‫[این ایستگاه مجهز به دوربین مداربسته است]
‫[منهتن و بروکلین]
‫وای خدایا، تیا! ‫بذار کمکت کنم.
‫- ممنون. ‫- مواظب خودت باش.
‫[منهتن و بروکلین]
‫[ایستگاه خیابان ۱۵۹]
‫قطار خط چهار به مقصد برانکس ‫به ایستگاه نزدیک می‌شود.
‫لطفا از لبه جایگاه فاصله بگیرید.
‫اومدیم کمکتون کنیم.
‫«وی زین هیر اوم زو هاسن.»
‫بس کن.
‫جشن اکتبر امسال رو ‫بدون آمادگی نمی‌رم، خب؟
‫- کل واحدها توجه کنین، ‫یه مورد ۱۰-۴۳ داریم،
‫خانمی تو ایستگاه خیابان ۱۵۹ ‫روی ریل افتاده.
‫مرکز، واحد ۲۴۰ هستم.
‫دو بلوک فاصله داریم.
‫من ترمز کردم، ‫ولی اون زیره.
‫خانم، صدام رو می‌شنوین؟
‫- در چه حاله؟ ‫- دچار پارگی شده و خون‌ریزی داره.
‫باید به بخش ترابری زنگ بزنی ‫و بگی برق رو قطع کنن.
‫عه، عه، عه. ‫چیکار می‌کنی؟
‫جریان برق اون زیر بیش از ۶۰۰ ولته.
‫اگه به ریل دست بزنی، کارت تمومه.
‫اذیت نکن کیتی. ‫اگه موقع بیرون کشیدنش...
‫با ریل سوم تماس پیدا کنه، ‫جفتتون دچار برق‌گرفتگی می‌شین.
‫اگه صدام رو می‌شنوی،
‫تکون نخور.
‫تکون نخور!
‫تکون نخور.
‫ردیف شد؟
‫نبضش بگیر و نگیر داره. ‫باید کاملا از ستون فقراتش محافظت کنیم.
‫صاف بخوابونیمش. ‫بریم.
‫دینگ‌دینگ، جادوگره بازنشسته شده کارول.
‫جهت شفاف‌سازی می‌پرسم، ‫مادرت رو می‌گی؟
‫رئیس سابقمون رو می‌گم...
‫که تک‌تک اعمالم و آزمایشاتم رو ‫زیر سوال می‌برد...
‫و تعداد بیماران براش ‫از مراقبت بیماران مهم‌تر بود.
‫هر کی بعدش رئیس بشه ‫هم همینه ولف.
‫- بخشی از کارشون همینه. ‫- راستش،
‫من همیشه گمون می‌کردم ‫تو رئیس شگفت‌انگیزی بشی.
‫واقعا؟
‫آخه اون‌جوری می‌تونم ‫هر کاری دلم خواست بکنم.
‫قراره بدجوری چشمت باز بشه.
‫اون جادوگر خبیث ازت محافظت می‌کرد...
‫و هر کی بعدش رئیس بشه،
‫تحمل نمی‌کنه و سه‌سوته ‫بیرونت می‌کنه تا بری کانزاس.
‫پس شاید بهتر باشه ‫رئیس بعدش خودم باشم.
‫عه، اورژانسه.
‫«تصادف با قطار. ‫آسیب وارده به همراه جراحت سر.»
‫«دو دقیقه دیگه می‌رسه.» ‫شرط می‌بندم کیتی داره میاردش.
‫تو برو. اگه کمک خواستی بهم بگو.
‫ممنون.
‫بیمار آسیب‌دیده آوردیم.
‫برین کنار، برین کنار! ‫برین کنار!
‫رسیدن.
‫احتمالا سرش خون‌ریزی کرده، ‫چندین بریدگی داره،
‫در صحنه واکنش نشون نمی‌داد.
‫تمام علائم حیاتی، خون و تنفسش رو چک کنین.
‫با شمارش من. ‫سه، دو، یک، بلند کنین.
‫یکی بخش اعصاب رو خبر کنه. ‫زود دکتر ولف رو بیارین اینجا!
‫- عه، خون‌ریزی داری. ‫- خراش عادیه.
‫- کیتی. ‫- چیزیم نیست.
‫فقط حواست به بیمارت باشه.
‫همگی از بالای تخت برین کنار.
‫باید قبل از هر چیز به این خانم ‫اکسیژن برسونیم،
‫وگرنه می‌میره.
‫زود اتومدیت و سوکسینیل کولین بزنین. ‫یه بوژی آماده داشته باشین.
‫گردنش نباید اصلا تکون بخوره.
‫نش، لوازم مورد نیاز ‫کری گتیدوئیدو تومی رو حاضر کن.
‫من می‌تونم مجرای تنفسیش رو باز کنم. ‫آماده‌ام.
‫یه بار فرصت داری، ‫بعدش خودم انجام می‌دم.
‫ردیفه؟
‫باشه.
‫فکش شله. ‫همین الان انجام بده.
‫اکسیژنش شصته.
‫پنجاه و پنج.
‫- پنجاه. ‫- خیلی‌خب، تارهاش رو می‌بینم.
‫لطفا لوله بدین.
‫جمعش کن.
‫رنگش رو عوض کن.
‫ایول. ترکوندی.
‫ببندیمش. ‫دکتر ولف، بعدش سی‌تیه.
‫بهش تنفس مصنوعی برسونین، ‫مانیتول بزنین.
‫همگی خیلی خوب آرومش کردین.
‫دکتر نیکولز، می‌خوای تصاویر...
‫سونوگرافیش رو مرور کنی؟
‫ببریمش سی‌تی، ‫بعدش یه‌راست بریم اتاق عمل.
‫وقت نداریم آقایون.
‫بجنبین، بجنبین، بجنبین.
‫واسه همین «اوبر» می‌گیرم.
‫افتادن روی ریل با هل بقیه...
‫احتمالا دومین ترس بزرگمه.
‫اولین ترس بزرگت چیه؟
‫نمی‌دونم.
‫بیش از همه از همین می‌ترسم.
‫واقعا قطب‌های منفی ‫همدیگه رو جذب می‌کنن،
‫آخه می‌گن...
‫دوستت قبل از این که برق رو قطع کنن...
