‫یا گاهی بیمارها می‌گن ‫دنیاشون خاکستری شده.
‫ولی فراتر از استعاره ساده است.
‫رنگ هم می‌تونه درونمون احساس ایجاد کنه.
‫شاید زردی طلوع به یکی امید بده.
‫امروز صبح خیلی سرحاله.
‫به نظرت عاشق شده؟
‫نمی‌شه دو ثانیه از عشق حرف نزنین؟
‫ولف واقعا سرحال شده.
‫آره. بی‌خیال اریکا. ‫حسودی نکن.
‫معلومه سرحاله. ‫خوش به حالش.
‫حداقل یکی اینجا...
‫وقت این حرف‌ها رو داره.
‫ولی فرض کنین دنیا بی‌رنگ باشه.
‫اون‌جوری چه حسی بهمون دست می‌داد؟
‫مگه می‌شه حسی بهمون دست بده؟
‫جاش، سلام. ‫منم.
‫گمون کنم باز هم حواسم نبود جواب بدم.
‫خلاصه... راست می‌گفتی.
‫احتمالا بهتره یه گوشی بخرم.
‫بگذریم، امیدوارم کنفرانس بهت خوش بگذره،
‫البته نمی‌دونم ممکنه ‫تو کنفرانس خوش بگذره یا نه.
‫هر وقت تونستی یه زنگ به من بزن.
‫من همین‌جام، خب؟ ‫خداحافظ.
‫دکتر ولف، سلام.
‫آنجلیکا دلانی هستم، ‫از نمایشگاه بروکس‌اورت اومدم.
‫- تلفنی حرف زده بودیم. ‫- درسته.
‫بفرمایین بشینین خانم دلانی.
‫باورتون نمی‌شه چقدر ممنونم...
‫که وقت گذاشتین من رو ببینین.
‫دکتر استوارت تو پرسبیتاریان وست ‫می‌گه از بهترین‌هایین.
‫اگه دکتر استوارت رو درست بشناسم،
‫مطمئنم بیشتر از این‌ها گفته ‫و چندان خوش‌آیند هم نبوده.
‫- چه کمکی از دستم بر میاد؟ ‫- من مشکلی ندارم.
‫به نمایندگی از هنرمندم، ‫گابریل فرگوسن، اومدم.
‫از بااستعدادترین هنرمندانیه ‫که به عمرم باهاشون کار کردم.
‫ولی یهو دست از نقاشی کشیده.
‫می‌گه سرش درد می‌کنه. ‫میگرن داره.
‫نمی‌دونم. ‫نمی‌تونم بفهمم واقعا چی شده.
‫گیب هیچ‌وقت درست و حسابی ‫با کسی صمیمی نمی‌شد.
‫بفرمایین. آدرسش رو براتون می‌نویسم.
‫آها، من اینجا باید به کلی بیمار سر بزنم.
‫واسه همین اگه بتونین هماهنگ کنین ‫خودش بیاد پیشم...
‫تلاشم رو کردم.
‫باهام حرف نمی‌زنه.
‫واسه چی باید به حرف من گوش بده؟
‫من تحقیق کردم دکتر ولف.
‫هر کسی رو سراغ هنرمندانم نمی‌فرستم.
‫کار شما براتون عزیزه...
‫و این‌طور که شنیدم، ‫هنرتون محسوب می‌شه.
‫هنرمند من واسه هنرمندان احترام قائله.
‫خواهش می‌کنم.
‫آخر این ماه نمایشگاه داره...
‫و اگه کارهاش رو تحویل نده، ‫آینده کاریش نابود می‌شه.
‫آهای؟
‫کسی اینجا نیست؟
‫نباید به نقاشی‌هام دست بزنی.
‫خیلی عذر می‌خوام. ‫نمی‌خواستم...
‫از طرف نمایشگاه اومدی؟ ‫آنجلیکا گفته بیای؟
‫ای خدا. اون زن عین سگ دنبال استخونه.
‫از طرف نمایشگاه نیومدم. ‫من دکتر الیور ولف هستم.
‫عصب‌شناس بیمارستان عمومی برانکسم.
‫- خانم دلانی اومد سراغم. ‫- ببین.
‫من چیزیم نیست.
‫مطمئنم کلی آدم واقعا به کمکت نیاز دارن،
‫ولی من نیازی ندارم.
‫شرمنده که وقتت رو تلف کردی.
‫درک می‌کنم.
‫ولی اگه نپرسم، رو اعصابم می‌ره.
‫خانم دلانی گفتن سردرد دارین؟
‫خودت تا حالا دروغ مصلحتی نگفتی دکتر؟
‫صرفا می‌خواستم واسه تحویل آثارم ‫بیشتر مهلت بگیرم.
‫باشه. ‫اِم...
‫عذر می‌خوام مزاحمتون شدم.
‫جفت این‌ها کار خودتونن؟
‫اون مال چند وقت پیشه... ‫سال ۱۹۹۴ تو پاریس کشیدمش.
‫موز آبی. جالبه.
‫تشریف نمی‌برین؟
‫چند وقته کوررنگی دارین؟
‫می‌گه «کوررنگی»،
‫انگار فقط قرمز و سبز رو اشتباه می‌گیرم.
‫من همه‌چی رو سیاه و سفید می‌بینم.
‫همه‌چی عین زغال سوخته است.
‫پس اگه نیومدی بهم بگی ‫درمانش رو بلدی...
‫بفرما بیرون.
‫دلم واسه همه‌چیش تنگه.
‫واسه لبخندش،
‫واسه رفتارش که حس می‌کردم ‫تنها زن دنیام.
‫مدام سعی می‌کنم بفهمم ‫کجا اشتباه شد.
‫بیش از حد مشتاق بودم، ‫اصلا بهش سخت نگرفتم.
