‫آنچه گذشت...
‫اقدام کن دکتر پیرس،
‫وگرنه یکی دیگه می‌کنه.
‫نمی‌دونستم شما دوتا...
‫خیلی به هم میاین؟
‫پس اصطلاحات بچه‌ها رو ‫از اون یاد می‌گیری؟
‫سخنرانی دکتر پورتر راجع به من بود.
‫دکتر مادرش من بودم.
‫من رو مقصر نابودی زندگی می‌دونه...
‫و اومده اینجا لطفم رو جبران کنه.
‫- این چیه؟ ‫- آدرسه.
‫پدرت اینجاست.
‫می‌دونستم بالاخره دیدار می‌کنیم.
‫ولی تو کی هستی؟
‫سوفیا هستم. ‫ساکن واحد بالایی‌ام.
‫از بی‌خوابی رنج می‌برد،
‫واسه همین بدون پذیرش ‫بردمش اتاق درمان خواب.
‫وایستا ببینم. ‫در حین نشتی گاز...
‫تو اتاق درمان خواب بود ‫و حالش خوبه؟
‫هادسون اوکس شبیه تفرجگاهه.
‫آره، خب، این‌جوری آدم رو جذب می‌کنن.
‫ولفی، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم نجاتت بدم.
‫می‌شه داده‌های امروز...
‫اتاق درمان خواب رو برام بفرستی؟
‫[اتاق درمان خواب] ‫[طبقه سوم]
‫سوفیا کجاست؟
‫«ترجمه از کیارش»
‫می‌خواین شب رو زنده نگه دارین خانم‌ها؟
‫آره. ‫مهمونی بعدی کجاست...
‫- خوابگاهتون؟ ‫- ای بابا.
‫می‌تونم براتون خاطره‌ای بسازم ‫که تو نامه بنویسین.
‫آها. با همین قیافه؟
‫به خواب ببینی.
‫[تاکسی]
‫دنیس، این چه وضعشه؟!
‫کجا می‌ری؟!
‫وای!
‫من واسه کار اومدم اینجا.
‫با الیور تماس گرفتین.
‫پیغام بذارین.
‫سلام. باز هم منم.
‫می‌خواستم ببینم حالت بعد از صحبتمون چطوره.
‫ضمنا، راجع به سوفیا ‫هم چند سوال داشتم.
‫بهم زنگ بزن یا می‌تونیم سر کار ‫صحبت کنیم.
‫مامان، بهت گفتم کمکت می‌کنم ‫ویلونسلم رو بذاری تو ماشین.
‫ای بابا، به نظرت این جلوبازو ‫کمک لازم داره؟
‫وای خدایا، می‌شه یادت بمونه...
‫آرشه‌ات رو از تعمیرگاه تحویل بگیرم.
‫حواسم هست.
‫ببین. تو آماده‌ای.
‫تک‌نوازیت عالی می‌شه.
‫ولف همچنان میاد دیگه؟
‫به‌خاطر اون اصرار کردم ‫باخ اجرا کنم.
‫معلومه! ‫عمرا اگه از دستش بده.
‫خوبه.
‫خوشحالم با دوستت میای،
‫آخه گمون کنم بابا ربکا رو میاره.
‫آها، خب...
‫خوش به حالش.
‫به نظرت اریکا اون زیر دفن شده؟
‫گمون کنم واقعا نقص مرگبار داره.
‫خب، وقتی کارت نجات جون مردمه، ‫نمی‌تونی به فکر لباس‌چرک باشی.
‫راستش، اجاره‌نامه‌ام به زودی تموم می‌شه.
‫صاحب‌خونه‌ام می‌خواد ‫اجاره‌ام رو دو برابر کنه.
‫نمی‌تونه چنین کاری کنه.
‫قوانینی علیه این کار وجود داره.
‫مگه نه؟
‫تو فکرش بودم شاید بد نباشه ‫به جای دادگاهی کردنش،
‫من و تو بتونیم هم‌خونه بشیم.
‫وای. اِم...
‫تصمیم بزرگیه. ‫اِم...
‫باشه.
‫- باشه؟ ‫- باشه. آره.
‫قول می‌دم اگه لازم شد ‫با اریکا...
‫عین ماریئه کوندو برخورد کنم.
‫خیال کردی می‌خوام ‫با تو و اریکا زندگی کنم؟
‫معمولا سه نفر تو یه واحد ‫زندگی نمی‌کنن.
‫آره، درسته. کاملا درسته.
‫خودم می‌دونم.
‫ولی خیلی حس بدی بهم دست می‌ده...
‫که از اریکا بخوام از اینجا بره، آخه...
‫بلایی که سر خونه اریکا اومد ‫وحشتناک بود.
‫ولی بیش از شش ماه گذشته.
‫تو که پرستارش نیستی.
‫ضمنا، مطمئنم حالش از خوابیدن ‫روی مبل تخت‌شو به هم می‌خوره.
‫ممنون.
‫سلام! عذر می‌خوام آقای دکتر.
‫- هوم؟ ‫- الان شیفت شماست؟
‫- آره. ‫- عالیه.
‫دوست من از ۴:۰۰ صبح منتظره...
‫و من نمی‌تونم با این چکمه پاشنه‌بلند ‫برم سر کار پاره‌وقتم.
‫شیفت شب لعنتی ‫همیشه یه‌جوری غافل‌گیرم می‌کنه.
‫خیلی‌خب. ‫شب پرماجرایی داشتین خانم‌ها؟
‫- فقط دو نوشیدنی خوردیم. ‫- نه. یکی دیگه هم بود.
‫نه. اون حساب نیست.
‫روم اثر نداره.
‫- هوم. ‫- ظاهرا یه چیزی روی شونه‌ات اثر گذاشته.
‫انگار در رفته.
‫می‌خوای بهم بگی چی شده؟
‫من دچار حمله عصبی می‌شم.
‫چند ماهه که بهم دست می‌ده.
‫این‌دفعه شدید بود.
‫ضربانم بالا رفت،
‫بعدش تا به خودم اومدم ‫دیدم کف خیابون افتادم.
‫نمی‌دونم چی شد.
‫سابقه پزشکی نداری.