‫پریده روی ریل.
‫کیتی چیکار کرده؟
‫خب، قطعا کار احمقانه‌ای بود،
‫اما بدون شک جون اون خانم رو نجات داد.
‫اگه حتی چند دقیقه دیرتر می‌رسید اینجا،
‫- زنده نمی‌موند. ‫- عجب.
‫چه حسی داری که دوستت قهرمانه؟
‫خدمات‌رسانی یکی از اعمال مهم زندگیه.
‫دن، گمون کنم مامان بچه‌ات اومده.
‫اینجاست.
‫سلام میشل.
‫حال لیام خوبه؟
‫نه، چیزیش نیست. ‫واسه کار اومدم.
‫یه موکل جدید دارم، ‫ولی پیچیده است...
‫و گمون کنم بیش از ‫یه مددکار اجتماعی لازم دارم.
‫به کمک تو نیاز دارم.
‫اسمش آدامه. ‫اوتیسم وخیم داره.
‫نمی‌تونم بیشتر بهت بگم،
‫آخه همین دو ساعت پیش...
‫که پلیس‌ها واسه پرس‌وجو آوردنش...
‫به من سپردنش.
‫اون خانمی که هلش دادن روی ریل،
‫گلوریا مارکانو، پرستار آدامه.
‫پلیس‌ها گمون می‌کنن ‫ممکنه اون هلش داده باشه؟
‫هنوز تصویر دوربین‌ها رو نگرفت،
‫ولی شاهدان می‌گن فقط خودش و آدام ‫تو جایگاه بودن...
‫و واسه همین مظنون اصلیه.
‫ولی آدام صحبت نمی‌کنه.
‫این‌طور که من دیدم،
‫دادگاه اصلا مناسب امثال اون نیست...
‫و نمی‌تونه درست از خودش دفاع کنه.
‫پیشانیش چرا زخمی شده؟
‫خودش تو بازداشت اون بلا رو سر خودش آورد.
‫از زمان وقوع سانحه خیلی اذیت شده.
‫مطمئنم بازداشت شدنش ‫هم وضع رو بهتر نکرده.
‫گمون نکنم بیمارستان خیلی بهتر باشه.
‫موافقم، ولی آدام داشت هی بدتر می‌شد،
‫واسه همین پلیس‌ها رو قانع کردم ‫بیارمش اینجا...
‫که معاینه بشه.
‫حس می‌کردم چاره دیگه‌ای ندارم.
‫کار درستی کردی.
‫می‌دونی بعد از جراحت سرش...
‫بیهوش شد یا نه؟
‫گمون نکنم.
‫فقط نگرانم...
‫اگه برگرده کلانتری ‫چی به سرش میاد.
‫اگه نتونه بگه ‫تو جایگاه چی شده،
‫رسما متهم می‌شه.
‫سلام آدام.
‫من دکتر ولف هستم.
‫ما کمکت می‌کنیم.
‫ارتباط رمز موفقیته.
‫ولی تو همین چند ساعت پیش ‫با آدام آشنا شدی؟
‫معمولا فقط این بچه‌ها رو ‫در شرایط بحرانی می‌بینیم.
‫مامانش وقتی نوجوان بود از دنیا رفته.
‫رفت یتیم‌خونه ‫و الان تو یه پرورشگاه ساکنه.
‫از اون خوب‌هاشه.
‫- اینجا نوشته حرف نمی‌زنه؟ ‫- درسته.
‫ولی دلیل نمی‌شه اصلا حرف نزنه.
‫فقط صحبت روش مکالمه اصلیش نیست.
‫- پس چیه؟ ‫- خب، چالشمون همینه.
‫چند سال پیش از یه دستگاه ارتباطی ‫استفاده می‌کرد،
‫ولی تو پرورشگاه ‫تقریبا بی‌خیالش شد.
‫خیلی به گلوریا وابسته شده.
‫نمی‌ذاره هیچ غریبه‌ای نزدیکش بشه.
‫تو کلانتری،
‫وقتی خواستم باهاش صحبت کنم، ‫خیلی اذیت شده بود.
‫خیلی‌خب، آدام امروز ‫تو این اتاق خالی می‌مونه.
‫هیچ بیمار دیگه‌ای رو ‫اینجا راه نمی‌دیم.
‫باید اعتماد آدام رو جلب کنیم ‫تا تو بتونی معاینه‌اش کنی ولف.
‫این چیه؟
‫این کل ابزار بیمارستان عمومی برانکس...
‫واسه بیمارانیه که صحبت نمی‌کنن.
‫خیلی‌خب، ده دوازده‌تا ‫دستگاه ارتباط جایگزین...
‫پیشرفته سفارش بده ‫و اصلا به فکر قیمتش نباش.
‫یا شاید راحت‌تر بتونی به رئیس جدید ‫توضیح بدی...
‫چرا دو دستگاه ارتباط جایگزین جدید ‫سفارش دادی.
‫دو دستگاه خیلی خوبه. ‫ممنون دکتر مارکوس.
‫میشل، می‌خوای آدام رو بیاری ‫تو اتاق ساکتمون؟
‫- حتما. ‫- فعلا...
‫بیا روپوش و ابزار پزشکیمون رو بذاریم کنار.
‫هرچی کمتر اذیت بشه، بهتره.
‫امان از دستت رودریگز. ‫کل اورژانس...
‫دارن کارت تو خط شش رو ‫تعریف می‌کنن.
‫جونت رو واسه یه غریبه به خطر انداختی؟
‫- کارم همینه. ‫- دمت گرم.
‫مرسی.
‫واقعا کارت همین بود؟
‫مکس حاضر بود بپره روی ریل؟
‫آره. ‫سنگ کاغذ قیچی رو باخت.
‫خیلی‌خب، من کوچک‌ترم.
‫راحت‌تر تو جاهای تنگ جا می‌شم.
‫آها. ‫یعنی اصلا نمی‌شد...
‫قبلش برق رو قطع کنن.
‫اصلا وقت نداشتیم. ‫اون خانم در خطر بود.
‫باید یه کاری می‌کردم.
‫راستش، شرط می‌بندم دکتر تورن ‫خیلی خوشحال می‌شه...
‫چنین آدم شجاعی تحت نظرش کار کنه.