‫هوم. ‫بیشتر برام بشکافش.
‫همیشه می‌ذاشتمش خودش تصمیم بگیره.
‫مثلا... اون دفعه که به مناسبت تولدم ‫من رو برد سفر.
‫یکی از شهرهای کوچک شمال ایالت رو ‫انتخاب کرده بود.
‫ولی کل آخرهفته حوصله نداشت ‫از هتل بیرون بره.
‫من هم گذاشتم راحت باشه،
‫البته حس می‌کردم خجالت می‌کشه ‫مردم کنار من ببیننش.
‫آها. نمی‌دونستم دوتایی سفر رفته بودین.
‫همون یه بار بود.
‫راستش، مامانم همیشه ‫با همه‌چی راه می‌اومد.
‫شاید اگه یه بار ‫نظر خودش رو می‌داد،
‫بابام زن دوم نمی‌گرفت.
‫خب، می‌فهمم چرا سکوت رو...
‫با ضعف قاطی می‌کنی.
‫به نظرت تاریخچه خانوادگیت ‫چه تأثیری رو افکارت...
‫واسه زن دوم شدن کسی گذاشته بود؟
‫من کی گفتم متأهل بود؟
‫عه. ‫ببخشید. آخه...
‫یه‌جوری صحبت می‌کردی ‫که خودم فرض کردم بوده.
‫عه.
‫وقتمون تموم شد.
‫خیلی‌خب. خوبه. ‫این آخرهفته می‌بینمت.
‫باشه. ‫من هم دوستت دارم.
‫- اریکا می‌کشدت. ‫- چی؟
‫اگه می‌خوای هویج کوچولوهاش رو بدزدی،
‫یه راست شریان کاروتیدت رو می‌دره.
‫متوجه شدم.
‫خب، با کی حرف می‌زدی؟
‫چی؟
‫اذیت نکن پسر. ‫با گوشی حرف می‌زدی.
‫این آخرهفته کی رو می‌بینی؟
‫هیچ‌کس.
‫آها، باشه. ‫باشه. فهمیدم.
‫نمی‌خوای به کسی بگی.
‫هم ولف سرحاله، هم تو پسر.
‫نمی‌دونم علتش چیه، ‫ولی من هم باید سرحال بشم.
‫- ون، سرحالم کن. ‫- باشه.
‫اولین باری که متوجه شدی ‫دیدت تغییر کرده کی بود؟
‫تقریبا شش ماه پیش بود. ‫تصادف کرده بودم.
‫بعدش انگار کل دنیا...
‫فیلم سیاه و سفید شد.
‫جهت شفاف‌سازی بگم ‫من از فیلم سیاه و سفید خوشم نمیاد.
‫- خب، از تصادفت برام بگو. ‫- چیزی نبود.
‫ماشینم رو یخ سر خورد، ‫رفتم تو چاله.
‫- سرت ضربه خورد؟ ‫- ضربه محکمی نبود.
‫سه‌تا بخیه خورد.
‫ولی فردا صبحش همه‌چی...
‫فرق می‌کرد.
‫این‌ها چی‌ان؟
‫این تست پشمی هولگرمه.
‫این‌جوری راحت‌تر وخامت مشکلت رو ‫درک می‌کنم.
‫الیافی که رنگش بیش از بقیه...
‫شبیه اینه رو انتخاب کن.
‫- نمی‌دونم. ‫- عیبی نداره.
‫گابریل، چند وقته از کارگاهت بیرون نرفتی؟
‫می‌رم بیرون. زشته. خاکستریه.
‫انگار غذاها گندیده‌ان.
‫آدم‌ها دیگه اصلا شبیه آدم نیستن.
‫انگار فضایی‌ان.
‫من قبلا عاشق نقاشی دنیا بودم،
‫ولی الان طاقت دیدنش رو هم ندارم.
‫اینجا موندن راحت‌تره.
‫چه بدونم. ‫اصـ...
‫اصلا چنین زندگی‌ای می‌ارزه؟
‫اگه حاضر باشی، ‫به نظرم خیلی بهتره...
‫این حرف‌ها رو تو بیمارستان بزنیم.
‫باورم نمی‌شه دارم مغز ‫گابریل فرگوسن رو می‌بینم.
‫خیلی باحاله.
‫- اسمش رو شنیده بودی؟ ‫- اوهوم.
‫چند سال پیش تو «نیویورکر» یه مقاله ‫راجع بهش خونده بودم.
‫چیزی نمونده بود ‫بعد از خوندنش از دانشکده پزشکی...
‫انصراف بدم و بزنم تو کار هنر.
‫- چیزی نمونده بود. ‫- من هم اون مقاله رو خونده بودم.
‫از بهره‌وری افراطی از رنگ ‫جهت ابراز احساسات می‌گفت.
‫کار طرف حرف نداره.
‫ام‌آرآیش که به نظر من خیلی عادیه.
‫باز هم حرف نداره،
‫آخه تصادف کرده بود.
‫ببخشید.
‫کلی مشاور کارم دارن.
‫نمی‌خوام بی‌عاطفه باشم، ‫ولی این کارمون چقدر ضروریه؟
‫طرف کوررنگی داره... ‫کم چیزی نیست...
‫ولی با احتساب سومی تومور بطنی ‫آقای بلانک،
‫این زیاد مهم نیست، مگه نه؟
‫دکتر دانگ، این آدم ‫تنها چیزی رو باهاش...
‫از دنیا سر در می‌آورد ‫از دست داده.
‫رنگ واسه این بیمار فقط رنگ نیست.
‫متأسفانه بدون رنگ،
‫داره بخش مهمی از خودش رو ‫از دست می‌ده.
‫خیلی‌خب، چی دستگیرمون شده؟
‫خب، ظاهرا نتیجه افتالموسکوپش...
