‫[آتش‌نشانی نیویورک]
‫گوش کنین! مأموریت جست‌وجو و نجاته!
‫ساختمون دویست ساکن داره. ‫بخشیش فرو ریخته.
‫اصلا معلوم نیست باقی ساختمون...
‫سالم بمونه، ‫پس همه باید تخلیه بشن!
‫- بجنبین! ‫- چشم آقا!
‫[ادب، مهارت، احترام]
‫می‌دونم ترسیدین. من هم می‌ترسم.
‫ولی ما نزدیک‌ترین بیمارستان ‫به محل سانحه‌ایم.
‫چند دقیقه دیگه چند ده بیمار...
‫آسیب‌دیده می‌ریزن اینجا،
‫بیمارانی که دار و ندارشون رو ‫از دست دادن...
‫و خودشون هم وحشت کردن.
‫پس نباید حواس‌پرت جلوه کنیم.
‫ولی دکتر ولف، اونجا ساختمون اریکاست.
‫می‌دونم این کار با کل آموزه‌هام ‫تناقض داره،
‫ولی گاهی اوقات پزشکی...
‫نیازمند یه مقدار بی‌احساسیه.
‫امروز از همون مواقعه.
‫اتاق‌های بیماران واسه موارد وخیم ‫کنار گذاشته شدن!
‫جراحات جزئی رو هر جا ‫جا داشتیم بذارین.
‫تخت‌هامون که تموم شد، صندلی داریم.
‫یه آزمایش قند خون لازم داریم!
‫دردت زیاده یا کمه؟
‫رفلکس هوفمانش منفیه ‫و آزمایش عصبیش عادیه،
‫ولی با احتساب درد شونه ‫و سابقه ترومای غیرنافذش،
‫شرط می‌بندم طحالش آسیب دیده.
‫فشار خونش پایینه. ‫سریع سونوگرافیش کنیم.
‫ممکنه عمل لازم داشته باشه. ‫اتاق عمل پره، ولی من لباس عمل می‌پوشم.
‫مامانم هنوز نرسیده؟
‫هنوز نرسیده، ولی مطمئنم تو راهه.
‫چطوره فعلا مامان من پیشت باشه؟
‫رئیس بخش جراحیه؟
‫حواسش بهت هست.
‫هوات رو داریم.
‫آمبولانس منتظره. سوارش کن.
‫آهای. آهای. باید اینجا کمکمون کنین.
‫قربانی زنه، چهل و اندی ساله، ‫به‌هوشه. حالش خیلی بده.
‫دارویی مصرف نکرده. حساسیتی نداره. ‫جمجمه‌اش بدجوری آسیب دیده.
‫پاهاش زیر آوار موندن.
‫کمکم کنین! کمکم کنین!
‫حس عجیبی دارم.
‫وای! تکون نخور.
‫اسمت چیه؟
‫جنا.
‫خیلی‌خب جنا، چیزیت نمی‌شه.
‫فقط کافیه تکون نخوری.
‫- به هیچی هم دست نزن. ‫- باشه. نمی‌زنم.
‫درد دارم.
‫- چشمت رو باز کن. ‫- همین‌جوری پیداش کردی؟
‫- آره. گیر افتاده بود. ‫- هر کاری از دستمون بر بیاد می‌کنیم.
‫وقتی جمجمه‌اش باز شده باشه،
‫فرصت زیادی نداریم.
‫من پزشکم.
‫متأسفانه جراح اعصاب نیستم.
‫باید همین الان یه جراح بیاد اینجا.
‫یکی کمکم کنه!
‫گفتن جراح اعصاب می‌خوان، ‫نه متخصص اعصاب ولف.
‫به نظرت کسی اینجا بهت نیاز نداره؟
‫قطعا مسئولان اورژانس دارن کم میارن.
‫کسی چه می‌دونه چقدر درگیرن؟
‫چه عیبی داره یکی دیگه هم کمکشون کنه؟
‫مطمئنی تنها دلیلش همینه؟
‫ببین. نگران دکتر کینی‌ای. درک می‌کنم.
‫اگه انترن خودم بود، ‫من هم همین کار رو می‌کردم،
‫تو هم عین من سعی می‌کردی ‫بهم بگی فکر بدیه.
‫با من میای یا نه؟
‫چی؟ نه‌خیر! به هیچ وجه.
‫موتور کار جراحان اعصاب رو حفظ می‌کنه.
‫ولف، اصلا شنیدی چی گفتم؟
‫اگه از بین خطوط بریم ‫سریع‌تر می‌رسیم.
‫به نظرت بیمارت تا کی زنده می‌مونه؟
‫من رو به کشتن ندی‌ها!
‫[اورژانس]
‫خیلی‌خب عزیزان، الان بهترین کار ‫همینه که اطلاعات...
‫فامیل‌های مفقودیتون رو ثبت کنین.
‫اگه عکسی دم دستتون داشته باشین، ‫خیلی به دردمون می‌خوره،
‫ولی جزئیات هویت‌یابی دیگه‌ای هم لازم داریم.
‫که اگه چهره‌شون مشخص نبود، ‫بتونین شناساییشون کنین؟
‫الان شاهد جراحات خیلی متنوعی هستیم.
‫هرچی اطلاعات بیشتری بهمون بدین، ‫بیشتر می‌تونیم کمکتون کنیم.
‫سلام.
