‫زن ۳۱ ساله‌ایه که احتمالا اوردوز کرده ‫و تو خونه‌اش پیداش کردن.
‫وقتی پیداش کردن واکنش خاصی نشون نمی‌داد.
‫خیلی‌خب. ببریمش بخش آسیب‌ها.
‫- شما دوتا باهام بیاین! ‫- بیمار دکتر پیرس نیست؟
‫توجه کنین. یه کد آبی داریم، ۳۰۲.
‫با شمارش من. یک. دو. سه.
‫دستگاه رو بهش وصل می‌کنم. ‫باید دسترسی بیشتری داشته باشه.
‫آلیسون، ما مواظبتیم. در امانی.
‫دچار تاکی‌کاردی تا ۱۵۰ شده.
‫- حواست باشه سینوزیت باشه. ‫- من ضربانش رو می‌گیرم.
‫- نالوکسان رو امتحان کنیم؟ ‫- همون‌جا بهش زدیم. چیزی نشد.
‫می‌دونین چی مصرف کرده؟
‫آلیسون، بهمون می‌گی چی مصرف کردی؟
‫از راه هواییش محافظت نمی‌کنه!
‫باید براش لوله بذاریم!
‫تریاژ به ۲۰۹. ‫تریاژ به ۲۰۹ مراجعه کنه.
‫یه بیمار.
‫این همه سال که کار کردم،
‫فقط یه بیمارم با خودکشی از دنیا رفت...
‫الان ممکنه دوتا بشه.
‫اون‌وقت آلیسون باشه؟
‫آلیسونی که چون می‌خواستم ‫از بی‌وفایی شوهرم اطلاعات کسب کنم...
‫بهش وقت می‌دادم.
‫گمون کنم احتمالا بهش حسودیم می‌شد.
‫حتی گمون کنم مدت کوتاهی ازش متنفر شده بودم.
‫- من کاری کردم این‌جوری کنه؟ ‫- کارول، نه.
‫آلیسون ناخوشه. بیماره.
‫تقصیر هیچ‌کس نیست، ‫تقصیر تو که اصلا نیست.
‫ولف، وقتی فهمیدم زن دوم موریس بوده...
‫باز هم بهش وقت دادم.
‫نگران سلامتش بودی...
‫- و کاملا مشهود بود. ‫- باز هم کار خوبی نیست!
‫بدترین اشتباه اخلاقی عمرمه.
‫باید باهاش کنار بیای کارول،
‫ولی فعلا باید شکرگزار باشیم ‫که آلیسون هنوز زنده است.
‫بیا به بچه‌های مراقبت ویژه کمک کنیم...
‫تا زنده بمونه.
‫ولف...
‫باید سالم بمونه.
‫باید فرصت درست کردنش رو داشته باشم.
‫فهرست پذیرش و مشاوره‌ام ‫مدام بیشتر و بیشتر می‌شه.
‫من هم همین‌طور پسر، ‫انگار همه تو این بیمارستان...
‫یه بیمار گیج دارن که باید ‫نظر عصب‌شناسی رو بپرسن.
‫ولف اصلا نمی‌خواد هیچ‌کدوم ‫از پیگیری‌هامون رو نادیده بگیریم.
‫دوستم که پزشکه ‫هفته پیش یه روز کامل...
‫هیچ بیماری نداشت.
‫در تصورت می‌گنجه یه روز زیبا...
‫یا حتی یه ساعت ‫هیچ کاری نداشته باشی؟
‫برنده بازی خودش بود.
‫به نظرم من می‌تونم این هفته ‫«برنده بازی باشم.» تو چی؟
‫خودت می‌دونی بازی واقعی نیست دیگه؟
‫صرفا اصطلاح دکترهاست.
‫به نظرم داری بهانه میاری. جریان چیه؟
‫خوابت کافیه؟
‫یا نکنه می‌ترسی تو رقابت تک‌به‌تک ‫با من می‌بازی؟
‫ببین چی می‌گم.
‫گمون کنم بتونم فهرستم رو مرخص کنم...
‫«برنده بازی بشم.»
‫خیلی‌خب. پس ردیفه.
‫- امیدوارم برنده بر حق باشه. ‫- امیدوارم برنده بر حق باشه.
‫می‌شه دفعه بعد که اخراج شدی...
‫تو منهتن کار پیدا کنی؟
‫مسیر اینجا افتضاحه.
‫باشه ازرا. یادم می‌مونه.
‫آخرین بار که دیدمت،
‫واسه درمان سندرم تورتت ‫به یه روان‌شناس...
‫رفتاری مراجعه می‌کردی.
‫چطور پیش می‌ره؟
‫شش ماهه پیشش نرفتم.
‫مهارت‌های خوبی یاد گرفتم، ‫ولی فوایدشون محدوده.
‫- نامزدم موافق بود. ‫- نامزد؟ مبارکه.
‫کجا آشنا شدین؟
‫تو کلاس آزمون پذیرش دانشگاه حقوق. ‫کسی چه می‌دونست علاقه...
‫به قوانین مالیات بین‌المللی ‫به عشق و عاشقی ختم بشه؟
‫خوب غذا می‌خورم، ورزش می‌کنم.
‫داروهام رو می‌خورم، ‫ولی هیچ‌کدومشون به دردم نمی‌خورن.
‫انگار خارشی دارم ‫که باید بخارونمش.
‫هرچی بیشتر مقاومت می‌کنم، بدتر می‌شه.
‫خب، پس مقاومت نکن. ‫بخشی از هویتته.
‫حالا که گفتی...
‫می‌خواستم سوالی ازت بپرسم.
‫چند وقته دارم راجع به عملی می‌خونم...
‫که می‌تونه تیک‌هام رو از بین ببره... ‫تحریک عمقی مغز.
‫آره، در اصل واسه پارکینسون بود.
‫تو برخی مراکز واسه تورت ‫هم انجامش می‌دن، ولی...
