‫«قسمت پنجم: ماه فزاینده، گردن من را گاز بگیر»
‫از اینجا، ماهان توی پست وینگر، ‫به کان پاس میده.
‫بعد تاهل این پُست رو پوشش میده.
‫خیلی‌خب.
‫خیلی‌خب! وقتی ماهان و بقیه برگشتن ‫یه بار دیگه مرور می‌کنیم.
‫بریم جام قهرمانی رو پس بگیریم.
‫پوزخند رو ‫از صورتِ بازیکن‌های مدرسه دلسیز محو می‌کنیم.
‫مگه نه، کاپیتان؟
‫ها؟ ببخشید.
‫چی گفتی؟
‫داریم درباره تاکتیک‌مون واسه ‫مسابقه فوتبال شبانه صحبت می‌کنیم.
‫درسته. آره، موافقم.
‫اصلا گوش می‌دادی؟
‫البته.
‫خب چی گفتیم؟
‫در کل، من باید گل بزنم، درسته؟
‫کان، امروز حالت خوب نیست.
‫به‌کل حواست یه‌جای دیگه بود.
‫اصلا این‌طور نیست.
‫چیزی شده؟
‫نه، چیزی نشده.
‫فقط خسته‌ام.
‫میرم بخوابم.
‫راستی،
‫از طرف اون‌هاست. ‫[به مهمونی خوش آمدید!]
‫سگ؟
‫انگاری تن‌شون می‌خاره.
‫ظاهرا دعوت‌نامه جشن تولدشونه.
‫باید چیکار کنیم؟
‫عمرا پامون رو بذاریم.
‫تولد کیو جشن می‌گیرن؟
‫مگه نه؟
‫ولی شما گفتید میرید.
‫ادب به خرج دادیم.
‫حالت خوبه؟
‫بهتره استراحت کنی.
‫آره.
‫شب بخیر.
‫باید به خاطر خسوف باشه.
‫ولی چرا باید در حالت انسانی باشه، ها؟
‫با این‌حال، امیدوارم جواب بده.
‫واسشون دعوت‌نامه فرستادی؟
‫چاره‌ای نداشتم.
‫سوها گفت می‌خواد اون‌ها هم بیان.
‫اگه خواسته‌ی سوهاست، ‫نمی‌تونیم مخالفت کنیم.
‫با این‌حال، دوست ندارم تولدمون رو ‫با گرگینه‌ها جشن بگیریم.
‫اصلا چرا سوها از اون‌ها خوشش میاد؟
‫من از کجا بدونم.
‫چون اون‌ها ‫از خون‌آشام‌ها بدشون میاد، مگه نه؟
‫آره.
‫یادم ننداز.
‫هیچ‌وقت باهاش کنار نمیام.
‫غصه نخور.
‫وقتی اون حرف رو زد، ‫ماهیت ما رو نمی‌دونست.
‫اگه سوها ماهیتِ واقعی رو ما بفهمه، ‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌خواد ما رو ببینه.
‫نظر اون مهم نیست.
‫واسه همین گفتم نباید باهاش صمیمی بشیم.
‫چی؟ ‫ولی من می‌خوام با سوها دوست باشم!
‫ولی اصلا انتظار نداشتم ‫انقدر به خونِ ما تشنه باشه.
‫هیچ‌کس از ما خوشش نمیاد.
‫اینکه انسان‌ها از ما بدشون بیاد عادیه.
‫و دوست اون رو خون‌آشام‌ها کشتن.
‫ولی ما به انسان‌ها کاری نداریم.
‫فقط خودمون اینو می‌دونیم.
‫ولی از دیدِ انسان‌ها، ‫با خون‌آشام‌های دیگه هیچ تفاوتی نداریم.
‫اینکه بهش بگیم ما استثنا هستیم ‫هیچ مشکلی رو حل نمی‌کنه.
‫درسته. نمی‌تونیم اونو مجبور کنیم ‫به ما اعتماد کنه.
‫تا به حال هم نشده کسی به ما اعتماد کنه.
‫پس چاره‌ای نداریم.