‫من دکتر پیرس هستم. اسمت چیه؟
‫بتسی چیس هستم.
‫خانم چیس، می‌خواستین ‫برام فرم پر کنین؟
‫نه‌خیر. نه.
‫دنبال کسی می‌گردی؟
‫نه.
‫کسی نیست که بتونیم بهش زنگ بزنیم؟
‫نه‌خیر.
‫بلایی سر خودت آوردی؟
‫مال امروز نیست. مال سه هفته پیشه.
‫خون‌ریزیش بند نمیاد.
‫دکتر دانگ، می‌شه خانم چیس رو ‫یه معاینه کامل بکنیم؟
‫معاینه بشه و سوابقش در بیاد. ‫دستش رو هم تمیز کنیم.
‫آزمایش و عکس‌برداری هم بکنیم.
‫رو چشمم.
‫سلام. من دکتر دانگ هستم.
‫چهره‌کوریم تو این شرایط ‫خیلی اذیتم می‌کنه.
‫ردیفه. اگه کنی رو دیدم بهت می‌گم.
‫- نیکولز بودی، درسته؟ ‫- آره.
‫خب، ضربه شدیدی به سر زنه وارد شده...
‫و پاهاش گیر افتادن. ‫وضع خیلی خرابه.
‫- اون فهرست بازماندگانه؟ ‫- نه. فهرست درگذشتگانه.
‫حداقل اون‌هایی که تونستیم ‫شناسایی کنیم.
‫می‌شه بگی اسم اریکا کینی ‫هم جزوشون هست یا نه؟
‫کینی نداریم. دنبالم بیاین.
‫سلام. لطفا بیدار شو.
‫زود باش.
‫چی شد؟
‫حال همه خوبه؟
‫خانم‌ها، باید از اینجا بریم بیرون.
‫گمون کنم ساختمون داره فرو می‌پاشه.
‫کمک کنین! کمک کنین!
‫کسی نیست؟!
‫وای!
‫کل کارکنان در دسترس رو خبر کنین، ‫هر کی شیفتش نیست هم بیاد.
‫کل عمل‌های غیرضروری رو عقب بندازین ‫و اتاق‌های عمل رو حاضر کنین.
‫بده بدم. همین خانمه؟
‫سلام. عذر می‌خوام. احتمالا دردت بیاد، خب؟
‫خیلی‌خب. سر استخوان رانش شکسته.
‫بگو از اورتو بیان پایین، ‫یه تخت براش جور کن...
‫و بهش مسکن بزن.
‫خانم، باید ولم کنی.
‫ولی باید نامزدم رو پیدا کنم.
‫داشتم تصویری باهاش حرف می‌زدم ‫که یهو همه‌چی سیاه شد.
‫من کمکت می‌کنم، ‫ولی ازت می‌خوام...
‫آروم بگیری، باشه؟
‫پرستار کارتر؟ ‫بیا از پایه شروع کنیم.
‫اسم نامزدت چیه؟
‫اسکار. اسمش اسکار سانچزه.
‫بیست و دو سالشه. ‫صد و هشتاد و پنج سانته.
‫چشم و مو قهوه‌ایه. ‫یه کاپشن برنز هم پوشیده بود.
‫یکی میاد کمکت کنه. با اجازه.
‫با دکتر پیرس تماس بگیر. ‫بهش خبر بده.
‫من بلد نیستم خبر بد بدم.
‫خیلی‌خب. از اونجا شروع می‌کنیم ‫و تا پشتش می‌ریم.
‫شما دوتا احمق به خیال خودتون ‫کجا می‌رین؟
‫ممکنه بلایی سر اریکا اومده باشه.
‫یعنی ممکنه تنها باشه. ‫بهمون نیاز داره.
‫- آره. باید یه کاری بکنیم. ‫- ببخشید.
‫واقعا شما دوتا خیال می‌کنین اریکا...
‫تو ساختمون گیر افتاده و با خودش می‌گه:
‫«کاش ون و جیکوب اینجا بودن ‫که جونم رو نجات بدن»؟
‫از من که بهتر می‌شناسمش بشنوین.
‫الان اصلا به شما دو نفر فکر نمی‌کنه.
‫اون نیازمند کمک کسی نیست...
‫و تو دردسر هم نیفتاده.
‫تو ساختمون هم گیر نیفتاده.
‫در واقع الان داره اونجا پزشکی می‌کنه...
‫و شما دوتا همون کار رو هم نمی‌کنین.
‫کارتون رو بکنین!
‫باشه.
‫احمق‌ها!
‫کامیون‌ها رو برگردونین اینجا!
‫اوناهاش.
‫خیال نمی‌کردم به این وخامت باشه. ‫اصلا نمی‌شه درش آورد؟
‫هنوز نمی‌شه.
‫مسئولان اورژانس هر کاری می‌شد کردن.
‫تریاژ الان خیلی درگیره.
‫- شما پدر بیماری؟ ‫- نه، من پزشکم.
‫داشتم می‌رفتم زنم رو ببینم.
‫صدای فروپاشی رو شنیدم. ‫با خودم گفتم...
‫گفتم شاید کمکی از دستم بر بیاد، ‫ولی کار خاصی جز کنارش نشستن...
‫از دستم ساخته نبود.
‫گاهی همین هم خیلی مهمه.
‫سلام. من دکتر ولفم.
‫ایشون همکارم دکتر نیکولزه.