‫مایلم امتحانش کنم.
‫واسه همین اومدم اینجا.
‫باید یکی به جراح مغز و اعصاب معرفیم کنه.
‫اِم...
‫باید بگم یه‌کم غافلگیر شدم ازرا.
‫جراحی مغزه. خطرات زیادی داره و...
‫ولی تو که وضعت خیلی خوبه.
‫راست می‌گی. راحت کنار میام.
‫ولی اگه مجبور نباشم ‫کنار بیام چی؟
‫نتایج آزمایشاتش خوبن. ‫سمی تو بدنش نیست.
‫اشعه ایکس سینه‌اش خوبه.
‫با حداقل تنظیمات دستگاه خوبه.
‫ظاهرا به زودی می‌شه ‫لوله‌اش رو در آورد.
‫با هیچ عضو خانواده‌ای تماس نگرفتین؟
‫اگه موقع به هوش اومدنش ‫یکی اینجا باشه بهتره.
‫کلی زنگ زدیم. کسی جواب نداد.
‫سلام.
‫- از دیشب اینجایی؟ ‫- هوم.
‫نمی‌تونم خودم رو راضی کنم برم.
‫حالش چطوره؟
‫هنوز به دستگاه وصله، ‫ولی زنده می‌مونه.
‫خب، شاید بهتر باشه یه نگاهی بندازم.
‫به نظرم فکر خوبی نیست کارول.
‫راست می‌گفتی. اشتباه کردی ‫که باز هم بهش وقت دادی.
‫با یه اشتباه دیگه بدترش نکن.
‫ممکنه آینده کاریت رو ‫به خطر بندازی.
‫اصلا تصور حالش ‫از ذهنم بیرون نمی‌ره.
‫ترسیده بود.
‫ناامید بود.
‫تنها بود.
‫خودم هم چنین حالی داشتم.
‫جفتمون داشتیم.
‫جفتمون هم می‌دونیم تقصیر خودمون نبود.
‫صرفا به کسی نیاز داشتیم ‫که بهش تکیه کنیم.
‫اگه من دکترت بودم،
‫بهت می‌گفتم بری خونه ‫و حتی اگه شده، یه کوچولو استراحت کنی.
‫تا برنگردی از این بیمارستان بیرون نمی‌رم.
‫خیلی‌خب.
‫ممنونم.
‫[تأثیر تحریک عمقی مغز بر طول عمر بزرگسالان] ‫[مبتلا به سندرم تورت: مدارک تا به امروز]
‫- سلام دکتر کینی. ‫- همین الان لوله آلیسون رو در آوردن.
‫به هوش اومده.
‫خیلی‌خب. حالا خوشحال می‌شیم...
‫توان حرکتی پایین‌تنه‌ات رو بسنجیم.
‫می‌شه پای راستت رو بلند کنی؟
‫ای بابا! بهتون که گفتم. ‫چیزی نیست!
‫فقط گلوم درد می‌کنه.
‫چیکارم کردی؟
‫شاید خودت یادت نباشه،
‫ولی تو رو بیهوش آوردن بیمارستان.
‫باید برات لوله‌گذاری می‌کردیم. ‫گلوت درد می‌گیره.
‫ولی شانس آوردی؟
‫شانس آوردم؟ خیلی‌خب.
‫فقط باید با دکتر پیرس حرف بزنم.
‫الان در دسترس نیست،
‫ولی روان‌پزشک شیفتمون ‫با کمال میل باهات حرف می‌زنه.
‫لازم نیست.
‫هر وقت خودش بود برمی‌گردم.
‫فعلا ممنون که برام لوله‌گذاری کردین.
‫آلیسون، نباید بذاریم بری.
‫فعلا بستری بخش روان‌پزشکی هستی...
‫تا بفهمیم چی شده بود.
‫خبر خوش از این قراره که آزمایشات ‫عصبیت هیچ کمبودی نداشتن،
‫پس به محض تأیید نتایج ‫آزمایشات جسمانیت،
‫می‌تونیم به بخش عمومی منتقلت کنیم.
‫فعلا یه مراقب پیشت می‌ذاریم...
‫که مطمئن باشیم در امانی.
‫آلیسون، ازمون سوالی نداری؟
‫لازم نیست چیزی بدونیم ‫که بتونیم کمکت کنیم؟
‫دکترها، چطوره برین به کارتون برسین؟
‫من میام پیشتون.
‫شما همکار دکتر پیرسین، مگه نه؟
‫درسته.
‫خودش می‌تونه هرچی لازمه ‫از من بهتون بگه.
‫من آدم بده‌ام.
‫من «زن دوم»ـم.
‫همه‌مون می‌دونیم آخر فیلم ‫چه بلایی سرش میاد.
‫ازرا بعد از چندین سال ‫مدیریت بیماریش،
‫می‌خواد بابت تورت ‫تحریک عمقی مغز انجام بده.
‫شگفت‌انگیزه! می‌تونیم ‫یکی از بیماری‌هایی که همیشه...
‫لب مرز عصب‌شناسی و روان‌پزشکی بوده رو ‫با جراحی مغز درمان کنیم.
‫- انگار مشتاق نیستین. ‫- نیستم.
‫راحت می‌شه وخامت تورت رو حس کرد...
‫آخه جلوی چشمه، ‫ولی جراحان و موزیسین‌هایی...
‫هستن که دچار سندرم تورتن ‫و می‌گن این بیماری...
‫باعث شده تمرکز، خلاقیت...
‫و پشتکار موفقیت رو به دست بیارن.
‫معمولا اختلالات نامشهود، ‫عین اختلال آلیسون،
‫خیلی آسیب‌زننده‌ترن ‫و درک نمی‌شن.
‫حالا که حرفش شد، ‫دکتر دانگ و دکتر کینی،
‫می‌دونم فهرست مشاوره‌تون طولانیه،
‫ولی می‌خوام حواستون بهش باشه.