‫خودم یه سری فنی‌کار اورژانس می‌شناسم ‫که قبلا بهیار بودن...
‫و کارشون همون‌قدر هیجان‌انگیزه.
‫ضمنا، یه انترن اعصاب طبقه بالا هست...
‫که دوست عزیزت محسوب می‌شه.
‫آره، درسته. ‫من اهل بیرونم.
‫خودت می‌دونی تو بیمارستان دیوانه می‌شم.
‫سلام آدام. من دکتر پیرس هستم، ‫ایشون هم دکتر ولفه.
‫می‌دونیم صبح سختی داشتی...
‫و اومدیم کمکت کنیم.
‫می‌تونی با استفاده از این تخته...
‫هرچی می‌خوای بهمون بفهمونی.
‫نظرت چیه؟
‫ببین رفیق.
‫شنیدم به سرت ضربه وارد کردی.
‫خب، انگار ضربه سختی وارد شده.
‫باید معاینه‌ات کنم ‫تا ببینم حالت خوبه یا نه.
‫اجازه هست معاینه‌ات کنم؟
‫خوب شد که اون ‫از دستگاه‌های ارتباط جایگزین...
‫و جدید و پیشرفته‌ات نبود.
‫خب، به نظر من واسه همین ‫ده دوازده‌تا لازم داریم.
‫طرز فکر بیمار ما متفاوته،
‫پس ما هم باید متفاوت فکر کنیم.
‫یه سوال جزئی دارم.
‫ما هنوز به بیست بیمار رسیدگی نکردیم ‫و سه پونکسیون کمر داریم.
‫آدام واسه چی بیمار اعصاب محسوب می‌شه؟
‫صحبت نکردن از علائم اصلی اوتیسم نیست،
‫فقط مشکلیه که به دلایل عصبی ‫همراهش پیش میاد.
‫ولی گمون کنم جواب اصلی سوالت اینه...
‫که آدام به کمک ما نیاز داره دکتر پورتر.
‫پرستارش تو اتاق عمله.
‫هیچ‌کس دیگه‌ای نیست ‫که هواش رو داشته باشه.
‫تو جامعه اوتیسم یه اصطلاحی هست ‫که می‌گن...
‫اگه یه نفر دچار اوتیسم رو دیدین،
‫یه نفر دچار اوتیسم رو دیدین.
‫خب، آدام رو چه‌جوری بشناسیم؟
‫هنوز خیلی آشفته است ‫و نمی‌شه باهاش ارتباط برقرار کرد.
‫انتقالش به اون اتاق آروم ‫شروع خوبی بود،
‫ولی کافی نیست.
‫دیگه چی لازم داره تا آروم بگیره؟
‫خب، نقطه عکس اضطراب آرامش نیست.
‫اعتماده.
‫ولی اعتمادی در کار نیست، ‫چون ما به زبون خودش صحبت نمی‌کنیم.
‫اون که به هیچ زبونی صحبت نمی‌کنه.
‫شش میلیون ساله که انسان وجود داره.
‫زبان کلامی همین دویست‌هزار سال پیش ‫ابداع شده.
‫یعنی چندین میلیون سال ‫بدون مکالمه ارتباط برقرار کردیم.
‫یعنی باید بفهمیم آدام ‫چه‌جوری ارتباط برقرار می‌کنه...
‫و مجبورش نکنیم با ما ارتباط برقرار کنه.
‫آره. ‫اطلاعاتمون از این قراره:
‫داره اون پازل رو پشت و رو ‫درست می‌کنه،
‫یعنی بچه زرنگیه.
‫ولی بار احساسی شدید...
‫احتمال ارتباطات رو از بین برده.
‫اگه بتونیم یه‌جوری دورش بزنیم...
‫و احساس واقعیش رو درک کنیم...
‫به امتحانش می‌ارزه.
‫دکتر کینی، دکتر دانگ، ‫یه دقیقه وقت دارین؟
‫می‌خواستم عذرخواهی کنم ‫که پای جفتتون رو...
‫به ماجرای آلیسون ویتاکر باز کردم.
‫اصلا نباید ازتون می‌خواستم ‫در تحقیقات راجع به یکی...
‫از بیمارانم کمکم کنین.
‫رفتارم حرفه‌ای نبود.
‫- خب، عذرخواهیتون قبوله. ‫- اصلا لازم نبود.
‫راستش، هنوز باورم نمی‌شه ‫آلیسون کارتون رو گزارش داده.
‫ما هر روز با ولف کارهای عجیب‌تری می‌کنیم...
‫- و تا حالا گزارشش رو ثبت نکردن. ‫- آلیسون گزارشم نداده بود.
‫- چی؟ ‫- می‌دونین کار کی بوده؟
‫از خود بیمارستان بوده؟
‫دیگه ادامه ندین.
‫حدس و گمان کار مناسبی نیست.
‫من دارم عذرخواهی می‌کنم ‫و زندگیم رو می‌کنم.
‫عذر می‌خوام و متشکرم.
‫چرا کسی باید دکتر پیرس رو گزارش بده؟
‫یه اشتباه کرد و خواستن اخراجش کنن؟
‫می‌دونم خیلی عاشق معمایی،
‫ولی تا کارآگاه بازی در نیاوردی،
‫شاید بهتر باشه به حرف دکتر پیرس گوش بدیم...
‫و کاری نکنیم که دوباره ازمون متنفر بشه.
‫اون روز واقعا وحشتناک‌ترین روز عمرم بود.
‫راست می‌گی.
‫این تحقیقات بین خودمون می‌مونه.
‫عه، دکتر نیکولز، یه دقیقه وقت داری؟
‫ده دقیقه پیش گفتن برم اتاق عمل.
‫فقط می‌خواستم حال خانمه ‫که از مترو آوردن رو بپرسم.
‫آها، اولش زیاد خوب نبود، ‫ولی جون سالم به در برد.
‫همین الان به بخش تحویلش دادم.
‫کی می‌تونیم باهاش صحبت کنیم؟
‫گمون کنم بهشون گفتیم در اسرع وقت ‫از بی‌هوش در بیارنش.
‫قطعا. ولی ممکنه مشکلات بزرگی داشته باشه.
‫حتی اگه نداشته باشه، ‫ممکنه یادش نیاد چی شده.
