‫[مرکز خدمات سلامت رفتاری هادسون اوکس]
‫اِم...
‫آقایون...
‫من همه‌چیم رو می‌ذارم وسط.
‫به نظرت داشت آروم باهامون بازی می‌کرد؟
‫من اهل تحقیق نیستم...
‫آتو.
‫خودت می‌دونی از اصطلاحات ‫روان‌کاوی خوشم نمیاد ولف.
‫ببخشید. اصلا نمی‌خواستم ‫ذهنت رو تحریک کنم.
‫وای! ای بابا. دوباره استفاده کردم.
‫خیلی‌خب. من بازی می‌کنم.
‫وای.
‫می‌دونستم مار حقه‌بازی هستی.
‫خیلی‌خب آتو، الان در سطح دهی.
‫باید تا پنج کاهشش بدی.
‫- خب؟ ‫- من در سطح ده نیستم، خب؟
‫در سطح هفتم.
‫اگه می‌خوای شاهد ده باشی، ‫ده رو نشونت می‌دم!
‫خب؟ ‫بفرما!
‫- آتو! ‫- بهتره بشینی آتو!
‫می‌خوای سطح ده من رو ببینی، مگه نه؟!
‫می‌تونم یازده هم نشونت بدم!
‫الو؟
‫[پنج ماه پیش]
‫ولف؟
‫- آهای؟ هنوز حواست هست؟ ‫- آره.
‫داشتین می‌گفتین بیمارستان...
‫دچار مشکل مالی شده.
‫مشکل نیست. بحرانه.
‫کل هیئت‌مدیره نگرانن.
‫- چون من رئیسم... ‫- رئیس موقت.
‫مسئولیت ادامه کارمون با منه.
‫در همین راستا، کل بخش‌ها باید...
‫پول بیمارستان رو عین پول خودشون خرج کنن.
‫احترامت واجبه نیکولز،
‫ولی یا باید همین‌جوری ‫مشکل اصلی رو نادیده بگیری،
‫یا رک و راست باهامون حرف بزنی...
‫مشکل اصلیمون ولفه.
‫- بیشترین خرج مال بخش اعصابه. ‫- گفتم دیگه.
‫همیشه از مادرت خوشم می‌اومد، ‫ولی استخدام تو اینجا اشتباه بود.
‫- کارول من رو آورد اینجا. ‫- دلایل خودم رو داشتم.
‫البته الان یادم نمیاد.
‫حس می‌کنم همگی ریختین سر من.
‫نتیجه اعمال خودته داداش.
‫داری رس بیمارستان رو می‌کشی.
‫پول، منابع، زمان.
‫- کار من ظرافت خاصی داره. ‫- یعنی وقتی با اعصاب تماس می‌گیرم...
‫و بهم می‌گن خودت و کل افرادت ‫رفتین کلیسا،
‫- ظرافت کارته؟ ‫- شبان توماس گلیوبلاستوما داره.
‫شوهرش رو با کلاه اشتباه گرفته بود.
‫ولف، خواهش می‌کنم. ‫عیبت رو قبول کن.
‫نه، مشکل از من نیست.
‫اعتماد مردم به پزشک‌ها ‫از همیشه کمتر شده.
‫چرا؟ چون ارتباط کافی نداریم ‫و زود معاینه می‌کنیم.
‫رئیس نیکولز، صرفا جهت کنجکاوی می‌پرسم،
‫نرخ رضایت بیماران من چقدره؟
‫نود و هفت درصد کاملا راضی‌ان.
‫وای. این‌قدر زیاد؟
‫ببینین، ما تو دنیایی هستیم ‫که مردم ترجیح می‌دن...
‫علائمشون رو به ربات سخنگو بگن ‫و دکتر نرن.
‫بعضی‌ها ترجیح می‌دن بمیرن ‫ولی پاشون رو تو بیمارستان نذارن.
‫آره، من زیاد وقت می‌ذارم.
‫با بیمارانم آشنا می‌شم. ‫با تک‌تکشون.
‫ولی اگه موقع خروج از بیمارستان عمومی برانکس ‫بیشتر به سیستم اعتماد داشته باشن،
‫دارم به ادامه کار این بیمارستان کمک می‌کنم.
‫همین الان یادم اومد.
‫واسه همین استخدامش کردم.
‫همیشه باید ساز مخالف بزنی؟
‫من ساز مخالف می‌زنم؟ ‫خودت ساز مخالف می‌زنی.
‫صحبت با تو غیرممکنه ولف.
‫اکثر فعالیت کاری من ‫تو این بیمارستان بوده.
‫اینجا برام خیلی مهمه.
‫بابات اینجا طبابت می‌کرد. ‫مامانت رئیس اینجا بود.
‫می‌دونم واسه تو هم خیلی مهمه.
‫واقعا می‌خوای صرفا به‌خاطر کله‌شقیت...
‫یه شرکت بزرگ اینجا رو بخره؟
‫من کله‌شق نیستم. ‫اراده راسخ دارم.
‫- خیلی‌خب. ‫- خیلی‌خب، باشه. می‌خوای چیکار کنم؟
‫باید دکمه‌ات رو درست ببندی.
‫یعنی دیگه عمل غیر الزامی نداشته باشیم...
‫یا آزمایشات گرون ‫و اردوهای گروهی نداشته باشیم...
‫و فاصله احساسی سالمی رو ‫با بیمارانت حفظ کنی.
‫انترن‌هات هم همین‌طور.
‫عه. قشنگ شد، خوشم اومد.
‫یعنی می‌تونم یه مورد مربوط...
‫به خانواده بورنت رو بهت بسپارم؟
‫باید بشناسمشون؟
‫آره. از بزرگ‌ترین ‫اهداکنندگان مالی بیمارستانن.
‫فامیلیشون رو دم ساختمون زدن.
‫تو اصلا...؟ ندیدی...؟ ‫خیلی‌خب.
‫آریانا بورنت، مادر و سرپرست خانواده، ‫کارآفرینی بازنشسته است...
‫که به کسب‌وکارهای نوینش شهرت داره.
‫- ندیده باهاش حال کردم. ‫- امروز صبح...
‫از راه‌پله محکم افتاده پایین.
‫احتمالا به سرش آسیب وارد شده.
‫پیرارسال معلوم شد ‫دچار زوال عقل زودرس شده...
‫و از ترک خونه‌اش ‫واقع در فیلدستون وحشت داره.
‫در نتیجه، تو و کارول باید سریع برین ‫خونه‌اش معاینه‌اش کنین.
