‫آنچه گذشت...
‫بخشی از یه ساختمون مسکونی فرو ریخته.
‫اونجا ساختمون اریکاست.
‫ممکنه دوز پایین اس‌اس‌آرآی تجویز کنن.
‫ممکنه علائم اضطراب پس از سانحه رو ‫تسکین بده.
‫مرسی، ولی من واقعا اهل دارو نیستم.
‫شکایتی ثبت شده.
‫باید بهت مرخصی اجباری بدم.
‫عمرا اگه اجباری باشه.
‫گمون کنم دارم درکت می‌کنم.
‫بابام که سی سال خیال می‌کردم مرده...
‫یهو دوباره وارد زندگیم شده، ‫واسه همین ممکنه حواسم پرت باشه.
‫ممکنه سرم شلوغ باشه.
‫منم اُلی. منم، بابا.
‫مریضم. فقط دوقطبی نیستم.
‫تو تنها کسی هستی ‫که می‌تونی فرصت بیشتری بهمون بدی.
‫کد سبز. تکرار می‌کنم، کد سبز.
‫مجتمع بسته شده.
‫کد واکر. کد واکر.
‫بخش شمالی ردیفه، ‫فقط دکتره اونجا بود..
‫دکتر؟
‫دکتری اینجا شیفت نداره.
‫اون بیمار بود.
‫بیمار فراری داریم.
‫از دستمون فرار کرده.
‫دور بزنین. خروجی رو ببندین.
‫داره می‌ره سمت بخش شمالی.
‫مجتمع بسته است.
‫کد واکر. کد واکر.
‫- داریم بهش نزدیک می‌شیم. ‫- اونجاست!
‫بریم، بریم، بریم، بریم!
‫الیور، جایی نداری که بری.
‫بگیرینش!
‫زود باشین!
‫نه، خواهش می‌کنم.
‫الیور، کسی اذیتت نمی‌کنه.
‫این کار رو نکنین.
‫آخ!
‫[شش ماه پیش]
‫بجنب تامی، بزن.
‫بجنب عزیزم.
‫آفرین. تامی، تکون بخور! ‫تکون بخور!
‫زود باش، از پسش بر میای! ‫ذهنت درگیر نباشه!
‫از پسش بر میای عزیزم. آفرین.
‫آفرین! وقت نداریم!
‫خودت رو مجبور کن. فشار بیار!
‫فشار بیار! فشار بیار! آفرین!
‫زود باش، بی‌دفاعه!
‫منتظر چی هستی؟
‫مشت بزن دیگه! زود باش! بزن!
‫چت شده؟
‫مشت بزن دیگه!
‫تامی؟
‫- چه غلطی می‌کنی؟ ‫- تامی، بس کن!
‫جلوش رو بگیرین!
‫دخترها! بیاین اینجا!
‫- چیکار می‌کنی؟ ‫- تامی، این دیگه چه کاریه؟
‫تامی!
‫- دکتر تورن؟ ‫- بله.
‫- آماده ویزیت هستین؟ ‫- پنج دقیقه دیگه وایستا.
‫باشه،
‫ولی بیماران من چند ساعته منتظرن.
‫خیال کردی واسه چیه؟
‫متوجه هیچی تو اورژانسم نشدی؟
‫ببین، یه سری خدمات طبقات بالایی...
‫ترجیح می‌دن عجله نکنن.
‫خلاصه، من مجبورم روز و شب...
‫با کلی آدم اینجا سر و کله بزنم.
‫زندگیم یه راهروی شلوغه.
‫می‌فهمی چی می‌گم؟
‫- می‌فهمم. ‫- خیلی‌خب.
‫برین کنار.
‫چی شده؟
‫جراحت سر وخیم با هوشیاری.
‫مقیاس کماش ۱۳ـه.
‫گلوکزش عادیه. موادی مصرف نکرده.
‫زنش اون‌قدر ناراحت بود ‫که اطلاعاتی نداد.
‫- کارول رو خبر کن. ‫- دکتر پیرس هنوز مرخصیه.
‫خیلی‌خب، جراحت سر، هوشیاره،
‫هنوز کاملا خوب نشده.
‫ممکنه ضربه دیده باشه، ‫خون‌ریزی کرده باشه...
‫یا عواقب حمله باشه.
‫خیلی‌خب، بخیه لازم داریم.
‫- طاقت بیارین. ‫- ایول. ایول.
‫با بخش اعصاب مشورت می‌کنم.
‫داداش، خودت بخش اعصابی.
‫- بیاین. ‫- می‌شه اون گاز رو بدین به من؟
‫ممنون. درست می‌شه. ‫چیزی نیست.
‫باشه؟ خب...
‫می‌خواین بهم بگین چی شده؟
‫- ذهنتون یه‌کم آروم گرفته؟ ‫- تامی، ول کن!
‫لطفا بیاین کمکم کنین!
‫تامی!
‫نوبت منه. چه حسی دارم؟
‫خسته‌ای، قدرت رو نمی‌دونن،
‫گمون کنم یه‌کم هم خارش داری. ‫درماتیته؟
‫پشت زانومه. خیلی‌خب، حالا گری رو بگو.
‫شاید فردا تونستم. ‫سلام کینی. وایستا.
‫- سلام. ‫- لو چطوره؟
‫خوبه.
‫هواپیمام تازه تو لاگورادیا نشسته.
‫- جیکوب تو اورژانس کارمون داره. ‫- آها.
‫- دینا کجاست؟ ‫- اِم...
‫دکتر ولف.
‫تو اورژانس کارمون دارن.
‫دکتر ولف اینجا نیست.
‫دکتر چارلی پورتر هستم. ‫رزیدنت سال دومی‌ام.
‫- یعنی رزیدنت اعصابین؟ ‫- آره.
‫رئیس لاندون گفتن ‫این بخش باید تقویت بشه.
‫ظاهرا خیلی راحت مستقر شدین.
‫به نظرم دکتر ولف خیلی از من راحت‌تره.
‫خب، کی می‌تونم ببینمش؟
‫[نوآ ولف]
‫بابا می‌گه بدنش سفت می‌شه...
‫و بعدش نمی‌تونه تکون بخوره،
‫انگار داره سنگ می‌شه.
