‫هزاران ساله که بشر با خودش می‌گه...
‫حس خودشناختیمون کجای بدنمونه؟
‫مصریان باستان باور داشتن ‫تو قلبمونه.
‫ولی یونانیان...
‫لطف می‌کنین گوشیتون رو خاموش کنین؟
‫یونانیان باور داشتن ‫نفس و هویتمون...
‫تو مغز شکل می‌گیره.
‫البته در دوران مدرن...
‫این سوال هنوز جواب نداره.
‫عذر می‌خوام، ولی هر کی گوشیش زنگ می‌خوره،
‫لطف کنه بره بیرون، باشه؟
‫ما صدایی نمی‌شنویم.
‫یعنی چی؟ ‫سر کارم گذاشتین؟
‫هیچ‌کس نمی‌شنوه؟
‫منظورش چیه؟
‫شوخی ندارم، صدای چیه؟
‫از کجاست؟
‫رئیس می‌دونه تجهیزات بیمارستان رو ‫می‌ذاری جیبت؟
‫خب، واقعا امیدوارم ندونه،
‫آخه خیلی رو اعصابه.
‫ببین ولف، من...
‫می‌خواستم بابت مراقبتت از خورخه...
‫و بهبودش تشکر کنم.
‫خب، کارمون همینه نیکولز.
‫تو حتی وقتی از ارتفاع ۳۹ طبقه‌ای ‫سقوط می‌کنن...
‫و باید می‌مردن ‫با جراحی نجاتشون می‌دی،
‫من هم اطمینان حاصل می‌کنم...
‫که وقتی به هوش اومدن ‫امکانات بهبودیشون محیا باشه.
‫می‌دونم بیش از حد زحمت می‌کشی.
‫کارت خیلی خسته‌کننده است.
‫ولی مراقبتت از این بیمار ‫خیلی برام ارزشمنده.
‫یعنی الان به قضاوتم اعتماد داری...
‫و خرج بودجه بخش اعصاب رو ‫به خودم می‌سپاری؟
‫شاید اگه این‌قدر رو اعصاب نبودم می‌سپردم.
‫جریان چی بود؟
‫جو خیلی سنگین بود.
‫با رئیس خصومت داری.
‫رئیس موقت.
‫خصومتی در کار نیست.
‫ولف، چند وقته داریم با هم کار می‌کنیم؟
‫خیلی وقت نیست.
‫خودت می‌دونی عمرا اگه بی‌خیالش بشم.
‫- یه مدت خصومت داشتیم. ‫- دعوا کردین؟
‫عذرخواهی نکردین؟
‫ما زمین تا آسمون با هم فرق می‌کنیم.
‫از اولش آبمون تو یه جوب نمی‌رفت.
‫دشمنان کاری. ‫عالیه.
‫خب، راستش اولش ‫داشت خوب پیش می‌رفت،
‫ولی بعدش زندگی پیچیده شد.
‫شب مراسم جایزه‌اش تنهاش گذاشتم.
‫تو چنین شب مهمی تنهاش گذاشتی...
‫که زیر بارون آب‌کشیده بشه؟
‫گمون نکنم بارون می‌بارید.
‫کار مردم رو راحت نمی‌کنی ولف.
‫ولی دیگه باید با هم آشتی باشین.
‫- نه، نه، نه. اون رئیس... ‫- رئیس موقته.
‫این مسئله جلودار مادرت نبود.
‫هوم. بیمارستان پر از داستانه...
‫و من خیلی مشتاقم ‫ببینم چی می‌شه.
‫سم، حالت چطوره؟
‫انگار اسیر یه چرخه شدم.
‫هر روز...
‫هر روز تکراریه. ‫بیدار می‌شم.
‫ساعت دوباره کار می‌کنه.
‫دوازده ساعت فرصت دارم ‫ببینم دفعه بعدی کجا می‌خوابم.
‫پناهگاه‌ها...
‫زود پر می‌شن.
‫دور شهر می‌چرخم،
‫وقتی هوا بد باشه می‌رم سینمای ارزون ‫فیلم می‌بینم.
‫فیلم‌های قدیمی ‫که زیاد حرف می‌زنن رو دوست دارم.
‫صداها راحت‌تر محو می‌شن.
‫خب، وقتی پول لازم دارم...
‫تو پارک شطرنج بازی می‌کنم.
‫پول خاصی در نمیاد، ‫ولی می‌گذرونم.
‫بعدش همه این کارها رو تکرار می‌کنم.
‫بی‌خانمان بودن گاهی مغز رو...
‫تو حالت واکنش به آسیب نگه می‌داره.
‫باعث می‌شه حس کنیم ‫تو یه چرخه حالت بقا گیر افتادیم.
‫تقصیر خودمه.
‫مردم بهم اعتماد ندارن.
‫فرض می‌کنن معتادم.
‫بهشون احساس بدی می‌دم.
‫تو بی‌ارزشی!
‫به درد نمی‌خوری.
‫نباید اینجا باشی.
‫گفتم برو بیرون!
‫می‌شه بیشتر از این صداها ‫برامون بگی؟
‫انگار یه سری اهریمن...
‫تو سرم هستن.
‫دارو چی؟
‫گمون کنم تو اورژانس ‫بهت ریسپریدون دادن.
‫نه، نه.
‫از داروشون خوشم نمیاد.
‫من رو به چیز دیگه‌ای تبدیل می‌کنه.
‫زامبی می‌شم.
‫انگار دیگه خودم نیستم.
‫خب، پیش میاد.
‫طول می‌کشه...
‫تا دارو و دوز مناسب خودت رو...
‫پیدا کنیم.
‫کار من همینه.
‫کار اورژانس به ثبات رسوندن حالت...
‫و ارائه خدمات به بیماران بخش روانمونه.
‫واسه من کافیه.
‫خب، واسه ما کافی نیست.
‫می‌تونیم بهتر عمل کنیم.
‫سم از چهارمین فروپاشی روانیش...
‫که چهار سال پیش بوده، ‫بیست و پنج بار بستری شده...
‫و واسه تحصیل تو دانشگاه نیویورک ‫به اینجا اومده بود.
‫هیچ‌کدوم از اون دفعات ‫درست معاینه نشد...
