‫آنچه گذشت...
‫حال پدرت چطوره؟
‫هنوز تو همه اتاق‌ها ‫فنجون قهوه نیمه‌پر جا می‌ذاره؟
‫من متوجه نشدم.
‫دوباره رفت.
‫من خوبم مامان.
‫دیگه لازم نیست نگران من باشی.
‫دوباره عاشق هم شدین؟
‫هنوز راجع به مراحل رسمیش ‫صحبت نکردیم،
‫ولی آره، عاشق شدیم.
‫مرد سی ساله اسکیزوفرنیک...
‫که می‌گه هر روز درد سینه داره.
‫سم، الان چی شنیدی؟
‫انگار ده شبکه رادیویی ‫هم‌زمان پخش می‌شن.
‫برات اقامت موقتی ‫تو یه تأسیسات اقامتی جور کردم.
‫بیا. پول لازمت می‌شه.
‫سم دوباره واسه وقتش نیومد؟
‫نه‌خیر.
‫- متیو! ‫- بابا، خواهش می‌کنم!
‫متیو، بهت نیاز داریم.
‫کمکمون کن!
‫- متیو؟ ‫- سلام، کجایی؟
‫کجایی؟ ‫کجایی؟
‫دکتر ولف. ‫همیشه از دیدنت خوشحالم.
‫متیو، روباه نقره‌ای محبوب ‫بیمارستان عمومی برانکس چطوره؟
‫زندگیم رویاییه رفیق.
‫ولی یه انتقادی دارم. ‫خب، راستش، چندتایی دارم.
‫دو مسیر تخلیه مسدوده،
‫یه آب‌پاش خرابه...
‫و تقریبا مطمئنم پرستار کارتر الان...
‫یه شمع با رایحه کدوتنبل روشن کرد.
‫مسئول آتش‌نشانی این طبقه کیه؟
‫من به دکتر ولف سپردمش، ‫آخه اصلا از اینجا نمی‌ره.
‫جلیقه قشنگش رو هم بهش دادم.
‫ممنون پرستار سیلوا.
‫خیلی از دیدنت خوشحالم آقای راماتی.
‫ببین، کریس تو آتش‌نشانی می‌خواد بدونه ‫چرا دیگه جوابش رو ندادی.
‫خب، می‌تونی به کریس تو آتش‌نشانی بگی...
‫من روزی دو شیفت دارم ‫و به «بیداری؟» جواب نمی‌دم.
‫متوجه شدم.
‫خب، هیچ‌وقت پیام من رو ‫به کسی منتقل نکردی.
‫خب، تو کلاس امنیتیم شرکت کن ‫مسئول آتش‌نشانی،
‫اون‌جوری کار دستت میاد.
‫خب، چطوره قبلش بریم...
‫معاینه ماهانه‌ات رو انجام بدیم؟
‫- نظرت چیه؟ ‫- عالیه.
‫می‌دونم چی فکر کردی.
‫هفته شکرگزاریه. ‫تورن کلی خرج می‌کنه.
‫بذارین یادتون بندازم ‫که فقط ناهارهای مخصوص حسابه.
‫درآمدم اون‌قدر نیست که واسه همه‌تون...
‫غذاهای اصلی «شیکینگ بیف» رو بخرم.
‫وای.
‫سم، از شانس خوب تو،
‫می‌تونم سفارشم رو ویرایش کنم.
‫چی می‌خوری؟ ‫ساندویچ بان می؟
‫یا یه چیز جدید؟
‫سم، خوبی داداش؟
‫وای، یه مورد اضطراری داریم.
‫ابزار دسترسی، فشار خون ‫و لوله‌گذاری رو آماده کنین.
‫- چشم دکتر. ‫- خونش رو هم بگیرین.
‫سریع ببرینش بخش تروما.
‫ببین سم، با من حرف بزن.
‫چه بلایی داره سرت میاد؟
‫سلام عزیزم. صبح به خیر.
‫وای خدا!
‫خیلی تحت‌تأثیر قرار گرفتم. ‫کلش رو خودت پوشیدی؟
‫دمش نشد. دستم نرسید.
‫وای، بیا، من کمکت می‌کنم. بیا. ‫دستت رو از اینجا ببر.
‫قشنگ شد.
‫خیلی خب بوقلمون. ‫بیا بریم بهت صبحانه بدم.
‫زود باش متیو. بده بیرون.
‫بده بیرون. کامل بده بیرون.
‫سه، دو، یک.
‫خیلی خوبه. خیلی‌خب. یه دقیقه وایستا. ‫نفس بگیر.
‫از ظاهر جدیدت خوشم میاد.
‫اسمش ورزشی روزمره است.
‫اوضاع چطوره دکتر دی؟
‫ظاهرا از معاینه قبلیتون...
‫خیلی کاهش یافته.
‫ظرفیت ریه‌تون ۵۵%ـه.
‫از این معلوم می‌شه ‫ماهیچه‌های تنفسیت...
‫دارن ضعیف‌تر می‌شن...
‫و باید راجع به مراحل بعدی ‫صحبت کنیم.
‫باشه. سیگار رو ترک می‌کنم.
‫دوباره آزمایش بگیرین. ‫بهتر می‌شه.
‫سلام. ببخشید مزاحم شدم. ‫ولف، مهمون داری.
‫متیو. پس اینجا قایم می‌شی.
‫آخرین وقتمون رو نیومدی.
‫- حتما یادم رفت. ‫- هوم، حتما.
‫خب، الان یادآوری کردم.
‫بعدا می‌بینمت.
‫حتما.
‫خیلی‌خب. شما دوتا می‌تونین ‫بدون من ادامه بدین.
‫برمی‌گردم.
‫خیلی‌خب. بترکون.
‫حتما.
‫بهت هشدار بدم... ‫مامانت اومده اینجا...
‫و مراسم عید رو برنامه‌ریزی می‌کنه.
‫ظاهرا هنوز ریاستش با اونه.
‫خیال می‌کنم به جزایر تورکس و کایکوس رفته.
‫رفته بود. ‫ولی الان اینجاست...
‫و داره واسه سیلوا و باقی پرستارها ‫از ماساژوری به نام باپتیست می‌گه...
‫که باعث شد احساس کنه ‫دوباره ۲۵ ساله است.
‫خیلی‌خب. بهش بگو جاش اخراجم کرد ‫و من الان ساکن آلاچیقی...
‫- وسط بیابونم. ‫- نه‌خیر، من دخالت نمی‌کنم.
