.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫» ترجمه از الهام صدر «
‫من اومدم.
‫سلام، رسیدن بخیر. کارت تموم شد؟
‫گشنه‌‌مه.
‫یورو کجاست؟
‫رفت یه جای خلوت واسه تمرین پیدا کنه.
‫کِن و راست و چپ هم باهاش رفتن.
‫چی؟ فکر نمی‌کنی دوباره فرار کنه ‫و گیر بیفته؟
‫کوتتسو هم باهاشونه.
‫دارم موقعیتشون رو ردیابی می‌کنم.
‫که این‌طور.
‫قضیه شمن چطور پیش رفت؟
‫چون خیلی گنده بود، ‫خاک کردنش مکافاتی بود.
‫کی کشتتش؟ کاگموری‌ها؟
‫نمی‌دونم کی و چرا کشتتش.
‫کی ازت خواست خاکش کنی؟
‫«راهزن‌ها».
‫چیزی هم گفتن؟
‫هیچی. وقتی رسیدن مغازه‌ش، ‫دیگه کار از کار گذشته بود.
‫فکر می‌کنی به یورو ربطی داره؟
‫مطمئن نیستم.
‫فقط امیدوارم برامون دردسر نشه.
‫اینا همون وسایلی‌ان که دیشب ‫واسه هات‌پات آماده کردم؟
‫نخوردینش؟
‫نه. گفتیم وقتی برگشتی با هم بخوریم.
‫به‌جاش غذاهای مونده رو خوردیم.
‫نمی‌خواست منتظر من بمونین.
‫یورو گفت هات‌پات رو باید دور هم ‫و خانوادگی خورد.
‫دارم با خودم حرف می‌زنم،
‫ولی یه چیزهایی روی بدن شمن حک شده بود.
‫«ماه کامل بعدی در ساعت گراز،
‫به انبار شماره یک فوجیمورایاما بیا.»
‫[برای هانا]
‫«خواهر تقلبیت و یه بچه از روستا پیش منن.»
‫یه پیام برای یورو بود.
‫راهزن‌ها گفتن به تو یا یورو چیزی نگم.
‫به نظرت کسی که این پیام رو نوشته، ‫از پدر و مادر یورو خبر داره؟
‫نمی‌دونم. ‫اگه مینه و ناگیسا پیششون بود،
‫ازشون به‌عنوان گروگان استفاده می‌کردن ‫تا یورو رو بکشونن بیرون.
‫حداقلش اینه که...
‫فکر نمی‌کنم پدر و مادرش ‫دست این یارو باشن.
‫اما ممکنه طرف یه چیزهایی بدونه.
‫نمی‌شه انکارش کرد.
‫خب، دیگه با خودم حرف نمی‌زنم.
‫پام رو از این ماجرا می‌کشم بیرون، ‫بقیه‌ش با خودت.
‫عجب دردسر بزرگی شد.
‫حالا چی‌کار کنم؟
‫ساعت گراز در ماه کامل بعدی کِی می‌شه؟
‫حدود ساعت ۱۰ شب چهاردهم همین ماه.
‫واسه کسی که نمی‌خواد درگیر ماجرا بشه،
‫خوب آمار درآوردی.
‫جایی رو نمی‌بینم که بشه توش تیراندازی کرد.
‫آره.
‫همه‌جا پر از آدمه.
‫اگه تیرمون خطا بره، فاجعه می‌شه.
‫می‌خوای بریم باز دیمون‌های آسا ‫ما رو قورت بدن؟
‫نه.
‫ببین، کِن. اون ماهی‌ها چقدر گنده‌ن.
‫- بیا بگیریمشون. ‫- نمی‌شه، آقای یورو!
‫[نه! ماهیگیری و صید ماهی ممنوع]
‫ببین! اینجا ماهیگیری ممنوعه!
‫می‌تونیم بکشونیمشون ‫توی قسمت کم‌عمق و بگیریمشون.
‫بحث سر روشش نیست!
‫فقط می‌خوام واسه خانم هانا ‫یه چیزی بگیرم بندازم توی هات‌پات.
‫دلیلت اصلاً مهم نیست!
