.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫[مهد سربازان نخبه]
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫- گروهان، خبردار! ‫- خبردار!
‫برام مهم نیست بیرون اینجا ‫چه جور آدم‌هایی بودید.
‫تنها چیزی که برام مهمه اینه که ‫از شماها سربازهای واقعی بسازم،
‫پس حواستون باشه تو آموزش ‫تمام تلاشتون رو بکنید. مفهوم شد؟
‫مفهوم شد، قربان!
‫خیلی افتضاح بود! ‫همه بخوابید رو زمین!
‫بخوابید رو زمین!
‫با شماره یک میگین «من...» ‫با شماره دو میگین «بلندتر جواب میدم».
‫- یک! ‫- من!
‫- دو! ‫- بلندتر جواب میدم!
‫نهایت تلاشتون همینه؟
‫- یک! ‫- من!
‫- دو! ‫- بلندتر جواب میدم!
‫- یک! ‫- من!
‫- دو! ‫- بلندتر جواب میدم!
‫- یک! ‫- من!
‫مردای کره‌ای وظیفه دارن ‫تو ارتش خدمت کنن.
‫بلندتر جواب میدم!
‫فکر کردین دارین آرایش می‌کنین؟
‫همه نیروها، بر پا!
‫تا تابلو بدویید و برگردید!
‫بدویید!
‫سریع‌تر!
‫عقیده‌ما اینه.
‫یک: ما از دموکراسی لیبرال دفاع می‌کنیم
‫و به اتحاد دوباره ملت کمک می‌کنیم.
‫دو: جوری آموزش می‌بینیم که ‫انگار تو جنگ واقعی هستیم
‫و تو جنگ زمینی پیروز می‌شیم.
‫یک!
‫دو!
‫سه!
‫چهار!
‫این دیگه چیه؟
‫قربان، این یه سنگه!
‫شوخیت گرفته احمق. ‫معلومه که سنگه.
‫- فکر کنم کمرم رگ‌به‌رگ شده. کمک! ‫- بیخیال، ساکت شو.
‫- کمک! ‫- هی، پسر. ساکت شو!
‫- چرا من...! ‫- دو!
‫اینجوری هستم؟
‫- یک! ‫- چرا من...!
‫- دو! ‫- اینجوری هستم؟
‫- یک! ‫- چرا من...!
‫- دو! ‫- اینجوری هستم؟
‫- ما! ‫- از پسش برمیایم!
‫- پای چپ! ‫- سه.
‫- پای چپ! ‫- ما از قوانین اطاعت می‌کنیم...
‫سی ثانیه وقت دارید که غذا بخورید!
‫...و دستورات مافوق‌مون رو اجرا می‌کنیم.
‫هر کی غذاش اضافه اومد پشیمون میشه. فهمیدید؟
‫بله، قربان!
‫من...
‫از پسش برمیام!
‫من...
‫قربان!
‫خواهش می‌کنم... کمکم کنید!
‫برای نجات ملتمون بیشتر از اینها نیازه!
‫من نمی‌تونم نجاتش بدم چون...
‫من سرباز نیستم.
‫[کمک مربی]
‫[دیوار اعتماد ‫بالا رفتن از دیوار شیب‌دار]
‫اوه.
‫هی! ما اینجا بهیار نداریم؟
‫برید کنار!
‫هی، هلش بده!
‫صبر کن! نباید اینجوری تکونش بدید.
‫شکستگی داره. ‫جراح ارتوپد داریم؟
‫من جراح ارتوپدم.
‫- لطفاً یه نگاه بندازید. ‫- باشه.
‫آقا، من می‌خوام به اینجا فشار بیارم.
‫- چیزی حس می‌کنید؟ ‫- حال بیمار چطوره؟
‫شکستگی نداره، ولی پارگیش عمیقه.
‫باید قبل از اینکه عفونت کنه ‫شستشو بدیم و بخیه بزنیم.
‫الکل و سرم نمکی داریم؟
‫صورتتون رو جمع نکنید، ‫وگرنه ممکنه زخم باز بشه.
‫لطفاً تحمل کنید.
‫سرم نمکی رو بدید به من. عجله کنید.
‫لطفاً دست‌هاش رو نگه دارید.
‫من یه پزشک بهداشت عمومی‌ام ‫که باید به جای خدمت سربازی معمولی،
‫یه دوره سه ساله رو ‫توی مناطق محروم از نظر پزشکی خدمت کنم.
‫[پزشک بهداشت عمومی]
‫یه شکستگی بسته تو دست چپه.
‫بسیار خب.
‫- می‌تونید تو نوک انگشتانتون چیزی حس کنید؟ ‫- نه، نمی‌تونم.
‫آقا، اشکالی نداره ‫من این پارگی رو بخیه بزنم؟
‫اوه. این کار رو می‌کنین؟
‫صبر کنین.
‫بله؟
‫جای زخمش روی صورتم می‌مونه؟
‫من می‌خوام بازیگر بشم.
‫اگه رو صورتم جای زخم بمونه...
‫لازم نیست نگرانش باشی.
‫ایشون جراح پلاستیک دارای بورد تخصصی ‫از یه بیمارستان دانشگاهی هستن.
‫کاری می‌کنن که هیچ جای زخمی نمونه.
‫- ممنون. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- لطفاً سرت رو یکم بچرخون. ‫- باشه.
‫حواست باشه آب بهش نخوره.
‫تا زمانی که بخیه‌ها کشیده بشن ‫باید هر روز پانسمانش رو عوض کنی.
‫راستش رو بخواین، قبلاً فکر می‌کردم ‫دکترای بهداشت خیلی بی‌عرضه هستن.
‫همش با خودم فکر می‌کردم ‫اینا چطور دکتر شدن
‫وقتی حتی نمی‌تونن ‫یه تمرین رو درست انجام بدن.