‫من باید به مامان خودم برسم.
‫کل خانواده پیرس دارن میان پیش من،
‫آخه نمی‌خوان من و مایا...
‫شکرگزاری تنها باشیم.
‫با این وضع، حاضرم موریس برگرده...
‫- تا اون‌ها برن هتل. ‫- کارول. خجالت بکش.
‫ولف، مامانم مدام آدرس ‫تشک‌های بهتر برام می‌فرسته...
‫ظاهرا تو زندگیش به یه باپتیست ‫نیاز داره.
‫سلام مامان.
‫سلام کله‌گنده.
‫هوم!
‫انگار خسته‌ای. می‌خوابه؟
‫نه‌خیر، من دخالت نمی‌کنم.
‫از دیدنت خوشحال شدم ماریل.
‫خیلی‌خب، این کثیفه.
‫تو همیشه استاد تمیز نگه داشتن عینکتی.
‫- مامان، خواهش می‌کنم. ‫- باشه، باشه.
‫چطوره یه استراحتی بکنی...
‫و شکرگزاری رو پیش مامانت باشی؟
‫وای، نمی‌شه. کار دارم، ‫بیمار دارم، باید جونشون رو نجات بدم.
‫- سرم خیلی شلوغه. ‫- کسرول سیب‌زمینی شیرین مخصوصم...
‫با مارشمالو کوچولو رو درست می‌کنم.
‫اذیت نکن. آشپزی واسه یه نفر ‫اصلا حال نمی‌ده و دلم برات تنگ شده.
‫خیلی‌خب، ببینم چیکار می‌کنم.
‫باشه.
‫سلام. صدام کرده بودی؟
‫آره، سم اومد و وضع کبدش خرابه ‫و استفراغ خونی کرد.
‫- نارسایی کبد؟ ‫- آره.
‫چرا؟ اون که سابقه بیماری کبدی نداره.
‫دقیقا. ‫مصرف نمی‌کنه، تزریق نمی‌کنه،
‫اصلا اوردوز نکرده.
‫هنوز خون‌ریزی داره؟
‫بعد از آندوسکوپی نداشته،
‫ولی واقعا نارسایی کبد داره.
‫اگه درست نشه،
‫باید کبدش عوض بشه.
‫می‌شه ببینمش؟
‫آره.
‫می‌دونم برات مهمه.
‫اگه کبد لازم داشته باشه،
‫باید همه‌جوره کمکش کنیم.
‫خب، نتیجه‌اش سه‌بار یکسان بود.
‫نتیجه آزمایش عوض نمی‌شه.
‫شرایط واقعا همینه.
‫متیو، باید راجع به معناش صحبت کنیم.
‫من با دستگاه کمکی تنفس نمی‌خوابم.
‫به درد من نمی‌خوره. ‫من چنین آدمی نیستم.
‫خب، لازم نیست الان تصمیم بگیریم،
‫ولی آزمایش تنفس بهمون می‌گه...
‫سرعت وخامت اوضاع بیشتر ‫از امید خودمونه...
‫و باید تا تو دردسر نیفتادیم ‫یه برنامه‌ای بریزیم.
‫دکتر ولف، وقتی بهت گفتم ‫نمی‌تونم از دستم استفاده کنم،
‫گفتی نباید تنها زندگی کنم.
‫قبوله. بچه‌های آتش‌نشانی ‫هوام رو دارن.
‫دنیس همین الان تو کافه‌تریای طبقه پایینه.
‫عاشق سالاد تخم‌مرغ اینجاست.
‫ولی همین و بس. ‫نمی‌ذارم اسیر بشن...
‫و هر شب و هر صبح ‫من رو به دستگاه وصل و ازش باز کنن.
‫باید حد و مرز تعیین کنم.
‫متیو، خانواده‌ات چی؟
‫- هنوز بهشون نگفتی؟ ‫- چه فرقی می‌کنه؟
‫مهمه، چون آدم به تنهایی ‫از ای‌ال‌اس جون سالم به در نمی‌بره.
‫گاهی دروغ گفتن به عزیزان آدم...
‫از حقیقت بیشتر اذیتشون می‌کنه.
‫خانواده خودم رو می‌گی یا خودت؟
‫هیچ‌کس از این بیماری ‫جون سالم به در نمی‌بره.
‫جفتمون این رو می‌دونیم.
‫من هم می‌دونم چه‌جوری ‫مراقب خانواده‌ام باشم.
‫خب، گمون کنم ‫جریان آزمایش تنفس رو شنیدی؟
‫افتضاح بود.
‫با تصمیمات سختی پیش‌رویی.
‫این رو هم شنیدم...
‫که خانواده‌ات هنوز از بیماریت خبر ندارن.
‫یه ترم از تحصیل دخترم تو امهرست مونده.
‫من کاری نمی‌کنم ‫که تحصیلش رو مختل کنه.
‫یعنی عید نمی‌بینیشون؟
‫اگه یه نگاهی به این وضعم بندازن،
‫زن سابقم از روی دل‌سوزی ‫دوباره برمی‌گرده پیشم.
‫دخترم امتحاناتش رو می‌افته...
‫و تمرکزش رو از دست می‌ده.
‫خلاصه آره، یعنی نمی‌بینمشون.
‫مگه نگفته بودی شکرگزاری ‫عید مخصوص شماست...
‫و حتی بعد از طلاق هم با همدیگه ‫برگزارش می‌کنین؟
‫امسال نمی‌کنیم.
‫می‌دونم. از کجا معلوم سال بعدی ‫در کار هست یا نه؟
‫ولی اگه نباشه، این هدیه رو بهشون می‌دم.
‫یه لحظه شاد دیگه می‌دم.
‫نه اون برنامه ذخیره صدا ‫که مدام بهم پیشنهاد می‌دین.
‫درک می‌کنم فرض کردن آینده‌ای...
‫که نتونی صحبت کنی ‫غیرقابل‌تحمل جلوه می‌کنه. جدی می‌گم.
‫ولی متیو، این چتره، بارون نیست.
‫ما داریم جلوی این بیماری ‫بهت قدرت بیشتری می‌دیم، نه کمتر.
‫به نظر من اگه به خانواده‌ات بگی، ‫احتمالا در همین راستا تأثیر بذاره.
‫می‌دونی چیه؟
‫باید یه چیزی رو بهشون بگم.
‫خیلی‌خب سیری.
‫به آلیشا پیام بده.
