‫آنچه گذشت...
‫من می‌خوام اطمینان حاصل کنم ‫وقتی بیماران به بیمارستانمون میان،
‫کسی رو داشته باشن...
‫که به فکر صلاح بیمار باشه.
‫من دکتر پیرس رو گزارش کرده بودم، ‫ولی خودم و ایشون مسئله رو حل کردیم.
‫- می‌شه ما هم حلش کنیم؟ ‫- نه.
‫پرونده سوفیا کجاست؟
‫چیه؟ ‫ازم قایمش کردین یا...؟
‫- کجاست؟ ‫- تو بیماری رو از خودت در آوردی...
‫- که بتونی نجات بدی. ‫- کار من تأمین امنیت تو...
‫و هدایت مسیر درمانته ‫و انگیزه‌ام...
‫جیب پرپول بیمارهاته.
‫هادسون اوکس مشکلی نداره. ‫مشکلش تویی.
‫تحت نظر من، دکتر ولف ‫رئیس بخش اعصاب می‌مونه.
‫اگه قراره به‌خاطر نظرم ‫دیگه رئیس نباشم، عیبی نداره.
‫الیور، ملاقاتی داری.
‫برنامه چیه؟
‫اولین کاری که می‌خوای بکنی چیه؟
‫می‌خوام با عزیزانم بهتر رفتار کنم.
‫«ترجمه از کیارش»
‫شکل‌گیری عادات جدید سخته.
‫می‌گن فقط بیست و یک روز ‫طول می‌کشه که عادتی شکل بگیره.
‫درون مغز،
‫تغییر تقریبا آنی رخ می‌ده.
‫سیناپس‌ها چند دقیقه ‫بعد از رفتار جدید تغییر می‌کنن.
‫بعد از چند ساعت، ‫مدارهای عصبی...
‫رفتار جدید رو شناسایی کرده ‫و انتظارش رو دارن،
‫حتی وقتی ما هنوز نمی‌تونیم ‫راحت این روند عادی جدید رو...
‫در برنامه روزانه‌مون جا بدیم.
‫[فروشگاه چندمنظوره]
‫[ایستگاه خیابان ۱۶۷]
‫بعد از چند هفته، ‫ساختار مغز تغییر می‌کنه،
‫مسیرها تقویت می‌شن.
‫اما با این که مغز ‫با این تغییر وقف پیدا کرده،
‫بدنمون واسه وقف یافتن ‫وقت بیشتری نیاز داره.
‫آره، من دیگه شیرینی درست می‌کنم.
‫دکتر آدلر پیشنهاد داد ‫سرگرمی جدیدی پیدا کنم.
‫- هوم. ‫- عه.
‫شیرینی تو رو فردا بهت می‌دم. ‫این‌ها مال هکتور و آتوئن.
‫وقتی دارم می‌رم سر کار، ‫تو راه بهشون تحویل می‌دم.
‫خیلی حیفه که هکتور هنوز اونجاست.
‫قرار بود مرخص بشه.
‫باید برم حالش رو بپرسم.
‫خب، حالا که قراره برگردی سر کار ‫چه حسی داری؟
‫وای، آماده‌ام. ‫بالاخره دارم...
‫- دوباره عین سابق می‌شم. ‫- خب، من بهت افتخار می‌کنم ولف.
‫ورود دوباره به دنیا ‫بعد از چنین اتفاقی راحت نیست.
‫اضطراب داشتن هم عادیه.
‫نه بابا. ‫اِم، مشکلم اون نیست.
‫جاشه.
‫مدام فکر می‌کنم ‫که می‌اومد ملاقاتم.
‫بعد از ترخیصم هم حالم رو پرسیده.
‫عذاب وجدان دارم ‫که باهاش بد رفتار می‌کردم.
‫ولی از طرفی،
‫ممکنه فقط دلش برام بسوزه.
‫- ممکنه... ‫- چرا با خودش حرف نمی‌زنی؟
‫- درست می‌گی. ‫- من همیشه درست می‌گم.
‫بگو تو بیمارستان چه خبره.
‫- وقتی نبودم چی شده بود؟ ‫- کینی هنوز...
‫خانم همه‌کاره است.
‫پورتر از وقتی مادرت زهره‌ترکش کرد،
‫بهترین رفتار خودش رو نشون می‌ده.
‫سیلوا گمون می‌کنه ‫محفظه فشار تسخیر شده،
‫اما جزئیاتش رو نمی‌گه. ‫آها، راستی...
‫من و تورن هم ارتباط صمیمی داریم.
‫کارول...
‫با چه جرئتی این مسئله رو ‫بهم نگفتی؟
‫خب، تو واقعا دچار فروپاشی روانی شده بودی.
‫- این که دلیل نمی‌شه. ‫- ضمنا، حال می‌ده...
‫که این راز کوچک بین خودمون باشه.
‫خب...
‫ارتباطتون خوبه؟
‫وای عزیز دلم.
‫زود باش خانم.
‫- سفارش می‌دی یا نه؟ ‫- ببین داداش، من دوستت دارم،
‫ولی بهم فشار نیار، خب؟
‫آره، من یه قهوه کوچک می‌خوام.
‫ته‌نشین هم نشده باشه. ‫قهوه تازه دم‌شده می‌خوام.
‫- ردیفه. ‫- فقط می‌تونم دوتا بگیرم!
‫خودت واسه خودت بگیر!
‫چهار دلار می‌شه.
‫چهار دلار واسه قهوه کوچک؟
‫به من میاد گردشگر باشم؟
‫این روزها بهترین قیمت شهر رو ‫من می‌دم.
‫مگه از وضع بازار خبر نداری؟
‫ببین، من قهوه کوچک خواستم.
‫- تو بزرگ‌ترین لیوان رو بهم دادی. ‫- کوچک سفارش دادی.
‫من هم بهت کوچک دادم. ‫دست از سرم بردار خانم!
‫بعدی.
‫آها، می‌شه یه کاپوچینو بدین؟ ‫اِم...
‫[صبحانه داغ] ‫[نوشیدنی خنک]
‫[لیدل سنتر]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[لیدل سنتر]
‫- صبح به خیر دکتر ولف. ‫- عه، بالاخره اومد!
‫- خوش برگشتی. ‫- خوش برگشتی دکتر ولف.
‫عه، چی آوردین؟
‫آها، این‌ها رو دیشب درست کردم.