‫- چشم. ردیفه. ‫- دکتر مارکوس،
‫از خانم هالند خبر جدیدی نشد؟
‫گمون نکنم میگرنش به موفقیتش کمک کنه،
‫ولی خوش‌بختانه رفع شده...
‫و گمون کنم بتونه بره خونه.
‫خیلی‌خب. یه سر میام معاینه‌اش می‌کنم.
‫دکتر نش، گزارشی نداری؟
‫حال خانم چائو خیلی خوبه. ‫بی‌کمک راه می‌ره.
‫نتیجه آزمایش مننژیت ‫خانم گارسیا منفی بود،
‫پس احتمالا امروز بشه مرخصش کرد.
‫عذر می‌خوام. چرا عجله داری دکتر نش؟
‫من چیزی از قلم انداختم؟
‫نه. نه. نه آقا.
‫صرفا می‌خوام بهره‌وریم رو افزایش بدم.
‫چیه؟ چیه؟
‫- مال من نیست. بپا. ‫- باشه.
‫آخه تعطیلاته. الان گرسنه‌ام.
‫- آره، ظاهرا. ‫- الان غذا می‌خوام.
‫- کنار، کنار، کنار، کنار. ‫- راحت باش. راحت باش.
‫- وای خدا. ‫- وای، چه خوش‌بوئه!
‫- گمون کنم باید زعتر بزنم. ‫- آره.
‫- اوهوم. ‫- خوشگل شده.
‫هدیه‌ات رو دیدم.
‫- واسه بچه‌ام طلا خریدی؟ ‫- پیریته.
‫از اولین ابزار آتش‌زنه تاریخه.
‫فرض کن مایا یه روزی ‫چه آتش‌هایی به پا می‌کنه.
‫خیلی خوره‌ای.
‫مهربونی، ولی خوره‌ای.
‫حالت چطوره؟
‫همه‌چی ردیفه.
‫اکسی‌توسین جذب می‌کنم.
‫کم‌کم داشتم با خودم می‌گفتم...
‫یعنی ما هم این‌جوری می‌شیم یا نه،
‫ولی الان که به دنیا اومده...
‫به سختی‌هاش می‌ارزید.
‫کارول، تو که می‌دونی اذیت شدن...
‫بعد از زایمان عادیه.
‫همون هورمون‌هات...
‫موریس بهت زنگ زده؟
‫خب، گفت خوابت نمی‌بره.
‫همون‌طور که گفتی، عادیه.
‫الکی بزرگش می‌کنه.
‫وای. خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫ولف...
‫حالا که حرف بی‌خوابی شد. باید قطع کنم.
‫- خیلی‌خب. خداحافظ. ‫- خیلی‌خب. خداحافظ. خیلی‌خب.
‫مامان؟ سلام! داریم شام درست می‌کنیم.
‫- آره. بذار واسه تو هم بکشم. ‫- نه، گرسنه نیستم.
‫مایا جونم، باید با بابات تنهایی صحبت کنم.
‫ممنون عزیزم.
‫چی شده؟
‫آلیسون تو بیمارستان عمومی برانکسه.
‫دیشب اقدام به خودکشی کرد.
‫وای خدایا. اِم...
‫حالش... ‫حالش خوب می‌شه؟
‫حال جسمانیش خوب می‌شه.
‫ولی اگه یه‌کم دیرتر پیداش کرده بودم...
‫وایستا ببینم. تو پیداش کردی؟
‫موریس.
‫جفتمون حق داریم از اون یکی ‫راستش رو بشنویم.
‫طی دو ماه اخیر بیمارم بوده.
‫وقتی فهمیدم کیه، ‫باز هم بهش وقت دادم...
‫ولی بعدش زود سر عقل اومدم ‫و دیگه بهش وقت ندادم.
‫برخورد خوبی نداشتم.
‫یعنی چی که باز هم بهش وقت دادی؟
‫گمون کنم خودم رو...
‫قانع کردم بودم...
‫اگه بتونم درمانش کنم...
‫شاید بتونم خودمون رو ‫هم درمان کنم.
‫یه دلم هم می‌خواست ‫به جواب‌هام برسم.
‫می‌خواستم ببینم ‫می‌تونم بفهمم...
‫اون رو بیشتر از من...
‫دوست داشتی یا نه.
‫واقعا همیشه از یه مدل آدم خوشت می‌اومد.
‫این‌جوری نگو.
‫اون‌جوری نگو.
‫گاهی حس می‌کردم اصلا نمی‌تونم ‫تو رو بخوام.
‫یه دورانی بود که جوری نگاهم می‌کردی...
‫انگار منشأ تمام سرخوردگی‌هاتم.
‫اون جوری نگاهم می‌کرد ‫انگار منشأ تمام خوشی‌هاشم.
‫فرقی نمی‌کرد خودش کی باشه.
‫آلیسون؟
‫باید برگردم بیمارستان.
‫نه. نرو.
‫واسه من مهمه کیه. ‫بیمار منه.
‫حقش نیست تلفات جانبی ‫زندگی مشترک ما باشه.
‫سلام مایک.
‫اومدم حالت رو بپرسم.
‫خیلی ممنونم حالم رو می‌پرسی،
‫ولی چطوره مرخص بشم؟
‫مایک، حالت خوبه؟ ‫انگار صدات عوض شده.
‫احتمالا با ورود به این بیمارستان ‫یه چیزی گرفتم.
‫واسه همین حتما باید از اینجا برم، مگه نه؟
‫بگذریم، من همیشه مریضم...
‫و می‌شه گفت تأثیرش ‫رو صدام دائمیه.
‫زمان با پول برابری می‌کنه دکتر نش.
‫سه‌سوته مرخصت می‌کنم.
‫فقط بذار آخرین آزمایشت رو بررسی کنم.
‫دو سوراخ کوچولو ‫اینجا و اینجای جمجمه می‌زنم...
