‫[ایستگاه خیابان ۱۶۷]
‫رمز و رازهای اندکی ‫تو این دنیا باقی مونده...
‫اعماق دریا، فضای دور و مغز انسان.
‫پس می‌خوای با کیتی رفیق بشی. ‫مسئله‌ای نیست.
‫به نظر من رفیق بشین.
‫من دکترشم. از نظر اخلاقی درست نیست.
‫خیلی‌خب. باشه. ‫بهم اضطراب می‌ده.
‫خیلی اعتماد به نفس داره، ‫ولی من ترکیبی از...
‫کل چیزهای خوب این دنیایی.
‫می‌دونستم از همخونه شدنمون ‫خوشم میاد.
‫اطلاعاتمون از مغزمون از این قراره:
‫واکنش ترس...
‫- تو آمیگدال شکل می‌گیره. ‫- حالت خوبه؟
‫می‌شه باز هم از راه‌پله بریم؟
‫معلومه. امروز ورزش پا دارم.
‫نمی‌خوام برم مهدکودک!
‫قشر پیش‌پیشانی کمکمون می‌کنه ‫احساساتمون رو بروز بدیم.
‫- ای بابا! مامان رو می‌خوام. ‫- آهای! راه بیفت!
‫وای! وای!
‫لیام، نباید در حین رانندگیم ‫این‌جوری داد بزنی!
‫- خطرناکه. باید حواسم جمع باشه! ‫- وای! وای!
‫ازت متنفرم!
‫[موریس]
‫هیپوکامپ خاطرات خوب...
‫و بدمون رو ذخیره می‌کنه.
‫سلام.
‫احتمالا مهم‌ترین بخش‌هاش...
‫همون بخش‌های متعددی‌ان ‫که واسه عشق خیلی مهمن.
‫[جدول تناوبی عناصر]
‫با این حال، با این همه ‫اطلاعاتی که از مغزمون داریم،
‫یه چیزی برات آوردم.
‫من کراوات مشکی نمی‌زنم.
‫یه مراسمی هست.
‫معمولا غیرقابل‌تحمله. ‫اصلا نمی‌رم.
‫عجب. خیلی مشتاقم کردی.
‫امسال می‌خوان به من جایزه بدن.
‫مگه جراح جماعت ‫هم کمبود افتخار داره...
‫که واسه بریدن ملت جایزه می‌دن؟
‫واسه همین باید تو هم بیای...
‫که تواضعم رو از دست ندم.
‫باشه.
‫ولی لباس رسمی نمی‌پوشم.
‫چیه؟
‫واقعا رفیق خوبی هستی.
‫[کشور ازدواج] ‫[دفتر شعر وندل بری]
‫همه‌اش امیدوارم بیام این پایین ‫و ببینم نیستی،
‫با خودم می‌گم شاید ‫نیمه‌شب...
‫سر عقل اومدی و رفتی.
‫من که مهمون خوبی بودم، مگه نه؟
‫پزشکان خوبی دارم. ‫داروهای خوبی دارم.
‫هر روز سر ساعت مصرفشون می‌کنم.
‫حالم خوبه ماریل.
‫هوم.
‫می‌بینم این کتاب قدیمی رو ‫نگه داشتی، مگه نه؟
‫می‌خوایم به الیور چی بگیم؟
‫راستش رو می‌گیم.
‫تو که دیدیش.
‫دیدی وضعش چقدر خوبه.
‫داره تو بیمارستان عمومی برانکس می‌ترکونه.
‫با جراح مغز و اعصابمون ‫هم کنار اومده.
‫باورت می‌شه؟
‫هوم.
‫وای خدا. بالاخره خوشحاله نوآ.
‫خیلی خوشحاله.
‫نباید این حال رو ازش بگیریم.
‫می‌تونی بری. ‫اون هم اصلا خبردار نمی‌شه.
‫این سی سال خیلی طولانی بود ماریل.
‫تو هم از چهارده سالگیش ‫دیگه نمی‌شناسیش.
‫یه‌کم بیشتر وقت می‌خوام ‫که ببینم باید چیکارش کنم.
‫اگه «گ‌س‌ا‌ک‌غ‌ب» اینجا باشن، ‫آبروی همه‌تون رو می‌برم.
‫- ای وای. ‫- من فقط مخفف‌های پزشکی رو بلدم.
‫«گروه سرود انجمن ‫کلیسای غرب برانکس» رو می‌گی؟
‫بهترین گروه سرود کل نیویورکن.
‫- اوهوم. ‫- بدجوری طرفدارشونم.
‫گمون نمی‌کردم اهل سرود باشی دانا.
‫خب، چی بگم؟
‫همه می‌دونن امثال من ‫بچگی مسیحی بودن.
‫سلام بچه‌ها. مرسی که اومدین.
‫حواسمون باشه ‫کل بازموندگان فروپاشی رو...
‫مجددا معاینه عصبی کنیم.
‫دکتر پیرس زودتر اومده ‫داره معاینه روان‌پزشکی می‌کنه...
‫و مشاوره سوگ می‌ده.
‫- شروع کنیم. ‫- خیلی‌خب. اونجا.
‫نه!
‫خیلی‌خب. به نظرم خوبه.
‫هنوز سردرد دارین؟
‫بفرمایین.
‫آزمایش اعصابتون خوبه.
‫یه آزمایش دیگه مونده.
‫دستتون رو بلند کنین...
‫و جلوی فشار دست من مقاومت کنین.
‫عالیه. خیلی‌خب. بدنتون داره جون می‌گیره.