‫باشه. می‌خوای به آلیشا چی بگم؟
‫امسال شکرگزاری نمیام خونه.
‫باید کار کنم.
‫سم دچار نارسایی کبدی کامل شده...
‫و نمی‌دونیم چی شده.
‫- اریکا، این... ‫- بده. آره، می‌دونم.
‫با گروه پیوند کبد تماس می‌گیرم ‫تا ارزیابی کنن.
‫نه، وایستا. هنوز زوده. ‫ارزیابی عصبیش چیه؟
‫کنده، ولی به‌هوش و آگاهه.
‫تا حالا نارسایی حاد کبد رو ‫درمان کردی؟
‫از وخیم‌ترین بیمارانی‌ان ‫که به عمرت می‌بینی.
‫تو موظفی اطمینان حاصل کنی...
‫وضعیت عصبیشون اورژانسی نمی‌شه.
‫می‌خوام وضعیت ذهنی سم رو...
‫از عوامل اصلی تشخیص در نظر بگیری. ‫اون که بدتر بشه،
‫حتی کمتر فرصت داره. ‫ولی اگه به‌هوشه،
‫می‌تونیم یه‌کم دیرتر ‫با گروه پیوند تماس بگیریم.
‫با این گروه یه فرصت داریم.
‫اگه جوابشون منفی باشه، ‫اصلا ارزیابی مجدد ندارن.
‫خب، چیکار کنیم؟
‫من یه فکری دارم.
‫اصلا گزینه خوبی نیست.
‫ببینین، می‌دونم سم جوانه، ‫واسه همه‌تون عزیزه...
‫و از بس به اورژانسمون اومده...
‫باهاش صمیمی شدین.
‫ولی از چشم اون هیئت ‫یه مرد بی‌خانمانه...
‫که بیماری روانی بی‌ثبات داره ‫و خانواده‌اش حمایتش نمی‌کنن،
‫طرف داروهای مربوط به...
‫پس نزدن کبد جدیدش رو نمی‌خوره.
‫می‌دونم چارتش چی نوشته، ‫ولی کل داستانش این نیست.
‫من تازه داشتم با سم جلسه می‌ذاشتم.
‫فعالیت قبل از بیماریش خوب بود
‫وقتی اولین حمله‌اش بهش دست داد ‫دانشجو بود...
‫و خودش می‌خواست بهتر بشه. ‫من امیدوار بودم.
‫فرصت می‌کنین با گروه پیوند ‫صحبت کنین.
‫ولی گمون نکنم کافی باشه.
‫سم همچنان اینجا خانواده‌ای نداره،
‫یعنی هیچ‌کس اینجا نیست...
‫که کمکش کنه داروهاش رو بخوره ‫یا به وقت دکترش برسونه.
‫درست یا غلط، اگه آدم ‫کاملا تنها باشه،
‫نمی‌تونه عمل پیوند داشته باشه.
‫پس یعنی تنها بودن سم ‫با مرگش فرقی نداره.
‫خیر سرم باید قبول کنم؟
‫تصمیمات پیوند گاهی اوقات ‫خیلی دمدمی و از روی تعصبه.
‫همگی شاهد رد شدن بیمارانی...
‫به دلایلی بودیم ‫که به نظرمون ناعادلانه بودن.
‫ولی این نگرانی‌ها به‌جان.
‫بیمارانی چون سم ‫همیشه نادیده گرفته می‌شن.
‫ولی خودش می‌خواست کمک بگیره. ‫دکتر پیرس هم گفت.
‫خودش هر بار که به اورژانسمون می‌اومد ‫به نوبه خودش این رو بهمون می‌گفت.
‫- من تسلیم نمی‌شم. ‫- من هم نمی‌شم.
‫خیلی‌خب. باید با سم صحبت کنیم.
‫ببینیم اصلا خودش عمل پیوند می‌خواد یا نه.
‫باید همین الان تا توانایی ذهنیش رو ‫از دست نداده، ازش بپرسیم.
‫ولف، کارول، خودتون که می‌دونین.
‫حتی اگه خودش هم بخواد،
‫اصلا روی کاغذ گزینه خوبی نیست.
‫پس کاری می‌کنیم خوب باشه.
‫باورم نمی‌شه سم دچار ‫نارسایی کبد شده.
متقاعد کردن هیئت پیوند سخته،
‫- ولی تلاشم رو می‌کنم. ‫- ممنون.
‫راستی، متیو چطوره؟ ‫نگرانشم.
‫امیدوار بودم بیماریش به این سرعت ‫پیشرفت نکنه،
‫ولی هنوز انکار می‌کنه.
‫انکار تا حدی لازمه.
‫حتی به وفق یافتن کمک می‌کنه.
‫نه وقتی بی‌اساس باشه.
‫متیو کله‌شقه،
‫نمی‌خوام تو این فرصت باقی‌مونده...
‫از عزیزترین افراد زندگیش دوری کنه.
‫من می‌رم آتش‌نشانی ‫حالش رو بپرسم...
‫و ببینم کاری از پیش می‌برم یا نه.
‫فکر خوبیه.
‫ولی می‌دونم از آتش‌نشانی ‫هم خوشت میاد.
‫کارول، آتش‌نشانی شجاعانه‌ترین کاره.
‫تازه، تقویم مخصوصشون منتشر شده.
‫یادم بنداز نشونت بدم.
‫سم؟
‫سلام.
‫می‌تونی دستت رو این‌جوری جلو بگیری؟
‫چی شده؟
‫دچار دست‌لرزه شدی. ‫از نشانه‌های نارسایی کبده.
‫سم، رک و راست بهت می‌گم.
‫باید کبدت رو پیوند بزنیم.
‫ولی در این راستا، ‫باید قبلش یه چیزهایی رو بدونم.
‫از آخرین باری که اینجا دیدیمت ‫چی شد؟
‫بابت کارت اعتباریت عصبانی‌ای.
‫- ببخشید. ‫- ببین، من عصبانی نیستم.
‫چیزهایی که لازم داشتی رو ‫واسه خودت خریدی.
‫واسه همین بهت داده بودمش.
‫نه. من با کارتت هیچی نخریدم.
‫داروها کمکم کردن.
‫ولی صداها...
‫سرشون داد زدم.
‫بعدش یه مشت بچه کتکم زدن،
‫- من رو زیر مشت و لگد گرفتن. ‫- چرا نیومدی اینجا؟
‫می‌تونستیم کمکت کنیم.
‫کارتت رو گرفتن.