‫خواستم از بخشمون تشکر کنم...
‫که در غیاب من هوای اینجا رو داشتن.
‫- می‌خوری؟ ‫- عه!
‫- هوم! ‫- وای!
‫- هوم. خیلی خوشمزه است. ‫- وای.
‫آها، با بلوبری درست کردم. ‫خلاصه...
‫- هوم. ‫- آره.
‫- بهم بگین چه خبر بود. ‫- سرمون شلوغ بود.
‫امروز صبح چند بستری جدید داشتیم ‫و پرونده‌هاشون رو...
‫- اینجا براتون جمع کردیم. ‫- به نظرم بهتره...
‫به آقای آلبرگتی ‫تو اتاق ۳۰۳ دقت کنین،
‫آخه دچار بحران سرعیه.
‫بهش سرم میدازولام ‫و لوتیراستام دوز بالا زدیم.
‫خانم اسمیت هم اتاق ۳۰۵ـه ‫که سندرم گیلن باره داره...
‫ظاهرا فلجش دیگه بدتر نشده،
‫اما شش ساعت یه‌بار ‫علائم حیاتیش رو بررسی می‌کنیم.
‫- کلی آزمایش نوشتین. ‫- دکتر کینی نمی‌خواست...
‫هیچی از قلم بیفته.
‫فقط می‌خواستم همه‌چی ‫در غیاب شما...
‫خوب پیش بره.
‫آها، یه گزینه خوب ‫واسه ترخیص داریم...
‫آقای میلر تو اتاق ۳۱۵.
‫دردش امروز خیلی کمتر شده.
‫خب، ظاهرا خوبه.
‫راستی...
‫به کار خوبتون ادامه بدین.
‫به نظرت چطور بود؟
‫انگار یهو با چارلی رفیق جینگ شده، ‫اما هنوز از من متنفره.
‫فقط می‌خوام دکتر ولف بدونه ‫همه‌چی تحت کنترلمونه.
‫آخه به زودی رزیدنت می‌شیم.
‫ولی من زیاده‌روی کردم؟
‫آره. احتمالا.
‫بی‌شوخی؟
‫ولف.
‫سلام.
‫خوشحالم می‌بینم برگشتی سر کار.
‫اِم...
‫تو این‌ها رو درست کردی؟
‫آره. ‫با خودم گفتم...
‫این‌جوری لطفت رو که برام ‫بیگل آوردی جبران کنم.
‫وای. هوم.
‫وای، آره، خوشمزه‌ان.
‫بقیه‌اش رو بعدا می‌خورم.
‫می‌خواستم ازت تشکر کنم ‫که تو هادسون اوکسم به ملاقاتم اومدی.
‫بابت کل اتفاقاتی که قبل از حمله‌ام رخ داد ‫عذر می‌خوام.
‫می‌دونم دوستیمون رو ‫خیلی خراب می‌کنم...
‫و اینجا سر کار برات مشکل تراشیده بودم.
‫اصلا لازم نیست بابت چیزی عذرخواهی کنی.
‫مایلی شام مهمونت کنم؟
‫شام یعنی...
‫یعنی مهمونی شام گروهی.
‫با حضور خودت و کارول و بقیه.
‫واسه همه غذا درست می‌کنم.
‫بو رو هم دعوت کن.
‫- اگه وقت داشت. ‫- خیلی‌خب.
‫- دیگه آشپزی هم می‌کنی؟ ‫- آره.
‫اِم...
‫باید برم اورژانس.
‫ببخشید.
‫سلام.
‫آره، دوری و دوستی ‫واسه اورژانس صادق نیست.
‫خوش برگشتی.
‫بگو اونجا چطور بود. ‫آروم بود؟
‫هیچ زخم بازی نبود؟ ‫بوی خفیف ادرار نبود؟
‫آرامش‌بخش بود. ‫ساکت بود.
‫الان وقت هنردرمانی بود.
‫وای، خیلی دلم می‌خواد ‫برم هنردرمانی.
‫دکتر ولف، نمی‌دونستم ‫به شما هم گفتن بیاین پایین.
‫قطعا خودمون از پسش بر میایم، ‫اگه شما می‌خواین...
‫- من مشکلی ندارم. ‫- والدین مضطربی دارم...
‫که می‌خوان بهترین متخصص اعصابمون رو ببینن.
‫واسه همین ‫کل متخصصان اعصابمون رو می‌فرستم.
‫این پایین ولف رو در اولین بازگشتش...
‫می‌فرستیم سراغ گرگ‌ها. ‫موفق باشی دکتر.
‫[خروجی] ‫[بیمارستان عمومی برانکس]
‫خب، داشتم تو گروه مامانم...
‫پیام می‌دادم ‫و یه سری فرضیه دارن.
‫یه مورد تو آلاباما هست،
‫تومور مغزیه که اولش...
‫چطوره اول اسممون رو بگیم؟
‫من فاکس هستم. ‫ایشون زنم گریره.
‫ایشون هم نور زندگیمون سیجه.
‫کمتر از معمول گریه می‌کنه ‫و دچار یبوست شده.
‫من اخیرا برگشتم سر کار،
‫ولی به مهدکودکش سپردیم که حتما...
‫روند دفع مدفوعش رو ‫تو برنامه ثبت کنن.
‫ممکنه اونجا بلایی...
‫- سرش اومده باشه؟ مثلا... ‫- بهتره بذارین ما...
‫بدون فرضیه‌های خارجی ‫معاینه‌مون رو بکنیم.
‫خیالتون از بابت دکترها راحت باشه،
‫مخصوصا الان که دکتر ولف برگشتن.
‫از کجا برگشتن؟
‫آها، من مرخصی کوتاهی داشتم ‫تا تو یه آسایشگاه...
‫روانی بستری بشم، ‫اما کاملا آماده‌ام...
‫دوباره طبابت کنم.
‫- یعنی دیوونه‌خونه بوده؟ ‫- خیلی‌خب.
‫چند وقته که یبوست داری؟
‫همه‌چی از سه روز پیش شروع شد.
‫خب، ممکنه تغییرات خوش‌خیم...
‫مربوط به الگوی رشد عادی...
‫و محیط جدید مهدکودک باشه.
‫ولی دکتر کینی، دکتر پورتر، ‫بیاین...
