‫وقتی دچار بحران می‌شین،
‫اولین واکنشتون چیه؟
‫اولین کسی که خبر می‌کنین کیه؟
‫آمبولانس ۲۴۰، ‫یه مورد کد سه داریم.
‫یه پسر ده ساله دچار پریشانی روانی شده ‫و داره به خودش آسیب می‌زنه.
‫واحدشون طبقه سوم یه ساختمون...
‫تو تقاطع برادوی و مینه.
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫بس کن فین.
‫فین، بس کن!
‫خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، ‫بس کن، بس کن، بس کن.
‫آقای کمپ؟ من کیتی‌ام. ‫ایشون مکسه.
‫چیزیتون شده؟ بهمون بگین.
‫نه، نه، نه، نه. می‌خواستم واسه پسرم فین رو ‫بانداژ کنم.
‫داشت بازی می‌کرد ‫که این گلدون رو شکست و زخمی شد.
‫ولی وقتی اومدم ببینم چی شده،
‫خودش رو تو سرویس حبس کرد.
‫سر کوبیدن بین اوتیسمی‌ها رایجه.
‫ولی نمی‌دونم چیکار کنم. ‫هر کاری کردم.
‫می‌رم از آمبولانس صندلی چرخ‌دار بیارم.
‫باشه.
‫سلام فین. ‫من پارامدیک اورژانسم.
‫انگار زخمی شدی. ‫می‌شه بیام تو ببینم چی شده؟
‫یا خودش رو بیهوش می‌کنه ‫یا آسیبی دائمی وارد می‌کنه.
‫فین، خواهش می‌کنم، ‫خواهش می‌کنم بس کن.
‫فین، باید بس کنی، خواهش می‌کنم.
‫چه کاماروهای قشنگی داری.
‫ماشین من هم خیلی باحاله.
‫من هم شورلت دارم.
‫بیهوش شد؟
‫وای!
‫ببخشید رفیق.
‫باید دستت رو ببندیم. قانونه.
‫ببین، مکس...
‫می‌شه به بابائه بگی ‫بیاد بیمارستان عمومی برانکس؟
‫- باقیش رو ردیف می‌کنم. ‫- رو چشمم.
‫باشه. مرسی.
‫سلام. ببین، ببین.
‫خب، می‌دونم این دست‌بندها ‫یه‌کم اذیت می‌کنن ترسناکن،
‫ولی فرض کن آمبولانس ترن هواییه.
‫این دست‌بندها عین کمربند ایمنی‌ان،
‫ولی به دستت بسته می‌شن.
‫امنیت جفتمون رو ‫تو راه تأمین می‌کنن.
‫آماده‌ای؟ آره؟
‫می‌خوای بدونی ماشینمون چیه؟
‫اشتباه گفته بودی.
‫شورلت نیست، ولی عیبی نداره.
‫فورد اف۳۵۰ـه.
‫خیلی‌خب خفن خان. هرچی مدل شورلت بلدی بگو. ‫بگو ببینم.
‫بلیزر. کامارو. ‫کوروت. کوپه.
‫- بولت. ملیبو.... ‫- ون، داداش،
‫- اون کفش رو از کجا خریدی؟ ‫- هدیه است، خب؟
‫نه. خیلی خفنه پسر. ‫می‌شه پا بزنم؟
‫- حواستون جمع باشه. ‫- چی برامون آوردی کیتی؟
‫وای فین، حتما خیلی مهمی.
‫دکتر ولف و کل همکارانش...
‫اومدن اینجا و منتظرتن.
‫قول می‌دی من که نیستم ‫زیاد بهت خوش نگذره؟
‫اصلا نمی‌تونم قول بدم. ‫ولی می‌تونم سعیم رو بکنم.
‫همین بسه.
‫پسر ده ساله اوتیسمیه، ‫اسمش فین کمپه.
‫حواسش کاملا جمعه، ‫علائم حیاتیش خوبه،
‫یه زخم دو طرفه داره،
‫با شیشه شکسته زخمی شده، ‫سرش از کوبیدن آسیب دیده.
‫- همه‌چی روبه‌راهه کیتی؟ ‫- آره بابا. فقط سردرد دارم.
‫یا تقصیر قهوه است...
‫یا شش شیفت صبحگاهی پی‌درپی.
‫- آمبولانس ۲۴۰. ‫- به گوشم.
‫همیشه از دیدنتون خوشحال می‌شم دکتر ولف.
‫فین رو به شما می‌سپارم. ‫باید برم.
‫یه دختر شش ساله...
‫خب، تو همین یه سال اخیر ‫چند بار...
‫سوختگی شدید، عفونت استافیلوکوک ‫و پیچ‌خوردگی قوزک پا داشتی.
‫سابقه جراحاتت پرباره.
‫نکنه جانی ناکسویلی؟
‫نه، من فین کمپ هستم.
‫بچه‌ها تو این سن ‫همیشه به این‌ور و اون‌ور می‌خورن...
‫و پاشون به یه جایی گیر می‌کنه.
‫من بابای مجردم، واسه همین ‫رسیدگی به همه‌چی گاهی سخته، می‌فهمین؟
‫اوایل امسال یه تکه چوب ‫خیلی بد تو دستش رفته بود...
‫و من تازه شب فهمیدم و در آوردمش.
‫خلاصه این‌جوری اتفاقات می‌افته.
‫ولی امروز بدترینشون بود.
‫می‌تونی با توجه به میزان دردت...
‫یه شکلک رو بهم نشون بدی؟
‫حالت شبیه کدومشونه؟
‫[نمودار اندازه‌گیری درد]
‫آره، توصیف احساسات ‫زیاد براش راحت نیست.
‫درک می‌کنیم آقای کمپ.
‫اوتیسم طیفیه. ‫تأثیرش رو هر کسی متفاوته.
‫دکتر کینی و دکتر مارکوس ‫چند آزمایش می‌گیرن...
‫که مشکلات عصبی رو حذف کنن،
‫ولی با معاینه اولیه، ‫ظاهرا فین چیزیش نیست.
