‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫هوایونگ.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫دستگاه خاموش شد.
‫فقط بهش گوش بده.
‫بیخیال، فقط سعی کن بهش گوش بدی.
‫موسیقی برای درمان اضطراب خوبه.
‫باتریش تموم شد.
‫هان؟
‫ولی دیروز شارژش کردم. ‫یه لحظه صبر کن.
‫- باید یه پاوربانک داشته باشم. ‫- ...در حال حرکت است.
‫می‌خوای اینو بجویی؟
‫جویدن یه چیزی می‌تونه کمکت کنه آروم بشی.
‫بهت که گفتم حالم خوبه.
‫ولی حالت خوب نیست.
‫دیروز داشتی گریه می‌کردی.
‫ببخشید، لطفاً بیدار شو.
‫سون‌او...
‫بله؟
‫سون‌او...
‫داشتی می‌گفتی «سون‌او».
‫تو منو می‌شناسی؟
‫بله؟
‫من اصلاً ازت کمک خواستم؟
‫اوه...
‫خب، نه، ولی من...
‫متأسفم که دیروز مجبور شدی ‫اونجوری کمکم کنی، ولی...
‫من هیچ‌وقت ازت کمک نخواستم.
‫پس فقط راه خودتو برو ‫و از حد و حدود خودت نگذر.
‫چی؟
‫صبر کن، من کِی از حد و حدودم...
‫ببخشید!
‫یعنی چی؟ وا.
‫هی، من باید فوراً سوار یه کشتی بشم، ‫برای همین به یه نسخه نیاز دارم.
‫میام بیمارستانت.
‫همین الان دارم میام اونجا.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫آخرین کشتی خیلی وقت پیش اومد و رفت.
‫چرا دکتر دو جی‌اویی هنوز نیومده؟
‫می‌دونم. امکان نداره همون روز اول ‫پستش رو ول کرده باشه، مگه نه؟
‫- ای بابا. ‫- راستی خانم هوانگ،
‫هفته دیگه یه تازه‌کار بهمون اضافه می‌شه، ‫درسته؟
‫قراره خیلی باهاش مهربون باشم.
‫تازه‌کار؟
‫گفتی پرستار جدیده سال سومیه. ‫من سال چهارمم.
‫مگه اینجوری تازه‌کار حساب نمیشه؟
‫فکر کنم حق با توئه،
‫ولی اون یه تازه‌کار معمولی نیست، ‫فقط خواستم بدونی.
‫اون حتی زمان زیادی نیست که پرستار شده،
‫تصور کن چقدر احساس معذب بودن می‌کنه.
‫باید کمکش کنم.
‫حتی تمام یادداشت‌های تحویل شیفت رو هم ‫مرتب کردم.
‫اوه، باشه. کارت عالی بود.
‫تا وقتی نیاد نمی‌فهمیم ‫کی قراره به کی کمک کنه،
‫ولی کارت خوب بود.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫دکتر دو.
‫هوم، چی؟
‫خدای من، دکتر دو! ‫اصلاً می‌دونی ساعت چنده...
‫یا خدا. قیافه‌ت مثل مرده‌ها شده. ‫چه بلایی سرت اومده؟
‫متأسفم. تو کشتی خوابم برد.
‫پس تمام این مدت تو کشتی خواب بودی؟
‫بله.
‫چه خوبه که آدم اینقدر بی‌خیال باشه.
‫راحت می‌خوابه و کار رو می‌پیچونه.
‫می‌خوای اینو بجویی؟
‫جویدن یه چیزی می‌تونه کمکت کنه آروم بشی.
‫[حوصله‌ت سر رفته؟ ‫این می‌تونه حالت رو جا بیاره!]
‫«قسمت دوم: زنی که از حد و حدودش می‌گذره»
‫- ریشه گل استکانی؟ ‫- درسته.
‫اینا ریشه‌های وحشی و باارزش ‫ گل استکانی هستن.
‫خب هفته پیش جون کدخدا رو نجات دادی،
‫برای همین انجمن جوانان ‫بهم گفت اینو بدم بهت.