‫به نظرم این هم اردو محسوب می‌شه.
‫بهم گفتن چنین کاری ممنوعه.
‫این‌قدر...
‫ساز مخالف نزن...
‫و خواهش می‌کنم...
‫خراب‌کاری نکن.
‫نه!
‫آماده‌ای همخونه؟
‫راستش، من تا سر کار می‌دوم.
‫همین‌جوری واسه سرگرمی می‌دوی؟
‫چون بابت گزارش کارول از دستم عصبانی‌ای ‫می‌خوای بدوی؟
‫حرفی تو دلت مونده که نزدی؟
‫من خوبم. فقط باید قبل از شیفتمون ‫ذهنم رو آروم کنم.
‫تو مشکلی نداری؟
‫نه، گمون نکنم.
‫واقعا دارین گزارشات بیماران رو ‫تکمیل می‌کنین؟
‫شاید بهتر باشه یه ام‌آرآی بدین.
‫آخه احتیاط شرط عقله.
‫دیگه نباید از روی احتیاط ‫اسکن بنویسیم.
‫در واقع، فرض کنین بیمارستان عمومی برانکس ‫دیگه اصلا احتیاط نمی‌کنه.
‫من از اولین روز کاریم ‫همین تصور رو داشتم.
‫چون الان تحت فرمان رئیس نیکولزیم ‫این‌جوری شده؟
‫رئیس موقته، ولی آره.
‫عقده خداییش با مقام جدیدش عود کرده. ‫واسه همین صداتون کردم.
‫چون رئیستونم، بهتون پیشهاد می‌کنم ‫تا اطلاع ثانوی از قوانین پیروی کنین.
‫طبق این اصول جدید، از خودتون بپرسین ‫«اگه ولف بود چیکار می‌کرد؟»
‫و بعدش دقیقا برعکسش رو انجام بدین.
‫نگران ما نباشین دکتر ولف. ‫من نظم رو برقرار می‌کنم.
‫بچه‌ها، بریم؟
‫اگه بخوام شرط ببندم،
‫می‌گم ولف تا هالووین دوام نمیاره.
‫آماده معاینه‌این دکترها؟
‫- من می‌تونم تنها برم. ‫- من می‌تونم تنها برم.
‫خیلی‌خب. این‌جوری برام ‫به صرفه‌تره.
‫البته باید یادآوری کنم که عملکرد شما...
‫نمادی از رهبری منه.
‫حالا که بحثش شد،
‫می‌خوام از سلسله مراتب صحیح ‫پیروی کنین.
‫شما به من جواب پس می‌دین. ‫من به ولف جواب پس می‌دم. متوجه شدین؟
‫- باشه. خب حالا. ‫- آره. خوبه.
‫از اشتیاقتون خوشم میاد.
‫حتما به رفقاتون وان و جیکوب هم بگین.
‫- مرخصیشون رو خراب کنیم؟ ‫- حواست رو جمع کن دکتر کینی.
‫ممکنه گزارش نافرمانیت رو ثبت کنم.
‫مرسی که اومدین.
‫یهو کل راه‌پله رو افتاد پایین.
‫بیچاره.
‫معجزه است که گردنش نشکست.
‫همسرتون زیاد می‌افته آقای بورنت؟
‫ای بابا، لطفا دیوید صدام کنین.
‫آره، آریانا گاهی دست‌وپا چلفتی می‌شه.
‫این چند ماه اخیر بیشتر بی‌اعتنا شده.
‫از چه نظر؟
‫خب، الان خودتون می‌بینین.
‫من بعد از افتادنش ‫بهش مسکن دادم...
‫و بیدار نگهش داشتم.
‫آها. درناها آرومش می‌کنن.
‫آریانا، سلام.
‫ما دکترهات هستیم.
‫اومدیم معاینه‌ات کنیم.
‫عیبی نداره؟
‫ممکنه یه‌کم طول بکشه.
‫راحت باشین. ‫من چای گذاشتم.
‫آریانا...
‫می‌تونی بهمون بگی اینجا کجاست؟
‫چی شده؟
‫آریانا... ‫می‌شه به نور چراغم نگاه کنی؟
‫با چشمت دنبالش کن.
‫پرنده‌هام رو ببینین.
‫کاش می‌تونستن پرواز کنن.
‫دکتر پیرس.
‫- کارول. ‫- هوم؟
‫[کمک کنین]
‫تو هم می‌بینی؟
‫- چی رو می‌بینین؟ ‫- همین... زخم‌هاش.
‫راستش، معاینه تو خونه ‫خیلی واسه...
‫بررسی دقیق مناسب نیست.
‫اگه بتونیم ببریمش ‫بیمارستان عمومی برانکس...
‫و معاینه کامل کنیم ‫خیلی خوب می‌شه.
‫آریانا بیمارستان دوست نداره.
‫جراحت سر گاهی جزئی جلوه می‌کنه،
‫اما بعدش خیلی وخیم‌تر می‌شه.
‫خیلی خوشحال می‌شیم ببریمش،
‫آخه احتیاط شرط عقله.
‫حتما.
‫در اون صورت، با کمال میل میایم،
‫مگه نه عزیزم؟
‫هوم.
‫یه بیمار جدید داریم.
‫آریانا بورنت، پنجاه و دو ساله، ‫سرش ضربه خورده،
‫از قبل دچار زوال عقل بوده...
‫و شوهرش الان بهمون گفت ‫ولی قانونی داره.
‫یعنی تحت قیومیت قانونیه؟
‫عین ماجرای «بریتنی رو آزاد کنین»؟
‫- بریتنی...؟ ‫- اسپیرز.
‫- «دوباره عزیزم.» ‫- وای! تکرارش کردم.»
‫اگه دارین به موسیقی پاپ ‫اشاره می‌کنین،
‫باید بیشتر برام توضیح بدین.
‫دکتر ولف... گیرمون آوردین؟
‫آریانا مخفیانه ازمون کمک خواست.
‫ما موظفیم بفهمیم ‫منظورش دقیقا چی بود.
‫ممکنه خودش بدگمان باشه...
‫از علائم رایج بیماران دچار زوال عقله.
‫آره، ولی همچنان باید بررسی کنیم ‫و محتاط پیش بریم.
‫نیکولز می‌گه خانواده بورنت ‫از اهداکنندگان مالی بزرگ بیمارستانن.
‫واسه همین همه جمع شدیم.
‫قیومیت قانونی خیلی نادره.