‫ببخشید، حالا که بحث صحبت شد،
‫اگه به‌خاطر صحبت اخیرمون ‫از من اجتناب می‌کنی،
‫مجبور نیستیم دیگه راجع بهش صحبت کنیم.
‫یا اگه خواستی یه موقعی ‫راجع بهش صحبت کنیم،
‫- می‌تونیم... ‫- شاید، ولی من باید...
‫آدام، می‌خوام با دکتر مارکوس آشنات کنم.
‫ایشون قابلیت نادری داره ‫و احساسات بقیه رو حس می‌کنه.
‫ایشون کمکمون می‌کنه راحت‌تر بفهمیم ‫چه چیزی نیاز داری.
‫آدام، گرسنه‌ای؟
‫خسته‌ای؟
‫باید بری سرویس بهداشتی؟
‫نمی‌تونم درست تشخیص بدم.
‫معمولا وقتی آدم‌ها عصبانی می‌شن، ‫عین سردرد می‌مونه.
‫ترس به سنگینی سینه ‫و تنگی نفس منجر می‌شه.
‫اگه کسی ناراحت باشه، ‫انگار بغض می‌کنم.
‫ولی گمون کنم آدام ‫داره همه‌شون رو حس می‌کنه.
‫دکتر مارکوس؟
‫وایستین، گمون کنم فهمیدم ‫چی نیاز داره.
‫گمون کنم الان بتونین معاینه‌اش کنین.
‫معاینه اعصابش عادیه.
‫گمون کنم بتونیم بی‌خیال سی‌تی اسکن بشیم.
‫خیلی‌خب، خبر خیلی خوبیه.
‫آدام، باید یه سوالی ازت بپرسیم.
‫امروز صبح تو ایستگاه مترو...
‫سانحه‌ای رخ داده بود.
‫تو گلوریا رو هل دادی؟
‫بگوا.
‫بگوا، بگوا، بگوا. ‫بگوا، بگوا.
‫چی شده؟
‫من معنای «بگوا» رو بلد نیستم،
‫ولی می‌تونم بهتون بگم ترسیده.
‫گلوریا بهتر شده، ‫ولی هنوز بی‌هوشه.
‫آدام مشکل طبی نداره، ‫ولی هنوز باید کمکش کنیم.
‫وقتی از پیش ما بره،
‫بقیه راحت می‌تونن به جاش صحبت کنن.
‫ولی آدام حق داره فرصت...
‫بیان روایت خودش رو داشته باشه.
‫شاید «بگوا» رمز اثبات بیگناهیش باشه.
‫صرفا چون ترسیده ‫دلیل نمی‌شه بیگناه باشه.
‫شاید از حبس می‌ترسه.
‫ولی اون‌قدر بهمون اعتماد داره ‫که باهامون ارتباط برقرار کنه.
‫بیاین قدر اعتمادش رو بدونیم...
‫و بفهمیم منظورش چیه.
‫- باید سریع عمل کنیم. ‫- شاید اسم باشه.
‫شاید سراغ کسی رو می‌گیره.
‫اکثر افرادی که باهاشون ‫ارتباط برقرار می‌کنه...
‫تو پرورشگاهش هستن.
‫ممکنه یکی از اونجا باشه. ‫یکی از آشناهاشون باشه.
‫به نظرم ممکنه. ولی قبلش ‫باید پلیس‌ها رو معطل کنیم.
‫کارول، بهشون بگو ‫داریم باز هم آزمایش می‌گیریم.
‫میشل، تو و ون برین پرورشگاهش...
‫و ببینین چی دستگیرتون می‌شه.
‫ولف، من تازه برگشتم سر کارم.
‫ببین، من عین بقیه ‫می‌خوام به آدام کمک کنم.
‫ولی به پلیس‌ها دروغ نمی‌گم.
‫باشه. خودم می‌گم.
‫چیه؟ من با این تصمیم هیچ مشکلی ندارم.
‫- وای. ‫- عه.
‫- تقصیر من بود. ‫- عذر می‌خوام دکتر تورن.
‫همه‌چی روبه‌راهه دکتر پیرس؟
‫- آره، مشکلی نیست. ‫- واقعا؟
‫ببین، می‌دونم تو دکتر بخش روانی ‫و من دکتر اورژانسی بیش نیستم،
‫ولی چون بیش از نود دلار...
‫خرج مشاوره حرفه‌ای ازدواج کردم...
‫می‌دونم وقتی خانمی می‌گه چیزی نیست، ‫معمولا یعنی...
‫«احساساتی دارم که بیان نمی‌کنم.»
‫- واقعا؟ ‫- آره.
‫خب، نتیجه اون جلسات مشاوره چی شد؟
‫خیلی بدجنسی خانم. ‫ولی گپ‌هامون رو خیلی دوست دارم.
‫اینجا مال آدامه.
‫عجب.
‫چه نقاشی‌های خفنی.
‫- اوهوم. ‫- هوم.
‫باورم نمی‌شه. این رستوران «دومینیک» ‫تو خیابون آرتوره؟
‫اولین دیدار عاشقانه‌مون اونجا بود.
‫واسه دو دانشجو ‫جای خیلی باکلاسی بود.
‫آره دیگه، می‌خواستم تحت تأثیر قرارت بدم.
‫یادمه خیلی اضطراب داشتم ‫و نمی‌تونستم غذا بخورم،
‫آخه تو خیلی اضطراب داشتی ‫و نمی‌تونستی غذا بخوری، واسه همین...
‫می‌خواستی من رو تحت تأثیر قرار بدی؟
‫- آره. ‫- تو دانشجوی پزشکی بودی.
‫دو سال ازم بزرگ‌تر بودی ‫و خیلی خوش‌قیافه بودی.
‫واقعا؟ هوم.
‫- سال‌ها پیش. ‫- آها، آره.
‫- قطعا. ‫- الان نه.
‫آها. آره.
‫خب، تو اصلا عوض نشدی.
‫انگار سنت اصلا زیاد نمی‌شه،
‫ولی خب که چی؟
‫اما باورم نمی‌شه.
‫سلام. من میشل هستم. ‫پرونده آدام الان دست منه.
‫تو باید هم‌اتاقیش تام باشی.
‫نباید بیاین اینجا. ‫اینجا فضای شخصی منه.