‫بهت گفته بودم پسش می‌دم.
‫نمی‌خواستم...
‫ولی داروهام رو داشتم.
‫هر روز خوردمشون. ‫مسکن هم خوردم.
‫مسکن چی خوردی؟
‫قرمز بود؟ ‫همه‌شون رو خوردم.
‫استامینوفن.
‫واسه همین دچار نارسایی کبد شدی.
‫هیچ‌جوره نمی‌تونی با خانواده‌ات ‫تماس بگیری؟
‫اگه بتونن اینجا باشن، ‫خیلی کمکمون می‌کنه.
‫مرده و زنده‌ام براشون فرقی نداره.
‫من نمی‌خوام بمیرم.
‫خیلی‌خب، آتش‌نشانان تازه‌کار.
‫وقتی وسط آتش‌سوزی گیر می‌کنین،
‫باید چهار نکته خیلی مهم رو بدونین.
‫شماره یک، ‫پایین بمونین تا دود کمتر باشه.
‫شماره دو، واسه خبررسانی،
‫آژِیر آتش‌سوزی رو بکشین ‫یا فریاد کمک سر بدین.
‫شماره سه، در اسرع وقت ‫از ساختمون خارج بشین.
‫شماره چهار،
‫به هیچ وجه تو ساختمون آتش‌گرفته ‫قایم نشین.
‫پس مخفف «پاخم» رو یادتون باشه... ‫پایین، آژیر،
‫خروج، قایم نشدن.
‫الان یادم افتاد،
‫عضو خاصی در گروهمون داریم ‫که گمون کنم...
‫از دیدارش خوشحال بشین،
‫پس الان می‌گم بیاد.
‫- آماده‌این؟ ‫- بله!
‫خیلی‌خب فرد، کجایی پسر؟ ‫بیا بیرون.
‫بیاین فرد رو ببینین بچه‌ها. ‫بیاین.
‫کجاست؟
‫متیو، باید همین الان صحبت کنیم.
‫واسه چی شکرگزاری نمیای؟
‫دخرت کوچولومون داره میاد خونه ‫و تو قالمون می‌ذاری؟
‫آلیشا، می‌شه اینجا از این حرف‌ها نزنی؟
‫سلام، خیلی عذر می‌خوام ‫مزاحم می‌شم.
‫- شما کی باشین؟ ‫- من دکتر الیور ولف هستم.
‫شاید بهتر باشه همگی صحبت کنیم.
‫[ایستگاه خیابان ۱۶۷]
‫چطور ممکنه؟
‫من هر شب واسه خانواده‌مون ‫شام سالم درست می‌کردم.
‫همیشه یه سبزیجات چلیپایی ‫سر میز می‌ذاشتم.
‫اون‌وقت این‌جوری شد؟
‫بهتون اطمینان می‌دم...
‫هیچ ربطی به این که ‫چیکار کردین و نکردین نداره.
‫آلیشا، من رو به موتم، نه تو.
‫نه متیو، این‌جوری نگو.
‫هیچ‌کس رو به موت نیست.
‫چطور تونستی این مسئله رو ‫ازمون مخفی کنی؟
‫بیاین همگی سعی کنیم...
‫شرایط متیو رو درک کنیم.
‫پردازش این بیماری ‫درست و غلط نداره.
‫خب، چیکار کنیم؟ ‫چه‌جوری درستش کنیم؟
‫متأسفانه، نمی‌تونیم درستش کنیم.
‫ای‌ال‌اس بیماری پیش‌رونده است.
‫من تو قطار گوگل کردم.
‫فهرست کل داروهای مصرفیش...
‫و وقت‌های دکتر بعدیش رو می‌خوام.
‫دیدم فقط تعداد معدودی درمان ‫تأییدشده وزارت دارو هست،
‫واسه همین می‌خوام در اسرع وقت ‫یه درمان آزمایشی داشته باشه.
‫ما داریم کل درمان‌های آزمایشی رو ‫بررسی می‌کنیم.
‫درسته، بیماری وحشتناکیه.
‫ولی می‌خوام همگی بدونین ‫تحقیقاتش رو به رشده.
‫هزاران نفر سراسر دنیا...
‫دارن این بیماری رو بررسی می‌کنن...
‫و واقعا امیدواریم...
‫در آینده درمانش کشف بشه.
‫فعلا هدفمون...
‫کمک به متیو واسه بهترین زندگی ممکنه.
‫خیلی‌خب. پس متیو قراره ‫با من زندگی کنه.
‫من ازش مراقبت می‌کنم. ‫سوالی نباشه.
‫می‌شه جوری راجع به من صحبت نکنین...
‫که انگار خودم حضور ندارم؟
‫ضمنا، تو خیلی ازم متنفری.
‫من با تو زندگی نمی‌کنم.
‫- من ازت متنفر نیستم. ‫- بابا، هیچ‌کس ازت متنفر نیست.
‫من هم برمی‌گردم خونه.
‫یه ترم بیشتر از دانشگاهم نمونده،
‫پس می‌تونم هر وقت خواستم ‫برگردم و تمومش کنم.
‫- هر وقت که خواستی یعنی چی؟ ‫- بابا، مسخره‌بازی در نیار.
‫من که نمی‌تونم دانشگاه بمونم.
‫غلط کردی نمی‌تونی.
‫تو تنهایی از پسش بر نمیای.
‫جدی باش بابا. ‫ساختمون تو آسانسور نداره.
‫من تو آتش‌نشانی زندگی می‌کنم گبی. ‫از پسش بر میام.
‫یادت باشه، ‫ما با بیماری مبارزه می‌کنیم،
‫نه با ابزار کمکی که در اختیار داریم.
‫نه. من نمی‌ذارم کسی به‌خاطر من...
‫زندگیش رو خراب کنه. ‫می‌تونم تنهایی باهاش مبارزه کنم.
‫ختم کلام.
‫ممنون.
‫سازمان درمانی ایست‌گیت ‫هیچ اطلاعاتی از خانواده سم نداشت،
‫خودش هم الان از بس گیج شده ‫که حتی اگه بخواد...
‫نمی‌تونه چیزی بهمون بگه.
‫بیمارستان سنت الیزابت، ‫کویینزبریج...
‫و باقی جاهایی که سم بستری شده ‫هم اطلاعی نداشتن.
‫من هم به بن‌بست خوردم.
‫باورم نمی‌شه عمل پیوند چقدر سخته.
‫حتی گمون نکنم خودم ‫صلاحیتش رو داشته باشم.