‫- اومدیم کمکت کنیم. ‫- اسمت ولفه؟
‫من مرده‌ام؟
‫خیلی هم زنده‌ای.
‫یه کاری می‌کنیم زنده بمونی.
‫اسمش جنا دریسکوله.
‫تونست بهم بگه چهل و یک سالشه،
‫رئیس یه مؤسسه غیرانتفاعیه، ‫مدام استوارت رو صدا می‌زنه...
‫گمون کنم نامزد یا شوهرش باشه.
‫طی ده دقیقه اخیر چند بار ‫بی‌هوش شده و به‌هوش اومده.
‫قویه.
‫جنا، من می‌رم به همسایه‌هات کمک کنم.
‫خوب آدم‌هایی هوات رو دارن.
‫گزینه‌هامون محدودن.
‫یا باید صبر کنیم در بیاد ‫و ببریمش بیمارستان...
‫اگه صبر کنیم، وضعش بد و بدتر می‌شه.
‫خب، می‌دونم، ولی اگه ‫اینجا کاری بکنیم، ممکنه...
‫عفونت کنه و شاید نشه ‫جلوی خون‌ریزی شدیدش رو گرفت.
‫یعنی ممکنه بمیره ولف.
‫پام سالمه؟ من دونده‌ام.
‫خواهش می‌کنم. ‫من رو از اینجا ببرین.
‫اولویتمون تخلیه است.
‫شنیدی که چی گفت. ‫نمی‌خواد پاش قطع بشه.
‫ببین. نصف پی این ساختمون از بین رفته.
‫مطمئنیم باقیش هم فرو می‌ریزه، ‫فقط معلوم نیست کی فرو بریزه.
‫باقی ساکنان چی؟ ‫ما که هنوز...
‫کل حضار ساختمون رو تخلیه نکردیم.
‫افرادم الان دارن همه‌شون رو خارج می‌کنن.
‫افرادت نمی‌تونن جنا رو خارج کنن؟
‫مشکل اینجاست ‫که جابه‌جایی این همه آوار...
‫ممکنه به فروپاشی باقی ساختمون ختم بشه.
‫داریم سعی می‌کنیم در اسرع وقت ‫تخلیه کنیم،
‫ولی یه‌کم طول می‌کشه.
‫ببین، اگه ممکنه این جراحت سرش...
‫قبل از اعلام تخلیه ساختمون ‫به مرگش ختم بشه، باید جابه‌جاش کنیم،
‫ولی در اون صورت ممکنه پاهاش رو از دست بده.
‫باید بجنبیم. ‫زیاد فرصت نداریم.
‫دکتر دوگان با ۳۲۱ تماس بگیرین. ‫دکتر دوگان با ۳۲۱ تماس بگیرین.
‫بتسی چطوره؟ ‫نتیجه آزمایشش چطور بود؟
‫من اجازه ندارم نتیجه‌اش رو ‫باهاتون در میون بذارم.
‫من همسایه‌اشم.
‫پنج ساله که اصلا ندیدم ‫از واحدش بیرون بره.
‫به ندرت مهمون داشت. خانم بیچاره.
‫خب، حداقل تنها نمرد.
‫خیلی‌خب. شما می‌تونین تشریف ببرین.
‫من فرم ترخیصتون رو آماده می‌کنم.
‫- مرسی. ‫- خواهش.
‫دکتر کالینز، با ۲۳۴ تماس بگیرین. ‫دکتر کالینز، با ۲۳۴ تماس بگیرین.
‫سلام. با اریکا تماس گرفتین. ‫پیغام بذارین.
‫سلام اریکا. باز هم منم.
‫می‌دونم احتمالا خیلی درگیری...
‫که همه رو نجات بدی، واسه همین نمی‌تونی ‫بهم زنگ بزنی و بگی سالمی.
‫ولی...
‫اِم...
‫واقعا باید بدونم سالمی.
‫خواهش می‌کنم زنگ بزن یا پیام بده.
‫برگرد اینجا ببینم.
‫بهت نیاز داریم.
‫کار کن دیگه.
‫من هم آنتن ندارم.
‫آروم باش بابابزرگ. چیزی نیست. ‫از اینجا نجات پیدا می‌کنیم.
‫- ببخشید. مضطرب می‌شه. ‫- عذرخواهی نکن.
‫اگه مضطرب نمی‌شد نگران می‌شدم.
‫باهاش مهربونی.
‫خب، باید جای من بره بیرون...
‫با یه مرد مجرد مهربون باشه.
‫من هم با پدربزرگ خودم این‌جوری بودم.
‫قبلا هر سال تابستون ‫فلوریدا پیشش بودم...
‫و تو حیاط پشتیش نیشکر می‌جویدیم.
‫اونجا خیلی خوشحال بودم.
‫خیال می‌کنه خودم نمی‌تونم ‫مراقب خودم باشم.
‫بابابزرگ جین، عیبی نداره ‫به کمکم نیاز داشته باشی.
‫فقط می‌خوام زندگی خودت رو بکنی!
‫شستن لباس‌های من و آشپزی واسه من ‫زندگی نیست.
‫خب، پس اون‌جوری با کی ‫«سنفورد و پسر» تماشا کنم؟
‫هوم؟ تو رفیق سریالیمی.
‫ضمنا، آروم باش. ‫امشب با آقای خیلی نازی...