‫سیج رو کامل معاینه کنیم ‫تا مطمئن بشیم...
‫چیزی رو از قلم ننداختیم.
‫لطفا همچنان خونسردیتون رو حفظ کنین.
‫کارم داره تموم می‌شه. ‫خیلی‌خب.
‫نه بابابزرگ، تو نه. ‫نه، نه، نه.
‫تو نه. بیا.
‫از کلاهت خوشم میاد. ‫بهت میاد.
‫پس تو... تو بشین. ‫خودت رو اذیت نکن، باشه؟
‫ببینین، من تا حالا ‫بلایی سر کسی نیاوردم...
‫و نمی‌خوام امروز شروع کنم،
‫پس بیاین همگی آروم باشیم، خب؟
‫وای نه، نه، نه. ‫نه، نه، نه، نه!
‫نه، تکون نخورین!
‫[صندوق پس‌انداز برانکس]
‫چه‌جوری این‌قدر کوچک شدین؟
‫- بله؟ ‫- آروم باشین خانم.
‫- می‌خوایم همه سالم بمونن. ‫- من هم همین رو می‌خوام.
‫- پس فقط کمکم کن پسر. ‫- می‌کنم.
‫در ازای گروگان‌ها چه درخواستی داری؟
‫من... من... من...
‫من دکتر لازم دارم.
‫عذر می‌خوام.
‫کارول. سلام.
‫سلام. ‫گفته بودی اولین روز بازگشتم...
‫- میای و همراهیم می‌کنی. ‫- آشنام تو کلانتری برانکس...
‫بهم زنگ زد. ‫تو صندوق پس‌انداز برانکس...
‫گروگان‌گیری رخ داده.
‫الان دیگه سرقت از بانک ‫هم به کارت اضافه شده؟
‫سارق وحشت کرده، ‫می‌گه مردم ریز می‌بینه.
‫- مردم ریز؟ ‫- درخواست روان‌پزشک دادن.
‫اختلال ادراکی ممکنه عصبی باشه.
‫بیا.
‫[یک‌بیستم آمریکایی‌ها] ‫[از افسردگی رنج می‌برند]
‫اولین روز بازگشتته.
‫آره، بذارین رد بشن!
‫سلام، از این طرف دکتر پیرس، ‫دکتر ولف.
‫مظنونمون پشت خط ثابته.
‫ما اینجاییم.
‫[مرکز فرماندهی سیار] ‫[کلانتری نیویورک]
‫خانم...
‫یه دکتر اینجاست.
‫من دکتر کارول پیرس، رئیس بخش روان‌درمانی ‫بیمارستان عمومی برانکسم.
‫اومدم کمکت کنم. ‫اسمت چیه؟
‫آلیسا. آلیسا. ‫اسمم آلیساست.
‫سلام آلیسا. می‌شه حست رو ‫برام توصیف کنی؟
‫آره، می‌ترسم.
‫انگار همه‌چی اشتباهه.
‫ازش بپرس همیشه اشتباهه...
‫- یا متناوبه. ‫- خیلی‌خب.
‫آلیسا، همه‌چی همیشه اشتباهه...
‫یا فقط هر از گاهی اشتباهه؟
‫آره، می‌شه گفت...
‫هر از گاهی این‌جوری می‌شه.
‫ازش بپرس...
‫حس می‌کنه تو بدن خودش ‫جایی نداره؟
‫- آهای، صدای کیه؟ ‫- صدای همکارمه.
‫من دکتر ولف هستم. ‫متخصص اعصابم.
‫آره، آره، انگار هیچی تو بدنم ‫سر جاش نیست.
‫همین آقائه رو می‌خوام. ‫اون می‌دونه چه سوالاتی بپرسه.
‫باید همین الان بیاد این تو.
‫من؟
‫- کارول؟ ‫- من تو گوشتم.
‫می‌تونیم هر مکالمه‌ای ‫از درون ساختمون رو بشنویم.
‫اولویت من اون گروگان‌هان.
‫گمون کنم امنیت ایشون هم هست؟
‫ولف، مطمئنی از پس این کار بر میای؟
‫- می‌تونی قبول نکنی. ‫- نه. من مشکلی ندارم.
‫اولویت من بیمارمه.
‫سابقه‌دار مسلحه. ‫تنش‌زدایی کن.
‫راضیش کن تسلیم بشه.
‫پونزده دقیقه وقت داری ‫تا یگان ویژه برسه اینجا.
‫خیلی‌خب.
‫ولف هیچ مشکلی نداره، مگه نه؟
‫نه.
‫از این بهتر نمی‌شه.
‫[پلیس]
‫خیلی‌خب.
‫از کجا بدونم پلیسی نیستی ‫که لباس دکتر پوشیدی؟
‫چه بدونم. ‫اگه بخوای، می‌تونم...
‫کل جدول تناوبی رو به ترتیب ‫از حفظ بگم؟
‫عنصر شماره ۲۰۷ چیه؟
‫سوال انحرافی بود، آخه جدول ‫فقط تا عنصر ۱۱۸ ادامه داره.
‫اما روز به روز دارن کشفیات جدید می‌کنن...
‫خیلی‌خب خوره خان.
‫پلیس نیستی.
‫امروز صبح به من هم سخت گذشته.
‫اولین روز بازگشتم سر کار...
‫بعد از ترخیصم از آسایشگاه روانیه.
‫ببین، ببین، عالی تنش‌زدایی کردی ولف.
‫- ده دقیقه. ‫- فقط حهت یادآوری...
‫ده دقیقه وقت داری.
‫آها، برام دکتر...
‫- دیوانه فرستادن؟ ‫- خب، خودت خواستی...
‫- من بیام. ‫- وای، عالیه.
‫پس الان همه دیوانه‌ان.
‫من دیوانه‌ام. تو دیوانه‌ای.
‫به نظرم جفتمون داریم ‫تمام تلاشمون رو می‌کنیم آلیسا.
‫اما مردم راحت قضاوت می‌کنن.
‫بذار کمکت کنم ثابت کنیم ‫اون آدمی که می‌گن نیستی.
‫اجازه هست یه معاینه جسمانی ‫مختصر انجام بدم؟
‫باشه.
‫وای! وای، اون چه‌جوری ‫تو جیبت جا شده بود؟!
‫- بندازش! بندازش! ‫- باشه. باشه، باشه.
‫بیا... بیا فقط صحبت کنیم.