‫اصلا واسه اضطراب دکتر نرفتی؟
‫خب، کی وقتش رو داره؟
‫سلام! پسر خوشگل موفرفری!
‫دوستم می‌خواد بدونه مجردی یا نه.
‫- ولی هستی؟ ‫- هوم؟
‫آره. ‫ولی سرم خیلی شلوغه.
‫- ای بابا! ‫- می‌دونم، می‌دونم.
‫اما لباس‌هاتون حرف نداره.
‫ممنون عزیز دلم.
‫خیلی‌خب.
‫وای. چه‌جوری این کار رو کردی؟
‫ای بابا، سال‌ها تو اورژانس تمرین کردم.
‫- هه! ‫- بذار مطمئن بشم این مفصل محکمه.
‫خب؟
‫بس کن.
‫انگار قلبم می‌خواد ‫از سینه‌ام بیرون بزنه.
‫موادی مصرف نکردین؟ ‫باید به من بگین.
‫- نه! ‫- نه.
‫اصلا.
‫ضربانش خیلی تنده، ‫نباید واقعی باشه.
‫حتما مشکل مانیتوره.
‫یه‌کم اینجا بمون.
‫می‌خوام چند آزمایش بگیرم،
‫به یکی از همکاران عصب‌شناسم می‌گم ‫معاینه‌ات کنه.
‫تا منتظرین، بیکن، نیمرو و پنیر ‫اون‌ور خیابون...
‫همیشه سردرد من رو خوب می‌کنه.
‫ولف امروز نیومده سر کار.
‫خب، اولین باری نیست ‫که غیبش می‌زنه.
‫شاید دزدکی یه بیمار رو برده کنی آیلند...
‫تا یادش بندازه چقدر چرخ‌فلک دوست داره.
‫قضیه جدیه جاش.
‫کل آخرهفته ازش خبری نداشتم.
‫الان هم روز کاریش رو نمیاد؟
‫حس بدی دارم.
‫خیلی‌خب. آروم باش.
‫جفتمون نگران ولفیم،
‫ولی اخیرا کارش حرف نداشته.
‫عادتش همینه جاش.
‫وقتی زندگی شخصیش پرآشوبه،
‫خودش رو غرق کارش می‌کنه.
‫ای خدا. ‫باید متوجه می‌شدم.
‫از وقتی باباش برگشت ‫خودم رو...
‫واسه فروپاشیش آماده کرده بودم.
‫فقط کاش در همین حین ‫با تو هم دعواش نمی‌شد.
‫بی‌خیال. دعوامون جزئی بود.
‫جزئی نبود.
‫ولی شاید حالت بهتر بشه...
‫که بدونی به نظرم دکتر پورتر ‫بیشتر اذیتش کرد.
‫- وایستا ببینم. مگه... ‫- وای، نه بابا.
‫وقتی چارلی بچه بود، ‫مامانش با سرطان از دنیا رفت.
‫معلوم شد دکترش ولف بود.
‫یه مسئله دیگه هم هست.
‫دقیقا بعد از نشتی کربن مونوکسید،
‫ولف اصلا آروم نمی‌شد.
‫ظاهرا بیماری به نام سوفیا وجود داشت.
‫تو اتاق درمان خواب ‫تنهاش گذاشته بود.
‫گفت از دوستان باباشه.
‫یعنی چی که تنهاش گذاشته بود؟
‫- حالش خوب بود؟ ‫- آره.
‫ولی چطور ممکنه یکی ‫چند ساعت تو اتاق بسته...
‫کربن مونوکسید استشمام کنه ‫و حالش خوب باشه؟
‫- به نظرم منطقی نبود. ‫- اوهوم.
‫واسه همین کل فیلم ‫اتاق درمان خواب رو تماشا کردم...
‫و فقط دیدم ولف تو اون اتاق ‫تک و تنهاست...
‫و بعدش هم تخت خالی بود.
‫گمون نمی‌کنم سوفیا وجود داشته باشه.
‫اِم... به نظرت ولف ‫یه بیمار رو توهم زده؟
‫وقتی جوان‌تر بودیم،
‫ولف توهم‌زاها رو امتحان می‌کرد...
‫و با باباش مکالمات طولانی برقرار می‌کرد.
‫ولی جاش، انگار این یکی فرق داشت.
‫باید برم ببینمش.
‫باید برم خونه‌اش.
‫- من باهات میام. ‫- نه.
‫نه. نمی‌خواد تو این‌جوری ببینیش.
‫ببین، من از پسش بر میام.
‫قبلا سرپاش کردم و...
‫باز هم می‌تونم.
‫خبر خوشی دارم. ‫ظاهرا همه‌چی عادیه.
‫چند آزمایش دیگه هم می‌گیریم،
‫اما معاینه عصبیت ‫فعلا خوبه.
‫- یعنی فقط حمله عصبی بود؟ ‫- احتمالا.
‫ولی حمله عصبی همیشه بی‌دلیل نیست.
‫اتفاقی نیفتاد ‫که احیانا دلیلش بوده باشه؟
‫اِم... هیچی یادم نمیاد.
‫خیال می‌کردم این حملات تموم شدن.
‫تغییراتی اعمال کرده بودم.
‫خب، حافظه جسمانی حملات...
‫بیش از تصور اکثریت باقی می‌مونه.
‫رافائل یه پژواک‌نگاری قلب می‌گیره...
‫تا مطمئن بشیم قلبت مشکلی نداره.
‫بعدش صحبت می‌کنیم.
‫باشه.
‫کورتینا به اورژانس.
‫خیلی‌خب. نظری ندارین؟
‫علائمش رو توصیف کرد، ‫ولی چیزی قطعی نبود.
‫همه‌چی عادیه.
‫به نظر من تجربه تلخی داشته.
‫فقط هم از زمین خوردن نیست.
‫انگار کم آورده.
‫آره، خب اورژانس گاهی ‫چنین تأثیری روی آدم‌ها داره.
‫آزمایش سم‌شناسیش نشون داد ‫هیچ موادی مصرف نکرده،
‫پس همین‌جا تحت نظرش بگیریم...
‫و اگه اتفاق غیرمنتظره‌ای رخ نداد ‫مرخصش کنیم.