‫- دو نفر؟ واقعا؟ ‫- من ضامنت می‌شم.
‫من نمی‌ذارم. ‫لیام هم هست.
‫تو چی اریکا؟ ‫به نظرت تو صلاحیتش رو داری؟
‫نمی‌دونم. ‫والدینم حاضر نیستن نقل‌مکان کنن.
‫اصلا پیوند می‌خوای؟
‫سرکوب سیستم ایمنی و عفونت...
‫تا آخر عمر؟ ‫ترس از پس زدنش؟
‫اگه اون یکی گزینه‌ام مرگ باشه،
‫آره، قبول می‌کنم.
‫جریان از این قراره ‫که ما صلاحیت پیدا می‌کنیم.
‫حتی اگه مصرف کنیم ‫یا حمایت اجتماعی نداشته باشیم،
‫صلاحیتش رو بهمون می‌دن ‫آخه واسه امثال ما استثنا قائل می‌شن.
‫همین خیلی بده.
‫مزیته.
‫سلام. گمون کنم شماره‌شون رو پیدا کردم.
‫لوبیا سبز، ‫سیب‌زمینی شیرین.
‫- آها، دو خمیر پای. ‫- این گنده‌بک رو باش.
‫انگار این‌همه بوقلمون لازم داریم.
‫آها.
‫وای بچه‌ها، کریسمس دیگه ‫هیچی نصیبتون نمی‌شه.
‫عه!
‫- الو. ‫- سلام. من با...
‫کلر ماپسبری کار دارم.
‫بله، کلر خودم هستم.
‫- من دکتر اریکا کینی هستم... ‫- کیه؟
‫از بیمارستان عمومی برانکس تماس می‌گیرم. ‫از دکترهایی هستم...
‫که پسرتون سم ماپسبری رو درمان می‌کنه.
‫- جریان چیه؟ ‫- الان تو آی‌سی‌یوئه...
‫و نارسایی کبد خیلی بدی داره.
‫می‌خواستم بهتون زنگ بزنم ‫تا بهتون خبر بدم و سوالاتتون رو جواب بدم...
‫سم...
‫راستش، نمی‌دونم کدومش شوکه‌کننده‌تره،
‫این که متیو ای‌ال‌اس داره،
‫یا این که میاد پیش روان‌پزشک.
‫هر از گاهی میاد پیش روان‌پزشک.
‫خب، بهش میاد.
‫اگه جلساتتون عین زندگی مشترکمون باشه،
‫ازش می‌پرسی حالش چطوره،
‫اون زیر لب می‌گه بد نیست، ‫یه نوشیدنی باز می‌کنه،
‫روی مبل لم می‌ده ‫و بازی «جتس» رو تماشا می‌کنه.
‫وای عزیزم، اگه هوادار «جتسه» ‫که هیچ‌وقت خوب نیست.
‫حرف می‌زنه. ‫گاهی حتی نمی‌تونم خودم چیزی بگم.
‫عجب.
‫می‌بینم اعصابت خرد شد.
‫می‌شه بهم بگی چرا؟
‫خواهرم ما رو بی‌خبر ‫با هم آشنا کرده بود.
‫اولش خیلی از دستش عصبانی بودم.
‫می‌دونست از مردهای قوی ‫و ساکت خوشم میاد.
‫اما متیو اصلا خفه نمی‌شد.
‫رستوران رو تعطیل کردیم...
‫و موقع خداحافظی آخرشب ‫زمزمه کرد...
‫«هیچ‌وقت واسه همدیگه ‫حرف کم نمیاریم.»
‫گاهی زندگی مشترک به برخوردتون ‫با سکوت‌ها بستگی داره.
‫چه‌جوری با پوچی برخورد می‌کنن؟
‫همه‌اش تقصیر اون نبود. ‫اون اوایل مشکلات زیادی داشتیم.
‫یازده سپتامبر. دوستانی داشتیم...
‫که شوهرشون اون روز خونه نیومد.
‫پس چه شکایتی می‌خواستم بکنم؟
‫شوهر من اومد خونه.
‫ولی واقعا نیومد.
‫نگاهش می‌کردم و می‌گفتم: ‫«متیو، کجایی؟»
‫دیگه اصلا باهام صمیمی نشد. ‫واسه همین جدا شدیم.
‫خلاصه الان که شنیدم ‫با شما صحبت می‌کنه...
‫تمریناتش تو این مطب رو...
‫تو رواطبش خارج از این اتاق...
‫پیاده‌سازی می‌کنه، ‫از جمله رابطه‌اش با تو.
‫من فقط همین رو می‌خواستم،
‫می‌خواستم بهم بگه حالش خوب نیست.
‫بچه‌ها، می‌خواین چیکار کنین؟ ‫اینجا رو بسوزونین؟
‫بچه‌ها.
‫مرسی که زخمم رو بستین.
‫خب، چی شد افتادی؟
‫بی‌احتیاطی کردم.
‫متیو، خوشحالم تو آتش‌نشانی...
‫حمایتت می‌کنن، ‫ولی نگرانم...
‫که برات راه‌حل امن و درازمدتی نباشه.
‫درازمدت چیه؟
‫مطمئن نیستم بتونم ‫باز هم باهاش مبارزه کنم.
‫وسوسه شدم...
‫بهت بگم چقدر سرسختی، ‫برات از وفق یافتن بگم،
‫بهت بگم خارق‌العاده است ‫که آدم چه چیزهایی رو...
‫به عنوان حالت عادی جدیدش ‫قبول می‌کنه.
‫ولی هیچ‌کدوم این‌ها ‫الان کمکت نمی‌کنن، مگه نه؟
‫حس می‌کنم...
‫هر بار یاد می‌گیرم ‫با فقدان جدید وفق پیدا کنم،
‫یه چیز دیگه رو از دست می‌دم.
‫از نظر من، ‫تمام خصوصیات اصلی...
‫که باعث می‌شن متیو باشی، ‫هنوز سر جاشونن.
‫پس بذار این یکی رو نگه دارم.
‫خودم مهم نیستم،
‫ولی دخترم گبی و حتی آلیشا،
‫باید ازشون محافظت کنم.
‫سم، چند نفر اومدن ملاقاتت.
‫سم.
‫عید پاکتون رو خراب کردم؟
‫شکرگزاریه.
‫عمرا بچه جان. ما فقط می‌خوایم ‫همین‌جا باشیم،
‫پیش تو باشیم.
‫سلام دکتر.