‫پس به نظرم همین‌جوری ادامه بدین.
‫کار خاصی نمی‌کنم.
‫خونه‌ام نابود شده. ‫سیلیای عزیزم از دست رفته.
‫الان داشتم به آقای پامروی می‌گفتم ‫ما تو بیمارستان عمومی برانکس...
‫مشاوره سوگ می‌دیم.
‫آره، به نظرم فکر خیلی خوبیه.
‫فعلا کلیسا هست و خوبه.
‫شبان توماس آدم خوبیه.
‫بی‌وقفه تلاش می‌کنه ‫واسه همه‌مون خونه جور کنه.
‫واقعا یه پا قدیسه.
‫واقعا هست.
‫راستش، دچار یه سری الهام می‌شه...
‫می‌گه خدا خواستش رو ‫بهش نشون می‌ده.
‫واقعا خارق‌العاده است.
‫ولف؟
‫ولف؟ ولف!
‫می‌فهمم ذهنت به کار افتاده،
‫ولی شاید بهتر باشه ‫این یکی رو دست خدا بسپاری.
‫سلام شبان توماس. ‫بنده دکتر ولف هستم.
‫رئیس بخش عصب‌شناسی ‫بیمارستان عمومی برانکسم.
‫نیمه گمشده‌ام دکتر پیرس رو دیده بودین.
‫خیلی خوش‌وقتم.
‫ایشون هم نیمه گمشده من ساموئله.
‫دکتر ولف صرفا می‌خواست ازتون تشکر کنه...
‫که در کلیساتون رو به روی جامعه باز کردین.
‫خواهش می‌کنم. وظیفه همسایگیمونه.
‫قهرمانان واقعی دکترها و پرستارهان.
‫یه سری از بیماران اینجا گفتن ‫شما الهاماتی می‌بینین.
‫راست می‌گن شبان؟ ‫شما واقعا چیزهایی می‌بینین که واقعی نیستن؟
‫- ولف. ‫- خداوند معجزه‌ای...
‫حقیقی واسه ایشون اعمال کرده.
‫این الهامات هم نعمتن، هم سختی میارن،
‫گاهی حواسم رو پرت می‌کنن.
‫ولی بابتشون سپاس‌گزارم.
‫خب، ممنون که بهمون گفتین شبان.
‫بهتره من و دکتر ولف به کارمون برگردیم.
‫خوشحال می‌شم بعدا ‫بیشتر از این موهبت برام بگین.
‫حتما. حقیقت هیچ‌وقت ‫از تحقیقات نمی‌ترسه.
‫شرمنده‌ام که زود از پیشتون می‌رم،
‫ولی باید برم واسه دوستانمون...
‫که اخیرا بی‌خانمان شدن ‫واحد پیدا کنم.
‫با اجازه‌تون. کافیه کلاهم رو بردارم.
‫عزیز دلم. حواست به موهام باشه.
‫وای. ببخشید عزیزم. اشتباه کردم.
‫تو هم دیدی دیگه؟
‫اوهوم.
‫شوهرش رو با کلاه اشتباه گرفت.
‫شما مذهبی هستین دکتر ولف؟
‫نزدیک‌ترین چیزم به دین پزشکیه.
‫- باخ هم هست. ‫- هوم.
‫ارواح داشتن از طریق ‫سرودهای روحانیش صحبت می‌کردن،
‫استعدادش خدادادی بود.
‫هوم.
‫جالبه. ‫خیال می‌کردم تو کارتون...
‫شاهد بیش از چند معجزه ‫انگشت‌شمار بوده باشین.
‫خب، اگه تاب‌آوری انسان رو ‫معجزه محسوب کنین،
‫قطعا شاهد بودم.
‫سلام عزیز دلم. گم شدی؟
‫چه کمکی از دستمون بر میاد؟
‫شبان توماس؟
‫شما نمی‌بینینش، مگه نه؟
‫چند وقته که بهتون الهام می‌شه؟
‫چند ماهی می‌شه.
‫کم‌کم چیزهایی می‌دیدم ‫که واقعا وجود نداشتن،
‫هیچ چهره‌ای وجود نداشت ‫ولی من چهره می‌دیدم...
‫یا جای چهره افراد اشیاء می‌دیدم.
‫دنیام رو زیر و رو کرد، ‫ولی خارق‌العاده بود.
‫دلتون نمی‌خواد دلیلش رو تشخیص بدیم؟
‫به هیچ وجه.
‫خدا می‌خواد این‌جوری یه چیزی بهم بگه.
‫مطمئن نیستم چیه.
‫هنوز مطمئن نیستم.
‫اگه این‌جوری راضی می‌شین...
‫معجزه وجود داره، ‫با کمال میل می‌ذارم مغزم رو معاینه کنین.
‫این چیه؟
‫- اِم... ‫- توپ تنیسه؟
‫اشتباه گفتی. پیریته.
‫شعبده‌بازیه؟ ‫آخه در اون صورت خیلی بده.
‫- اِم... ‫- جریان شبان توماسه؟
‫درسته. گمون می‌کنم شبانمون...
‫دچار ادراک‌پریشی بصری شده.
‫بیناییش مشکلی نداره،
‫اما پردازش مغزش از چیزهایی که می‌بینه ‫به مشکل خورده.
‫ما پیریت می‌بینیم،
‫ولی ممکنه لوب آهیانه‌ای اون ‫خیال کنه سیبه.
‫چه بامزه. من ناهار می‌بینم.
