‫آنچه گذشت...
‫- این چیه؟ ‫- آدرسه.
‫محل زندگی پدرته.
‫می‌دونستم بالاخره دیدار می‌کنیم.
‫- تو کی هستی؟ ‫- سوفیا.
‫ساکن واحد بالایی‌ام.
‫گمون نکنم سوفیا وجود داشته باشه.
‫به نظرت ولف بیماری رو توهم زده؟
‫- چرا این کار رو می‌کنی؟ ‫- چیکار؟
‫ازم دل‌بری می‌کنی.
‫واسه سرگرمیه؟ ‫تو که تکلیفت معلومه.
‫یه احساس زودگذر بود. ‫خیلی وقته تموم شده.
‫دنبال چی می‌گردی؟
‫پرونده سوفیا.
‫امیدوارم اگه کسی نیازمند بود ‫یاد ما بیفتین.
‫ممنون آملیا.
‫می‌خوای بری هادسون اوکس ‫تا سوفیا رو نجات بدی؟
‫باید برم.
‫«ترجمه از کیارش»
‫می‌تونی اسم کاملت رو بگی؟
‫[عدم همکاری نیازمند مصرف دارو است]
‫می‌تونی اسم کاملت رو بگی؟
‫دکتر الیور ساموئل ولف.
‫طی بیست و چهار ساعت اخیر ‫نوشیدنی یا موادی مصرف نکردی؟
‫چرا. جفتش.
‫تفریحی بود.
‫به طور میانگین ‫شبی چند ساعت می‌خوابی؟
‫نمی‌دونم. سه. ‫شاید اگه خوش‌شانس باشم چهار.
‫سابقه بیماری روانی ‫در خانواده‌تون دارین؟
‫آره. ‫بابام...
‫اختلال دوقطبی داشت... داره.
‫اینجا تو هادسون اوکس، ‫راحتی درمان‌جو خیلی مهمه..
‫اینجا رو بیمارستان فرض نکن.
‫فرض کن خونه‌اته ‫و پرسنل خانواده‌اتن.
‫با این وجود، ‫خونه قوانینی داره.
‫انتظار داریم در ساکنان ‫در طول روز...
‫باز بمونه...
‫و ساعت ملاقات روزی دو باره.
‫ده شب خاموشیه.
‫اون تو چیز تیزی ندارم.
‫مواد و سلاحی ندارم.
‫می‌تونی کتونیت رو پس بگیری، ‫اما باید بندش رو در بیاریم.
‫از کل ساکنان انتظار می‌ره ‫تو فعالیت‌های گروهی شرکت کنن.
‫طرح هنردرمانی خارق‌العاده‌ای داریم.
‫می‌دونستی ون گوگ ‫شاهکارش «شب پرستاره» رو...
‫تو یه مرکز روان‌درمانی کشیده بود؟
‫یهای عظمته.
‫بگو عا.
‫عا.
‫دست‌هات رو بلند کن.
‫- سابقه آسیب به خودت داشتی؟ ‫- نه.
‫اتاقت همین‌جا سمت راسته.
‫اولین جلسه‌مون فردا صبحه.
‫اون موقع برنامه‌ات رو بهت می‌دم.
‫تو دکتر منی؟
‫آره. نگران نباش.
‫وقتی با دکتر پیرس صحبت کردم ‫چیزهایی که نمی‌دونستم رو بهم گفت،
‫ولی خیلی مشتاقم ‫خودمون با هم آشنا بشیم.
‫خیال کردم توهم زدم.
‫آخه امکان نداره ولف بیاد اینجا ‫تو اتاقم تا نجاتم بده.
‫ولی واقعا ادای فروپاشی روانی درآوردی ‫تا نجاتم بدی.
‫شرافت زنده است.
‫یه‌کم بهم فرصت بده ‫تا اینجا رو بسنجم.
‫اول باید پرونده‌ات رو گیر بیاریم...
‫تا ببینیم چه بیماری دروغینی رو...
‫بهانه کردن تا اینجا نگهت دارن.
‫الی، راستش رو بخوای،
‫مطمئن نیستم دروغین باشن.
‫به نظرم باید همین‌جا باشم.
‫آملیا می‌خواد چنین فکری کنی.
‫می‌خواد بیمار باشی.
‫اما من دکترتم سوفیا.
‫تو هیچ مشکلی نداری.
‫دنده کوتاه آرام‌پز ‫واسه بررسی آماده است.
‫گوتیه واسه مشتری چی شد؟
‫دارم دورچینش رو می‌چینم سرآشپز.
‫ده دقیقه دیگه باز می‌کنیم. ‫بجنبین!
‫- چشم سرآشپز. ‫- چشم سرآشپز.
‫ناری، به تازه‌وارد بگو ‫دست زدن به قابلمه مامانم ممنوعه.
‫ممنوعه.
‫بیست دقیقه دیگه کار داره.
‫مزه‌دار شده؟
‫طعم نداره. ‫باید طعم اومامی بیشتری بده.
‫- ببخشید سرآشپز. ‫- ببخشید سرآشپز.
‫وقتی تجال رائو ‫تو «تایمز»...
‫به‌خاطر طعم کنسروی خوراک گوشتمون...
‫نابودمون کنه، ‫ببخشید به درد نمی‌خوره.
‫سرآشپز!
‫سرآشپز، آتش گرفتین!
‫الیور، بیش از یه هفته است ‫که تو اینجایی،
‫اما هیچ پیشرفتی نکردیم.
‫وقتی بذاری زخم‌های کودکیت ‫دنبالت کنن و...
‫اطلاع داری که کل بیماران...
‫و حتی برخی از پرستاران ‫تو رو آملیا بدلیا صدا می‌کنن؟
‫اون کتاب‌های جالب رو یادته ‫که راجع به پیش‌خدمتی بودن...
‫که همیشه اشتباه می‌کرد؟
‫این لقب قشنگ به ذهن کی رسیده بود؟
‫سوفیا؟
‫من باهات راجع به سوفیا حرف نمی‌زنم.
‫می‌دونم قانعش کردی بیاد اینجا.
‫قبلا هم شاهد این کارت بودم...
‫بیماران بیمارستان برانکس رو قاپیدی،
‫سعی کردی قانعشون کنی ‫کمک لازم دارن.
‫درسته. ‫سوفیا بیمار تو بود.
‫بگو ببینم... ‫فامیلیش چیه؟
‫پرونده‌اش رو ببین.