‫بعد الکترودهایی کار می‌ذارم ‫که سیگنال‌های عصبی منجر...
‫به تیک‌هات رو مسدود می‌کنن.
‫نسبت به اکثر جراحی‌های مغز...
‫- عملی جزئی محسوب می‌شه. ‫- عذر می‌خوام.
‫آخه عبارت «عمل مغز جزئی» ‫استعاره عنادیه محسوب می‌شه.
‫نرخ موفقیتت خیلی بالاست.
‫البته تیک‌هات کاملا از بین نمی‌رن،
‫ولی به احتمال زیاد تیک‌های کلامیت ‫نصف می‌شن.
‫تیک‌های حرکتیت هم تقریبا نصف می‌شن. ‫پیشرفت بزرگیه.
‫وقتی می‌گیم «پیشرفت»،
‫فرض می‌کنیم همه تیک‌هات بدن...
‫که به نظر من یه‌کم ‫کوته‌نظرانه است...
‫و به نظرم اصلا به خطرات ‫جراحی مغز نمی‌ارزه.
‫خطراتش دقیقا چی‌ان؟
‫خون‌ریزی، سکته و عفونت ‫خطرات اصلیشن.
‫احتمالشون کمه، ولی ممکنه.
‫ازرا، تصمیمش با خودته.
‫من هم با دکتر ولف موافقم. ‫تیک هیچ عیبی نداره.
‫خواستار تغییر بودن ‫هم هیچ عیبی نداره.
‫کاملا تصادفی بود.
‫نمی‌خواستم اون‌جوری... می‌دونین دیگه...
‫الان خوبم. واقعا بهتر از این نمی‌شم.
‫خوشحالم.
‫وقتی رفتم خونه عوض می‌شم،
‫خاطره می‌نویسم، یوگا کار می‌کنم ‫مدیتیشن می‌کنم.
‫هستی بهم فرصت مجدد داده،
‫من هم ازش بهره می‌برم.
‫متأسفانه مرخص کردنت با من نیست.
‫ولی یادداشت می‌کنم.
‫خب، مطمئنم همین که دکترم بیاد اینجا...
‫خودش مرخصم می‌کنه.
‫شاید یه خودکار واقعی بهم بده ‫که باهاش بنویسم.
‫عذر می‌خوام. ‫واسه بیمارانی با شرایط شما...
‫الان دیگه خوبم! مگه نمی‌بینی؟
‫آلیسون. تو خوب نیستی.
‫تو هیچ‌جا نمی‌ری... من هم نمی‌رم.
‫می‌شه یه چاقوی کره‌خوری ‫واقعی بهم بدین؟
‫واسه بیمارانی که اقدام به خودکشی کردن...
‫در تمام زمینه‌ها احتیاط می‌کنیم.
‫کل این اتفاقات...
‫واسه اینه که نگرانتیم.
‫می‌دونن خودم دانشجوی پزشکی‌ام دیگه؟
‫رفتارشون باهام عین...
‫بیمار بخش روان نیست؟
‫آلیسون...
‫من هم می‌گم کاش شرایط فرق می‌کرد.
‫ولی... الان همینه که هست.
‫خب...
‫می‌خواستی من رو ببینی.
‫می‌خواستی چی بگی؟
‫می‌خواستم ببینمت.
‫باید بهت می‌گفتم که موریس...
‫اصلا کم نمی‌ذاشت.
‫همیشه خدا بهم ابراز علاقه می‌کرد.
‫چند وقت با اون بیچاره سرد بودی؟
‫البته اشتباه برداشت نکن. ‫حرف‌هامون خیلی جالب بود.
‫ولی ابراز علاقه‌اش...
‫ابراز علاقه‌اش خیلی پرشور بود!
‫آهای؟
‫گوشت با منه؟
‫آره.
‫داشتم با خودم می‌گفتم چقدر ترسناکه...
‫که آدم تک و تنها تو بیمارستان باشه...
‫چقدر ترسناکه از یکی ‫چیزی رو بخواد...
‫که نمی‌تونه براش فراهم کنه...
‫و ممکنه نیازش به خشم تبدیل بشه.
‫حتما جای تو بودن حس خوبی داره دکتر پیرس.
‫اعتماد به نفس داری. خودداری.
‫نماد سلامت روانی.
‫می‌تونم آینده کاریت رو نابود کنم...
‫و به همه بگم چیکار کردی.
‫برعکس ظاهرت بی‌نقص نیستی.
‫بهترین دخترهای زندگیم چطورن؟
‫هوم. این‌جوری نکن.
‫با لبخند نیا تو...
‫انگار به ولف نگفتی ‫زنگ بزنه و حالم رو بپرسه.
‫من نگرانتم عزیزم.
‫خودت بگو دیگه. ‫خیال می‌کنی افسرده‌ام.
‫خیال می‌کنی افسردگی پس‌زایمان دارم.
‫من نمی‌خوام معاینه‌ات کنم. ‫می‌شه باهام حرف بزنی؟
‫نه. الان نمی‌شه.
‫اگه ذره‌ای باکتری جا بمونه،
‫ممکنه مایا مریض بشه ‫و این شت‌های مسخره...
‫به ته شیارهاش نمی‌رسن...
‫و نمی‌تونم با جوشوندن ‫ضدعفونیش کنم،
‫چون نمی‌خوام اتفاقی بسوزونمش.
‫عه. شنیدی؟ ‫شنیدی؟
‫کارول، غرغره کرد. نوزادها غرغره می‌کنن. ‫عادیه.
‫تو از کجا می‌دونی؟!
‫چندین روزه نخوابیدی.
‫خب؟ برو یه‌کم استراحت کن. ‫من مواظب مایا هستم.
‫از من بشنو. ‫یه چیزیش هست!
‫خیلی‌خب. می‌تونیم بریم بیمارستان.
‫اگه خیالت راحت می‌شه، ‫می‌تونیم همین الان بریم.