‫می‌شه از خال‌کوبیت برام بگی؟
‫دقیقا قبل از آزادیم از زندان ‫خال‌کوبی کردمش.
‫نیاز داشتم...
‫یه سری خال‌کوبی مسخره رو ‫بپوشونم تا شاید بتونم کار پیدا کنم.
‫نتیجه نداد!
‫یـ...
‫یادم می‌اندازه ارزشمندترین ‫چیز زندگیم چیه...
‫دوستم تس ‫که مادر خیلی خوبیه...
‫و تو دلم جا داره.
‫هوام رو داشت.
‫دکتر من می‌گه ‫وقتی آدم می‌ره خونه،
‫خیلی مهمه که دوباره با چیزهایی ‫که خوشحالش می‌کنن ارتباط برقرار کنه.
‫من هم دوستانی دارم ‫که هوام رو داشتن.
‫خب، با یکیشون بدرفتاری کرده بودم، ‫الان مهمونی شام برگزار کردم...
‫- و نمی‌دونم... ‫- ولف، الان وقتش نیست.
‫آره. خیلی ارزشمنده ‫که یکی این‌قدر...
‫واسه آدم ارزش قائل باشه.
‫اون خوشحالم می‌کنه.
‫راستش، فقط می‌خوام ‫لطفش رو جبران کنم، متوجهی؟
‫می‌دونم. ‫پس... پس بیا...
‫تو رو برگردونیم پیش خانواده‌ات ‫و بذاریم این همه آدم...
‫برگردن پیش عزیزانشون.
‫گمون نکنم تو اومده باشی اینجا ‫بلایی سر کسی بیاری، مگه نه؟
‫نه. قرار بود زود برم.
‫پول تو ساکم بود. ‫باید می‌رفتم.
‫ولی...
‫جا نمی‌شدم.
‫کجا جا نمی‌شدی؟
‫نه، ببین، من می‌خواستم برم.
‫ولی... ولی در...
‫خیلی کوچک بود و من...
‫من خیلی بزرگ بودم.
‫چه بلایی سرم اومده؟
‫[ماسک و لباس پزشکی الزامی است]
‫خب، معاینه‌تون تموم شد؟
‫فهمیدین چه مشکلی داره؟
‫آها، فاکس داره سیج رو ‫می‌خوابونه تا چرت بزنه.
‫برنامه خوابش خیلی مهمه. ‫ولی می‌تونم...
‫نه، مشکلی نیست. ‫بهتره طبق برنامه‌اش عمل کنین.
‫معاینه اولیه‌مون ‫چیز خطرناکی نشون نداد،
‫اما ضربان قلبش یه‌کم کنده.
‫- یعنی چی؟ ‫- فعلا مشخص نیست.
‫باید چند آزمایش بگیریم.
‫شما رزیدنتین، درسته؟
‫دکتر دیگه‌ای نیست ‫که بتونیم باهاش صحبت کنیم؟
‫ما کاملا صلاحیت داریم...
‫تا معاینه مورد نیاز دخترتون رو انجام بدیم.
‫یه پرستار می‌فرستیم تا خونش رو بگیره.
‫بهتره ولف رو خبر کنیم، مگه نه؟
‫حتی صرفا واسه این که ‫خیال والدینش راحت بشه.
‫اولین روز بازگشتشه. ‫نمی‌خوام تحت فشار قرار بگیره.
‫ما از وقتی نبود...
‫بخشمون رو اداره کردیم، مگه نه؟
‫اصلا از کی تا حالا ‫تو می‌خوای دکتر ولف رو خبر کنی؟
‫از کی تا حالا تو نمی‌خوای؟
‫بیا به ولف ثابت کنیم ‫از پسش برمیایم دیگه، باشه؟
‫سلام. بفرما بشین.
‫من دکتر کارول پیرس هستم.
‫- تو تس هستی؟ ‫- آره. آلیسا دوستمه.
‫خودم به پلیسه گفتم که...
‫این ماجرا رو تو اخبار دیدم و...
‫- وای خدایا، متأسفم. ‫- چیزی نیست، چیزی نیست.
‫می‌تونی راجع بهش ‫بهمون چیزی بگی؟
‫می‌دونم الان باورش سخته،
‫ولی عمرا اگه بلایی سر کسی بیاره.
‫آدم خیلی مهربونیه.
‫خب، اخیرا از خودش ‫رفتار عجیبی بروز نداده؟
‫یه مشکلی داشت. ‫مدام می‌گه...
‫همه‌چی عجیب جلوه می‌کنه ‫و درکش از زمان خراب شده.
‫هفته پیش بعد از یه شیفت کامل ‫رفتم خونه...
‫و آلیسا گفت: ‫«انگار هر بار می‌ری بیرون،»
‫«یه چیزی جا می‌ذاری، مگه نه؟»
‫آلیسا خیال می‌کرد ‫فقط پنج دقیقه رفته بودم.
‫نه ساعت خونه نبودم.
‫خیلی‌خب.
‫ببین ولف، ظاهرا...
‫آلیسا اختلال زمانی چشمگیری رو ‫تجربه می‌کنه.
‫عمو تامی من هم... ‫خب، راستش یه آقاییه...
‫که روی یه مبل ‫دم ساختمونم زندگی می‌کنه...
‫و می‌گه من رد دادم.
‫می‌گه تأثیر مواده، ‫ولی من هیچ‌وقت سمتش نرفتم.
‫چیکار می‌کنی؟ ‫دارم آزمایش می‌کنم.
‫من تقریبا چند وقت داشتم رژه می‌رفتم؟
‫چه بدونم. ‫حدود ده دقیقه؟
‫گمون کنم کم‌کم دارم درک می‌کنم...
‫چطور دنیا رو تجربه می‌کنی.
‫وقتی مغز آدم گولش می‌زنه...
‫و چیزهایی می‌بینه ‫که وجود ندارن خیلی سخته.
‫ممکنه باعث بشه آدم ‫خیلی احساس تنهایی کنه.
‫عین یه آدم‌فضایی تو دنیایی ‫که بقیه عادی‌ان.
‫ولی مجبور نیستی اینجا تنها باشی آلیسا.
‫من کنارتم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ولف؟
‫ولف، اون تو چه خبر شده؟
‫تیر خورده. ‫زود آمبولانس لازم داریم.
‫زن چهل‌ساله ‫که به بالای سینه‌اش تیر خورده.
‫فشارش نوزده روی یازدهه،
‫صدای ریه‌اش از دو سمت خوبه.
‫شما دوتا دیگه تکنیسین اورژانس شدین؟
‫احتمالا ورودی و خروجی کالیبر پایینه.
‫می‌شه صد میلی‌گرم فنتانیل آماده کنن؟
‫شنیدین که دکتر چی گفت. ‫سریع صد میل فنتانیل بیارین.
‫نخ ابریشم و گاز لازم دارم.
‫اون بیرون چه خبر بود؟
‫ببین، باید سریع دست‌بندش باز بشه.
‫اینجا بیمارستانه، زندان نیست.
‫به هر حال بعدش می‌ریم اونجا.
‫آماده باشین.
‫ای بابا!
‫سلام، سلام. شانس آورد ‫با بخیه خوب شد.
‫یه گلوله کالیبر پایین ‫کامل خارج شده بود.
‫جراحت شدیدی نداره. ‫الان دیگه مشکل بخش اعصابه.
‫آره، خب، کلانتری می‌خواد ‫مشکل خودشون باشه.
‫به هیچ وجه.
‫من گمون می‌کنم ‫بیماری عصبی نادرش...
‫هم بدخیمه ‫هم داره بدتر می‌شه.
‫باید سریع معاینه بشه، ‫وگرنه ممکنه بمیره.
‫رئیس‌پلیس بدجوری بهم گیر داده...
‫چرا یکی از پزشکان ناظرمون ‫که مال بخش تروما نیست...
‫وارد صحنه جرم فعال شده.
‫- ممکنه بود تیر بخوری. ‫- ولی نخوردم.
‫ضمنا، تفنگش پلاستیکی بود.
‫من با کلانتری صحبت می‌کنم، ‫ولی از نظر پزشکی مشکلی نداره.
‫می‌تونن هروقت خواستن ببرنش.
‫علائم آلیسا خیلی عجیب بودن.
‫نظرت چیه؟
‫اِم...
‫من گمون می‌کنم آلیسا دچار سندرم تاد شده...
‫که نام دیگه‌اش...
‫- سندرم آلیس در سرزمین عجایبه؟ ‫- دقیقا.
‫بیماری عصبی نادریه...
‫که ادراک رو مختل می‌کنه.
‫بعضی‌ها می‌گن خود لوئیس کارول هم ‫ازش رنج می‌برد.
‫روش خوبی واسه پول در آوردن ‫ازش پیدا کرد.
‫از خصوصیات توهم‌زاش...
‫متاکروموپسیا ‫و ادراک رنگی متفاوته.
‫وقتی آلیس معجون «من رو بخور» رو می‌خوره،
‫ریز می‌شه، هرچی دورش هست رو ‫عظیم می‌بینه...
‫که اسمش ماکروپسیاست.
‫آلیسا هم واسه همین باور داشت ‫ممکنه با چراغ‌قوه خودکاریم لهش کنم.
‫وقتی آلیس کیک «من رو بخور» رو می‌خوره،
‫بزرگ می‌شه و کل شخصیت‌ها رو ‫کوچک می‌بینه.
‫- میکروپسیا. ‫- میکروپسیا.
‫معلوم شد چرا گروگان‌ها ریز بودن.
‫گربه چشیر عادت داره...
‫دقیقا جلوی صورت آلیس ‫ظاهر بشه،
‫نشان‌دهنده نزدیک‌پنداری و دورپنداریه،
‫اختلالاتی که اشیاء ‫نزدیک‌تر یا دورتر...
‫از مکان اصلیشون جلوه می‌کنن.
‫در نهایت به خرگوش سفید ‫مشهور و تنبلمون می‌رسیم.
‫اشاره به درک اشتباه از زمان داره...
‫و معلوم شد چرا فرق بین پنج دقیقه...
‫و نه ساعت رو تشخیص نمی‌داد.
‫متأسفانه این سندرم ‫فقط نشانه چیز دیگه‌ایه.
‫اگه دلیل اصلیش رو تشخیص ندیم،
‫ممکنه نتونیم آلیسا رو درمان کنیم.
‫ممکنه توده مغزی، تومور،
‫تشنج کانونی یا عفونت باشه.
‫من عکس‌برداری و آزمایش‌ها رو می‌نویسم...
‫و سابقه درمانیش رو بررسی می‌کنم.
‫[خروجی]
‫سیلوا!
‫دفعه بعد که یکی از رؤسای بخش بیمارستانم ‫به سرقت بانک می‌ره،
‫- ممنون می‌شم خبردار بشم. ‫- به نظرتون احتمالا...
‫چون ولف رفته سرقت بانک...
‫عصبانی نشدین؟
‫اگه هر کدوم از کارکنانم...
‫خودشون رو این‌جوری به خطر بندازن، ‫نگران امنیتشون می‌شم.
‫آها، حتما، قطعا همین‌طوره.
‫[خطر] ‫[در معرض پرتو قرار می‌گیرید]
‫خب، جاش خیلی عصبانی شده بود...
‫که رفته بودی سرقت بانک.
‫آره، من کارش رو پیچیده می‌کنم.
‫عه، باید بهت یادآوری کنم ‫که واسه بازگشتت مبارزه کرده بود؟
‫هنوز باهاش صحبت نکردی؟
‫چرا. یه‌کم کردم.
‫به مهمونی شام دعوتش کردم،
‫اما هنوز نگفته میاد یا نه،
‫ولی ظاهرا همین کار رو می‌کنم.
‫- تو هم میای. ‫- عه!
‫سرقت از بانک و مهمونی شام.
‫چه روز بازگشت خفنی.
‫چی شده؟
‫همه مدام بهم می‌گن ‫خیلی مافین‌هام رو دوست دارن.
‫- خیلی‌خب. ‫- خب، به نظرم واقعا...
‫از مافین‌هام خوششون نمیاد.
‫به نظرم دارن مدیریتم می‌کنن.
‫می‌ترسن اگه حرف نامناسبی بزنن،
‫رد می‌دم و دوباره از هادسون اوکس ‫سر در میارم.
‫ای بابا، من این‌طور نبودم. ‫به من مافین نرسید.
‫تو هم امروز نگران من بودی.