‫پس به سوها میگیم که سولون خون‌آشامه ‫تا بقیه قِسر در بریم.
‫ها؟
‫چی؟
‫سولون خون‌آشامه؟
‫درسته. ما هم غافلگیر شدیم!
‫بهتره وقت رو تلف نکنیم.
‫هیزم آوردم.
‫اینم فندک.
‫بمیر، خون‌آشام نفرت انگیز!
‫سولون، فداکاری‌تو یادمون نمیره.
‫تا ابد تو قلبِ ما می‌مونی.
‫هی!
‫نوآ، چرا چوب جمع می‌کنی؟
‫و جینو، چرا آتیش‌شون میزنی؟
‫ولی خیلی جمع کردم.
‫دارم همراهی می‌کنی.
‫بگو که جدی نیستی!
‫هی! تو خودتو فدا کنی همه‌چی حل میشه!
‫خب تو خودتو فدا کن.
‫کافیه. فعلا، برای این نقشه ‫شما دو تا نامزد اصلی هستید.
‫من نامزد هیچی نیستم!
‫در هر صورت، باید مطمئن بشیم ‫از ماهیت و ذات ما خبردار نشه.
‫آره.
‫باید تا جای ممکن ‫از قدرت‌مون استفاده نکنیم.
‫اگه راز ما رو بفهمه،
‫دیگه نمی‌تونیم اینجا بمونیم.
‫فکر می‌کردم تا یه مدت می‌تونیم ‫توی این مدرسه بمونیم.
‫بعید می‌دونم سوها حتی اگه ‫بفهمه خون‌آشام هستیم به کسی بگه.
‫نمیشه مطمئن بود.
‫خون‌آشام‌ها اصلا عشق رو حس نمی‌کنن.
‫خون‌آشام‌ها هیولاهای سنگ‌دل و بی‌رحم هستن!
‫گرگینه‌ها خیلی بهتر هستن!
‫نه، نباید اون‌ها رو مقایسه کرد.
‫خون‌آشام‌ها افتضاح هستن!
‫هلی.
‫اینجایی.
‫آم، بابت حرف‌هایی که زدم عذر می‌خوام.
‫حسابی از کوره در رفتم.
‫عیب نداره. ‫می‌دونم چقدر از خون‌آشام‌ها بدت میاد.
‫طبیعیـه.
‫آره. ممنون.
‫یادمون رفت اینو بهت بدیم.
‫حالا که فکر می‌کنم، ‫گفته بودی جشن تولد دارید.
‫بچه‌ها خوشحال میشن بیای.
‫امیدوارم بیای.
‫البته! ‫راستی، تولد کیه؟
‫تولد همه‌مون.
‫ها؟
‫هیچ‌کدوم‌مون نمی‌دونیم چه روزی دنیا اومدیم.
‫عه...
‫خب این چه روزی میشه؟
‫روزی که از بهزیستی بیرون اومدیم.
‫بعد از اون همه عذابی که روزی ‫از ونفیلد فرار کردیم کشیدیم،
‫شما هنوز به انسان‌ها اعتماد دارید؟
‫کسی دنبال ماست؟
‫نه، امنه.
‫اونجا یه خونه‌ست!
‫از بهزیستی فرار کردید؟
‫ما از این انبار استفاده نمی‌کنیم.
‫اینجا امنه، می‌تونید استراحت کنید.
‫ممنون.
‫نگران نباشید. به کسی چیزی نمیگم.
‫خیلی به کارمون میاد.
‫آره.
‫وقتی یه‌کم استراحت کردیم، راه میفتیم.
‫من گرسنه‌ام.
‫منم.
‫طاقت بیارید.
‫باید گرسنه باشید.
‫فقط همین‌ها مونده بود، اما...
‫خون‌آشام‌ها اومدن؟
‫باید فورا همه‌شون رو بکشیم.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫پس اینجا بودید.
‫مگه بهتون نگفتم؟
‫بیرونِ بهزیستی خطرناکه.
‫فورا برگردید بهزیستی ونفیلد.
‫فقط می‌تونیم به همدیگه اعتماد کنیم.