‫خب، من یه اتفاق غیرمنتظره دارم.
‫من هر روز اخبار اشخاص گم‌شده رو ‫بررسی می‌کنم،
‫چون برام مهمه...
‫و چون خیلی دلم می‌خواد ‫تو یه مستند جنایت واقعی باشم.
‫اما دنیس عزیزتون تو فهرست ‫گم‌شده‌های کلانتری نیویورکه.
‫[گم‌شده]
‫یا خدا.
‫پیک «پستمیتسی»؟
‫به خدا سفارشم رو ‫تو موعد مقرر لغو کردم.
‫نه، من پیک نیستم...
‫عذر می‌خوام. تو کی هستی؟
‫برد هستم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- کارول پیرس هستم.
‫از دوستان ولفم. ‫اینجاست؟
‫کاش بود؟
‫خیال می‌کردم دوست من هم هست.
‫اما غیبش زد.
‫- غیبش زد؟ ‫- آره.
‫طرف کلا ناپدید شد. ‫غیبش زد.
‫آره، سه روزه که الیور خونه نیومده.
‫خب... گفتی اسمت برده؟
‫آره.
‫از کجا با ولف آشنا شدی؟
‫تو کافه. ‫کافه دی‌مین تو خیابون کریستوفر.
‫ولف هیچ‌وقت از کافه ‫یا کلوپ خوشش نمی‌اومد.
‫اذیت می‌شه.
‫به‌خاطر مشکل چهره‌کوریش؟
‫خیال می‌کردم داره سربه‌سرم می‌ذاره.
‫مردی که چهره بقیه یادش نمی‌مونه...
‫خیلی‌ها همین بهانه رو میارن.
‫ولی از من بشنو.
‫اون شب به الیور خوش گذشته بود.
‫من از خونه‌ای که از «ایربی‌ان‌بی» ‫اجاره کردم شاکی بودم...
‫و گفت می‌تونم یه مدت اینجا بمونم.
‫ولف غریبه‌ها رو هم همین‌جوری ‫به خونه‌اش راه نمی‌ده.
‫خب، شاید اون‌قدر که خیال می‌کنی ‫نمی‌شناسیش.
‫اسم کسی به نام سوفیا رو نیاورد؟
‫چرا.
‫چرا. همون رسوندش دی‌مین.
‫- یعنی دیدیش؟ ‫- نه.
‫گفت با هم اومدن، ‫ولی اون زودتر رفت.
‫یعنی اصلا نمی‌دونی ‫چند روز اخیر...
‫- کجا می‌خوابه؟ ‫- شرمنده‌ام.
‫کاش کمکی از دستم برمی‌اومد.
‫کاریه.
‫باید برم.
‫تو هم باید بری.
‫آره.
‫این... شماره منه.
‫اگه ازش خبری شنیدی، ‫باهام تماس بگیر.
‫دنیس، یکی از پرستارها ‫چیز غیرمنتظره‌ای پیدا کرد...
‫که می‌خواستیم راجع بهش ‫باهات صحبت کنیم.
‫تو در فهرست گم‌شده‌های ‫کلانتری نیویورکی.
‫می‌دونستی؟
‫اِم... اِم...
‫نه. ولی... آره، ‫گمون کنم می‌شه گفت...
‫بدون مرخصی غیبم زد.
‫ما دکترتیم ‫و موظف نیستیم...
‫موقعیتت رو به اطلاع کسی برسونیم.
‫ولی می‌خوایم ازت بپرسیم ‫حالت خوبه؟
‫اگه در خطری، ‫می‌تونیم کمکت کنیم.
‫خیالتون راحت باشه.
‫اگه خیال کردین ‫من رو تو زیرزمین زنجیر کرده بودن،
‫از این خبرها نبود.
‫ولی خیلی از رازداریتون...
‫سپاس‌گزارم.
‫می‌خوای بهمون بگی چرا غیبت زد...
‫یا نمی‌خوای کی پیدات کنه؟
‫اگه جلسه روان‌کاوی می‌خواستم، ‫کتاب صوتی مل رابینز رو پخش می‌کردم.
‫می‌خواین کمکم کنین؟
‫بفهمین مشکل بدنم چیه!
‫اگه نمی‌تونین، بذارین از اینجا برم.
‫اوهوم.
‫خیلی‌خب. معلومه ربوده نشده.
‫خب، سنش خیلی کمه ‫که بخواد دچار بحران میانسالی شده باشه.
‫شاید مافیا دنبالشه.
‫یا نزول‌خورها.
‫یا یه عشق بد.
‫آره. ‫اگه ولف بود خیلی تحقیق می‌کرد.
‫راستی، کجاست؟
‫مطمئن نیستم. ‫پیجش کردم.
‫حتما دیرش شده.
‫لابد اون هم ممکنه دیر کنه.
‫خب، تو رو باش...
‫که خیلی راحت آسانسور سوار می‌شی.
‫بدک نیست، مگه نه؟
‫روان‌کاوی خیلی کمک کرده.
‫کاش پنج سال پیش شروع کرده بودم.
‫ولی رشد کردم.
‫حالا که حرفش شد،
‫باید راجع به خونه ‫یه درخواستی ازت بکنم.
‫می‌دونم، می‌دونم. ‫اخیرا خیلی تنبل بودم،
‫واسه همین یه خدمات نظافت ‫استخدام کردم.
‫باهام بحث نکن. ‫خودم پولش رو می‌دم.
‫هوم.
‫خوبی پیرس؟
‫[بیمارستان عمومی برانکس]
‫دیگه ویزیت خانگی می‌کنی؟
‫نگو که داری عین ولف می‌شی؟
‫حوصله تکه انداختنت به ولف رو ندارم.
‫خب، باشه. ‫راستش، بهش حسودیم می‌شه.
‫کل وقتت رو به خودش اختصاص می‌ده.
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫چیکار می‌کنم؟
‫ازم دل‌بری می‌کنی.
‫واسه سرگرمیه؟
‫مگه اون دختره رو دوست نداری؟
‫علاقه جزئی بود. ‫خیلی وقته تموم شده.
‫جواب سوالم رو ندادی.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫آروم باش!
‫دنیس، آروم باش!
‫دنیس، باید آروم باشی.
‫گمون کنم دوباره ‫دچار حمله عصبی شدی!
‫نمی‌تونم تو این تخت بمونم!
‫باید یه چیزی بهش بزنم.
‫بهتر شد. خوبی؟
‫خیلی‌خب. نمی‌دونم چی بود،
‫ولی خیلی از حمله عصبی وخیم‌تره.
‫بعدش یهویی تموم شد...
‫و الان یه‌کم حالت تهوع داره.
‫به جز اون، دنیس دوباره خوب شده.
‫اما اگه به این می‌گه حمله عصبی،
‫مشکلش رو اشتباه تشخیص داده.
‫هنوز هم بهمون نمی‌گه ‫چرا گم‌شده محسوب می‌شه،
‫پس همچنان ممکنه مشکل روانی باشه.
‫شاید حالا که اینجاست،
‫یه خاطره آسیب‌زا رو تشدید کرده،
‫عین اون بالرین ‫که اضطراب پس از سانحه آی‌سی‌یو داشت.
‫تشخیص مشکل روانی ‫با حذف انجام می‌شه.
‫دیگه چه آزمایشی مونده؟
‫تیروئیدش مونده.
‫پژواک‌نگاریش عادی بود.
‫با اون فشار خون،
‫ممکنه تنگی سرخرگ کلیوی باشه.
‫یه سونوگرافی می‌نویسم.
‫به بخش فنی می‌گم ‫تو اولویت بذارنش.
‫سی‌تی سرش عادی بود، ‫ولی ام‌آرآی می‌گیریم.
‫فقط نگرانم یه چیزی رو ‫از قلم انداخته باشیم.
‫ای بابا، بهش زمان بدین. ‫به قول ولف...
‫خودش به هر حال بروز می‌ده.
‫ای خدا. یه صبح نیست ‫و هیچی نشده ازش نقل‌قول می‌کنم.
‫دکتر ولف کجاست؟ ‫معمولا قبل از ما رسیده اینجا.
‫آنفلوآنزا گرفته و نمیاد.
‫به هیچکدومتون هیچی نگفته؟
‫ولف همیشه می‌ذاشت ‫دزدکی وارد دفترش بشی؟
‫ای بابا.
‫وضع خرابه و باید دست بجنبونیم.
‫تو خونه‌اش هیچی پیدا نکردم،
‫فقط یکی به نام برد اونجا بود.
‫عذر می‌خوام. برد؟
‫برد کیه؟
‫رفیق جدیدش که تو کافه آشنا شدن.
‫بگو ببینم، عادیه که آدم بذاره ‫رفیق جدیدش چندین روز...
‫خونه‌اش بمونه ‫و خودش غیبش بزنه؟
‫ولف آدمی نیست که بذاره کسی...
‫یه شب هم خونه‌اش بمونه.
‫دیگه چی گفت؟
‫ولش کن. مهم نیست.
‫بهتر نیست پلیس خبر کنیم؟
‫من از آشناهای خودم پرسیدم.
‫پرس‌وجوی غیررسمی کردم، ‫هیچی نمی‌دونستن.
‫شاید بهتر باشه از ماریل بپرسیم. ‫ممکنه پیش اون باشه.
‫تنها کسی که مطمئنم پیشش نیست ‫مادرشه.
‫ضمنا، اون برگشته تورکس و کایکوس...
‫و نمی‌خوام نگرانش کنم.
‫خیلی‌خب. بیا دنبال هر اشاره‌ای ‫به اسم سوفیا بگردیم...
‫هر مدرکی که نشون بده ‫واقعا بیمارشه.
‫من بهش زنگ می‌زنم.
‫نیکولز، خیال کردی من از صبح ‫بهش زنگ نمی‌زنم؟
‫- شاید جواب من رو بده. ‫- آخه خیلی خاصی.
‫[جاش]
‫هیچ راه ارتباطی باهاش نداریم.
‫عه، سلام.
‫- سلام. ‫- امشب میای پیش ما؟
‫می‌خوام لازانیا درست کنم...
‫و باید بدونم پنیر بادوم‌هندی بزنم یا نه.
‫ای بابا. من دو شیفته‌ام.
‫پس همون موتزارلای عادی می‌زنم.
‫من...
‫نمی‌خوام فضولی کنم،
‫ولی جفتمون می‌دونیم ‫برخی مکالمات...
‫چقدر براش اضطراب‌آورن.
‫اما من و دینا صحبت کردیم...
‫که رسما هم‌خونه بشیم.
‫وای!
‫خیلی واسه جفتتون خوشحالم.
‫- تبریک می‌گم. ‫- مرسی.
‫ما هم هیجان‌زده‌ایم.
‫بحثش همین امروز صبح پیش اومد...
‫و مسلما اصلا عجله‌ای نیست ‫که تو خونه پیدا کنی.
‫تا هر وقت بخوای ‫می‌تونی اونجا بمونی.
‫آها!
‫نه... ‫خیلی لطف دارین،
‫ولی نمی‌خوام بیش از حد مزاحم باشم.
‫اخیرا تو اون خونه مزاحم بودم.
‫نگران نباش. ‫کاملا درک می‌کنم.
‫عه.
‫عه، من باید برم.
‫دکتر لایونل، لطفا تماس بگیرین...
‫جریان چیه؟
‫وقتی اومد اورژانس خوب بود.
‫یه‌کم حالت تهوع داشت، ‫واسه همین بهش دارو دادیم، ولی بعدش...
‫- ببین. ‫- دنیس، بهم بگو حالت چطوره.
‫تو کی هستی؟ جریان چیه؟
‫باید ضربان قلب و فشارش رو پایین بیاریم.
‫بیست میلی‌گرم لابتالول ‫به سرمش بزنیم.
‫ظاهرا خودش بروز داد.
‫اگه فشارش رو پایین نیاریم ‫با سکته می‌میره.
‫من رسیدگی می‌کنم.
‫- فشارش رو به افزایشه. ‫- بیست میل دیگه بزنیم و سرم وصل کنیم.
‫حالم خوب نیست. ‫چی شده؟
‫داریم بررسی می‌کنیم.