‫از طرف انجمن جوانانه؟ ‫ممنونم.
‫راستی، آقای لی جانگ‌سو، ‫امروز برای چی اومدین؟
‫فقط اومدم تا اون داروهایی ‫که همیشه می‌خورم رو بگیرم.
‫داروهایی که همیشه می‌خورین؟
‫شما که یک هفته پیش ‫داروی دو هفته‌تون رو بردین.
‫داروی دو هفته دیگه جوابگو نیست.
‫همسرم هم ازشون می‌خوره
‫پس این بار به اندازه یک ماه بهمون بده.
‫الان گفتین داروهاتون رو ‫با همسرتون شریک می‌شین؟
‫آره.
‫نه. نسخه گرفتن برای یه نفر دیگه غیرقانونیه.
‫اگه بخوام دقیق بگم، ‫قرار نیست برای یه نفر دیگه نسخه بگیرم،
‫چون منم دارم اون داروها رو می‌خورم.
‫بازم نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫و سرفه‌تون اگه بیشتر از دو هفته طول بکشه ‫ممکنه تبدیل به ذات‌الریه بشه،
‫برای همین داروی سه روز رو بهتون میدم.
‫بعد از اینکه تموم شد دوباره برگردین.
‫من به خاطر فصل ماهی کولی سرم خیلی شلوغه!
‫اون وقت انتظار داری مرتب بیام اینجا؟
‫این تنها راهیه که می‌تونم ‫وضعیتتون رو درست بررسی کنم آقا.
‫من خودم وضعیتم رو بهتر می‌دونم.
‫من مواظب خودم هستم،
‫پس فقط داروی ۳۰ روز رو بهم بده.
‫- نمی‌تونم این کار رو بکنم. ‫- همیشه همینطوری بوده!
‫می‌خوای همین‌طوری دست‌به‌سرم کنی؟
‫داروی سرفه، ‫یه چیزی برای خلطتون،
‫آنتی‌بیوتیک، ‫و این بزرگه هم داروی پوشش معده‌ست.
‫یک بسته صبح و یکی عصر ‫بعد از غذا بخورین.
‫واقعاً فقط به اندازه سه روز گذاشتی توش؟
‫ما فقط همونقدری که ‫دکتر تجویز کرده می‌ذاریم.
‫قانون اینطوریه.
‫قانونی هم هست که بگه کارمندای دولت ‫می‌تونن مردم رو نادیده بگیرن؟
‫کی حرف از نادیده گرفتن زد؟
‫موضوع این نیست. قانون اینجوریه.
‫هی، فکر می‌کنی من قانون رو نمی‌دونم؟
‫هی قانون اینه، قانون اونه!
‫انگار باید علیه شما کارمندهای دولت ‫که اینقدر عاشق قانونین یه اقدام قانونی بکنم
‫تا یه کم به خودتون بیاین!
‫صبر کنین!
‫شما حالتون خوب نیست؟ ‫یه کم آروم باشین تا بتونم توضیح بدم...
‫- باید چیکار کنیم؟ ‫- جانم؟
‫می‌گن آقای لی واقعاً رفته ‫دفتر شهرستان تا شکایت کنه.
‫آهان.
‫انگار قراره یه مدتی ‫اوضاع حسابی دردسرساز بشه.
‫دکتر، یه کم سخت نگیر، باشه؟
‫در افتادن با اهالی اینجا ‫اصلاً کار راحتی نیست.
‫چاره‌ای نیست.
‫- بابت غذا ممنون. ‫- ممنون.
‫حرف من اینه.
‫اگه مشکل بزرگی پیش نمیاد، ‫چطوره هر چی می‌خوان بهشون بدیم؟
‫اینجوری برای همه بهتره، نه؟
‫دادن هر نسخه‌ای که بیمارها می‌خوان
‫الزاماً «به نفع همه» نیست.
‫از تسلیم شدن در برابر بیمارها ‫هیچ چیز خوبی در نمیاد.