‫ببخشید این‌جوری غافل‌گیرت کردم.
‫عه، رئیس شمایی؟
‫آقای اکتبر، درسته؟
‫می‌تونی دنیس صدام کن.
‫چه کاری از دستم بر میاد دنیس؟
‫ببین، همگی می‌دونستیم ‫اقامت متی تو آتش‌نشانی...
‫موقتیه، ولی خیال می‌کردیم امنه.
‫نباید تنهاش می‌ذاشتم.
‫خودت رو مقصر ندون. ‫تو از خونه‌اش کشوندیش بیرون.
‫کمکش کردی چیزی رو حفظ کنه...
‫که تا مدت بیشتری ‫عادی جلوه می‌کرد.
‫کم چیزی نیست.
‫آره.
‫متی بهترین نیروی ماست.
‫راستش، مربی خودم بود. ‫اولین هفته کاریم...
‫با خودم می‌گفتم عمرا اگه ‫از پسش بر بیام،
‫ولی متی باعث شد بفهمم بر میام.
‫همیشه می‌گفت ‫«تنهایی، کار اندکی از دستمون بر میاد.»
‫«ولی با همدیگه، کلی کار ‫از دستمون بر میاد.»
‫گمون کنم نقل‌قول از هلن میرن باشه.
‫آها، هلن کلره، ولی راحت اشتباه گرفته می‌شن.
‫فقط کاش کار بیشتری ‫واسه متی از دستمون بر می‌اومد.
‫راستش، شاید یه راهی بلد باشم ‫که بتونین کمکش کنین.
‫شیر گاو دوباره محبوب شده، درسته؟
‫مرسی. داشتم راجع به درمان‌های آزمایشی ‫سلول بنیادی می‌خوندم.
‫ممکنه بابام بتونه همین کار رو بکنه؟
‫احتمالش هست.
‫ولی در نهایت، تصمیمش با خودشه.
‫انگار با بابات صمیمی‌ای.
‫یعنی همیشه از تو می‌گه.
‫من همیشه از هنر مدرن خوشم می‌اومد.
‫اصلا خوشش نمیاد.
‫ولی همیشه یه تقویم روی یخچال داشت ‫که افتتاحیه‌های...
‫شهر رو روش علامت می‌زد.
‫هر آخرهفته من رو ‫به یکیشون می‌برد.
‫وقتی گوشی‌دار شدم،
‫مدام عکس‌های مختلف برام می‌فرستاد...
‫و زیرشون می‌نوشت ‫«هنره یا نیست؟»
‫منحصر به فرده.
‫از تصورم خارجه...
‫بابات نیاز داره تو ادامه بدی.
‫یکی از خوبی‌های هنر مدرن...
‫اینه که واسه لذت بردن ازش ‫توان حرکتی خاصی لازم نیست.
‫ادامه بدین. با همدیگه.
‫باهام حرف بزن سم! ‫چشمت رو باز کن سم.
‫سم. عذر می‌خوام.
‫- سم؟ سم؟ ‫- چی شده؟
‫واکنش نشون نمی‌ده. ‫سی دقیقه پیش داشت حرف می‌زد.
‫به هوش نمی‌اومد. ‫سریع صداتون کردیم.
‫یه گروه واکنش سریع ‫به اتاق دوازده آی‌سی‌یو!
‫ببخشید. ‫باید اتاق رو خالی کنین.
‫- چی به سرش اومده؟ ‫- ما مواظبش هستیم.
‫- خب؟ ‫- سم؟
‫- خیلی‌خب. خیلی‌خب. ‫- سم؟
‫مردمک‌هاش مساوی‌ان و واکنش می‌دن، ‫ولی بی‌هوش شده...
‫و اکسیژنش رو به افته. ‫نمی‌تونه از مجرای تنفسیش محافظت کنه.
‫انسفالوپاتی کبدی وخیمه، ‫احتمالا دچار ادم مغزی شده.
‫اریکا، زود مجرای تنفسی آماده کن.
‫واسه اتومیدیت و سوکسینیل کولین آماده‌ام.
‫خودتون بهم گفتین موظفم...
‫نذارم شرایط عصبیش اورژانسی بشه.
‫می‌تونستم کار متفاوتی بکنم؟
‫تو تحت نظرش داشتی ‫و تنها پادزهر...
‫اوردوز استامینوفن رو بهش دادی.
‫ولی با نارسایی کبدش ‫و افزایش آمونیاک،
‫ورم مغزش اجتناب‌ناپذیر شد.
‫که ممکنه به فتق مغزی و مرگ منجر بشه.
‫درمان آنیش چیه؟
‫باید هیپرونتیلاسیونش کنیم ‫و بهش مانیتول...
‫و سالین هپرونتیک بدیم ‫تا فشار درون‌جمجمه‌ایش رو...
‫موقتا کاهش بده.
‫ولی فقط کبد جدید جلوی ورمش رو ‫به طور دائمی می‌گیره.
‫زیاد فرصت نداریم ‫تا براش جورش کنیم.
‫درسته.
‫یعنی تو فهرست انتظار ‫پیوند کبده؟
‫هنوز نه. متأسفانه کار سختی بود،
‫به‌خاطر شرایط اقامت سم.
‫هیئت سم رو ‫اگه حامی نداشته باشه...
‫به فهرست اضافه نمی‌کنه،
‫باید عده‌ای متعهد باشن ‫بعد از پیوند ازش مراقبت می‌کنن.
‫خب، داره. ما رو داره.
‫قبلا خیلی صمیمی بودیم،
‫ولی وقتی بیمار شد، ‫اصلا نمی‌خواست کنار ما باشه.
‫اون افکار تو ذهنش، ‫اون همه بدگمانی، صداها...
‫اون رو با ما دشمن کردن. ‫نمی‌خواست پیش ما بمونه.
‫می‌گفت عین زندان می‌مونه.
‫من یه‌بار رفتم شهر تا بیارمش خونه،
‫ولی نمی‌اومد. ‫خیال می‌کرد می‌خوایم بلایی سرش بیاریم.
‫بهم گفت دیگه بهش زنگ نزنم.
‫باقی بچه‌هام خونه بودن.
‫باید مواظب اون‌ها هم می‌بودم.
‫دکتر، من هر روز خدا ‫نگران سم بودم و عذاب وجدان داشتم.
‫می‌شه ببرمش خونه؟
‫متأسفانه الان انتقالش ‫به یه بیمارستان دیگه،
‫مخصوصا اگه دور باشه...