‫خب، ما بیشتر به درس خوندن پشت میز ‫عادت داریم، پس...
‫اما اشتباه می‌کردم.
‫وقتی دیدم بدون هیچ تردیدی ‫دوییدین سمت‌مون...
‫مثل ابرقهرمان‌ها بودین.
‫[نجات جان همرزمان‌مان وظیفه ماست]
‫ممنون.
‫[آسایشگاه گردان آموزشی دوم]
‫به نظرت کجا درخواست میدی؟
‫خب، قرار نیست که ‫همه‌چیز باب میل من پیش بره،
‫چون همه‌چیز به شانس بستگی داره.
‫هر جایی به جز جزیره واسم خوبه.
‫آره. جزیره‌ها خیلی بدن.
‫اما اگه گذرت به اونجا افتاد، ‫مراقب سه تا چیز باش.
‫سه تا چیز؟
‫چیا؟
‫چیزیه که شنیدم.
‫می‌گن سه چیز هست ‫که زندگیت رو تبدیل به جهنم می‌کنه.
‫اتفاقات، آدم‌ها و عشق.
‫و اگه درگیر هر سه‌تاش بشی، ‫دیگه هیچ‌وقت نمی‌تونی فرار کنی.
‫اتفاقات، آدم‌ها و عشق؟
‫سربازها!
‫کدومتون داشتید حرف می‌زدید؟
‫- متاسفم، قربان! ‫- چرا اینطوری لباس پوشیدین؟
‫کلاهتون کجاست؟
‫کلاهم؟ اوه، کلاهم...
‫ای چشم‌سفیدا!
‫- بخوابید رو زمین! ‫- می‌خوابیم رو زمین!
‫با شماره‌ی یک میگین «تخلف». ‫با شماره‌ی دو میگین «قوانین پوشش».
‫تخلف!
‫- دو! ‫- قوانین پوشش!
‫- یک! ‫- تخلف!
‫- دو! ‫- قوانین پوشش!
‫- یک! ‫- تخلف!
‫عمراً.
‫عمراً برم جزیره.
‫امکان نداره انقدر بدشانس باشم.
‫من...
‫همونقدر بدشانس بودم.
‫[شرکت حمل و نقل دریایی یئوپونگ]
‫«قسمت اول: دکتری که به جزیره فرستاده شد»
‫وای جدی؟ خیلی خب.
‫فکر کنم باید برم.
‫واقعاً فکر نمی‌کنم بتونم این کار رو بکنم.
‫جداً، واقعاً فکر نمی‌کنم بتونم برم.
‫باید بری، احمق.
‫دیگه چیکار می‌تونی بکنی؟
‫اوه، پسر...
‫سلام، گانگ‌سوک.
‫داری می‌ری؟
‫آره.
‫قراره بهت سخت بگذره.
‫- داروهات رو خوردی؟ ‫- هنوز نه.
‫این داروها می‌تونن عوارض جانبی مثل ‫از دست دادن حافظه، سرگیجه،
‫و توهم داشته باشن، ‫پس نخوردنشون ایده‌آل‌ترین کاره.
‫می‌دونم.
‫خبرهای هوایونگ رو شنیدی، نه؟
‫هی، پس بین شماها چیزی عوض نشده؟
‫خیلی وقته که سون‌او رفته.
‫زمان زیادی گذشته...
‫خب زمان گذشته، که چی؟
‫جای زخم‌ها‌ که با گذشت زمان خوب نمیشه.
‫جای زخم‌ها...
‫با پول خوب می‌شن.
‫اگه نگران زخم‌های منی، ‫دهنت رو ببند و کیف پولت رو باز کن.
‫- الو؟ جی‌اویی. ‫- بله.
‫- موفق باشی. ‫- ممنون، گانگ‌سوک.
‫خواهش.
‫کشتی به مقصد پیون‌دونگ‌دو، پیون‌دونگ‌دو ‫اکنون در حال حرکت است.
‫برو. باید بری، عوضیِ دیوونه.
‫از تمامی مسافران باقی‌مانده تقاضا می‌شود ‫سریعاً سوار کشتی شوند.
‫کشتی به مقصد پیون‌دونگ‌دو، ‫پیون‌دونگ‌دو اکنون در حال حرکت است.
‫از تمامی مسافران باقی‌مانده...
‫خواهش می‌کنم...
‫[دو جی‌اویی، مرد ‫المارپ]
‫دو ساعت تا پیون‌دونگ‌دو راهه.
‫تنها کاری که باید بکنم اینه که بخوابم.
‫هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫هیچی.
‫باید اعدادمون رو درست کنیم.
‫ببخشید، جَوون.
‫هی، جوون.
‫هی، چشم‌هات رو باز کن.
‫جوون!
‫می‌خواستیم یه چیزی ازت بپرسیم.
‫دوستم هیچ پول نقدی نداشت،
‫برای همین قبول کرد که بعداً بهمون پس بده ‫و قرض گرفت...
‫پس سه‌هزار وون باقی می‌مونه، درسته؟
‫این...
‫خطرناکه.
‫ببخشید.
‫ببخشید!
‫خطرناکه. همین الان از اونجا بیا پایین.
‫اوه.
‫نزدیک‌تر نیا.
‫این کار رو نکن. از اونجا بیا پایین!
‫هی!
‫نه.
‫یکی افتاد تو آب!
‫قایق رو نگه دارید!
‫گفتم یکی افتاده تو آب!
‫سه قدم بری بیرون، ‫همه‌جا ماهی پیدا می‌کنی.
‫پس چرا داری به ‫ماهی‌های تو آکواریوم نگاه می‌کنی؟
‫بیخیال، اینا با اونا فرق دارن.
‫اونا واسه خوردن پرورش داده می‌شن. ‫اینا واسه تماشا کردنن.