‫من نمی‌رم اونجا. ‫اونجا خطرناکه.
‫همه‌چی خطرناکه!
‫چیزی نیست. چیزی نیست. مامان پیشته.
‫مرسی که باز هم دقیقه نودی برام وقت گذاشتی.
‫خواهش می‌کنم. ‫گمون کنم داشتی...
‫به جلسه مشاوره‌ات ‫با دکتر نیکولز فکر می‌کردی؟
‫خیال می‌کردم آمادگی عمل رو دارم،
‫ولی الان مردد شدم.
‫واقعا به نظرت کار اشتباهیه؟
‫درک می‌کنم دلت می‌خواد ‫از دست تیک‌هات خلاص بشی. جدی می‌گم.
‫چند دهه طول کشید ‫تا خودم یاد بگیرم چه‌جوری...
‫با چهره‌کوری زندگی کنم.
‫راحت نبود. قبول دارم. ‫ولی موفق شدم.
‫به نظرم تو هم می‌تونی.
‫چی میل دارین؟
‫قهوه با شیر لطف کنین.
‫دوستتون چی؟
‫می‌شه از خودش بپرسین؟
‫نمی‌خواد. قهوه ساده می‌خورم.
‫وای!
‫چه مرگته؟!
‫خیلی عذر می‌خوام. عـ...
‫نه، نه، نه بابا. عذر می‌خوام.
‫اصلا بذار قهوه‌ات رو حساب کنم.
‫نه بابا، ممنون. تقصیر من بود.
‫نه. جدی می‌گم. نباید عصبانی می‌شدم.
‫می‌خوام جبران کنم.
‫بیا همین‌جا تمومش کنیم. ‫خواهش می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫عه. ممنون.
‫بیش از این حرف‌ها پیش میاد.
‫مردم دلشون می‌سوزه ‫یا به نظرشون من...
‫عاملی‌ام که نسبت به خودشون ‫حس بهتری پیدا کنن.
‫فقط می‌خوام وقتی قهوه سفارش می‌دم...
‫مسئله مهمی نباشه.
‫[بیمارستان عمومی برانکس]
‫خیلی‌خب، اگه کاری ندارین،
‫باید برم یه بیمار دیگه رو مرخص کنم.
‫دکتر مارکوس، اگه نمی‌خوای عقب بمونی،
‫بهتره حالت ورزشی «کروکس»ـت رو ‫فعال کنی.
‫فعلا کینی.
‫خب؟ امروز چطور پیش می‌ره؟
‫می‌دونم گفتم مشکلی ندارم ‫علاقه‌مون مخفی بمونه، واقعا هم ندارم.
‫باید بدونی من ازت خوشم میاد اریکا...
‫و واقعا خیلی برام مهمی.
‫جیکوب... فقط به فکر برنده شدنه.
‫با ازرا که رفتی بیرون چی شد؟
‫خیلی خوب نبود. ‫خیلی درکش می‌کنم.
‫قضاوت‌ها و محبت‌های بی‌جا ‫غیر قابل تحملن.
‫خوشحالم بالاخره تصمیمش رو درک می‌کنی.
‫آره، چشمم خیلی باز شد.
‫چرا حس می‌کنم دیدگاهمون ‫با هم فرق می‌کنه؟
‫خب، چه فرقی می‌خواد بکنه؟
‫مشکل ازرا نیست. ‫کل دنیاست.
‫درکت می‌کنم.
‫ازرا تو دنیای بی‌نقص...
‫اصلا به جراحی نیازی نداشت.
‫- دقیقا. ‫- ولی دنیای ما بی‌نقص نیست...
‫و حتی اگه بود، تیک‌هایی که کار خودش رو ‫دشوار می‌کنن چی؟
‫اگه عمل ساده‌ای بود...
‫که ممکن بود چهره‌کوری خودت رو ‫درمان کنه،
‫بهش فکر نمی‌کردی؟
‫دیدم به دنیا رو عوض کنم؟ ‫به هیچ وجه.
‫وقتی امکانش نیست ‫این حرف‌ها راحته،
‫ولی اگه جلوی چشمت بود چی؟
‫ما فرصت داریم زندگی ازرا رو ‫یه‌کم راحت‌تر کنیم.
‫به خطرش نمی‌ارزه؟
‫اِم...
‫یه مورد اورژانسی تو مراقبت ویژه داریم. ‫آلیسونه.
‫آلیسون؟ آلیسون؟ ‫باید آروم بگیری
‫حالم خوب نیست!
‫به لرزه افتاد و ضربان قلب ‫و فشارش...
‫یه ربع پیش بالا رفت. ‫مردمکش باز شده.
‫خیال کردم ممکنه اثر ‫ترک مواد باشه، ولی...
‫ببین تشنج عضلانی داره یا نه.
‫آلیسون، یه کار دیگه رو ‫هم امتحان می‌کنم، خب؟
‫ظاهرا سندرم سروتونینه.
‫براش سیپروهپتادین و لورازپام بنویسین. ‫بگین زود بیارن!
‫لورازپام تأثیر داشت.
‫با ترکیب داروهایی ‫که به اوردوزش ختم شده بود...
‫دچار سندرم سروتونین شده بود.
‫خوش‌بختانه زود تشخیص دادیم.
‫مقدار کافی سروتونین ‫حالمون رو خوب می‌کنه.
‫ولی بیش از حدش می‌تونه مرگبار باشه.
‫حس می‌کنم استعاره‌ای در کاره.
‫مغزمون مشتاق فزونیشه.
‫بدنمون همیشه از پسش برنمیاد.
‫یه‌کم شبیه روابط آلیسونه.
‫خیلی به افراد وابسته می‌شه...
‫که در نهایت پسشون می‌زنه.
‫واسه همین تنهاست.
‫تنها نیست...
‫چون تو اینجایی.
‫دیگه می‌تونم برم؟
‫دیگه آزادی.
‫عه، عه، عه، عه.