‫ممنون دکترهای عزیز. ‫مگه نه فین؟
‫ممنون. ممنون.
‫بیمار ده ساله داشت مدام ‫سرش رو...
‫به دیوار می‌کوبید؟
‫می‌دونی خودزنی کار همیشگیشه یا نه؟
‫خب، هنوز معلوم نیست، ‫ولی فعلا...
‫ظاهرا زیاد براش سانحه پیش میاد. ‫تو چطوری؟
‫پلیس‌ها بابت ماشینت چی گفتن؟
‫هنوز شکایت ثبت نکردم.
‫ظن با حقیقت فرق داره.
‫چی می‌خوام بگم؟
‫بگم گمون می‌کنم، ‫ولی نمی‌تونم ثابت کنم بیمارم...
‫که زن دوم شوهرم بود،
‫چون گفتم دیگه باهاش جلسه نمی‌ذارم ‫ماشینم رو داغون کرده؟
‫ماشینم یه طرف.
‫اگه کل ماجرا فاش بشه، ‫ممکنه آینده کاریم نابود بشه.
‫شاید خیلی یهویی باهاش قطع ارتباط کردم.
‫نظر موریس راجع به این جریانات چیه؟
‫هنوز بهش نگفتم. ‫بدون مدرک،
‫تبادل اطلاعات با لایحه جواب‌گویی پزشکان ‫در تضاده، آخه می‌شناسدش.
‫خیلی‌خب، پس همین واسه من هم صادقه.
‫دلیل اصلیت همینه یا واسه خودت ‫عذر موجه تراشیدی؟
‫همین که یه کلمه بهش بگم،
‫کلی بدبختی رو سرمون خراب می‌شه.
‫گمون می‌کنه دیوانه شدم ‫که باز هم باهاش جلسه گذاشتم.
‫نه. فعلا به دربان گفتم.
‫زود بعد از مدرسه مایا می‌رم دنبالش.
‫اولین تجربه‌ام نیست. ‫تحت کنترله.
‫یادته اون بیمارم ‫تا خونه تعقیبم کرده بود؟
‫کارول، از خودت محافظت کن.
‫می‌فهمم چی می‌گی.
‫نگران نباش.
‫این قضیه رو جدی گرفتم، ‫قول می‌دم.
‫- بس کن! ‫- تکون نخور فین.
‫- می‌شه... ‫- بهتر نیست بگیم بقیه هم بیان؟
‫- ببینم جیکوب هست یا نه؟ ‫- به کمک جیکوب نیاز داریم؟
‫- یا بگیم دانا بیاد. ‫- گفتی جیکوب.
‫- دیدی؟ حتی رفیقمون فین هم شنید.
‫داری الکی بزرگش می‌کنی.
‫ولی بیا فعلا بازش نکنیم ‫و حواسمون به بیمارمون باشه.
‫وای. ببخشید رفیق. داشتم حواست رو ‫پرت می‌کردم. تقصیر من بود.
‫- نه، نه، نه، نه، نه، نه. ‫- چیزی نیست، چیزی نیست.
‫- نه، نه، نه، نه، نه. ‫- چیزی نیست. ببین چی می‌گم.
‫ببین، من که دارم آنژیوت رو می‌زنم،
‫می‌تونی هرچقدر خواستی ‫دکمه‌ها رو فشار بدی.
‫می‌خوای امتحان کنی؟
‫خیلی‌خب فین، بیا به این یکی دستت بزنیم، خب؟
‫وایستا ببینم، حسش نکردی؟
‫- چی رو حس کنم؟ ‫- آنژیو رو می‌گم. درد فین رو حس نکردی؟
‫نه.
‫[اورژانس]
‫هنوز از دستم خسته نشدی؟ ‫امروز یه‌کم نیرو کم داریم.
‫جیم لانگ، مرد چهل ساله، ‫حواسش کاملا جمعه،
‫بیهوش پیداش کردن.
‫چقدر بیهوش بود؟
‫می‌گن کمتر از دو دقیقه.
‫نمی‌خواست بیاد بیمارستان، ‫ولی زنش اصرار کرد بیاریمش.
‫یه تماس دیگه داریم، ‫ولی خودش می‌تونه باقیش رو بهتون بگه.
‫کیتی! کیتی!
‫نفسش بالا میاد؟
‫آهای، می‌شه لطفا سریع یکی رو بیارین؟
‫- کیتی! کیتی! ‫- پرستار! یه ترالی اورژانس آماده کن!
‫باید علائم حیاتیش رو بگیریم.
‫خب، خودت روند کارمون رو بلدی کیتی.
‫- دردت رو از یک تا ده بگو. ‫- دو.
‫خیلی‌خب، درسته که تاب‌آوری ‫تو کارمون مفید و تحسین‌برانگیزه،
‫ولی الان به هیچ دردی نمی‌خوره.
‫چیزیم نیست. ‫قبل از کار غذا نخورده بودم.
‫ترکیب هیپوگلیسیمی، ‫کم‌خوابی...
‫و کم‌آبی بدن...
‫به غش کردن منجر می‌شه. ‫اشتباه مبتدیانه‌ای بود.
‫خب، تشخیص مستقل خوبیه،
‫ولی امروز صبح متوجه شده بودم...
‫انقباض عضلات صورتت شدیدتر بود.
‫چرا حواستون به انقباض عضلات صورت منه؟
‫حواسم نیست.
‫ولی احتمالا شنیدی ‫که چهره افراد...
‫خوب یادم نمی‌مونه، ‫واسه همین رو خصوصیات یا حالاتشون...
‫تمرکز می‌کنم ‫که واسه تو انقباض عضلات صورته.
‫یعنی واسه بستری کردنم کافیه؟
‫یه حسی بهم می‌گه ‫مشکل دیگه‌ای داری.
‫ما که تو این کاریم، ‫خیلی راحت از نیازهای خودمون غافل می‌شیم،
‫آخه مدام درگیر کمک به بقیه‌ایم.
‫ولی بذار همین یه بار هم که شده...