‫- عدل همون روزی که ولف نیست... ‫- ایمانت کمه کینی.
‫دکتر دنگ، چی می‌بینی؟
‫همه‌چی با هم بالا می‌ره.
‫انگار بهش اپی‌نفرین زدیم، ولی نزدیم.
‫از بدن خودشه.
‫من هم واسه حالت تهوعش ‫متوکلوپرامید نوشتم.
‫دچار بحران فئو شده.
‫خیلی‌خب. همه‌چی جور شد.
‫ممکنه داروهایی که بهش می‌دیم ‫به کشتنش بده.
‫حالت خوب می‌شه. ‫فهمیدیم.
‫کمکی از دستم بر میاد آقایون؟
‫آره. دنبال یکی از بیمارانتون هستیم...
‫دنیس ریورا.
‫بیمارستان نمی‌تونه اطلاعاتی بده.
‫اگه بیماری ملاقاتی بخواد، ‫خودش اطلاع می‌ده.
‫می‌خوام برم خونه.
‫بابا...
‫تا دنیس رو پیدا نکنیم ‫نمی‌تونیم بریم.
‫دنیس؟
‫دخترت. خواهرمون.
‫چند وقته گم شده، یادته؟
‫گمون کنم پدرت دچار زوال عقل شده؟
‫آره، چند وقتی می‌شه.
‫خیال می‌کردم بهش عادت کنم، ولی...
‫هیچ‌وقت راحت‌تر نمی‌شه.
‫آره، ببین. ‫باید کمکمون کنی، خب؟
‫دنیس خواهر منه.
‫اون داداشش جوییه، ‫اون هم بابامون سانتی...
‫- ببخشید. همچنان نمی‌تونم. ‫- ببین. شیلا زنگ زد،
‫خب؟ ‫گفت دنیس اینجاست.
‫می‌دونم باید کارت رو بکنی، ‫ولی...
‫یه ماهه خواهرم رو ندیدیم ‫و ازش خبری نداریم.
‫خب؟ ‫بدجوری نگرانشیم.
‫خواهش می‌کنم.
‫به‌خاطر شک دکتر دنگ،
‫چند آزمایش خیلی خاص گرفتیم.
‫به عمرم تا امروز نتیجه مثبتش رو ‫ندیده بودم.
‫تو دچار چیزی به نام ‫فئوکروموسیتوما هستی...
‫که تومور غیرسرطانی و نادریه...
‫و تو بدن آدرنالین آزاد می‌کنه.
‫یعنی وقتی این حملات بهم دست می‌ده،
‫صرفا وحشت نکردم؟
‫احتمالا حس حمله اضطرابی ‫بهت دست می‌ده، ولی این‌طور نیست.
‫دلیلش یه توموره.
‫می‌شه گفت انگار این تومور...
‫بدنت رو مملو از کوکایین می‌کنه.
‫واسه همین سینه‌ات می‌تپه ‫و سردرد می‌گیری...
‫و حس می‌کنی نفست بالا نمیاد.
‫یه سری چیزها ممکنه ‫این تومور رو فعال کنن،
‫عین داروهایی که واسه ‫حالت تهوع بهت زدیم...
‫یا استرس یا ورزش ‫یا حتی لمس.
‫لمس.
‫حتما شوخیتون گرفته.
‫خب، می‌تونین تومور رو در بیارین؟
‫پیدا کردن فئو گاهی خیلی سخته.
‫باید مال تو رو با عکس‌برداری پیدا کنیم.
‫اما خبر خوش از این قراره ‫که الان دیگه می‌دونیم...
‫چه دارویی بهت بدیم ‫و چه دارویی ندیم.
‫بهترین کاری که می‌تونی بکنی ‫اینه که سعی کنی آروم باشی.
‫پسر خوشگل موفرفری.
‫دنیس عزیزم.
‫بابا و داداش‌هات تو سالن انتظارن.
‫یا خدا.
‫حتما شیلا بهشون گفته اینجام.
‫حال بابام خوبه؟
‫آره.
‫من حس می‌کنم خیلی نگرانت بودن.
‫دنیس، مجبوری نیستی ‫کاری که آمادگیش رو نداری انجام بدی.
‫بهشون بگین چیزیم نیست ‫و بهشون بگین برن.
‫توانش رو ندارم.
‫باشه.
‫این‌طور که فهمیدم،
‫اشخاصی که از دستشون فراری‌ای ‫اعضای خانواده‌اتن؟
‫دنیس، اگه امنیتت در خطره...
‫ای بابا، اون‌جوری نیست.
‫بابام زوال عقل وخیم داره.
‫چند سال اخیر ‫بعد از مرگ مامانم،
‫من پرستار تمام‌وقتش بودم.
‫منظورم از تمام‌وقت ‫هر روز و کل روزه.
‫صبح از تخت بلندش می‌کنم،
‫نظافتش می‌کنم،
‫همه‌جا می‌رسونمش.
‫بدون من نمی‌تونه از خونه خارج بشه.
‫اما این کارها راحته.
‫بابای من همه‌چیزم بود،
‫قهرمان زندگیم بود.
‫قبلا من رو کول می‌کرد،
‫اما الان من بلندش می‌کنم ‫بره حموم.
‫قلبم می‌شکنه.
‫همه این کارها رو ‫تک و تنها می‌کردی؟
‫گمون کنم سندروم «تک‌دختره.»
‫داداش‌هام تقریبا ‫به هیچ دردی نمی‌خورن.
‫جویی رو بعد از طلاقش ‫به زندگی برگردوندم.
‫مالیات دام رو براش پرداخت می‌کنم.
‫در واقع مادر همه‌شونم.
‫خودشون فرض کردن ‫من این کار رو می‌خوام.
‫هوم. اگه یه نسخه دیگه ازت بود، ‫یه زندگی دیگه بود،
‫چیکار می‌کردی؟
‫مامانم آرایشگاه داشت.
‫قبلا گمون می‌کردم ‫عین خودش آرایشگر بشم.
‫اما بعدش حتی واسه شونه کردن ‫موی خودم هم وقت نداشتم.
‫خب، اتفاق خاصی افتاد...