‫که ببینن هیچ‌کدوم از علائمش طبیعی‌ان یا نه.
‫خیال می‌کردم اسکیزوفرنیش رو ‫تشخیص دادن.
‫آره، یه سری دکترها تشخیص دادن.
‫بقیه گفتن اختلال اسکیزوافکتیوه، ‫بعضی‌ها هم گفتن دوقطبیه.
‫همه همیشه سم رو به‌خاطر شرایطش ‫رد می‌کنن بره.
‫راستش من هیچ علائمی از سرخوشی...
‫یا وقوع حمله دیگه‌ای ندیدم.
‫محتمل‌ترین تشخیص ‫واقعا اسکیزوفرنیه.
‫تشخیص روان‌پزشکیه دکتر کینی...
‫که بعد از این همه سال ‫و رفتار خودش،
‫واقعا انگار همین‌طوره.
‫دلیل نمی‌شه نتونیم...
‫درمانی ارائه بدیم...
‫که راحت‌تر زندگی کنه.
‫ولی احتمالا هیچ درمان معجزه‌آسایی نیست ‫که بخواد «درستش کنه.»
‫خودم می‌دونم.
‫ولی سم بهمون گفت ‫آماده است کمک بگیره...
‫و دوباره واسه اولین ویزیتش اومد.
‫به نظرم حقشه واقعا، ‫بی‌طرفانه و خوب معاینه‌اش کنیم،
‫آخه از اون مواردی نیست...
‫که آدم‌ها بهش توجه کنن.
‫پس چرا تو بهش توجه می‌کنی ‫دکتر کینی؟
‫آخه شما یادمون دادین ‫تک‌تک بیمارها اهمیت دارن.
‫چون شما بهترین استادی هستین ‫که به عمرم داشتم دکتر ولف.
‫- شما هم همین‌طور دکتر پیرس. ‫- اوهوم.
‫خب، نمی‌تونم با حرف خودم ‫مخالفت کنم.
‫برو سم رو بستری کن.
‫موافقم.
‫می‌دونم به من رفته، ‫ولی من این‌قدر...
‫بی‌وقفه کله‌شق نیستم، مگه نه؟
‫هوم.
‫به نظرم...
‫وقتشه یه‌کم بیشتر...
‫به فکر خودمون باشیم.
‫تو فکرش بودم شاید بتونیم ‫گروهی بریم بیرون.
‫- باشه. ‫- واقعا؟
‫- آره. ‫- ایول.
‫خب، من و یه گروه از بچه‌های اورژانس...
‫یه لیگ کیکبال تشکیل دادیم.
‫خیلی خودمونیه.
‫بعدش می‌ریم «فلانگان.»
‫فردا هم بازی داریم...
‫اِم...
‫من پایه‌ام.
‫همیشه عاشق فیلم «سندلات» بودم.
‫اون بیسباله.
‫- درسته. ‫- آره.
‫بیمار بعدیتون منتظره دکتر ولف.
‫- چارتش روی میزتونه. ‫- ممنون.
‫سلام. من دکتر ولف هستم. ‫حالتون چطوره؟
‫الان که تو اومدی بهتر شدم.
‫ممنون که این‌قدر سریع اومدی.
‫خب، چطوره بهم بگین چی شده؟
‫خب، من دارم...
‫اصلا نمی‌دونم چطور بگم.
‫یه آهنگ می‌شنوم.
‫یه آهنگ؟
‫گاه و بیگاه می‌شنومش،
‫یه آهنگ تکراریه.
‫انگار یه رادیو تو سرم روشن و خاموش می‌شه.
‫خیلی حواسم رو پرت می‌کنه.
‫واسه کار اومدم اینجا...
‫و سفرم رو کلا خراب کرده.
‫شغلتون چیه؟
‫می‌شه گفت تاریخ‌دانم.
‫تخصصم حقایق عجیب پزشکیه.
‫وای. می‌دونستی جیوه...
‫درمان اصلی سیفلیس بود...
‫و صدها سال ادامه داشت تا...
‫تا در دهه ۱۹۴۰ ‫پنی‌سیلین کشف شد.
‫اصلا عوض نشدی.
‫عذر می‌خوام؟
‫واقعا من رو نمی‌شناسی الیور؟
‫تام؟
‫چرا اینجایی؟
‫اتفاقی نیویورک بودم ‫و عصب‌شناس لازم داشتم.
‫مدام اسم تو رو می‌آوردن.
‫مطمئن نبودم من رو به‌خاطر بیاری.
‫خب... معلومه.
‫به‌خاطر میارمت.
‫الان داره رخ می‌ده؟
‫به کمکت نیاز دارم الیور.
‫دوباره بهم بگو صدا کجا بلندتره.
‫موقعیت اول...
‫یا موقعیت دوم؟
‫اولی.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی خوشحالم تونستی معاینه‌ام کنی الیور.
‫حس می‌کنم دارم دیوانه می‌شم.
‫کار درستی کردی اومدی اینجا.
‫مایلم بستریت کنم ‫تا چند آزمایش بگیریم.
‫خوشحالم می‌بینم یه‌سری چیزها ‫اصلا عوض نمی‌شه.
‫هنوز کلکسیون سنگ داری.
‫عه. سنگ نیست، ماده معدنیه.
‫در واقع لیپدوتیته.
‫در واقع یکی از معدود...
‫منابع طبیعی لیتیمه. پس...
‫خیلی‌خب. می‌شه یه‌کم ‫از این آهنگ برام بگی؟
‫وقتی می‌شنویش، ‫علائم دیگه‌ای هم داری...
‫نور برق می‌زنه یا عضلاتت سست می‌شن، ‫درد نداری؟
‫واقعا دردناک نیست،
‫ولی فشار خاصی تو سرم ایجاد می‌شه.
‫گاهی سعی می‌کنم با گرفتن دماغم...
‫و فوت کردن و باز کردن گوشم ‫تسکینش بدم.
‫انگار یه‌کم تسکینش می‌ده.
‫می‌شه بپرسم چه آهنگی پخش می‌شه؟
‫شاید اهمیت خاصی داشته باشه.
‫خب، خیلی بامزه است.