‫ما بهت کمک کنیم تا مطمئن بشیم ‫مشکل دیگه‌ای نداری.
‫می‌شه حداقل حالا که منتظرم...
‫از اون چیپس‌های یخی و کیک‌های بادوم‌زمینی ‫که به بیماران محبوبتون می‌دین داشته باشم؟
‫یه شیرینی شکلاتی...
‫هم روش بهت می‌دیم.
‫دانا هم یه آزمایش خون کامل،
‫آزمایش سوخت و ساز و سی‌تی می‌گیره ‫تا بعدا بررسیشون کنم.
‫هوم.
‫چیکار می‌کنی؟
‫ای خدا، ‫اون‌قدر مهربون و مشتاق بود...
‫که دلم نیومد بهش بگم دارم می‌رم.
‫فهرست آسیب‌های مغزی رو پر کردم.
‫نمی‌مونم سی‌تی اسکن بگیری.
‫که بعدش به‌خاطر هپاتوم اپی‌دورال بمیری؟
‫عمرا اگه بذارم.
‫می‌دونم داری به وظیفه‌ات عمل می‌کنی.
‫من چیزیم نیست. ‫خودم می‌دونم حال بد چه‌جوریه.
‫پس این رو هم می‌دونی...
‫اشتباه کردن گاهی خیلی گرون تموم می‌شه.
‫تنها گرونی‌ای که نگرانشم...
‫همون صورت‌حساب بیمارستانیه ‫که می‌خواین بهم غالب کنین.
‫مگه پارامدیک‌ها بیمه خوب ندارن؟
‫حتی اگه بر خلاف نظر پزشکان بری،
‫برام مهمه چی به سرت میاد.
‫به خدا واسه من یه شماره عادی نیستی.
‫بیمار شماره ۰۲۶۷۹۴.
‫بی‌خیال دانا، من واقعا شماره‌ای بیش نیستم.
‫ببین، بذار کسی که واقعا نیاز داره...
‫رو این تخت بیمارستان بخوابه.
‫شریک زندگیم بیست و چهار ساعته ‫تحت‌نظرم داره.
‫قول انگشتی می‌دم.
‫قبوله. به یه شرط.
‫یه لیتر سرم رینگرلاکتات مهمون ما باشی.
‫فقط چند ساعت استراحت کن، خب؟
‫این آزمایش واکنش آکسونه آقای کمپ.
‫کارایی فیبرهای عصبی ریز رو می‌سنجه.
‫چند ثانیه‌ای معلوم می‌شه...
‫به هیستامین واکنش نشون می‌دن یا نه.
‫منظورتون اینه که عصب فین مشکل داره؟
‫داشتیم یه‌کم تحقیق می‌کردیم...
‫و ممکنه فین دچار ‫یه اختلال ژنتیکی نادر باشه.
‫فعلا فرضیه است.
‫ولی با این آزمایش به نتیجه می‌رسیم.
‫خب، تغییر نکرد. ‫یعنی خوبه دیگه؟
‫تو این آزمایش که مخصوص بیماران ‫دچار به «سیپا»ست،
‫واکنش منفی مطلوبه.
‫مخفف عدم حساسیت مادرزادی به درده.
‫یعنی فین درد رو حس نمی‌کنه.
‫یعنی کل اون دفعاتی که زخمی شده بود، ‫اصلا حس نمی‌کرد.
‫خودش نمی‌دونست.
‫مگه می‌شه نفهمیده باشم؟ ‫من پدرشم.
‫تعداد افراد دچار به سیپا تو آمریکا ‫کمتر از صد نفره.
‫احتمالا به اشتباه می‌گفتن علائم فین ‫به‌خاطر اوتیسمه.
‫می‌شه لطفا یه لحظه تنهامون بذارین؟
‫حتما.
‫اعلام این تشخیص خیلی سخته، ‫حتی تشخیص دادنش سخت‌تره.
‫چی شد که یاد سیپا افتادی؟
‫به‌خاطر تو بود.
‫فین که آنژیوش رو کند، ‫حتی من هم اذیت شدم.
‫تو خیلی راحت تونستی ‫بانداژش کنی...
‫و یه آنژیوی دیگه براش بزنی.
‫تو که سندرم آینه‌ای داری ‫حسش نکردی،
‫- واسه همین احتمال دادم... ‫- فین هم حس نکرده باشه.
‫وای. ‫خیلی خارق‌العاده‌ای.
‫معمای بعدی که باید حلش کنم...
‫اینه که چه‌جوری تونستی این همه مدت ‫اون اسباب‌بازیت رو ازم مخفی کنی.
‫دیگه چه رازی داری ون؟
‫خیلی‌خب. کمکم کن. ‫باید حواسم رو پرت کنم.
‫یادته از اون دوست کایروپراکترم ‫برات گفته بودم؟
‫خب، به تازگی دنبال شوهر می‌گرده.
‫- اذیتم نکن. ‫- باید برم اتاق عمل.
‫نه، اذیتم نکن.
‫این‌قدر سعی نکن دوست‌های عجیب و غریبت رو ‫به من بندازی.
‫نیکولز، به این راحتی‌ها دست‌بردار نیستم!
‫عه.
‫کارول همین الان می‌خواست ‫یکی رو بهم بندازه.
‫- کارول خودم؟ ‫- هوم.
‫تا حالا هیچ‌کدوم از دوست‌هاش رو ‫با من آشنا نکرده.
‫وایستا ببینم، خودت به کارول گفته بودی ‫برات زن پیدا کنه؟
‫نگفته بودم، ولی برام جالبه.
‫اون که خیلی باهات رفیقه.
‫چرا واسه تو آستین بالا نمی‌زنه؟
‫- می‌خوای تا ابد مجرد بمونی؟ ‫- این‌جوری نیست.
‫ولی اگه به کارول بگم، ‫الکی بزرگش می‌کنه.
‫- یعنی مسئله مهمی نیست؟ ‫- نه، نه که مهم نباشه.
‫ولی کارول معمولا تصمیمات عاطفیم رو ‫روان‌کاوی می‌کنه.