‫کاملاً متفاوتن.
‫اصلاً چرا داری ماهی‌ها رو رده‌بندی می‌کنی؟
‫چه تو آب دریا زندگی کنن ‫چه تو آب شیر،
‫در هر صورت همشون تو آب زندگی می‌کنن.
‫اوه، راستی. ‫درخواست مرخصیم رو دیدی، نه؟
‫هی، بهت گفتم درخواست‌ها رو ‫حداقل سه روز زودتر بده، نگفتم؟
‫این دفعه رو راه میام، ‫اما دوباره تکرار نشه.
‫باشه. ممنون.
‫مامان‌بزرگ.
‫- مامان‌بزرگ سون‌جا. ‫- بله؟
‫- بیا ببریمت تو. ‫- باشه.
‫- همون اتاقه؟ ‫- بله.
‫من در رو باز کردم، ‫پس فقط کافیه بری داخل.
‫هنوز از دکتر جدیده خبری نشده، نه؟
‫نه. می‌گفتن کشتی خیلی وقته که رسیده.
‫هوم. حتماً قایق پارویی بوده.
‫به نظرت ممکنه گم شده باشه؟
‫یه دکتر باهوش گم بشه؟
‫اون هم تو این جزیره کوچیک؟
‫من می‌گم حتماً از بیراهه رفته.
‫بهش زنگ بزنم؟
‫من میزنم.
‫می‌خوام حسابی دعواش کنم و ‫واقعاً آدمش کنم.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫لعنتی.
‫الو؟
‫دکتر دو جی‌اویی؟
‫بله، شما؟
‫من از مرکز بهداشت عمومی پیون‌دونگ‌دو ‫تماس می‌گیرم.
‫مرکز بهداشت عمومی پیون‌دونگ‌دو دیگه چیه؟
‫دکتر دو جی‌اویی؟
‫خدای من، اصلاً نمی‌دونستم اینجایید.
‫ما همه‌جا رو دنبالتون گشتیم.
‫اوه.
‫چی شد؟
‫اون خانومه چی شد؟
‫هنوز زنده‌ست؟
‫این چی چرت و پرت میگه؟
‫فکر کنم احتمالاً خواب خیلی عجیبی دیدید.
‫- یه خواب؟ ‫- اوه خدای من.
‫شنیدم یکی تو کشتی غش کرده،
‫فکر کردم شاید توریستی چیزی بوده...
‫یا یه ماهی‌گیر که ناخوش بوده.
‫عمراً حدس نمی‌زدم دکتر ما باشه.
‫صبر کن، پس اون واقعاً یه خواب بود؟
‫هوم. دیگه کافیه. ‫وقتشه بیدار بشی.
‫مرکز بهداشت رو بهت نشون می‌دم.
‫قراره یک سال اینجا باشی، ‫پس باید با این جا آشنا بشی.
‫- درسته. ‫- بیا.
‫بیا.
‫دقیقاً سر موقع اومد بیرون. ‫لطفاً خودت رو معرفی کن.
‫ایشون دکتر یونگ جوچون ‫از بخش طب کره‌ای هستن.
‫ایشون هم جراح جدید ما، ‫دکتر دو جی‌اویی هستن.
‫سلام.
‫اوه!
‫همونی که قبلاً آوردنش داخل، آره؟
‫پس تو دکتری هستی که اینجا فرستادن، آره؟
‫ما واقعاً از داشتنت خوشحالیم.
‫صبر کن.
‫اگه دکتری، بیا.
‫- ببخشید؟ ‫- شماره‌ات رو می‌خوام.
‫عادت کردن به زندگی اینجا ‫اون هم وقتی از شهر اومدی سخته.
‫یکی برای دکترهای بهداشت منطقه‌ای، ‫یکی برای ما تو مرکز بهداشت عمومی‌مون،
‫انجمن جوانان، انجمن زنان...
‫به هر حال، دعوتت می‌کنم ‫تو همه گروه‌های چت.
‫مردم اینجا هم مثل ‫جاهای دیگه زندگی می‌کنن.
‫مگه چقدر می‌تونه فرق داشته باشه؟
‫انقدر شلوغش نکن ‫و تو اینجور چیزا آروم پیش برو.
‫ما حتی هنوز دفترش رو هم بهش نشون ندادیم.
‫دفتر شما اون طرفه.
‫اتاق معاینه شماره یک.
‫ما بزرگترین اتاق رو بهت دادیم.
‫چون یه متخصص پزشکی هستی.
‫بیا از این طرف. باید اتاقت رو ببینی.
‫فشارسنج جیوه‌ای.
‫یه کم از رده خارجه، نه؟
‫ما هر سال اینو مطرح می‌کنیم، ‫اما هیچ‌وقت چیزی عوض نمی‌شه.
‫می‌دونم در مقایسه با بیمارستان‌های ‫دانشگاهی سئول نسبتاً سطح پایینه،
‫اما بعید می‌دونم با مشکل جدی‌ای مواجه بشی.
‫بیمارهایی که به مرکز ما میان
‫به خاطر چیز خاصی نمیان،
‫به خاطر بیماری‌های مزمن میان.
‫فشار خون، دیابت و آرتروز.
‫اونا تمام عمرشون با این شرایط زندگی می‌کنن.
‫یه مامان‌بزرگی بود که می‌گفت ‫همه جاش درد می‌کنه غیر از ابروهاش.
‫ولی باز هم باید ‫یه دستگاه فشار خون جدید بگیریم.
‫درسته.
‫دیگه تقریباً همه‌چیز رو دیدی.
‫چیزی بیارم بخوری؟
‫نه، الان فقط می‌خوام یه دوش بگیرم.
‫اوه. بفرما کلیدت.
‫ممنون.