‫خب، وقتی این حملات بهش دست می‌ده، ‫متوجه چیزی نشدی؟
‫چیز خاصی تحریکش نمی‌کنه؟
‫بعدش گیج نمی‌شه؟
‫وقتی بهت گفتم پدرت مریضه...
‫منظورم همین بود.
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫دیگه نمی‌شه به من کمکی کرد.
‫خودم از نزدیک شاهدشون نبودم.
‫اون که با تو زندگی می‌کنه.
‫ولی تا حالا تکراری‌ترین و مهم‌ترین...
‫علائم بیماریش رو ندیدی؟
‫من زیاد خونه نبودم...
‫و مشغول باقی بیماران بودم.
‫که این‌طور.
‫یه حسی بهم می‌گه ‫در واقع واسه تخصص...
‫پزشکیم نیومدی اینجا.
‫- چی می‌خوای؟ ‫- می‌خوام تأیید کنی...
‫یه اسکن اسپکت با انتقال‌دهنده دوپامین ‫انجام بدیم.
‫بدون هیچ مدرکی که پدرت ‫واقعا بهش نیاز داره؟
‫شرمنده‌ام، نمی‌تونم تأیید کنم.
‫هزارتا کار مهم‌تر هست...
‫که دارم تو این بیمارستان حلشون می‌کنم.
‫دکتر ولف.
‫بدموقع اومدیم؟
‫وایستین ببینم، یه چیزی فرق کرده.
‫کینی، برگشتی.
‫کاملا سرحال و آماده کارم.
‫غافلگیر شدم من رو شناختین.
‫دکتر ولف چهره‌کوری داره و اگه خواستی...
‫شناخته نشی، خیلی به درد می‌خوره.
‫خارق‌العاده است.
‫ایشون دکتر چارلی پورتره.
‫از کورنل منتقل شده اینجا.
‫خیلی سفارشش رو کردن.
‫خوش‌وقتم آقا.
‫تازه داشت از چهار انترن خودم ‫خوشم می‌اومد.
‫وقت ندارم به یکی دیگه ‫هم وابسته بشم.
‫انترن نیستم.
‫دکتر پورتر رزیدنت سال دومیه.
‫- کمکت می‌کنه گروهت رو رهبری کنی. ‫- به عبارت دیگه،
‫- جاسوس مامانمی. ‫- نه آقا.
‫با این که اصلا دلم نمی‌خوام...
‫مزاحم جو سنگینتون بشم،
‫باید بیست دقیقه پیش می‌رفتیم اورژانس.
‫خوبه، پس بریم.
‫خیلی‌خب دکتر مارکوس،
‫ممنون می‌شم این تخته رو ببری.
‫اگه لازم شد آتشش بزن.
‫چشم خانم.
‫خب، چی می‌شه؟ ‫دوتا بخیه دیگه که بزنین...
‫از اینجا می‌ریم، مگه نه دکتر؟
‫حداقل شش‌تا دیگه می‌خواد.
‫طاقت بیار تامی. ‫خوب می‌شی.
‫آره. خوبه، خوبه.
‫دکتر نش، انترن‌های حامی احساسیت اومدن.
‫من عصب‌شناس اینجا، دکتر ولف هستم.
‫من دکتر شخصی تامی‌ام. ‫باقیش رو حل می‌کنم.
‫همیشه باید معاینه عصبی بشن.
‫ولف، از من بشنو، این‌ها دو ساعت ‫بهت وقت نمی‌دن...
‫که تاریخچه‌اش رو در بیاری.
‫خب، شاید بهتر بود دو ساعت ‫وقت می‌ذاشتین...
‫که این زخم‌ها رو بهتر ببندین.
‫دفعه بعد زخم‌ها رو تو اون دفتر بزرگ...
‫و به طرز مشکوکی خالیت می‌بندم.
‫شما که مشکلی ندارین هر از گاهی ‫دچار جرم بشین، ها؟
‫- ای بابا. ‫- خیلی‌خب.
‫دکتر هندریکس ردیفش می‌کنه، پس...
‫من باید برگردم سر تمرینم. ‫ببخشید.
‫جریان چیه؟ وایستین، وایستین، وایستین.
‫ببخشید. اسمت تامی بود؟
‫اگه به مغزت ضربه وارد شده باشه،
‫باید اطمینان حاصل کنیم ‫دچار آسیب مغزی...
‫- نشده باشی. ‫- آسیب مغزی؟
‫یا بدتر. خون‌ریزی یا لخته داخلی.
‫اگه معاینه نکنیم، ‫ممکنه یه روز هم زنده نمونه.
‫خودمون ردیفش می‌کنیم. خب؟
‫خیلی‌خب عزیزم، شاید بهتر باشه ‫به حرف دکتر گوش بدیم.
‫- معاینه عصبی بشی. ‫- فرض کن جهت احتیاطه.
‫- بابی. ‫- بابی.
‫چیکار می‌کنی؟
‫حرفم رو پس می‌گیرم. ‫خوب کردی اعصاب رو خبر کردی.
‫این واقعا یکی از سخت‌ترین...
‫تجربیات زندگیمه.
‫همسایه‌هام هر روز کفششون رو...
‫تو راهرو ول می‌کنن...
‫چه بارونی باشه چه آفتابی.
‫ولی دکتر پیرس، ‫ما کلی پول خرج نکردیم...
‫که تو واحد پنت‌هاوس زندگی کنیم...
‫و هر وقت از در خونه میایم بیرون،
‫یه مشت کتونی ببینیم.
‫یه‌کم بیشتر کنکاش کنیم.
‫این رفتار چه حسی بهت می‌ده؟
‫حس می‌کنم هیچ عدالتی تو دنیا نیست.
‫وای بیتسی.
‫وقتمون تموم شد.
‫اصلا خوشم نمیاد این سوال رو بپرسم،
‫ولی یه سری از دوستانم عضو هیئت مدیره...
‫سوزان جی کومن هستن و...
‫و راست می‌گن که شما ‫از بیمارستان برانکس اخراج شدین؟
‫این حرف درست نیست.
‫من صرفا مرخصی دارم...
‫و فعلا دارم گزینه‌هام رو بررسی می‌کنم.
‫هوم.
‫آها.