‫ما از بیمارستان برانکس اومدیم ‫و راستش...
‫راستش، واسه یه مأموریت ‫فوق‌سری اومدیم اینجا.
‫واقعا؟ چی شده؟
‫می‌خوایم یه رمزی رو حل کنیم.
‫آدام مدام یه کلمه رو تکرار می‌کنه.
‫«بگوا.» ‫معنیش رو نمی‌دونی؟
‫واقعا انگار خیلی مرموزه.
‫شرمنده، معنیش رو نمی‌دونم،
‫ولی اگه آدام رو دیدین،
‫لطفا بهش بگین به هیچ‌کدوم ‫از وسایلش دست نزدم، خب؟
‫می‌دونم اتاق اون هم هست.
‫حداقل تا یه ماه آینده.
‫- یه ماه دیگه چی می‌شه؟ ‫- بیست و شش ساله می‌شه.
‫ترمونت تا همون سن خدمات می‌ده، مگه نه؟
‫هوم، آدام از اینجا خوشش میاد. ‫نمی‌خواد بره.
‫هفته پیش که گلوریا بردش ‫واحدهای جدید ببینه،
‫خیلی ناراحت شد.
‫- واقعا؟ چی شده بود؟ ‫- من نبودم،
‫ولی انگار دعوای بدی کرده بودن، خب؟
‫این‌جوری بود.
‫این‌جوری.
‫- پرستارش چی شد؟ ‫- کی؟
‫پرستاری که تو اتاق ‫بیمارستان آلیسون پیشش بود.
‫چندین ساعت تنها بودن.
‫شاید اون دکتر پیرس رو گزارش کرده.
‫به نظرم ممکنه، ‫ولی چه‌جوری می‌خوای...
‫آها، گمون کنم جیکوب ‫شماره‌اش رو داشته باشه.
‫اون چرا این‌قدر خوشحاله؟
‫داره تو قسمت مخصوص خودش...
‫- از «کارآگاه حقیقی» بازی می‌کنه. ‫- آها.
‫برات نون بخارپز آوردم.
‫بانداژت رو باز کردی؟
‫هوم. آره. ‫می‌خارید. طاقت نیاوردم.
‫من شخصا خطر سپتیسمی رو ‫جدی می‌گیرم.
‫ولی هرطور راحتی.
‫ببخشید، داری دعوا راه می‌اندازی؟
‫اِم...
‫اینجا چی شد؟
‫هیچی. هیچ مشکلی نیست.
‫دکتر پورتر.
‫شما اصرار داشتین ‫طرف بیمار اعصابه،
‫واسه همین رفتم یه سری سوال ‫مخصوص معاینه اعصاب ازش بپرسم...
‫که من رو بلند کرد.
‫تا به خودم اومدم، ‫دیدم من رو به زمین کوبیده.
‫دکتر ولف، گلوریا...
‫داره به هوش میاد.
‫رسیدگی کن.
‫سریعا گروه درمان آنی بفرستین!
‫آدام!
‫دلیل چنین خون‌ریزی‌ای چیه؟
‫مطمئنی دچار جراحت میان‌سینه‌ای نشده؟
‫گمون نکنم.
‫ممکنه سی‌تی جراحات جزئی ریوی رو ‫نشون نده،
‫ولی در اون صورت ‫باید جراحات دیگه‌ای هم می‌داشت.
‫ممکنه لوله‌گذاری دکتر نش...
‫مشکلی داشته بوده باشه...
‫که به جراحت درون‌نایی ختم شده باشه؟
‫سیصد سی‌سی خون‌ریزی ‫از اولین برداشت...
‫لوله‌گذاری مستقیمی که تحت نظر من ‫به خوبی انجام داد؟
‫- نه. ‫- به ندرت پیش میاد...
‫انترنی سرخود بره بیماری رو ‫از نو معاینه کنه.
‫الان دیگه اصلا شیفتش نیست.
‫خوب شد به موقع جلوی خون‌ریزیش رو گرفت.
‫آره، دکتر خوبی می‌شه.
‫بالاخره در یه مسئله اتفاق نظر داریم.
‫اگه گلوریا بمیره، ‫احتمال محکومیت آدام...
‫از اقدام به قتل غیرعمد ‫به قتل تبدیل می‌شه.
‫فرقش ممکنه حبس ابد باشه.
‫حواست نیست که گزینه سومی هم هست...
‫و شاید آدام بتونه یه‌جوری ‫روایت خودش رو بیان کنه...
‫و ثابت کنه واقعا بیگناهه.
‫از این گزینه بیشتر خوشم میاد،
‫ولی آدام مشکل طبی نداره ولف.
‫دکتر لازم نداره. ‫وکیل لازم داره.
‫باید تو مطب تو قایمش کنیم.
‫چی؟
‫الان‌هاست که پلیس‌ها بیان اینجا.
‫- وقت بیشتری لازم داریم. ‫- نه، من بیماری رو قایم نمی‌کنم.
‫- کارول... ‫- ولف،
‫اصلا می‌فهمی من این هفته چی کشیدم؟
‫مدام حواسم جمعه...
‫و می‌خوام ببینم کی گزارشم رو ‫ثبت کرده بود...
‫و خیلی اذیت می‌شم...
‫که همون یه اشتباهم ‫فرصت ریاست رو ازم گرفته.
‫آخرین حرف مادرت به من ‫این بود که مواظب تو باشم...
‫و اگه رئیس بودم، می‌تونستم ولف.
‫ولی الان نمی‌تونم و چنین کاری نمی‌کنم.
‫خودتی و خودت.
‫وای خدا جون.
‫دکتر پیرس همون ریشوئه است...
‫که تو بیمارستان فن‌سیکلیدین زده بود ‫و نشئه شده بود؟
‫- آخه اون آدم خیلی افسانه‌ایه. ‫- اون دکتر ولف بود...
‫و هیچ‌کس بابت هیچ کاری ‫گزارشش نمی‌کنه.
‫خوبه. بذارین کارش رو بکنه دیگه.
‫روند کارش این‌جوریه و نتیجه می‌ده.
‫ممنون که حرفم رو تأیید کردی.
‫تو از مکس چی می‌دونی؟
‫- همکار کیتی؟ ‫- اوهوم.