‫برای رسیدن به اتاقت، ‫از اینجا برو بالا، از اونجا هم برو بالا
‫باز هم برو بالا ‫و برو توی اولین اتاق سمت چپ.
‫وای این خیلی بهتره.
‫چی شد؟
‫یه هزارپا بود به این بزرگی!
‫افتاد رو صورتم و...
‫خدای من.
‫فکر کردم یه چیز جدیه.
‫مطمئنم هزارپا بیشتر از تو ترسیده بود.
‫اینجا فقط هزارپا نداره. ‫تازه اونا در مقایسه با بقیه رام هستن.
‫مار، هزارپای خانگی، عنکبوت‌...
‫فقط فکر کن هم‌اتاقی‌هاتن.
‫[اسپری حشره‌کش]
‫اوه. این مال من نیست.
‫عمراً.
‫همون زنی که بطری داشت؟
‫دیگه چی شده؟
‫یه حشره دیگه دیدی؟
‫نه.
‫فکر کنم چمدونم عوض شده، ‫و نمی‌دونم باید چیکار کنم.
‫ماجراهاش تمومی نداره.
‫واسه اون باید بری دهداری.
‫اگه به اعضای انجمن جوانان اونجا بگی،
‫تقریباً تو هر چیزی بهت کمک می‌کنن.
‫برو اونجا.
‫دهداری؟ باشه. ممنون.
‫وای خدا.
‫شوخیت گرفته؟
‫همچین ماشینی ‫تو همچین جزیره‌ای چیکار می‌کنه؟
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫- خسته نباشید. ‫- ممنون.
‫ویزیت در منزل چطور بود؟
‫حال مامان‌بزرگ چطور بود؟ ‫الان بهتره؟
‫بله، الان بهتره.
‫خانم هوانگ، ‫دقیقاً معیارهای ویزیت در منزل چیا هستن؟
‫منظورت از این حرف چیه؟
‫فکر نمی‌کنم منصفانه باشه بیمارایی که
‫کاملاً توانایی رفت و آمد دارن
‫بتونن برای ویزیت در منزل درخواست بدن.
‫اوه.
‫درسته، ممکنه غیرمنصفانه باشه.
‫اما امور انسانی همینه دیگه.
‫نمیشه که همه‌چیز ‫کاملاً منصفانه باشه، می‌دونی؟
‫بله.
‫پس من ویزیت در منزل رو رد می‌کنم.
‫چی؟
‫تا جایی که من می‌دونم، دکترهای بهداشت ‫موظف به انجام ویزیت در منزل نیستن.
‫وای، از دست این پسر...
‫[دهداری پیون‌دونگ‌دو]
‫پس، چمدونت با یکی دیگه تو کشتی عوض شده؟
‫بله. فکر کنم با مال یه خانمی عوض شده.
‫موهاش کوتاه بود.
‫راستی،
‫احیاناً اتفاقی واسه یکی از مسافرها نیفتاد؟
‫مثلاً اینکه یکی بیفته تو آب یا...
‫ما اصلا حادثه‌ی مربوط به مسافران نداشتیم.
‫کشتی ما، هانسول شماره ۳، ‫۲۰ ساله که بدون حادثه بوده.
‫صبر کن.
‫حتماً با چمدون ‫نوه‌ی مامان‌بزرگ می‌جا عوض شده.
‫ببخشید؟ نوه؟
‫اوه، خدای من. ‫حق دارید یادتون نیاد دکتر.
‫کسی که تو رو کول کرد و آورد ‫نوه‌ی مامان‌بزرگ می‌جا بود.
‫- نوه؟ ‫- ولی خودمونیم‌ها...
‫اگه دکتری چرا انقدر ضعیفی؟
‫هی، بس کن!
‫اینجوری چمدونت عوض شد.
‫پس کسی که منو آورد یه زن بود؟
‫آخه، همه این خونه‌ها سقف قرمز دارن.
‫منظورشون کدوم سقف قرمز بود؟
‫«جاده رو دنبال کن و مستقیم برو» یعنی چی؟
‫من خیلی وقته دارم مستقیم می‌رم.
‫کمک!
‫بجنب!
‫بدو!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- عجله کن! از این طرف! ‫- بدو!
‫نه!
‫دوک‌گو!
‫خدای من، کجا رفتی؟
‫اوه، نه، دوک‌گو!
‫متاسفم!
‫گفتم کجا فرار کردی رفتی.
‫- بیا اینجا. وای، متاسفم. ‫- دوک‌گو؟
‫- کجا بودی؟
‫بیا بغلم.
‫پسر بد. بیا بریم.
‫- بیا. ‫- خاله!
‫تو هاری هستی، مگه نه؟
‫- خاله! خیلی خوشحالم می‌بینمت! ‫- اوه، خدای من!
‫حالت خوبه؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫دوک‌گو خیلی بزرگ شده. سلام، دوک‌گو.
‫- هنوزم بامزه‌ای. ‫- سگ مهربونیه.
‫وای، متاسفم.
‫حتماً چمدون تو رو برداشتم ‫چون خیلی حواسم پرت بود.
‫این یکی رو هم چک کن.
‫مطمئنم مال منه.
‫خب، بازم باید چک کنی.
‫یه لحظه بازش کردم. ‫رمز قفلش یکی بود.
‫وای، پس فکر کنم ‫تولدمون تو یه روزه.
‫۶ نوامبر؟
‫نه، ۱۶ ژانویه.
‫که اینطور.
‫وای. چرا اینا...
‫[برچسب پزشکی ‫مسکن‌های مخدر]
‫[چاووکسیفن ‫چاووکسیفن سیترات]
‫«چاووکسیفن»؟
‫این یه عامل هدفمنده.
‫به نظر میاد همه‌چیز هست.
‫- اونجا بود. ‫- چی شده؟
‫- لعنتی. ‫- چی؟
‫- خدای من، بذار بردارمش. ‫- باشه.