‫الیور اون آهنگ رو بلده.
‫آهنگ همون تابستونیه ‫که پیش شما بودم.
‫ولی یعنی چی؟
‫یعنی دل‌تنگت شده...
‫و برگشته رفاقتتون رو از سر بگیره.
‫سی سال پیش بود.
‫«وای! هنوز باورم نمی‌شه تام اینجاست.»
‫خیلی‌خب. راستش، خیال می‌کردم ‫از خودت در آورده بودی،
‫عین اون‌هایی که می‌گن...
‫من کلی رفیق دارم، ‫ولی هیچ‌وقت پیداشون نمی‌شه.
‫مگه چیه؟ همه کلی رفیق دارن.
‫اون هم رفیق خیلی قدیمیه.
‫خیلی وقته همدیگه رو ندیدیم.
‫اما معلومه همون موقع...
‫دوستان خیلی خوبی بودین.
‫خیلی خوشم میاد ‫که دوباره مردم‌دوست شدی.
‫گاهی نگران می‌شم...
‫که به نظر خودت آدم مردم‌دوستی نباشی،
‫- ولی هستی. ‫- «مردم‌دوست»؟
‫کارول، خواهش می‌کنم مسخره‌ام نکن.
‫نمی‌کنم. جدی می‌گم.
‫راستی، گمون کنم...
‫دوباره با جاش آشتی کردی، ولی...
‫چطور مگه؟ ‫چیزی گفته؟
‫خودت حرفی نداری؟
‫خب، به نظرت همین خصومتم با جاش...
‫ثابت نمی‌کنه مردم‌دوست نیستم؟
‫همه‌چی رو خراب کردم.
‫پس درستش کن.
‫بلد نیستم.
‫ولی عصب‌شناسی بلدم،
‫پس شاید بهتر باشه ‫به فکر اون باشیم...
‫و این حرف‌ها رو بس کنیم.
‫اگه مجبوریم، قبوله.
‫مشکل تام به شدت منحصر به فرده.
‫البته مسلما موسیقی ‫بخش قدرتمندی از روانمونه،
‫اما نمی‌شه فهمید...
‫ارگانیکه یا کاملا روان‌شناختیه.
‫شاید حالا که دوباره تو رو دیده،
‫باعث شده اون آهنگ رو بشنوه.
‫ما که تو اون فیلم‌های کمدی ‫مسخره نیستیم کارول.
‫قبل از اومدن به بیمارستان ‫آهنگه رو شنیده بود.
‫آهنگه اتفاقیه.
‫من نگرانم از علائم تومور...
‫یا حتی ناهنجاری شریانی وریدی باشه.
‫توهمات صوتی ممکنه علائم...
‫انواع و اقسام اختلالات روانی باشن.
‫هیچ اطلاعاتی از سابقه ‫سلامت روانش نداری؟
‫ده‌ها ساله ندیدمش.
‫اصلا نمی‌شناسمش.
‫خب، شاید الان فرصتی باشه ‫که بشناسیش.
‫من مغزش رو می‌شناسم،
‫با آزمایش، سی‌تی و نوار مغزی شروع می‌کنم...
‫تا بفهمم موقع پخش اون آهنگ...
‫تو مغزش چی می‌گذره.
‫خب، شاید دستگاه...
‫نشونت بده باید مهربون‌تر باشی.
‫می‌گن به بیمارانمون بگیم...
‫یه سوزش جزئی حس می‌کنن،
‫ولی در واقع عین نیش ‫عروس دریایی می‌مونه.
‫باید کاملا بی‌حرکت بمونی.
‫طاقت یه‌ذره درد رو دارم.
‫خیلی‌خب. اون ناحیه رو ‫بی‌حس کردیم،
‫واسه همین یه‌کم فشار حس می‌کنی.
‫تو وبال گردنی!
‫تو ضعیفی.
‫تو بدبختی.
‫... مسمومم می‌کنن! ‫این‌جوری بدبختت می‌کنن.
‫دنبال ذهنتن!
‫همه‌چی رو بدتر می‌کنن!
‫این‌جوری می‌میری!
‫سم، باید بی‌حرکت بمونی.
‫گمون کنم به عصبش برخورد کرد.
‫نمی‌تونیم تو این حالت ‫ادامه بدیم.
‫آرام‌بخش به بیماران اسکیزوفرنی کمک می‌کنه.
‫نه! دارو نمی‌خواد.
‫خب، پس دیگه کاری نداریم.
‫چیزی نیست. چیزی نیست سم. ‫چیزی نیست.
‫چیزی نیست. چیزیت نیست.
‫- بیا. هوات رو داریم. ‫- چیزیت نیست، چیزیت نیست.
‫بالاخره تأییدیه معاینه سم رو گرفتم،
‫ولی با داد و بیداد اون همه صدای تو سرش...
‫اصلا نمی‌شه تو ستون فقراتش ‫سوزن فرو کرد.
‫پونکسیون کمری ناموفق. ‫همه‌مون تجربه‌اش رو داشتیم، مگه نه؟
‫- من که استادشم. ‫- من نداشتم.
‫چطوره من سم رو معاینه کنم...
‫و تو بری با کیتی و دوست‌هاش ‫کیکبال بازی کنی؟
‫اذیتم نکن. ‫ورزش با غریبه‌ها...
‫خیلی بهم اضطراب اجتماعی می‌ده.
‫مگه این که...
‫بخوای باهام بیای.
‫نه. نه، نه.
‫ببخشید. وقت ندارم.
‫نمی‌دونم چقدر دیگه...
‫می‌تونم سم رو ‫بیمارستان نگه دارم.
‫باشه، ولی صداهای تو ذهن من چی؟
‫همون‌ها که می‌گن «همه‌شون مسخره‌ات می‌کنن.»
‫وای خدایا. دینا، خودشه.
‫به سم گفتم توهماتش رو نادیده بگیره،
‫ولی اگه ندونم چی می‌شنوه،
‫چطور ازش انتظار دارم این کار رو بکنه؟
‫اگه بخوام سم بهم اعتماد کنه،
‫باید بفهمم چی می‌گن.
‫خیلی خوشحالم تزلزل‌های عمیقم ‫به یکی کمک کرد.