‫می‌دونیم چه‌جوری این‌جوری شده؟
‫سابقه «رفتار نابودگرانه.»
‫«ثروتش رو با شرط‌بندی باخت.» ‫«خودش رو به خطر انداخته.»
‫پس واسه محافظت از خودشه.
‫یا واسه کنترل خودش و ثروتشه.
‫دقیقا همینه.
‫قیومیت قانونی نه تنها ‫باعث می‌شه فرد...
‫ثروتش رو کنترل نکنه،
‫بلکه ممکنه تصمیمات ساده‌ای از جمله...
‫محل سکونت و استفاده از گوشی ‫هم دست خودش نباشه.
‫- هیچ استقلالی نداره. ‫- خیلی‌خب، ما باید چیکار کنیم؟
‫ما که موظف نیستیم ‫قیم قانونیش رو حذف کنیم.
‫خانواده‌اش رو راضی کردیم...
‫واسه معاینه اعصاب دقیق ‫بستریش کنن.
‫یعنی مدت کوتاهی تحت مراقبت ماست.
‫من آریانا رو معاینه می‌کنم.
‫همین یه بار می‌خوام سریع عمل کنیم.
‫می‌خوام پنج کلمه بهت بگم ‫تا به یاد بسپاری...
‫جعبه‌کفش، آپولو،
‫رایانه، آناناس، مصنوعی.
‫خب، می‌تونی برام تکرارشون کنی؟
‫جعبه‌کفش...
‫آپولو...
‫رایانه...
‫- آناناس، مصنوعی. ‫- خوبه.
‫یه‌کم دیگه ازت می‌خوام ‫باز هم تکرارشون کنی.
‫خب، می‌تونی بهم بگی ‫چرا درخواست کمک کردی؟
‫آخرین بار که سفره دلم رو ‫واسه روان‌پزشکی باز کردم،
‫تو دادگاه علیه من شهادت داد.
‫من علیه تو نیستم. ‫اومدم کمکت کنم.
‫ولی تا بهم نگی مشکل چیه، ‫نمی‌تونم کمکت کنم.
‫روز به روز که تو اون خونه‌ام، ‫حافظه‌ام بدتر می‌شه.
‫دارم خودم رو از دست می‌دم، ‫خود سابقم رو از دست می‌دم.
‫می‌شه بیشتر برام توضیح بدی؟
‫نمی‌خوان من آزاد باشم.
‫دارن بیمارم می‌کنن.
‫دارن مسمومم می‌کنن.
‫- کی رو می‌گی؟ ‫- شوهرم دیوید...
‫و دخترم جیل.
‫چرا باید بخوان بلایی سرت بیارن؟
‫تا کنترلم کنن.
‫تا دار و ندارم رو ازم بگیرن.
‫حرفم رو باور نمی‌کنی؟
‫من هوات رو دارم آریانا.
‫این اتهام جدی‌ایه...
‫و اگه کسی داره مسمومت می‌کنه،
‫ما ته و توش رو در میاریم.
‫حالا می‌شه بگی اون پنج کلمه ‫رو به خاطر داری یا نه؟
‫بندکفش.
‫کفش‌فروشی.
‫کفی کفش؟
‫می‌خوام باهاتون همدردی کنم.
‫اگه دلایل قیومیت قانونی رو بگین...
‫خیلی راحت‌تر درک می‌کنم.
‫متوجه نمی‌شم چه ربطی داره.
‫خب، تاریخچه زندگی بیماره. ‫به همه‌چی ربط داره.
‫دادگاه پیرارسال با این کار موافقت کرد.
‫بعد از این که آریانا ‫کسب‌وکارها رو فروخت،
‫ما شاهد کاهش شدید ادراکش ‫و رفتارهای عجیبی بودیم.
‫یهو شب تا صبح غیبش می‌زد، ‫گاهی چند روز نبود.
‫همیشه هم یادش نبود کجا بود ‫یا چیکار می‌کرد.
‫بالاخره با تشخیص زوال عقل ‫تا حدی فهمیدیم چه خبره.
‫قیومیت قانونی امنیتش رو تأمین می‌کنه.
‫به نظرمون در غیر این صورت ‫الان زنده نبود.
‫باید نگران باشم که آریانا بورنت ‫قرار بود...
‫تو خونه معاینه بشه ‫و الان بستری شده؟
‫اگه کار ولفه، باید جلوش رو بگیری...
‫من با تو از این کارها نمی‌کنم جاش.
‫- از کدوم کارها؟ ‫- جاسوسی ولف رو نمی‌کنم.
‫به ساز ماریل رقصیده بودم.
‫من پرستار ولف نیستم.
‫آریانا رو واسه معاینه دقیق آوردیم.
‫به فکر خودش و خانواده‌اشیم.
‫خوبه، آخه اهداکننده بزرگیه.
‫من نمی‌خوام رو اعصاب باشم،
‫ولی الان باید هزاران تصمیم بگیرم...
‫و در عین حال دکتر باشم.
‫حالا که بحثش شد، دوستم هریسون ‫دوباره سراغت رو گرفت.
‫- جاش. ‫- یادته کی بود؟ همون...
‫- متخصص سالمندانه ‫- ببین،
‫- عکسش رو اینجا دارم. ‫- مرسی، ولی من آمادگیش رو ندارم.
‫آخرین بار که با کسی دیدار عاشقانه داشتم، ‫گوشی تاشو خیلی محبوب بود،
‫«دستینیز چایلد» چهار عضو داشت...
‫و کلاه سطلی هنوز مد بود.
‫کلاه سطلی دوباره مد شده.
‫نظر من هم عوض شد.
‫یه نوشیدنی باهاش می‌خورم.
‫سلام.
‫گرسنه‌ای؟
‫- می‌شناسمتون؟ ‫- تو سمی، درسته؟
‫من دکتر کینی‌ام. ‫تو بیمارستان عمومی برانکس کار می‌کنم.
‫راستش، یه دکه جایروفروشی خفن ‫همین جلوتر هست.
‫مهمون من.
‫خب، تو اهل کجایی؟
‫همین اطراف.
‫آها.
‫- خانواده‌ات می‌دونن... ‫- می‌دونن.
‫اگه برم خونه، مجبورم می‌کنن ‫برم روان‌کاوی و دارو بخورم.
‫ترجیح می‌دم همین بیرون بخوابم.
‫والدین من برعکسن.
‫به یه غریبه پول بدن ‫به مشکلاتشون گوش بده؟
‫- عمرا اگه قبول کنن. ‫- پول می‌دن،
‫ولی دکتر باید بنویسه اسکیزوفرنی دارم...