‫کلی سوال می‌پرسه.
‫- خیلی زیاد می‌پرسه. ‫- مطمئنم دلیل خاصی نداره.
‫- می‌خوای به کارول بگم دست از سرت برداره؟ ‫- راستش، خیلی مهم نیست.
‫گمون نمی‌کردم...
‫این‌قدر رو این مسئله پافشاری کنه،
‫مخصوصا الان که خودش ‫با شوهرش به مشکل خورده.
‫من کلا مشکلی ندارم. ‫باید برم اتاق عمل.
‫زودتر واسه سم‌پاشی اومدن؟
‫بوی عطر دراکار نوآره. ‫زیادی زدم؟
‫نه. خودت که می‌دونی هنوز می‌تونی ‫امشب باهام بیای بیرون.
‫کارول، من به بیلی گفتم باهاش می‌رم بیرون.
‫قرار بود دو ساعت پیش بیاد.
‫به نظرت بیلی قالم گذاشته؟
‫حتی اگه گذاشته باشه ‫هم از اول باهاش حال نمی‌کردم.
‫تا من رو داری، غم نداری.
‫امشب باهام میای بیرون. ‫خودمون دور می‌زنیم.
‫نگران من نباش. ‫تو برو خوش باش.
‫شاید بعدا اومدم پیشت؟
‫خیلی‌خب. هر طور راحتی.
‫دکتر بوئن به ۳۱۱. ‫دکتر بوئن به ۳۱۱.
‫کیتی؟ ببین من رو. ‫ببین من رو.
‫وقت نداریم!
‫کیتی، چیزی نیست. بیا، بیا بشین.
‫- بشین. بیا. ‫- نه! زخم گلوله است.
‫- باید زخمش رو ببندم. ‫- چیزی نیست، من هوات رو دارم.
‫چیزی نیست. نه، نه، چیزی نیست. ‫داره هذیان می‌گه.
‫- نتیجه سی‌تی چی بود؟ ‫- قبول نکرد اسکن بگیریم.
‫سعی کردم باهاش مخالفت کنم،
‫ولی روند قانونی رو طی کرده بود. ‫تصمیم خودش بود.
‫تصمیمش فقط و فقط با خودته دکتر.
‫چیزی نیست کیتی.
‫گمون کنم باید به حرف دکتر دانگ ‫گوش می‌دادم...
‫و سی‌تی اسکن می‌گرفتم.
‫شما که از دستش عصبانی نیستین، ها؟
‫کله‌شقی من نباید کسی جز خودم رو ‫تو دردسر بندازه.
‫دکتر دانگ درس خوبی گرفت.
‫درسته که تو بیمار کله‌شقی هستی،
‫ولی خوش‌بختانه من هم دکتر ‫خیلی کله‌شقی‌ام و خبر خوش دارم.
‫نتیجه سی‌تی اسکنت عادیه،
‫یعنی مغزت از زمین خوردن آسیبی ندیده.
‫پس درست می‌گفتم. چیزیم نیست.
‫خب، اگه خون‌ریزی نیست، ‫پس جریان چیه؟
‫هنوز منتظریم نتیجه پونکسیون کمریت بیاد،
‫ولی تعداد گلبول‌های سفید خونت ‫تا ۲۵ هزار بالا رفته.
‫واسه همین بهت وانکومایسین ‫و سفتریاکسون زدیم.
‫عفونت کردم.
‫احتمالش خیلی زیاده ‫که در حین کارت...
‫درگیر یه عامل بیماری‌زا شده باشی.
‫باید کل احتمالات رو حذف کنیم.
‫آمبولانس سرزمین...
‫بیماری‌های عفونیه.
‫همه‌چی رو بهم بگو. ‫هیچی رو از قلم ننداز.
‫تا پنج راه افتاده بودم.
‫اول رفتم غرب برانکس ‫که سه ماشین تصادف کردن.
‫یه موتورسوار بود. ‫می‌دونم شما هم موتورسوارین،
‫ولی این یکی کلاه ایمنی سرش نکرده بود.
‫تا برسیم مرده بود.
‫وای، سر صبحی ‫عجب شوک آدرنالینی وارد بدنت شد.
‫بعدی زنی تحت تأثیر مواد بود ‫که همکاری نمی‌کرد.
‫سابقه مصرف مواد داشت، ‫واسه همین بهش آرام‌بخش نزدم،
‫- ولی احتمالا اشتباه کردم. ‫- وای!
‫- همیشه می‌پره بالا. ‫- منظورت از بالا پریدن...
‫آخ!
‫- سوالاتتون رو آخرش بپرسین. ‫- باشه.
‫بابابزرگ یکی بود...
‫ایش!
‫که خیال می‌کردیم آنفوآنزا گرفته.
‫کارم رو با لوسیا تموم کردم،
‫دختر چهارده ساله‌ای بود ‫که تازه راز بزرگی رو به والدینش گفته بود.
‫وقتی باهاش دعوا کردن، ‫اقدام به خودکشی کرد.
‫خیلی از این موارد می‌بینم.
‫بهش گفتم حتی وقتی حس می‌کنه تنهاست ‫اصلا تنها نیست...
‫و من هم گاهی می‌ترسم ‫یه سری مسائل رو به والدینم بگم.
‫ولی یه روزی همه‌چی درست می‌شه.
‫کارت تاب‌آوری روانی زیادی می‌طلبه.
‫همچنین.
‫اکثر بیمارانم به بیمارستان ‫عمومی برانکس می‌رن.
‫ولی وقتی آدم اولین نفر ‫تو خط مقدم باشه فرق می‌کنه.
‫حتما آروم گرفتن شرایط ‫بعد از اتمام کارت خیلی دشواره.
‫اگه دست بر ندارم، ‫اصلا آروم نمی‌گیره.
‫تب داری... حتی با آنتی‌بیوتیک ‫هم ۳۹.۱ درجه است.
‫نتیجه پونکسیون کمری اومد.
‫- مننژیته. ‫- سردرد،
‫تب، حالا همه‌چی منطقی شد.