‫خیلی خطرناکه.
‫می‌دونم تو اوهایو خونه و زندگی دارین،
‫ولی اگه بتونین به طریقی ‫اینجا بمونین و مواظب سم باشین...
‫می‌تونیم اینجا خونه اجاره کنیم، ‫هر کاری سم نیاز داشته باشه می‌کنیم.
‫پسرمونه.
‫یه‌بار گذاشتیم بره. ‫دیگه این کار رو نمی‌کنیم.
‫همه بیمارهات رو تو خوابشون ‫تماشا می‌کنی...
‫یا فقط بیماران محبوبت؟
‫ای بابا، فقط بیماران محبوبم.
‫خوابت چطوره؟
‫افتضاح.
‫مدام یه خواب تکراری می‌بینم.
‫اکثر شب‌ها باهاش از خواب می‌پرم.
‫خودم و خانواده‌ام تو خونه قدیمی هستیم.
‫آتش‌سوزی شده و من نمی‌تونم...
‫صداشون رو نمی‌شنوم.
‫سعی...
‫سعی می‌کنم نجاتشون بدم، ولی نمی‌تونم.
‫خیلی وحشتناکه.
‫یعنی ممکنه ضعفت ‫و مشکل تنفسیت در شب...
‫باعث بشه این خواب آگاهانه رو ببینی؟
‫سطح اکسیژنت پایین می‌ره، ‫کربن دی‌اکسید بالا می‌ره.
‫خواب با حرکت سریع چشمت ‫نامنظم می‌شه.
‫خبر خوش از این قراره ‫که یه راه‌حل داره.
‫اون دستگاه بای‌پپ که گفته بودم...
‫کمکت می‌کنه در حین خواب ‫بهتر نفس بکشی.
‫دستگاهتون رو قبول می‌کنم.
‫با بیماری می‌جنگم، ‫نه با ابزارم.
‫آره.
‫حالا مرخصم می‌کنی؟
‫نه. اول بیشتر از این خوابت برام بگو.
‫برام شرحش بده.
‫شاید خوشت نیاد.
‫- متیو! ‫- بابا! خواهش می‌کنم!
‫متیو، بهت نیاز داریم.
‫متیو، کجان؟
‫- متیو! ‫- بابا.
‫- نمی‌دونم. ‫- خواهش می‌کنم!
‫- نمی‌دونم. نمی‌تونم تکون بخورم. ‫- کمکمون کن!
‫- نمی‌تونم نجاتشون بدم. ‫- بابا، خواهش می‌کنم!
‫بیا بیرون! خواهش می‌کنم، بیا بیرون.
‫بابا!
‫شاید قرار نباشه ‫تو نجاتشون بدی؟
‫شاید قراره اون‌ها نجاتت بدن؟
‫وای الیور.
‫هیئت پیوند گفت نه.
‫چی شد؟
‫بهشون گفتم سم تازه ‫مصرف دارو رو شروع کرده...
‫که امیدوارم براش مفید باشه،
‫گفتم از وقتی مرخص شده ‫دارو مصرف می‌کنه...
‫و خانواده حمایتگری داره.
‫این رو هم بهشون گفتم ‫که اوردوز با استامینوفن...
‫کاملا تصادفی بود...
‫و سم واقعا می‌خواست بهتر بشه ‫تا زندگی کنه.
‫ولی سر مرز بود اریکا،
‫اون‌ها باید دلی تصمیم می‌گرفتن.
‫گاهی قبول می‌کنن، ‫گاهی نمی‌کنن.
‫خیال می‌کردم وقتی خانواده‌اش رو بیاریم،
‫متوجه می‌شن آدمیه ‫که لیاقت پیوند داره.
‫صرفا چون اون‌ها ردش کردن، ‫دلیل نمی‌شه همه طرح‌ها ردش کنن.
‫من با دوستم تو کلمبیا تماس گرفتم.
‫با کورنل هم تماس می‌گیریم.
‫فقط باید طرحی پیدا کنیم ‫که این‌قدر ریسک‌گریز نباشه.
‫ولی حتی اگه قبول کنن، ‫چقدر احتمال داره...
‫به موقع تصمیم بگیرن؟
‫- خیلی‌خب، سم چقدر وقت داره؟ ‫- سریعا کبد جدید لازم داره،
‫وگرنه زنده نمی‌مونه. ‫فعلا با تمام قوا فشار درون‌جمجمه‌ای...
‫سم رو مدیریت می‌کنیم ‫و امیدواریم.
‫اوهوم.
‫سلام سیلوا.
‫اون پای رو کجا می‌بری؟
‫به قابلمه‌برون پرسنل می‌برم.
‫می‌دونم عجیبه، ‫ولی اگه عیبی نداره...
‫واسه یه بیمار به کارم میاد.
‫خیلی‌خب. باشه. ‫واسه بیمارهات هر کاری می‌کنم.
‫ممنون.
‫بالاخره متیو رو راضی کردم...
‫تو شکرگزاری خانواده‌اش شرکت کنه.
‫ازم خواست من هم باهاش برم.
‫واسه همین نمی‌شه دست‌خالی برم.
‫واسه جا زدن خیلی دیر شده؟
‫آره، قطعا دیر شده.
‫ضمنا، من کلی زحمت کشیدم ‫تا اون پای رو جور کنم.
‫- می‌خوام بخورمش. ‫- یا می‌تونیم راحت...
‫بریم کافه سر خیابون ‫و نوشیدنی بخوریم.
‫خیلی‌خب.
‫دکتر ولف، بفرمایین بشینین.
‫فقط می‌خوام بگم خیلی برام ارزشمنده...
‫که همه‌تون دور این میز نشستین. ‫امسال...
‫بیش از همه بابت فرصت‌های دوباره ‫شکرگزارم.
‫دکتر ولف، مایلین حالا شما بگین؟
‫گمون کنم من کم‌کم دارم از...
‫تجدید دیدارهای غیرمنتظره خوشحال می‌شم.
‫هوم.
‫متیو.
‫آها. اِم...
‫من بابت خانواده‌ام شکرگزارم...
‫و خوشحالم که وبال گردنشون نبودم.
‫متیو، خواهش می‌کنم.
‫دیگه نمی‌تونم تو واحد خودم ‫زندگی کنم...
‫و نمی‌تونم تو آتش‌نشانی زندگی کنم. ‫خیلی سخته.
‫واسه همین...
‫با یه تأسیساتی هماهنگ کردم.