‫و بعدش...
‫سم، تا حالا مغزت رو اسکن کردی؟
‫گاهی افرادی که خیال می‌کنیم ‫اسکیزوفرنی دارن،
‫اصلا اسکیزوفرنی ندارن...
‫و با درمان دیگه‌ای بهتر می‌شن.
‫من می‌تونم برات ردیفش کنم.
‫چرا باید چنین کاری بکنی؟
‫سم، من دکترم.
‫کارم کمک به توئه.
‫یه آقای متشخص و مهربون داریم،
‫هفتاد و هشت ساله است ‫و التهاب مفصل داره...
‫و بعد از مشکلی که با دستگاهش...
‫براش پیش اومد،
‫زمین خورده.
‫با خودم گفتم ‫«گمون نمی‌کردم...»
‫«تو بخش اعصاب چنین بیماری ببینم» ‫مگه نه؟
‫راستش، اگه شخصیتت این‌جوری نبود،
‫می‌تونستی دکتر خیلی خوبی باشی.
‫هم ازم تعریف کردی ‫هم بهم توهین کردی؟
‫فنجون نی‌دارت، ‫یادداشت‌هات، شوخی‌هات.
‫انگار داری بازی می‌کنی.
‫داری شرایط بیمار رو می‌گی،
‫آزمون بازی ‫تو «برنامه زنده شنبه شب» که نیست.
‫دفعه بعدی عین آدم بالغ بیا.
‫[بیمارستان عمومی برانکس]
‫آریانا شک کرده خانواده‌اش ‫دارن مسمومش می‌کنن...
‫تا بتونن براش قیومیت قانونی بگیرن.
‫گمون می‌کنه دنبال پولشن.
‫کارول، من باید رسمی رفتار کنم.
‫اگه یکی از بزرگ‌ترین اهداکنندگانمون رو...
‫به مسموم کردن زنش متهم کنیم، ‫جاش من رو می‌کشه.
‫ولی از طرف دیگه، نتیجه آزمون ‫ارزیابی شناختیش نگران‌کننده است...
‫و زوال عقل گاهی بیمار رو بدگمان می‌کنه.
‫آره، ولی گاهی بدگمانی واقعی رو ‫هم با زوال عقل اشتباه می‌گیرن.
‫درسته، ‫ولی من در جلسه‌مون...
‫- یه سری رفتار عجیب دیگه هم مشاهده کردم. ‫- آها.
‫خانواده‌اش می‌گن واسه همین ‫براش قیومیت قانونی گرفتن.
‫ممکنه جفتشون درست باشه.
‫ممکنه آریانا زوال عقل داشته باشه...
‫و خانواده‌اش هم مسمومش کنن.
‫باید خونش رو واسه آزمایش سم‌شناسی بگیریم ‫و ببینیم راست می‌گه یا نه.
‫بیمار این اتاق رفت؟
‫نه. کسی وارد یا خارج نشد.
‫خب، چه‌جوری...
‫کارول.
‫یه بیمار رفته تو هواکش!
‫چیزی نیست. هوات رو داریم. ‫آروم بیا پایین.
‫آفرین. آروم بیا.
‫خیلی‌خب بچه‌ها، ‫دیگه تماشا نکنین.
‫همه‌مون کار داریم. ‫برگردیم سر کارمون.
‫وای خدایا.
‫- مامان. ‫- عزیزم، حالت خوبه؟
‫آره، چیزیم نیست. ‫اتفاق خاصی نیفتاده.
‫فقط می‌خواستم یه‌کم تحرک داشته باشم.
‫آره، راستش واقعا یه‌کم دور شده بود.
‫مامان، رفته بودی تو هواکش.
‫شانس آوردی بلای وحشتناکی ‫سرت نیومد.
‫واسه همین نمی‌خواستیم بیاد بیمارستان.
‫متوجهیم، ولی همین که وارد هواکش شده،
‫یعنی تا حد زیادی ‫دچار درماندگی شده.
‫دکتر پیرس، ببین چی می‌گم...
‫جعبه کفش...
‫آپولو...
‫رایانه...
‫آناناس، مصنوعی.
‫منظورش چیه؟
‫این پنج کلمه رو چندین ساعت پیش ‫بهش گفته بودم تا به خاطر بسپاره.
‫با احتساب بیماریش،
‫توانایی تکرارشون غافلگیرکننده است.
‫یعنی چی؟
‫گمون می‌کردم وقتی تأثیر داروش ‫از بین بره، حالش بدتر می‌شه.
‫الان سوالاتمون از جواب‌هامون بیشترن،
‫ولی واسه همین اینجاییم.
‫راستی، تو هواکشتون موش دارین.
‫اون همه پولمون رو چیکار می‌کنن؟
‫می‌خوام شرح دقیق بودجه‌تون رو ببینم.
‫قطعا پول اهداییمون در حدی هست ‫که نذارین این بیمارستان موش داشته باشه.
‫- واقعا باید بره اف‌ام‌آرآی؟ ‫- آره.
‫اطلاعات ساختاری ام‌آرآی کافی نیست.
‫ام‌آرآی کارکردی می‌ذاره ‫فعالیت مغزیش رو ببینیم.
‫خودت می‌دونی استفاده اصلیش ‫واسه تحقیقاته...
‫و واسه درمان بیمار نیست دیگه؟
‫می‌دونم، ولی می‌خوام ‫زوال عقل زودرس رو بررسی کنم...
‫که تشخیصش بر اساس ‫حذف دیگر گزینه‌هاست.
‫چون آزمایشی واسه اثباتش نیست،
‫ما موظفیم باقی دلایل رو حذف کنیم.
‫متوجهم ولف.
‫فقط نمی‌خوام بهشون امید بدی...
‫و بعدش همون تشخیص اذیت‌کننده رو ‫که خودشون باهاش...
‫کنار اومده بودن بیان کنی.
‫ما بهشون مدیونیم تمام تلاشمون رو بکنیم.
‫قبوله. اسکن کن. ‫ولی می‌خوام به نتیجه برسی.
‫پول اهدایی خانواده بورنت ‫چراغ این بیمارستان رو روشن نگه می‌داره،
‫دستگاه‌هاش به کار می‌اندازه ‫و عامل تنفس بیمارهامونه.
‫پولشون از وجود موش ‫تو هواکش‌هامون جلوگیری نکرده بود.
‫احتمالا بهتره رسیدگی کنی.