‫سوها، گفتی که دوستت رو خون‌آشام‌ها کشتن.
‫آره.
‫صمیمی بودید؟
‫می‌دونی این قدرت عجیب رو چطوری پیدا کردم؟
‫مردم فکر می‌کردن من خون‌آشامم،
‫واسه همین همیشه تنها بودم.
‫پدر و مادرم بهم گفتن ‫هیچ‌وقت از قدرتم استفاده نکنم.
‫کریس تنها آدمی بود که منو درک کرد.
‫اما یه روز...
‫کریس هنوز اون توئه!
‫نباید بری داخل!
‫ولم کنید!
‫یه پای کریس مشکل داره!
‫هی، تو!
‫فقط به این فکر می‌کردم که اونو نجات بدم.
‫این‌کار رو نکن، سوها.
‫اگه کسی تو رو ببینه، بد برداشت می‌کنه.
‫همه فکر می‌کنن خون‌آشامی.
‫کریس!
‫به نظر بقیه اهمیت نمیدم.
‫مهم نیست بقیه درباره‌ام چی میگن.
‫کریس!
‫طاقت بیار!
‫نجاتت... میدم...
‫توی اون لحظه، فکر می‌کردم...
‫این قدرت رو دارم...
‫تا چنین کاری کنم.
‫باور داشتم...
‫که میای.
‫شاید هیچ‌وقت نتونم ‫دوستی مثل کریس پیدا کنم.
‫حتی یه بار گفت گردنش رو گاز بگیرم ‫چون مطمئن بود من خون‌آشام نیستم.
‫حتی منم به خودم اعتماد نداشتم، ‫ولی اون...
‫محاله از خون‌آشام‌ها خوشم بیاد.
‫سوها.
‫می‌خوای گردن منو گاز بگیری؟
‫ها؟
‫چی؟
‫صبر کن، چی داری میگی؟
‫خب، نه اینکه از تو بدم بیاد...
‫می‌دونم.
‫اون زمان بچه بودیم.
‫وضعیت کاملا فرق داشت.
‫الان داریم بزرگ میشیم، می‌دونی؟
‫به هر حال، همین بود!
‫خب؟
‫زود باش.
‫نمی‌تونم!
‫ولی منم به همین اندازه بهت اعتماد دارم.
‫ها؟
‫حقیقته.
‫تو چی، هلی؟
‫چی؟
‫اوه...
‫دیدی؟ تو هم خجالت می‌کشی!
‫خب، منم همینم!
‫راست میگی.
‫راستشو بگم، یکی از دلایلی که دلم می‌خواست ‫به این مدرسه بیام واسه کتابخونه‌اش بود.
‫کتاب‌های قدیمی زیادی داره، پیش خودم گفتم ‫می‌تونم نقطه‌ضعف خون‌آشام‌ها رو بفهمم.
‫ولی اون روز که خون‌آشام‌ها ‫توی پلازا سر و کله‌شون پیدا شد.
‫اولین بار بود که از نزدیک می‌دیدم،
‫و تو عمرم انقدر نترسیده بودم.
‫مثل بید می‌لرزیدم.
‫کل بدنم خشک شده بود.
‫ولی متوجه یه چیزی شدم.
‫خون‌آشام‌ها خودِ هیولا هستن.
‫که اینطور.
‫بهتره برگردم.
‫بابت دعوت‌نامه ممنونم.
‫همه از دیدنت خوشحال میشن.
‫باشه.
‫ماهان، چه خبر؟
‫هنوز نمی‌دونیم دوست‌مون ‫که مفقود شده کجاست.
‫ظاهرا، یه نفر خون‌آشام‌ها رو نزدیک شهر دیده.
‫که اینطور. ما رفتیم دلسیز ‫تا درباره مرگ اون دختر تحقیق کنیم،
‫ولی اون خون‌آشام‌ها ربطی به این ماجرا نداشتن.
‫اون‌ها یه روده راست تو شکم‌شون نیست.
‫اینکه خون‌آشام‌ها ‫به دوست ما حمله کردن حقیقته.
‫آره، ولی اون روز دیدم ‫با خون‌‌آشام‌ها مبارزه می‌کردن.