‫من باهاش می‌رم.
‫البته هشدار بدم، ‫من خیلی اهل رقابتم.
‫واقعا؟ ‫به‌خاطر من کیکبال بازی می‌کنی؟
‫آره. تو دبیرستان بازی محبوبم بود.
‫اون عوضی‌ها نمی‌فهمن از کجا خوردن.
‫خیلی‌خب. ‫شاید بهتر باشه عوضی صداشون نکنی.
‫هوم.
‫آروم‌تر پیش برو بابی فیشر.
‫می‌ریم سراغ اسب.
‫اگه تخته شطرنج میدان نبرد بود، ‫سربازها...
‫ببخشید.
‫قدرت سربازها از همه کمتره.
‫سم، الان چی شنیدی؟
‫گاهی اوقات انگار...
‫ده شبکه رادیویی همزمان پخش می‌شن.
‫شطرنج کمکم می‌کنه ‫خفه‌شون کنم.
‫می‌شه بپرسم اون صداها چی می‌گن؟
‫تشخیصش خیلی راحت نیست.
‫مگه این که لارنس باشه.
‫خیلی صداش بلنده.
‫الان داره می‌گه من سربازم...
‫ضعیفم...
‫بدبختم،
‫وبال گردنم.
‫گفت آزمایش دادن به درد نمی‌خوره،
‫آخه اگه بمیرم،
‫هیچ‌کس دل‌تنگم نمی‌شه.
‫می‌دونم واقعی نیست.
‫ولی...
‫وقتی یه صدای تکراری رو ‫مدت زیادی بشنوی،
‫کم‌کم باورت می‌شه.
‫لارنس...
‫سلام.
‫خوب گوش کن.
‫تو اشتباه می‌کنی.
‫سم اصلا ضعیف نیست.
‫شجاعه.
‫شجاعه که الان اینجاست.
‫شجاعه که کمک گرفته.
‫اگر هم بلایی سرش بیاد...
‫دل من براش تنگ می‌شه.
‫شاید بتونیم دوباره آزمایش بدیم.
‫ردیفه.
‫احتمالا این‌دفعه یه راهی بلد باشم ‫که بتونی راحت باشی.
‫می‌دونی چه آهنگی مدام تو ذهن منه؟
‫- «زرین» از «شکارچیان اهریمن کی‌پاپ.» ‫- «شکارچیان اهریمن کی‌پاپ.»
‫وای، خیلی دوستش دارم.
‫ازش خوشم اومد!
‫تام، چطوره راحت باشی...
‫و همین که آهنگه رو شنیدی،
‫- بهمون خبر بدی؟ ‫- خب، ممکنه یه‌کم طول بکشه.
‫مطمئن نیستم عامل حملاتم چیه.
‫ای بابا. ‫چیکار کنیم حوصله‌مون سر نره؟
‫آها، فهمیدم. ‫از دکتر ولف بگیم.
‫بگو ببینم تام. ‫تو جوانیش چه‌جوری بود؟
‫ببخشید.
‫زرنگ بود، یه‌کم بی‌اعصاب بود.
‫خوش‌قیافه بود، ولی خودش نمی‌دونست.
‫متأسفانه از فرهنگ عامه بی‌خبر بود.
‫وقتی بالاخره راضیش کردم ‫باهام صمیمی بشه،
‫انگار فرضیه ریمان رو حل کرده بودم.
‫عجیبه.
‫الان هیچی رو تو خودش نمی‌ریزه.
‫چی شده؟
‫اون آهنگ در واقع یه حمله است.
‫داره مغزش رو می‌سوزونه.
‫دکتر ولف، شانس آورده تا الان نمرده.
‫بهم حمله دست می‌ده؟
‫خب، نباید خودم خبر داشته باشم؟
‫همه حملات عین هم نیستن.
‫حمله تو به شکل...
‫این آهنگ تو ذهنت رخ می‌ده.
‫هر بار این آهنگ رو می‌شنوی، ‫یعنی یه حمله دیگه بهت دست داده.
‫ما توهمات موسیقیایی خطابش می‌کنیم.
‫اکثر توهمات موسیقیایی ‫از مشکلات روان‌شناختی نشأت می‌گیرن.
‫راستش خیلی به ندرت پیش میاد ‫حمله‌ای این شکلی بروز پیدا کنه.
‫چندین روزه حملات کنترل‌نشده بهم دست داده،
‫در بهترین حالت ممکنه آسیب مغزی ‫بهم وارد بشه.
‫درسته که فاصله حملاتت خیلی کمه،
‫ولی به موقع اومدی اینجا...
‫و ما همچنان با دقت تحت نظرت داریم.
‫اگه با این روند درمانمون موافقت کنی،
‫سریع بهت داروهای ضدتشنج می‌دیم.
‫می‌تونیم داروهای مختلفی رو امتحان کنیم...
‫تا داروی مناسب ‫سرکوب‌کننده حملاتت رو پیدا کنیم.
‫کنترلش رو به دست می‌گیریم تام.
‫ممنون.
‫می‌دونستم بهت نیاز دارم.
‫می‌ریم دفتر دکتر نیکولز؟
‫آره...
‫راجع به بیمار صحبت دارم.
‫آها، راجع به همون آقائه...
‫که تو اتاق سیصد و یازدهه؟
‫تازه فهمیدم دوست قدیمیته ولف.
‫ولی معلومه الان فرصت خوبیه.
‫متوجه نمی‌شم.
‫ببین، اگه من می‌خواستم ‫رئیسم رو مجبور کنم...
‫اختیار خرج بودجه رو به خودم بسپاره،
‫بهش می‌گفتم دوست قدیمیم دچار حمله شده...
‫و مجبورم نجاتش بدم.
‫ولی من چه می‌دونم.
‫آره، تو چه می‌دونی، ‫آخه قبول نمی‌کنه.
‫خیلی‌خب.
‫وقت داری ازت مشورت بگیرم؟
‫چی شده؟
‫بیماری با توهمات موسیقیایی...
‫که در حین حمله بهش دست می‌ده.
‫نوار مغزی نشون می‌ده ‫لوب گیجگاهی چپش دچار صرعه.
‫صرع موسیقیایی؟
‫وای، جالبه.