‫شبان توماس معتقده ‫موهبتی الهی نصیبش شده،
‫ولی من نگرانم ادراک‌پریشیش نشانه‌ای...
‫از بیماری خیلی وخیم‌تری باشه.
‫خب، ممکنه از علائم اولیه...
‫یه بیماری زوال عصبی...
‫مثل آلزایمر یا زوال عقل با اجسام لویی باشه.
‫یا ممکنه نمونه نادری ‫از استشمام مواد سمی باشه.
‫جراحت سر. انسفالیت.
‫نتیجه سکته باشه؟
‫یا ممکنه به‌خاطر چیزی...
‫خیلی عادی‌تر یا حتی درمان‌پذیر باشه.
‫اصلا شاید شبان راست می‌گه.
‫شاید واقعا معجزه باشه.
‫بیاین از دنیای مادی خارج نشیم.
‫قبول کرده ام‌آرآی بده،
‫پس امیدوارم به زودی ‫به جوابمون برسیم.
‫چرا همیشه سر آدم‌های خوب بلا میاد؟
‫ای بابا، ما که هنوز نمی‌دونیم ‫اصلا مشکلی داره یا نه.
‫چیکار می‌کنیم؟
‫داشتیم سه‌تایی حرف می‌زدیم...
‫و با خودمون گفتیم می‌تونیم ‫کمی از ترست بکاهیم...
‫تا بتونی به فوبیات غلبه کنی.
‫می‌خواین مواجهه درمانی رو امتحان کنم؟
‫ببین چی می‌گیم. الان...
‫وقتی کنار آسانسوری، ‫مشکلی نداری، مگه نه؟
‫تقریبا ندارم.
‫عالیه. ‫خب، مرحله بعدی تماشای...
‫انجام همون کاری که ازش می‌ترسی...
‫به دست عزیزان یا نزدیکانته.
‫- اوهوم. ‫- ما سوار می‌شیم،
‫تو بهمون می‌گی ‫اضطرابت شدید می‌شه یا نه. ردیفه؟
‫هوم.
‫- چیزی نشد؟ ‫- نچ.
‫عالیه! داریم حد و حدودت رو ‫تشخیص می‌دیم.
‫دانا.
‫دانا، بیا بیرون.
‫زود باش از آسانسور بیا بیرون!
‫باشه. باشه.
‫باشه. باشه. اومدم بیرون. وای.
‫خب، یعنی چی؟
‫یعنی من رو از همه‌تون بیشتر دوست داره.
‫نمی‌خوای بیای معاینه‌ام کنی دکتر دانگ؟
‫هوم!
‫انعطاف‌پذیری و حرکات کلیت...
‫خیلی از وقتی شروع کردیم بهتر شده.
‫تحرک بافت‌های نرم ‫نمی‌ذاره زخم موندگار بشه.
‫دردت کم شده، توان و تعادلت ‫هم بیشتر شده.
‫- خوبه، خوبه و خوبه. ‫- هوم!
‫تعدد حرکاتت هم که به کنار.
‫بالاخره به آرزوت می‌رسی. ‫به نظرم بهتره...
‫جمعه آخرین وقتت تو بیمارستان باشه.
‫داری فارغ‌التحصیل می‌شی!
‫فارغ‌التحصیل می‌شم؟
‫آره.
‫خب، اگه احیانا سوالی داشتی،
‫می‌دونی من کجام دیگه.
‫یه سوال دارم.
‫کی بریم بیرون؟
‫چی... اِم...
‫در واقع...
‫تو هنوز بیمارم محسوب می‌شی.
‫البته اشتباه برداشت نکن،
‫من عاشق هر بیست فصل ‫«آناتومی گری» بودم،
‫ولی هر بار پزشکی با بیماری رفیق می‌شه،
‫همیشه با خودم می‌گم: ‫«چقدر بی‌شعورن. مگه نه؟»
‫بگذریم... آخ.
‫ولی شاید...
‫فکرهام رو بکنم و بعدا بهت بگم.
‫باشه. جمعه می‌بینمت.
‫باید تو مسئله حساسی کمکم کنی.
‫الیور تا حالا بهت گفته ‫پدرش چه‌جوری مرد؟
‫آره. رفته بودن جنگل.
‫پدرش تو جنگل ولش کرد.
‫جسدش رو تو یه تنگ‌دره پیدا کردن.
‫داستانش مفصل‌تره.
‫به نظرم یه مشت مزخرف مفت بود...
‫که واسه زنان خانه‌دار می‌گفتن ‫تا حوصله‌شون سر نره.
‫از همون مؤلفان مرده که می‌خواد ‫از عذاب زنان پول در بیاره.
‫یعنی من تنها زن آمریکام...
‫که از «پل‌های میسون کانتی» ‫متنفر بود؟
‫- بی‌خیال! ‫- ماریل؟!
‫نوآ! اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دنبالمونن. ‫باید از اینجا بریم.
‫عذر می‌خوام.
‫- الیور کجاست؟ ‫- در امانه. ولی ما نیستیم.
‫ساکت رو ببند و ده دقیقه سوار ماشین شو.
‫نوآ. پسرمون کجاست؟
‫الیور کجاست؟!
‫جاییه که هیچ‌کس پیداش نمی‌کنه.
‫چطور تونستین بهش دروغ بگین؟
‫دروغ گفتم که ازش محافظت کنم.
‫- وای... هوم... ‫- کارول، تو خودت مادری.
‫فرض کن دختر خودت بود. ‫چیکار می‌کردی؟
‫وانمود نمی‌کردم باباش مرده.