‫جهت اطلاعت بگم،
‫اگه شوهر من هم بهم بی‌وفایی می‌کرد،
‫همین کار رو می‌کردم.
‫چه خوش‌رنگ شدی ولف.
‫آره، باید اون یکی رو ببینی.
‫چه برنزه شدی دکتر نیکولز.
‫خوبه که می‌بینم خیلی زحمت نمی‌کشی.
‫آخرهفته رفته بودم همپتنز.
‫باید می‌دیدی.
‫ببین دکتر، خیلی وقته که تامی ‫مبارزه می‌کنه.
‫مشت زدن براش واکنش غیرارادیه.
‫خیلی ناراحتم که شما مشت خوردین،
‫ولی خیلی ممنون می‌شم...
‫سواره‌نظام رو خبر نکنین.
‫من اصلا قصد ندارم پلیس خبر کنم.
‫مجبورم می‌کنن گزارش پلیس پر کنم...
‫و من از کارهای اداری بدم میاد.
‫با این اوصاف، خوشحال می‌شم ‫تامی معاینه اعصاب بشه.
‫بهتون اطمینان می‌دم می‌شه.
‫من از وقتی ارل که اینجا نشسته ‫مبارز پروزن بود...
‫دکتر خانوادگی خانواده گرادکو بودم.
‫تامی، می‌شه بهم بگی...
‫دقیقا چی شد که دچار ‫جراحت سر شدی؟
‫ای بابا، مبارزه تمرینی ساده‌ای بیش نبود ‫که اشتباه پیش رفت.
‫بابا، داشتم به خودم مشت می‌زدم.
‫ببینین...
‫پسر من مبارز خارق‌العاده‌ایه.
‫ولی حتی اون هم نمی‌تونه ‫زمان رو شکست بده.
‫سنش داره بالا می‌ره. ‫چند بار باخته.
‫ذهنش درگیر شده. ‫گمون می‌کنیم قفل شده.
‫به از دست دادن ناگهانی ‫توانایی ورزشکار می‌گن.
‫خودم می‌دونم قفل شدن یعنی چی،
‫ولی ممنون.
‫خیلی‌خب.
‫حالا که اصرار داری مرخص بشی،
‫اگه قبول کنی بری پیش روان‌پزشک،
‫خیالم راحت‌تر می‌شه که پلیس خبر نکردم.
‫خوش‌بختانه یه روان‌پزشک خوب می‌شناسم.
‫دختر، الان یه ساعت داشتم...
‫به شکایات مراجعم از کفش گوش می‌دادم.
‫آره، آسیب روانیش ‫خرج وکیل طلاقت رو می‌ده.
‫دکتر پیرس.
‫یه لحظه وقت دارین؟
‫خب، این روزها چه موارد جالبی رو ‫درمان می‌کنی؟
‫به تو هیچ ربطی نداره.
‫بذار خودم حدس بزنم.
‫اختلال اضطراب پس از فیس‌لیفت؟
‫هرچقدر می‌خوای مسخره کن ولف.
‫ولی من که مدام می‌گم ‫دارم پیشرفت می‌کنم.
‫تو آشپزخونه دستگاه اسپرسو داریم...
‫و هشت نوع شیر سویا تو یخچال هست.
‫کل اثاثیه اینجا با بدن سازگارن.
‫کل مراجعانم هم بوی عطر شماره پنج ‫«شنل» می‌دن.
‫وای! می‌شه شب‌ها تو مطبت بخوابم؟
‫چرا گذاشتی بابات بیاد ‫پیشت زندگی کنه...
‫و الان ازش اجتناب می‌کنی؟
‫خودت وقتی می‌دونی جات تو بیمارستان برانکسه،
‫چرا تو آپر ایست ساید مطب اجاره کردی؟
‫بیمارستان بهم مرخصی اجباری داد.
‫خب که چی؟
‫من هم التماس نمی‌کنم.
‫آلیسون دل شوهر من رو ربوده بود...
‫و بعدش خودش اومد سراغ من.
‫تنها دلیلی که به درمانش ادامه دادم...
‫این بود که می‌ترسیدم اگه ندم،
‫بلایی سر خودش بیاره.
‫فقط می‌خوام کل اون ماجراها رو ‫که شامل بیمارستان برانکس هم می‌شن...
‫پشت‌سر بذارم.
‫پس لابد یعنی نمی‌خوای ‫واسه درمان یه بیمار...
‫احتمالی کمکم کنی.
‫مبارز ام‌ام‌ایه، بدجوری قفل شده،
‫حداقل پدر رو اعصابش ‫که مربیش هم هست...
‫این‌جوری می‌گه.
‫بعد از بارها مشت زدن به خودش ‫اومده بود بیمارستان.
‫با خودم گفتم اگه بتونی ‫تنها تو اتاق باهاش صحبت کنی،
‫شاید بتونی به جواب‌های بیشتری برسی.
‫بین خودمون بمونه،
‫بوی عطر شماره پنج «شنل» نمی‌ده.
‫- اون چشمت رو کبود کرده؟ ‫- آره.
‫پس راحت باش و بیارش اینجا.
‫مایلم شخصا ازش تشکر کنم.
‫[توقف نکنید]
‫سلام. کارم داشتی؟
‫طاقت بیار خانم گارسیا.
‫یادت باشه بهت چی گفتم.
‫قیچی، سکه، توپ.
‫وقتی برگشتم ازت می‌پرسم چی بودن.
‫ببین چقدر خوب راه افتادی.
‫من از شیفت اورژانسم وحشت دارم.
‫اینجا خیلی اضطراب‌آوره.
‫سرعتش خیلی وحشتناکه.
‫دکتر ولف واسه هر بیمار ‫سه روز وقت می‌ذاره.
‫دکتر تورن سه دقیقه وقت می‌ذاره.
‫ولی مزیتش اینه ‫که الان می‌تونم با چشم بسته...
‫سوند وصل کنم.
‫پس من رو می‌خوای چیکار؟
‫فقط نظرت رو می‌خوام.
‫مرد سی ساله‌ایه ‫که دچار اختلال اسکیزوافکتیوه...
‫و از درد سینه روزانه ‫شکایت می‌کنه.
‫ظاهرا همیشه میاد اینجا.