‫که باعث شد بری؟
‫این حملات...
‫که خیال می‌کردم حمله عصبی‌ان...
‫از چند ماه پیش شروع شدن.
‫انگار بدنم داشت بهم می‌گفت...
‫موندن تو اون خونه به کشتنم می‌ده.
‫واسه همین اومدم شهر، ‫رفتم خونه دوستم شیلا.
‫رفتیم بیرون.
‫سال‌ها این‌قدر بهم خوش نگذشته بود.
‫یه شب شد دو شب،
‫بعدش سه شب، ‫بعدش یه هفته.
‫باز هم بهم حمله دست می‌داد، ‫ولی کمتر شده بود،
‫واسه همین خیال کردم ‫تصمیمم به نفع خودمه.
‫اما خیلی عذاب وجدان داشتم.
‫دیشب داداشم دام رو ‫دم یه کلوپ دیدم...
‫و حس کردم فرار کردن ‫از رویارویی با عملم راحت‌تره.
‫هوم.
‫[احتمالا: گاراژ راست اند کروم]
‫باید جواب بدین؟
‫عذر می‌خوام.
‫بیماری دارم که نگرانشم.
‫می‌دونستی ۴۸ میلیون از مردم این کشور...
‫الان همین تجربه تو رو دارن؟
‫ما در بحران نگه‌داری از بزرگسالانیم.
‫اما گزینه‌هایی داری.
‫تا حالا به فکر آسایشگاه ‫واسه بابات نبودی؟
‫چرا.
‫ولی تصور اون مکالمه باهاش ‫از توانم خارجه.
‫- هوم. ‫- دلش می‌شکنه.
‫دل من هم می‌شکنه.
‫به خودم گفته بودم ‫هیچ‌وقت چنین کاری نمی‌کنم.
‫معمولا می‌گن زوال عقل ‫واسه اعضای خانواده...
‫از شخص دچار بیماری سخت‌تره.
‫ولی دنیس، اگه به خودت استراحت بدی،
‫کمکت می‌کنه واسه بابات...
‫دختر و پرستار بهتری باشی.
‫گاهی باید اون مکالمات سخت رو داشته باشی،
‫حتی اگه از نتیجه‌شون می‌ترسی.
‫خب، انتظار این رو نداشتیم.
‫معمولا این تومورهایی ‫که آدرنالین تولید می‌کنن...
‫نزدیک کلیه ایجاد می‌شن،
‫ولی مال تو...
‫توی ستون فقراتته.
‫خب، انگار خیلی وحشتناکه.
‫واسه همین خیلی خوبه...
‫که ما جراح مغز و اعصاب متخصصی داریم ‫که می‌تونه درش بیاره.
‫باید خیلی ظریف عمل کنیم ‫تا اطمینان حاصل کنیم...
‫به نخاعت آسیبی وارد نمی‌کنیم...
‫و در عین حال نذاریم تومور...
‫به جریان خونت آدرنالین ترشح کنه.
‫انتظار دارم عمل رو سالم ‫پشت‌سر بذاری.
‫اما چنین جراحی‌هایی ‫هیچ تضمینی ندارن.
‫یعنی ممکنه بمیرم.
‫خب، عمل نکردن خیلی خطرناک‌تره.
‫خودمون دیدیم این تومور ‫چه تأثیری داره.
‫می‌دونستم اتفاق وحشتناکی ‫تو بدنم افتاده.
‫حسش می‌کردم.
‫خانواده‌ام هنوز اینجان؟
‫سلام.
‫می‌خوای امشب باهام بیای ‫یه خونه ببینیم؟
‫می‌شه پیاده تا بیمارستان اومد.
‫ولی تو عاشق دویدن سر کاری.
‫حالا که تو و کیتی دارین...
‫هم‌خونه می‌شین، ‫باید یه مسیر جدید پیدا کنم.
‫وایستا ببینم.
‫کیتی بهت گفت؟
‫نباید چیزی می‌گفت.
‫می‌خواستم اول خودم باهات حرف بزنم.
‫خب، مطمئنم فقط می‌خواست ‫کمک کنه.
‫به هر حال، به نظرم خیلی خوبه.
‫خیلی خوب نیست؟
‫خب، آدم بالاخره باید...
‫همین کار رو بکنه دیگه، مگه نه؟
‫به نظرم این حرف‌ها مهم نیست.
‫خودت چی می‌خوای؟
‫من می‌خوام...
‫زندگیم رو همین‌جوری نگه دارم.
‫من عاشق کارمم.
‫عاشق زندگی با بهترین دوستمم.
‫و کیتی هم...
‫دوست خیلی خوبیه
‫ولی آمادگیش رو ندارم ‫که باهاش هم‌خونه بشم.
‫نمی‌دونم می‌تونم این رو ‫بهش بگم یا نه.
‫می‌خوای من بهش بگم؟
‫ارتباط من و کیتی خیلی خوب شده.
‫شما دوتا نمی‌خواین ‫هم‌خونه بشین؟
‫خیلی‌خب. حالا که می‌تونم به یکی بگم...
‫تو ستون فقراتش توموری داره ‫که ممکنه به کشتنش بده،
‫می‌تونم به دوستم بگم ‫آمادگیش رو ندارم باهاش هم‌خونه بشم.
‫اِم...
‫سلام. یه لحظه وقت داری؟
‫آره. ‫می‌خواستم برگردم بیرون.
‫- چی شده؟ ‫- اِم...
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫من آمادگیش رو ندارم ‫باهات هم‌خونه بشم.
‫باشه.
‫من کار بدی کردم؟
‫نه. معلومه که نه. اِم...
‫نمی‌خوام فقط به‌خاطر راحتی...
‫هم‌خونه بشیم.
‫ضمنا، نمی‌خوام اریکا رو بیرون کنم.
‫ببخشید که به اریکا گفتم.
‫فقط می‌دونم از مکالمات دشوار ‫اجتناب می‌کنی.
‫نه، یه‌کم طول می‌کشه ‫به مکالمات دشوار فکر کنم.
‫ولی باید امروز صبح ‫صادقانه جوابت رو می‌دادم.
‫چیز دیگه‌ای هست ‫که تو دلت مونده باشه؟
‫خب، هنوز یه‌کم ناراحتم...