‫دست‌کم، به نظر نمیاد متحد باشن.
‫در هر صورت، چند تا گرگینه توی شهر گم شدن.
‫به نوعی خون‌آشام‌ها باید دخیل باشن.
‫اگه بفهمن تو خون‌آشامی، ‫سر وقتِ تو هم میان.
‫وقتی تبدیل میشی، مراقب باش.
‫می‌دونم.
‫روسلان، واسه مسابقه فوتبال برمی‌گردی، آره؟
‫قطعا.
‫کامیل، بدنت که رو فرمه، آره؟
‫نگران من نباش.
‫بعدا صحبت می‌کنیم.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫ها؟ کان...
‫فکر کنم کان از اینکه نمی‌تونه ‫تبدیل بشه ناراحت و آزرده‌ست.
‫نمی‌دونم.
‫واسه ما مهم نیست.
‫از کان رهبر بهتری وجود نداره.
‫آره.
‫ولی همه سر مسائل متفاوت ناراحت میشن.
‫تو نیمه خون‌آشامی؟
‫خودمم نمی‌دونم چی هستم.
‫من تنها نیستم. ‫برای بقیه هم همینه.
‫واقعا گرگینه‌ها میان؟
‫هنوز به دعوت‌نامه‌مون جواب ندادن.
‫پس فکر کنم نمیان.
‫ظاهرا، هنوز باید باید همه‌چی رو آماده کنیم ‫چون یه وقت ممکنه بیان.
‫نظرت چیه؟
‫[به مهمونی ما خوش آمدید!!]
‫همیشه هنرمند خیلی خوبی بودی.
‫من توی این بخش کمک کردم.
‫شاهکارم!
‫چی شده؟
‫هلی کیک رو انداخت.
‫ببخشید.
‫کاری نمیشه کرد.
‫هنوز وقت داریم. ‫بیا کیک جدید درست کنیم.
‫جشن تولد بدون کیک که جشن تولد نیست.
‫بهتره بریم موادشو بخریم.
‫به جاکا میگیم.
‫چی؟
‫نظرت چیه؟ ‫خیلی خوشگل شده، نه؟
‫جاکا، ببخشید، ولی باید ‫یه سری وسایل رو فورا بخریم.
‫حتما. غمت نباشه.
‫ها؟ سوخت؟
‫از صبوری شما متشکرم.
‫نجات‌مون دادی.
‫اینکه توی این مواقع جاکا رو داریم ‫خیال آدم راحت میشه.
‫رامن نداریم.
‫چی؟
‫توی لیست نبود.
‫هلی، یادت رفت بنویسی؟
‫اصلا رامن لازم داریم؟
‫اما...
‫من هوس رامن کردم...
‫باز باید برم بیرون؟
‫تقریبا وقتش شده.
‫سلام سوها!
‫خوش اومدی.
‫منتظرت بودیم!
‫چه جای قشنگی.
‫ممنون که اومدی.
‫مطمئنم اینکه وسط جنگل اومدی ‫حسابی سخت بود.
‫نه، راحت بود. ولی غافلگیر شدم.
‫انتظار نداشتم تو دل جنگ ‫یه عمارت زیبا ببینم.
‫می‌دونم. من ساختم.
‫راستش، خوش‌شانس بودیم ‫و اینجا به ما ارث رسیده.
‫چی؟ از کی؟
‫یه نفر که وقتی از بهزیستی خارج شدیم ‫از ما حمایت کرد.
‫عه...
‫واسه ما خیلی زحمت کشیدن، ولی فوت کردن، ‫و اینجا به ما رسید.
‫که اینطور.
‫چون تو خوابگاه زندگی می‌کنیم، ‫فقط آخر هفته‌ها و تعطیلات تابستون اینجا میایم.
‫باغچه خیلی قشنگی داره.
‫کار دست منه.
‫بازم دروغ میگه.
‫بیا تو. اطراف رو نشونت میدم.
‫سوها.
‫کان!
‫سلام.
‫«قسمت ششم: ماه شکارچی، جشن تولد»
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M