‫که تو مترو با هم آشنا شدیم ‫دیدار می‌کنم.
‫کار هم داره؟
‫آره. تو کار انتشاراته.
‫عه. آروم، آروم، آروم.
‫بابابزرگ، چیکار می‌کنی؟
‫یه کاری می‌کنم به دیدارت برسی.
‫از اینجا نجاتمون می‌دم.
‫اِم، بهتره تکون نخوریم ‫و منتظر گروه امداد باشیم.
‫من قبلا تو کار ساخت‌وساز بودم. ‫این کارها رو بلدم.
‫- بابابزرگ! ‫- برو کنار، برو کنار!
‫نزدیکش نشو. نزدیکش نشو.
‫باید معاینه‌اش کنم. من پزشکم.
‫پلیور تو دودکش.
‫اونی که تو قایقه نه!
‫جریان چیه؟ ‫حرف‌هاش اصلا منطقی نیست.
‫جین، می‌تونی بهم بگی اینجا کجاست؟
‫همونی که تو بشقاب گوشته.
‫گمون کنم داره سکته می‌کنه. ‫باید حواسمون باشه...
‫خون کافی به سرش برسه.
‫اگه الان بیمارستان بودیم، ‫از مغزش عکس‌برداری می‌کردم،
‫احتمالا بهش داروی ضد لخته می‌دادم.
‫ولی اینجا گیر افتادیم.
‫خب چیکار کنیم؟
‫کمک کنین! باید اینجا کمکمون کنین!
‫جنا، می‌تونی دستم رو فشار بدی؟
‫آزمایش عصبی به درد نمی‌خوره. ‫درد راستش شناسایی شد،
‫ولی چپش حرکتی نداره.
‫فشار سمت راست مغزش ‫داره بدتر می‌شه.
‫الان باید بگیم پاش رو قطع کنن ‫و به بیمارستان برسونیمش!
‫جنا، گمون نکنم چاره‌ای داشته باشیم.
‫اگه وضع بدتر بشه، ‫باید عملت کنیم...
‫و اون بخش جمجمه‌ات رو ‫که به مغزت فشار میاره بلند کنیم.
‫خب؟
‫نه. نمی‌خوام مغزم رو دست‌کاری کنین.
‫می‌خوام برم بیمارستان.
‫خب، هنوز نمی‌تونیم در بیاریمت.
‫ولی جنا، ببین چی می‌گم، خب؟
‫آدم خیلی کاردرستی بالای سرته.
‫من دکترهای زیادی رو ‫تو بیمارستان‌های زیادی دیدم.
‫دکتر نیکولز با اختلاف ‫بهترین جراح اعصابیه...
‫که به عمرم باهاش کار کردم.
‫اگه خودم الان جای تو بودم،
‫هیچ‌کس دیگه‌ای رو به ایشون ترجیح نمی‌دادم.
‫هیچ‌کس.
‫خیلی‌خب.
‫اول باید استوارت رو ببینم.
‫از پسش بر نمیام. بدون اون بر نمیام.
‫استوارت چه شکلیه؟
‫- جنا؟ با هم زندگی می‌کنین؟ ‫- آره.
‫جنا، باید حواست به ما باشه، خب؟
‫انبساط مردمکش ۷ میلی‌متره.
‫- تقریبا به نور واکنشی نداره. ‫- به این زودی داره دچار فتق مغزی می‌شه.
‫فوقش ده دقیقه فرصت داشته باشیم.
‫پس باید زود استوارت رو پیدا کنیم.
‫نباید خلاف خواسته‌اش عمل کنیم.
‫فرصت این کارها رو نداریم ولف. ‫می‌میره‌ها!
‫اگه می‌تونست خطرش رو درک کنه،
‫- خودش باهامون موافقت می‌کرد! ‫- تنها کسی که می‌تونه...
‫این مسئله رو تأیید کنه، ‫نماینده‌اش استوارته.
‫باید به حرف بیمارمون گوش بدیم جاش.
‫باید پیداش کنیم. باید تلاشم رو بکنم.
‫پنج دقیقه فرصت داری. بدو!
‫من هم دور سرش رو ‫با پارچه جراحی می‌پوشونم.
‫[ورود افراد متفرقه ممنوع]
‫استوارت؟!
‫کسی استوارت رو نمی‌شناسه؟
‫هوات رو داریم. ‫چیزیت نیست. ردیفی.
‫حالت خوبه؟ دنبال استوارت می‌گردم.
‫با جنا دریسکول تو واحد ۱بی زندگی می‌کنه.
‫شرمنده. آشنا نیست.
‫استوارت؟!
‫دکتر ولف؟ منم، کیتی.
‫این روزها حالم یه‌کم بهتره. ‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫آره. معلومه. کیتی. ‫احیانا شخصی به نام...
‫استوارت از ساکنان ساختمون ندیدی؟
‫نه، ندیدم، ولی می‌تونم بپرسم.
‫دکتر کینی رو جایی ندیدی؟
‫- به تریاژ کمک می‌کنه؟ ‫- اینجا ساختمون خودشه.
‫گمون می‌کنیم موقع فروپاشی ‫خونه بوده باشه.
‫نه، ندیدمش، ‫ولی بهتره بدونین...
‫دارن می‌گن هر کی وارد بشه ‫جونش پای خودشه.
‫[آتش‌نشانی نیویورک]
‫استوارت؟!