‫خب، کی می‌خواین راستش رو ‫بهش بگین؟
‫بهش نمی‌گم.
‫نوآ خونه منه. ‫قبول کرده همون‌جا بمونه.
‫تو باید راضیش کنی.
‫- نه! ‫- آره.
‫تو روان‌پزشکی. ‫بهترین دوست ولف هم هستی.
‫ماریل، به نظرم...
‫دیگه به حد کافی این قضیه رو ‫به بازی گرفتی.
‫راستش رو بهش بگو.
‫گمون نکنم تنهایی از پسش بر بیام.
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫راستش رو بگم؟
‫کار از کار من گذشته.
‫صداتون آشناست.
‫تو اون ساختمون بودین ‫که فرو ریخته بود.
‫استوارت سگه رو پیدا کرده بودین.
‫هزار بار این لحظه رو ‫تو ذهنم تصور کرده بودم.
‫چطور ممکنه سی سال بعد من رو بشناسی؟
‫زمان.
‫علاوه بر ادراک‌پریشی چهره. واقعا...
‫واقعا خیلی سخته.
‫نمی‌خوام بی‌ادبی کنم، ‫ولی چرا اومدین اینجا؟
‫منم الی.
‫منم، بابا.
‫خب، خیلی مسخره است. ‫من چهارده ساله بودم که بابام مرد.
‫خب، اون حرف دروغ بود.
‫دروغ وحشتناکی بود. من یهو...
‫رفتم.
‫رفتم که از تو محافظت کنم و...
‫آقا، من نمی‌دونم با خودتون خیال کردین ‫کی هستین.
‫ببین من رو.
‫خصوصیت اصلیم چیه؟
‫ابروهات پرپشته.
‫دماغت بزرگه.
‫پدر من مرده.
‫تو جنگل مرد. ‫جون سالم به در نبرد.
‫گفته بود برمی‌گرده دنبالم، ولی برنگشت. ‫بعدش هم مرد.
‫عقلم سر جاش نبود الیور.
‫برات خطرناک بودم.
‫امکان نداره تو پدر من باشی.
‫یادته قبل از رفتن چی گفته بودم؟
‫«تو بهترین دکتر کل دنیا می‌شی.»
‫می‌دونستم. ‫از همون موقع می‌دونستم.
‫اگه من تو زندگیت می‌موندم،
‫گمون نکنم این‌قدر پیشرفت می‌کردی.
‫بهت افتخار می‌کنم.
‫- بهم افتخار می‌کنی؟ ‫- هوم.
‫چطور ممکنه به من افتخار کنی؟
‫الیور؟
‫قسم خورده بودی این کار رو نمی‌کنی.
‫تو می‌دونستی؟!
‫از اولش می‌دونستی.
‫من تازه خبردار شدم. ‫یه‌راست اومدیم اینجا.
‫آها، یه‌راست با همدیگه ‫اومدین اینجا که بگین...
‫«سورپرایز، پدرت زنده است»؟
‫الیور. خواهش می‌کنم. بشین. ‫بذار باهات صحبت کنیم.
‫من و پدرت دلایل خودمون رو داشتیم.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- نمی‌ذارم با منطق...
‫قسر در بری!
‫ماریل، الان وقت توضیح نیست.
‫ولف، حسی که الان داری تجربه می‌کنه شوکه.
‫عه، واقعا؟ شوکه؟ ‫خیلی ممنون دکتر پیرس.
‫- الی. ‫- نه.
‫این‌جوری صدام نکن.
‫من می‌رم.
‫اینجا خونه منه.
‫نمی‌خوام هیچ‌کدومتون ‫وقتی برگشتم توش باشین!
‫دادم عکس‌های شبان توماس رو ‫باب میلت چاپ کنن.
‫گلیومای پروانه‌ای تو لوب پس‌سری.
‫از طریق جسم پینه‌ای ‫از خط میانیش رد شده.
‫اصلا راه نداره مرگبار نباشه؟
‫کاش می‌شد.
‫ولی شبیه لنفوم نیست،
‫متاستاز هم نیست.
‫- بیمارت گلیوبلاستوما داره. ‫- می‌گفت الهیه.
‫ولی الان سه ماه یا فوقش شش ماه ‫بیشتر زنده نمی‌مونه.
‫یه سری گزینه داریم.
‫جراحی برش کامل. ‫علاوه بر تموزولاماید و پرتودرمانی.
‫- ولی باز هم در میاد. ‫- همیشه باز هم در میاد.
‫مسلما معجزه‌ای در کار نیست.
‫فقط به خودمون دروغ می‌گیم.
‫الیور، جریان چیه؟ ‫جریان این جعبه و کت‌شلوارت چیه؟
‫می‌دونی مراسمه پسفرداست دیگه؟
‫آره. نمی‌تونم اینجا کار کنم.
‫اصلا نباید قبول می‌کردم ‫با مادرم کار کنم.
‫وایستا ببینم. اتفاقی افتاده؟
‫شاید من بتونم باهاش حرف بزنم.
‫ایول. فکر خیلی خوبیه. ‫بهتره همکارم...
‫با مادر روانی و کنترلگرم صحبت کنه.
‫می‌دونی دروغ به مرور زمان ‫با مغز چیکار می‌کنه جاش؟
‫انعطاف‌پذیری عصبی از بین می‌ره.
‫اهمیت دروغ‌ها کم و کمتر می‌شه.
‫ولف، آروم باش. آروم باش.
‫رفتارت به اون حرفم هیچ ربطی نداره...