‫می‌دونم جذاب و مجرده.
‫- چطور مگه؟ ازش خوشت میاد؟ ‫- خب، شاید.
‫ولی همون بهیاریه...
‫که آلیسون رو با دکتر پیرس ‫آورده بود اینجا.
‫به نظرت اون گزارشش کرده؟
‫مکس هر روز همکار کیتی بود ‫و اصلا متوجه نشد...
‫به‌خاطر اصابت گلوله...
‫به شونه‌اش، درد مزمن داره.
‫خیلی این چیزها سرش نمی‌شه.
‫اصلا چرا این‌قدر پیگیر این ماجرا شدی؟
‫حتی خود دکتر پیرس هم گفته ‫از خیرش گذشته.
‫اون این‌جوری باهاش کنار میاد.
‫می‌دونه یکی در حقش جفا کرده.
‫در همین حین، ولف تو بیمارستان ‫فن‌سیکلیدین مصرف می‌کنه...
‫و به یه بیمار سوگوار ‫بعد از آزمایش مواد الکی...
‫سیلوسایبین داده.
‫آها، چیزی نمونده بود یه بیمار رو ‫به کشتن بده،
‫آخ یواشکی قبل از عمل مغزش ‫از بیمارستان برده بودش کافه.
‫ولی اصلا بابت هیچ‌کدومشون ‫گزارش نمی‌شه.
‫چرا؟
‫چون مامانش رئیس بیمارستان بود.
‫آره، علاوه بر اون، ‫ما خیلی زودتر زنان رو مقصر می‌دونیم،
‫مخصوصا زنان رنگین‌پوست.
‫اگه با کسی همکاریم...
‫که حاضره از اعمال امثال ولف...
‫چشم‌پوشی کنه ‫و چنین حقی رو برای امثال من و تو قائل نیست،
‫من می‌خوام بدونم اون آدم کیه.
‫خیلی‌خب، درک می‌کنم ‫و کاملا درست می‌گی.
‫معمولا درست می‌گم.
‫ولی اگه یه بار دیگه...
‫دیر به شیفتم برسم، ‫گزارشم ثبت می‌شه.
‫در نتیجه...
‫موریس چی؟
‫مگه همیشه کار شوهر طرف نیست؟
‫چقدر از مکالمه‌مون رو شنیدین؟
‫اون‌قدری شنیدم که بدونم ‫باهاتون هم‌نظرم.
‫عه، می‌شه یه آدامس بردارم؟
‫- دکتر ولف. ‫- عذر می‌خوام دکتر کینی.
‫چطور بود؟
‫خیلی خوب نبود.
‫فهمیدیم آدام و گلوریا هفته پیش ‫دعوای بدی داشتن.
‫آدام ناراحته که به زودی مجبوره ‫از پرورشگاهشون بره.
‫پلیس‌ها هم به زودی همین رو می‌فهمن.
‫سعی می‌کنن بگن انگیزه‌اش همین بوده.
‫چیزی از «بگوا» دستگیرتون نشد؟
‫کسی معنیش رو نمی‌دونست. ‫خودش هم آی‌پد...
‫یا دستگاه ارتباط جایگزینی نداره ‫که راحت‌تر ازش بپرسیم، در نتیجه...
‫من رو هم هل داد.
‫باید اعتراف کنین کلی مدرک ‫جمع شده دکتر ولف.
‫چرا هلت داد؟
‫آخه ما که از پیشش رفتیم ‫مشکلی نداشت.
‫- تو تحریکش کردی؟ ‫- به هیچ وجه.
‫خودش اومد سمتم، روپوشم رو ‫این‌جوری گرفت و هلم داد.
‫فقط شانس آوردم قطاری در کار نبود.
‫شاید نمی‌خواست هلت بده.
‫شاید... خودکارت رو می‌خواست.
‫آفرین.
‫ظاهرا به همین نیاز داشت.
‫می‌دونی احتمالش هست...
‫الان ابزاری به آدام داده باشیم...
‫که خودش رو جرم‌انگاری کنه؟
‫بگوا.
‫نظری ندارین؟
‫به نظر من بیشتر شبیه تست رورشاخه ‫تا سرنخ.
‫اگه من مادرم رو توش ببینم، ‫یعنی چی؟
‫در دفاع از آدام بگم...
‫آثار هنریش تو ترمونت ‫خیلی بهتر بودن.
‫بگوا. ‫بگوا، بگوا، بگوا، بگوا.
‫آدام میلز.
‫عه، سلام. ‫من دکتر آدام هستم.
‫ممنون که تشریف آوردین،
‫ولی هنوز نمی‌تونم با وجدان راحت ‫بیمارم رو ترخیص کنم.
‫هنوز باید آزمایش کنیم...
‫ما حکم جلبش رو گرفتیم.
‫- سرکار، حتما باید دست‌بند بزنین؟ ‫- بله، باید بزنیم.
‫همین الان فیلم مترو به دستمون رسید...
‫که از صحنه جرم فرار می‌کرد.
‫- خب؟ ممکنه از کشور فرار کنه. ‫- از کشور فرار کنه؟
‫اون که بستریه. نه، نه، نه. ‫این کارتون خیلی بی‌وجدانیه.
‫حق داری سکوت اختیار کنی.
‫هر حرفی که بزنی ‫ممکنه تو دادگاه...
‫علیه خودت استفاده بشه.
‫پس اینجایی.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫فقط خیلی نگران آدامم.
‫واسه همین می‌رم کلانتری...
‫تا هرچی لازم داشت کمکش کنم.
‫باشه.
‫ببین، می‌دونم شرایط ‫باب میلمون پیش نرفته،
‫ولی با دیدن تمرکزت روی کارت...
‫خیلی تحت تأثیر قرارم دادی.
‫کارت رو شگفت‌انگیز انجام می‌دی...
‫و خیلی اهمیت قائل می‌شی ‫و فقط...
‫فقط کاش کار بیشتری...
‫واسه کمک بهت از دستمون برمی‌اومد.
‫ممنون.
‫می‌دونم تمام تلاشت رو کردی.
‫- همه کردن. ‫- آره.
‫خیلی‌خب.
‫مرسی.
‫راستی...