‫گمون نکنم بابابزرگه ‫آنفلوآنزا داشته بوده باشه.
‫دکتر ولف، اون آقائه به ۲۴ ساعت نکشید.
‫کیتی، داستانش با داستان تو فرق می‌کنه.
‫حالا که دلیل بیماریت رو فهمیدیم، ‫با تمام قوا باهاش مبارزه می‌کنیم.
‫پسرم خوب می‌شه؟
‫سیپا بیماری کشنده نیست، ‫ولی راستش رو بخواین،
‫مبتلایان انگشت‌شماری ‫بیش از ۲۵ سال عمر می‌کنن.
‫هرچی بزرگ‌تر می‌شن ‫از هوشیاریشون کاسته می‌شه.
‫می‌خوام با فین جلسات هفتگی بذارم...
‫که سلامت جسمانیش رو بررسی کنیم...
‫و کمکش کنیم بیماریش رو درک کنه.
‫بیاین از هیچ تلاشی واسه تأمین امنیتش ‫کوتاهی نکنیم.
‫آقای کمپ؟
‫فقط می‌خواستم بهتون بگم ‫من هم یه پسر دارم.
‫وقتی پیششم، تنها کلمه‌ای که از دهنم ‫در میاد «مراقب باش»ـه.
‫جای خوبی اومدین. ‫آدم‌های درستی مواظب فینن.
‫ممنون.
‫سلام بابا!
‫دکتر کینی گفت پایین آب‌نبات چوبی دارن.
‫می‌شه بریم؟
‫- آره. ‫- سمت چپه.
‫نمی‌دونم والدین چه‌جوری از پسش بر میان.
‫یه عمر بابت انسانی ‫که کنترلش...
‫کاملا از دستشون خارجه استرس می‌کشن.
‫در تصورت می‌گنجه؟ ‫نه‌خیر، مرسی.
‫تو بچه نمی‌خوای؟
‫نه. ‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم.
‫اصلا اهلش نیستم.
‫برنامه فردا شب هنوز سر جاشه؟
‫آره. آره.
‫اوهوم.
‫اذیت نکن دیگه!
‫بذار من بزنم.
‫ممنون.
‫جاش دلش نمی‌خواد...
‫براش دنبال زن بگردی.
‫عه.
‫خب، ممنون که به اطلاعم رسوندی.
‫همین؟ هیچ سوال، نظر ‫یا نگرانی دیگه‌ای نداری؟
‫چرا عین همیشه بازجویی نمی‌کنی؟
‫حوصله ندارم.
‫فقط حواست باشه ولف.
‫وقتی آدم با همکارهاش رفیق می‌شه،
‫کدورت رو همکاریشون هم تأثیر می‌ذاره.
‫خلاصه...
‫مرسی که شکلاته رو برام در آوردی.
‫داستان جالب شد... با یه پسر آشنا شدم.
‫اسمش موریسه.
‫یه‌کم شبیه سندباده، ولی جذاب‌تره.
‫الی؟ خونه‌ای؟
‫ولف؟
‫نه. نه.
‫الی؟
‫کارول، حالم زیاد خوب نیست.
‫بلایی که فردا سرت میارم ‫خیلی بدتر از این حرف‌هاست.
‫- هوم. ‫- الان عین فردام.
‫خواهش می‌کنم برام کارول‌بازی در نیار.
‫دیگه هیچ‌وقت چنین کاری نکن.
‫باشه؟
‫فشار خونش زیر پنجاهه.
‫دو لیتر سرم رینگرلاکتات بهش زدیم، ‫ولی هنوز تأثیر نداشته.
‫کیتی؟
‫- واسه همین چراغ خاموشه. ‫- نورهراسی. سفتی شدید گردن.
‫مننژیتش داره بدتر می‌شه. ‫آنتی‌بیوتیک تأثیر نداره.
‫کیتی، ما پیشتیم. ‫کافیه نفس بکشی.
‫تنفس درد داره.
‫مایعات دارن ادم ریه ایجاد می‌کنن.
‫- باید فشار خونش رو بالا ببریم. ‫- می‌رم نوراپی‌نفرین بیارم.
‫- کیتی دچار شوک عفونی شده. ‫- ما که اشتباهی نکردیم.
‫- اگه آنتی‌بیوتیک تأثیر نداره... ‫- خودت جوابش رو می‌دونی.
‫سوال اصلی اینه که چرا؟
‫باکتری گرم‌مثبت.
‫با لیستریا مننژیت گرفته؟
‫ولی هیچ‌وقت واسه امثال کیتی ‫لیستریا رو در نظر نمی‌گیریم،
‫فقط ممکنه با جراحت در حین کار پیش بیاد.
‫اون که جوان و سالمه.
‫آره، تا حالا ندیدم ‫کسی با این سابقه پزشکی...
‫این‌قدر با لیستریا مریض بشه.
‫به شدت نادره.
‫من بهش آمپی‌سیلین می‌زنم، ‫شما دو تا باید...
‫معمای اصلی رو حل کنین.
‫چرا کیتی داره با عفونتی ‫که فقط افراد مسن...
‫یا دارای نقص ایمنی رو به کشتن می‌ده ‫می‌میره؟
‫یوهو!
‫- اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- واقعا نیاز داشتم حرف بزنم.
‫کسی جز تو نمی‌تونه کمکم کنه.
‫آلیسون، نه. ‫خودت می‌دونی خیلی زشته.
‫کمکی از دست من بر نمیاد.
‫من که به چند روان‌پزشک دیگه ‫معرفیت کردم.
‫کلا اشتباه می‌کنی.
‫کسی جز تو نمی‌فهمه ‫من چقدر آسیب دیدم.
‫می‌دونم. خودت هم داری اذیت می‌شی.
‫موریس این بلا رو سر جفتمون آورد.
‫آلیسون، خواهش می‌کنم ‫برو پیش یه دکتر دیگه.