‫عادی بوده، یعنی شبکیه‌اش مشکلی نداره.
‫یعنی چشمش مشکل جسمانی نداره.
‫یعنی تو توانایی شناسایی...
‫و پردازش رنگ مغزش ‫مشکلی پیش اومده.
‫کاملا درسته.
‫جیکوب و ون، می‌خوام این تصادف رو ‫بیشتر بررسی کنین.
‫اریکا، سابقه پزشکی کامل گابریل رو در بیار.
‫دانا، به مشاورها رسیدگی کن،
‫می‌خوام بعدش فرم‌های مدیریتی ‫سابقه پزشکی رو ردیف کنی.
‫می‌خوام گابریل رو بستری کنم. ‫الان نباید تنها باشه.
‫هوم. می‌شه آخرهفته‌های آخر ماه رو ‫جابه‌جا کنیم؟
بلیت بازی «نیکس» گیرم اومده ‫و خیلی دوست دارم مایا رو ببرم.
‫فقط جذب ظاهرش شده بودی؟
‫فقط جذب ظاهرش شده بودی یا... ‫فراتر از این حرف‌ها بود؟
‫کارول، ما که یه میلیون بار صحبت کردیم.
‫اصلا برام مهم نبود.
‫باید چیکار کنم ‫که حرفم رو باور کنی؟
‫دروغ‌سنج ببندم؟
‫آخرهفته روز ریاست‌جمهوری ‫گفته بودی تو فیلادلفیا...
‫کنفرانس سلول بنیادی داری.
‫دروغ گفته بودی؟
‫- موریس، اون موقع پیش اون بودی؟ ‫- جریان چیه؟
‫نه.
‫معلومه که نه.
‫دارم سعی می‌کنم صبور باشم.
‫می‌خوام هرچقدر لازمه بهت فرصت بدم ‫و مزاحمت نباشم.
‫ولی تا کی می‌خوای همه‌مون رو ‫تو برزخ نگه داری؟
‫تو به این روز انداختیمون موریس، نه من.
‫هر روز خدا هم بابتش پشیمونم.
‫شاید بهتر باشه دوباره به فکر مشاوره باشیم.
‫نذار یه ازدواج کوتاه مدت ‫که هیچ ارزشی نداشت...
‫بیست سال که دار و ندارمونه رو نابود کنه.
‫من عاشقتم.
‫بالاخره یه روزی ‫باید زندگیمون رو بکنیم.
‫این حرف‌ها واسه تو راحته.
‫تا کی باید اینجا بمونم؟
‫فقط تا وقتی بتونیم ‫ریشه این مشکلت رو...
‫بهتر شناسایی کنیم.
‫امان از دست دکترها و سیاستمدارها.
‫هیچ‌کدومشون جواب درست و حسابی نمی‌دن.
‫من می‌دونم زندگی ‫بدون یکی از حواس...
‫که به حس دوری از همه منجر می‌شه ‫چه حسی داره.
‫من چهره‌کوری دارم.
‫قیافه همه عین همه.
‫می‌تونم یه سری خصوصیات ‫و حالات منحصر به فرد رو تشخیص بدم،
‫ولی فرق چهره‌ها رو تشخیص نمی‌دم.
‫بعضی روزها اگه حواسم نباشه،
‫حتی نمی‌تونم عکس خودم رو تشخیص بدم.
‫یعنی با خودم غریبه‌ام.
‫دائما با دیدن یا ندیدن همه زهره‌ترک می‌شم.
‫خلاصه حالت رو درک می‌کنم گابریل.
‫تموم شد؟
‫- آره. ‫- خوبه. ببین.
‫نمی‌دونم قبلا نتونستی ‫به کی کمک کنی...
‫که الان حس می‌کنی ‫باید هر کی جلوته رو...
‫نجات بدی، ولی من اون آدم نیستم.
‫یا دستش کن، یا بذار برم خونه.
‫حواست کجاست؟
‫امروز اون دختر مرموز رو می‌بینی؟
‫- شروع نکن. ‫- اذیت نکن دیگه مارکوس.
‫کیه پسر؟ ‫این‌قدر پنهان‌کاری نکن.
‫وایستا ببینم. از بچه‌های بیمارستان که نیست؟
‫نباید می‌رفتی واسه اون مورد دلیریوم...
‫یه اورتوپدمون کمک کنی؟
‫ردیفش کردم. ‫نگران کارهای من نباش.
‫فقط به فکر کارهای خودت باش پسر جان.
‫سلام. ‫چی دستگیرتون شد؟
‫سابقه بیمارستانیش رو در آوردیم.
‫عجیبه، ولی ظاهرا آسیب سرش ‫بعد از تصادف...
‫اصلا در حد ایجاد کوررنگی نبوده.
‫دکترهای قبلیش حتی براش ‫سی‌تی اسکن هم ننوشته بودن.
‫حتی مطمئن نیستم ضربه به سر دلیلش باشه.
‫گفت از صبح فردای تصادف شروع شد.
‫- عجب معمایی. ‫- اینجا رو ببینین.
‫گزارش پلیس از تصادف گابریله.
‫چند ساعت تو ماشینش گیر افتاده بود ‫تا یکی پیداش کرد.
‫- تنها هم نبود. ‫- تلفات داشته.
‫دیدن رنگ‌ها تنها چیزی نیست ‫که گابریل...
‫اون شب از دست داد.
‫همسرش رو از دست داد.
‫ما کل نتایج آزمایشات ‫مربوط به تصادفت رو...
‫بررسی کردیم،
‫اسم بیماریت آکروماتوپسی قشری اکتسابیه.
‫کوررنگی کامله.
‫دلیلش ضربه وارده از تصادف نبود،
‫ولی اون مدتی که تو ماشین ‫گیر افتاده بودی،
‫مقدار زیادی کربن مونوکسید استشمام کردی...