‫این پسره به‌عنوان یه وحشی، زیادی مهربونه.
‫چرا مردم این پایین، غذاهایی که ‫صاف جلو چشمشونه رو شکار نمی‌کنن؟
‫ببین. به نظر راحت شکار می‌شن.
‫نمی‌تونی هر پرنده یا حیوونی که ‫دلت خواست رو شکار کنی.
‫فکر کنم آقای درا یه چیزهایی ‫دربارۀ مجوز شکار گفته بود.
‫قانون این کشور این‌جوریه.
‫این پایین هیچ‌کس با کمان یا قمه ‫توی خیابون راه نمی‌ره.
‫پس چطوری در برابر حیوون‌ها و آدم‌های بد ‫از خودشون دفاع می‌کنن؟
‫ما آدم‌هایی به اسم «پلیس» داریم ‫که از مردم دفاع می‌کنن.
‫حتماً خودت می‌دونی، ولی این پایین...
‫اگه کسی رو بکُشی، چه دلیل داشته باشی ‫و چه نه، دستگیر می‌شی.
‫چی؟!
‫چی؟! نکنه؟
‫خیلی ضایع بود؟
‫یعنی هیچ‌کس قوانین اولیه ‫زندگی این پایین رو به یورو یاد نداده؟
‫هیچ آدم نرمالی ‫با دهکدۀ هیگاشی دمخور نمی‌شه.
‫باید یورو رو درست تربیت کنم.
‫اینکه با عقل جور درنمیاد!
‫باید بتونی در برابر کسی که می‌خواد بکشتت ‫از خودت دفاع کنی.
‫حتی دفاع از خود هم اگه از حد بگذره جرمه.
‫یورو، دیمون‌ها همین اطرافن.
‫- دشمنن؟ ‫- نمی‌دونم.
‫سلاح‌هام آماده‌ی مبارزه نیستن،
‫واسه همین دلم نمی‌خواد الکی درگیر بشم.
‫بهتره بریم.
‫فهمیدم.
‫تصمیم خوبیه.
‫دارن دنبالمون میان.
‫اونا هم متوجه‌مون شدن.
‫کی هستن؟ دوستن یا دشمن؟
‫دارن می‌رن سمت یه جای خلوت.
‫متوجهمون شدن؟
‫بالاخره ما هم پیداشون کردیم.
‫نمی‌تونن دربرن.
‫دقیقاً دارن میان سمت ما.
‫هدفشون آقای یوروئه؟
‫خیلی‌خب.
‫همین‌جا جلوشون رو می‌گیریم.
‫اگه دشمن باشن، چاره‌ای نداریم جز اینکه ‫بدون تمرین بجنگیم.
‫کن، ممکنه نتونم ازت محافظت کنم.
‫تموم تلاشم رو می‌کنم.
‫خب پس.
‫اینا کی‌ان؟
‫شما یه ارباب و دیمون‌هاش هستین، مگه نه؟
‫سیاه پوشیدن.
‫کاگموری‌ان؟
‫هیچ قصد کشتنی حس نمی‌کنم.
‫نه...
‫اما اگه نظرم عوض بشه و بخوام بکشمت چی؟
‫چی می‌خواین؟
‫کلمات‌تون رو با دقت انتخاب کنین.
‫صبر کن، صبر کن.
‫ما قصد نداریم بهتون صدمه بزنیم.
‫تغییر چهره‌مون رو برمی‌داریم.
‫تغییر چهره؟
‫وقتی همراه اربابمون نیستیم،
‫بهش زور می‌گن ‫یا می‌برنش پناهگاه حیوانات.
‫واسه همین تظاهر می‌کنیم ‫یه حیوون خونگی و صاحب‌هاش هستیم.
‫ما می‌دزدیم... یعنی، لباس و کلاه‌گیس قرض می‌گیریم ‫تا ادای آدم‌ها رو دربیاریم.
‫قیافه‌ی واقعی ما این شکلیه.
‫ترسیدم.
‫شبیه تناگا-آشیناگا هستن.
‫یا بهتره بگم... فضایی‌ان.
‫ما دیمون هستیم.
‫آدم‌هایی که می‌تونن ما رو ببینن ‫نمی‌دونم چرا همیشه بهمون می‌گن فضایی.
‫خیلی بی‌ادبانه‌ست.
‫ما فقط دیمون‌های معمولی هستیم.
‫ام، چی صداتون کنیم؟
‫ما...
‫- شما چی؟! ‫- زبون فضایی؟!
‫اوه...
‫آدم‌ها نمی‌تونن اینو تلفظ کنن.
‫که این‌طور. پس این‌جوریه.
‫صددرصد فضایی‌ان!
‫خیلی وقت پیش در «نوتو» ‫بی‎سروصدا مورد احترام بودیم،
‫اما بالاخره فراموش شدیم.
‫دیگه کسی بهمون سر نمی‌زد
‫و فکر می‌کردیم نابود می‌شیم،
‫اما بعدش یه سگ ولگرد افتاد رومون.
‫و اتفاقی با هم قرارداد بستیم.
‫چی؟ این سگ اربابتونه؟
‫آره.
‫واسه همین توی دردسر افتادیم ‫چون هنوز اسم جداگانه نداریم.
‫باورم نمی‌شه بین این‌همه موجود، ‫اربابمون یه سگه.
‫می‌خواین به کسی معرفیتون کنم ‫که بتونه قراردادتون رو باطل کنه؟
‫نه!
‫ما ارباب فعلیمون رو دوست داریم!
‫معلومه خیلی دوستش دارین!
‫به نظر میاد دیمون‌هایی هستین که ‫حرف حساب حالیشونه.
‫ما هیچ دیمونی رو نمی‌شناسیم که بتونیم ‫دربارۀ وضعیتمون باهاش صحبت کنیم.
‫حاضرین با ما دوست بشین؟
‫حتماً.
‫به شرطی که به اربابمون صدمه نزنین.
‫دوست‌های دیمونی؟!
‫- معلومه که نه! ‫- عالیه!
‫می‌تونیم اسمتون رو بپرسیم؟
‫ما راست و چپ هستیم.
‫امکان نداره! شما راست و چپِ ‫دهکدۀ هیگاشی هستین؟
‫شما دیمون‌های افسانه‌ای هستین!
‫می‌شه باهاتون دست بدیم؟
‫خیلی خوشحالم که زنده‌م!
‫اربابتونم خیلی باحاله!
‫اینجا چه خبره؟
‫ام، چطوره دوباره لباس‌هاتون رو بپوشین؟
‫یه‌جوریه.
‫اوه ببخشید.
‫حالا که فکرش رو می‌کنم، ‫تناگا-آشیناگا لنگ می‌پوشیدن.
‫فکر کنم اونا حداقل‌های ‫ادب و نزاکت رو رعایت می‌کردن.
‫خبر خوب.
‫- دوست‌های بیشتری دارن میان. ‫- چی؟
‫راست و چپ!
‫من اومدم شهر.
‫سلام، اوشیراساما. ‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫فکر کردم توی خونه منتظری.
‫اوشیراساما؟! یه دیمون افسانه‌ای دیگه!
‫- شکوه و عظمتش چشم آدم رو کور می‌کنه! ‫- دانجی؟
‫یورو؟ اوه، خدا رو شکر...
‫پیدات کردم...
‫هی دانجی!
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫دوباره به دهکده حمله شد.
‫دوباره؟
‫اونجا حسابی به‌هم‌ریخته‌ست.
‫چه خبره؟
‫من این پایینم.
‫دیگه نیازی به حمله به دهکده نیست.
‫بعید می‌دونم آسا دوباره ‫سد دفاعی رو شکسته باشه،
‫این یعنی...
‫این بار کس دیگه‌ای بهتون حمله کرد؟
‫فکر کنم.
‫فقط از دور دیدمش،
‫ولی یه مرد بود با دو تا شمشیر.
‫خیلی از بزرگترها کشته شدن.
‫کار دهکده دیگه تمومه.
‫مامانم گفت بیام پایینِ کوه ‫و ازت محافظت کنم.
‫بعد از اینکه از دهکده اومدم بیرون، ‫اوشیراساما منو پیدا کرد.
‫کی بهت گفت این کار رو کنی؟
‫چی؟
‫مامانم.
‫- منم نگرانت بودم. ‫- صبر کن.
‫صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫قبل از اینکه بیشتر بگی، ‫باید از یه چیزی مطمئن بشم.
‫دانجی، تو...
‫تو یه دیمونی، مگه نه؟
‫تو انسان نیستی.
‫چی؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫سایه نداری.
‫راست و چپ، کوتتسو و جیرو ‫و بقیه دیمون‌هایی که دیدم...
‫هیچ‌کدومشون روی زمین سایه ندارن.
‫اشیاء و آدم‌های این دنیا سایه دارن،
‫اما دیمون‌ها نه، درسته؟
‫تو هم داشتی بهم دروغ می‌گفتی.
‫حقیقت داره. ‫ما بهترین پرسنل رو داریم.
‫آقای جین، آقای هارو.
‫از دیدنتون خوشحالم.
‫چطوری، آئویی؟
‫بابت اون روز ممنونم، آقای جین.
‫اون مزاحمه دیگه پیداش نشد.
‫خوشحالم اینو می‌شنوم.
‫خیلی هم سمج بود.
‫چی‌کارش کردی؟
‫کتکش زدی؟
‫من از این کارها نمی‌کنم.
‫فقط دادم ماهی‌ها بخورنش.
‫ای بابا، آقای جین. اصلاً خنده‌دار نیست.
‫به‌هرحال...
‫اوه راستی.
‫اون یارو تادرا پیداش شد، ‫ما هم همون‌طور که گفتی همراهیش کردیم.
‫بی‌خیال بابا.
‫اینجا چه خبره، آقای جین؟
‫[منظم و مرتب]
‫چرا به‌جای کلوپ، ‫منو آوردین توی یه دفتر؟
‫ما اینجا چیز مجللی ‫برای پذیرایی ازت نداریم.
‫بفرمایید قهوه.
‫نمی‌تونیم ازت پذیرایی کنیم، ‫اما یه عذرخواهی بهت بدهکاریم.
‫چند روز پیش ‫یه‌سری از مأمورهامون تعقیبتون کردن.
‫اوه آره. گروه اون پروانه و پیرزنه.
‫اون کار بدون رضایت ‫خاندان اصلی کاگموری انجام شد.
‫طبیعتاً آسا هم ازش خبر نداره.
‫فقط خودنمایی یه عده بود.
‫عذر می‌خوام.
‫شما زیادی صادقین.
‫ما شاید قانون‌شکن باشیم، اما می‌دونیم ‫کِی باید اعتماد کسی رو جلب کنیم.
‫باشه. باورتون می‌کنم.
‫امروز اومدی چون اطلاعاتی داشتی که ‫می‌خواستی به اشتراک بذاری، نه؟
‫درمورد اون... یه مشکلی پیش اومده.
‫و شما قراره کمکم کنین.
‫سایه‌م، هان؟
‫اگه بخوام می‌تونم یکی بسازم.
‫فکر کنم چون از دیدنت خیالم راحت شد، ‫فراموش کردم.
‫از وقتی یادمه با هم بازی می‌کردیم.
‫بدجوری گولم زدی.
‫تو بیشتر از اون آسای توی زندان ‫سرم کلاه گذاشتی.
‫اگه دیمونی، پس حتماً یه جفت داری.
‫جفت من کسیه که خوب می‌شناسیش.
‫آسای تقلبی؟
‫آره.
‫من و آسای تقلبی، ‫دیمون‌های پسر و دختر هستیم.
‫من درواقع این شکلی‌ام.
‫ما با هم زاشیکی‌-واراشی هستیم.
‫هان؟ مادربزرگ، اوشیراساما اینجا نیست؟
‫گفتن داره می‌ره توکیو.
‫چی؟ خوش به حالش.
‫یه دوستی رو هم با خودش برد.
‫اون پسره احتمالاً زاشیکی‌-واراشی بود.
‫واقعاً؟ مال کدوم خونه؟
‫کی می‌دونه؟
‫اونا قدیم‌ها همه‌جا زندگی می‌کردن.
‫اگه زاشیکی-‌واراشی بره، ‫اون خونه از هم می‌پاشه؟
‫این‌طور می‌گن.
‫اما فکر نمی‌کنم قضیه این‌طوری باشه.
‫فکر کنم وقتی اوضاع یه خانواده ‫به هم می‌ریزه،
‫زاشیکی‌-واراشی‌ها ناراحت می‌شن ‫و موندن براشون سخت می‌شه.
‫حتماً اربابشون نمی‌خواسته ناراحت بشن.
‫یا قراردادشون رو باطل کردن ‫یا با اربابشون از خونه رفتن.
‫دلم نمی‌خواد خوشبختی یا بدبختی ‫یه خونه رو بندازم گردن زاشیکی-‌واراشی‌ها.
‫واقعاً، یورو؟
‫تازه فهمیدی اون یه دیمونه؟
‫«تازه»؟
‫درسته. شما داشتین از ورودی دهکده ‫نگاهش می‌کردین.
‫می‌دونستین دیمونه و بهم نگفتین؟
‫شما هم بهم دروغ گفتین؟
‫ولی تو هر روز طوری با دانجی می‌گشتی ‫انگار اصلاً چیز مهمی نبود.
‫ما هم فکر کردیم می‌دونی.
‫نمی‌دونستیم تو نمی‌دونی دانجی دیمونه.
‫ببخشید.
‫نه، شما... حق با شماست.
‫ببخشید بهتون شک کردم.
‫می‌فهمم.
‫پس چون اون یکی نیمه‌ت توی سلول زندانی بود، ‫ما هیچ‌وقت ندیدیمش.
‫فقط چون حسش می‌کردیم، ‫می‌دونستیم توی دهکده‌ست.
‫اربابت کیه؟
‫کی از آسای تقلبی استفاده کرد ‫تا منو به دهکده پابند کنه
‫و از تو واسه جاسوسیم استفاده کرد؟
‫جاسوسیت؟ این‌جوری نیست.
‫درسته.
‫همیشه بهم می‌گفتی وقتی می‌رم کوهستان ‫تو رو هم با خودم ببرم.
‫منتظر فرصت بودی تا منو بکشی ‫و قدرت «مُهر» رو به دست بیاری؟!
‫نه!
‫راهزن‌ها رو هم تو فرستادی سراغم؟!
‫نه!
‫اربابت کیه؟
‫کی بهت دستور می‌ده؟!
‫ننه یاماهاست؟
‫نه.
‫ارباب من کسیه که بهش می‌گم مامان.
‫خانم کیوکا؟
‫آره. بهم گفته بود به‌جای ارباب ‫بهش بگم مامان.
‫تا مثل یه مادر و بچۀ انسان رفتار کنیم.
‫بهم دستور داده بود مراقبت باشم.
‫به جفتم توی سلول هم گفته بود ‫ادای آسا رو دربیاره
‫و اگه لازم شد ‫از ننه یاماها محافظت کنه.
‫همیشه می‌خواستم باهات بیام ‫تا در برابر راهزن‌ها ازت محافظت کنم.
‫شاید باور نکنی، ولی این حقیقته.
‫پس کیوکا هم داشت بهم دروغ می‌گفت؟
‫دیگه توی دهکده کسی نیست ‫که بتونم بهش اعتماد کنم.
‫راست و چپ، کِن...
‫همین‎جا بمونین.
‫باید مدتی توی کوهستان تنها باشم.
‫اگه وقتی تنهایی بهت حمله بشه...
‫راست، بذار یه مدت تنها باشم.
‫باشه اگه خواسته‌ت اینه، ارباب.
‫هرچی تو بگی، ‫ولی سعی کن از دیدمون خارج نشی.
‫[مروری بر قسمت بعد]
‫بین راهزن‌ها، حیوون‌های وحشی ‫و سرزمین‌های خطرناک،
‫توی کوهستان همیشه ‫جون آدم در خطره،
‫برای همین تمرکزم همیشه روی زنده موندنه.
‫» ترجمه از الهام صدر «
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M