‫آسایشگاهه. می‌تونم برم اونجا.
‫تا وقتی بتونم تحمل کنم، در امانم.
‫ولی کشتی من داره غرق می‌شه...
‫و هیچ‌کدوم شما رو ‫با خودم غرق نمی‌کنم.
‫- بابا، خودمون می‌خوایم کمک کنیم. ‫- وظیفه‌ات این نیست عزیزم.
‫- خیلی سخته. ‫- ولی نیست.
‫نیست، آخه تنهایی کمکت نمی‌کنیم.
‫یعنی چی؟
‫همگی به توافق رسیدیم ‫زندگی تو آتش‌نشانی راه‌حل نیست.
‫ولی بچه‌ها می‌خوان هرچقدر می‌تونن ‫کمک کنن.
‫متیو، می‌خوام دوباره خونه خودمون ‫زندگی کنی.
‫من تنها کمکت نمی‌کنم، ‫تو هم تنها نمی‌مونی.
‫اصلا سعی نکن بحث کنی.
‫دنیس به اندازه یه ماه ‫غذای منجمد ردیف کرده.
‫عین مارتا استوارت شده. ‫خب؟
‫شک ندارم.
‫تو کلی آدم خوب اطرافت داری...
‫که می‌خوان تا می‌تونن ‫کمک کنن.
‫یه نگاهی بنداز.
‫ایول متیو!
‫ایول، دمت گرم مت!
‫وایستا ببینم. این‌ها کی‌ان بابا؟
‫- همکارهامن. ‫- و افرادی که جونشون رو نجات داده.
‫- هوات رو داریم. ‫- خیلی برامون عزیزی!
‫گاهی اگه بذاری بقیه کمکت کنن،
‫بهترین هدیه دنیا رو بهشون دادی.
‫ممنون متیو!
‫ممنون که این همه غذا آوردین.
‫آره، مرسی خاله. ‫همه‌چی عالیه.
‫ببخشید مجبور بودم ‫شکرگزاری کار کنم.
‫عیبی نداره. ما هوات رو داریم. ‫همیشه.
‫- ممنون. ‫- خیلی‌خب.
‫سلام، سلام، سلام. ‫خیلی‌خب، همه می‌گن...
‫پای سیب‌زمینی شیرینت ‫کشته مرده داره.
‫معلومه. ‫دستورپخت قدیمی خانواده‌مونه.
‫- اِم... ‫- آنتونی، ایشون خواهرم...
‫هلنه. ‫آنتونی مسئول اورژانس ماست.
‫خیلی خوش‌وقتم. ‫واسه عید برنامه‌ای نداری؟
‫یا کلا جای گلوله و بریدگی درمان می‌کنی؟
‫نه، راستش بیشتر ‫بریدگی و سوختگیه.
‫ولی دارم می‌رم. ‫بچه‌ها پیش زن سابقمن،
‫پس امشب خبری نیست.
‫ولی می‌دونین امسال ‫واسه چی شکرگزارم؟
‫شکرگزاری تو اورژانس بودم،
‫ولی هیچ بیماری بازی «کابویز» رو ‫لو نداد.
‫«کابویز»؟ وای نه. ‫تازه داشت ازت خوشم می‌اومد.
‫چیه؟ خانم‌ها، ببینین، خیلی هم بد نیستم.
‫بهش بگو. خیلی هم بد نیستم!
‫وای خدایا. کی این رو درست کرده؟
‫هوم. به پرستارهام گفتم ‫بهترین غذا کریسمس مرخصی می‌گیره.
‫متوجهی این اولین شکرگزاری خانوادگیمونه؟
‫کاش می‌تونم خاصش کنم.
‫الان هم خاصه. ‫ما پیش همیم.
‫متیو؟
‫سلام.
‫اگه می‌خوای لباس ورزشی رو...
‫کنار بذاری، برات یه چیزی خریدم.
‫متیو. کجایی؟
‫همین‌جام.
‫عمل نجات معمولا به چیزهایی...
‫از جمله قهرمانی و شجاعت ‫مربوط می‌شه.
‫ولی از نظر امثال من...
‫همیشه عملی از روی اهمیت بود.
‫نمی‌فهمم.
‫بابا، هنره.
‫هرچی تو بگی.
‫[مجموعه بی‌نام نقطه‌کور]
‫لابد هیچ‌وقت گمون نمی‌کردم خودم...
‫نیازی به مراقبت داشته باشم.
‫ولی الان می‌دونم حتی ‫در سخت‌ترین روزهای عمرم،
‫تو و مامانت هستین...
‫تا از هر آتش که سر راهم ‫قرار بگیره نجاتم بدین.
‫- مامان؟ ‫- وای الیور.
‫خیلی زود اومدی. ‫می‌خواستم غافل‌گیرت کنم.
‫شکرگزاری رو آوردم پیش تو.
‫بفرمایین!
‫چمازهات رو دیدم الیور.
‫سرم با کار خیلی شلوغ بود.
‫می‌دونم، خلاصه خودم...
‫بعضی‌هاشون رو بردم تو حموم طبقه بالا.
‫دوش رو یه‌کم باز کردم.
‫باید با بخارش سرحال بشن.
‫- خشک شدن. ‫- فردا بهتر می‌شن.
‫حالا میبینی.
‫حالا این گنده‌بک رو میاریم بیرون.
‫هوف!
‫راستش، برش بوقلمون ‫همیشه کار اون بود.
‫دوست‌هامون هم تشویق می‌کردن ‫آخه خیلی راحت جلوه می‌کرد.
‫ایش، خیلی اعصابم خرد می‌شد. ‫باقی کارها با من بود...
‫- و کل... ‫- مامان.
‫گاهی قهرمانانه‌ترین کاری ‫که می‌شه کرد...
‫دویدن تو دل ساختمون آتش‌گرفته نیست.
‫ساکت‌تر و کوچک‌تره،
‫ولی از جنبه‌ای سخت‌تره، ‫حداقل برای من.
‫راه دادن به تو و مادرت، ‫کمک قبول کردن.
‫موافقت با این کسب‌وکار بانک صدا...
‫که دکتر پیرس داشت می‌گفت.
‫همین که بذارم خلاف میل خودم ‫نجاتم بدن.
‫به نظر من، همین شجاعانه‌ترین کاریه ‫که به عمرم کردم.
‫خیلی هم ترسناکه.
‫ولی می‌ارزه...
‫اگه این‌جوری بیشتر پیش شما باشم.