‫می‌شه این روند درمان رو امضا کنی؟
‫معاینه اعصاب عادی ‫و درخواست عکس‌برداریه.
‫بیست و اندی ساله است. ‫گفتن دچار اختلال اسکیزوافکتیوه.
‫اصلا درست و حسابی اسکن نشده.
‫به نظرم زیاده‌رویه. ‫چرا یهو این‌قدر مهم شده؟
‫دارم غریزی عمل می‌کنم.
‫چند وقت پیش، فرض کرده بودم بیماری ‫با مصرف مواد دچار روان‌پریشی شده.
‫اما معلوم شد تومور مغزیش ‫باعث شده بود توهم بزنه.
‫نمی‌خوام همون اشتباه رو تکرار کنم.
‫شرایط بیمارت...
‫تغییر خاصی داشته؟
‫نه، ولی ممکنه تغییر کنه...
‫پس باید عین بقیه وقت بگیره.
‫دکتر رامیرز، باید بیاین اورژانس.
‫لطفا دکتر رامیرز سریع بیاد اورژانس.
‫آمیگدال آریانا غیرفعاله...
‫واکنشش به محرک‌ها، احساسات ‫و خطرات خیلی جزئیه...
‫و با زوال عقل همخونی داره.
‫کارول، وقتی تازه دیده بودیش،
‫آزمون ارزیابی شناختیش چطور بود؟
‫هیچی یادش نمی‌اومد.
‫ولی بعد از رویداد بزرگ هواکش ۲۰۲۵،
‫وضعیت روانیش بهبود یافت.
‫نتیجه سم‌شناسیش پاکه.
‫از فلز سنگین، آرام‌بخش، ‫بنزودیازپین یا باربیتورات خبری نیست.
‫- خانواده‌اش مسمومش نمی‌کنن. ‫- وایستین ببینم، واقعا...
‫واقعا خیال کرده بودین ‫خانواده‌اش مسمومش می‌کنن؟
‫استدلالش خیلی قانع‌کننده بود.
‫- گاهی بدگمانی به‌جاست. ‫- خودمون هم شاهد تغییر شخصیتش...
‫بعد از خروج از هواکش بودیم.
‫نور به چشمش برگشته بود.
‫انتظار نداشتم بیمار دچار زوال عقلی...
‫با افزایش آدرنالین ‫این‌جوری واکنش نشون بده.
‫موافقم. ‫باید بیشتر آزمایش کنیم.
‫شبانه کار می‌کنیم.
‫خب، تو نه.
‫امشب دیدار عاشقانه داری.
‫دیدار عاشقانه؟
‫ولی به من نگفتی؟ ‫کارول، ناراحت شدم.
‫اسمش چیه؟ کجا باهاش آشنا شدی؟ ‫قدش چنده؟
‫- من نمی... ‫- اسمش هریسونه.
‫همدیگه رو نمی‌شناسن. ‫من معرفیش کردم.
‫قدش هم بالای صد و هشتاده.
‫- وای... ‫- تموم شد؟
‫- نه. عکسش رو نداری؟ ‫- من یه عکس دارم.
‫خیلی‌خب، حتما باید بری.
‫من به اینجا می‌رسم.
‫دقیقا یعنی چی؟
‫چند آزمایش می‌گیرم، ‫فقط در حد نیاز،
‫بعدش با انترن‌هام بررسی می‌کنم.
‫یاد می‌دم. تربیتشون می‌کنم. ‫همین روند رو تکرار می‌کنم.
‫آریانا؟
‫پایه یه آزمایش دیگه هستی؟
‫چطوره از قفست فراریت بدیم...
‫و بذاریم بالت رو باز کنی؟
‫دور سوم؟ خیال می‌کردم قراره ‫پولمون رو آخرش در بیاریم.
‫درآمد دکترها این روزها ‫اون‌قدری که خیال می‌کنی نیست.
‫ای بابا، باید می‌زدی تو کار مالی.
‫هزار دلار می‌ذارم وسط.
‫حریف ۱.۴۱% درصد به خط برد نزدیک‌تره،
‫ولی احتمال بردش اصلا بیشتر نیست.
‫با محدودیت این میز، ‫بهترین حرکتمون همینه.
‫- شرط خوبیه یا ریسکیه؟ ‫- خب،
‫باید صبر کنی و ببینی چی می‌شه.
‫زود باش، زود باش، زود باش، ‫زود باش!
‫یازده. یازده. پولشون رو بده.
‫آدم باید بدونه کی میز رو ترک کنه.
‫- وای. ‫- چیزی نگو.
‫کاری ندارم. کجا می‌ری؟
‫به هیچ سوالی جواب نمی‌دم.
‫وایستا. فقط...
‫الان خوب شد.
‫اصلا کارهایی که خودم می‌کنم رو نکن.
‫سم، یه دقیقه بیشتر ‫طول نمی‌کشه، خب؟
‫من رو بیارین بیرون! ‫اینجا کارخونه کنترل ذهنه!
‫- من رو بیارین بیرون! بیارینم بیرون! ‫- چیزی نیست. چیزی نیست سم.
‫سم، وایستا، وایستا، وایستا.
‫وایستا، وایستا، وایستا! سم!
‫- سم! سم! ‫- کد خاکستری تو اتاق سی‌تی.
‫تکرار می‌کنم، کد خاکستری.
‫سم، چیزی نیست. چیزی نیست. ‫من می‌خوام کمکت کنم.
‫برو کنار! ‫می‌خوای من رو ببرن!
‫من نمی‌خوام کسی تو رو ببره.
‫- سم، لازم نیست... ‫- برو کنار، برو کنار.
‫- نه! ‫- ببین. ببین! ببین! ببین!
‫ببین چی می‌گم، ببین چی می‌گم، ‫ببین چی می‌گم. خب؟
‫تو الان دقیقا دو راه داری.
‫یا می‌تونی سعی کنی آروم بشی.
‫یا بهت آرام‌بخش می‌زنیم و می‌بندیمت.
‫می‌خوای چیکار کنی رفیق؟
‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫آفرین.
‫- چیزیت نیست. ‫- ببین.
‫آفرین.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. چیزی نیست سم. ‫چیزی نیست.
‫- حالت خوبه؟ ‫- اوهوم.
‫خوبه. آخه سوال بعدیم اینه که سم ‫واسه چی تو اسکنر بود؟
‫- ولف گفت این کار رو بکنی؟ ‫- نه، نه، نه، نه. کار خودم بود.
‫سم قبول کرده بود یه بار معاینه بشه.