‫من اینا رو به خاطر خودم نمی‌گم، باشه؟
‫به خاطر اینه که نگران شمام.
‫اگه همینطور هر کاری دلتون می‌خواد بکنین،
‫یه اتفاق وحشتناکی براتون می‌افته!
‫وقتی سرتون اومد می‌فهمین.
‫- وای، چقدر رو مخین. ‫- چی...
‫کسی هست؟
‫- اوه، خدای من! ‫- هان؟
‫اوه، خدای من!
‫می‌بینم که هنوز دارین غذا می‌خوردین.
‫- سلام. ‫- ای وای.
‫شما به این زودی ‫از بیمارستان مرخص شدین؟
‫بله.
‫آخه فورا درمان شدم.
‫لجبازی دکتر دو جونم رو نجات داد.
‫اگه به خاطر دکتر دو جی‌اویی نبود، ‫الان داشتم می‌رفتم بهشت.
‫وای، وای، وای.
‫این جگر قلابچه‌ماهی نیست؟
‫چه غذای باارزشی!
‫باارزش‌تر از جون خودم که نیست.
‫خدای من، دکتر دو.
‫خیلی ازتون ممنونم.
‫وقتی کاملاً خوب بشم، ‫همه چیز رو جبران می‌کنم.
‫می‌تونی روش حساب کنی.
‫بله.
‫داشتین غذا می‌خوردین، ‫خیلی وقتتون رو گرفتیم.
‫- بیا بریم چون‌شیک. ‫- باشه.
‫چون تازه مرخص شدید حتماً خسته‌اید
‫- پس برین خونه استراحت کنین. ‫- باشه.
‫- از همگی ممنونم. ‫- خدانگهدار.
‫- مراقب خودتون باشین. ‫- وای، ممنون.
‫- با احتیاط برین خونه. ‫- حتماً.
‫عاشقتم دکتر دو.
‫چی؟
‫تو الان کاملاً توی دل کدخدا جا باز کردی.
‫توی این جزیره وقتی عزیز بشی،
‫کیفیت زندگیت به شدت میره بالا.
‫دفعه پیش، برام از شهر پیتزا آورد
‫چون از طب سوزنیم خوشش اومده بود.
‫من برای طب سوزنی پیتزا گرفتم،
‫حالا فکر کن برای نجات جونش ‫چقدر باهات خوب تا می‌کنه؟
‫پیتزا؟
‫فقط به خاطر اینکه ‫از طب سوزنیت خوشش اومده بود؟
‫آره! پیتزا!
‫یعنی چی؟
‫بذار ببینم...
‫خانم ایوم. اینجا چه خبره؟
‫باز چی شده؟
‫منظورم دمپایی‌هاته. ‫دقیقاً مثل مال منه.
‫تو هم برای ارسال از خارج ‫پول اضافه دادی؟
‫شنیدم پیدا کردن اینا خیلی سخته.
‫پول اضافه؟
‫بذار ببینم.
‫همیشه این رنگ رو داشتن؟
‫تا حالا ندیده بودمش.
‫مگه تو کارآگاهی؟ ‫چرا داری به پاهای من نگاه می‌کنی؟
‫فقط برام جالب بود، همین.
‫فکر کنم سلیقه‌مون خیلی شبیه همه.
‫شبیه همه، آره جون عمه‌ت.
‫من چطور ممکنه سلیقه‌م با کسی که ‫توی سئول کلینیک داره شبیه هم باشه؟
‫فقط برگرد سر کارت!
‫خیلی آدم عجیبیه!
‫لعنتی!
‫کی آخه برای یه جفت دمپایی نازک ‫پول اضافه میده؟
‫اصلاً یه ذره هم ازش خوشم نمیاد.
‫خیلی گشنمه.
‫تازه ساعت ۸ شبه، ‫ولی هیچ‌کدوم از مغازه‌ها باز نیستن...
‫جزیره ما فقط یه سوپرمارکت داره.
‫مال ما حتی بعضی وقتا باز هم نمی‌کنه.
‫من تازه ارزش فروشگاه‌ها رو فهمیدم.