‫که به بخش مربوط ‫به پردازش رنگ مغزت...
‫آسیب وارد کرد.
‫گاز بی‌بوئه. ‫خودت اصلا نمی‌فهمیدی.
‫ولی اگه چند دقیقه بیشتر ‫تو اون ماشین می‌موندی، ممکن بود بمیری.
‫این شرایط دائمیه. ‫منظورت همینه.
‫همین... ‫همینه که هست.
‫منظورت همینه.
‫گابریل... نمی‌خوای چیز دیگه‌ای ‫از تصادفت...
‫برام بگی؟
‫نچ.
‫می‌دونم چنین حسی نداری، ‫ولی تشخیص بیماری پیشرفت محسوب می‌شه.
‫حالا می‌دونیم از کجا شروع کنیم.
‫راستش، من آخر از همه ‫واسه نقاشیم اسم می‌ذارم،
‫آخه بعدش تموم شده.
‫تو اسم مشکلم رو گفتی.
‫انگار دیگه کارم تموم شده.
‫باید دکتر پیرس رو ببینم. ‫اگه لازمه از بلندگو اعلام کنین.
‫دکتر پیرس وقت خالی ندارن...
‫و شما وقت قبلی ندارین.
‫نه. خواهش می‌کنم. ‫شما متوجه نیستین.
‫اورژانسیه.
‫قرصی که برام نوشته ‫اذیتم می‌کنه.
‫بیبینین خانم. من که گفتم، ‫می‌تونم براتون یه...
‫مگه تو برنامه «توایلایت زون»ـم؟
‫نمی‌خوام با کس دیگه‌ای حرف بزنم.
‫می‌خوام با دکتر پیرس حرف بزنم!
‫پس برو دم دفترش...
‫و بگو آلیسون ویتاکر باید ببیندش.
‫خانم ویتاکر، من دکتر دانگ هستم.
‫روان‌پزشک نیستم،
‫ولی یه بار که روان‌کاوم ‫نتونست شنبه...
‫بهم وقت بده، خشونت به خرج دادم.
‫راستش، گوشی رو روش قطع کردم.
‫راست می‌گه. ‫من شاهد همه‌چی بودم.
‫آره.
‫ببخشید داد زدم.
‫انگار احساساتم دست خودم نیست.
‫خب، بیا. ‫بیا بشین.
‫من یه چیزی دارم ‫که شاید کمکت کنه.
‫تو جراحی زنان و زایمان یه آشنا دارم ‫و اون‌ها واسه آروم کردن...
‫مامان‌های باردار قبل از زایمان ‫رایحه‌درمانی می‌کنن.
‫یعنی حس بویایی می‌تونه ‫سیستم عصبی رو تسکین بده.
‫اجازه هست؟
‫روان‌کاوی خیلی عجیبه.
‫آدم سفره دلش رو ‫واسه طرف باز می‌کنه...
‫و انگار خیلی به داستان زندگیش ‫علاقمند شده،
‫ولی یهو اون سه کلمه ترسناک رو می‌شنوه:
‫«وقتمون تموم شد.»
‫بعدش می‌خوان هرچه زودتر...
‫از دفترش بره بیرون.
‫گاهی با خودم می‌گم یعنی دکتر پیرس ‫اصلا برام اهمیت قائله یا نه.
‫معلومه که اهمیت قائله.
‫واسه کل بیمارانش اهمیت قائله.
‫- اگه وقت قبلی داشته باشن. ‫- این‌طور نیست.
‫راستش، دکتر پیرس ‫اخیرا باهام حرف زده بود،
‫آخه خیلی نگرانت بود.
‫چند روز ازت خبری نشده بود...
‫و می‌خواست کمکش کنم ‫پیدات کنه.
‫اگه چنین روان‌پزشکی ‫اهمیت قائل نیست،
‫دیگه نمی‌دونم کی اهمیت قائله.
‫ممنون.
‫نیاز داشتم این حرف‌ها رو بشنوم.
‫گابریل فقط رنگ‌ها رو از دست نداده.
‫حس‌هایی رو که بهشون نسبت می‌ده...
‫هم از دست داده...
‫کلی آدم، مکان و حتی صدا ‫بهشون نسبت می‌ده.
‫گابریل اساس و بنیاد هنر ‫و منبع درآمدش رو از دست داده.
‫- ذاتش رو از دست داده. ‫- آره.
‫از دست دادن احساساتش ‫هم عین از دست دادن رنگ‌ها...
‫مانع بهبود یافتنشه.
‫گابریل نیمه گمشده‌اش رو از دست داد...
‫و قبول کردن این مسئله ‫کار راحتی نیست.
‫هنوز داریم بیمار من رو می‌گیم...
‫- یا داری خودت رو می‌گی؟ ‫- خودم رو نمی‌گم آقا.
‫از روی کنجکاوی می‌پرسم، ‫اوضاعت با موریس در چه حاله؟
‫بذار عین خودت سوال بپرسم.
‫حال خودت چطوره؟
‫احساس حماقت می‌کنم که هنوز عاشقشم.
‫- خب، احمق نیستی. ‫- هوم.
‫من انتخابش کردم.
‫تصمیم گرفتم عاشقش باشم، ‫تصمیم گرفتم باقی عمرم رو کنارش باشم...
‫و باهاش تشکیل خانواده بدم.
‫ضمنا، موریس پدر خارق‌العاده‌ایه.
‫باید به فکر صلاح مایا هم باشم.
‫نمی‌تونم همین‌جوری خانواده‌مون رو ‫از هم بپاشونم.
‫ببین، تو این کار رو نکردی. ‫موریس کرده.
‫من هم می‌خوام ببخشمش.
‫جدی می‌گم.
‫نمی...
‫نمی‌دونم زندگیم بدون حضورش ‫چه شکلی می‌شه.