‫چیزی نیست. بابات رو پیدا می‌کنیم.
‫میاد اینجا.
‫بابا؟
‫داری خون‌ریزی می‌کنی!
‫آخه مادرت اذیتم کرده.
‫وقتی بهت گفتم پدرت بیماره...
‫منظورم همین بود.
‫می‌خوام برم دیدن بابا.
‫دلم براش تنگ شده.
‫می‌دونم عزیز دلم.
‫ولی جایی که پدرت رفته ‫اصلا واسه بچه‌ها مناسب نیست.
‫- اصلا بهت خوش نمی‌گذره. ‫- ولی...
‫ضمنا، زود میاد خونه.
‫راستی، می‌خوای جراحی بای‌پس ‫سه‌گانه این هفته‌ام رو...
‫برات تعریف کنم؟
‫خیلی‌خب.
‫خب، بیمارم ۵۵ ساله بود،
‫یه عمر دوچرخه‌سوار بود ‫و خانوادگی هیپرکسترولمی داشتن.
‫استوارت؟!
‫باید یه نوار قلب بگیریم!
‫اثر سندرم آینه‌ایته، مگه نه؟
‫جیکوب، می‌شه یه لحظه ‫دست از سرم برداری؟
‫گمون نکنم چاره‌ای داشته باشی داداش.
‫بگو.
‫صرفا از ترس زیادشون اذیت نمی‌شم، خب؟
‫از دیدتشون هم اذیت می‌شم.
‫درد احساسی و جسمانیه.
‫خیلی زیاده.
‫یه بچه‌ای بود ‫که داشت گریه می‌کرد...
‫و دو سه‌تا بخیه بیشتر نمی‌خواست، ‫ولی خشکم زد.
‫ببین، بدون اریکا از پسش بر نمیام.
‫اون تحت فشار خیلی خون‌سرد ‫و باثبات بود،
‫روی اون که تمرکز می‌کردم ‫پزشک بهتری می‌شدم، می‌فهمی؟
‫با اون تحمل می‌کردم. می‌کنم.
‫الان که اینجا نیست، حس می‌کنم...
‫انگار دارم فرو می‌پاشم!
‫ببین. ببین. ببین. ‫از این فکرها نمی‌کنیم.
‫شنیدی که دانا چی گفت. ‫اریکا جن سالم به در می‌بره.
‫ولی فعلا...
‫ببین. فعلا باید حواست به من باشه.
‫که چی بشه؟ خودت همیشه می‌گی ‫من خیلی نازک‌نارنجی‌ام.
‫می‌دونی چیه؟ راست می‌گی پسر.
‫من راست می‌گفتم؟
‫بی‌خیال پسر. ببین چی می‌گی.
‫داری چرت می‌گی.
‫کمک خواستن عیبی نداره.
‫با من تحمل کن. آره پسر. ‫با من تحمل کن.
‫اگه اوضاع خراب شد،
‫اگه آشوب به پا شد، ‫حواست به من باشه.
‫من خونسردیم رو جای خودت، ‫خودمون و اریکا حفظ می‌کنم.
‫آخه راستش رو بخوای، ‫اگه نتونیم کارمون رو بکنیم،
‫خودش به خدمت جفتمون می‌رسه.
‫جین، فقط می‌خوام نبضت رو بگیرم.
‫اخیرا خیلی اون‌جوری ‫انگشت‌هاش رو می‌کوبه.
‫حتی نمی‌دونم خودش می‌فهمه ‫داره می‌کوبه یا نه،
‫ولی انگار ممکنه نوعی تیک باشه.
‫هیس. یه لحظه.
‫فهمیدم چش شده.
‫دچار وزوز ضربانی شده.
‫ضرب‌آهنگی که باهاش می‌کوبه، ‫ضربان قلبشه.
‫صداش رو توی گوشش می‌شنوه.
‫یعنی ممکنه سکته نکرده باشه.
‫ممنون!
‫تا چهل و خرده‌ای هم پایین اومد.
‫انگار رفلکس کوشینگه.
‫این ساختمون یه بمب ساعتیه جاش.
‫نمی‌خوام اینجا بمیری.
‫استوارته. زیر یه ماشین قایم شده بود.
‫حتما بیچاره زهره‌ترک شده بود.
‫سگ بود. ای خدا.
‫جنا.
‫جنا، استوارت الان اینجا پیشته.
‫علائم حیاتیش داره بهتر می‌شه.
‫پس دست به کار بشیم.
‫باید از محل جراحتش بشکافم،
‫بعدش به تکه جمجمه فشرده‌شده می‌رسیم،
‫می‌کشیمش بیرون، ‫یه‌کم از فشار به مغزش می‌کاهیم...
‫و امیدواریم بذارن از زیر آوار در بیاریمش.
‫خیلی‌خب. من الان پیشتم. ‫بگو چی لازم داری.
‫اسکالپل رو بده من.
‫اسکالپل.
‫سلام رفیق کوچولو. ‫ممنون که این‌قدر صبور بودی.
‫ببخشید این‌قدر طول کشید بیام اینجا.
‫اِم...
‫- اِم... ‫- چیزیت نیست.
‫خبر خوش از این قراره ‫که وقتی درمانت کنیم،
‫جای زخم خیلی باحالی برات می‌مونه...
‫که به کل دوست‌هات نشون بدی.
‫خیلی‌خب. شروع می‌کنیم. آماده‌ای؟ ‫شروع می‌کنیم رفیق.