‫که من رو تو کیک‌بال انتخاب نکردی.
‫دینای، وای خدایا. ‫اون جریان مال هزار سال پیشه.
‫می‌دونم. ‫ولی شرم‌آور بود.
‫اون لحظه هر از گاهی دوباره یادم میاد.
‫احساس طرد شدگی شدیدی داشتم.
‫گاهی نیش و کنایه می‌زنی...
‫که من قانون‌مدارم و اضطراب دارم.
‫گاهی با خودم می‌گم...
‫اصلا دلت می‌خواد دوست باشیم؟
‫دینا، تو دوست خیلی خوبی هستی.
‫واقعا؟
‫آره.
‫من هم گاهی اذیت می‌شم.
‫مثلا گاهی حس می‌کنم ‫اگه بخوای بین من و اریکا انتخاب کنی،
‫همیشه اون رو انتخاب می‌کنی.
‫اما نمی‌خوام حس کنم...
‫بار اضافی‌ام.
‫وای! با این حرفم حس می‌کنم ‫از اون رفیق‌های حسودم.
‫لازم نیست بین شما انتخاب کنم.
‫اون دوستمه.
‫تو هم دوستمی.
‫کمکی از دستم بر میاد؟
‫آره. چندین تماس از دست رفته ‫از اینجا...
‫روی گوشی الیور ولف مونده.
‫خوشم نیومد وقتی بهتون زنگ زدم...
‫گوشی رو روم قطع کردین.
‫اسمش آشنا نیست.
‫[احتمالا: گاراژ راست اند کروم]
‫[ولف]
‫سربه‌سر من نذار.
‫فقط باید بدونم چرا بهش زنگ زدین.
‫ببین.
‫ولف از دوستان سواران هادسون...
‫و از مشتریان قدیمیمونه...
‫و ما رازداریم.
‫نه، خودت ببین. ‫من روان‌پزشکم،
‫پس لازم نیست رازداری رو ‫برام توضیح بدی، خب؟
‫ضمنا، من صمیمی‌ترین دوست ولفم.
‫- پس اگه... ‫- ای وای بر من.
‫رزی!
‫وای!
‫ببین. صاف وایستا و احترام بذار.
‫دکتر پیرس حکم خانواده داره.
‫حالت چطوره؟
‫ای بابا...
‫من عاشق وایاتم، ‫ولی زندگی با اون آدم اصلا راحت نیست.
‫الان که اصلا راحت نیست.
‫به نظرم حالا که امروز اومدی اینجا،
‫نشونه‌ایه که وقت جلسه بگیرم.
‫خب، در دفتر من همیشه بازه.
‫خب، اگه با ولف کار داری، ‫دیشب یه سر اومد اینجا.
‫وای، خدا رو شکر.
‫اما رفتارش عجیب بود.
‫می‌خواست موتورش رو بفروشه.
‫موتورش رو بفروشه؟
‫آره. همین رو گفتم.
‫ولی اصرار می‌کرد ‫دیگه بهش نیازی نداره.
‫بهش زنگ می‌زدیم...
‫چون خریداری پیدا کردیم ‫که حاضره قیمت کامل رو پرداخت کنه.
‫خیلی‌خب. لطفا موتورش رو ‫تحت هیچ شرایطی نفروشین.
‫شنیدی بیلی؟
‫موتور ولف دیگه فروشی نیست.
‫اگه دوباره اومد اینجا ‫باهات تماس می‌گیریم.
‫باشه. ممنون رزی.
‫می‌دونم چند تن از شما...
‫در گذشته هوای ولف رو داشتین.
‫اما اگه امروز دارین چنین کاری می‌کنین،
‫التماس می‌کنم بس کنین.
‫من امروز دروغ گفته بودم.
‫ولف مریض نیست.
‫چند روزه سعی دارم ‫باهاش ارتباط برقرار کنم.
‫خونه نیست،
‫گوشیش رو جواب نمی‌ده...
‫و ظاهرا سعی کرده ‫موتورش رو بفروشه.
‫من باهاش تجربیات سخت زیادی داشتم،
‫اما این آژیر خطرها خیلی جدی‌ان.
‫اگه ازش خبری دارین...
‫یا می‌دونین ممکنه کجا باشه،
‫باید بهم بگین.
‫ما ازش خبری نداریم.
‫- قول می‌دم. ‫- اگه من خبری بشنوم،
‫اول از همه به شما می‌گم.
‫با من زیاد صحبت نمی‌کنه.
‫با من هم نمی‌کنه.
‫لطفا وقتی پیداش کردین ‫بهمون خبر بدین.
‫حتما دکتر پورتر.
‫عمل راحت نبود، ‫ولی کارت درست بود.
‫تونستیم تومور رو کاملا در بیاریم.
‫دیگه حمله عصبی بهم دست نمی‌ده؟
‫درسته. ‫زندگیت رو از نو شروع می‌کنی.
‫ممنون دکتر نیکولز.
‫خواهش می‌کنم. ‫بهبودیت چند هفته طول می‌کشه.
‫من مدتی با خانواده‌ات تنهات می‌ذارم...
‫تا راجع بهش صحبت کنین.
‫ممنون که این‌قدر خوب ‫مواظب دنیس بودین.
‫اصلا نمی‌دونستیم حالش این‌قدر بده.
‫آره. وقتی فقط...
‫به فکر خودتون باشین ‫همین می‌شه.
‫راست می‌گی.
‫من و جویی هوات رو نداشتیم،
‫واسه همین به فکر افتادیم.
‫می‌دونیم واسه رسیدگی به بابا ‫کمک بیشتری لازم داری.
‫با شغل من و اجراهای دی‌جی جویی ‫خیلی سخته.
‫اما آخرهفته‌هات رو بهت پس می‌دیم.
‫شنبه‌ها با من. ‫یکشنبه‌ها با جویی.
‫دیدی؟ ‫برگشتیم پیش هم و حس خیلی خوبی داره!
‫بیاین یه دقیقه به دنیس فرصت بدیم، خب؟
‫عیبی نداره. ‫از پسش بر میام.
‫من خیلی دوستت دارم بابا.