‫پرونده‌اش رو ندارم، ‫آخه بیمار اینجا نیست.
‫دکتر فردریک، اگه انتظار داری ‫بهت اعتماد کنم،
‫این‌قدر بهم دروغ نگو.
‫خودم روند کار رو بلدم.
‫من داوطلبانه اینجا بستری شدم.
‫اون هم همین‌طور.
‫خودمون هم حق داریم ‫درخواست ترخیص بدیم.
‫از نظر قانونی می‌تونین ‫هفتاد و دو ساعت دیگه...
‫واسه ارزیابی اینجا نگهمون دارین،
‫اما بعدش جفتمون از اینجا می‌ریم.
‫الیور، بهت قول می‌دم ‫اگه کارم رو درست انجام بدم،
‫تو تنها از اینجا خارج می‌شی.
‫وقتمون از الان شروع می‌شه.
‫خیلی‌خب.
‫دکتر پیرس.
‫می‌دونستی من متخصص...
‫هنر تخلیه خشمم؟
‫- امشب بی‌کاری؟ ‫- بستگی داره.
‫تخلیه خشم نوشیدنی هم داره؟
‫نوشیدنی الزامیه.
‫قبول کن یه‌کم می‌شناسمت.
‫دوازده ساعت دیگه بیام دنبالت؟
‫ایول.
‫عه، سلام دکتر پیرس. ‫از دکتر ولف خبر جدیدی نشد؟
‫ممکنه زود ترخیص بشه؟
‫نمی‌دونم. ‫من دکترش نیستم.
‫می‌شه حداقل بریم هادسون اوکس ملاقاتش؟
‫ولف الان به زمان و فاصله نیاز داره،
‫مخصوصا از انترن‌های خوش‌نیت ‫اما بیش از حد مشتاقش.
‫باید روراست باشم استیونز.
‫کم‌کم حالم داره ‫از کلمه «موقت» به هم می‌خوره.
‫من هم همین‌طور.
‫خبر خوش از این قراره ‫که هیئت‌مدیره می‌خواد جلسه بذاره...
‫تا راجع به ریاست دائمی تو صحبت کنه.
‫خبر بد چیه؟
‫یه برنامه جدید واسه عصب‌شناسی می‌خوان.
‫دوره دکتر ولف به سر رسیده.
‫علاوه بر باقی تخلف‌هاش،
‫در حین فروپاشی روانی اومد اینجا.
‫خب، من اون روز حضور داشتم...
‫و بهتون اطمینان می‌دم ‫زود بهش خاتمه دادم...
‫هیچ‌کس آسیب ندید.
‫نشانه رهبری عالیه.
‫اما جایگزینی ولف ‫تصمیم نهایی هیئت‌مدیره است.
‫باید بیمارستان رو به دکتر ارجح بدونی.
‫عنصر اتمی شماره یک.
‫ساده‌ترین عنصره، ‫اما در عین حال...
‫منحصر به فردترینه.
‫سلام الیور.
‫سلام دکتر آدلر.
‫می‌خوایم سفال رو تقسیم کنیم،
‫اگه دوست داری به گروهمون ملحق شو ‫و سفال‌گری کن.
‫اِم... بذار خودم حدس بزنم.
‫نرمی سفال استعاره‌ای ‫از رشد شخصیه.
‫به نظرم باید بتونم ‫نه طبقه جهنم رو...
‫نقاشی کنم و کسی ازم نپرسه...
‫نمادی از حال خودمه یا نه.
‫من فقط می‌خوام هنرم...
‫نقشه از الان شروع می‌شه. ‫بریم.
‫وایستا ببینم، کدوم نقشه؟
‫نقشه ورود مخفیانه ‫به دفتر آملیا...
‫و دزدیدن پرونده‌ات.
‫الیور، فکر خوبی نیست.
‫وایستا ببینم، ‫اون دختره...
‫که قانعم کرد خونه بابام رو ‫به هم بریزم چی شد؟
‫برگردونش.
‫بوی گل‌ها رو حس می‌کنی؟
‫[گزارش]
‫باید همین‌جاها باشه.
‫نیست.
‫فامیلیت چی بود؟ ‫چرا یادم نمیاد؟
‫معمولا چهره بد یادم می‌مونه، ‫ولی اسم خوب یادم می‌مونه.
‫اصلا پیداش نمی‌کنی.
‫ایمانت کمه.
‫چه‌جوری وارد اینجا شدی الیور؟
‫رفتار کسی که آماده ترخیصه...
‫این‌جوری نیست.
‫واسه سوختگی بخش اعصاب رو ‫خبر کردی؟
‫هیس.
‫کمتر حرف بزنین.
‫گوش بدین تا چیزی که نمی‌شنوین رو ‫تشخیص بدین.
‫من اگه جاش بودم ‫با تمام قوا جیغ می‌کشیدم.
‫آره.
‫خب، اعصابم یه‌کم سوختن.
‫تو کار من، دست آدم اون‌قدر ‫می‌بره و می‌سوزه...
‫که بی‌حس می‌شه.
‫من سال‌ها همکار سرآشپز بودم.
‫هیچ‌وقت این‌همه دچار سانحه نمی‌شد.
‫آقای تانگ، کاهش احساس دردتون...
‫باعث شد یه هفته دیرتر بیاین دکتر؟
‫احتمال شکست ‫رستوران‌های نیویورک رو می‌دونین؟
‫نمی‌تونم مرخصی بگیرم.
‫اگه می‌تونستم هم ‫روز مرخصیم نمی‌اومدم اینجا.
‫خب، حالا که اینجایی، ‫به گروهمون می‌گیم...
‫واسه نوروپاتی احتمالی معاینه‌ات کنن.
‫اگه می‌خواین گروگانم بگیرین، ‫دکتر ولف رو می‌خوام.
‫طرف قبل از ستاره‌های «میشلن»ـم ‫من رو می‌شناخت.
‫متأسفانه دکتر ولف ‫مدتی مرخصی گرفته.
‫چرت می‌گین. ‫اون مرخصی نمی‌گیره.
‫من نمی‌خوام بیمار ‫گروه درجه دو باشم.
‫- می‌شه صداش کنین؟ ‫- کاش می‌شد سرآشپز.
‫اما شرایط کاملا مشخصه.
‫سرآشپز، سرآشپز!
‫خب، واسه همین مردم ‫از بیمارستان متنفرن.
‫فقط یه مشت کنترل‌گر مغرورین...