‫که گفتم رفیق خوبی هستی؟
‫چرا باید بگی رفیق خوبی‌ام؟
‫تو که اصلا من رو نمی‌شناسی.
‫آهای. پشتت رو بپا.
‫سلام میشل. چطوری؟
‫چرا حس می‌کنم تو دردسر افتادم؟
‫خودت بگو چرا وان. ‫امروز که رفتم مهدکودک...
‫دنبال لیام، خیلی ناراحت بود.
‫گفت تو راه مهدکودک ‫سرش داد کشیدی.
‫نه، من سرش داد نکشیدم.
‫بدجوری قشقرق به پا کرده بود.
‫بهش گفتم آروم باشه.
‫خیر سرمون باید احساساتشون رو تأیید کنیم.
‫مگه هیچ‌کدوم از پادکست‌هایی رو ‫که برات فرستادم گوش ندادی؟
‫- چرا، معلومه. ‫- واقعا گوش دادی؟
‫پس باید بدونی وقتی بچه آشفته می‌شه،
‫ما موظفیم...
‫- آروم بمونیم. ‫- آره.
‫چرا این‌قدر برات سخته؟
‫ببخشید. دفعه بعد بیشتر سعی می‌کنم.
‫خوبه. من می‌خوام لیام ‫باباش رو داشته باش.
‫نمی‌خوام عامل جدایی تو و اون باشم.
‫جمعه که اومدی دنبالش می‌بینمت.
‫ببین وان. از سندرم آینه‌ایت خبر نداره؟
‫سلام دکتر ولف!
‫- چیه؟ ‫- حالتون خوبه؟
‫کاری از دستمون بر نمیاد؟
‫درمان گلیوبلاستوما رو بلدی؟
‫نیستی؟ خیلی‌خب. ‫پس من می‌رم گلویی تازه کنم.
‫کی می‌خواد بیاد؟
‫شما دو تا رو خوب نمی‌شناسم.
‫می‌دونم تو از اریکا خوشت میاد...
‫و...
‫تو هم از اریکا خوشت میاد.
‫ولی دیگه چی؟
‫من یه بچه دارم.
‫واقعا؟
‫وای، امروز خیلی غافلگیرکننده است.
‫تبریک می‌گم.
‫کافه‌چی، یکی دیگه می‌ریزی؟
‫حالا که حرف بچه شد، ‫این بازی خیلی باحاله.
‫رابطه‌تون با پدرتون چطوره؟
‫بابای من الگوی خوبی برام بود.
‫آره، اگه بخوام با پسرم صمیمی باشم،
‫کافیه کاملا برعکس اون عمل کنم.
‫گل گفتی. دکتر نش؟
‫من و بابام...
‫وقتی هنوز فوتبال آمریکایی بازی می‌کردم ‫خیلی بهتر بودیم.
‫یعنی یه بازیم رو هم جا نمی‌انداخت.
‫گمون کنم مصدومیتم ‫واسه اون خیلی سخت‌تر از خودم بود.
‫گمون کنم به نظرش ‫از پس هیچ کاری...
‫جز فوتبال آمریکایی برنمی‌اومدم.
‫گاهی با خودم می‌گم دکتر شدم...
‫که فقط بهش ثابت کنم اشتباه می‌کنه.
‫من هم به‌خاطر بابام دکتر شدم.
‫اختلال دوقطبی داشت. یا داره؟
‫می‌خوای رابطه‌ات با بچه‌ات خوب باشه وان؟
‫یه نصیحت بهت می‌کنم. ‫بهش دروغ نگو.
‫خیلی‌خب. من می‌رم یه قدمی بزنم.
‫سرطان؟
‫گمون کنم خودم رو قانع کرده بودم معجزه است،
‫آخه خیلی از احتمالات دیگه‌اش می‌ترسیدم.
‫حالا چی می‌شه؟
‫خب، اگه بخوای تا جایی که ممکنه زنگی کنی،
‫اول باید عمل بشی،
‫بعدش از شیمی‌درمانی و پرتودرمانیه.
‫ولی درمان نیست؟
‫نه.
‫متأسفانه، حتما اگه در بیاریمش،
‫اصلا رفع نمی‌شه.
‫بعدش سوال پیش میاد ‫که دخالت‌هامون...
‫چقدر از کیفیت زندگیت می‌کاهن.
‫یه گزینه دیگه هم هست ‫که اصلا دخالت نکنیم.
‫هرچقدر زمان اجازه بده زندگی می‌کنی.
‫عجب.
‫فرصتش چند ماهه است ‫یا چند ساله؟
‫اگه دخالتی نکنیم، ‫حداکثر چند هفته فرصت داره،
‫بعدش توموره رشد می‌کنه...
‫و آسیب‌های عصبی وخیمی ‫ایجاد می‌کنه.
‫از صداقتتون ممنونم.
‫گمون می‌کنم پزشکی...
‫نیازمند یه مقدار دوروییه، مگه نه؟
‫حتی اگه از عاقبت بیمارتون مطمئن باشین،
‫باز هم براش امیدوارین.
‫به بیمارتون فرصت می‌دین ‫تصمیمش رو بگیره.
‫ولی من...
‫فرصتم رو داشتم.
‫دیگه به خودم دروغ نمی‌گم.
‫عمل نمی‌خوام. ‫شیمی‌درمانی نمی‌خوام.
‫بیماریم پیشرفت می‌کنه، ‫ولی تا نکرده،
‫اصلا قصد ندارم به اعضای کلیسام بگم.