‫خوبه.
‫چیزی نیست.
‫تموم شد.
‫باشه.
‫مال من که مشکلی نداره. ‫مال خودت رو چک نمی‌کنی؟
‫اوه باشه.
‫اوه راستی.
‫این هم مال توئه، نه؟
‫[المارپ]
‫ممنون.
‫اون دارو رو نخور.
‫فکر نمی‌کنم بهت بسازه.
‫تو کشتی بدجور تو خطر بودی.
‫صبر کن...
‫کی داره از تو خطر بودن حرف میزنه.
‫چی؟
‫تو اصلاً اون بالا چیکار می‌کردی؟
‫می‌خواستی خودت رو بکشی؟
‫من؟
‫آخه چرا باید...
‫من به خاطر اینکه می‌خواستم تو رو نجات بدم ‫تو این دردسر افتادم.
‫چی داری میگی؟
‫خانم می‌جا، اینجا چقدر قشنگه!
‫اقیانوس رو ببین.
‫خدای من، چیزی که هر روز می‌بینم ‫چه زیبایی‌ای داره؟
‫برای من، تو قشنگ‌ترین چیز تو دنیایی، هاری.
‫هی، به مادربزرگم رفتم دیگه. ‫معلومه که قشنگم.
‫مادربزرگ، غذا خوردی؟
‫ژاکتم رو باد برد.
‫- باید یکی دیگه بگیرم. ‫- هی، این کار رو نکن!
‫نه، نکن!
‫چی؟
‫- نرو. ‫- اوه، نه. باید مراقب باشی.
‫اون بالا خطرناکه!
‫- اینجا! ‫- چی؟
‫اینجا به کمک نیاز دارم!
‫یکی...
‫یکی افتاده تو آب!
‫فکر کنم باید قایق رو نگه داریم!
‫چی گفتی؟
‫- من... من نجاتش می‌دم. ‫- مراقب باش!
‫- نجاتت می‌دم! ‫- کی رو می‌خوای نجات بدی؟
‫اوه، نه. چیکار کنم؟
‫- نجاتت می‌دم! ‫- صبر کن!
‫- نه... لعنتی. ‫- فقط طاقت بیار!
‫من اون کار رو کردم؟
‫نباید اونطوری بیهوشش می‌کردم.
‫خدایا، چقدر هم سنگینه.
‫ببخشید، لطفاً بیدار شو.
‫واقعاً هیچی یادت نمیاد؟
‫اصلاً یادم نمیاد. نه.
‫الان بهتری؟
‫خدایا. من کاملاً...
‫- داری می‌ری؟ ‫- بله!
‫مراقب باش!
‫اوه، نه.
‫این یارو چشه؟
‫- آره، اون طرف. ‫- بله.
‫چمدونش رو پس دادی؟
‫آره.
‫حرف عجیبی نزد؟
‫به نظر نمی‌رسید نرمال باشه.
‫آره، خیلی عجیبه.
‫گفتی که فردا می‌خوای ‫دوباره برگردی به شهر.
‫چرا مجبور بودی امروز وسایلت رو جابجا کنی
‫و با همچین آدمی قاطی بشی؟
‫فردا هم کار خودش رو داره.
‫اصلاً چرا این همه راه برگشتی به این جزیره؟
‫بیا عجله کنیم. مامان و بابا حتماً گرسنه‌ن.
‫نگاش کن. باشه، بریم.
‫برو بریم.
‫یعنی چی؟
‫چرا این بازه؟
‫نمی‌دونم. یعنی چرا باز بوده؟
‫ازش خوردی، نه؟
‫فقط چون تشنه بودم این کار رو کردم.
‫خدای من. اینو از کی یاد گرفتی؟
‫همش رو از تو یاد گرفتم، مامان‌بزرگ.
‫چطور اینقدر بامزه‌ای؟
‫اینم از تو یاد گرفتم، مامان‌بزرگ.
‫ای وای، عزیز دلم.
‫چون من یادم نمیاد الکی داستان می‌بافه.
‫یعنی نمی‌فهمه ‫من به خاطر اون به این روز افتادم؟
‫واقعاً که...
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫چی...
‫این ماشین اینجا چیکار می‌کنه؟
‫[حمام]
‫ببخشید. فکر کردم کسی اینجا نیست...
‫تو دکتری هستی که امروز اومده، درسته؟
‫بله. من دو جی‌اویی هستم.
‫من هیون چی‌یون هستم.
‫شنیدم کولت کردن آوردنت اینجا.
‫من یادم نمیاد.
‫خدا رو شکر. ‫مشتاقانه منتظر همکاری باهات هستم.
‫این دیگه چی بود؟
‫دکتر.
‫گرسنه‌ت نیست؟
‫چون روز اولته باید همه ما رو مهمون کنی.
‫- من؟ ‫- بله.
‫دکتر چی‌یون منتظرته، ‫پس زودتر بیا بیرون.
‫چرا من باید مهمونشون کنم؟
‫[رستوران ماهی خام صخره ‫بهترین رستوران در پیون‌دونگ‌دو]
‫سلام.
‫خاله، ما اومدیم!
‫اوه اومدید؟
‫خیلی گرمه.
‫- اوه، خدای من. ‫- هان؟
‫بازم که تویی.
‫- خیلی غافلگیرکننده بود، نه؟ ‫- بله.
‫- شما دوتا قبلاً همدیگه رو دیدید؟ ‫- بله.
‫- یه اتفاق کوچیک افتاده بود. ‫- آهان.
‫خاله ما همون غذایی رو می‌خوایم که توی ‫اون برنامه تلویزیونی خیلی تعریفش رو کردن.
‫- همونی که از قبل سفارش دادیم، لطفاً. ‫- حتماً.
‫- یه لحظه به من وقت بدید. ‫- باشه.