‫که خیال می‌کنین ‫همیشه درست می‌گین.
‫سرآشپز... به نظرم باید اینجا بمونی.
‫چه ولف باشه چه نباشه.
‫سرآشپز تانگ، یه اتاق خصوصی ‫بهت دادیم.
‫مامانم بهم یاد داده هیچ‌وقت ‫تو بیمارستان بی‌حرکت نمونم.
‫- نمی‌شه بهش اعتماد کرد. ‫- مامان من هم از بیمارستان متنفره.
‫قسم خورده هیچ‌وقت سر کار ‫بهم سر نمی‌زنه.
‫من همیشه می‌گم ‫در حد هتل ریتز کارلتون نیست،
‫ولی از بیمارستان نرفتن بهتره.
‫آها، خب، ولی مامان من مرده.
‫تسلیت می‌گم.
‫سرآشپز، خبر خوشی داریم.
‫نتیجه آزمایش خون و ادرارت عادی بود.
‫بعدش باید بریم ام‌آرآی.
‫ام‌آرآی؟ بی‌خیال. ‫من دیگه نیستم. خب؟
‫به ولف بگین یه سر بیاد رستوران.
‫زنده یا مرده‌ام اون‌جاست.
‫واقعا مشکل وخیمی داره.
‫فقط سوختگی نیست.
‫اخیرا مشکل هماهنگی هم داشته.
‫پریروز یه سینی دسر رو ‫تو آشپزخونه...
‫انداخت زمین، ‫اما چنین اتفاقی سابقه نداره.
‫از اطلاعاتت ممنونیم، ‫ولی خودش نمی‌خواد درمان بشه.
‫مگه این که خودت بتونی قانعش کنی.
‫تقریبا مطمئنم ترجیح می‌ده ‫پوشک بزرگسال بپوشه...
‫اما اینجا نمونه.
‫ولی ببینم چیکار می‌تونم بکنم.
‫چرا یکی باید جونش رو به خطر بندازه،
‫فقط چون دکتر ولف اینجا نیست ‫که معاینه‌اش کنه؟
‫می‌شه یکی این منطق رو ‫برام توضیح بده؟
‫اگه می‌تونستیم با جانی...
‫صادق باشیم، خیلی راحت‌تر می‌شد.
‫هیچ‌کس نمی‌خواد بشنوه ‫دکترش تو آسایشگاه روانیه.
‫ببخشید، ولی راست می‌گم.
‫من یه‌بار خودم رو ‫تو آسایشگاه روانی بستری کردم.
‫حالم خیلی بد بود ‫و واسه امتحانات تخصصی می‌خوندم.
‫نیاز داشتم از زندگی فاصله بگیرم.
‫دینا، من نمی‌دونستم.
‫آره، گمون کنم ‫تعریف نمی‌کنم...
‫آخه هنوز یه‌کم بابت شرمم می‌شه.
‫اون سه روز بیشترین احساس تنهایی رو ‫به عمرم کرده بودم.
‫منظورم اینه ‫که قطعا واسه ولف راحت نیست.
‫هر بار جف سر می‌زنه،
‫با خودم می‌گم شاید این‌بار ‫دخترمون رو بیاره.
‫هیچ‌وقت نمیاره.
‫شخصا گمون می‌کنم ‫واسه دختر هشت‌ساله...
‫یه‌کم بیشتر آسیب‌زاست ‫که فرض کنه...
‫مادرش مدام تنهاش می‌ذاره ‫و می‌ره «تعطیلات.»
‫شاید پرسنل بتونن قبل از ترخیصم ‫برنزه‌ام کنن.
‫این‌جوری یه روزی تو روان‌کاوی ‫موضوع صحبت خوبی داره.
‫مرسی روبی.
‫تو چی الیور؟
‫می‌خوام امروز سوگند سکوتت رو بشکنی؟
‫نه.
‫اِم...
‫زمانم رو به کسی می‌دم ‫که نیاز داره.
‫یا شاید بتونیم راجع به عقده برتریت ‫صحبت کنیم.
‫بی‌شوخی، کی می‌خواد ‫از این رفتار که جاش اینجا نیست...
‫دست برداره؟
‫جای هیچ‌کدوممون اینجا نیست.
‫هادسون اوکس مردم رو ‫بر خلاف میلشون حبس می‌کنه.
‫درسته امروز سوفیا حبس شده. ‫اما ممکنه فردا هرکدوممون حبس بشیم.
‫خیلی‌خب، آخرین آسایشگاه روانی ‫که من توش بودم،
‫بعد از ۷۲ ساعت ترخیصم کرد ‫آخه به تختم نیاز داشتن.
‫رفتم خونه و یه شیشه قرص رو قورت دادم.
‫در نتیجه، خیلی خوشحالم که اینجام...
‫و بالاخره مراقبت درازمدت پیدا کردم.
‫یه ماه پیش نمی‌تونستم ‫از تختم بلند بشم، اما الان...
‫وقتی بیدار می‌شم ‫خوشحالم که زنده‌ام.
‫ببخشید.
‫به نظرم نقطه پایان خوبیه.
‫تا فردا دوستان.
‫به نظرم نگرانیت واسه سوفیا ‫تحسین‌برانگیزه.
‫مطمئنم مایله تو رو ببینه...
‫و یه سری از افکارش رو بهت بگه.
‫چطوره امشب که دارم می‌رم ‫اتاق منفرد رو باز کنم؟
‫کمکتون کنم هم‌سو بشین.
‫- دمت گرم. ‫- تا طبقه چهار رفتم بالا.
‫- واقعا؟ خیلی سخته. ‫- بعد از یه روز کار سخته.
‫وای.
‫اگه اینجا استندآپ کمدی ‫اجرا می‌کنن،
‫ما دیگه دوست نیستیم.
‫من به اندازه کافی دوست دارم.
‫زن!
‫هیچ‌کدومتون نمی‌دونین ‫اشاره به چی داره؟
‫پس نمی‌دونین.
‫خیلی‌خب، ممنون که همگی ‫امشب اومدین اینجا.
‫خطاب به تازه‌واردان بگم،
‫من این دورهمی رو آغاز کردم ‫تا ما پرسنل...
‫بیمارستان برانکس بتونیم ‫تو جامعه صحبت کنیم...
‫و حرف دلمون رو بزنیم.
‫پس چطوره خودم شروع کنم؟
‫من پریروز بچه‌ای رو درمان کردم ‫که از پنوموتوراکس رنج می‌برد.