‫اگه بدونن، نمی‌تونن بهتر ‫ازتون حمایت کنن؟
‫کار من حمایت و محافظت از اون‌هاست.
‫نیاز دارن این مسئله رو ‫مخفی نگه دارم،
‫خودم هم نیاز دارم مخفی بمونه.
‫خب، خودتون صلاح می‌دونین ‫چه‌جوری به بقیه بگین.
‫ولی...
‫حقیقت فاش می‌شه.
‫مگه دروغ گناه محسوب نمی‌شه؟
‫ترجیح می‌دم فرض کنم ‫هر قانونی استثنایی داره.
‫امیدوارم مشغول جابه‌جایی مطب باشین.
‫احتمالا فراتر از این حرف‌هاست. ‫نمی‌دونم.
‫پس امیدوارم خدا بهتون نشونه‌ای بده.
‫به‌خاطر من معطل نشو. ‫با آسانسور برو.
‫خفه شو. من الان که بهم نیاز داری ‫تنهات نمی‌ذارم.
‫نمی‌دونم چرا از سرم بیرون نمی‌ره.
‫قبلا هم بیمار از دست دادم.
‫ما آموزش دیدیم با این چیزها ‫کنار بیایم.
‫انگار جسمم از آسانسور فرار کرده،
‫ولی ذهنم هنوز اونجا اسیره.
‫خب، شاید بد نباشه ‫بری پیش روان‌پزشک.
‫می‌تونه یه مهارکننده ‫انتخابی بازجذب سروتونین...
‫با دوز پایین برات تجویز کنه.
‫احتمالا علائم اختلال اضطراب پس از سانحه رو ‫کاهش بده.
‫مرسی، ولی من زیاد اهل دارو نیستم.
‫خب، یعنی دقیقا اهل چی هستی؟
‫خودم می‌تونم باهاش کنار بیام.
‫آها، یعنی افرادی که نمی‌تونن... ضعیفن؟
‫- من چنین حرفی نزدم؟ ‫- پس چی می‌خواستی بگی؟
‫چرا داری بزرگش می‌کنی؟
‫صرفا هیچ‌وقت آدمی نبودم ‫که دارو لازم داشته باشه.
‫- چون بی‌نقصی. ‫- نه.
‫چون واسه شب کردن روزم ‫عصا لازم ندارم.
‫عصا از فشار می‌کاهه.
‫هیچ عیبی نداره.
‫داروهای من باعث می‌شن در حالتی باشم...
‫که مدام اضطراب ندارم...
‫و می‌تونم واقعا ‫از زندگیم لذت ببرم.
‫خیلی خوشحال می‌شم روزی شاهد ‫لذت بردن تو از زندگیت هم باشم.
‫می‌دونی چیه؟
‫گمون کنم بهتر باشه با آسانسور برم.
‫بابا؟
‫تنهام نذار!
‫هیچ‌وقت تنهات نمی‌ذارم.
‫کل عمرم...
‫خیال می‌کردم بابام مرده.
‫ولی کل این مدت، ‫زنده بود...
‫و خودش تصمیم گرفته بود فاصله بگیره.
‫از تصور خارجه. ‫خیر سرم باید چیکار کنم؟
‫حضورش که معجزه نیست.
‫غیابش دروغ بود.
‫خب، پس شاید معجزه خودت بودی ولف،
‫معجزه هنوز اینجا بودنته.
‫با وجود همه‌چی، ‫با اون همه سختی تو زندگیت...
‫تصمیم گرفتی بمونی.
‫جدی می‌گم، دکتر ولف اصلا تو حال خودش نبود.
‫معلوم شد آدم خیلی غمگینیه.
‫- وقتی فن‌سیکلیدین زده بود باحال‌تر بود. ‫- در رو نگه دارین!
‫دکتر کابررا، لطفا به پزشکی زایمان ‫مراجعه کنین.
‫هوم.
‫دکتر کابررا، به پزشکی زایمان ‫مراجعه کنین.
‫واقعا داریم می‌ریم؟
‫- چی عوض شد؟ ‫- آره، چی شد که راضی شدی؟
‫چند وقته دارم یه سری ‫شعار آرامش‌بخش تمرین می‌کنم.
‫باهاشون راحت‌تر تونستم آروم بشم.
‫ولی واسه من جواب می‌ده.
‫به خدا راه‌حل تو رو ‫قضاوت نمی‌کنم دانا.
‫تو ضعیف نیستی.
‫قوی‌ترین آدمی هستی ‫که به عمرم دیدم.
‫می‌دونم چند ماه اخیر ‫وضع خوبی نداشتیم.
‫ولی تصور انترنی بدون شماها ‫از توانم خارجه.
‫ما بهترین ‫و البته غیرکاربردی‌ترین تیم دنیاییم.
‫اما همه‌تون باید اعتراف کنین...
‫بازیکن خط حمله‌مون منم.
‫جواب می‌خوام.
‫حق داری.
‫من و پدرت که عروسی کردیم،
‫من بیست ساله بودم...
‫و یه دل نه صد دل عاشقش شده بودم.
‫اما بعدش فهمیدی بیماره؟
‫نه. بیماریش اصلا رو احساساتم تأثیر نذاشت.
‫صرفا...
‫پیچیده‌شون کرد.
‫تو اولویتم شدی.
‫من ساده‌لوح و جاهل بودم،
‫خیال می‌کردم هم از پس ‫مدیریت پدرت بر میام،
‫هم می‌تونم از تو محافظت کنم.
‫تو و خوشحالی تو رو انتخاب کردم.
‫از اون تصمیمم پشیمون نیستم.