‫لذت می‌بری بهت نیاز داشته باشم؟
‫خیال می‌کردم توجهت با جریان ماشین ‫جلب بشه،
‫ولی ظاهرا برعکس موریس ‫بی‌توجهی می‌کنی.
‫هر ماجرایی که با شوهر من داشتی...
‫هیچ ربطی به من نداره.
‫بهم گفته بود اتاق‌هاتون رو جدا کردین...
‫و چندین ماهه بهش ابراز علاقه نکردی.
‫اگه یه بار دیگه بیش از صد متر ‫به مایا نزدیک بشی،
‫پلیس خبر می‌کنم.
‫چرا تا حالا نکردی؟
‫چون قبل از اتمام جلساتمون...
‫می‌دونستی من زن دوم موریس بودم؟
‫ترغیبم نکن دکتر پیرس.
‫می‌تونم با یه تماس بدبختت کنم.
‫مامان؟
‫- سلام عزیزم. ‫- سلام!
‫چرا اومدی اینجا؟
‫چرا آلیسون پیشت بود؟
‫تو از کجا می‌شناسیش؟
‫یه بار که سر کار بابا دیده بودمش، ‫سه‌تایی ناهار خوردیم.
‫انگار غافلگیر شدی.
‫راستش، آره.
‫چی گفت؟
‫گفت مواظب باشم.
‫چرا به تو گفت؟
‫گفت مواظب خودم باشم.
‫آخه کارول یه سری ‫از بدترین روزهای زندگیم رو دیده،
‫همه بدبختی‌ها و ناراحتی‌هام رو دیده.
‫چند وقتی می‌شد ‫که یه کار...
‫ثابت...
‫و باثبات نداشتم.
‫درک می‌کنم.
‫من هم قبل از اینجا ‫زود بیمارستان عوض می‌کردم.
‫لزومی نداره این یکی رو هم عوض کنم.
‫خب، گذشته رو بی‌خیال.
‫خب...
‫دیشب خیلی ترسناک بود.
‫حتما باید این حرف‌ها رو بزنی کارول؟
‫ببین، درک می‌کنم. ‫سر کار موندن خیلی بده.
‫ولی تازه با بیلی رفیق شده بود. ‫واقعا می‌ارزید...
‫اون همه چیز گرون مصرف کنی؟
‫اعصابم رو خرد کرد.
‫می‌دونم تقصیر بابام نبود،
‫ولی وقتی یکی قول می‌ده ‫بیاد و نمیاد،
‫هنوز یاد همون درد می‌افتم.
‫گاهی اون‌قدر درد می‌کشم ‫که نفسم بالا نمیاد.
‫هر وقت مدت زیادی تنها می‌مونم...
‫دوباره افکار بد ذهنم رو درگیر می‌کنن...
‫و از همین می‌ترسم.
‫وقتی اون‌جوری می‌شه،
‫نمی‌خوام هیچ حسی داشته باشم.
‫خنثی کردن درد ‫گاهی همون موقع حس خوبی داره.
‫ولی اگه نیومده بودم خونه، ‫ممکن بود الان...
‫وقتی خودت رو اذیت می‌کنی، ‫عزیزانت رو هم اذیت می‌کنی.
‫بابات آدم شگفت‌‍انگیزی تربیت کرده ولف.
‫عزیزترین آدم زندگیمی.
‫کاش اینجا بود و می‌دید.
‫آمبولانس در واقع خونه کیتی ‫محسوب می‌شه.
‫با خودم گفتم بد نیست ‫نگاهی بهش بندازیم.
‫باید اعتراف کنم تحت تأثیر ‫قرار گرفتم دکتر نش.
‫خیلی ابتکار به خرج دادی، ‫به ذهن من هم خطور نکرده بود.
‫آمپی‌سیلین داره اثر می‌کنه، ‫ولی چرا دچار نقص دفاعی شده؟
‫فرض کنیم محفظه‌اش نشتی داشت.
‫ممکنه اکسیژن زیاد ‫رو سیستم دفاعی اثر بذاره؟
‫محفظه‌ها پرن. هیچی غیرعادی نیست.
‫اینجا رو.
‫دفتر نسخه...
‫تو آمبولانس پارامدیک چیکار می‌کنه؟
‫بدش به من.
‫از مزیت‌های فضولی در بچگیه.
‫اگه آروم سایه بزنیم...
‫می‌فهمیم چی تجویز شده بود.
‫پردنیزون؟
‫چرا کیتی باید نسخه بدزده ‫که واسه خودش استروئید تجویز کنه؟
‫هم‌تیمی‌هام همیشه از این داروها ‫احتکار می‌کردن که مصدومیت‌هاشون رو...
‫درمان کنن، مخصوصا وقتی ‫نمی‌خواستن مربی بفهمه...
‫که از بازی کنارشون نذاره.
‫انقباض عضلات صورتش.
‫می‌گفت خسته بود، ‫ولی داره درد می‌کشه.
‫دردش رو پنهان کرده ‫که کارش رو از دست نده.
‫ممکنه بابت این کارش زندانی بشه.
‫خبر جدیدی نشد؟
‫راستش، امیدوارم بودم خودت بتونی ‫بهم بگی چه خبره.
‫چرا چندین ماهه استروئید مصرف می‌کنی کیتی؟
‫اِم...
‫تقریبا شش ماه پیش بود...
‫که اولین نفر به محل وقوع ‫یه مورد ۱۰-۳۷-۲ رسیده بودم،
‫یه مورد اورژانسی مرگبار بود.
‫با فنتانیل اوردوز کرده بود.
‫کارت شناسایی نداشت، ‫مرد بیست تا سی ساله بیهوشی بود.
‫مدام نگاهش می‌کردم ‫و با خودم می‌گفتم:
‫«ممکن بود برادر کوچک‌تر خودم باشه.»
‫ما زودتر از پلیس‌ها رسیده بودیم...
‫و می‌تونستم صبر کنم ‫اون‌ها اطراف رو بررسی کنن.
‫ولی هر ثانیه بعد از اوردوز...
‫حیاتیه.
‫در امانی. چیزی نیست.