‫اگه دفعه بعد که رفتی بازار اینا رو دیدی،
‫باید انبارشون کنی.
‫به ندرت نوشیدنی میارن، ‫پس هر کی زودتر پیدا کنه مال اونه.
‫باید سریع برم اونجا!
‫یه کم نوشیدنی برای اینکه ‫تو این شب‌های طولانی همراهم باشه!
‫اوه، نوشیدنی...
‫نوشیدنی.
‫ولی نوشیدنی خوب ندارن.
‫یعنی کدخدا می‌تونه یه کم برام بیاره؟
‫هی، من اول رسیدم اینجا. ‫نمی‌تونی همینطوری همه‌شون رو برداری.
‫- هی... ‫- مامان‌بزرگ، اینا رو بزن به حساب من!
‫باشه.
‫خداحافظ!
‫ببخشید، بازم نوشیدنی دارین؟
‫نه، همون بود.
‫وای، اصلاً باورم نمیشه.
‫این چه وضعشه؟
‫[سوپرمارکت خوش‌شانس]
‫به به.
‫هر روز نوشیدنی می‌خوری؟
‫وای این چه صداییه می‌شنوم؟ ‫انگار یکی داره از حد و حدودش می‌گذره.
‫احتمالاً نباید بخوری. ‫اگه هر روز اینجوری نوشیدنی بخوری...
‫برات ضرر داره.
‫گمونم این یه روش غیرمستقیمه ‫که بهم بگی یه کم بهت نوشیدنی بدم.
‫ولی از حد خودت نگذر، باشه؟
‫- اینطور نیست. من فقط... ‫- هی.
‫می‌دونی چقدر مشکوکی؟
‫منظورت چیه؟
‫خب چرا ما مدام با هم روبرو می‌شیم؟
‫تو...
‫تعقیبم می‌کنی؟
‫تعقیب؟
‫گوش کن، تویی که همش ‫داری خودت رو میندازی وسط، خب؟
‫من اول سوار کشتی شدم، ‫و اینجا هم اول من اومدم.
‫پس اگه حرف از تعقیبه...
‫به نظر من بیشتر به تو می‌خوره.
‫اگه اینطور نیست که هیچی.
‫«اگه اینطور نیست که...»
‫ببین. نزدیک بود از حد و حدودم بگذرم.
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫سلام.
‫پس اون یه پرستاره.
‫همگی سلام کنین.
‫ایشون خانم یوک هاری هستن.
‫من ایوم جونگ‌سون هستم، پرستار سال چهارم.
‫تو سال سومی هستی... ‫پس ورودی ۲۰۱۹ میشی؟
‫من ورودی ۲۰۱۸ بودم.
‫بله، ورودی ۲۰۱۹ هستم. مطمئنم ‫چیزهای زیادی برای یاد گرفتن ازتون دارم.
‫درسته. مشتاقم که باهات کار کنم.
‫چیزهای زیادی برای یاد گرفتن از اون؟ ‫بیخیال.
‫خانم هاری یه آدم باسواده که قبلاً توی ‫اورژانس یه بیمارستان دانشگاهی کار می‌کرده.
‫نه هر بیمارستانی، بیمارستان آسونگ.
‫مطمئنم اتاق عمل، ‫عملاً مثل اتاق نشیمنش بوده.
‫ولی بازم، مگه اولین بارش نیست که ‫تو یه مرکز بهداشت عمومی کار می‌کنه؟
‫ممکنه اولین بارش باشه،
‫ولی از وقتی بچه بود، ‫هر تعطیلات به این جزیره می‌اومد،
‫پس با پیون‌دونگ‌دو به خوبی آشناست.
‫وای پس باید خیلی ‫با اهالی اینجا صمیمی باشی.
‫چه عالی.
‫به نظرم صمیمی شدن با اهالی اینجا ‫خیلی سخت‌تر از...
‫کار کردن تو اینجاست.
‫به خاطر اینه که تو همش از زیر کار در میری.
‫من یونگ جوچون هستم ