‫» ترجمه از الهام صدر «
‫اولین باری که حس کردم ‫یه نفر قصد کشتنم رو داره،
‫یه‌کم قبل از این بود که پدر و مادرم ‫دهکده رو ترک کنن.
‫احتمالاً یه راهزن بود.
‫با پدر توی اعماق کوهستان ‫مشغول شکار بودیم...
‫که نزدیک بود کشته بشم.
‫«تو توی این دنیا جایی نداری.»
‫اون حس طرد شدن قوی.
‫حس می‌کردم داره ‫توی تک‌تک منافذ بدنم نفوذ می‌کنه،
‫پوستم رو می‌شکافه ‫و مستقیم توی گوشتم فرو می‌ره.
‫یورو!
‫حالت خوبه؟ چیزیت که نشد؟
‫این... خونِ اونه.
‫معذرت می‌خوام.
‫نباید ازت چشم برمی‌داشتم.
‫این... این چیه؟
‫یورو، اینو یادت بمونه.
‫این نیتِ قتله.
‫احتمالاً در آینده بازم ‫تجربه‌ش می‌کنی. نه...
‫تا وقتی زنده‌ای، احتمالاً ‫بارها و بارها به سمتت نشونه می‌ره.
‫در برابر کسایی که اینو به سمتت می‌گیرن، ‫اصلاً تردید نکن.
‫آروم شدی، یورو؟
‫شب رو توی کوهستان می‌گذرونیم ‫و بعد برمی‌گردیم دهکده.
‫وقت داری کم‌کم آروم باشی.
‫نفس عمیق بکش ‫و آروم بده بیرون.
‫همینه.
‫بذار اضطرابت با نفست بیاد بیرون.
‫یه لحظاتی ترس می‌تونه تو رو به کشتن بده.
‫خصوصاً واسه شکارچی‌هایی مثل ما ‫که واسه زنده موندن با جونورها می‌جنگیم.
‫آروم باش، شرایط رو بسنج ‫و تصمیم بگیر باید چی‌کار کنی.
‫همیشه به این فکر کن که چطور می‌تونی ‫از چیزهایی که دم دستته برای بقا استفاده کنی.
‫وقتی ترس آسیب‌پذیرمون کنه، ‫همون موقع مرگ میاد سراغمون.
‫گوش کن، یورو.
‫به اهالی دهکده نگو که ‫یه راهزن بهت حمله کرده.
‫چرا نگم؟ ممکنه هم‌دست‌هاش ‫به دهکده حمله کنن.
‫باید به بقیه بگیم.
‫نه، اونا به دهکده‌مون حمله نمی‌کنن.
‫به کسی نگو.
‫وقتی برگشتیم دهکده، ‫مثل همیشه رفتار کن.
‫انگار نه انگار که اتفاقی افتاده.
‫خونسردیت رو حفظ کن.
‫آقای مینه!
‫ما برگشتیم.
‫خدا رو شکر که برگشتین.
‫وقتی شنیدیم دیشب برنگشتین، ‫نگران شدیم.
‫شرمنده.
‫شکارمون رو تا اعماق کوهستان دنبال کردیم.
‫چون یورو همراهم بود، ‫نخواستیم خطر کنیم
‫و شب رو همون‌جا موندیم.
‫یعنی شب رو بیرون خوابیدین ‫و دست‌خالی برگشتین؟
‫از تو بعیده.
‫پیش میاد دیگه.
‫آقای مینه!
‫ما برگشتیم، خانم کیوکا.
‫خوبه. یورو هم که باهاته.
‫وقتی برنگشتین نگران شدیم.
‫اتفاقی توی کوهستان افتاد؟
‫نه، هیچی.
‫فقط برای شکار خیلی دور شدیم.
‫زخمی شدی؟
‫خونِ موشیه که دیشب واسه شام خوردیم.
‫پسر، چقدر گشنمه.
‫اون موشه اصلاً سیرمون نکرد.
‫ناگیسا کجاست؟ پیش آساست؟
‫- آره، داخله. ‫- باشه.
‫بیا با هم صبحونه بخوریم، یورو.
‫باشه.
‫ناگیسا.
‫ما اومدیم، مادر.
‫خوش اومدین.
‫برنگشتین حسابی نگران شدم.
‫ببخشید.
‫ببخشید، آسا.
‫رفتیم توی اعماق کوهستان ‫و دیر برگشتیم.
‫زخمی که نشدی؟
‫تو خوبی، داداش؟
‫هیچی نشد. خوبِ خوبم.
‫اتفاقی نیفتاد.
‫پسر... دیشب که بیرون خوابیدیم ‫از استرس خوابم نبرد.
‫یه‌کم خسته‌م.
‫داداش.
‫مراقب خودت باش.
‫کم مونده بود بگیرمش.
‫- خیلی بزرگ بود. ‫- ناگیسا.
‫مطمئنم دفعه‌ی بعد می‌گیریش.
‫- آره. ‫- آره. منتظرشم.
‫یه‌کم بعد از اون ماجرا،
‫پدر و مادر بدون من و آسا ‫دهکده رو ترک کردن.
‫یا حداقل من این‌طوری فکر کردم.
‫در واقع فقط من جا مونده بودم.
‫مادر و پدر با آسا از دهکده فرار کردن.
‫دختری که فکر می‌کردم خواهرمه
‫و ده سال باهاش زندگی کردم، ‫خواهرم نبود.
‫ده سال تمام،
‫مردم دهکدۀ هیگاشی بهم دروغ گفتن.
‫یا حداقل دختری که می‌گفت ‫آسای «واقعیه» این‌طور گفت.
‫طبق گفته‌ی اون...
‫من یه بار مُردم.
‫به دست یه قاتل ‫از دهکدۀ هیگاشی کشته شدم.
‫از دهکدۀ هیگاشی فرار کردیم ‫و از دست تعقیب‌کننده‌هامون در رفتیم.
‫بعدش خاندان کاگموری بهمون پناه داد.
‫فکر می‌کردیم اوضاع آروم شده،
‫ولی بعدش پدر و مادر ناپدید شدن.
‫پارسال وقتی پونزده سالم بود، ‫یه قاتل گیرم انداخت.
‫اونجا کشته شدم ‫و قدرت «شکست» رو به دست آوردم.
‫این قدرتِ همون دیمونیه...
‫که در مرز بین دنیای مرده‌ها ‫و دنیای ما زندگی می‌کنه.
‫دیمونی که من دیدم، ‫قدرت «شکست» رو داشت.
‫اوه؟ یه تیکه گوشت اومده.
‫هان؟
‫یه قاتل از دهکدۀ هیگاشی زخمیم کرد و...
‫تو مُردی.
‫یه بار مُردی.
‫پس اینجا جهنمه؟
‫فکر نکنم اینجا به بهشت ‫شباهتی داشته باشه.
‫صبر کن ببینم.
‫چرا فکر می‌کنی بعد از مرگت ‫مستقیم فرستاده می‌شی جهنم؟
‫مگه توی دنیای خودت ‫چطور زندگی کردی؟
‫اینجا مرزِ بین ‫دنیای مُرده‌ها و دنیای شماست.
‫بذار ببینم... کجاست؟
‫ایناهاش. همینه.
‫توی کشور شما، اینجا ‫به اسم «یوموتسو هیراساکا» شناخته می‌شه.
‫دقیقاً همون‌طور که پدر گفت.
‫طبق افسانه‌ی روستا،
‫«دوقلوهای دختر و پسری...»
‫«که توی روستای شرقی، ‫قبل و بعد از سپیده‌دم...»
‫«در روزی که شب و روز ‫با هم برابرن به دنیا بیان،»
‫«به قلمروی سایه‌ها سفر می‌کنن ‫تا دیمون‌ها رو فرماندهی کنن.»
‫روایت‌های شفاهی همیشه ‫با گذشت زمان تحریف می‌شن.
‫دقیق بخوایم بگیم، ‫«دقیقاً قبل از قلمروی سایه‌هاست.»
‫مردم دهکدۀ هیگاشی ‫واقعاً سعی کردن منو بکشن.
‫خب، تا نمیری که نمی‌تونی بیای اینجا.
‫- حالا می‌خوای چی‌کار کنی؟ ‫- چی؟
‫انسان‌هایی که میان اینجا ‫دو تا راه برای انتخاب دارن.
‫یا مُرده بمونی یا منو بپذیری.
‫اگه می‌خوای بمیری، ‫فقط کافیه از اون مسیر بیفتی پایین.
‫اگه می‌خوای زندگی کنی،
‫من، قدرت شکست، رو بپذیر ‫و برگرد به دنیای زنده‌ها.
‫قدرت به‌دردبخوریه.
‫تا وقتی بتونی ببینیش،
‫می‌تونی توی میدون جنگ ‫سرِ فرمانده‌ی دشمن رو از تنش «جدا» کنی.
‫می‌تونی به‌تنهایی به جنگ‌ها پایان بدی.
‫بسته به عصر و دوره‌ای که درش هستی، ‫می‌تونی تبدیل به یه قهرمان بشی.
‫راه‌های زیاد دیگه‌ای هم ‫واسه استفاده ازش هست.
‫اما در عوض، کسایی که می‌خوان ‫ازت استفاده کنن، دورت جمع می‌شن.
‫ممکنه جهنم رو روی زمین تجربه کنی.
‫ممکنه با خودت بگی ‫همون بهتر که می‌مُردی.
‫جهنم شخصی من ‫شاید از همین الان شروع شده باشه.
‫پدر و مادر دزدیده شدن.
‫نمی‌دونم چی به سرشون اومد.
‫به‌خاطرِ به دنیا اومدنِ من، اونا...
‫صبر کن! برادرم قبلاً اومده اینجا؟
‫کشته شده؟
‫نمی‌دونم.
‫وقتی اون بمیره، ‫می‌ره پیش «مُهر».
‫اون اینجا نبوده.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی واسه برادرت افتاده.
‫نمی‌تونم بمیرم.
‫ما برادرم رو توی دهکده جا گذاشتیم.
‫نمی‌دونم هنوز زنده‌ست یا نه.
‫شاید اونم مثل من کشته شده.
‫باید برم نجاتش بدم.
‫هنوز نمی‌تونم بمیرم!
‫انتخاب کن. زندگی یا مرگ.
‫چشم‌های قشنگی داری.
‫همون‌طور که به جلو می‌ری، ‫فقط به روبه‌رو نگاه کن.
‫به پشت‌سرت نگاه نکن. مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫هی، اینکه زنده نشد!
‫اما...
‫اینا اولین دوقلوها طی 400 سال گذشته‌ن!
‫بالاخره به دنیا اومدن!
‫شاید یه طعمه‌ست که ‫توسط خاندان کاگموری آماده شده.
‫من این دختر رو توی دهکده دیده بودم.
‫مطمئنم خودشه.
‫آره، سال‌ها پیش ‫وقتی بچه بود دیدیش.
‫اونم توی یه سلول تاریک.
‫محاله صورتش رو واضح دیده باشی.
‫می‌دونم که خودشه.
‫پس موفق نشدیم زنده‌ش کنیم.
‫دیگه نمی‌تونیم قدرت «شکست» رو به دست بیاریم.
‫هنوز «مُهر» مونده.
‫«مُهر» اون‌قدر قوی هست که بشه باهاش ‫دنیای زیرین رو کنترل کرد.
‫برادره کاملاً توسط دهکده شست‌وشوی مغزی شده، ‫پس ازمون اطاعت می‌کنه.
‫باید بکشیمش و...
‫آسا رو پیدا کردی؟
‫کجاست؟
‫آسا!
‫آسا، ای احمق.
‫کشت‌وکشتار رو ‫باید بسپاری به آدم‌های ناجوری مثل ما.
‫ببخشید، گابی.
‫من انتخاب نکردم که ‫یه دوقلوی برگزیده باشم،
‫اما حالا مسیری رو می‌رم ‫که خودم انتخاب کردم.
‫دست‌های خودم رو آلوده می‌کنم.
‫متأسفم، داداش.
‫اون آسای بی‌نقص، کوچولو، ‫دوست‌داشتنی و معصومی که می‌شناختی...
‫دیگه وجود نداره.
‫اونا یه گاو و یه اسب بودن؟
‫مثلاً کله‌گاوی و کله‌اسبی بودن؟
‫قدیمی‌ان، ولی خوب ازشون نگهداری شده.
‫معلومه خیلی دوستشون داشتن.
‫پسر، چقدر گشنمه.
‫نمی‌دونم صبحونه چی داریم.
‫صبح بخیر.
‫کسی خونه هست؟
‫صبح بخیر، خاندان کاگموری.
‫هان؟ باید این زنگ رو بزنم؟
‫مگه پولدارها نگهبان ندارن ‫که دم در کشیک بده؟
‫شما؟
‫پیداتون شد.
‫سلام، خاندان کاگموری.
‫شرمنده، می‌دونم سر صبحه.
‫من تادرا ریو هستم.
‫اومدم دنبال یورو.
‫یکی از خاندان تادرا؟
‫آقای درا؟
‫ظاهراً اومده دنبال داداش بزرگه.
‫پاک درا رو فراموش کرده بودم.
‫چی‌کار کنیم؟
‫اوه، درسته.
‫موقع رفتن بهش خبر ندادیم.
‫من به خاندان کاگموری اعتماد دارم.
‫اونا خیلی رومخن.
‫راستش ترجیح می‌دم ‫اصلاً باهاشون درگیر نشم.
‫بهتره هم‌زمان حرف‌های هر دو طرف رو شنید.
‫می‌شه بگین آقای درا بیاد اینجا؟
‫بسیارخب.
‫آکیو، بیارش دم ورودی.
‫چشم.
‫این دفعه کسی رو نکشی‌ها.
‫نمی‌کشم. گفتم که ببخشید.
‫صبح بخیر، جین.
‫عمارت حسابی داغون شده.
‫اتفاقی افتاده؟
‫صبح بخیر، آقای آسوما.
‫یه‌سری دیمون غریبه ‫اومدن توی عمارت...
‫و حسابی وحشی‌بازی درآوردن.
‫خب، حتماً دردسر بزرگی بوده.
‫بااین‌حال با وجود این‌همه سروصدا، ‫نیومدی کمک.
‫داشتی چی‌کار می‌کردی؟
‫خواب بودم.
‫با اون گوشِ تیزت ‫اون‌همه سروصدا رو نشنیدی؟
‫واای، اینجا چه خبره؟
‫این چیه، جین؟
‫صبح بخیر، هاگوره.
‫صبح بخیر، آسوما.
‫اینجا چه اتفاقی افتاده؟
‫زلزله اومده؟
‫چندتا اربابِ دیمون غریبه ‫که دنبال دوقلوها بودن، به عمارت حمله کردن.
‫چی؟ آسا حالش خوبه؟
‫ببخشید که مزاحمتون شدیم. من خوبم.
‫اوه، خوبه.
‫وایسا ببینم، دوقلوها؟ منظورت اینه...
‫برادرش هم اینجاست.
‫داداشت رو پیدا کردی؟
‫چه خوب، آسا.
‫یورو هستی، درسته؟
‫تعریفت رو از آسا... شنیدم...
‫اینا دیمون‌های داداشم هستن، ‫راست و چپ.
‫خوشبختم.
‫جین، ببخشید که وقتی توی دردسر افتادین ‫نتونستم کمک کنم.
‫بعد از تحویل کارم، از حال رفتم.
‫این حرف‌ها چیه. ‫خسته نباشی که کارت رو رسوندی.
‫اوضاع بده.
‫ما دور عمارت حصار کشیده بودیم ‫که غریبه‌ها نیان تو.
‫آدم نمی‌دونه که ‫کِی و چطوری اومدن تو.
‫ما اونایی که گرفتیم رو ‫بازجویی می‌کنیم.
‫پسر، چقدر بد.
‫عمارت دیگه امن نیست.
‫دیگه نمی‌تونم با خیال راحت استراحت کنم.
‫ماشین باباست.
‫ارباب برگشتن.
‫سلام، قربان.
‫سلام. انگار به مشکل برخوردین.
‫سلام و صبح بخیر.
‫ارباب، اون...؟
‫من تادرا ریو هستم.
‫توی راه همدیگه رو دیدیم، ‫منم رسوندمش.
‫اون از خاندان تادراست.
‫ظاهراً سرپرست یوروئه.
‫حالت خوبه، یورو؟
‫آهان، پس یورو تویی.
‫من کاگموری گونزو هستم، رئیس خاندان.
‫خوشحالم می‌بینمت.
‫راجع‌به شما دو تا شنیدم.
‫دیمون‌هات واقعاً تحسین‌برانگیزن.
‫خاندان تادرا، ‫از خادمان دهکدۀ هیگاشی.
‫اونا رابط بین دهکدۀ هیگاشی و دنیای بیرونن.
‫خاندان محتاطی هستن که تا حالا ‫خودشون رو به ما نشون نداده بودن.
‫پس یکی از اونا اونم بدون محافظ ‫وسط قلمروی دشمن چی‌کار می‌کنه؟
‫ممکنه کاگموری‌ها و درا ‫با هم دست‌به‌یکی کرده باشن؟
‫نه.
‫کاملاً حس می‌کنم که این پیرمرد و جین ‫واقعاً می‌خوان بکشنش.
‫مگه خاندان تادرا ‫چه هیزم تری به کاگموری‌ها فروختن؟
‫آقای درا.
‫چی شده؟
‫اون بهم گفت اگه بمیرم، ‫قدرت مُهر رو به دست میارم.
‫تو اینو می‌دونستی، نه؟
‫راست و چپ، ‫چرا شماها هم بهم چیزی نگفتین؟
‫من فقط افسانه‌ی دهکده رو شنیده بودم.
‫از جزئیاتش خبر ندارم.
‫ولی تو یه برادر مهربون و دلسوزی.
‫اگه کسی بلایی سر آسا می‌آورد ‫و ازت اخاذی می‌کرد،
‫جون خودت رو به خطر می‌نداختی.
‫دونستنِ اینکه می‌تونی یه بار بمیری
‫و چیزیت نشه، باعث می‌شه راحت‌تر ‫دست به کارهای احمقانه بزنی.
‫این طرز فکر خیلی خطرناکه.
‫هیچ تضمینی نیست که دوباره زنده بشی.
‫یادته گفتیم شما اولین دوقلوهای دهکدۀ هیگاشی ‫طی 400 سال گذشته هستین؟
‫یکی از همون دوقلوهای قبلی زنده نشد.
‫خب. اینا حرف‌هایی نیست که ‫بشه سرپا در موردش صحبت کرد.
‫یورو، گشنه‌ت نیست؟
‫چی؟
‫راستش رو بخواین، ‫از دیشب تا حالا هیچی نخوردم.
‫پس بیاین موقع صبحونه حرف بزنیم.
‫هی!
‫به همه بگین صبحونه رو آماده کنن!
‫چشم، قربان!
‫نگران نباش. توی غذات سم نمی‌ریزم.
‫لطف می‌کنین. ‫بابت غذا ممنونم.
‫صبحونه با داداش!
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫«مروری بر قسمت بعد»
‫من هاگوره هیکارو هستم. ‫یه مانگاکام.
‫مانگاکا چیه؟
‫هر وقت دوقلوها به دنیا بیان، ‫دنیا به آشوب کشیده می‌شه.