‫چه هیکلی شدی رفیق.
‫- برنامه‌ات چیه؟ ‫- می‌شه زود تمومش کنیم؟
‫الان‌هاست که مامانم برگرده.
‫عین دفعه پیشه. ‫یادت باشه، زیاده‌روی نکن.
‫گاهی اوقات خیلی تأثیرش شدید می‌شه.
‫- ممکنه آثار جانبیش... ‫- شامل تونل کارپال،
‫مقاومت به انسولین، نامتعادل شدن هورمونی ‫و آکرومگالی باشه.
‫خودم می‌دونم.
‫این هم از پولت.
‫تا حالا ماشروم خوردی؟
‫خفن‌ترین حس دنیاست. ‫آرزوهات به حقیقت می‌پیوندن.
‫رنگ‌هایی می‌بینی ‫که به عمرت ندیدی.
‫روان‌گردان.
‫گابریل این‌جوری می‌تونه ‫دوباره رنگ‌ها رو ببینه...
‫و با واقعیت زندگیش کنار بیاد... ‫با سیلوسایبین.
‫می‌فهمم ممکنه در حین نئشگی ‫توهم رنگ‌ها رو ببینه،
‫ولی تأثیرش از بین می‌ره.
‫مگه این که بخوایم دائما ‫بهش روان‌گردان بدین...
‫که به نظرم مشکل‌ساز می‌شه.
‫گابریل از تصادف به بعد ‫گرفتار سوگ شده...
‫و نتونسته به زندگیش ادامه بده.
‫ولی روان‌گردان می‌تونه ‫مغزش رو باز کنه.
‫به خود مراکز رنگ آسیب نرسونده،
‫فقط مسیرشون آسیب دیده، ‫می‌تونیم مسیر جدید بسازیم.
‫می‌تونه با اون واقعه وحشتناک روبه‌رو بشه، ‫به آرامش برسه و زندگیش رو بکنه.
‫آره. دقیقا.
‫رنگ‌ها هنوز تو ذهن گابریلن،
‫حتی اگه مغزت شناساییشون نکنه.
‫من راجع به روان‌گردان و افسردگی ‫مطالعه کردم.
‫نتایجش یکسان نبود، ‫ولی بهبودهایی حتی بعد از چند جلسه...
‫درمان مشاهده شده بود.
‫ولی مکانیزمش چیه؟
‫انعطاف‌پذیری عصبی... ‫توانایی تغییر شکل مغز.
‫سیلوسایبین نورون‌ها رو تشویق می‌کنه ‫از ارتباطاتی که معمولا نمی‌رن برن...
‫و سیناپس‌های جدیدی ایجاد کنن.
‫این‌جوری چرخه ناشی از تصادف گابریل رو ‫می‌شکنن.
‫می‌تونیم موقتا رنگ رو ‫تو مغزش احیا کنیم.
‫نمی‌خوام ضدحال باشم، ‫ولی روان‌گردان‌درمانی...
‫تو ایالت نیویورک قانونی نیست.
‫- ضدحال. ‫- اریکا راست می‌گه.
‫اگه بخوایم قانونی آزمایش کنیم...
‫ممکنه خیلی طول بکشه... ‫شاید چند ماه طول بکشه.
‫پس فرض کنیم بیمارمون ‫جدیدترین گزینه...
‫همین آزمایش پزشکیه.
‫- خیلی‌خب. آزمایش کیه؟ ‫- آزمایش من.
‫احیانا از دالی پارتن آهنگ نداری؟
‫نه، متأسفانه ندارم.
‫الان تقریبا سی دقیقه شده.
‫- حالت چطوره؟ ‫- انگشت پام یه کوچولو می‌سوزه.
‫احتمالا از این درمان خوشم بیاد.
‫خب، نشانه خوبیه.
‫سعی کن آروم باشی گابریل. ‫سفر خودته.
‫ذهنت هر جا لازم باشه می‌بردت.
‫چی می‌بینی؟
‫اون.
‫اون رو می‌بینم.
‫خواهش می‌کنم.
‫برگردونش.
‫استراحتت خوب بود؟
‫بابا؟
‫سیلوسایبین. ‫پیشرفت کردی.
‫راستش، خیلی از دکوراسیون مامانت خوشم میاد.
‫اصلا دلم نمی‌خواست ‫روکش اون مبل رو عوض کنم،
‫ولی آبی خیلی بهش میاد.
‫آخرین بار که تو جنگل دیدمت... ‫کجا رفتی؟
‫اون روز زیاد حالم خوب نبود.
‫ببخشید تنهات گذاشتم.
‫ولی اون‌قدرها که خیال می‌کنی ‫دور نشده بودم.
‫من پیشت بودم، همین‌جا بودم.
‫جدی گفته بودم ‫هیچ‌وقت تنهات نمی‌ذارم.
‫خب، مدرسه چطوره؟
‫اوقات فراغتت چیکار می‌کنی؟
‫کار خاصی نمی‌کنی؟
‫اِم...
‫راستش، داشتم یه دوست پیدا می‌کردم.
‫کی بود؟
‫چند وقت پیش...
‫اومده بود اینجا.
‫ولی مامان خرابش کرد.
‫همون‌جوری که تو رو ازمون روند، ‫اون رو هم فراری داد.
‫خیلی به مامانت سخت می‌گیری.
‫می‌خوای یه رازی رو بهت بگم؟
‫معمولا درست می‌گه.
‫می‌خوام بیشتر ازت بدونم. ‫همه‌چی رو برام بگو.
‫چی شده که نمی‌دونم.
‫از مراسم ختمش راجع بهش حرف نزدم.
‫خیلی سخت بود.
‫چرا حق من بود که زنده بمونم ‫و حق اون نبود؟
‫آها. ‫سوال خیلی سختیه.