‫رویدادهایی که تو لوب گیجگاهی می‌مونن...
‫آثار موسیقیایی قشر مغز رو ‫فعال می‌کنن.
‫- حملاتش چند وقت یه‌باره؟ ‫- مکرره.
‫دارویی جواب داده؟
‫گفتم بهش لوتیراستام بزنن،
‫ولی با خودم گفتم شاید بخوای ببینیش،
‫آخه ممکنه مورد منحصر به فردی باشه.
‫باشه، حتما.
‫بهتره بهت بگم،
‫آخه نمی‌خوام خیال کنی ‫پارتی‌بازی می‌کنم،
‫این بیمار دوست قدیمیمه.
‫بفرمایین آقا.
‫جریان چیه؟
‫به سالن سینمای پونکسیون کمری خوش اومدی!
‫فقط به‌خاطر من این کار رو کردی؟
‫تحقیقات نشون دادن فعالیت آرام‌بخش ‫مثل تماشای فیلم...
‫هر از گاهی از شدت صداهایی ‫که می‌شنوی می‌کاهن.
‫فیلم قدیمی و کلاسیکه.
‫کلی حرف می‌زنن.
‫بعد از پونکسیون کمری هم ‫غرفه تنقلات رو باز می‌کنیم.
‫پف‌فیل، شکلات، پاستیل خرسی.
‫- پاستیل ترش دراز هم دارین؟ ‫- هوم...
‫همه‌اش مال خودته.
‫بریم سمت صندلی ردیف اولت؟
‫♪ بگین ببینم، کی مشکل داره؟ ♪
‫♪ ما مشکل داریم ♪
‫♪ چقدر مشکل دارین؟ ♪
‫♪ خیلی مشکل داریم ♪
‫♪ ای بابا، ناراحت نباشین ♪
‫♪ برین به جنگشون ♪ ‫♪ و بزنین به تخته ♪
‫عه، تام.
‫ایشون...
‫دکتر نیکولز، رئیس بخش ‫جراحی مغز و اعصابمونه.
‫رئیس موقت بیمارستان هم هستم.
‫درسته.
‫خوش‌وقتم.
‫ببخشید معطلتون کردم.
‫باید بعد از اون همه آزمایش ‫آبی به دست و روم می‌زدم.
‫البته گمون نکنم الیور مشکلی داشته باشه.
‫درسته. ولف گفته بود دوست قدیمی‌این.
‫خیلی وقت بود ارتباط نداشتیم.
‫- خیلی وقت بود. ‫- خیلی وقت.
‫ولی دوست خیلی عزیزیه.
‫یه کد آبی تو اتاق ۳۱۱ داریم.
‫خیلی‌خب. چیزی نیست.
‫هوات رو دارم.
‫حملات لوب گیجگاهیش ‫داره پیشرفت می‌کنه.
‫سریع یه میلی‌گرم لورازپام بزنین. ‫تام؟
‫تام، تام!
‫ببین، باید به حرفم گوش کنی.
‫بس کن! ‫به خودت آسیب می‌زنی.
‫ولف، گوشش.
‫یه حمله مرگبار تونیک کلونیک بود.
‫در حالت عادی باز هم ‫دارو امتحان می‌کردم.
‫ولی این حمله به وضوح شدیدتر بود.
‫باید حتما جراحی بشه.
‫می‌دونم جلوه اصلیش...
‫توهم موسیقیاییه، ولی...
‫ممکنه دفعه بعدی که آهنگه رو می‌شنوه،
‫آخرین چیزی باشه که به عمرش می‌شنوه.
‫متأسفانه مغزت به هیچ‌کدوم ‫از داروهایی...
‫که امتحان کردیم واکنش نمی‌ده...
‫و ظاهرا حملاتت دارن بد و بدتر می‌شن.
‫گمون می‌کنیم صرع مقاوم به دارو داری،
‫یعنی روند طبیعی درمان جواب نمی‌ده.
‫یکی از روش‌های مد نظرمون...
‫بریدن منشأ این حملات...
‫تو لوب گیجگاهیته.
‫- جراحی مغز؟ ‫- با چنین حملات وخیمی،
‫ریسک آسیب دائمی مغزی...
‫یا اتفاقات بدتری بالاست.
‫آره، یه‌راست نمی‌ریم سراغ عمل.
‫از روشی به نام تست وادا استفاده می‌کنیم.
‫یعنی هر سمت مغز رو غیرفعال می‌کنین...
‫تا محل ذخیره اصلی زبان و حافظه رو...
‫تشخیص بدین؟
‫می‌دونیم منشأ حملاتت...
‫تو لوب گیجگاهی چپته.
‫باید ببینیم اون ناحیه از مغز تو...
‫چقدر واسه این چیزها پررنگه.
‫- بابا، بابا، بابا! ‫- بچه‌ها!
‫- وای! ‫- خیلی شرمنده‌ام.
‫در اسرع وقت خودمون رو رسوندیم.
‫- باورم نمی‌شه. ‫- می‌دونم.
‫حتما ایشون دوستشه.
‫عذر می‌خوام، خودم رو معرفی نکردم.
‫من رشید هستم، دوست تام.
‫دنگ! بیا اینجا! ‫بیا گرم کن!
‫نمی‌خوام عضلاتت بگیره.
‫من گرم کردم.
‫خیلی گرم کردم!
‫من و اندی کاپیتانیم.
‫خیلی‌خب. اولین انتخابم...
‫آدمیه که ازش مطمئنم.
‫خیلی فرزه، بامزه است، ‫استاد کار با چراغ‌قوه است...
‫و شش بازیه که نباخته...
‫لکس!
‫راستش رو بخواین...
‫نباختنم فقط تو کیکبال نیست.
‫خیلی‌خب، نوبت توئه.
‫همه‌شون منفیه.
‫عکس‌برداری، پونکسیون کمری.
‫دکتر ولف تأیید کرد هیچی نیست.
‫فقط امید واهی بود.
‫مخالفم.
‫تو مشکل سم رو درست تشخیص دادی.
‫آره. ولی خب که چی؟
‫حالا باید بفرستمش تو دنیا...