‫لوله سینه‌اش رو طبق معمول گذاشتم.
‫یهو شرایط پیچیده شد...
‫و چند لحظه خیال کردم...
‫بچه به همون خاطر می‌میره.
‫البته اون مشکل رو هم...
‫خیلی زود حل کردم.
‫بچه و والدینش رفتن خونه.
‫مطمئنم روال عادی زندگیشون رو ‫انجام دادن.
‫رفتن حموم، خوابیدن.
‫اصلا نفهمیدن یه ثانیه کوتاه بود...
‫که چیزی نمونده بود زندگی ‫حوصله‌سربر ازشون گرفته بشه.
‫اما من می‌دونستم ‫و اصلا از ذهنم بیرون نمی‌رفت.
‫ولی می‌دونم صحبت راجع بهش به درد می‌خوره.
‫- آره. ‫- درسته.
‫ممنون که گذاشتین ‫صحبت کنم.
‫الیور خیلی خوشحال می‌شه ‫چهره آشنا ببینه.
‫تو اولین ملاقاتیش هستی.
‫مرسی. ‫خودم می‌تونم برم.
‫دکتر ولف.
‫سلام.
‫اریکا.
‫عه! هه! سلام!
‫سلام.
‫اِم...
‫به دفترم خوش اومدی.
‫بفرما.
‫امیدوارم عیبی نداشته باشه ‫که من اومدم اینجا.
‫دکتر پیرس گفت بهتره ‫بهتون زمان بدیم.
‫اما من رو که می‌شناسین، ‫گاهی عجول می‌شم.
‫حالا که حرفش شد، یکی از بیماران ‫قدیمیتون امروز اومده بود.
‫نمی‌خواست کسی جز دکتر ولف ‫درمانش کنه.
‫خیلی ناراحت شد...
‫و بعدش شلوارش رو خیس کرد.
‫سرآشپز جانی تانگ براتون آشناست؟
‫جانی بیشتر دوستمه. ‫مامانش بیمارم بود.
‫ام‌اس داشت.
‫علی‌رغم دارو ‫و باقی درمان‌ها...
‫پیشرفت وخیمی داشت.
‫چند سال پیش از دنیا رفت.
‫خب، یعنی بی‌اختیاری ادرار داره؟
‫باقی علائمش چیه؟
‫نوروپاتی محیطی خیلی شدیدی داره.
‫دستش چند سوختگی درجه دو داشت. ‫اصلا حسشون نمی‌کرد.
‫آزمایش‌هاش تا الان عادی بودن، ‫ولی الان با خودم می‌گم...
‫الگوی ارثیش ساده نیست،
‫اما بیماری مادرش تا حدی...
‫خطر ام‌اس خودش رو ‫افزایش می‌ده.
‫به معاینه‌اش می‌ارزه.
‫خب، تنها مشکل اینجاست ‫که قبول نمی‌کنه تو بیمارستان بمونه.
‫ای بابا. ‫گاهی خیلی کله‌شق می‌شه.
‫اما علائمش نگران‌کننده‌ان.
‫اگه من اینجا نبودم،
‫یه سر بهش می‌زدم ‫و تو محیط کاریش مشاهده‌اش می‌کردم.
‫همین کافیه. ‫من می‌تونم برم و بهتون خبر بدم.
‫عالیه.
‫شب به خیر الیور.
‫اِم... شب به خیر.
‫اِم...
‫مگه این که...
‫می‌شه... می‌شه... ‫می‌شه تو پارکینگ منتظرم بمونی؟
‫الان فرصت دارم ‫سوفیا رو نجات بدم...
‫و باید همین الان اقدام کنم.
‫یه ماشین فرار لازم دارم.
‫ماشین رو روشن بذار.
‫من با اتوبوس اومدم.
‫[اتاق منفرد] ‫[بی۱۳۰]
‫سوفیا. ‫پرونده‌ات رو گیر آوردم.
‫می‌دونم کارت عبور از کجا گیر بیارم. ‫باید از اینجا بریم.
‫نه. وقتی از اینجا بری، ‫باید بدون من بری.
‫آملیا این رو بهت گفته؟
‫من بیمارهام رو تنها نمی‌ذارم.
‫الی، دوباره پرونده رو ببین.
‫[هادسون اوکس] ‫[نام خانوادگی: ولف]
‫[هادسون اوکس] ‫[الیور اس ولف]
‫[هادسون اوکس] ‫[نام خانوادگی: ولف]
‫باید صحبت کنیم.
‫همه‌چی کتبی ثبت شده. ‫من توئم. تو منی.
‫نه، تو واقعی‌ای.
‫به کارول گفتم اینجایی.
‫واسه همین من رو آورد اینجا.
‫دکتر پیرس بیچاره. ‫مجبور بود باهات راه بیاد.
‫فقط می‌خواد بهتر بشی.
‫اما تو وارد واحد بابام شدی.
‫چون تو نیاز داشتی بیام.
‫یادته به دکتر پورتر چی گفته بودی؟
‫ترومای پردازش‌نشده ‫ممکنه آدم رو از پا در بیاره.
‫از کجا می‌دونی ‫این رو بهش گفتم؟
‫از زمین به الیور... ‫ما یه نفریم.
‫ببین، پدرت بهت حس ‫بی‌ارزشی داده بود.
‫واسه همین چیزی ساختی...
‫عبارت علمیش چی بود؟ ‫تو پرونده نوشته.
‫توهم محافظ شاختی.
‫آره. درسته.
‫بیماری از خودت در آوردی ‫که بتونی نجات بدی.
‫به من نیاز داشتی ‫تا احساس کنی ارزشمندی.
‫واسه فرار بهم نیاز داشتی.
‫واسه رها کردن بهم نیاز داشتی.
‫واسه رویارویی با گذشته‌ات ‫بهم نیاز داشتی.
‫بیش از هر چیز، ‫واسه کمک گرفتن بهم نیاز داشتی.
‫گریه نکن الی. ‫تجربه واقعی بود.
‫کلمات مناسبی انتخاب نکردم. ‫ولی متوجه منظورم می‌شی.
‫من بدون تو اینجا نمی‌مونم.
‫طبق نقشه پیش می‌رم.
‫نقشه همینه. ‫جای تو اینجاست.
‫نه، من عین اون نیستم. ‫من عین بابام نیستم.
‫ثابت کن.