‫- اسمش چی بود؟ ‫- امبر.
‫اصلا خیال نمی‌کردم دوباره اون‌جوری ببینمش، ‫اون هم رنگی.
‫وقتی دیدم، ‫تو همون لحظه کوتاه...
‫دنیام رو زیبا کرد.
‫بهش رنگ داد.
‫ولی تصادف که خاطراتت از اون رو ‫ازت نگرفته.
‫اما روز به روز بیشتر محو می‌شه.
‫دارم شکل و شمایل سابق دنیا رو ‫از یاد می‌برم...
‫شمایل خودش رو از یاد می‌برم.
‫پس همون‌جوری که قبلا می‌دیدیش ‫نقاشیش کن.
‫- دکتر پیرس، یه دقیقه وقت دارین؟ ‫- جلسه‌ام دیر شده.
‫جریان آلیسون ویتاکره.
‫امروز اومده بود اینجا ‫و چیزی نمونده بود دچار فروپاشی بشه.
‫ما حرف زدیم و آرومش کردیم، ‫ولی شاید بهتر باشه شما هم پیگیری کنین.
‫متوجه شدم. تماس می‌گیرم. ‫ممنون.
‫بیشتر از این ناراحت بود...
‫که حس می‌کرد مایل نیستین بهتر بشه.
‫خب، به اطلاعش می‌رسونم ‫که این‌طور نیست.
‫ظاهرا وقتی بهش گفتم ‫اخیرا نگرانش بودین...
‫و ازمون کمک گرفتین پیداش کنین،
‫خیالش راحت‌تر شد.
‫بهش چی گفتی؟
‫خب، حالش بد بود ‫و شما در دسترس نبودین.
‫داشتیم بحران سلامت روان احتمالیش رو...
‫تسکین می‌دادیم.
‫- خواهش می‌کنیم. ‫- جانم؟
‫شما انترنین.
‫انترن عصب‌شناسی‌این.
‫هر وقت به کمکتون نیاز داشتم، ‫خودم بهتون می‌گم.
‫دفعه بعد که خواستین ‫تو کار بیمارانم...
‫دخالت کنین، ‫این حرفم رو به یاد بیارین.
‫خب، اینجا امضا کن،
‫بعدش می‌تونی بری خونه.
‫باید تا اون تابلو کسی رو به کشتن نداده ‫از دیوار بردارینش.
‫بیچاره.
‫عشقش رو از دست داد. ‫در تصورت می‌گنجه؟
‫خیلی‌خب پسر. ‫بی‌شوخی، بس کن دیگه.
‫هی شوخی می‌کنی ‫و حدس می‌زنی... بس کن.
‫من عاشق کسی نشدم،
‫تو این بیمارستان که از هیچ‌کس خوشم نمیاد.
‫ون، آروم باش پسر. ‫چنین منظوری نداشتم.
‫فقط می‌گم بیچاره بیمارمون.
‫همین و بس.
‫سلام دکتر نیکولز، منم، دکتر ولف.
‫امیدوارم کنفرانس ‫جراحی مغز و اعصاب مفید باشه.
‫همه می‌گن جاتون تو برانکس خالیه.
‫همین امروز شنیدم که می‌گفتن.
‫یه بیمار دارم که ازم متنفره.
‫یعنی تو خیلی باهاش حال می‌کنی.
‫نقاشیه که آکروماتوپسی قشری داره.
‫طنز تلخیه، مگه نه؟
‫ضمنا...
‫اگر مایلید پیغام خود را گوش کنید، ‫شماره یک را فشار دهید.
‫جهت حذف پیغام، ‫شماره دو را فشار دهید.
‫جاش؟
‫وای. نه. عذر می‌خوام. ‫خیال کردم یکی دیگه است.
‫عه، آروم باش... آروم باش. ‫آروم باش. چی شده؟
‫خیلی‌خب. نه. ‫تا من نیومدم هیچ کاری نکن.
‫دارم میام.
‫دیوانه شدی!
‫گیب، بس کن. ‫بس کن!
‫دیگه نمی‌تونم بهش نگاه کنم!
‫خواهش می‌کنم کمکش کن. ‫نمی‌دونم چیکار کنم.
‫- گابریل. ‫- باید کمکش کنی.
‫من سعیم رو کردم دکتر ولف.
‫سعی کردم به حرفت گوش بدم ‫و با نقاشی به یادش بیارم.
‫ولی اشتباه می‌کردی!
‫دیگه هیچ‌وقت عادی نمی‌بینم!
‫نمی‌خوام این‌جوری زندگی کنم!
‫نمی‌تونم بدون اون زندگی کنم.
‫چرا، می‌تونی.
‫گابریل... ‫می‌دونم داری چیکار می‌کنی،
‫چون خودم هم این کار رو کردم، ‫از همه فاصله گرفتم،
‫از دست خودم و کل دنیا عصبانی بودم.
‫ولی این کارها ‫فقط به خودت آسیب می‌رسونه...
‫و هیچ‌کدومشون اون رو زنده نمی‌کنه.
‫به امبر فکر کن.
‫اون دلش می‌خواست الان چیکار کنی؟
‫حالت چطوره؟
‫- پدیالیت و آسپیرین خریدم. ‫- ایول.
‫دکترم خرید خونه تجویز می‌کنه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫گمون کنم کیف‌پولم رو ‫تو مغازه اون‌ور خیابون جا گذاشتم.
‫وایستا.
‫کیف‌پولت رو پیشخون ‫کنار صندوقه.
‫چی...
‫اونجا رو تو تاریکی می‌بینی؟
‫آره.
‫اِم...
‫می‌تونی بخونی الان چی نوشتم؟
‫این کارها لازم نیست.
‫باید دو هفته دیگه ‫آثارم رو تحویل بدم.
‫هیچی ندارم،
‫خلاصه رسما از عمل...