‫تو اتاق آدام که بودیم، ‫یه جرقه‌ای شکل گرفته بود.
‫می‌دونم تو حسش کردی. ‫من هم حسش کردم.
‫وان، من از پرستارهاتون نیستم،
‫پس سعی نکن احساساتم رو ‫حس کنی، خب؟
‫میشل، ما قبلا با هم ‫زندگی خوبی داشتیم.
‫- چی شد؟ ‫- ارتباط برقرار نکردیم.
‫می‌خواستم بهت بگم...
‫چند روز پیش داشتم واسه لیام ‫صبحانه درست می‌کرد...
‫- که گفت نیمروم مشکوک می‌زنه. ‫- چی؟
‫«مشکوک می‌زنه» رو از کجا یاد گرفت؟
‫- خیال کردم تو یادش دادی. ‫- نه، نه.
‫خیلی‌خب.
‫- شنبه که اومدی دنبالش می‌بینمت. ‫- باشه.
‫- فعلا. ‫- فعلا.
‫کیتی.
‫- کیتی! ‫- چی شده؟
‫چیه؟ چیه؟ چی شده؟
‫داشتم چرت می‌زدم.
‫سلام.
‫- می‌دونم. می‌دونم، می‌دونم. ‫- خیلی‌خب.
‫به خدا بابت چرت زدنت وحشت نکردم.
‫واسه این وحشت کردم...
‫که کارت به نظر همه شجاعانه بود.
‫ولی به نظر من...
‫احمقانه و نسنجیده بود.
‫درک می‌کنم کارت خطرناکه،
‫ولی خودت هم ریسک‌های...
‫غیرضروری‌ای می‌کنی...
‫که انگار جون خودت برات مهم نیست.
‫من هم واسه خودم تمام اتفاقاتی...
‫که ممکنه به مرگت ختم بشه رو ‫مرور می‌کنم.
‫یاد مرگ خواهرم می‌افتم.
‫وای، دوست عزیزم.
‫من چون معتقدم زندگی ارزشمنده ‫این کار رو می‌کنم.
‫هر بار ببینم کسی در خطره،
‫همیشه با خودم می‌گم ‫ممکنه دینای کسی باشه.
‫مجبورم نجاتشون بدم.
‫من به‌خاطر عزیزانم می‌پرم.
‫هیچ اطلاعاتی نداریم که بفهمیم چشه؟
‫من با پزشک عمومیش تماس گرفتم.
‫آخرین بار سه سال پیش رفته بود پیشش...
‫و آزمایش خونش همون موقع ‫چیز خاصی نداشت.
‫اما باز هم خلط خونی داره.
‫کلیه‌اش کم آورده.
‫گلوریا با این وضع از دنیا می‌ره.
‫دهنت رو باز کن. ‫بگو «عا.»
‫سی‌تیش رو با یه رادیولوژیست سینه ‫مرور کنیم.
‫شاید چیزی دستگیرمون شد...
‫ببخشید. ‫الان چی گفتی؟
‫عا؟
‫«بگو عا.» ‫آدام داشت می‌گفت «بگو عا.»
‫ببخشید. هنوز نمی‌فهمم.
‫آدام می‌خواست گلوش رو معاینه کنیم؟
‫نه، می‌خواست بهمون بگه گلوریا بیماره.
‫هر بار اسمش رو میاریم، ‫می‌گه «بگو عا.»
‫ما که می‌دونیم گلوریا بیماره.
‫آره، ولی موقع نقاشی هم گفته بود.
‫پس اگه با «بگو عا» ‫می‌خواد بهمون بفهمونه...
‫گلوریا بیماره، ‫شاید نقاشیش...
‫- یکی از علائمشه. ‫- زنگ زده بودی؟
‫زود بگو. فکر نکن. ‫چی می‌بینی؟
‫پروانه.
‫معلوم شد چرا خلط خونی داره.
‫دلیل کم آوردن کلیه‌اش هم معلوم شد.
‫- دلیلش چیه؟ ‫- باید سریع بهش استروئید بزنیم.
‫خیلی خوشحالم که می‌بینم به هوش اومدی.
‫چی شده بود؟
‫تو مترو سانحه‌ای رخ داده بود.
‫با قطار تصادف کردی. ‫باید عمل می‌شدی،
‫اما قوی هستی و ظاهرا خوب می‌شی.
‫عمل که تموم شد، ‫همچنان بیمار بودی...
‫و مطمئن نبودیم دلیلش چیه، ‫تا این که فهمیدیم...
‫چند وقتی هست که بیماری...
‫و دچار لوپوس هستی.
‫چیزی نمونده بود تشخیصش ندیم،
‫آخه خیال می‌کردیم کل علائمت ‫مال تصادف متروئه،
‫ولی نقاشی آدام باعث شد ‫حلش کنیم.
‫مدام یه زخم پروانه‌شکل می‌کشید...
‫که از علائم منحصر به فرد لوپوسه.
‫تو الان نداریش،
‫واسه همین اصلا نمی‌فهمیدیم.
‫پروانه‌ام رو کشید؟
‫همیشه می‌دونست وقتی پروانه معلوم باشه،
‫یعنی حالم خوب نیست.
‫الان کجاست؟ ‫می‌تونم ببینمش؟
‫اینجا نیست.
‫عده‌ای نگران بودن...
‫ممکنه اون هلت داده باشه ‫روی ریل.
‫کلانتریه.
‫گلوریا، یادت میاد چی شده بود؟
‫کاملا یادمه.
‫آدام از صدای ایستگاه‌های مترو متنفره.
‫همیشه می‌گه من جلوتر برم ‫و یه‌کم با فاصله پشتم میاد.
‫وقتی منتظر قطاره ‫طراحی می‌کنه...
‫تا بتونه خونسردیش رو حفظ کنه.
‫یادمه خیلی گرم بود...
‫و سرگیجه و حالت تهوع داشتم.
‫نمی‌دونستم چی شده.
‫اون هلم نداده بود. ‫خودم افتادم.
‫آدام می‌خواست نجاتم بده.
‫واقعا نجاتت داد.
‫وای، قهرمان من!
‫وای، تو جونم رو نجات دادی.
‫می‌دونی آدام؟
‫می‌خوای بری خونه؟
‫- من هم همین‌طور. ‫- برمی‌گردین پرورشگاه؟
‫نه. ‫سنش از محدودیت اونجا رد شده.