‫اون آخرهفته‌هایی که پیش بابات می‌موندی،
‫خیلی نگرانت می‌شدم.
‫مصرف داروهاش رو قطع کرده بود. ‫پیش میاد.
‫پسر چهارده ساله‌اش رو...
‫با یه تفنگ وسط جنگل تنها گذاشته بود.
‫یعنی واقعا خیال کردی ‫بهترین راه‌حل تنبیه کردنش،
‫تبعید کردنش و سی سال ‫دروغ گفتن به منه؟
‫نه الیور.
‫اصلا این‌طور نبود.
‫خیلی‌خب. پارک‌بانان پیداش کردن.
‫تو دره وودلند بود.
‫میارنش بیمارستان.
‫بلند شو دیگه، خب؟ بیا بریم.
‫من باهات نمیام.
‫وقتی برگردین هم اینجا نیستم.
‫ممکن بود به کشتن بدمش.
‫نوآ، عیبی نداره.
‫الان فقط همین مهمه.
‫من تو زندگیش نمی‌مونم...
‫که خطر تکرار چنین اتفاقی ‫وجود داشته باشه.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه که تو بدون من برو پیشش.
‫به الیور بگو...
‫بهش بگو من تو جنگل مردم.
‫- وای خدایا. ‫- از شهر می‌رم.
‫اگه لازم باشه از کشور می‌رم.
‫اصلا به این حرفت گوش نمی‌دم، خب؟
‫هیچ‌وقت برنمی‌گردم. قول می‌دم.
‫تو که الیور رو می‌شناسی.
‫هضم مرگ براش ‫از هضم ترک شدن...
‫راحت‌تره.
‫وگرنه کل عمرش ‫دنبالم می‌گرده...
‫- و می‌خواد درمانم کنه. ‫- نوآ.
‫پسرمون منتظرمونه.
‫باید بریم پیشش.
‫خودت می‌دونی درست می‌گم.
‫من خوب نیستم ماریل.
‫در توانم نیست پدرش باشم.
‫ازم می‌خوای تا آخر عمرش ‫بهش دروغ بگم؟
‫ازم می‌خوای دلش رو بشکنم؟
‫هنوز هم می‌تونی بهتر بشی.
‫شعر روز عروسیمون رو یادته؟
‫«کشور ازدواج»؟
‫دارم یاد می‌گیرم مرگ رو بهت بدم ‫که از شر خودم خلاصت کنم.
‫نمی‌دونستم می‌خوام بهت چی بگم.
‫تا این که تو بیمارستان دیدمت.
‫فهمیدم چیزی نمونده بود ‫از دستت بدم.
‫به عمرم اون‌قدر نترسیده بودم.
‫من هم همین‌طور.
‫لازم نبود بذاره بره.
‫نیاز داشت کمکش کنیم.
‫چی می‌گفتن؟
‫بچه داشتن عین این می‌مونه...
‫که آدم بذاره قلبش تا ابد ‫بیرون از بدنش حرکت کنه.
‫بهت دروغ گفتم، ‫آخه طاقت نداشتم...
‫تصور کنم بلایی سر قلبم بیاد.
‫شرمنده‌ام الیور.
‫شرمنده‌ام.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫اگه می‌تونستم درمانش کنم، ‫وای خدایا، می‌کردم.
‫ولی بیماری خانواده‌مون رو نابود کرد.
‫نه.
‫مامان...
‫رازها نابودش کردن.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، اضطراب عیبی نداره.
‫فقط یادتون باشه...
‫حالا که اینجا کلیساست...
‫و جو اعتراف حاکمه...
‫بابام که سی سال خیال می‌کردم مرده...
‫یهو دوباره وارد زندگیم شده.
‫خلاصه، ممکنه طی چند روز، ‫هفته یا ماه آتی...
‫حواسم پرت باشه، ‫سرم شلوغ باشه...
‫یا رهبر خیلی خوبی نباشم.
‫صرفا می‌خوام بدونین...
‫حتی اگه شکست بخورم، ‫دارم تلاشم رو می‌کنم.
‫دکتر ولف، قبل از این که شما بیاین ‫بیمارستان عمومی برانکس، ما خیلی گیج بودیم.
‫آره. راست می‌گه. ‫ما دیگه گله شماییم.
‫آره دکتر ولف. ‫چه خوشتون بیاد چه نیاد، هواتون رو داریم.
‫سن من کم بود ‫که خواهرم مرد.
‫حاضرم دار و ندارم رو بدم ‫که حتی یه لحظه برگرده پیشم.
‫حتما الان دیدنش دشواره، ‫ولی شما خوش‌شانسین.
‫فقدان.
‫همه‌مون بزرگ یا کوچکش رو ‫تجربه می‌کنیم.
‫ممکنه تو یه چشم به هم زدن ‫عزیزمون...
‫خونه‌مون...
‫یا خودمون رو از دست بدیم.
‫تو این لحظات،
‫فقط می‌تونیم هوای همدیگه رو داشته باشیم...
‫و تمام تلاشمون رو بکنیم ‫به زندگیمون ادامه بدیم.
‫می‌خوام مسئله‌ای رو ‫باهاتون در میون بذارم.
‫به تازگی معلوم شد ‫من یه بیماری عصبی دارم.
‫درمانی نداره.
‫ولی نمی‌خوام بقیه رو ‫بابت بیماریم از خودم برونم.
‫می‌خوام عامل همبستگیمون بشه.
‫چون حقیقت، حتی وقتی تلخ باشه، ‫موجب همدلیمون می‌شه،
‫کمکمون می‌کنه بهتر بشیم ‫و بهمون شجاعت می‌ده.
‫♪ اومدم ببینمت ♪
‫♪ بگم شرمنده‌ام ♪
‫♪ نمی‌دونی چقدر دوست‌داشتنی هستی ♪
‫♪ باید پیدات می‌کردم ♪
‫♪ بهت بگم بهت نیاز دارم ♪
‫♪ بگم تو رو کنار گذاشتم ♪
‫♪ رازهات رو بهم بگو... ♪
‫♪ و سوال‌هات رو ازم بپرس ♪
‫♪ بیا از اول شروع کنیم ♪
‫می‌دونم من اخیرا بهترین بابای دنیا نبودم.
‫به مامانت هم خیلی سخت گذشته.
‫لازم نیست الان از این حرف‌ها بزنیم،
‫جلوی لیام خوب نیست.
‫راستش، به نظرم خیلی مهمه که بزنیم.
‫می‌خوام بدونه. ‫جفتتون بدونین.
‫من یه بیماری عصبی ‫به نام سندرم آینه‌ای دارم.
‫اگه یکی غمگین باشه،
‫عصبانی باشه، زخمی شده باشه ‫یا خوشحال باشه...
‫ما عصب‌شناسان، ‫نقشه ذهن انسان رو می‌کشیم...
‫و در نقاط ناشناخته‌اش سفر می‌کنیم.
‫دیگه رسما...
‫من دکتر شما نیستم، ‫تو هم بیمارم نیستی.
‫خیلی زود گذشت.
‫حتما مهارت تو کارت خیلی سخته.
‫شاید از پله افتادم پایین ‫که باز هم بیام اینجا.
‫راستش، اگه یه بار دیگه تیر بخوری،
‫می‌تونیم خیلی کشش بدیم.
‫تیر هم می‌خورم.
‫ممنونم که اومدی پیشم کارول.
‫از هیئت پزشکان باهام تماس گرفتن.
‫شکایتی شده...
‫که تو اصول اخلاقی...
‫تضاد منافع رو زیر پا گذاشتی...
‫و به درمان یکی از بیماران خانمت ‫ادامه دادی.
‫راست می‌گن؟
‫شرایط خیلی پیچیده‌ایه.
‫مطمئنم همین‌طوره.
‫شرمنده‌ام کارول، ‫ولی باید...
‫برات مرخصی موقتی ببرم.
‫معلومه که باید ببری.
‫وقتی مؤلفه اصلیمون رو از دست می‌دیم، ‫چطور به مسیرمون ادامه بدیم؟
‫من می‌گم به افتخار اریکا...
‫که با ترس‌هات روبه‌رو شدی.
‫- به افتخارش. ‫- آها.
‫- هوم. ‫- وای، خوشم نیومد.
‫باز هم می‌ریزم. آخ!
‫- وان، برام آب بیار پسر. ‫- ردیفه.
‫راستش، من باید عذرخواهی کنم.
‫باهات عین جایزه رفتار کردم ‫و می‌خواستم ببرمت.
‫یعنی جایزه نیستم؟
‫معلومه که هستی. فقط...
‫قبلا یه استادیوم چند هزارتایی...
‫- تشویقم می‌کرد. ‫- باشه، خیلی‌خب، باز شروع شد.
‫تو نشونم دادی یه مشوق بیشتر لازم ندارم.
‫وای، دکتر نیکولز! خوش‌تیپ شدی!
‫[کافه و گریل وست تاون]
‫چون زندگی هم عین ذهنمون...
‫مرموز و وسیعه.
‫وقتی راهتون رو کاملا گم کردین ‫و همه‌جا تاریکه،
‫[دکتر جاش نیکولز]
‫چه‌جوری دوباره نور رو ‫راه می‌دین؟
‫[اغذیه‌فروشی]
‫سلام عزیز دلم. چی میل داری؟
‫یه چای لطف کنین.
‫چشم.
‫یه بار تو آرژانتین ‫این ماته خوشمزه رو خورده بودم.
‫من اومدم حرف بزنیم، ‫ولی خوشم نمیاد...
‫خاطرات مدتی که پیشمون نبودی رو بگی.
‫چرا اومدی اینجا؟ ‫چرا الان اومدی؟
‫می‌دونم بزرگ شدن با بابایی ‫که از بیماری روانی...
‫رنج می‌برد راحت نبود.
‫بزرگ شدن کلا بدون بابا سخت‌تر بود.
‫من همیشه هر حالی هم که داشتم...
‫تمام تلاشم رو کردم.
‫چه دارو مصرف کرده باشم یا نه،
‫چه مانیک باشم چه افسرده،
‫چه درست گفته باشم چه غلط...
‫تلاشم رو کردم.
‫من اصلا قصد نداشتم اذیتت کنم.
‫خیلی‌خب. یعنی الان واسه همین ‫برگشتی که این رو بهم بگی؟
‫آره.
‫ضمنا... من بیمارم.
‫فقط اختلال دوقطبی ندارم.
‫یه بیماری دیگه دارم.
‫بیماری عجیبیه.
‫پیش متخصص‌های سراسر دنیا رفتم.
‫هیچ‌کس نمی‌دونه چیه ‫و بلد نیست کمکم کنه.
‫واسه این اومدم اینجا...
‫چون نمی‌دونم چقدر دیگه زنده می‌مونم...
‫و تو تنها کسی هستی...
‫که امیدوارم...
‫بتونی کاری کنی بیشتر کنارت بمونم.