‫اولش هم بابت همین دست‌وپا چلفتی بودنم...
‫از اینجا سر در آوردم.
‫وایستا مایک، یه لحظه.
‫به من نگاه کن.
‫خب؟ حالم خوبه؟
‫صدات.
‫عین قبل خش‌دار نیست.
‫آره، هر از گاهی که زیاد حرف می‌زنم ‫میاد و می‌ره.
‫یه لطفی در حقم کن ‫و یه دقیقه اینجا بمون.
‫باید برم یخ بیارم.
‫وای!
‫پاسترامی «لیبمن» خیلی فرق می‌کنه.
‫- هوم. ‫- با خودم گفتم بد نیست...
‫یه چیزی جز برنج و کیک بادوم‌زمینی بخوریم.
‫خانم، من باید مراقب تو باشم،
‫تو نباید مراقبم باشی.
‫- می‌شه سوالی ازت بپرسم مامان؟ ‫- اوهوم.
‫بابا زن دوم گرفته بود؟
‫آره.
‫ولی عزیزم، وقتی مشکلاتی ‫تو زندگی مشترک پیش میاد،
‫هیچ‌وقت تقصیر یه نفر نیست.
‫- مامان. ‫- رابطه خیابون دوطرفه است.
‫دو نفرن.
‫دو مجموعه نیاز دارن. ‫دو مجموعه انتظارات دارن.
‫کافیه من و پدرت همکاری کنیم ‫تا مشکلاتمون رو حل کنیم.
‫ولی تو مجبورش نکردی ‫زن دوم بگیره.
‫- تقصیر تو نیست. ‫- می‌دونم عزیزم.
‫درست کردن همه‌چی هم همیشه ‫رو دوش تو نیست.
‫سلام.
‫سلام، بده من. ولش کن.
‫بذار کمک کنم. کارول، بذار کمک کنم.
‫بذار کمک کنم. چیزی نیست. چیزی نیست.
‫نه. نه. نه. نه.
‫پسش بده. پسش بده.
‫نه، چـ... چیزیش نیست. چیزیش نیست.
‫پیش باباشه.
‫چیزیش نیست. پیش باباشه.
‫ببینش. چیزیش نیست.
‫دیدی؟
‫چیزیش نیست.
‫ولی تو خوب نیستی.
‫باید یه‌کم بخوابی.
‫باید کمکت کنیم.
‫قسم می‌خورم...
‫هیچ‌وقت اذیتت نکنم.
‫چیزی نیست.
‫سلام، چرا ازرا رو تحت اتاق عمله؟
‫تصمیم گرفت عمل کنه.
‫نمی‌خواست به تو بگه.
‫بهم گفت نمی‌خواست ‫روسیاهت کنه.
‫اگه رضایت بدی، ‫خیلی خوشحال می‌شه.
‫نمی‌تونم رضایت بدم. ‫فکرهام رو کردم.
‫رضایت ندارم.
‫مشکل اصلیت چیه ولف؟
‫اینه که بیمارت می‌خواد ‫تغییری ایجاد کنه،
‫نتونستی جوری که می‌خواد ‫کمکش کنی یا...
‫اینه که من دارم کمکش می‌کنم؟
‫هیچ ربطی به مشکل من نداره.
‫نه، نه، نه، نه، اعتراف کن.
‫به نظرت من نمی‌تونم اندازه تو ‫به بیماران کمک کنم.
‫خب، این حرفت از روی تزلزله...
‫و اصلا بهت نمیاد جاش.
‫بس کن. از روی تزلزل نیست.
‫تو برام ارزش کامل قائل نیستی.
‫من برات ارزش قائلم.
‫ولی به نظرت هم‌سطح خودت نیستم.
‫دیدگاه جراحان مغز و اعصاب ‫و عصب‌شناسان فرق می‌کنه.
‫همیشه فرق می‌کرده. ‫بخشی از کارمونه.
‫باشه. خب، یعنی چی؟
‫من که بهتون گفتم.
‫احیانا دلتون نمی‌خواد ‫بهم بگین چی شده؟
‫دکترت بیماری سختی رو تشخیص داد.
‫جیکوب، چرا خودت بهش نمی‌گی؟
‫خب، گمون کنم به بیماری‌ای به نام ‫میاستنی گراویس دچاری.
‫بیماری خودایمنی‌ایه که ارتباط ‫بین اعصاب...
‫و عضلاتت رو قطع می‌کنه.
‫واسه همین وقتی زیاد صحبت می‌کنی ‫صدات عجیب می‌شه.
‫واسه همین امروز افتادی ‫و پلکت افتاد.
‫اگه درمان نشه، ‫می‌تونه خیلی خطرناک باشه.
‫ولی حالا که فهمیدیم، ‫می‌تونیم درمانت کنیم.
‫هیچ مشکلی برات پیش نمیاد.
‫احتمالا دکتر نش جونت رو نجات داده.
‫ممنون.
‫قرار بود زنم بیاد دنبالم.
‫- باید... ‫- به زنت زنگ بزن.
‫همین‌جا می‌مونی.
‫یعنی برنده بازی نشدی؟
‫من هم که انترن بودم ‫اسمش همین بود.
‫خوشحالم که می‌بینم ‫بیمارانت...
‫بیش از فرم‌هات برات مهمن.
‫آفرین.
‫شنیدی؟
‫دانا برنده بازی شد.
‫آره، امروز ده مشاوره امضا کرد.
‫راستی، من می‌تونستم ببرم.
‫خودم تصمیم گرفتم نبرم آخه... ‫به صلاح بیمارم بود.
‫ببین پسر. می‌دونم داری چیکار می‌کنی.
‫از اریکا خوشت میاد.
‫ولی حقیقت از این قراره ‫که من رو انتخاب کرده.
‫آها، راستی... بابت بستنی ممنون.
‫سلام دکتر ولف. ‫مطمئن نبودم باز هم می‌بینمت یا نه.