‫به نظرم باید از کاردیولوژی مشورت بگیری،
‫ولی من هم یه نگاهی می‌اندازم.
‫راستی، سرحال شدی کینی.
‫مکزیک تصمیم خوبی بود.
‫آره، مدتی که نبودم باعث شد ‫دیدگاه خوبی کسب کنم.
‫گمون نکنم فعلا توانایی چیزی...
‫- فراتر از دوستی عادی داشته باشم. ‫- دریافت شد.
‫من واقعا دوست عادی خوبی‌ام.
‫به خدا قرار بود نتایج آزمایشاتم رو...
‫بررسی کنی دکتر نش.
‫چطوره یه‌کم بجنبی؟
‫تقصیر منه.
‫داشتم راجع به بیماری ‫باهاش مشورت می‌کردم.
‫خب، اعصاب باید بفهمه ‫چه‌جوری اون بابا...
‫داروهاش رو بخوره ‫و به اورژانس من نیاد.
‫ضمنا، اگه می‌خوای دل دکتر کینی رو ببری،
‫تو اوقات فراغتت اقدام کن.
‫چشم.
‫خب تامی، بگو ببینم،
‫چی شد که وارد مبارزه شدی؟
‫حرفه خانوادگیتونه؟
‫یکی از اون پرسش‌نامه‌های مدرسه رو ‫پر کرده بودم.
‫نتیجه‌اش می‌گفت می‌تونم ‫دلال سهام بشم.
‫ولی مشاورمون گفت باید ‫یه‌کم سر عقل بیام...
‫و گمون کنم منظورش رو ‫اشتباه برداشت کردم.
‫من که تو اون سن بودم،
‫مطمئن بودم می‌خوام زیست‌شناس ‫دریایی بشم.
‫شیفته پنگوئن‌های امپراتور بودم.
‫- پنگوئن؟ ‫- به خصوص پنگوئن‌های امپراتور.
‫پنگوئن‌های پدر زمستون‌های سخت...
‫چندین ماه گرسنگی می‌کشن...
‫تا از بچه‌هاشون که از تخم بیرون نیومدن...
‫- جلوی محیط محافظت کنن. ‫- درک می‌کنم.
‫مامانم که از دنیا رفت، ‫بابام اصلا برام کم نذاشت.
‫هر روز دو ساعت با ماشین ‫تا باشگاه می‌اومد...
‫که حواسش باشه بهترین مربی‌ها رو دارم.
‫هوم.
‫من همیشه شکایت می‌کردم...
‫و اون می‌گفت: «تحمل کن تامی.»
‫«تربیت پسر قوی از اصلاح مرد ضعیف راحت‌تره.»
‫این نقل‌قول رو شنیدم.
‫با پدرت صمیمی‌ای؟
‫آره.
‫مربیم هم هست.
‫آرزوی دستکش طلایی داشت،
‫ولی تا اونجا پیشرفت نکرد.
‫ببینین، می‌دونم یه‌کم ‫آرزوهاش رو به من محول کرده،
‫ولی اصلا برام مهم نبود.
‫مبارزه همیشه مخصوص خودمون بود.
‫فقط...
‫نمی‌دونم الان دیدش به من عوض شده یا نه.
‫چرا باید عوض شده باشه؟
‫چند وقته خوب مبارزه نمی‌کنم...
‫و بیشتر می‌بازم.
‫خب، واسه رابطه‌تون چه معنایی داره؟
‫بابا برنده است.
‫خیلی براش مهمه.
‫اگه خوب نباشم...
‫اگه خوب نباشی، چی می‌شه؟
‫پس مشکل خشم داره.
‫ولی در دفاع از تامی بگم ‫اون مجسمه خیلی زشت بود.
‫نه، من...
‫من قبلا مراجعانی رو ‫به مدیریت خشم ارجاع دادم.
‫اون نبود.
‫سریع و تقریبا ناگهانی بود.
‫ولی موافقم که صرفا قفل نشده.
‫داشتم مبارزات تامی رو تماشا می‌کردم.
‫مشت چپش خیلی محکمه.
‫آره، باهاش آشنایی دارم.
‫خب، پس چرا چپ‌دست ‫باید با دست راستش مشت بزنه؟
‫یه‌کم عجیبه، مگه نه؟
‫کل جراحات ناشی از مشت زدن ‫به خودش هم...
‫سمت راستش بودن.
‫چنین علائم یه‌طرفه‌ای...
‫ممکنه نشانه سکته یا دیستونی باشه.
‫اگه از اعصاب باشه...
‫و کنترل دست تامی ‫با خودش نباشه چی؟
‫ممکنه باز هم بلایی سر خودش بیاره.
‫یا ممکنه بلایی سر بقیه بیاره.
‫باید بگم تا حالا با دکتر ‫مبارزه تمرینی نداشتم.
‫- تا حالا مبارزه کردی؟ ‫- نه.
‫من خودم رو صلح‌طلب فرض می‌کنم،
‫البته یه‌بار که فن‌سیکلیدین ‫مصرف کرده بودم، دماغ یکی رو شکوندم.
‫بعدا خاطره‌اش رو تعریف می‌کنم.
‫می‌خوای یه ترکیب ساده یادت بدم؟
‫چرا که نه؟ ممکنه دوباره ‫مواد نامناسبی مصرف کنم.
‫خیلی‌خب. دست‌ها بالا.
‫پای چپ جلو با حالت مبارزه.
‫خوبه. خیلی‌خب.
‫اولین ترکیبی که بابام بهم یاد داد رو ‫نشونت می‌دم.
‫خیلی‌خب، فقط مشت، مشت ‫و یه مشت از راسته.
‫خلاصه...
‫مشت، مشت، مشت از راست.
‫خیلی‌خب، یهو چی شد؟
‫اخیرا دستم دچار تشنج می‌شه.
‫- هر دو دست یا فقط راستی؟ ‫- فقط راستی.
‫گاهی حس می‌کنم...
‫دست یه نفر دیگه است.
‫انگار بخشی از بدن من نیست.
‫انگار ذهن مستقل داره.
‫خیلی مسخره است، مگه نه؟
‫سندرم دست بیگانه است.
‫جانم؟
‫اسم رسمیش سندرم دست بیگانه است؟
‫سندرم دکتر استرنجلاو ‫هم خطابش می‌کنن.
‫گمون نکنم بهتر باشه.
‫اسمش مهم نیست، ‫من تا حالا ندیده بودم.
‫من دیده بودم.
‫من تابستون یه سال با پزشکان بدون مرز ‫به هائیتی رفته بودم.
‫ماهی‌گیری بود که حتی نمی‌تونست ‫قلابش رو پرت کنه...
‫و هیچ‌کس نتونست مشکلش رو بفهمه ‫تا من تشخیص دادم.
‫خیلی‌خب، پس خودت می‌دونی...
‫عضوی از بدنه که انگار ‫با اراده خودش عمل می‌کنه...
‫و مغز کنترل آگاهانه‌ای روش نداره.
‫ممکنه بیماران اشیاء رو ‫بدون فهمیدن خودشون بردارن،
‫با یه دست گره‌ای رو ‫که دست دیگه‌شون زده باز کنن.
‫ممکنه خشن هم باشه.
‫حتی افرادی خودشون رو خفه کردن.
‫یا به خودشون مشت زدن.
‫دلیل اتفاق تو رینگ معلوم شد.
‫دلیل مشت خوردن شما ‫هم معلوم شد دکتر ولف.
‫جوابمون سندرم دست بیگانه نیست.
‫صرفا نشانه‌ای از مشکلی بزرگ‌تره.
‫سوال اینجاست که اون مشکل چیه؟
‫پیر، همون ماهی‌گیر هائیتی، ‫یه تومور داشت.
‫ولی این ممکنه بیماری عصبی ‫رو به وخامت باشه.
‫چه‌جوری قانعش کنیم آزمایش بده؟
‫می‌تونیم بهش بگیم تا آخر عمرش ‫کراتین رایگان بهش می‌دیم.
‫اگه بیماریش مرگبار باشه،
‫احتمالا خیلی طولانی نباشه.
‫من از روش کار کورنل خبر ندارم،
‫ولی ما اینجا به بیمارانمون احترام می‌ذاریم.
‫روی گل‌های من هم نمی‌شینیم.
‫بله، متوجهم.
‫سعی می‌کنم باز هم کاهش بدم،
‫ولی اگه تمام درخواست‌هاتون رو...
‫قبول کنم، به یه مو بند می‌شیم.
‫باید خودتون بدونین.
‫باشه. تماس می‌گیرم.
‫اگه می‌خوای صرفه‌جویی کنی، ‫رزیدنت جدید رو اخراج کن.
‫مناسب اینجا نیست.
‫ضمنا، اجیر کردن نوچه ‫واسه انجام کارهات یه‌کم زیاده‌رویه.
‫اجیرش نکردم.
‫خودش درخواست کار داد...
‫و بخشت کمک لازم داشت.
‫خیلی‌خب، قبوله.
‫دکتر پورتر رو قبول می‌کنم، ‫ولی در ازاش...
‫می‌خوام اسکن اسپکت درخواستیم ‫واسه بابا رو تأیید کنی.
‫ای خدا! من دارم غرق می‌شم.
‫این مسئله هم اصلا در اولویتم نیست الیور.
‫همه‌چی روبه‌راهه؟
‫شاید بهتر باشه یه مدت ‫مرخصی بگیری.
‫چیزیم نیست.
‫حال پدرت چطوره؟
‫هنوز هم فنجون‌های قهوه نیمه‌پر رو ‫تو همه اتاق‌ها جا می‌ذاره؟
‫قبلا دیوانه‌ام می‌کرد.
‫من متوجه نشدم.
‫درسته. آخه الان اینجا زندگی می‌کنی.
‫اشاره کرده بودی بی‌خوابی ‫یکی از علائم اخیرش بوده.
‫درسته. گفت تقریبا از هشت ماه پیش ‫آغاز شده.
‫هوم.
‫وقتی مزدوج بودیم،
‫می‌گفت بی‌خوابی به کشتنش می‌ده.
‫کل عمرش دچارش بود.
‫الیور...
‫من نمی‌خوام پدرت مریض باشه.
‫ولی نمی‌خوام از تو هم سواستفاده کنه.
‫واسه همین اسکن رو تأیید می‌کنم.
‫شاید یه بار برای همیشه ‫به حقیقتی...
‫که نیاز داری برسی.
‫تامی، مایلم یه کاری رو امتحان کنیم.
‫فقط با دست چپت بردارش.
‫این چه‌جوری قفل شدنش رو رفع می‌کنه؟
‫تامی قفل نشده.
‫چی گفته بودم؟ ‫کاملا سالمی.
‫نه، وایستین، وایستین، وایستین.
‫حالا فقط با دست راستت بردارش.
‫ببین. چیزی نیست عزیزم.
‫فقط به حرف دکتر گوش بده، خب؟
‫نمی‌تونم.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست.
‫چند وقته با دست راستش ‫به مشکل خورده.
‫چند روز پیش خودم دیدم.
‫نمی‌تونست راحت مسواک بزنه.
‫گمون می‌کنیم تامی ‫دچار بیماری نادری...
‫به نام سندرم دست بیگانه شده.
‫دستش خودکار عمل می‌کنه.
‫عصبیه، ولی نشانه چیز دیگه‌ایه.
‫باید آزمایش کنیم ‫تا دلیلش رو بفهمیم.
‫متوجه شدم. ‫به دکتر هندریکس می‌گم.
‫واقعا ترجیح می‌دم خودم آزمایش کنم.
‫نه، شما خیلی زیادی ‫زحمت کشیدی دکتر ولف.
‫ازت ممنونیم،
‫ولی گمون کنم خودم صلاح پسرم رو بدونم.
‫چند روز تا مبارزه‌اش نمونده. ‫تمرکزمون الان روی همونه.
‫پس لطفا تشریف ببرین.
‫تامی، بذار کمکت کنیم.
‫تو چه مرگته؟
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫از اینجا برو! زود باش!
‫زود باش. برو!
‫می‌دونم بزرگ شدن با بابایی ‫که با بیماری روانی...
‫دست و پنجه نرم می‌کنه راحت نبود.
‫بزرگ شدن بدون بابا سخت‌تر بود.
‫به نظرم خیلی خوبه...
‫البته اگه در نظر بگیریم ‫شغلش ضربه خوردن به سرشه.
‫مال بابامه.
‫عجب.
‫آره، هنوز دارم معاینه‌اش می‌کنم.
‫خب، به نقل از کارول،
‫من رفتار اجتنابی دارم.
‫به نقل از کارول، ‫خودش رفتار امنی داره،
‫ولی داره طلاق می‌گیره، ‫پس اصلا منطقی نیست.
‫ولف...
‫چند وقتی می‌شه...
‫که بابات برگشته و من...
‫می‌دونم.
کاش می‌تونستم،
‫ولی پردازش سی سال خیلی سخته جاش.
‫خونه‌ام اصلا منظم نیست.
‫اِم...
‫خونه هیچ‌کس هیچ‌وقت منظم نیست.
‫ولی درک می‌کنم.
‫درک می‌کنم کی هستی...
‫و درک می‌کنم این‌جوری ‫به شوک بازگشت پدرت...
‫به زندگیت واکنش نشون می‌دی.
‫درک می‌کنم و باور کن ‫از تصورم خارجه الیور.
‫ولی نباید انتظار داشته باشی ‫با هر رفتارت...
‫کنار بیام و چیزی نگم.
‫آره.
‫دکتر ولف.
‫همه‌چی مرتبه؟
‫شب خیلی ترسناکی داشتی.
‫نمی‌دونم چی شد. یهو...
‫تامی عین زامبی خشکش زد.
‫نمی‌ذاشت بیارمش اینجا،
‫امروز صبح هم دوباره تکرار شد و...
‫آها، خیلی‌خب.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره. چیزیم نیست. چیزیم نیست.
‫تصویر کاملی از زندگیش می‌خوام.
‫باقی علائم، تغییرات غذایی،
‫هر دارویی که احتمالا مصرف می‌کنه.
‫شفافیت کامل.
‫حتما. باشه.
‫فعلا بیا بریم چندتا آزمایش دیگه بگیریم.
‫خیلی‌خب.
‫- دکتر تورن. ‫- دکتر کارول فیرس.
‫راهروی اورژانسم رو روشن کردی.
‫خواهش می‌کنم بگو ‫یعنی برگشتی.
‫نچ، فقط واسه درمان یه بیمار ‫به ولف کمک می‌کنم.
‫حتی پام رو تو طبقه روان نمی‌ذارم.
‫- شتر دیدی، ندیدی. ‫- باشه، ولی جهت شفاف‌سازی می‌گم،
‫هر کاری می‌کنم که رئیس بخش روان ‫خوبی داشته باشیم.
‫بچه‌ای که جات گذاشتن...
‫هنوز پشت لبش هم سبز نشده.
‫ای بابا. قبلا از من شکایت می‌کردی.
‫نمی‌خواد به فکر دستشون باشی کارول.
‫فقط اومدن یه ساندویچ گرم بخورن.
‫اون اذیت و آزار دوستانه ‫ناشی از علاقه مخفی بود.
‫روان‌پزشکان بهش می‌گن ‫توهم اروتومانیا.
‫خب، اگه مجبور بشم باز هم ‫با دوگی هاوزر سر و کله بزنم،
‫توهمم بیشتر سمت قتل می‌ره.
‫نجاتم بده کارول.
‫دکتر ولف؟
‫یه چیزی تو داروهای تامی پیدا کردیم.
‫چند وقته داره میزان خطرناکی ‫لوودوپا مصرف می‌کنه.
‫داروی کنترل پارکینسون؟
‫دژنراسیون کورتیکوبازال ‫ممکنه دلیل دست بیگانه باشه.
‫لابد خودش می‌دونست.
‫فقط می‌خواست زنش رو راضی کنه ‫که اومد اینجا.
‫کاملا بازیمون داده بود.
‫دچار چیزی به نام ‫دژنراسیون کورتیکوبازال هستی.
‫یعنی چی؟
‫نوعی پارکینسون غیرمعموله.
‫عامل سندرم دست بیگانه است...
‫و ام‌آرآیت هم تشخیصمون رو ‫تأیید می‌کنه.
‫تامی، تو می‌دونستی دچارشی؟
‫مخفیش کرده بودی...
‫که مجبور نشی از مبارزه دست بکشی؟
‫چی؟
‫نه.
‫ما کل مکمل‌هات رو بررسی کردیم.
‫مقدار زیادی از دارویی ‫به نام لوودوپا مصرف می‌کنی...
‫که واسه تسکین علائمته.
‫احتمالا حمله‌ای که دیشب بهت دست داد...
‫از اثرات جانبی همونه.
‫ولی تامی خیلی جوانه.
‫واسه همین بهش می‌گیم زودرس.
‫ولی دلیل امیدوارکننده‌ای دارین.
‫هر روز داریم پیشرفت می‌کنیم...
‫و کیفیت زندگیت رو از این به بعد ‫بالاتر می‌برن.
‫واسه بعضی بیماران...
‫بوکس واقعا کمکشون کرده...
‫از سرعت پیشرفت پارکینسون بکاهن.
‫مکمل‌های من رو بابام تعیین می‌کنه.
‫هرچی خودش بگه مصرف می‌کنم.
‫خبر داشت.
‫خودش و دکتر هندریکس می‌دونستن ‫و بهم نگفتن،
‫چون نمی‌خواستن دست از مبارزه بردارم.
‫عجب پنگوئن امپراتوری بود، ها؟
‫اصلا ازم محافظت نمی‌کرد.
‫داشت ازم استفاده می‌کرد.
‫باز هم بهش لوودوپا می‌دیم،
‫ولی یه مقدار کمتر.
‫با این که غیرمعمول جلوه می‌کنه، ‫به امتحانش می‌ارزه.
‫کاملا موافقم.
‫درمان پارکینسون عادی...
‫همچنان به حرکتش کمک می‌کنه...
‫و می‌تونیم بهترین روش رو پیدا کنیم.
‫پسر من کجاست؟ تامی! ‫تامی، کجایی؟
‫از اینجا می‌برمت تام.
‫تو که می‌دونی خودمون دکتر داریم.
‫گمون نکنم دکتر هندریکس دیگه...
‫طبابت کنه. ‫خودم اطمینان حاصل می‌کنم.
‫به تامی چی گفتی آشغال عوضی خودخواه؟
‫ای بابا، من صفات بد زیادی دارم، ‫ولی خودخواه نیست.
‫من دارم تامی رو درمان می‌کنم ‫و بهش دروغ نمی‌گم...
‫تا خیال کنه هیچ مشکلی نداره.
‫تو نمی‌فهمی چی می‌گی.
‫تو هیچی از پسر من نمی‌دونی.
‫می‌خوای کمکت کنم ‫که حرفم تو مخت فرو بره؟
‫اگه روش دست بلند کنی، ‫با برانکارد از اینجا می‌ری.
‫ضمنا، من جراح اعصابم،
‫پس می‌تونم واقعا تو مخت فرو کنم.
‫خیلی‌خب، خیلی از کارت ممنونم،
‫ولی ما سوگند یاد کردیم ‫که «آسیب نزنیم.»
‫من سوگند امضا نکردم.
‫وای!
‫دیدی؟ هنوز می‌تونی. چیزیت نیست.
‫نذار این دکترها مسمومت کنن.
‫بسه دیگه بابا. ‫این‌قدر دروغ نگو.
‫ممکن بود من رو به کشتن بدی.
‫خودت هر بار وارد قفس می‌شی ‫چنین ریسکی می‌کنی.
‫باید موقع ورود به اونجا ‫باور کنی شکست‌ناپذیری.
‫ولی نیستم.
‫من شکست‌ناپذیر نیستم، مریضم.
‫واقعیه. از بین نمی‌ره.
‫نه!
‫نه.
‫من باور نمی‌کنم این تو رو ازم می‌گیره.
‫من خیلی دوستت دارم بچه جان. ‫چیزیت نمی‌شه.
‫درک می‌کنم.
‫نمی‌خوای مرد خراب رو اصلاح کنی، مگه نه؟
‫خبر خوشی دارم.
‫- مجبور نیستی. ‫- وای تام.
‫تامی...
‫راستش، بابای تامی من رو ‫خیلی یاد بابای خودم می‌اندازه.
‫الان فقط وقتی بازیکنان ذخیره «کابویز»...
‫- عوض بشن ازش خبری می‌شه. ‫- باشه.
‫ولی تا حالا بیماری...
‫خطرناکت رو ازت مخفی کرده؟
‫آره.
‫کلان‌گرایی غیرمعمول.
‫خودت هم می‌دونی دوستم داری مارکوس.
‫گمون کنم حرفم رو ثابت کردی.
‫عجب.
‫نمی‌خواستم مزاحم جلسه...
‫طرفداران دکتر ولف بشم.
‫- راحت باشین. ‫- ما چاپلوس نیستیم.
‫همه‌مون با ولف مخالفت‌هایی داشتیم.
‫همیشه رئیس راحتی نیست،
‫ولی دکتر خیلی خوبیه.
‫اما از تک‌تک بیمارستان‌های...
‫این سه ایالت اخراج شده.
‫درسته که دکتر ولف چهره‌کوری داره،
‫ولی ذات آدم رو خوب می‌شناسه.
‫تو پنج دقیقه بیشتر دوام نمیاری.
‫من اذیتت می‌کنم کینی؟
‫خوشحال باش.
‫پزشکی ورزش سختیه.
‫سعی کن خصومت پیدا نکنی.
‫آها، راستی...
‫من مافوقتم.
‫اگه رفتار مناسبی باهام نداشته باشی،
‫ممکنه خودت پنج دقیقه بیشتر ‫دوام نیاری.
‫- سلام. ‫- مرسی بابا!
‫می‌بینم هدیه‌فروشیمون رو پیدا کردی.
‫آره.
‫سینتیا می‌گه لوسشون می‌کنم،
‫ولی فقط می‌خوام خوشحال باشن.
‫خب، به نظرم بابای خوبی هستی.
‫قبلا خیال می‌کردم بهترین الگو رو دارم.
‫بابام در تمام طول عمرم ‫هوام رو داشته.
‫حتی قبل از سپیده‌دم بیدار می‌شد.
‫باهام روی تپه می‌دوید. ‫اولین شکستم بود.
‫اولین پیروزیم بود.
‫آشتی با کسی که بهم دروغ گفته راحت نیست.
‫ولی من عاشق کارمم.
‫فقط به بابام مربوط نیست.
‫خلاصه، اگه قراره کلا تموم بشه،
‫می‌خوام خفن تموم بشه.
‫آخرین پیروزیم رو داشته باشم.
‫می‌خوام دخترهام بهم افتخار کنن.
‫خوشم نمیاد اعتراف کنم...
‫ولی می‌خوام بابام هم بهم افتخار کنه.
‫غریزه‌ات رو درک می‌کنم.
‫باور کن درک می‌کنم.
‫ولی تامی، راستش رو بخوای،
‫باید بهت بگم دیگه وارد رینگ ‫یا قفس...
‫یا هشت‌ضلعی یا هرچی ‫که اسمش رو می‌ذارین نشی.
‫احترامت خیلی واجبه دکتر ولف،
‫ولی نمی‌تونی جلوم رو بگیری.
‫پس حداقل بذار یه کاری بکنم...
‫که نذارم در این حین خودت رو ‫به کشتن بدی.
‫مشکلت دستت نیست. مغزته.
‫روی تصویر دست چپت ‫تو آینه تمرکز می‌کنیم.
‫انگار دارم از دست راستم استفاده می‌کنم.
‫آره. به عبارت دیگه ‫از دست خرابت استفاده می‌کنی.
‫خب، این‌جوری مغزت باور می‌کنه...
‫کنترل کاملش دست خودته.
‫در نهایت، این تصور کنترل...
‫به کنترل واقعی بدل می‌شه.
‫خیلی خفنه دکتر ولف.
‫این‌ها رو تو دانشکده پزشکی یادتون می‌دن؟
‫نه، ولی من سعی می‌کنم ‫خارج از چارچوب فکر کنم،
‫البته الان دقیقا توی چارچوبیم.
‫ناامید نشو.
‫ادامه بده.
‫تکرار دوست توئه.
‫تصویر دریافتیت از آینه...
‫ارتباط نیت و حس‌های دریافتیت رو...