‫ما یه هفته پیش دعوایی جزئی داشتیم،
‫ولی آشتی کردیم.
‫آدام میاد خونه من زندگی کنه.
‫صبح ماجرای مترو،
‫داشتیم می‌رفتیم پیش وکیل.
‫من قراره قیم دائمیش باشم.
‫آره. با من میای خونه آدام.
‫خونه همون‌جاییه که قلب آدم باشه.
‫خب، شنیدین که چی گفت.
‫بیاین در اسرع وقت بفرستیمشون خونه.
‫پرستارها یه چیزهایی می‌گن.
‫وانمود نکن خودت از همه بیشتر ‫غیبت نمی‌کنی.
‫اذیتم نکن.
‫ظاهرا اون دختره کینی...
‫می‌خواد بفهمه کی تو رو ‫گزارش داده بود.
‫- چی؟ ‫- اوهوم.
‫انترن‌های ولف مهربونن،
‫ولی دارن عادات بدش رو جذب می‌کنن،
‫بدترینش اینه که نمی‌تونن ‫تو کار بقیه فضولی نکنن.
‫وای.
‫خب، من اگه جای تو بودم، ‫می‌خواستم بدونم.
‫خب، معلومه که می‌خوام بدونم.
‫همیشه دلم می‌خواد بدونم.
‫هر بار وارد اتاقی می‌شم،
‫با خود می‌گم ‫یعنی طرف اینجاست؟
‫همیشه حواسم هست ‫حرف اشتباهی نزنم...
‫یا کار اشتباهی نکنم.
‫به تک‌تک تصمیماتم شک می‌کنم.
‫آخه الان دیگه اصلا نمی‌تونم ‫به قضاوت خودم اعتماد کنم.
‫با این که به نظرم انصاف نیست...
‫لابد مجبورم چنین بهایی بپردازم.
‫من می‌دونم کی گزارش داده.
‫چی گفتی؟
‫از کجا؟
‫من و یه سری از بچه‌ها ‫ماهی یه بار پیکاپ‌بال...
‫بازی می‌کنیم و دکتر هیلمن ‫که عضو هیئت مدیره است...
‫سال‌هاست می‌خواد باهامون بازی کنه.
‫جوری خطاها رو اعلام می‌کنه ‫انگار اومده شکار پرنده.
‫- خیلی‌خب. ‫- ولی آره.
‫بگذریم، با خودم گفتم خیلی سختی کشیدی...
‫و می‌تونم بهت بگم، ‫ولی همین یه بار پیشنهاد می‌دم.
‫بعدش دیگه خودت رو ‫بابتش شکنجه نمی‌کنی.
‫می‌خوای بدونی؟
‫این بررسی‌ها رو بی‌دلیل انجام نمی‌دن.
‫- مگه نه؟ ‫- اوهوم.
‫این‌جوری اطمینان حاصل می‌کنن ‫بیمارانمون بهترین خدمات رو دریافت می‌کنن.
‫پس نه.
‫نیازی ندارم بدونم کی گزارشم رو ‫ثبت کرده،
‫چون هر کی بوده...
‫کار درستی کرده.
‫خوش به حالت.
‫چون داشتم امتحانت می‌کردم ‫و قبول شدی.
‫- امان از دستت! ‫- وای!
‫خیلی بدجنسی دکتر تورن.
‫نه، ولی ببین،
‫الان جواب اصلی این سوال رو فهمیدیم...
‫که کی گزارشت رو ثبت کرده؟
‫مهم نیست.
‫- هوم. ‫- دیدی؟
‫من هم می‌تونم روان‌پزشک باشم.
‫برو بیرون. برو بیرون.
‫آها، راستی،
‫ولف تو اتاق استراحت کارت داره.
‫من تصمیم گرفتم مهم نیست ‫کی گزارش دکتر پیرس رو ثبت کرده.
‫- خدا رو شکر. ‫- برگشته بیمارستان...
‫و هر کی اذیتش کرده بود، ‫مجبوره هر روز ببیندش...
‫و عذاب وجدانش رو تحمل کنه.
‫تلخه، ولی حقیقته.
‫ضمنا، هیچ مجازاتی از رازداری بدتر نیست.
‫شرم و دروغش...
‫اون‌قدر زیاد می‌شه ‫تا آدم رو از درون نابود کنه.
‫درست می‌گی اریکا.
‫بهتره آدم همیشه ‫همه‌چی رو خودش بگه.
‫من کارول رو گزارش داده بودم.
‫خب؟
‫کار من بود.
‫تو دکتر پیرس رو گزارش داده بودی؟
‫امروز کلی به حرف‌های من ‫راجع به این مسئله گوش دادی،
‫ولی اصلا نگفتی کار خودت بود.
‫چرا گزارشش دادی؟ ‫چرا دروغ گفتی؟
‫موظف نیستم دلیلش رو بهت بگم.
‫ولی در این حد می‌گم...
‫که دلایل خودم رو داشتم.
‫اگه مجبور بشم، ‫باز هم همین کار رو می‌کنم.
‫- سورپرایز! ‫- سورپرایز!
‫جریان چیه؟
‫مهمونی خوش‌آمدگویی بازگشتته.
‫خب، همه آشنایان من می‌دونن ‫اهل سخنرانی نیستم.
‫ولی خیلی خلاصه بخوایم بگیم،
‫تو واسه این بیمارستان حیاتی‌ای.
‫دکتر پیرس، ‫تو تصمیم گرفتی برگردی پیش ما...
‫و ما قدر این کارت رو می‌دونیم.
‫- به خونه خوش اومدی. ‫- به خونه خوش اومدی.
‫ممنون که به حرفم گوش دادی.
‫خب، من گوش می‌دم. ‫لازم نیست سرم داد بزنی.
‫- البته گاهی خوشم میاد. ‫- اوهوم.
‫دکتر ولف، رئیس جدید کارتون دارن.
‫خیلی‌خب. زیاد طول نکشید.
‫موفق باشی.
‫- تویی؟ ‫- منم.
‫پس واسه همین ازم اجتناب می‌کردی؟
‫آره.
‫ببین ولف، دیگه وقتشه صحبت کنیم.