‫بهتر شو ولف.
‫نمی‌خوام تو بری.
‫باید برم.
‫پیش‌خدمت به ۳۰۳۴. ‫پیش‌خدمت به ۳۰۳۴.
‫عه، سلام آملیا.
‫روبی باریش داره روز به روز ‫بهتر می‌شه...
‫و به نظرم...
‫تا آخر هفته آماده ترخیصه.
‫نمی‌دونم.
‫وقتی شوهرش بستریش کرد ‫وضع خیلی بدی داشت.
‫به نظرم الان ترخیص کردنش ‫خیلی زوده.
‫چرا خطر کنیم؟
‫بیا یه‌کم بیشتر اینجا ‫تحت نظر تو که کارت حرف نداره نگهش داریم.
‫من با خانواده‌اش صحبت می‌کنم...
‫- آسایشگاه مسدود شد. ‫- خیلی‌خب، حواست به این بخش باشه.
‫- کد فراری. ‫- خیلی‌خب، اومدم!
‫تکرار می‌کند، آسایشگاه مسدود شد.
‫کد فراری، کد فراری.
‫بریم! ‫بریم، بریم، بریمم!
‫[خروجی]
‫الیور، جایی نداری که بری.
‫- بگیرینش! ‫- بیاین.
‫نه، خواهش می‌کنم...
‫خواهش می‌کنم این کار رو نکنین.
‫وقتشه روراست بگیم چرا اومدی اینجا.
‫[اتاق بیمار] ‫[سی۱۰۸]
‫یا راجع بهش صحبت می‌کنیم،
‫یا باز هم همین آش ‫و همین کاسه است.
‫گفتی من رو ببندن.
‫بهم آرام‌بخش زدین.
‫اون‌وقت الان می‌خوای ‫سفره دلم رو برات باز کنم؟
‫الیور، ما چاره‌ای نداشتیم.
‫می‌دونم سخته.
‫از تصورم خارجه که چی می‌کشی.
‫وقتی پدرت بعد از سی سال ‫که وانمود می‌کرد مرده...
‫پیداش شد،
‫به نظرم کل احساسات شخصیت رو ‫تکون داد.
‫عناصر اصلی شخصیتت رو ‫تکون داد.
‫همه‌اش بر پایه خاطره آسیب‌زای...
‫مرگ بابات بنا شده بود.
‫اما بعدش فهمیدی حقیقت نداشت.
‫به نظرم روانت اصلا توان پردازش...
‫عظمت اون دروغ رو نداشت.
‫اون‌جاست که پای سوفیا میاد وسط.
‫به نظرت درست می‌گم؟
‫سوفیا رفته.
‫ولی نمی‌خوام راجع به این مسئله ‫با تو صحبت کنم.
‫یه دکتر دیگه می‌خوام.
‫مامانم به خودش زحمت نمی‌داد ‫دستور پخت بنویسه.
‫مجبورم می‌کرد در حین آشپزی ‫با خودش یاد بگیرم.
‫این غذای مخصوصشه.
‫لائو سانگ تانگ مخصوص مامان.
‫- نوش جان. ‫- ممنون سرآشپز.
‫هوم.
‫خوشتون نمیاد؟
‫- نه بابا، خوشمزه است سرآشپز. ‫- دل‌انگیزه.
‫خوبه.
‫سرآشپز جانی آتش رو حس نکرد،
‫اما گمون نکنم فقط همون حسش ‫از بین رفته باشه.
‫سرآشپزیه که نمی‌تونه بچشه.
‫هوم.
‫خیلی‌خب، تکون نخور.
‫دستت چطوره؟
‫کاش می‌تونستم بگم ‫خیلی درد می‌کنه،
‫اما درد ندارم.
‫این ام‌اسه، مگه نه؟
‫جانی، تازه معاینه رو شروع کردیم.
‫هنوز نمی‌دونیم چیه.
‫حتی اگه ام‌اس باشه، ‫داروهای مؤثر جدیدی هست.
‫دکتر ولف هم به مامانم ‫همین رو گفته بود.
‫همیشه یه چیزی در افق هست.
‫اما بیماریش هیچ‌وقت ‫آروم نشد.
‫هر بار می‌رفت مطب دکتر ولف،
‫سعی می‌کرد نیمه پر لیوان رو ‫نشونش بده.
‫بهش می‌گفت زندگیش ‫هنوز ارزش زندگی کردن داره.
‫داشت؟
‫به نظرم خودش می‌گفت داشت.
‫چطوره پونکسیون کمری ‫و ام‌آرآی رو انجام بدیم؟
‫به جواب برسیم.
‫کارول، تو که روان‌پزشکی بگو...
‫به نظرت ولف چند وقت زمان لازم داره ‫تا بتونه...
‫برگرده سر کار؟
‫به نظرت حالش چطور بود؟
‫خب، راستش نمی‌دونم.
‫هنوز نرفتم ملاقاتش.
‫به نظرم به روند درمانش ‫کمک نمی‌کنه.
‫فقط می‌خواستم ‫فاصله داشته باشه.
‫نیازی نداره من عین مادرش سرک بکشم.
‫حالا که حرف از ماریل شد...
‫هنوز بهش نگفتم.
‫به ولف قول دادم نمی‌گم.
‫نمی‌تونم زیر قولم بزنم.
‫چطور مگه؟ ‫باید چیز دیگه‌ای هم بدونه؟
‫اِم...
‫ببخشید مزاحم شدم. ‫نتیجه...
‫نتیجه ام‌آرآی رو آوردم...
‫و باید باهاتون مرورشون کنم ‫دکتر نیکولز.
‫- باشه. ‫- بعدا صحبت می‌کنیم.
‫اِم...
‫ممنون قربان.
‫بیمارمون سابقه خانوادگی ام‌اس داره.
‫یه لحظه دکتر پورتر.
‫الو؟
‫جاش، من هادسون اوکسم.
‫گوشی‌ای که بهم داده بودی رو ‫ازم گرفتن.
‫ببین، زیاد وقت نداریم.
‫نمی‌ذارن از اینجا برم. ‫به کمکت نیاز دارم.
‫آروم باش، آروم باش.
‫کی گفته نمی‌تونی از اونجا بری؟
‫اینجا افتضاحه. ‫روی هیچی کنترل ندارم، اصلا اختیار ندارم.
‫- گوشی رو قطع کن. ‫- یه دقیقه فرصت بدین.