‫ولی باید صادق باشم.
‫من کمک لازم دارم.
‫نمی‌تونم تنهایی ازت مراقبت کنم،
‫مخصوصا الان که دوران بهبودی پس از عملمه.
‫دو روز مرخصی بد نیست، ‫ولی کافی نیست.
‫می‌خوام به فکر آسایشگاه باشیم.
‫منظورت چیه؟
‫ما چند گزینه عالی به دنیس ‫معرفی کردیم...
‫و به احتمال زیاد بیمه ‫در هزینه‌اش کمک کنه.
‫پرستاری حرفه‌ای بیست و چهار ساعته است.
‫شاید بهتر باشه بدونین...
‫من هم مجبور بودم واسه مامانم ‫همین تصمیم رو بگیرم.
‫طنز تلخیه، مگه نه؟
‫پرستاری که نمی‌تونست ‫از مامان خودش پرستاری کنه.
‫اما من نمی‌تونستم طبق نیازش ‫کمکش کنم.
‫خیلی سخت بود، ‫اما اون خوشحاله.
‫خیلی هم خوشگله. ‫بد نیست شوهر جدید پیدا کنه.
‫به نظرم می‌تونه به نفعمون باشه، خب؟
‫به نفع روابط همه‌مونه.
‫ولی واسه بابا هم بهتره.
‫لایق پرستاری بهتر از منه.
‫ضمنا، من می‌خوام دوباره دخترت باشم.
‫شام یکشنبه.
‫همیشه میام.
‫موریس، سلام.
‫آره. باید یه لطفی بهم بکنی.
‫لطف می‌کنی آرشه مایا رو ‫از تعمیرگاه تحویل بگیری؟
‫موریس، خواهش می‌کنم.
‫من همیشه دارم گذشت می‌کنم ‫و برنامه حضانت رو عوض می‌کنم.
‫همین یه درخواست رو ازت دارم!
‫ممنون.
‫دکتر پیرس؟
‫من یه‌جا رو بلدم ‫که شما هنوز نگشتین...
‫خونه باباش.
‫منظورت چیه؟
‫اِم...
‫بعد از مراسم عید، ‫آدرسش رو به ولف دادم.
‫خیلی‌خب. اصلا خودت آدرس نوآ رو ‫از کجا بلد بودی؟
‫من...
‫وقتی اینجا مشغول به کار شدم ‫یه کارآگاه خصوصی استخدام کردم.
‫می‌خواستم از ولف آتو جمع کنم.
‫کینه‌جویانه و بچگانه بود.
‫خودم الان می‌دونم.
‫گمون کنم می‌خواستم عین خودم ‫زجر بکشه.
‫ولف تو زندگیش به حد کافی ‫زجر کشیده.
‫زود باش آدرسش رو بده.
‫تو باید درمان بشی.
‫واقعا امیدوارم بری سراغ درمان.
‫کسی اینجا نیست؟
‫[بخش سی]
‫سلام دکتر ولف. ‫حالت بهتره؟
‫خب...
‫کجا... کجا... کجاست؟
‫کجاست؟
‫دنبال چی می‌گردین؟
‫- من می‌تونم کمک کنم. ‫- پرونده سوفیا!
‫لازمش دارم.
‫ببخشید. تو برداشتیش؟
‫نه، نه. ‫من برنداشتمش.
‫چیه، ازم پنهانش کردین یا... یا...
‫- کجاست؟ ‫- پرونده‌ات دست منه.
‫تو دفترمه.
‫آره. باهام بیا.
‫باشه. اِم...
‫ببخشید.
‫می‌خوای راجع بهش صحبت کنی؟
‫حالش چطوره؟
‫شنیدم دنبال پرونده سوفیا می‌گردی.
‫برداشتنش.
‫- کی برداشتش؟ ‫- هادسون اوکس.
‫نمی‌خوان هیچ مدرکی ازش باشه،
‫آخه اونجا نگهش داشتن.
‫گیر افتاده.
‫من می‌خوام کمکت کنم ولف.
‫می‌دونم بهت سخت می‌گذره.
‫راستش امروز کلا دنبالت می‌گشتم.
‫داشتم به این فکر می‌کردم...
‫که وقتی در گذشته مشکلی داشتی،
‫خودمون با همدیگه حلش می‌کردیم.
‫حالا با خودم می‌گم...
‫کارول، خواهش می‌کنم. ‫من وقت ندارم.
‫باید سوفیا رو پیدا کنم. ‫اون‌ها بردنش.
‫باید برم هادسون اوکس نجاتش بدم.
‫کمکم می‌کنی؟
‫می‌خوای بری هادسون اوکس...
‫تا سوفیا رو نجات بدی؟
‫باید برم.
‫خیلی‌خب.
‫من کمکت می‌کنم.
‫باشه.
‫فقط به مامانم نگو، آخه اون...
‫نگران می‌شه.
‫گمون نکنم درک کنه.
‫باشه.
‫باشه. هیچی نمی‌گم.
‫امضا کن ولف.
‫به صلاحته.
‫[خدمات سلامت رفتاری هادسون اوکس]
‫همه‌چی درست می‌شه.
‫اینجا در امانی ‫و من زود می‌بینمت.
‫باشه؟
‫همین که سوفیا رو از اینجا نجات دادم...
‫آماده‌ای؟
‫از این طرف.
‫سلام موریس، ‫مرسی که آرشه‌اش رو تحویل گرفتی.
‫الان تو راه اونجام.
‫لطفا برام صندلی نگه دار. ‫خیلی‌خب، مرسی.
‫وای.
‫نه.
‫نه، نه، نه، نه، نه!
‫وای خدا.
‫سلام.
‫دستت بنده؟
‫این تا پمپ‌بنزین...
‫سه کیلومتر جلوتر کافیه.
‫من جهت احتیاط دنبالت میام.
‫هرچقدر ازت تشکر کنم کمه.
‫دختر، من ازت دل‌بری می‌کنم چون...
‫مگه می‌شه نکنم؟
‫می‌شه ازت بخوام ‫یه لطف دیگه هم در حقم بکنی؟
‫عذر می‌خوام.
‫«ترجمه از کیارش»