‫فقط می‌خواستم کمکش کنم.
‫نیتت برام محترمه،
‫ولی خیال کردی اون نگهبان‌ها توانایی...
‫مقابله با بیمارانی ‫با نیازهای روانی پیچیده رو دارن؟
‫می‌خواستن به یاد دوران...
‫فوتبال آمریکاییشون تکلش کنن.
‫راست می‌گی.
‫رسیدگی به بیمار اسکیزوفرنی ‫فراتر از توان من بود.
‫منظورم این نیست.
‫احتمالا روش معاینه اسکیزوفرنیت...
‫فراتر از توان هر کسیه ‫و شاید اصلا نباید این‌جوری باشه.
‫یعنی این رفتار رو از کی یاد گرفتی؟
‫گفتن بریم یه مرد شصت و سه ساله ‫راست‌دست رو معاینه کنیم.
‫نظرت چیه؟
‫مغزآسیبی متابولیکه. ‫به اعصاب مربوط نیست.
‫می‌تونیم مرخصش کنیم. ‫من هم همین کار رو می‌کنم.
‫این معاینه‌ها خودشون ‫خیلی اذیت‌کننده‌ان.
‫همین رو کم دارم که واسه جلب نظر تو ‫خشک‌تر رفتار کنم.
‫چه بهتر.
‫من نمی‌خوام کسی خشک‌تر رفتار کنه.
‫تو بامزه‌ای. ‫از این خصوصیتت خوشم میاد.
‫ولی باید بفهمی کی و کجا شوخی کنی.
‫منظور خاصی داری؟
‫رفتار تو طبابت خیلی مهمه.
‫باید طبق انتظار مردم از دکتر رفتار کنیم.
‫احتمالا انصاف نیست، ‫ولی این‌جوری اعتمادشون جلب می‌شه.
‫این‌جوری پیشرفت می‌کنی.
‫می‌خوام همین رو درک کنی.
‫وای، دلم تنگ شده بود! ‫واسه یه‌جا خرج کردن تنگ شده بود.
‫آریانا، نتیجه آزمایش خونت منفی بود.
‫خانواده‌ات مسمومت نمی‌کنن.
‫خب، گمون کنم خبر خوشیه.
‫گمون کنم خیلی از دستم عصبانی‌ان.
‫خیلی اذیتشون کردم.
‫سی ساله که زن و شوهریم،
‫ولی شوهرم عین غریبه‌ها نگاهم می‌کنه.
‫در تصورت می‌گنجه به عزیزت نگاه کنی...
‫و نشناسیش؟
‫راستش می‌تونم. ‫خیلی دردناکه.
‫خب، آینده من همینه.
‫هیچی رو به یاد نمیارم. ‫همه رو از دست می‌دم.
‫طبق نتیجه آزمایشت ‫و مشاهدات امشب من،
‫گمون نمی‌کنم دچار زوال عقل باشی.
‫خیلی‌خب، سربه‌سر من نذار دکتر ولف.
‫تو از بچگیت کل زندگیت رو...
‫با خطر کردن ساختی، مگه نه؟
‫همیشه از بزرگ‌ترین درخت بالا رفتی.
‫همیشه بدترین شکست‌ها رو خوردی.
‫عین وقتی خودم رو ‫از راه‌پله انداختم پایین...
‫تا شما بیاین خونه معاینه‌ام کنین.
‫حرکت شجاعانه‌ای بود، ‫ولی خطر حساب‌شده‌ای بود.
‫گمون نکنم تو اصلا ‫به فکر پول...
‫یا کسب‌وکار بوده باشی.
‫دنبال هیجان و شور و شوقی.
‫مغزت دنبال این چیزهاست.
‫میل درونیت به هیجان رو ‫با بیماری اشتباه گرفتن.
‫یعنی حالم بدتر نمی‌شه؟
‫قرار نیست یه روز بیدار بشم ‫و هر چی برام مهمه رو...
‫از یاد برده باشم؟
‫اِم...
‫خیلی عذر می‌خوام. ‫گمون کنم بیمارستان باشه.
‫الان میام. ‫الو؟
‫مدام از زن سابقش می‌گه.
‫- کی؟ ‫- هریسون...
‫همونی که جاش بهم معرفی کرده.
‫هفت دقیقه پیش بهش گفتم می‌رم سرویس.
‫ولف، گمون کنم باید فرار کنم.
‫خیلی‌خب، به نظرم چنین رفتاری...
‫مناسب زنی به سن و سال ‫و جایگاه توئه.
‫تو کجایی؟
‫پیش آریانام.
‫می‌شه گفت مزاحم پیشرفت مهممون شدی.
‫گوشی دستت باشه کارول.
‫الو؟
‫آریانا! وایستا!
‫آریانا!
‫بردیش بیرون شرط‌بندی کنین ‫و الان غیبش زده؟
‫بردمش بیرون تا فرضیه‌ای رو بسنجم.
‫این نقطه رو می‌بینین؟
‫آمیگداله، معمولا بهش می‌گن ‫مرکز ترس.
‫اسکن آریانا این بخش رو ‫غیرفعال نشون داده بود...
‫که معمولا نشونه زوال عقل زودرسه.
‫واسه همین حس کردیم ‫قیومیت قانونی...
‫- کار درستیه. ‫- مسلما.
‫شما با اطلاعاتی که داشتین...
‫کاری کردین که به نظرتون درست بود.
‫ولی این اسکن مال مغز همسر شما نیست.
‫مال الکس هانولده.
‫همونی که بدون طناب محافظ ‫از دیواره کوهستانی اِل کاپیتان بالا رفت؟
‫- اون زوال عقل داره؟ ‫- نه، ولی مادرزادی...
‫آمیگدال غیرعادی داره.
‫مغز آریانا هم دقیقا همینه.
‫یعنی طبیعیه که موتور بدزده ‫و بره تو هواکش؟
‫خیلی‌خب... اجازه بدین...
‫وینستون چرچیل یه شب ‫که سرخوش بود...
‫سر سرنوشت دنیا شرط‌بندی کرد.
‫نیکولا تسلا وقتی ‫غیرقانونی تو هتل‌های مختلف...
‫اقامت داشت، ‫عاشق یه کبوتر شد.
‫مردانی که غیرمنطقی عمل کرده ‫و ریسک‌های بزرگ می‌کنن...
‫نابغه محسوب می‌شن.
‫ولی زن‌ها چی؟ می‌گیم دیوانه‌ان ‫و سعی می‌کنیم کنترلشون کنیم.