‫- آخ! ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫کارت حرف نداره.
‫خیلی‌خب. زود تمیز و خوب می‌شی.
‫خیلی شجاعی. ‫خیلی شجاعی.
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- اگه درست فهمیده باشم،
‫پدربزرگت واسه این ‫انگشت‌هاش رو می‌کوبه...
‫که داره ضربان قلب خودش رو ‫توی گوشش می‌شنوه.
‫اسمش وزوز ضربانیه.
‫هر وقت مشکلی...
‫تو رگ‌های مغز پیش بیاد ‫این‌جوری می‌شه.
‫چه‌جور مشکلی؟
‫وقتی رگ‌ها نازک بشن، ‫گاهی اوقات خون جای رسیدن...
‫به مغز، موقع استفاده از دست ‫به سمت دست می‌ره،
‫عین الان که می‌خواست با دستش ‫دریچه رو باز کنه.
‫این‌جوری اتفاقی شبیه به سکته رخ می‌ده،
‫ولی گمون نکنم واقعا سکته کرده باشه.
‫خلاصه، اگه جریان خون ‫به دستش رو محدود کنیم،
‫به احتمال زیاد جریان خون مغزش ‫افزایش بیابه و به‌هوش بیاد.
‫درمان موقتیه.
‫چی شد؟
‫چیزی نیست. چیزیتون نیست.
‫تو هم چیزیت نیست.
‫ممنون.
‫آخی.
‫تونستن جنا رو بیارن بیرون.
‫یعنی همه از ساختمون تخلیه شدن؟
‫هنوز رسما اعلام نکردن، ‫ولی حدس می‌زنم شده باشن.
‫من قیافه کسی رو تشخیص نمی‌دم.
‫اریکا اونجا نیست. شرمنده.
‫می‌تونی باز هم سوار موتورت بشی؟
‫آره. چیزیم نیست. ببین.
‫وقتی اومده بودم بیرون دنبال استوارت بگردم ‫و تو توی ساختمون بودی،
‫با تصور این که ممکنه به‌خاطر ‫کله‌شقی من بلایی سرت بیاد...
‫عیبی نداره. من هنوز زنده‌ام.
‫- خیلی‌خب. برو. برو. ‫- باشه.
‫چرا هنوز اون همه آدم اونجا موندن؟
‫باید برن بیمارستان!
‫می‌دونم، ولی آمبولانس‌هامون ‫واسه انتقال همه کافی نیست.
‫همه برین کنار!
‫آهای!
‫آهای! وایستا!
‫باید این‌ها رو ببری بیمارستان عمومی برانکس!
‫می‌خوام برم دیدن بابا.
‫دلم براش تنگ شده.
‫سلام.
‫می‌خوای دستت رو بهم بدی؟
‫با خودم گفتم حقته ناخن‌هات رو بگیرم.
‫هوم.
‫نتیجه آزمایشت اومد.
‫خونت راحت لخته نمی‌شه،
‫واسه همین زخمت خوب نمی‌شه.
‫میزان کل ویتامین‌های بدنت پایینه،
‫همون ویتامین‌ها واسه لخته شدن خون لازمن.
‫از فشار خون و کارکرد کلیه‌ات هم...
‫معلومه آب بدنت خیلی کمه.
‫انگار خیلی بده.
‫اگه متوجه نمی‌شدیم، ‫ممکن بود خیلی بدتر بشه.
‫حداقل الان می‌تونیم درمانت کنیم.
‫ولی خودم و همکارانم نگرانیم...
‫که احتمالا یکی از عادات زندگیت ‫باعث این حال بدت شده.
‫احساس تنهایی می‌کنی بتسی؟
‫چه ربطی به این چیزها داره؟
‫راستش، خیلی ربط داره.
‫انزوای اجتماعی به مشکلات ‫جسمانی زیادی،
‫از جمله بیماری و سکته قلبی مربوطه.
‫یه حقیقت جالب بگم... ‫تنهایی به اندازه...
‫روزی ۱۵ نخ سیگار کشیدن مرگباره.
‫چند وقت بود از واحدت بیرون نیومده بودی؟
‫دار و ندارم رو از دست دادم.
‫می‌دونم.
‫این اتفاق و از دادن خونه‌ات...
‫حتما خیلی دشواره.
‫من همیشه این‌جوری نبودم دکتر.
‫قبلا واسه خودم زندگی داشتم.
‫شغل خوبی داشتم.
‫شوهر خوبی هم داشتم. ‫اسمش کلارک بود.
‫قبلا هر آخر هفته می‌رفتیم بیرون.
‫می‌رفتیم جاهای مختلف.
‫بعدش من بازنشسته شدم.
‫کلارک یه‌کم بعدش از دنیا رفت.
‫مدتی تنها بودم، ‫ولی باهاش کنار می‌اومدم.
‫اما بعدش دنیاگیری شد.
‫ولی تو زنده موندی.
‫هنوز هم اینجا تحت نظر مایی.
‫اگه دنیا فرو نمی‌پاشید ‫و مجبور نمی‌شدی از انزوات بیای بیرون،
‫ممکن بود کار از کار بگذره.
‫من یه فرصت مجدد کسب کردم.
‫همه نمی‌تونن چنین حرفی بزنن.
‫دیگه نمی‌خوام تنها بـ...
‫باشم.