‫تخصصت چیه، دکتر؟
‫- جراحی پلاستیک. ‫- وای.
‫حتما تو دانشگاه خیلی کارت خوب بوده. ‫جراحی پلاستیک خیلی پرطرفداره.
‫بله، خب...
‫تو هنوز تخصصت رو انتخاب نکردی، درسته؟
‫- درسته. ‫- هوم.
‫نظرت در مورد یه کلینیک جراحی پلاستیک چیه؟
‫اگه تو گانگنام یه کلینیک باز کنی، ‫شرط می‌بندم مردم صف می‌کشن تا ازت بخوان
‫اونا رو جوری عمل کنی که شبیه خودت بشن.
‫هوم.
‫نمی‌دونم.
‫من زیاد طرفدار جراح‌های پلاستیک نیستم.
‫انگار آدم‌های پول‌پرستی هستن.
‫چی گفتی؟
‫اوه. خیلی گرسنه‌مه.
‫داری تو روم اینو میگی؟ واقعاً؟
‫اینم از این، غذای مخصوص ما.
‫- بفرمایید. ‫- وای.
‫- اوه... ‫- خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫ممنون.
‫و اینم برای شما، دکتر.
‫عجله کن و بخور.
‫این تنها رستوران تو پیون‌دونگ‌دوئه.
‫اگه ازش تعریف نکنی، از گرسنگی می‌میری.
‫بفرما.
‫- بله، ممنون. ‫- نوش جان.
‫- بفرمایید. ‫- ممنون.
‫نمی‌دونم ‫با سلیقه‌تون جور درمیاد یا نه، دکتر.
‫عجله کن.
‫تنها منبع تغذیه‌ت ‫برای یه سال کامل به این بستگی داره.
‫بخورید.
‫هان؟
‫بله، اینجا رستوران صخره‌ست.
‫بله.
‫چی؟
‫همه‌شون اینجان.
‫باشه.
‫کدخدا می‌خواد یکی از دکترا برگرده مرکز...
‫- من میرم. ‫- چی؟
‫ولی روز اولته.
‫چی بگم؟ من معتاد به کارم. ‫وقتی برگشتم تمومش می‌کنم.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫آقای پارک.
‫[بسته است]
‫اوه!
‫اوه، دکتر. چمدونت رو پیدا کردی؟
‫بله، به لطف شما. ‫ولی می‌شه بگید مشکلتون چیه؟
‫فکر کنم سوءهاضمه دارم. ‫قفسه سینه‌م خیلی گرفته.
‫پس، بهم یکم اومه‌تازول بده.
‫- اومه‌تازول؟ ‫- آره.
‫فکر کنم سوءهاضمه شدیدی گرفتم.
‫اونقدر بد که هرچی برای صبحانه خورده بودم رو ‫بالا آوردم.
‫مشتری‌های ماهیگیریم دارن میان، ‫پس باید سریع برم.
‫لطفاً عجله کن و بهم بدش.
‫بیا بریم داخل ‫تا اول یه نگاهی بهت بندازم.
‫- بریم داخل. ‫- باشه.
‫اینجا.
‫سمت چپ.
‫بازوی چپم هم خیلی درد می‌کنه.
‫داره من رو می‌کشه.
‫احساس می‌کنین یکی داره فشارش میده؟
‫بله. یه‌جورایی همچین حسی داره.
‫حتما سوءهاضمه شدیدی دارم.
‫فقط بهم اومه‌تازول بده. ‫بخورم خوب می‌شم.
‫- همیشه همین رو می‌خورم. ‫- بذارین فشارتون رو بگیرم.
‫هی، ببین.
‫من سوءهاضمه دارم. ‫چرا الکی زحمت گرفتن فشار خون رو می‌کشی؟
‫گرفتگی تو سمت چپ قفسه سینه، ‫تنگی نفس،
‫درد قفسه سینه ‫که انگار یکی داره سینه‌ش رو فشار میده،
‫فشار خون بالا، حالت تهوع، ‫و حتی درد ارجاعی تو بازوی چپ.
‫همه علائم نشون‌دهنده سکته قلبی هستن.
‫[انفارکتوس میوکارد (سکته‌ی قلبی)]
‫یه لحظه اینجا منتظر باشین.
‫باشه.
‫[اومه‌تازول]
‫- می‌شه اینو بخوری؟ ‫- هان؟
‫بذارش زیر زبونت، ‫و بذار آب بشه.
‫باشه.
‫یعنی چی...
‫به این زودی بهتر شدم.
‫نباید بهتر می‌شد.
‫اینکه نیتروگلیسیرین ‫تو چند دقیقه اثر کرده یعنی
‫بیشتر از ۸۰ درصد احتمال داره که ‫با یه سکته قلبی روبرو باشیم.
‫[جستجوی پرونده بیمار ‫انفارکتوس میوکارد، نیتروگلیسیرین]
‫فکر می‌کردم چون یه دختر آوردتت اینجا ‫آدم ضعیفی هستی،
‫ولی دکتر فوق‌العاده‌ای هستی.
‫حالا دیگه پیون‌دونگ‌دو جای نگرانی نداره.
‫اگه در طول اقامتت چیزی ناراحتت کرد، ‫راحت باش و بهم بگو.
‫خب، من کار فوری دارم ‫که باید بهش برسم، پس...
‫نه، الان نباید برید.
‫چرا؟
‫اون داروی گوارش نبود.
‫یه دارو برای بیماران سکته قلبی بود.
‫اینکه وضعیتتون بهتر شد
‫یعنی بیش از ۸۰ درصد احتمال داره ‫که دچار حمله قلبی بشید.
‫باید برسونیمتون یه بیمارستان بزرگ.
‫بیخیال. ‫دکتر جدیدمون خیلی دلواپسه.