‫افزایش می‌ده...
‫و در نهایت به کنترل حرکتی ‫و سرعت ختم می‌شه...
‫و جفتشون رو عین غریزه مستحکم می‌کنه.
‫قطعا دارم دچار بحران میانسالی می‌شم.
‫خیلی باحال بود.
‫- اعتراف کن پیرس. ‫- چی رو اعتراف کنم؟
‫می‌دونم عاشق دستگاه اسپرسوی گرونتی،
‫ولی دلت واسه من تنگ شده.
‫دلت واسه کمک به امثال تامی تنگ شده. ‫برگرد.
‫تو می‌خوای بیای ته راهرو ‫و روان‌کاوی رایگان نصیبت بشه.
‫خب، راستش رو بخوای،
‫بدم نمیاد بصیرت قاطعت رو ‫باهام شریک بشی.
‫من...
‫می‌ترسم با بابام صمیمی بشیم.
‫می‌ترسم بهم دروغ بگه.
‫قابل درکه.
‫کلی بار دارین.
‫ولی فرض کنیم نداشتین.
‫فرض کنیم یه بیمار عادیه.
‫واسه کمک بهش چیکار می‌کردی؟
‫تمام تلاشت رو می‌کردی که بشناسیش.
‫برو خونه ولف.
‫برو خونه.
‫در هر صورت بهت افتخار می‌کنم، خب؟
‫ببین.
‫حالت چطوره؟
‫حس می‌کنم اولین مبارز ام‌ام‌ای هستم ‫که مربیش عصب‌شناسه.
‫تو فکرش بودم که می‌تونم ‫بعد از این یه باشگاه بزنم...
‫و به بیماران پارکینسون کمک کنم.
‫راستش، شاید هدفم فراتر...
‫از ضربه‌فنی کردن ملت باشه.
‫فکر خیلی خوبیه تامی.
‫چطوره بعد از این که ضربه‌فنیش کردی ‫صحبت کنیم؟
‫- باشه. ‫- برو ببرش!
‫- آفرین عزیزم! ‫- تامی!
‫ببین، دست تامی می‌رسه. ‫فقط باید حواسش به مشتش باشه.
‫چقدر اصطلاحات ورزشی یاد گرفتی.
‫خیلی‌خب.
‫وای!
‫من دیگه نیستم بچه‌ها.
‫تو کافه می‌بینمتون، خب؟
‫آفرین!
‫- ایول تامی. ایول! ‫- آفرین تامی.
‫آفرین تامی.
‫مشکلت دستت نیست. ‫مغزته.
‫خیلی‌خب. آفرین، آفرین. ‫مبارزه تموم شد.
‫- آفرین! ‫- تامی!
‫ممنون دکتر ولف.
‫مرسی که کمک کردین بچه‌ها.
‫این‌جا کم‌کم داره واقعا عین خونه می‌شه.
‫این دختر ناز و کاری ‫یکی از مزیت‌های بسیار...
‫این واحد مسکونیه.
‫این‌قدر جلوی دوستم ‫ازم تعریف نکن کیتی.
‫- خجالت می‌کشم. ‫- باشه.
‫من که باید برم بخوابم.
‫- شب به خیر. ‫- شب به خیر.
‫شونه‌ام خیلی بعد از فیزیوتراپی بهتر شده.
‫عه، واقعا؟
‫اوهوم.
‫خوب بخوابی.
‫خوشحالم برگشتی. ‫خوشحالم بهتری.
‫من هم همین‌طور.
‫- آخ! ‫- آخ! وای!
‫عجب، اصلا فکر نمی‌کردم وسایلت رو ‫آروم بچینی هم‌خونه.
‫خیال می‌کردم فوقش سه چهار روز ‫طول بکشه.
‫آره، خب، واسه تعطیلات اخیره.
‫خیلی‌خب.
‫حالت مبارزه یا فرار...
‫واکنش انسان به استرسه.
‫مکانیزم بقاییه...
‫که می‌ذاره به شرایط خطرناک زندگی...
‫واکنش سریعی نشون بدیم.
‫[لورازپام]
‫بعضی‌هامون فرار رو ترجیح می‌دیم.
‫فرار می‌کنیم تا از خودمون محافظت کنیم.
‫با نظافتچی‌ها، دربان‌ها ‫و انجمن مالکان صحبت کردم،
‫ولی هنوز هم کفش‌ها همون‌جان.
‫خب، شما متخصصین.
‫نظرتون چیه؟
‫می‌خوام کارم رو پس بگیرم.
‫یه جلسه با هیئت بیمارستان تعیین کن.
‫آماده‌ام روایت خودم رو بگم.
‫ردیفه.
‫بعضی‌هامون ترجیح می‌دیم ‫بمونیم و مبارزه کنیم،
‫حتی با این که می‌دونیم ‫ممکنه در نهایت شکست بخوریم.
‫دکتر ولف.
‫چارلی هستم.
‫رزیدنت جدیدی که در خفا ‫واسه مامانتون کار می‌کنه؟
‫آها.
‫الان شناختمت.
‫می‌خواستم عذرخواهی کنم.
‫می‌دونم یه سری اشتباه مبتدیانه کردم،
‫ولی راستش، من به‌خاطر شما ‫خواستم اینجا کار کنم.
‫شما حرف ندارین.
‫من هم می‌خوام از بهترین دکتر یاد بگیرم.
‫چطوره از نو شروع کنیم؟
‫خوشحال می‌شم.
‫ولی اگه خطری بی‌خبر پیش بیاد چی؟
‫سلام بابا.
‫با خودم گفتم احتمالا بهتره ‫این‌قدر از هم اجتناب نکنیم.
‫غذای تایلندی گرفتم.
‫بالاخره می‌تونی خاطرات بانکوک رو ‫برام تعریف کنی.
‫[الیور]
‫وقتی بارها و بارها زمین خوردیم، ‫چه‌جوری...
‫مبارزه کنیم؟
‫[شش ماه بعد]
‫از کجا یاد گرفته این‌جوری مشت بزنه؟
‫مهم نیست.
‫دیگه تقلا نمی‌کنه.
‫مگه نه الیور؟
‫[به خدمات سلامت رفتاری] ‫[هادسون اوکس خوش آمدید]