‫نیستی.
‫مجبور هم نیستی باشی.
‫بهتره دیگه حرکت ناگهانی نکنیم.
‫همین الانش هم صدای پارگی ‫دو کابل رو شنیدیم.
‫به نظرت چند کابل دیگه مونده؟
‫ترجیح می‌دم بهش فکر نکنم.
‫از این بابایی که قراره ‫بری ببینیش برام بگو.
‫تو خط اِل دیدمش.
‫داشت «بازگشت به خانه» رو می‌خوند ‫که از کتاب‌های محبوبمه.
‫با خودم گفتم یه‌جور نشونه است.
‫بعدش هم که نگاهم کرد...
‫ای خدا، چیزی نمونده بود آب بشم.
‫هوم!
‫تو چی؟ آدم خاصی تو زندگیته؟
‫مرکز، ۴۴۷.
‫کسی اومده؟! وای خدایا.
‫بیا بابابزرگ. زود باش.
‫یکی اینجاست!
‫وای خدایا. ممنون.
‫دستتون رو بدین.
‫اسمش جین پامرویه، ‫به‌خاطر...
‫سندرم خون‌دزدی زیرترقوه‌ای غش کرده بود.
‫الان خوبه، ولی باید بره بیمارستان.
‫- ممکنه عمل لازم داشته باشه. ‫- فهمیدم.
‫من سوار آمبولانس باهاتون میام!
‫- الان کی میاد؟ ‫- تو برو.
‫باید با بابابزرگم سوار آمبولانس بشی.
‫- خب، می‌تونه منتظرم بمونه. ‫- خواهش می‌کنم!
‫نه!
‫[مفقودی‌ها]
‫[پذیرش بیمار]
‫[خروجی]
‫اریکا. عزیزم، خون‌ریزی داری.
‫چیزیم نیست.
‫عه.
‫اریکا!
‫خب، خودم می‌دونم ‫بخیه خوردن به دست متخصص اعصاب...
‫گزینه مناسبی نیست،
‫ولی از بچگی کلی تمرین کردم.
‫گمون کنم رئیس می‌خواست ‫پا جای پای خودش بذارم.
‫راستش، وقتی این کار رو قبول کردم،
‫همین رو کم داشتم ‫که با انترن‌ها سر و کله بزنم.
‫راستش، کارول اصلا...
‫موقع توصیف کار بهم نگفته بود انترن دارم.
‫- هوم. ‫- ولی الان...
‫کارم بدون حضور شما ‫از تصورم خارجه.
‫دیدی؟
‫من که گفتم دلت می‌خواد کنارت باشم.
‫زود میام و دوباره بهت سر می‌زنم.
‫ببین. چیزی نیست.
‫الان اینجایی.
‫زنده‌ای.
‫هوم.
‫مطمئن نیستم لایق زنده بودن باشم.
‫من رو از آسانسور بیرون کشیدن.
‫بعدش سقوط کرد...
‫و زنی که باهاش اون تو گیر افتاده بودم ‫هنوز تو آسانسور بود.
‫اسمش سیلیا بود.
‫نتونستم نجاتش بدم.
‫پدربزرگش همین‌جا تو بیمارستانه.
‫خیر سرم چه‌جوری می‌خوام ‫تو چشم طرف نگاه کنم...
‫و بهش بگم...
‫نوه‌اش زنده نمونده؟
‫از پسش بر نمیام.
‫آقای پامروی. سلام. من دکتر دانگ هستم.
‫می‌شه پیشتون بشینم؟
‫بفرمایین. همه‌چی روبه‌راهه؟
‫[بخش اِی]
‫خواهش می‌کنم سرم داد نزن!
‫نه!
‫خواهش می‌کنم سرم داد نزن!
‫[بیمارستان دولتی کینگزبریج]
‫عذر می‌خوام.
‫با دکتر نوآ ولف کار دارم.
‫نه!
‫وای نه!
‫بابا!
‫دمای بدنش از همیشه پایین‌تره.
‫بند به درد نخورد.
‫حالش خیلی وخیمه.
‫سفینه فرو می‌پاشه.
‫بابا؟
‫حالش خیلی وخیمه.
‫سفینه... ‫هفتاد و سه ثانیه از پرواز گذشته...
‫جراحی تأمین ثبات ستون فقرات ‫آقای رایم موفقیت‌آمیز بود.
‫- هوم. ‫- یه سری از پزشکان هم...
‫تحت نظر گروه خودت اینجا می‌مونن.
‫خانم لاوال، آقای روئیز و خانم سیلوا هستن.
‫جنا چی؟ همون بیماری ‫که من و دکتر نیکولز...
‫خیلی کار داره، ‫ولی برمی‌گرده خونه.
‫خونه؟
‫نکته خوبی بود.
‫ولی کلیسای جامعه غرب برانکس ‫تشکیلاتشون رو به روی...
‫کل آسیب‌دیدگان باز کردن ‫که هرچقدر خواستن اونجا بمونن.
‫پس گمون کنم بره اونجا.
‫حال دکتر کینی چطوره؟
‫- حال جسمانیش خوبه. ‫- هوم.
‫گمون کنم یه‌کم طول می‌کشه ‫با آسیب روانیش کنار بیاد.
‫- آره. ‫- سرسخته.
‫کل اعضای گروهت خارق‌العاده‌ان.
‫انعکاسی از خودتن الیور.