‫حالت چطوره؟
‫دکتر نیکولز گفت خوب پیش رفته.
‫عجیبه.
‫عادت ندارم بدنم این‌قدر آروم باشه.
‫خب، تیک‌هات بخش از وجودت بودن.
‫هنوز هم هستن، فقط کمترن.
‫شاید الان فرصت داشته باشی...
‫چیزهای جدیدی از خودت کشف کنی.
‫مرسی که هوام رو داشتی دکتر.
‫می‌دونم کاملا راضی نبودی عمل کنم.
‫من هر کاری بخوای بکنی راضی‌ام.
‫راستش، من باید از تو تشکر کنم ازرا.
‫بابت چی؟
‫چون یادم انداختی هیچ عیبی نداره ‫که آدم بخواد تغییر کنه.
‫اگه کمک می‌خوای، یه آشنا دارم ‫که امضاش حرف نداره.
‫خیلی‌خب خفن خان.
‫می‌ذارم سی ثانیه ‫بابت اون تشخیص...
‫میاستنی گراویس خودنمایی کنی.
‫اصلا خودنمایی نمی‌کنم.
‫فقط خوشحالم ‫که کارم رو درست انجام می‌دم.
‫خوشحالم یکی چون تو ‫از پزشکی خوب لذت می‌بره.
‫یکی چون من؟
‫یکی که تحسینش می‌کنم.
‫من که نیومدم حالت رو بپرسم، خودت می‌دونی.
‫جیکوب، لازم نیست من بهت بگم ‫دکتر خیلی خوبی هستی.
‫البته بدون بازی مسخره‌ای ‫که با وان راه انداختی...
‫هم می‌تونستی خوب باشی.
‫خیلی‌خب، اون دیگه تموم شد.
‫دیگه از بازی خبری نیست.
‫ولی قبول می‌کنم وان رقیب قادریه.
‫راستش، نمی‌دونم چطور وقت می‌کنه ‫این همه بیمار رو درمان کنه،
‫آخه بالاخره باباست و بچه داره.
‫- چی؟ ‫- وان بچه داره.
‫خیال می‌کردم بهت گفته.
‫قصدت چیه؟
‫منظورت چیه؟
‫نمی‌دونم تو و وان با هم ‫چه مشکلی دارین،
‫ولی حس می‌کنم پای من وسطه ‫و خوشم نمیاد.
‫می‌خوای من عاشقت باشم؟ آره؟
‫اریکا...
‫خب، با خودم گفتم شاید...
‫حتی نمی‌تونی بگی.
‫ولی اگه می‌تونستی ‫هم فرقی نمی‌کرد،
‫چون من واسه این کارها نیومدم اینجا.
‫من اومدم اینجا دکتر باشم.
‫اولویتم همینه.
‫امان از دست پسرها. ‫یه مشت پسر احاطه‌ام کردن.
‫- تو بچه داری؟ ‫- چی؟!
‫وای. وای.
‫یعنی بچه انسان داری؟
‫اجازه هست؟ می‌شه یه دقیقه تنهامون بذاری؟
‫باشه.
‫ولی بعدش باید بهم بگی جریان چیه.
‫باورم نمی‌شه جیکوب بهت گفته.
‫راستش نه، می‌دونی چیه؟ ‫باورم می‌شه بهت گفته باشه.
‫- چرا اون می‌دونست و من نمی‌دونستم؟ ‫- شرمنده‌ام.
‫خب؟ می‌خواستم بهت بگم.
‫شاید بهتر باشه ‫همه‌چی عین سابق باشه...
‫و دوست عادی باشیم.
‫یعنی فقط سلام و احوال‌پرسی کنیم؟
‫اون‌جوری پیچیدگیش کمتره.
‫باشه، ولی بی‌خیال.
‫ما که کلی با هم خوش بودیم.
‫- کنار من خوشی، مگه نه؟ ‫- دیگه اصلا خوش نیستم.
‫خودم می‌برم.
‫اجازه ندارم ازشون استفاده کنم.
‫دلیلی هست که بهت ندمشون؟
‫دیگه نیست.
‫ممنون.
‫بابت همه‌چی...
‫عذر می‌خوام.
‫می‌دونم راحت باور نمی‌کنی،
‫ولی اصلا نمی‌خواستم اذیتت کنم.
‫در واقع، می‌خواستم جای تو باشم.
‫اومدم اینجا ‫چون می‌خواستم ببینمت...
‫اون یکی زنش رو ببینم...
‫البته این‌جوری خیال می‌کردم.
‫بعدش فهمیدم اون یکی زنش خودمم.
‫می‌تونم این حست رو درک کنم.
‫ولی آلیسون، هیچ‌کس تو زندگی خودش ‫اون یکی زنه نیست.
‫من زیاد مطمئن نیستم.
‫گمون کنم تو جلساتمون...
‫بهت گفتم تک‌فرزند بودم.
‫کاملا راست نگفته بودم.
‫وقتی ده ساله بودم، پدرم مادرم رو ‫طلاق داد و یه زن دیگه گرفت.
‫یه خانواده دیگه تشکیل دادن ‫و چهار بچه آوردن.
‫آخرهفته‌ها که می‌رفتم دیدنشون،
‫همه‌شون مهربون بودن، ‫ولی واقعا خانواده خودم نبودن.
‫نمی‌خواستن من اونجا باشم.
‫چه‌جوری زندگی این‌قدر سخت شد؟
‫ببین، المان‌های بی‌نهایتی ‫شخصیتمون رو شکل می‌دن.
‫من هیچ‌وقت مشکلت رو تشخیص ندادم.
‫شاید اگه تحت شرایط عادی...
‫همدیگه رو می‌دیدیم، ‫تا الان تشخیص داده بودم.
‫می‌خوای بدونی اخیرا ‫چه فکری تو سرمه؟
‫طبق جلسات اخیرمون...
‫و اطلاعاتی که ازت دارم...