‫مادرت قبل از بازنشستگی، ‫خودش رو تو کارش تخلیه می‌کرد.
‫سرمایه‌گذاریش‌هاش ریسک قابل قبولی بودن.
‫شما داشتین به ریسک‌های غیرقابل‌قبولش ‫واکنش نشون می‌دادین.
‫هر بار که غیبش می‌زد ‫اخبار تماشا می‌کردم...
‫و نگران بودم اون‌جوری بفهمم مرده.
‫می‌دونین چه حسی داره؟
‫می‌دونم جیل.
‫می‌دونم چه حسی داره...
‫که آدم با تمام وجود ‫نگران عزیزش باشه،
‫یه روز بیاد خونه و بفهمه...
‫دیدار قبلیشون آخرین دیدارشون بود.
‫راستش، بارها به من گفتن...
‫خودم هرج‌ومرج ایجاد می‌کنم.
‫ولی خوش‌بختانه عزیزان من ‫رفتارهای عجیبم رو قبول می‌کنن.
‫زنگ می‌زنیم کلانتری،
‫می‌گیم یه هشدار نقره‌ای صادر کنن ‫و میاریمش خونه.
‫معاینه‌هات رو دیدم. ‫کارت خوب بود.
‫بهتره با دوست‌های انترنت ‫بری بیرون.
‫مشکلی نیست. من عادت دارم اینجا ‫روزی بیست نفر رو معاینه کنم.
‫خیال می‌کردم تو و کینی معمولا ‫بعد از روزهای کاری سخت می‌رین بیرون.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫حتما حسودیش می‌شه که تو استاد...
‫مغزآسیبی متابولیک هستی.
‫با اون تشخیصت جون یه نفر ‫و دستگاهش رو نجات دادی.
‫پورتر...
‫مثلا خواستی شوخی کنی؟
‫اریکا اهل حسادت نیست.
‫مشکلمون اون نیست.
‫پس چیه؟
‫نمی‌دونم چرا دارم به تو می‌گم، ‫ولی می‌گم دیگه.
‫دکتر پیرس تازه از مرخصی اجباری برگشته،
‫چون یکی گزارش داده بود ‫بیماری رو علی‌رغم...
‫تداخل منافع درمان کرده بود.
‫خودم شنیدم چی شده.
‫اما نشنیدی...
‫که من گزارشش کرده بودم.
‫اریکا از دستم ناراحته.
‫چون این کار رو واقعا جدی می‌گیرم ‫این کار رو کردم.
‫بر خلاف باور بقیه.
‫اگه حالت بهتر می‌شه، ‫باید بگم اصلا قضاوت نمی‌کنم.
‫من هم اگه جات بودم ‫همین کار رو می‌کردم.
‫بعد از تبلیغات براتون پخشش می‌کنیم.
‫حتما تماشا کنین. ‫ایشون...
‫می‌شه یکی بلندش کنه؟
‫وقتی از دکتر تورن شنیدم ‫تو سی‌تی چه سیرکی...
‫راه انداخته بودی، ‫خیلی خوشم نیومد.
‫دیگه تکرار نمی‌شه، قسم می‌خورم.
‫جهت اطلاع بگم درک می‌کنم ‫می‌خواستی چیکار کنی،
‫آخه اگه خودم بودم ‫دقیقا همین کار رو می‌کردم.
‫ولی من به اندازه عادات خوبم ‫عادات بد هم دارم...
‫و سعی دارم شما اون‌ها رو تکرار نکنین.
‫ممکنه این حرفم شبیه مادرم باشه...
‫ولی گمون نکنم لازم به یادآوری باشه...
‫که سم بیمار تو نیست.
‫خودتون از پریروز ‫واسه آریانا بورنت...
‫به هر دری زدین.
‫چرا؟ ‫چون پول داره؟
‫چون خودش درخواست کمک کرد.
‫سم نکرده بود.
‫اریکا، باید بدونی صرفا چون...
‫نتونستی اون زن جوان رو ‫تو آسانسور نجات بدی،
‫دلیل نمی‌شه مجبور باشی ‫کل آدم‌های دیگه رو نجات بدی.
‫ولی چرا نباشم؟
‫اگه نباید بقیه رو نجات بدیم، ‫پس چرا این کار رو می‌کنیم؟
‫فقط... روش کار کن کینی.
‫دکتر ولف، بهتره خودتون بیاین ببینین.
‫من آریانا بورنت،
‫مدیرعامل سابق ‫سرمایه‌گذاری خانوادگی بورنت هستم.
‫من مادر، همسر و کارآفرین هستم.
‫ولی امروز که باهاتون حرف می‌زنم، زندانی‌ام.
‫خانواده من بر خلاف خواسته خودم ‫من رو با قیومیت قانونی اسیر کردن...
‫و دار و ندارم رو ازم گرفتن.
‫ولی دیگه بسه. ‫من زندگیم رو پس می‌گیرم...
‫و هر کاری لازم باشه می‌کنم ‫تا واسه آزادیم بجنگم.
‫بهتون قول می‌دم از دیروز قوی‌ترم.
‫زندگی خودمه، انتخابش با خودمه.
‫خانم بورنت همین چند لحظه پیش ‫این حرف‌ها رو زده بود...
‫[فرد گم‌شده در نیویورک، آریانا بورنت]
‫تقریبا مطمئنم پیداش کردیم.
‫ممنون که امروز اومدین.
‫می‌دونم الان تو خانواده‌تون ‫بی‌اعتمادی موج می‌زنه...
‫و احتمالا به بیمارستان ‫هم اصلا اعتماد نداشته باشین،
‫ولی من مطمئنم...
‫این کار کمکتون می‌کنه ‫همدیگه رو راحت‌تر...
‫- درک کنین. ‫- همدیگه رو درک کنیم؟
‫به نظرم کاملا مشخصه ‫کی دچار سوتفاهم شده.
‫ما هم شرمنده‌ایم عزیزم. ‫واقعا شرمنده‌ایم.
‫ولی می‌شه لطفا یه فرصت ‫به دکتر ولف بدیم؟
‫خیلی‌خب. ‫بیاین شروع کنیم.
‫جفتتون قبول کردین ‫به دستگاه نوار مغزی متصل بشین.
‫یه سری تصویر نشونتون می‌دیم...
‫و بعدش این نمایشگرها...
‫واکنش مغزتون رو نشون می‌دن.
‫خیلی‌خب، پرش آزاد رو امتحان کنیم.
‫دوچرخه‌سواری کوهستانی.