‫به سوگندنامه بقراط رهات می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم. ‫بگو دیگه.
‫من نمی‌تونم تو این نور بخونمش. ‫تو می‌تونی؟
‫[امبر]
‫اسم همسر مرحومم رو نوشتی.
‫خیلی‌خب. ‫یعنی چی؟
‫یعنی چیزهایی رو که بقیه نمی‌بینن می‌بینی.
‫خارق‌العاده است.
‫حتما مغزت...
‫بدون رنگ به طول موج‌هایی از رنگ...
‫که چشم عادی نمی‌بینه ‫حساس شده.
‫چشمت تو تاریکی‌ای ‫که اکثر افراد نمی‌بینن، می‌بینه.
‫خب، پس چرا باقی اوقات...
‫حتی نمی‌تونم اشیا رو تشخیص بدم؟
‫ماشین‌ها یه مشت چراغ شناورن.
‫درسته، چون احتمالا رنگ خود ماشینه ‫خیلی بهش نزدیکه،
‫طول موج رنگش با پس‌زمینه‌اش یکیه،
‫واسه همین ناپدید می‌شه ‫و به یه شکل بدل می‌شه.
‫دکتر ولف، من سعی کردم ‫با رنگ‌های تو حافظه‌ام نقاشی کنم.
‫به حرفتون عمل کردم، ‫ولی نتیجه نداد.
‫به نظرم باید تمرکزت رو محدود کنیم،
‫نوری که می‌بینی رو فیلتر کنیم.
‫در واقع می‌تونیم یه بینایی ‫کاملا متفاوت بهت بدیم.
‫در چه حاله؟
‫خب، حالا که به جواب رسیده،
‫یه‌کم بهتر داره با حقیقت زندگیش کنار میاد.
‫ولی نمی‌تونیم آسیب وارده رو درمان کنیم.
‫- دیگه چه کاری از دستمون بر میاد؟ ‫- خب، مانع...
‫پیشرفت گابریل فقط رنگ نیست.
‫احساسه.
‫الان هم حس می‌کنه ‫زنش رو عین کل رنگ‌های دنیا...
‫از دست داده.
‫الان باید یه‌کم کمکش کنیم ‫زیبایی‌ها رو ببینه.
‫واسه همین دادم این رو بسازن.
‫چیکار می‌کنه؟
‫وایستین ببینم. ‫چی شد؟
‫چرا از دست دکتر پیرس قایم شدین؟
‫هوم؟
‫ما که کاری نکردیم.
‫چرا سر انترن‌های من داد زدی؟
‫داد زدم.
‫جریان چیه؟
‫مشکلت با موریسه؟
‫- با آلیسونه. ‫- همون آلیسون که بیمارته؟
‫عذاب وجدان داری ‫که دیگه باهاش جلسه نداری؟
‫هنوز جلسه دارم. ‫اصلا قطعش نکردم.
‫ولی صرفا چون خودش ازم خواست ‫و می‌خوام کمک کنم.
‫کارول، تعارض منافع دقیقا همینه.
‫آره. از این بابت کاملا مطمئنم.
‫از باقی چیزها، خودم و موریس...
‫نمی...
‫نمی‌دونم چی شد ‫که این‌جوری شد.
‫مشکل از من بود؟
‫ببین، من اینجا نمی‌شینم...
‫و وانمود نمی‌کنم همسر بی‌نقصی بودم،
‫ولی واسه این زندگی مشترک جنگیدم.
‫الان هم دارم کارم رو فدا می‌کنم.
‫که چی بشه؟
‫که شاید هیچ‌وقت حقیقت رو نفهمم؟
‫کارول، دیگه خیلی زیادیه.
‫خودت می‌دونی باید چیکار کنی.
‫ببین. من هیچی از علاقه‌مون ‫به جیکوب نگفتم، خب؟
‫خودش یه چیز کاملا نامربوط رو ‫دزدکی شنید...
‫و خیال برش داشته، ‫هیچی نمی‌دونه.
‫- به خدا هیچی نگفتم. ‫- اگه بفهمه چی؟
‫نمی‌خوام همه بگن این همون دختره است...
‫که سریع عاشق همکارهاش شد.
‫دیگه عاشق کی شدی؟
‫چی؟ ‫هیچ‌کس.
‫منظورم این نبود.
‫نمی‌خوام کسی پشت‌سرم حرف بزنه.
‫واسه اولین بار به عمرم ‫با خودم گفتم: «به درک.»
‫«زندگی کن اریکا.»
‫کم‌کم داره خیلی اذیت‌کننده می‌شه...
‫و هیچ‌کدوممون دنبال ‫چنین شرایطی نیستیم ون.
‫شاید اشتباه کردیم.
‫راحته؟
‫ولی خیلی زننده است.
‫کل ابزارهای پزشکی باید زشت باشن؟
‫به نظر من که خیلی شیکه.
‫فیلتر لنزش باید ‫اجسامی رو که طول موجشون...
‫خیلی به هم نزدیکه ‫تشخیص بده...
‫که دیگه با هم ترکیب نشن.
‫این عینک کمکت می‌کنه ‫با دید خودت کار کنی...
‫و باهاش دشمن نباشی.
‫از دست دادن یه جنبه از بینایی...
‫با از دست دادن دیدگاه فرق می‌کنه.
‫گابریل، تو صرفا سیاه و سفید نمی‌بینی.
‫طیف‌هایی از خاکستری رو می‌بینی ‫که خیلی‌ها به عمرشون نمی‌بینن.
‫چطوره عینکی بسازین...
‫که دوباره باهاش عادی ببینم؟
‫شاید یه روزی بشه.
‫اچ‌جی ولز داستانی ‫به نام «کشور نابینایان» داره.
‫داستان مسافری گم‌شده است...