‫که مدام همون روز تکراری رو زندگی کنه؟
‫همون آسیب تکراری رو تجربه کنه؟
‫چه کمکی بهش می‌کنه؟
‫احتمالا نتیجه باب میلت نیست،
‫ولی مردم دارن هر روز ‫با اسکیزوفرنی زندگی می‌کنن.
‫تو کاری کردی سم بهت اعتماد کنه.
‫حاضره تلاش کنه.
‫حالا تو باید بهش اعتماد کنی...
‫تا زندگی و درمان خودش رو مدیریت کنه.
‫فقط کاش این‌قدر براش سخت نبود.
‫تو نمی‌تونی یه چوب جادو تکون بدی...
‫و زندگی بقیه رو کلا تغییر بدی.
‫نمی‌تونی گذشته رو پاک کنی.
‫بهبودی زمان می‌بره،
‫تلاش می‌بره...
‫و نیازمند قبول حقیقته.
‫گاهی این کار واسه دکترها هم...
‫عین بیمارانشون سخته.
‫ببین ون، به نظرت می‌تونی ‫کمکم کنی به یه بیمار برسم؟
‫راستش، به کمک میشل نیاز دارم.
‫بهم زنگ بزن.
‫کارت حرف نداشت.
‫خوبی؟
‫باورم نمی‌شه حتی من رو ‫تو تیمش انتخاب نکرد.
‫نگرانش نباش.
‫وای...
‫ببین، به نظرت کیتی ‫از دستم عصبانیه؟
‫به نظرم ازت خوششون نمیاد.
‫کی... لکس؟
‫نه، همه‌شون،
‫کل زمین ازت خوششون نمیاد.
‫خیلی‌خب. آروم بنداز.
‫چشم مربی.
‫آفرین دینا! از پسش بر میای!
‫نشونشون بده رئیس کیه! ایول!
‫یوهو! ایول!
‫لطفا پشت سرش رو بگیرین.
‫خیلی شرمنده‌ام.
‫وای، حالت خوبه؟
‫با تست وادا معلوم شد تو مغز تو،
‫زبان و حافظه از هر دو...
‫لوب گیجگاهیت نشأت می‌گیره.
‫اگه منشأشون لوب گیجگاهی مخالف...
‫عامل حملات بود ‫ریسکش خیلی کمتر می‌شد.
‫اگه محل ذخیره اصلیشون هم...
‫همین سمت بود خیلی خطرناک‌تر می‌شد.
‫متوجهم.
‫یعنی ریسکش متوسطه؟
‫خب، چیکار کنیم؟
‫در این مورد خاص،
‫با احتساب وخامت حملاتت،
‫به نظرم جراحی به ریسکش می‌ارزه.
‫به احتمال زیاد لوبوتومی گیجگاهی...
‫حملاتت رو درمان یا به شدت کاهش می‌ده.
‫ولی خطراتی داره... ‫سکته، فلج، عفونت...
‫و در شرایط خیلی نادر، ‫مشکلات زبانی...
‫و فراموشی احتمالی خاطرات قدیمی...
‫و ناتوانی در ثبت خاطرات جدید.
‫یعنی با فراموشی به هوش میام.
‫ممکنه خانواده‌ام، دوستانم ‫و گذشته‌ام رو فراموش کنم.
‫من صدها بار این جراحی رو انجام دادم...
‫و الکی فخرفروشی نمی‌کنم،
‫واقعا بهترین جراح جلوت نشسته.
‫از وقتی این اتفاق افتاده، ‫مغزم رو تغییر داده.
‫احتمال از دست دادن حافظه‌ام،
‫فراموش کردن عزیزانم،
‫فراموش کردن...
‫اصلا نمی‌دونم.
‫شنیدم تصمیم گرفتی ‫جراحی رو رد کنی.
‫می‌شه بپرسم چرا؟
‫چون نمی‌خوام دیگه اون آهنگ رو نشنوم.
‫تام، اون آهنگ مهم نیست.
‫این حملات خیلی وخیمن... ‫مرگبارن.
‫شاید بی‌دلیل رخ نمی‌دن.
‫از وقتی شنیدمش،
‫به اون قدیم‌ها برگشتم.
‫خاطره عادی نیست.
‫حس قدیم‌ها رو گرفتم.
‫حالم عین همون قدیم‌ها شده.
‫یادته الیور؟
‫یادمه. معلومه که یادمه.
‫انگار به دوران ساده‌تری برگشتم...
‫که احتمال وقوع هر چیزی وجود داشت.
‫می‌شه با من یه‌جایی بیای؟
‫سلام. خبر خوشی دارم.
‫میشل جایی پیدا کرده ‫که واسه سم تخت کنار می‌ذارن.
‫با اتوبوس تا اونجا رفتن ‫براش خرج برمی‌داره،
‫ولی من شماره‌ات رو بهش دادم...
‫و باهات تماس می‌گیره ‫تا جزئیاتش رو بگه.
‫وای، عالیه!
‫واسه این بیمار ‫واقعا سنگ‌تموم گذاشتی.
‫آره، خب، من رو که می‌شناسی.
‫خیلی بابت این کارت ممنونم ون.
‫می‌شه در ازاش یه لطفی در حقم بکنی؟
‫آره.
‫یه‌کم جو سنگین می‌شه...
‫و شاید اصلا بحثش پیش نیاد،
‫ولی اگه پیش اومد،
‫می‌شه به میشل بگی...
‫من و تو دیگه هیچ علاقه‌ای ‫به همدیگه نداریم؟
‫آره. معلومه. ‫واقعا هم نداریم.
‫دوباره عاشق شدین؟
‫هنوز جدی صحبت نکردیم،
‫ولی آره، شدیم.
‫به نظرم خیلی خوبه.
‫لیاقتش رو داری.
‫وضعیت جفتمون خوب شده.
‫تو دکتر فوق‌بشری شدی.
‫آخرش از ولف هم ولف‌تر می‌شی.
‫البته نسخه سالم و انسانیش می‌شی.
‫من اصلا اهل ورزش نیستم.
‫خب، ظاهرا اهل تلاش...
‫واسه همراهی دوستان من هم نیستی.
‫خیلی سخت بود، خب؟
‫مدام به من چشم‌غره می‌رفتن.