‫چیزی نیست، چیزی نیست.
‫دردی نداری؟
‫آهای، تو پلیسی، مگه نه؟
‫من پارامدیکم.
‫اومدم به دوستت کمک کنم.
‫باید بهش دارو بزنم.
‫برین تو!
‫نیمه پر لیوان این بود ‫که یه آمبولانس همون‌جا بود.
‫تا یه ماه بعدش استراحت کردم.
‫زخم گلوله خوب شد، ‫ولی دردش اصلا رفع نشد.
‫احتمالا یه‌کم زود برگشتم سر کار، ولی...
‫اگه همون‌جوری دراز می‌کشیدم ‫و اشتباهم رو مرور می‌کردم، برام خوب نبود.
‫وقتی کار می‌کنم حالم بهتره.
‫آدرنالین بهترین داروی منه.
‫آدرنالین راه‌حل دائمی نیست، ‫استروئید هم نیست.
‫جفتشون به مرور زمان ‫بدن رو فرسوده می‌کنن.
‫چرا به کسی نگفتی؟
‫همین که آدم نتونه گلیمش رو ‫سر کار از آب بیرون بکشه،
‫کارش تمومه.
‫با استروئید دردش رو ‫راحت‌تر تحمل می‌کنم.
‫خب، درسته که استروئید ‫حالت رو بهتر می‌کرد،
‫ولی نقص ایمنی هم تو بدنت ایجاد کرد...
‫و چیزی نمونده بود ‫بذاره لیستریا به کشتنت بده.
‫تصور هر کاری غیر از این کار ‫واسه خودم از توانم خارجه.
‫نجات جون مردم من رو زنده نگه می‌داره.
‫می‌خواین کارم رو گزارش بدین دکتر ولف؟
‫بابت چی؟
‫این که تشخیص قطعی نیست.
‫من ندیدم کاری بکنی.
‫ببین...
‫درد مزمن رو بیماری نامرئی ‫خطاب می‌کنن،
‫آخه هیچ اسکن یا آزمایشی ‫درد آدم رو تشخیص نمی‌ده.
‫ولی دلیل نمی‌شه واقعی نباشه.
‫حتی بعد از رفع درد، ‫مغز آدم عوض شده،
‫دیگه عادت کرده همیشه ‫آمادگی اون درد رو داشته باشه.
‫انگار خودتون تجربه دارین؟
‫در این حد بگم ‫تنها کسی که زیر این سقف...
‫سرخود دارو مصرف می‌کنه تو نیستی.
‫مصرف استروئیدت رو ‫کم‌کم کاهش می‌دیم.
‫شاید دردت ابدی نباشه.
‫باید واسه درازمدت ‫راه‌حل دیگه‌ای پیدا کنیم.
‫خب، همون‌طور که گفتیم، ‫این راه‌حلی آزمایشی...
‫واسه بیماری فینه.
‫بیماری داریم که تو کارش ‫از نالوکسان استفاده می‌کنه.
‫یادم افتاد یه مقاله تحقیقی ‫به نتیجه رسیده بود...
‫این دارو گاهی کانال‌های سدیمی خاصی رو...
‫تو مسیرهای عصبی دریافت درد ‫باز می‌کنه.
‫امیدواریم نالوکسان گیرنده‌های درد فین رو ‫فعال کنه.
‫- عین دکمه می‌مونه؟ ‫- دقیقا. عین دکمه می‌مونه.
‫آخ!
‫خب، یعنی باید از این به بعد چیکار کنیم؟
‫فین باید روزانه نالوکسان مصرف کنه ‫که درد رو حس کنه؟
‫متأسفانه راه‌حل درازمدتی نیست.
‫تأثیر نالوکسان بیش از چند ساعت نمی‌مونه.
‫با این حال، این مورد زیاد بررسی نشده.
‫شاید بتونیم با نالوکسان ‫به فین یاد بدین حواسش...
‫به اطرافش باشه ‫و با مفهوم خطر آشنا بشه.
‫آخ.
‫سرمای زیاد چنین حسی داره.
‫فین به مرور زمان می‌تونه...
‫فرق امن و خطرناک رو تشخیص بده...
‫و بدونه در آینده چه رفتارهایی رو ‫نداشته باشه.
‫می‌تونین تحت نظارت ‫احساسات جدیدی رو...
‫بهش معرفی کنیم ‫و کنار همدیگه بیشتر یاد بگیریم.
‫موهبت حس درد رو ‫به پسرم دادین.
‫درد خوبیه.
‫ببین، امید هست.
‫آفرین.
‫هوم!
‫می‌شه لطفا کمکت کنم بخوابی؟
‫اون‌قدر درد می‌کشی ‫که کمر خودم درد گرفت.
‫از پیشنهادت ممنونم،
‫ولی ترجیح می‌دم این‌جوری بخوابم.
‫آها، عین پدربزرگ ۹۷ ساله من ‫موقع تماشای اخبار؟
‫نود و هفت؟ ژن خوبی داری.
‫بهم گفت زنده مونده ‫تا آخرین چکش پاس بشه.
‫هوم.
‫حتی نمی‌تونم عین آدم عادی بخوابم.
‫زندگی با درد ‫هیچ استراحت و آرامشی نمی‌شناسه،
‫فقط آدرنالین، دارو و حواس‌پرتی می‌شناسه.
‫ولی در نهایت، همیشه درده هست.
‫دیدم بقیه رو از پا در بیاره.
‫می‌دونم بعدش چی می‌شه.
‫کارم، سلامت جسمانیم، زندگیم.
‫انگار حکم اعدام گرفتم.
‫در تصورم نمی‌گنجه ‫هر روز چی می‌کشی،
‫انگار بدنت دیگه جوابت رو پس نمی‌ده.
‫ولی درد احساسی مزمن رو ‫تجربه کردم...
‫و می‌دونم نمی‌شه اصلا پسش زد.
‫می‌فهمم نخوای بس کنی...
‫یا اون‌قدر آروم بگیری ‫که بهت برسه.
‫من هوات رو دارم.
‫خب؟
‫در رو ببند.
‫چه مسئله مهمیه ‫که نمی‌شه تلفنی گفت؟
‫زودتر از جلسه زدم بیرون که بیام اینجا.
‫دیروز که رفتم دنبال مایا ‫بریم شام بخوریم،
‫آلیسون اونجا منتظرم بود.
‫حالت خوبه؟
‫خیلی شرمنده‌ام،
‫ولی چندین ماهه که ندیدمش، قسم می‌خورم.
‫گفته بودی همه‌چی رو ‫بهم گفتی،
‫ولی اصلا نگفته بودی مایا هم دیده بودش.
‫آخه کدوم مردی بچه‌اش رو ‫می‌بره با زن دومش...
‫ناهار بخوره؟
‫داشتی امتحان می‌کردی ‫ببینی از هم خوششون میاد یا نه؟
‫نه بابا! اون موقع اصلا ‫علاقه‌ای بینمون نبود.
‫انگار تنها بود. ‫بهش لطف کردم.
‫بهش لطف کردی؟
‫چطور تونستی این بلا رو سرمون بیاری؟
‫من هیچی واسه این خانواده کم نذاشتم.
‫وقتی تو داشتی پیشرفت می‌کردی، ‫پیشنهادات کاری رو رد کردم.
‫قبل از اون همه افتخار و سرمایه ‫تو این زندگی بودم.
‫شریک زندگی بی‌نقصی بودم. ‫ولی چی شد؟
‫تهش باید همه‌چیم رو بریزم تو ساک...
‫و دخترم رو فقط آخرهفته‌ها ببینم؟
‫از خودم متنفرم که این شرایط رو درست کردم.
‫کاش عذر موجهی داشتم.
‫ندارم.
‫فقط می‌دونم حاضرم هر کاری بکنم ‫که خانواده‌مون دوباره منسجم بشه.
‫حالا بگو چه کاری از دستم بر میاد؟
‫می‌خوام راستش رو بهم بگی.
‫ازدواجتون واقعا کوتاه بود یا نه؟
‫نه.
‫عاشقش بودی؟
‫هوم. هوم.
‫از دفترم برو بیرون.
‫نه. نه.
‫- برو بیرون! ‫- کارول، من...
‫سلام، عه، سلام.
‫گمون کنم حرفش واضح بود موریس. ‫باید بری.
‫زود باش.
‫و یه مغز دیگه هیچ دردی حس نکنه.
‫نباید به فکر شکست دادنش باشیم،
‫لازمه بهبود واقعی ‫قبول کردن دردمونه.
‫راستش، کیتی خیلی راحت خوب می‌شه دانگ.
‫- آفرین. ‫- نه بابا، زحمت خودشه.
‫واقعا یه پا قهرمانه.
‫راستش...
‫خیلی با کمکت حال کردم.
‫وظیفه‌مونه دیگه، چیکار کنیم؟
‫ضمنا، از بچه‌های بیمارستان بود ‫و باید کمکش می‌کردیم...
‫خودت می‌دونی که به هر حال...
‫خیلی بهش لطف کردی دیگه؟
‫خب، شاید بهتر باشه ‫تو به فکر زندگی خودت باشی...
‫و آستین بالا بزنی.
‫منظورت چیه؟
‫مثلا نفهمیدم چقدر تو و اریکا ‫به هم میاین؟
‫به نظرم حیف می‌شه ‫تلاشت رو نکنی.
‫تو از هیچی خبر نداری.
‫سلام.
‫وای!
‫- حالت چطوره؟ ‫- هوم.
‫بدک نیستم.
‫فقط می‌خواستم ازت تشکر کنم ‫که همیشه...
‫هوام رو داری.
‫همیشه اول از همه به کمکم میای.
‫بالاخره راضی شدی با فناوری ‫قرن بیست و یکم همراه بشی؟
‫آره، خیلی مهم نیست.
‫نه، نه، بحث رو عوض نکن.
‫ببخشید اون روز ‫زود پست زدم.
‫زندگی خودم خیلی داغونه.
‫ولی برات خوشحالم.
‫بدم نمیاد یه‌کم حواسم ‫از بدبختی خودم پرت بشه.
‫حالا بگو ببینم، چی شد گوشی گرفتی؟
‫- جاش به زور برام خرید. ‫- وای!
‫راستی، یادم رفت بگم...
‫مادرم کلی بهش گیر داده بود.
‫اون که کار همیشگیشه.
‫- آره، خب... ‫- ای بابا!
‫همیشه به یه چیزی گیر می‌ده.
‫در کل، درد بهمون می‌گه ‫حواسمون رو جمع کرده...
‫و بیشتر دقت کنیم.
‫فقط در اون صورت می‌تونیم ‫پیشرفت کنیم.
‫بستنی کره‌ای. ‫بستنی محبوبته، مگه نه؟
‫سلام جیکوب.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫نه، نه، مشکل خاصی نیست، خب؟
‫فقط می‌خواستم اون همه دفعاتی رو ‫که سر زده مزاحمت شدم جبران کنم.
‫خیلی ممنونم که هوام رو داشتی.
‫فقط می‌خواستم بدونی.
‫لطف داری،
‫ولی الان وقت خیلی مناسبی نیست.
‫باشه.
‫بعدا صحبت کنیم؟
‫معلومه. باشه. ‫مزاحمت نمی‌شم.
‫راستی، فقط جهت اطلاعت بگم ‫هنوز هم چراغ لابیتون...
‫عین «درخشش» چشمک می‌زنه.
‫- باید به مدیرتون بگی. ‫- آره، خیلی وقته دارم بهش می‌گم.
‫مرسی که بستنی آوردی. ‫واقعا بستنی محبوبمه.
‫خواهش.
‫شبت به خیر جیکوب.
‫[تو بردی.] ‫[دیگه هیچ‌وقت من رو نمی‌بینی.]
‫آلیسون، اومدیم حالت رو بپرسیم.
‫داریم میایم تو.
‫آلیسون؟ آلیسون؟
‫نفس می‌کشه؟