‫که به سرزمین مردمی می‌رسه...
‫که چند قرنه نابینان...
‫و مفهوم بینایی رو از یاد بردن.
‫مسافره از نظر اون‌ها غیرعادیه...
‫و درکمون از «عادی» رو به چالش می‌کشه.
‫شرایط عادی جدیدت همینه.
‫ولی وفق یافتن به معنای پسرفت نیست.
‫آدم نباید همرنگ دنیا بشه.
‫باید بذاری بقیه وارد دنیات بشن ‫و دیدت رو درک کنن.
‫دوست دارم زود بیدار بشم ‫و طلوع خورشید رو تماشا کنم.
‫همیشه دوست داشتم.
‫بعد از تصادفم... ‫هر روز خاکستری بود.
‫خورشید خاکستری بود. ‫در تصورت می‌گنجه؟
‫مدام امیدوار بودم...
‫یه روز صبح دوباره شکوهمند و زیبا باشه.
‫خب گابریل، احساساتت هم...
‫رو دیدت نسبت به دنیا اثر می‌ذارن.
‫پس شاید فردا طلوع خورشید ‫واقعا بتونه دوباره زیبا باشه.
‫شاید.
‫کل رنگ‌ها رو ببرین.
‫به جز سیاه و سفید.
‫اون‌ها لازمم می‌شن.
‫بذارین اول از همه...
‫عذر بخوام که دیروز ‫قشقرق به پا کردم.
‫واسه پرستاری که سرش داد زدم شیرینی آوردم.
‫حالم زیاد خوب نبود.
‫احتمالا بهتر باشه دوباره ‫دوز داروهام رو عوض کنیم.
‫به نظرم خیلی بهتره...
‫روان‌پزشک بعدیت ‫داروهات رو تعیین کنه.
‫روان‌پزشک بعدی؟ ‫من که الان عذرخواهی کردم.
‫- دیگه تکرار نمی‌شه. ‫- می‌دونم داری اذیت می‌شی.
‫ولی این رو هم می‌دونم ‫که زن دوم شوهرم بودی...
‫و دیگه نمی‌تونم درمانت کنم.
‫به یه روان‌پزشک دیگه معرفیت می‌کنم.
‫گمون کنم من رو با یکی دیگه اشتباه گرفتین.
‫من نمی‌تونم نیازت رو برآورده کنم آلیسون.
‫نمی‌تونم بی‌طرف باشم.
‫ولی واقعا امیدوارم ‫نفر بعدی بتونه کمکت کنه.
‫بهم گفته بود عاشقمه.
‫بهتره بدونین.
‫خداحافظ آلیسون.
‫ببین، پشت گوشی با دختری حرف نمی‌زدم.
‫داشتم با پسرم حرف می‌زدم. ‫شش سالشه.
‫با مامانش زندگی می‌کنه، ‫واسه همین زیاد نمی‌بینمش.
‫خب، چرا هیچ‌وقت چیزی نگفته بودی؟
‫بخشی از زندگیم به کارم ربطی نداره...
‫و ترجیح می‌دم ربط پیدا نکنه.
‫باشه پسر.
‫باشه. ردیفه. ‫من به کسی چیزی نمی‌گم.
‫ممنون.
‫خواهش می‌کنم.
‫ولی خیلی اشتباه نمی‌کردم.
‫شش سال دیر فهمیدم، ‫ولی به هر حال عاشق شده بودی.
‫دنیای بی‌رنگ ‫دنیای بی‌احساسی نیست،
‫ولی ازمون می‌خواد احساسات درونمون رو...
‫به شکل دیگه‌ای بروز بدیم.
‫[به ملت پیام بده] ‫[از طرف جاش]
‫تحقیق جدیدی کردم ‫که می‌تونن با استفاده از یه آنزیم...
‫طول تلومرهای سلول‌هامون رو ‫افزایش بدن.
‫اگه جواب بده، ‫شاید بتونه روند...
‫افزایش سن بشر رو کند کنه... ‫شاید حتی برعکسش کنه.
‫واقعا خیلی باحاله، مگه نه بابا؟
‫بابا؟
‫شاید موهبت یه هنرمند واقعی همین باشه...
‫که چیزهایی رو که تا حالا حس نکردیم ‫حس کنیم...
‫و انگار رنگی رو که تا حالا ندیدیم ‫نشونمون داده.
‫سلام. ‫چطورین؟
‫این یکی رو دیدین؟
‫وای. ‫گابریل ولف رو خیلی خوب کشید.
‫ذاتش رو کشیده.
‫چشمش خیلی مهمه.
‫آره، انگار یه حرفی تو نگاهشه.
‫آره. باید به بیمار اتاق هفت رسیدگی کنین...
‫و در همین حین ‫خودتون رو جای طرف بذارین...
‫و تک‌تک جزئیات زندگیش رو ‫از وقتی...
‫تو شکم مامانش بود جمع‌آوری کنین.
‫واسه تولدت می‌خرمش.
‫هوم. ‫خوبه که پولت نمی‌رسه.
‫گابریل... خارق‌العاده است.
‫از بهترین آثارمن.
‫به لطف توئه...
‫که دوباره به هنر برگشتم.
‫خب، ممنون که گذاشتی کمکت کنم.
‫گیب، بیا. ‫می‌خوام باهات پز بدم.
‫- اِم... ‫- راحت باش. جواب بده.
‫من باید برم حضار رو سرگرم کنم.
‫حتما. راحت باش. ‫همه باید آثارت رو ببینن.
‫- یه لحظه تا نرفتی... ‫- باید با انگشتت بزنیش کنار.
‫آها. باشه.
‫سلام.
‫چه خبر؟
‫آره مایا. ‫الان دارم میام خونه.
‫شام سفارش دادم. ‫آره. سوار ماشینم، واقعا...
‫آره، هستم!