‫جریان اون همه تشویق چی بود؟
‫ورزش گروهی واقعا عین فرقه می‌مونه.
‫خیلی‌خب. گاهی خیلی سخته.
‫گمون کنم بهتر بود ‫از قبل بهت می‌گفتم.
‫ببخشید.
‫همراهی دوستان من یه‌کم راحت‌تره.
‫راحته؟ یا پر از قضاوته؟
‫یادته وقتی به اریکا گفتی ‫تو دکتر پیرس رو...
‫گزارش کرده بودی ‫چه‌جوری واکنش نشون داد؟
‫من به اون دروغ گفته بودم.
‫از کی تا حالا از اریکا خوشت نمیاد؟
‫منظورم این نیست که خوشم نمیاد.
‫هیچ‌کس اون‌قدر بی‌نقص نیست.
‫یه‌جای کارش می‌لنگه.
‫سم، ما آزمایش‌هات رو بررسی کردیم...
‫و هیچ مدرکی از نابهنجاری جسمی نیست.
‫تو از سلامت جسمانی کامل برخورداری.
‫مشکلت روان‌شناختیه.
‫آها.
‫راستش غافلگیر نشدم.
‫ولی مرسی که تلاش کردین.
‫گمون کنم یعنی باید برم.
‫هنوز باید ترخیصت کنیم.
‫ولی درمانت به اتمام نمی‌رسه.
‫مایلم از فردا...
‫هفته‌ای سه بار ببینمت...
‫و اگه راحت باشی، قصد دارم...
‫یه داروی ضدروان‌پریشی ‫دوز پایین بهت بدم.
‫- اون... ‫- همه داروها عین هم نیستن.
‫با روان‌کاوی،
‫می‌تونیم روش‌های غیر دارویی پیدا کنیم...
‫که راحت‌تر بتونی با اون صداها زندگی کنی.
‫نظرت چیه؟
‫- باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫به نظرتون می‌شه چندتا چیز با خودم ببرم؟
‫شما که دوباره از این استفاده نمی‌کنین، ها؟
‫نه، همه‌اش مال خودت.
‫دکتر کینی کارهای ترخیصت رو انجام می‌ده...
‫و من مشتاقم فردا ببینمت.
‫- ایول. ممنونم. ‫- مرسی دکتر پیرس.
‫من هم یه‌کم پارتی‌بازی کردم.
‫برات تو یه تشکیلات مسکونی موقتی ‫جا گرفتم.
‫فقط واسه یه شب نیست.
‫باید هر هفته دوباره درخواست بدیم،
‫ولی واسه هفته اول جا داری.
‫هرچی لازم داشته باشی ‫تو این پوشه هست.
‫فرم پذیرش، نامه سفارش بیمارستان...
‫و این هم اسم آشنامونه.
‫تنها بدیش اینه که واقع در کویینزه ‫و تا اونجا خیلی راهه،
‫واسه تردد پول لازم داری.
‫- بیا. ‫- چیه؟
‫- این رو بگیر. ‫- نه.
‫نه، نه، خیلی زیاده.
‫من کارت اعتباریت رو نمی‌گیرم.
‫چرا، می‌تونی،
‫چون می‌دونم فردا برمی‌گردی اینجا.
‫اون‌قدر بهم اعتماد کردی که بمونی.
‫من هم بهت اعتماد می‌کنم.
‫ممنون.
‫مرسی. ممنون.
‫تابستون اون سال اومده بودیم اینجا.
‫یه سری چیزها هیچ‌وقت عوض نمی‌شن، ‫حتی بعد از سی سال.
‫مخصوصا تو نیویورک.
‫خب، گمون کنم با بریتانیایی‌ها...
‫تو تاریخ ازتون جلوییم.
‫اصلا کل کشورمون رو با همین بنا کردیم.
‫آره.
‫تو استاد تاریخی هستی ‫که کل دنیا سخنرانی می‌کنی،
‫زندگی خوبی داری، ‫دو بچه خوشگل داری.
‫آها، الان فهمیدم.
‫می‌خوای این‌جوری نظرم رو عوض کنی.
‫نه.
‫راست می‌گم تام.
‫تو اون آدم قدیم نیستی.
‫من هم نیستم.
‫تو دکتر زرنگ و نابغه‌ای شدی.
‫همیشه می‌دونستم می‌شی.
‫تو من رو نمی‌شناسی تام.
‫شخصیت الانم رو نمی‌شناسی.
‫یادته مرگ بابام رو برات تعریف کرده بودم؟
‫- آره. ‫- خب، معلوم شد نمرده بود.
‫چون اختلال دوقطبی داشت، ‫خودش و مامانم...
‫خیال کردن بهتره تو زندگی من نباشه،
‫واسه همین به دروغ گفتن مرده.
‫- خدایا. ‫- سی سال غیبش زده بود.
‫بعدش یهو سر و کله‌اش پیدا شد.
‫همین که داشتم آماده می‌شدم ‫دوباره باهاش ارتباط برقرار کنم،
‫یه نامه نوشت و دوباره ناپدید شد.
‫حالت خوبه؟
‫این رو بهت نمی‌گم ‫که دلت برام بسوزه تام.
‫ارم بهت می‌گم ‫چون اون دوران ساده‌تر...
‫وجود نداره.
‫دیگه واسه هیچ‌کدوممون وجود نداره.
‫نمی‌تونیم به گذشته برگردیم.
‫زندگی ما رو تغییر می‌ده.
‫چیز بدی هم نیست، ولی زندگیه.
‫تنها راهمون حرکت به جلوئه.
‫پس به جلو حرکت کن.
‫تو از قرص‌های من برداشتی؟
‫چی؟
‫چند وقت بود بهشون نیازی نداشتم،
‫ولی جریان کیتی و کیکبال ‫ذهنم رو درگیر کرده بود...
‫و...
‫می‌دونم باید چندتا مونده باشه.
‫- جریان چیه؟ ‫- چیه؟
‫می‌خوای چی بگم؟
‫آره. دو سه‌تا از قرص‌هات برداشتم.
‫بهشون نیاز داشتم تا بتونم...
‫تا... تا چی؟
‫اون همه اذیتم می‌کردی...