‫تو دکتر خارق‌العاده‌ای هستی...
‫و الان رهبر خیلی خوبی شدی.
‫این بیمارستان بهت نیاز داشت.
‫ازت ممنونم که بهم فرصت دادی.
‫هوم.
‫سپاس‌گزارم که اینجام.
‫ببین، باز هم بابت امروز ممنونم.
‫- هوم. ‫- آرومم کردی.
‫کمکم کردی خونسردیم رو حفظ کنم.
‫حالا که من و اریکا ‫دیگه با هم کاری نداریم...
‫هر وقت خواستی ‫می‌تونی حالم رو خوب کنی.
‫مارکوس، راستش...
‫گمون نکنم به کسی نیاز داشته باشی.
‫خودت امروز هوای خودت رو داشتی.
‫راستی...
‫خیلی بابت ماجرای اریکا عذر می‌خوام.
‫کارم خیلی زشت بود ‫که بهش گفتم بچه داری.
‫ای بابا. گذشته‌ها گذشته.
‫بابا! بابا!
‫بگذریم، دیگه اصلا نمی‌خوام...
‫اون بخش زندگیم رو مخفی کنم.
‫- یه بتمن جدید دارم! ‫- وای! ایول!
‫- مرسی که آوردیش. ‫- با خودم گفتم...
‫بد نیست بعد از امروز ‫یه‌کم حالت خوب بشه.
‫- آره. ‫- می‌تونی صبح برسونیش.
‫ولی صبحانه فقط بهش ‫شیرینی «پاپ‌تارتس» نده، خب؟
‫- خب؟ ‫- باشه؟
‫- بچه خوبی باش. ‫- ببین عزیزم.
‫ایشون رفیقم دکتر نشه.
‫دکتر نش، این آقا کوچولو ‫پسرم لیامه.
‫خوش‌وقتم لیام.
‫به نظرت می‌تونیم دست سریمون رو ‫بهش یاد بدیم؟
‫وای. وای!
‫وای!
‫عه. عجب دست خفنی می‌دین!
‫وایستا، وایستا. ‫یعنی این‌جوری بود؟
‫آها. آها. ای وای! ‫من هم رفیقتون شدم!
‫پس اینجایی.
‫برات هدیه آوردم.
‫وای! من این‌جوری محبت می‌کنم.
‫- هوم! ‫- کربوهیدرات و گوشت فراوری‌شده.
‫هوم.
‫امروز خیلی افتضاح بود.
‫آره. دقیقا.
‫تازه داشتم با خودم می‌گفتم ‫همه‌چی رو دیدم.
‫خوش‌بختانه، از سن کم...
‫- دسته‌بندی ذهنی رو یاد گرفته بودم. ‫- من نگرفتم.
‫همه‌چی درهمه، ‫هیچی جدا نیست.
‫می‌دونی چی خیلی به درد من می‌خوره؟ ‫خوراکی و بیانسه.
‫تا وقتی اجرای من از ‫«دو تحت تعقیب» رو...
‫تو مرکز کارائوکه «فلانگان» ندیدی ‫نصف عمرت بر فناست.
‫خیلی‌خب.
‫بدم نمیاد با یکی دیگه بخونم.
‫احیانا امشب نمی‌تونی؟
‫اِم...
‫چرا. خیلی خوشحال می‌شم.
‫جدی می‌گم.
‫ولی باید جای دیگه‌ای باشم.
‫بعدا بریم؟
‫حتما بعدا می‌ریم.
‫شماره‌ام رو با اسم ‫«خانم اورژانسی» ثبت کردم.
‫- آره، درسته. ‫- شماره باقی...
‫کارکنان اورژانس رو ‫از گوشیت پاک کردم.
‫هورا!
‫دانا جریان بتسی رو بهم گفت.
‫واقعا دلت خیلی به حال...
‫منزوی‌های خودخواسته می‌سوزه، مگه نه؟
‫واقعا کمکش کردی.
‫دارن به همدیگه کمک می‌کنن.
‫آخی! چه سگ خوبیه!
‫ممنون که خبرش رو ‫به بابابزرگ سیلیا دادی.
‫باید خودم بهش می‌گفتم.
‫همه گاهی کمک لازم دارن.
‫حتی تو.
‫- هوم. ‫- امروز خیلی اذیت شدی.
‫حداقل کاری بود که از دستم برمی‌اومد.
‫همه‌چی نابود شد.
‫نقاشی‌ای که به خودم ‫گفته بودم سرمایه‌گذاریه.
‫گوشی پزشکی اسباب‌بازی‌ای ‫که مامانم وقتی بچه بودم برام خریده بود.
‫کل مقالات دوران دانشجوییم.
‫ولی خودم اینجام.
‫راستش، چند وقته که من ‫دنبال همخونه می‌گردم.
‫از کی تا حالا؟
‫از همین الان.
‫واقعا؟
‫گاهی اوقات وقتی فاجعه رخ می‌ده،
‫دیوار می‌سازیم که از خودمون محافظت کنیم.
‫نوآ...
‫شرمنده که پنجره رو شکستم.
‫عادت قدیمیه.
‫تو نباید اینجا باشی!
‫من هم از دیدنت خوشحالم.
‫اون هم تو رو دیده؟ الیور تو رو دیده؟
‫نه. ولی من دیدمش.
‫راست می‌گفتی.
‫واقعا به پدرش رفته.