‫بیمارستان بزرگ؟ ‫خواهش می‌کنم، حالم خوب میشه!
‫دارم می‌گم همین الان باید برید!
‫نگران نباش. من بدن خودم رو بهتر می‌شناسم.
‫آقای پارک!
‫برو کنار!
‫اگه به خاطر کنسل کردن جریمه بشم، ‫تو مسئولیتش رو قبول می‌کنی؟
‫اگه کوتاه نیاید ‫یه اتفاق بدی براتون می‌افته.
‫ای بابا.
‫دکتر، گفتی ۸۰ درصد احتمال داره ‫دچار حمله قلبی بشم، درسته؟
‫ولی ۱۰۰ درصد احتمال داره ‫که مشتری‌های ماهیگیریم بیان!
‫باشه.
‫فقط مشتری‌هام رو می‌رسونم، ‫بعد می‌رم بیمارستان، پس برو کنار.
‫ممکنه بمیرید.
‫منظورت چیه بمی...
‫چی؟
‫بمیرم؟
‫بله.
‫این اصلاً خوب نیست.
‫چیکار کنم؟
‫یعنی...
‫میگی هر طور شده باید برم؟
‫باشه.
‫باید به حرفت گوش بدم.
‫بیرون بشینید، ‫همین الان برمی‌گردم پیشتون.
‫فکر کنم باید همین کار رو بکنم.
‫بله، خانم هوانگ. ‫یه بیمار اورژانسی داریم.
‫بیمار انفارکتوس میوکارد هستن. ‫من...
‫چی؟ هلیکوپتر؟
‫آقای پارک دارن یه هلیکوپتر می‌فرستن...
‫آقای پارک؟
‫لعنتی.
‫باور کن، ‫من بدن خودم رو بهتر از همه می‌شناسم.
‫خدای من، دلم برای مشتری‌هام تنگ می‌شه.
‫منظورت چیه بیمار گم شده؟
‫وقتی داشتم با شما تلفنی حرف می‌زدم ‫در رفت...
‫هلیکوپتر چی می‌شه؟
‫اگه بدون بیمار هلیکوپتر خبر کنیم، ‫مرکزمون جریمه می‌شه.
‫اون سوار اون هلیکوپتر می‌شه.
‫با توجه به واکنشش به نیتروگلیسیرین، ‫ممکنه دچار حمله قلبی بشه.
‫پس بیاین هرچه زودتر پیداش کنیم.
‫گوشیش رو برنمی‌داره؟
‫چرا جواب تلفنش رو نمی‌ده؟
‫- قایق ماهیگیری. ‫- چی؟
‫گفت مشتری ماهیگیری داره.
‫- بریم! ‫- عجله کنین.
‫آقای پارک!
‫- آقای پارک! ‫- آقای پارک. حالتون خوبه؟
‫باید همین الان با ما بیاید.
‫شما اینجا چیکار می‌کنید؟
‫احساس نمی‌کنید بدنتون یه‌جوریه؟
‫چرا همتون دنبالم راه افتادید؟ ‫بهت گفتم که حالم خوبه، نگفتم؟
‫من بدن خودم رو بهتر می‌شناسم!
‫- اما بازم باید... ‫- آقای پارک، همه‌ش موقتیه.
‫- شما... ‫- دیگه کافیه.
‫فقط برید به کارتون برسید. گفتم برید!
‫- من سرم خیلی شلوغه، باشه؟ ‫- باشه.
‫پس فقط یه معاینه سریع می‌کنیم.
‫من حالم خوبه! فقط برید.
‫سلام آقا، از این طرف بیایید.
‫از این طرف. سوار قایق بشید.
‫- گفتم برید کنار. ‫- باشه.
‫من حالم خوبه!
‫- باشه. ‫- بفرمایید تو.
‫- همین، درسته؟ ‫- بله.
‫گم شید! راه رو نبندید!
‫خدایا، داریم می‌ریم دیگه.
‫ای بابا، بهشون گفتم حالم خوبه.
‫خدایا، این عصبانیت‌های یهویی‌شه ‫که باعث میشه انقدر پرخاشگر باشه.
‫- آقای پارک! ‫- اوه، نه! آقای پارک!
‫آقای پارک! وای خدای من، چیکار کنیم؟
‫خدای من، آقای پارک.
‫سی‌پی‌آر(احیای قلبی ریوی) می‌کنم.
‫- لطفاً زمان رو بگیرید. ‫- اوه، نه.
‫باشه.
‫بله، اینجا پیون‌دونگ‌دوئه.
‫هلیکوپتر به‌زودی می‌رسه.
‫خدای من، آقای پارک.
‫[هلیکوپتر پزشکی]
‫بیمار مرد ۶۵ ساله‌ست. ‫حدود ۳۰ دقیقه پیش اومده،
‫با تصور اینکه سوءهاضمه داره ‫از درد قفسه سینه شکایت داشت.
‫بهش نیتروگلیسیرین دادم.
‫از رفتن به بیمارستان امتناع کرد ‫و در عرض یک ساعت بیهوش شد.
‫تو حالت بُهت بود و نبض نداشت، ‫برای همین سی‌پی‌آر انجام دادم.
‫و تو ۵ دقیقه ضربان قلبش برگشت.
‫شما دکترید؟
‫ببخشید؟ اوه، بله.
‫پس با ما بیایید. سوار شید.
‫- بیایید. ‫- بریم.
‫- برو! ‫- باید عجله کنیم! دیرمون می‌شه!
‫[بیمارستان آسونگ]
‫حرکت دیواره بطنی ضعیفه. ‫باید یه آنژیوگرافی اورژانسی انجام بدیم.
‫بله، متوجه شدم.
‫[آنژیوگرافی عروق کرونر]
‫[ورود ممنوع]
‫[بخش مراقبت‌های ویژه (آی‌سی‌یو)]
‫- بابت کار خوبتون ممنون. ‫- ممنون.