‫آریانا واکنشی نشون نمی‌ده.
‫مغز جیل و آریانا ۹۹.۹۹% شباهت داره.
‫با این حال، ‫تفاوت زیادی در واکنششون...
‫به محرک‌ها وجود داره.
‫عزیزم، اصلا از هیچ‌کدومشون نترسیدی؟
‫خیلی منطقیه.
‫ریسک و خطر عامل پیشرفت مادرته.
‫قیومیت قانونی نمی‌ذاشت...
‫آمیگدالش رو تحریک کنه،
‫واسه همین به افسردگی شدید ‫و از دست دادن حافظه منجر شده بود...
‫و این علائم گاهی با زوال عقل ‫اشتباه گرفته می‌شه.
‫گاهی باید بذاریم مردم زندگیشون رو بکنن،
‫حتی اگه خودمون از کارشون بترسیم.
‫ضمنا، اگه اعمالمون گاهی ‫عزیزانمون رو می‌ترسونه،
‫باید این مسئله رو لحاظ کنیم.
‫خب، حالا چیکار کنیم؟
‫باید یه عمر اضطراب رو قبول کنیم؟
‫یا اسارت؟ ‫من باید چیکار کنم؟
‫چه‌جوری بهتر بشم؟
‫درمان آغازین ساده است...
‫هفته‌ای حداقل سه فعالیت ‫که مرکز ریسکت رو فعال کنه.
‫صخره‌نوردی، اجرای طنز آماتور، ‫شنا در آب آزاد.
‫فقط تو هادسون نباشه.
‫پیشنهاد می‌کنم همگی با هم...
‫این کارها رو بکنین، ‫تا صمیمیت به خانواده‌تون برگرده.
‫بدون حکم دادگاه.
‫با وکلامون تماس می‌گیریم.
‫می‌تونه شروع جدیدی باشه.
‫جوری نگاهم می‌کنی انگار ‫من رو می‌شناسی.
‫گاهی با عزیزانمون ‫عین نمادی...
‫از خودمون رفتار می‌کنیم.
‫دینا؟ کیتی؟
‫کسی خونه نیست؟
‫سعی می‌کنیم بقیه رو ‫واسه مدیریت اضطراب خودمون تغییر بدیم،
‫اما خیلی راحت‌تره...
‫که خودشون رو همون‌جوری قبول کنیم.
‫باورم نمی‌شه نیومدی...
‫دیدارت رو برام تعریف کنی.
‫کی گفته من با کسی دیدار داشتم؟
‫ای بابا، اذیتم نکن.
‫فقط می‌خوام بدونم دیشب...
‫کس دیگه‌ای هم تو رو خندوند یا نه.
‫وای خدا.
‫متأسفانه کسی جز خودت ‫این کار رو نکرد.
‫- آها. خیلی‌خب. ‫- ظاهرا...
‫بخش آشنایی عاشقانه مغزم ‫طی بیست سال...
‫- زندگی مشترکم از بین رفته. ‫- اوف.
‫اولین دیداری که بعد از طلاقم ‫با یکی دیگه داشتم،
‫سر شام خوابم برد.
‫تازه از دو شیفت پشت‌هم اومده بودم...
‫و اون شب اصلا نخندید.
‫یعنی چی؟ ‫یعنی امیدی بهمون نیست؟
‫تو خیلی راحت دوباره ردیف می‌شی...
‫دکتر پیرس.
‫اصلا شک ندارم.
‫عه. باید برم.
‫بهم نیاز دارن.
‫- باید برم جایی که قدرم رو می‌دونن. ‫- آها. باشه.
‫اوهوم.
‫با کمال میل اعلام می‌کنم ‫خانواده بورنت...
‫همچنان با کمال میل...
‫به بیمارستان عمومی برانکس ‫پول اهدا می‌کنن...
‫و وقتی کارت درست باشه ‫ازت تقدیر می‌کنم.
‫به لطف توئه ولف.
‫این جداول هزینه‌ایه که خواسته بودی.
‫همه‌شون مرتب و امضا شدن.
‫دیدی؟ خیلی سخت نبود.
‫از این به بعد گزارشاتم رو می‌نویسم، ‫به موقع ثبت می‌کنم،
‫- به انترن‌هام هم می‌گم... ‫- عالیه،
‫ولی می‌تونستیم خیلی راحت‌تر ‫و بی‌دردسر به اینجا برسیم.
‫متوجهم که تو روند کار خودت رو داری،
‫ولی اصلا با خودت می‌گی ‫چه بهایی براش می‌پردازی؟
‫من نمی‌تونم این دکتر نباشم.
‫اگه متخصص اعصابی می‌خوابی ‫که کل خصوصیات مد نظرت رو داشته باشه،
‫راحت باش و برو پیداش کن.
‫من کار خودم رو این‌جوری می‌کنم، ‫چون به این روش باور دارم،
‫چون لیاقت بیمارانم همینه ‫و این مسئله هیچ‌وقت عوض نمی‌شه.
‫می‌تونم یاد بگیرم ‫طبق قوانین عمل کنم،
‫ولی...
‫کنترل نمی‌شم.
‫هیچ رابطه‌ای وقتی بخوایم...
‫خودمون رو براش تغییر بدیم ‫نجات پیدا نمی‌کنه.
‫وقتی خودمون رو از دست بدیم، ‫همه‌چی رو از دست می‌دیم.
‫می‌خوای سطح دهم رو ببینی؟! ‫ده رو نشونت می‌دم!
‫می‌تونم تا یازده هم ببرمش!
‫- الو؟ ‫- جاش. من هادسون اوکسم.
‫گوشی‌ای که بهم داده بودی رو ازم گرفتن. ‫ببین، زیاد وقت نداریم.
‫- نمی‌ذارن برم. به کمکت نیاز دارم. ‫- آروم باش، آروم باش.
‫- کی گفته نمی‌تونی بری؟ ‫- اینجا وحشتناکه.
‫روی هیچی کنترل ندارم. ‫اصلا استقلال ندارم.
‫لطفا یه دقیقه بهم فرصت بدین.
‫گوشی رو بذار. زود باش!
‫الو؟
‫هنوز گوشی دستته؟
‫دکتر ولف بود؟
‫اتفاقی که واسه الیور افتاده ‫خیلی غم‌انگیزه.
‫ولی نگران نباشین. ‫همه‌چی بهتر از همیشه اداره می‌شه.
‫می‌خوام بدونین...
‫بخش اعصاب اینجا ‫دست آدم مناسبیه.