‫نگران ورودت ‫به شرایط گروگان‌گیری مسلحانه بودم؟
‫بله، بودم.
‫ببین، شاید مردم عجیب رفتار کنن.
‫یا شاید خودت انتظار داری ‫عجیب رفتار کنن.
‫یا شاید جفتش صادقه.
‫در هر صورت، باید وقت بدی.
‫باید خودت رو وقف بدی ‫و اون‌ها هم باید خودشون رو باهات وقف بدن.
‫خب، غافل‌گیر شدم.
‫- اون سی‌تی اسکن... ‫- کاملا عادیه.
‫جالبه.
‫باید دوباره با آلیسا صحبت کنم...
‫و ببینم چی رو از قلم انداختم.
‫عه.
‫عه، نوزاده است. ‫باید برم.
‫راستی، راز کوچک تو هم...
‫به مهمونی شام دعوته، ‫پس بهش خبر بده.
‫وای خدایا.
‫- چش شده؟ ‫- دکتر ولف درستش می‌کنه.
‫عذر می‌خوام. عذر می‌خوام.
‫سلام. چیزی نیست.
‫چشم‌هاش سریع ‫و با ضرب‌آهنگ می‌لرزن.
‫می‌دونم می‌دونم.
‫نیستاگموس افقی.
‫تا حالا اصلا این‌جوری نشده بود؟
‫نه، اصلا.
‫- معاینه کانونی چی شد؟ ‫- افت خفیف داشت.
‫- سی‌تی چی؟ ‫- منفی بود.
‫ترالی اورژانس رو قطع کن.
‫سیلوا، از داروخونه بی‌آی‌جی بگیر.
‫باید کل سرم‌ها سریع قطع بشن.
‫دکتر، چیکار می‌کنین؟
‫دارم جون بچه‌تون رو نجات می‌دم.
‫بوتولیسم؟ ‫چطور این‌جوری شد؟
‫خب، ممکنه از غذا ‫به بوتولیسم دچار بشه.
‫به احتمال زیاد سیج ‫از خاک یا ماسه گرفته...
‫که هاگ باکتری روش بوده.
‫خوش‌بختانه، با آنتی‌توکسین ‫کاملا درمان‌پذیره.
‫ممکنه از چیزی ‫تو مهدکودک باشه...
‫- یا بدتر، تو خونه‌مون باشه؟ ‫- پیش میاد.
‫احتمالا اصلا نمی‌فهمیم از کجا گرفته.
‫ما کل کتاب‌ها رو خوندیم.
‫بهترین صندلی مخصوص ماشین رو خریدیم.
‫خونه‌مون رو واسه نوزاد آماده کردیم.
‫دیـ...
‫دیگه چه کاری از دستمون بر میاد؟
‫باورم نمی‌شه تیر خوردم.
‫نمی‌خوام پز بدم، ‫ولی من واقعا تو...
‫سرقت از بانک ماهرم.
‫- هوم. ‫- ببین، دنبال کار گشتم،
‫اما بچه‌ها درخواست ثبت‌نام ‫تو یه مدرسه خصوصی گرون دادن،
‫عمو تامی مبل جدید لازم داشت،
‫دوچرخه جی‌جی، دخترک همسایه رو دزدیدن...
‫و تس سه‌جا کار می‌کنه.
‫هیچ‌کس حاضر نبود استخدامم کنه.
‫واسه همین برگشتم سر کاری ‫که از همه بهتر بلدم.
‫می‌دونم راه درستی ‫در پیش نگرفتم، ولی...
‫می‌خواستم خرج اطرافیانم رو بدم.
‫ضمنا، داشتم قسر در می‌رفتم.
‫ببین...
‫- پس‌انداز دارم. ‫- بهتره اصلا...
‫- این چیزها رو به من نگی. ‫- درسته.
‫اما امروز فرق داشت، درسته؟ ‫تا حالا تو کارهای قبلیت...
‫از این اختلالات ‫آلیس در سرزمین عجایب نداشتی؟
‫اصلا عین امروز نبود. ‫نه.
‫بدنم...
‫انگار اصلا درست نیست.
‫حس می‌کنم...
‫کل این اتاق رو پر کردم.
‫متأسفم آلیسا، حتما خیلی گیج‌کننده است.
‫راستش، اخیرا خیلی بدتر شده.
‫از وقتی از زندان آزاد شدم، ‫یه‌جای کار می‌لنگه.
‫خونه از چیزی که یادمه کوچک‌تره.
‫بچه‌ها دیگه از من بلندتر شدن...
‫و همه‌چی خیلی سریع پیش می‌ره.
‫ای بابا.
‫قبلا خیال می‌کردم حبس کشیدن ‫سخت‌ترین کار عمرمه.
‫اما بعدش آزاد شدم.
‫[تمام ملاقات‌کنندگان باید نامشان را] ‫[در باجه پرستاری ثبت کنند]
‫سلام، آفرین کینی.
‫کم پیش میاد آدم ‫جون یه نوزاد گوگولی رو نجات بده.
‫دوست‌هام از ساوث‌گیت گفتن ‫اخیرا موارد بوتولیسم نوزاد...
‫- افزایش داشته. ‫- واقعا؟
‫آره. ظاهرا یه شیر خشک گرون‌قیمت ‫کلی برگشتی داشته.
‫وای، کاش می‌شد بشنوم...
‫تو گروه مامان‌های پارک اسلوپ چی می‌گن.
‫حتما کلی داستان درست شده.
‫دکتر دنگ، ‫چند وقته می‌خواستم باهات...
‫راجع به این که دکتر پیرس رو ‫گزارش کردی صحبت کنم.
‫رفتار من غیرحرفه‌ای ‫و نامهربانانه بود.
‫لیاقتت این نبود.
‫من اون موقع حال خوبی نداشتم،
‫اما این که دلیل نمی‌شه.
‫عذر می‌خوام.
‫وای خدایا، اصلا نمی‌دونین...
‫شنیدن این حرف از شما ‫چه حس خوبی داره.
‫دیشب اصلا خوابم نبرد...
‫و نگران بودم برگردین اینجا ‫و هنوز ازم متنفر باشین.
‫ای بابا، عمرا اگه بتونم ‫ازت متنفر بشم.
‫خیلی ازتون ممنونم!
‫خوشحالم برگشتین دکتر ولف.
‫ظاهرا هادسون اوکس ‫براتون مفید بود.