‫مراقب خودتون باشید.
‫- آقا، یه لحظه. ‫- بله؟
‫- من چی؟ ‫- هان؟
‫- منظورتون چیه؟
‫من چطوری برگردم؟
‫شما؟ چرا اینو از من می‌پرسید؟
‫فکر کنم باید از مرکز بهداشتتون بپرسید.
‫من دیگه می‌رم.
‫- خدانگهدار. ‫- بله.
‫سفر بی‌خطر.
‫بله، اتاق وضعیت. ‫یئوپونگ شماره یک، انتقال رو انجام داده...
‫پس قرار بوده فقط ‫خودمون راه برگشت به خونه رو پیدا کنیم، هان؟
‫پس اصلاً چرا بهم گفت بیام؟ لعنتی.
‫چطوری برگردم؟
‫آخرین کشتی امروز رفته، ‫یه مسافرخونه پیدا کن، اونجا بخواب،
‫و فردا با اولین کشتی برگرد.
‫اوه، کشتی؟
‫معلومه که کشتی. ‫انتظار داری با چی بری؟ قطار؟
‫بیخیال. بله، فهمیدم.
‫خسته نباشید.
‫همین؟
‫اوه، بیخیال.
‫وای، خیلی خسته‌م.
‫دارم از گرسنگی می‌میرم.
‫پسر، فکر کن این اولین غذام ‫تو ۲۴ ساعت گذشته‌ست...
‫تق، تق، تق، به جهنم خوش اومدی.
‫یه بلیت به جهنم بردی!
‫بین این همه جا پیون‌دونگ‌دو؟
‫یه سال تحمل کن، ‫بعد فرار کن سمت شهر.
‫اگه تازه رسیدی اینجا، ‫یعنی ۳۴۰ روز دیگه مونده
‫تا بهت اجازه بدن ‫به یه استان دیگه منتقل بشی؟
‫«اگه تازه رسیدی اینجا، ‫یعنی ۳۴۰ روز دیگه مونده؟»
‫داره مسخره‌م می‌کنه؟
‫به خاطر اینه که تو زندگی قبلیت ‫به کشورت خیانت کردی.
‫من تو کشتی لاک‌پشتی سُکاندار بودم! ‫پس چرا فرستادنم به یه جزیره؟
‫بیخیال، ۳۴۰ روز ‫تو یه چشم به هم زدن می‌گذره.
‫تنها مشکلش اینه که ‫نمی‌تونی بری مرخصی.
‫خدایا، این آدما دارن اشتهام رو کور می‌کنن.
‫خیلی خسته‌م...
‫باید قبل از خواب غذا بخورم. ‫خیلی گرسنه‌مه...
‫اون رامیون قراره خیلی بچسبه.
‫الو؟
‫دکتر، چرا هنوز نرسیدی؟
‫من هنوز تو...
‫چرا هنوز تو شهری؟
‫باید با اولین کشتی برمی‌گشتی!
‫هیچ می‌دونی مرکز بهداشت عمومی ‫چقدر می‌تونه شلوغ بشه؟
‫اینا همه‌ش به خاطر مورد اورژانسی...
‫اون مال دیروز بود، نه امروز!
‫سریع برگرد ‫وگرنه به خاطر ترک پُست گزارش می‌شی.
‫یه اخطار برای ترک پُست.
‫اگه دو تا اخطار بگیری
‫دیگه نمی‌تونی ‫به یه استان دیگه منتقل بشی.
‫دلت می‌خواد سه سال آزگار ‫اینجا موندگار بشی؟
‫دارم میام! ‫همین الان راه می‌افتم.
‫ای بابا، محض رضای خدا.
‫[حمل و نقل دریایی یئوپونگ]
‫اوه.
‫به من گفته بودی اگه تو چیزی مشکل داشتم
‫می‌تونم ازت کمک بخوام.
‫در مورد پیون‌دونگ‌دوئه.
‫به جز کشتی ‫راه دیگه‌ای برای رفتن به اونجا هست؟
‫من با هلیکوپتر یا یه چیز شبیه به اونم ‫مشکلی ندارم.
‫انقدر چرت و پرت نگو ‫و پاشو بیا اینجا.
‫و از این به بعد، ‫اگه تو چیزی مشکل داشتی،
‫به من نگو و خودت بهش رسیدگی کن.
‫- قطع می‌کنم! ‫- صبر کن.
‫الو؟ خانم هوانگ...
‫شوخیت گرفته؟
‫کشتی به مقصد پیون‌دونگ‌دو
‫اکنون در حال حرکت است.
‫از تمامی مسافران باقی‌مانده، ‫تقاضا می‌شود سریعاً سوار کشتی شوند.
‫سه چیز هست که باید تو یه جزیره ‫ازشون دوری کنی.
‫- اتفاقات... ‫- لطفاً بیدار شید.
‫بجنب!
‫آدم‌ها...
‫تموم شد.
‫و...
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[سه چیز هست که باید تو یه جزیره ‫ازشون دوری کنی]
‫[اتفاقات...]
‫[آدم‌ها...]
‫[و...]
‫«خورشید، لطفاً از پشت ابرها بیا بیرون»
‫چرا ما هی به پست هم می‌خوریم؟
‫فقط راه خودت رو برو ‫و پاتو از گلیمت درازتر نکن.
‫منو ببین. کم مونده بود از حد رد بشم.
‫هی!
‫واقعاً منو یادت نمیاد؟
‫اون واقعاً رفت ‫اداره شهرستان تا شکایت کنه.
‫اگه آرزوی مرگ داری بیا اینجا.
‫اگه قراره اینطوری رفتار کنی ‫چرا عمل کردی؟
‫من می‌ترسم! بیخیال.
‫منتظر کسی هستیم؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M