‫- لطفا یه دقیقه فرصت بدین! ‫- گوشی رو قطع کن. زود باش!
‫- ولم کنین! ‫- آروم باش!
‫لازم نیست بیمار رو...
‫واسه تماس تلفنی ببندیم!
‫زود باشین دکتر ولف رو ول کنین!
‫ممنون.
‫اتفاقی که واسه الیور افتاده ‫خیلی غم‌انگیزه.
‫ولی نگران نباشین.
‫کارها بهتر از همیشه پیش می‌رن.
‫می‌خوام بدونین این بخش اعصاب...
‫تحت نظر اشخاص مناسبیه.
‫[دکتر جاشوا نیکولز] ‫[رئیس بیمارستان]
‫مطمئنم دکتر ولف خوشحال می‌شه ‫که نگرانشی.
‫ولی بذار بهت یادآوری کنم دکتر پورتر،
‫تو رزیدنت سال دومی...
‫و حوزه اختیاراتت در بخش اعصاب ‫فقط در حد روپوشته.
‫تصمیمات مدیریتی با مشورت من...
‫و دکتر پیرس گرفته می‌شه.
‫کاملا احترام قائلم.
‫فقط می‌خواستم ‫واسه کمک به حرکت این کشتی...
‫پیشنهاد رهبری خودم رو بدم.
‫نتیجه ام‌آرآی رو بده ببینم.
‫جانی، تو به ام‌اس مبتلا نشدی.
‫پونکسیون کمریت کاملا عادی بود...
‫و نتیجه ام‌آرآیت رو با دکتر نیکولز ‫بررسی کردیم.
‫هیچ علائم ام‌اسی نداری.
‫پس چم شده؟
‫مرحله بعدش نوار عصب و عضله ‫و معاینه هدایت عصبیه...
‫تا بهتر بفهمیم چرا حست رو ‫از دست دادی؟
‫اما...
‫ببین جانی،
‫احیانا حوصله داری ‫بریم یه دوری بزنیم؟
‫از دیدنت خوشحالم ولف.
‫چند وقته هم رو ندیدیم؟
‫ای بابا، از ختم مامان دیدار نداشتیم.
‫ما رو باش. ‫دست‌بند بیمارستانمون سته.
‫آدم از عرش به فرش می‌رسه.
‫عذر می‌خوام که مجبور شدی بیای اینجا.
‫عذرخواهی نکن.
‫من چند دوستم رو که خجالت می‌کشیدن ‫کمک بگیرن از دست دادم.
‫نمی‌خوام یکی دیگه رو ‫هم از دست بدم.
‫اینجا بودن شجاعت زیادی می‌خواد دکتر ولف.
‫احتمالا خوردن این غذا هم ‫شجاعت زیادی می‌خواد.
‫غیرانسانیه.
‫شاید وقتی ترخیص شدم ‫بتونی برام شام درست کنی؟
‫خب، جوانه چشاییم عین سابق نیست.
‫خب، مطمئنم این‌جوری...
‫ارتباطت با مامانت دقیق‌تر می‌شه.
‫بعد از فوت مامانم، ‫تا چند هفته نمی‌تونستم غذا بخورم.
‫سوگ حفره‌ای تو گودال شکمم ‫ایجاد کرده بود.
‫مردم متوجه نمی‌شن که سوگ...
‫علائم جسمانی زیادی داره.
‫اولش حس می‌کردم ‫مال خودم روانیه...
‫مثلا الان فقط اگه ‫تو قابلمه سرامیکی...
‫قدیمی مامانم آشپزی کنم ‫می‌تونم بخورمش.
‫صبحانه، ناهار، شام.
‫اون همه سوپ و خوراکی ‫که بهم یاد داده بود.
‫واقعا کمکم کرد.
‫تا این که یه روز ‫همه‌چی بی‌مزه شد.
‫تقریبا چند وقت پیش؟
‫حدود سه هفته پیش.
‫از بین رفتن چشایی ‫اولین علائمت بود؟
‫نه. متوجه شدم هماهنگیم ‫دچار مشکل شده.
‫نمی‌تونستم با سرعت سابق خرد کنم.
‫دیدم تار می‌شد. ‫ذهنم خیلی محو می‌شد.
‫دستور پخت‌های ابداعی خودم ‫راحت یادم نمی‌اومد.
‫اما وقتی حس چشایی ‫و بویاییم از بین رفت،
‫عین یه مرگ دیگه می‌مون.
‫پوچی کامل بود.
‫انگار کل حس‌هام از بین رفته بودن.
‫انگار...
‫انگار میل زندگیم از بین رفته بود.
‫- جانی. ‫- کد آبی!
‫یکی زود ده میلی‌گرم دیازپام برام بیاره.
‫باید مجرای تنفسیش رو باز کنیم. ‫حمله‌اش ممکنه باعث هیپوکسی بشه.
‫ما همین‌جاییم جانی. ‫ما همین‌جاییم.
‫[سوگیری لنگر انداختن]
‫سوگیری لنگر انداختن.
‫مادر بیمارم ام‌اس داشت،
‫در نتیجه اشتباهش همین بود ‫که خودبه‌خود لنگر انداخت...
‫و علائم خودش رو ‫به اختلالات میلین‌زدا...
‫نسبت داد.
‫دلیل اصلی...
‫پیشرفت شدید نوروپاتی،
‫بی‌اختیاری، ‫از بین رفتن هماهنگی،
‫از دست رفتن چشایی ‫با تصویربرداری عصبی عادی چیه؟
‫سوهاضمه.
‫التهاب؟
‫آره روبی. ‫تغییرات التهابی.
‫ذهن من هم به همین سمت رفت.
‫البته به نظرم الان ‫فقط توهم التهابه.
‫نقاب چیز دیگه‌ای زده.
‫وقتی جانی دچار حمله شد...
‫و دهنش رو باز کردم ‫تا از مجرای تنفسیش محافظت کنم،
‫متوجه شدم که انگار لثه‌اش ملتهب شده.
‫به‌خاطر باکتری نبود... ‫اِم...
‫- نگاه نکن! ‫- عه. ببخشید.
‫نه. نگاه نکن.
‫[جدول تناوبی]
‫هشتاد و دو.
‫بلکه به‌خاطر سربه.
‫لثه جانی علائم ‫مسمومیت سربی داره...
‫و همین می‌تونه دلیل ‫باقی علائم عصبیش باشه.
‫رایج‌ترین منشأ سرب تو آشپزخونه هم...
‫قابلمه ارثی با روکش سربیه.
‫اِم... دکتر؟
‫می‌شه از تلفن استفاده کنم؟
‫داری اجازه می‌گیری؟
‫پیشرفت کردی دکتر.
‫بفرما.
‫دکتر ولف، واقعا جونش رو نجات دادین.
‫همین الان اون آزمایش‌ها رو می‌گیریم.
‫کینی، همین الان داشتم ‫با دکتر فردریک حرف می‌زدم.
‫تو جانی تانگ رو بردی هادسون اوکس ‫ملاقات دکتر ولف...
‫و اونجا وسط آسایشگاه روانی ‫دچار حمله شد؟
‫از انصاف نگذریم، جانی الان برگشته ‫و داره بهتر می‌شه.
‫متوجه نمی‌شم مشکلش کجاست.
‫ولف هنوز رئیس ماست،
‫حتی وقتی تو آسایشگاه روانی باشه.
‫ضمنا، ملاقات باهاش نتیجه داد.
‫ولف می‌خواد از جانی آزمایش ‫مسمومیت سرب بگیریم.
‫- کل علائمش هم‌خونی دارن. ‫- این کار غیرقابل‌قبوله.
‫بسه چارلی.
‫حتی مشکلت ملاقاتم با ولف نیست.
‫مشکلت اینه که بالاخره فهمیدی...
‫کل عمرت از کسی متنفر بودی...
‫که اصلا حقش این نبود.
‫آره.
‫سیلوا، شیفتت کی تموم می‌شه؟
‫واقعا ممنون می‌شم یکی باهام ‫گلویی تازه کنه.
‫تقریبا یه ساعت دیگه. ‫ولی دیگه مک‌سورلی نمیام.
‫اونجا کلی داداچی‌های امور مالی هستن.
‫دکتر نیکولز، شما فراتر از انتظار ‫همه ما عمل کردین.
‫خرج پایین اومده.
‫میزان رضایت بیماران افزایش یافته.
‫در نشتی کربن مونوکسید هم ‫از فاجعه عظیمی جلوگیری کردی.
‫چی بگم؟ ‫تو بیمارستان عمومی برانکس اصلا آروم نداریم.
‫حالا که بحث بخش‌های مهم شد...
‫فهرست گزینه‌های جایگزینی ‫دکتر ولف رو آماده کردین؟
‫نکردم.
‫قصد هم ندارم آماده کنم.
‫درسته، ولف دچار مشکل شده، ‫اما موقتیه.
‫خوب می‌شه ‫و تضمین می‌کنم...
‫وقتی برگرده دکتر بهتری می‌شه.
‫هیچ‌یک از حضار این سالن، ‫هیچ پزشکی در هیچ‌جا...
‫از مشکل الیور مصون نیست.
‫ممکن بود سر هرکدوممون بیاد.
‫یکی از دکترهامون داره کمک می‌گیره،
‫کمکی که بهش نیاز داره، ‫کمکی که بیمارانمون رو تشویق می‌کنیم بگیرن.
‫چرا این مسئله خیلی‌هامون رو اذیت می‌کنه؟
‫چون ازمون انتظار می‌ره ‫شکست‌ناپذیر باشیم؟
‫اگه اخراجش کنیم،
‫هدف اصلی خودمون رو ‫ننگین می‌کنیم.
‫دندان‌پزشکی رو که دندونش سوراخ بشه ‫اخراج نمی‌کنن.
‫تحت نظر من، دکتر ولف ‫رئیس بخش اعصاب می‌مونه.
‫فرد مناسب این کاره.
‫دکتر خیلی نادریه ‫که بیش از همه ما روی هم...
‫به بیمارانش اهمیت می‌ده.
‫اگه این نظرم باعث بشه ‫رئیس نمونم، خب...
‫عیبی نداره.
‫البته من متوجهم ‫گاهی اوقات...
‫باید این بیمارستان رو ‫به دکترهاش ارجح بدونیم.
‫در همین راستا،
‫مایلم روند لغو رزیدنسی...
‫دکتر چارلی پورتر رو آغاز کنم.
‫سرآشپز، خبر خوشی داریم.
‫ولف درست می‌گفت.
‫آزمایش خونت ‫مسمومیت سرب رو تأیید کرد.
‫حالا که این اختلال رو تشخیص دادیم، ‫کاملا قابل درمانه.
‫حتی حس بویایی و چشاییتون ‫باید با درمانی...
‫به نام سرم چنگالش برگرده.
‫عین آهن‌ربای سرب ‫تو جریان خونه.
‫نمی‌دونم چی بگم.
‫ممنون.
‫ممکنه باز هم تکرار بشه؟
‫می‌دونین از کجا مسمومیت سربی ‫پیدا کرده؟
‫گمون کنیم به‌خاطر قابلمه ‫سرامیکی مادرش باشه.
‫احتمالا روکشش سرب داره ‫و گاهی به مرور زمان...
‫به مسمومیت سرب منجر می‌شه.
‫مخصوصا اگه به کرات ‫توش آشپزی کرده باشین.
‫تنها راه ارتباطم باهاشه.
‫گمون نکنم.
‫جانی، می‌دونم رها کردن...
‫چیزی که دوستش داریم ‫اشتباه جلوه می‌کنه،
‫ولی اگه رهاش نکنیم، ‫سوگ آروم‌آروم ما رو در بر می‌گیره.
‫در این مورد، ‫ممکن بود به کشتنت بده.
‫فقط کافیه بذاری دارو کارش رو بکنه...
‫و استراحت کنی ‫که خیلی بهش نیاز داری.
‫گفتنش خیلی راحته.
‫نه، من عوض شدم.
‫حالا که دکتر ولف ‫می‌تونه به گروهش اعتماد کنه...
‫و مدتی مرخصی بگیره تا بهتر بشه، ‫من هم باید شجاعتش رو پیدا کنم.
‫چرا مهربون شده؟
‫این هم از علائم مسمومیت سربیه؟
‫نه، گمون کنم یکی از آثار جانبی مثبت...
‫تجربه نزدیک به مرگه.
‫هوم.
‫ناری، شام امشب رو ‫تو مدیریت می‌کنی.
‫می‌دونی چیه؟ می‌تونی هونگ شائو روی ‫خودت رو به منو اضافه کنی.
‫برو.
‫ممنون سرآشپز.
‫پیرس. ‫وایستا.
‫من امشب دوباره می‌رم کافه، ‫اگه می‌خوای بیا.
‫شاید با صحبت ‫حس خوبی پیدا کنی.
‫آنتونی، بس کن. ‫من نمی‌خوام صحبت کنم.
‫راستش، توانش رو هم ندارم...
‫به مشکلات بقیه گوش کنم.
‫آخه هر روز کارت همینه.
‫ببخشید. من خیلی خنگم.
‫نه، نه، نیتت خیر بود،
‫ولی من نمیام.
‫نیازی ندارم برم روی صحنه...
‫و به همه بگم چقدر از اعماق وجودم ‫احساس دوگانگی دارم...
‫که بهترین دوستم رو ‫تو آسایشگاه بستری کردم،
‫مخصوصا وقتی می‌دونم ‫خودش چه حس پیچیده‌ای...
‫به آسایشگاه‌های روانی داره.
‫نیازی ندارم بگم می‌ترسم ‫شاید هیچ‌وقت من رو نبخشه...
‫یا متنفرم که مجبورم مواظب بقیه باشم،
‫وقتی خودم سال افتضاحی داشتم.
‫زندگی مشترکم رو رها کردم ‫چون دیگه غیرممکن و عذاب‌آور شده بود...
‫و هنوز گاهی بابت اون تصمیم...
‫عذاب وجدان می‌گیرم.
‫ولی از عذاب وجدان خسته شدم...
‫و از این احساس وحشتناک خسته شدم.
‫می‌خوام واسه یه‌بار هم که شده ‫حس خوبی داشته باشم.
‫مایا امشب پیش موریس می‌مونه.
‫[بررسی مغز خیلی پرهزینه است] ‫[به نظر ما می‌ارزد. موافقید؟]
‫خب، وقت داریم یکی دیگه هم ‫صحبت کنه.
‫اِم...
‫گمون کنم دوست دارم صحبت کنم.
‫وقتی نه‌ساله بودم،
‫چند روزی بود ‫که بابام خونه نیومده بود.
‫خیال می‌کردم سفر کاریه.
‫ولی یه روز که از خونه اومدم خونه،
‫دیدم دزدکی وارد خونه‌مون شده.
‫یه پنجره رو شکسته بود. ‫جلوی سینک وایستاده بود.
‫دستش خون‌ریزی داشت. ‫گیج شده بود.
‫اون شب تماشا کردم ‫که با آمبولانس بردنش.
‫بردنش آسایشگاه روانی.
‫اختلال دوقطبی داره و بعدش...
‫تو آسایشگاه‌های زیادی بستری شد.
‫مدت‌های طولانی خونه نبود.
‫مامانم اصلا نمی‌ذاشت برم ملاقاتش، ‫واسه همین بدترین چیزها رو تصور می‌کردم.
‫اون موقع خیال می‌کردم ‫همون‌جاست...
‫که حالش رو بدتر می‌کنه.
‫از بس می‌ترسیدم بیام اینجا،
‫حتی نمی‌تونستم اعتراف کنم ‫کمک لازم دارم...
‫و ذهنم سوفیا رو ساخت،
‫بیماری که همه‌تون می‌دونین ‫وجود نداره...
‫تا از حقیقت اجتناب کنه.
‫اما حقیقت از این قراره ‫که من بیمارم.
‫کمک لازم دارم.
‫ذهن نابغه است.
‫کارهایی که واسه محافظت ازمون ‫انجام می‌ده خارق‌العاده است.
‫الیور، صرفا چون اینجایی،
‫دلیل نمی‌شه عین بابات باشی.
‫دلیل نمی‌شه اختلال دوقطبی داشته باشی.
‫البته اگه داشتی هم عیبی نداشت.
‫ما خیلی چیزها از والدینمون ‫به ارث می‌بریم.
‫چیزهای خوب هم به ارث می‌بریم.
‫می‌تونی به چیز مثبتی که احتمالا...
‫از پدرت به ارث بردی فکر کنی؟
‫اون...
‫دکتر خیلی خوبی بود.
‫هر پنج حس ما گیرنده‌هایی دارن،
‫مسیرهای عصبی دارن ‫و بخش‌های خاصی از مغز...
‫تفسیرشون می‌کنن.
‫لوب پس‌سری حس بیناییمون رو ‫کنترل می‌کنه...
‫که سریع‌ترین حسمونه.
‫الیور! خبر خوشی دارم.
‫هفتاد و دو ساعتت تموم شد.
‫من از خداحافظی متنفرم، ‫پس فعلا.
‫راستش... مایلم بمونم.
‫اما قبلش باید با یکی صحبت کنم.
‫می‌شه گوشیم رو بهم بدین؟
‫پیاز بویایی و قشر حسی...
‫حس بویایی و چشاییمون رو ‫کنترل می‌کنن.
‫عالیه سرآشپز.
‫حرف نداره.
‫لوب گیجگاهی توانایی شنواییمون رو ‫کنترل می‌کنه.
‫سلام مامان.
‫نه، نه، خوبم. ‫فقط باید گوش بدی.
‫نمی‌خوام نگران بشی. ‫من هادسون اوکسم.
‫آره، تقریبا یه هفته پیش ‫خودم رو بستری کردم.
‫جفتمون می‌دونیم چند وقتی بود...
‫که حالم خیلی خوب نبود ‫و می‌خوام بهتر بشم.
‫نه، بهت می‌گم کی آمادگی ‫ملاقاتت رو دارم.
‫اِم...
‫آره، مطمئنم.
‫وقتی تحمل حس‌هامون رو نداریم،
‫می‌تونیم تالاموس رو با چیزهایی ‫که تضعیفشون می‌کنه مختل کنیم.
‫«مدیریت با مشورت.» ‫«در حد روپوشمه.»
‫مدیریت... در حد روپوشمه.
‫پسر.
‫حالت خوبه؟
‫- سیلوا... ‫- هوم؟
‫به نظرت... ‫من آدم خیلی بدی‌ام؟
‫نه.
‫فقط به نظرم خیلی درد داری.
‫تو دوست خوبی هستی.
‫اما مغز هم ممکنه حس‌هامون رو...
‫تو قشر ارتباطیمون قاطی کنه.
‫الیور.
‫ملاقاتی داری.
‫گاهی یه چیزی... یه کسی...
‫ممکنه تمام حس‌هامون رو ‫در آن واحد به کار بندازه.
‫«ترجمه از کیارش»