‫که دارو مصرف می‌کنم ‫و دکتر پیرس رو گزارش دادم،
‫ولی الان خودت عین نقل و نبات ‫بنزودیازپین مصرف می‌کنی؟
‫اصلا می‌فهمی چقدر خطرناکه؟
‫من هیچی عین نقل و نبات نمی‌خورم.
‫خیال کردی دارم حال می‌کنم؟
‫خیال کردی می‌خوام این‌جوری باشم؟
‫اصلا نمی‌دونم چیکار می‌کنی،
‫آخه ظاهرا چند ماهه ‫که داری بهم دروغ می‌گی.
‫خیلی‌خب باشه. ‫می‌خوای راستش رو بگم؟
‫راستش، من خیلی داغونم.
‫به اون مرکز سلامتی تو مکزیک...
‫رفته بودم که بهتر بشم،
‫ولی حتی از پس اون هم بر نیومدم.
‫خلاصه، یهو دیدم ‫دویست میلی‌گرم بنزودیازپین تو چمدونمه.
‫- وای اریکا. ‫- آره.
‫من گذاشتم سیلیا بمیره.
‫من اول خارج شدم ‫و مرگش رو تماشا کردم.
‫قرار بود من بمیرم.
‫خیر سرم باید زندگیم رو بکنم،
‫خیر سرم باید خوب باشم، ‫خیر سرم باید زرنگ باشم،
‫خیر سرم باید دکتر باشم،
‫خیر سرم باید خودم رو جمع و جور کنم،
‫خیر سرم باید راه‌حلش رو پیدا کنم،
‫- ولی اصلا... ‫- نه، نه، نه. نه!
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب.
‫آروم باش!
‫نمی‌دونم چه مرگمه.
‫خیلی‌خب. خیلی‌خب. بیا بغلم.
‫تام؟
‫جراحی رو پشت‌سر گذاشتی.
‫دکتر نیکولز خیلی از نتیجه‌اش راضیه.
‫گمون نکنم بشناسمتون.
‫الیور ولف،
‫امکان نداره بتونم فراموشت کنم.
‫ما صحبت کرده بودیم، ‫ولی نباید...
‫الیور،
‫دیگه اون آهنگ رو نمی‌شنوم.
‫خب، واقعا امیدوارم نشنوی.
‫هدف جراحی همین بود.
‫خیلی ممنونم که کمکم کردی.
‫آخه من عاشق زندگیمم.
‫عاشق خانواده‌امم. ‫رشید دوست خیلی خوبیه.
‫ولی دوستان قدیمی هم خوبن.
‫شاید واسه همین این‌جوری شد.
‫احتمالا اون جراحه یه‌کم نرم شده، هوم؟
‫دکتر نیکولز؟
‫ای بابا، الکی تعجب نکن.
‫بلد نیستی فیلم بازی کنی.
‫معلومه با هم خصومت دارین.
‫خب، راستش رو بخوای، ‫امیدوارم واقعا نرم شده باشه.
‫نمی‌دونم تو زندگیت چی گذشته؛
‫ولی همیشه می‌دونستم...
‫کارهای خیلی خارق‌العاده‌ای می‌کنی.
‫الان به اینجا رسیدی.
‫همه‌مون صداهایی تو ذهنمون می‌شنویم.
‫صدای افرادی که شکلمون دادن.
‫سم واسه ویزیتش اومد؟
‫نه‌خیر.
‫فردا هم روز خداست.
‫همیشه می‌شه کمک گرفت.
‫- آره. ‫- فردا هم روز خداست.
‫اوهوم.
‫صداهایی که هرچقدر تلاش کنیم،
‫بهمون می‌گن کافی نیست.
‫ولف، سلام.
‫فقط می‌خواستم بابت ‫کاری که در حق تام کردی...
‫ازت تشکر کنم.
‫شنیدم این‌جوریه.
‫می‌دونم تام برات عزیزه.
‫- خوشحالم تونستم کمک کنم. ‫- اِم...
‫خب، از دوستان قدیمیمه،
‫ولی من داشتم به آینده فکر می‌کردم.
‫داشتم به زمانی ‫که راحت خرج می‌کردیم فکر می‌کردم.
‫خیلی خوشحال می‌شم ‫بودجه دوباره دست خودم باشه.
‫- ولف... ‫- خب...
‫اگه ریاست دستت رو بسته، درک می‌کنم.
‫ولی به نظرم می‌شه یه کاریش کرد...
‫- و می‌ارزه. ‫- این‌طور نیست.
‫ببین...
‫کلا بودجه‌مون کم شده الیور.
‫چرا؟
‫- وای. ‫- قبل از این که بهت بگم کم شد.
‫تورم خیلی زیاد شده...
‫و می‌خواستم بهت بگم.
‫ولی نمی‌دونستم چه‌جوری بگم...
‫و یهو بودجه کسر شد.
‫مجبوریم. ‫متوجهی؟
‫مجبوریم؟ درسته...
‫متوجه نیستم...
‫چون من خودمم.
‫ولی قبوله.
‫- شرمنده‌ام که... ‫- نه، نه، نه.
‫عیبی نداره.
‫تقصیر تو نیست جاش.
‫یه سری صداها هم هستن ‫که بهمون می‌گن...
‫لیاقت محبت نداریم.
‫من حالت رو درک می‌کنم.
‫حالم رو درک می‌کنی؟
‫چند وقته عاشق همیم عزیزم؟
‫- من روزها رو نشمردم. ‫- خب، من تک‌تکشون رو شمردم.
‫بیش از همه آخرین روز رو یادمه.
‫با اون اتمام شکوهمند.
‫من رو به فرزندخوندگی گرفته بودن.
‫مادر بیولوژیکیم رو زیاد نمی‌شناسم.
‫ولی می‌دونم اسکیزوفرنی داشت.
‫نمی‌تونست...
‫هیچ‌کس نمی‌تونست کمکش کنه.
‫کلا گم شد.
‫بعضی‌هامون نمی‌تونیم ‫راحت زندگی کنیم.
‫می‌دونم گاهی عین نفرین می‌مونه.
‫ولی قول می‌دم گاهی هم موهبته.