‫ترس از تنها موندنت، ‫احساس تهی بودنت،
‫احوالات متغیرت...
‫طبق دانش روان‌پزشکیم...
‫گمون کنم دچار اختلال شخصیت مرزی باشی...
‫که مطمئن تو کلاس‌های روان‌پزشکیت ‫خوندی چیه.
‫- اوهوم. ‫- چالش چنین اختلالی از این قراره...
‫که آدم تا کار از کار نگذشته ‫نمی‌فهمه کمک لازم داره.
‫ولی اگه حواست رو جمع کنی ‫و تلاش کنی،
‫لازم نیست تا ابد چنین حالی داشته باشی.
‫البته باید درمانت رو...
‫تو محیط درمانی دیگه‌ای انجام بدی.
‫یعنی دیوانگیم متوسطه، روانی نیستم.
‫مرزی‌ام.
‫می‌تونم یه کاریش بکنم.
‫فقط هنوز می‌گم کاش...
‫کاش می‌تونستی درمانم کنی.
‫آره.
‫کاش به همین راحتی بود.
‫ولی شاید درمان مهم نباشه...
‫و تغییر مهم باشه.
‫خب، این فرم رو که امضا کنی،
‫خودت رو تو بخش روان بستری می‌کنی.
‫متوجهی؟
‫متوجهم.
‫مجبورم نکن با مداد شمعی امضا کنم.
‫راستش، همیشه می‌خواستم ‫اون سمت...
‫چنین مکالمه‌ای باشم.
‫شاید اگه هنوز بخوای ‫بتونی باشی.
‫ظاهرا دکتر پیرس واقعا برات ‫سنگ‌تموم گذاشت.
‫باید یه چیزی راجع بهش بهت بگم.
‫منحصر به فرده.
‫آره.
‫دو قاشق شکر و یه‌کم شیر جو دوسر،
‫باب سلیقه خودت.
‫وای، می‌دونستم الکی باهات رفیق نموندم.
‫من خیلی بی‌شعورم؟
‫می‌خوای بهم رشوه بدی که بگم نه؟
‫خب، جاش یکی از مشکلاتم رو گفت...
‫و احتمالا راست می‌گه،
‫البته خودم نمی‌خوام راست بگه.
‫آدم واقعا می‌تونه عوض بشه؟
‫من که واقعا امیدوارم بتونه.
‫یادته ازم پرسیده بودی دلم می‌خواد ‫آخرین خاطره‌ام چی باشه؟
‫من گفتم خودم، موریس، مایا،
‫غذای ایتالیایی و خنده از ته دل؟
‫خیلی دلم می‌خواست خانواده‌مون ‫دوباره عین روزهای اول باشه.
‫خب، الان چی می‌خوای؟
‫می‌دونم دیگه نمی‌خوام عصبانی باشم.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫بد نیستم.
‫طلاق می‌خوام.
‫باید بگم... باید دوباره بگم،
‫خیلی بابت آلیسون شرمنده‌ام.
‫خوشحالم سالمه.
‫ولی حتما تو فهمیدی چقدر سختی...
‫به‌خاطر آلیسون نیست.
‫خودت گفتی فرقی نمی‌کرد کی باشه.
‫قولت رو شکستی.
‫گفتی هیچ‌وقت اذیتمون نمی‌کنی.
‫من خیلی دوستت دارم.
‫ولی نمی‌تونم ببخشمت.
‫می‌شه بشینم؟
‫بچه که بودم، ‫از وقتی یادمه...
‫بابام بیمار بود.
‫اختلال دوقطبی داشت ‫و حملات شیدایی و افسردگیش شدید بودن.
‫ولف، خیلی ناراحت شدم.
‫شرم پدرم زندگیش رو بدتر می‌کرد...
‫و مدام با خودم می‌گفتم ‫اگه دنیا راحت‌تر می‌پذیرفتش،
‫شاید امروز هنوز زنده بود.
‫ولی اخیرا با خودم می‌گم...
‫اگه می‌تونستم اون بیماری رو ‫از زندگیش حذف کنم...
‫و خودش هم می‌خواست...
‫تو یه چشم به هم زدن عملیش می‌کردم.
‫راست می‌گی.
‫گاهی اوقات به اشتباه خیال می‌کنم...
‫تنها روش درمان بیماران ‫روش خودمه.
‫عذر می‌خوام.
‫ولی در این زمینه اشتباه می‌کردی.
‫واقعا به نظرم هم‌سطح خودمی جاش.
‫وگرنه به خودم زحمت نمی‌دادم ‫باهات بحث کنم.
‫[وان]
‫وای نه.
‫آره، گاهی پیش میاد.
‫مدیر هی می‌گه تعمیرش می‌کنه، ولی...
‫اگه تازه باهامون همراه شدین،
‫با تصاویری از برانکس در خدمتتون هستیم،
‫ظاهرا بخشی از یه ساختمون...
‫فرو ریخته. ‫مسئولان دارن...
‫- به صحنه می‌رسن... ‫- جریان چیه؟
‫چند کیلومتری اینجا ‫یه ساختمون فرو ریخته.
‫مسئولان دارن به صحنه می‌رسن.
‫گزارشات اولیه حاکی از اینه...
‫که برخی ساکنین تونستن خارج بشن.
‫نمی‌دونیم چند نفر ‫هنوز تو ساختمون گیر افتادن...
‫یا چند تلفات داریم.
‫جهت اطلاعات بیشتر با...
‫انترن‌هات رو آماده کن. ‫من می‌رم اورژانس.
‫تا می‌تونین همه‌جا رو ‫واسه بیماران زیادی...
‫که باید درمان کنیم خالی کنین.
‫کسی اریکا رو ندیده؟
‫اون ساختمون اریکاست.
‫توجه کنین، تریاژ خارجی.
‫[فروپاشی ساختمانی در برانکس] ‫[و تلاش مسئولان در راستای نجات ساکنان]