‫قراره شما هم از اون سخنگوهاش بشین...
‫- که بروشور پخش می‌کنن؟ ‫- ای بابا، گمون نکنم.
‫هادسون اوکس آسایشگاه خوبیه ‫و کارکنانی داره...
‫که خیلی ازشون سپاس‌گزارم.
‫به جز دکتر آملیا فردریک.
‫منظورتون چیه؟
‫خب، دقیقا نمی‌دونم.
‫شاید فقط بدگمان شدم، ولی...
‫به نظرم احتمالا داره از بیماران اونجا ‫سواستفاده می‌کنه.
‫- خواهش می‌کنم. ‫- شرمنده‌ام.
‫دست من نیست. ‫دست من نیست.
‫- عه. با اجازه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌خوان آلیسا رو بازداشت کنن...
‫و درمانش رو به سازمان زندان‌ها بسپارن.
‫من هفت سال صبر کردم ‫تا آلیسا آزاد بشه.
‫اما الان این‌جوری شد.
‫چرا همیشه باید این‌قدر سخت باشه؟
‫وقتی تو زندان بود راحت‌تر بود؟
‫نه.
‫البته گاهی اون‌جوری جلوه می‌کنه.
‫حداقل مجبور نبودم این‌قدر ‫نگران باشم، متوجهین؟
‫از وقتی آلیسا آزاد شده، ‫هیچ‌وقت پیداش نیست.
‫مدام درگیر اینه ‫که تو مخارجمون کمک کنه.
‫من فقط می‌خوام دور هم باشیم...
‫و بحث بسکتبالی داشته باشیم...
‫و با همدیگه ظرف بشوریم.
‫می‌خوام خودش راحت باشه.
‫اما الان دوباره دارم از دستش می‌دم.
‫وقتی تازه برگشته بود.
‫[بخش اورژانس]
‫آلیسا؟
‫- آلیسا؟ ‫- وای!
‫آلیسا...
‫زود یه گروه واکنش سریع بیاد!
‫هر بار از این‌ها می‌بینم، ‫چون می‌دونم توش چرکه...
‫باز هم چندشم می‌شه.
‫تشخیص چنین آبسه‌هایی...
‫خیلی سخته، ‫اما سنکوپ ناشی از تب آلیسا...
‫سرنخی بود تا سی‌تی اسکن ‫با رنگ تشدیدشده بنویسیم...
‫و باکتری لوب گیجگاهیش رو نشون داد.
‫تقریبا توضیح کاملی واسه...
‫سندرم آلیس در سرزمین عجایب ‫آلیسا محسوب می‌شه.
‫دکتر دنگ، مایلی چه‌جوری درمانش کنی؟
‫براش یه سری آنتی‌بیوتیک می‌نویسیم.
‫اما بخشی از درمانش...
‫پیدا کردن منشأ اصلی عفونته.
‫هوم، آخه آبسه مغز ‫هیچ‌وقت از مغز شروع نمی‌شه.
‫معمولا از دریچه قلب شروع می‌شه،
‫اما پژواک‌نگاری قلبش عادیه.
‫قلبش.
‫به حرفم گوش نمی‌دی. ‫باید این کار رو بکنیم.
‫اصلا راه نداره.
‫می‌شه الان این بحث رو ول کنیم؟
‫جریان چیه؟
‫من از کارم استعفا می‌دم ‫تا خونه بمونم.
‫نه، استعفا نمی‌دی. ‫تو عاشق کارتی.
‫مگه می‌شه به کسی اعتماد کنم ‫تا بچه‌مون رو سالم نگه داره؟
‫درک می‌کنم این تجربه ترسناک بوده،
‫اما درمان داره اثر می‌کنه.
‫سیج کاملا خوب می‌شه.
‫ولی نمی‌دونیم از کجا گرفته.
‫راستش، معلوم شد ‫بوتولیسم بین نوزاد‌ها...
‫در شهر شایع شده بود...
‫و به‌خاطر یه شیر خشک گرون بود.
‫اخیرا تغییری در تغذیه‌اش رخ نداده بود؟
‫- وای نه، تقصیر منه. ‫- وای خدایا. وای خدایا.
‫خیلی عذر می‌خوام.
‫جمع‌آوری شیر طبیعی سر کار خیلی سخت بود.
‫می‌ترسیدم...
‫کافی نباشه ‫و می‌دونم توافق کرده بودیم،
‫اما می‌خواستم از سلامت سیج ‫اطمینان حاصل کنم، واسه همین...
‫با شیر خشک تقویتش می‌کردم.
‫- شیر خشک «آملی»؟ ‫- شیر خشک «آملی.»
‫یه‌بار نیمه‌شب داشتم ‫بهش غذا می‌دادم.
‫بیشتر می‌خواست، ‫من هم دلم نیومد بیدارت کنم.
‫گشتم بهترین شیر خشک رو ‫پیدا کردم.
‫آره، آره، درجه‌یکه. ‫فرانسویه.
‫وای خدایا، ما بچه‌مون رو مسموم کردیم؟
‫نه، نه، چنین شیوعی خیلی نادره.
‫من دکتر بچه‌تونم ‫و بهتون می‌گم شیر خشک...
‫کاملا سالمه.
‫اما یه سری چیزها ‫از کنترل ما خارجه.
‫بچه‌ها دائم مریض می‌شن.
‫چه‌جوری می‌خوایم ‫باهاش کنار بیایم؟
‫این‌طور که من دیدم،
‫ظاهرا جفتتون می‌خواین ‫پدر و مادر بی‌نقصی باشین.
‫اما حقیقت از این قراره ‫که چنین چیزی وجود نداره.
‫شما اون‌قدر خوب بچه‌تون رو می‌شناختین...
‫که متوجه شدین مشکلی هست...
‫و حواستون بود ‫سیج کمک مورد نیازش رو دریافت کنه.
‫همین مهمه.
‫اگه واسه دل‌بری اومدی اینجا، ‫وقت ندارم،
‫اما می‌تونم وقت جور کنم.
‫راستش...
‫راستش اومدم واسه فردا...
‫به مهمونی شام تو خونه ولف ‫دعوتت کنم.
‫هیچ‌کدوم این کلمات ‫با همدیگه جور در نمیان.
‫قراره به عنوان همراه تو بیام؟
‫در واقع می‌خواد دور میز...
‫- پر بشه تا راحت‌تر باشه. ‫- خیلی‌خب.
‫- اوهوم. ‫- حالا یه‌کم منطقی شد.
‫خیلی‌خب.
‫- اِم... ‫- هوم؟
‫می‌خواستی به عنوان همراه من بیای؟
‫آخه قدم بزرگیه، ولی...
‫نمی‌خوام خیال کنی...
‫راز کوچکی هستی که نگه داشتم.
‫با این حرف‌ها تو دردسر می‌افتی.
‫ارتباط ما مستحکمه.
‫اما مطمئن نیستم هنوز وقتش باشه ‫که به کل بیمارستان خبر بدیم.
‫موافقم.
‫سعی می‌کنم تو مهمونی رعایت کنم.
‫اما اگه خودت رعایت نکنی، ‫هیچ قولی نمی‌دم.
‫- خودت رو که می‌شناسی. ‫- می‌شناسم.
‫این رو تو زندان زدی، درسته؟
‫آره، دقیقا قبل از آزادیم.
‫اگه مایلی، می‌تونم برات...
‫تخفیف مخصوص آشنایان بگیرم.
‫محیط کثیف، ابزار ضدعفونی‌نشده.
‫به احتمال زیاد این همون عفونت اولیه‌ایه...
‫که باعث شد باکتری وارد مغزت بشه.
‫می‌دونستم یه مشکلی هست.
‫می‌دونم، ‫ولی این رو زدم...
‫تا به همه نشون بدم ‫وقتی آزاد بشم...
‫همه‌چی فرق می‌کنه.
‫خب، ببین کارم رو به کجا کشوند.
‫برگشتم همون‌جا.
‫همگی هر از گاهی اشتباه پیش می‌ریم...
‫و از جاهایی سر در میاریم ‫که نمی‌خوایم باشیم.
‫پس دفعه بعد متفاوت عمل کن.
‫باشه.
‫دفعه بعد از خال‌کوبی ‫و سرقت بانک خبری نیست.
‫فقط خودم هستم.
‫ما هم فقط همین رو می‌خوایم احمق.
‫راستش رو بخواین، ‫هنوز هم می‌ترسیم.
‫اما با صداقت و نیت خیر پیش می‌ریم.
‫عالیه. خوبه.
‫هیس، هیس، هیس.
‫اصلا خیال نمی‌کردم این‌قدر ‫از شنیدن گریه‌اش خوشحال بشم.
‫پستونکش کجاست؟
‫اینجاست. ‫تو ساک پوشکشه.
‫می‌شه بغلش کنین؟
‫ازتون خوشش میاد.
‫هوم.
‫عادات قدیمی سخت از بین می‌رن.
‫هر از گاهی واسه همین حس می‌کنیم ‫هیچ‌وقت عوض نمی‌شیم،
‫هیچ‌وقت اون آدمی که می‌خوایم ‫نمی‌شیم.
‫اما مجبور نیستیم...
‫تمام خصوصیاتمون رو عوض کنیم.
‫می‌تونیم هویتمون رو حفظ کنیم...
‫و به همون بنیاد چیزهای جدید ‫اضافه کرده و بهبود ببخشیمش.
‫[بلیت‌ها]
‫- سلام جاش. ‫- سلام.
‫خوش اومدی. ‫نوشیدنی داریم.
‫راستی، بو نیومد؟
‫نتونست بیاد.
‫- بوی خوبی میاد. ‫- بوی سوسیسه.
‫فقط سوسیس؟
‫دیگه هیچی درست نکرده؟ ‫حتی کلم‌ترش؟
‫بهترین دوست توئه.
‫خیلی‌خب، این‌ها با طعم ‫گورچینی گرویره،
‫خیلی‌خب. بفرمایین. نوش جان.
‫اصلا لازم نیست من شوخی کنم.
‫غذا خیلی زیاده.
‫فکر اون بوتولیسم نوزاد...
‫از ذهن من بیرون نمی‌ره.
‫باورم نمی‌شه تشخیص ندادم.
‫آره، یه بیماری رو درست تشخیص ندادی،
‫اما واسه همین پزشک ناظر داری.
‫یادتونه اوایل سال گفته بودم...
‫«هیچ‌وقت تنهایی نگران نباشین»؟
‫چون خودم به حرف خودم گوش ندادم، ‫ببینین چی می‌گم.
‫هیچ‌کس بی‌نقص نیست.
‫همه نیاز دارن هر از گاهی ‫درخواست کمک کنن.
‫اصلا خجالت نداره.
‫می‌خواستم ازتون تشکر کنم...
‫که بازگشتم به بیمارستان برانکس رو ‫خوش‌آمد گفتین.
‫که امشب اومدین اینجا.
‫که در طول دوران سختی ‫ازم حمایت کردین.
‫خیلی خوشحالم که برگشتم. ‫که پیش بیمارانم هستم.
‫که کنار تک‌تکتون کار می‌کنم.
‫اما می‌خوام بدونین...
‫لازم نیست دور من احتیاط کنین.
‫من خیلی سپاس‌گزارم ‫که همکارانم اون‌قدر...
‫برام اهمیت قائلن ‫که از احساساتم محافظت می‌کنن.
‫اما اگه مافین‌هام رو دوست ندارین،
‫- می‌تونین بهم بگین. ‫- ببین دکتر ولف، در این حد بگم...
‫که اگه دکتر نبودی، ‫قطعا شیرینی‌پز نمی‌شدی.
‫آره.
‫خیلی‌خب، پس امیدوارم شاید ‫بتونم سرآشپز بدی نباشم.
‫- نوش جان. ‫- نوش جان.
‫نوش جان.
‫داشتم به حرفتون راجع به هادسون اوکس ‫فکر می‌کردم.
‫تصمیم گرفتم می‌خوام ‫پروژه‌ام رو...
‫چیکار کنم.
‫به نظرم بدگمان نشدین.
‫من یه‌بار آسایشگاه بودم...
‫و می‌دونم اونجا چقدر آسیب‌پذیر بودم.
‫می‌خوام راجع به آملیا فردریک ‫تحقیق کنم.
‫- واقعا؟ ‫- اگه کسی داره از اون سیستم...
‫سواستفاده می‌کنه، ممکنه خیلی ‫برای اون بیماران خطرناک باشه.
‫پس بیا بهش خاتمه بدیم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M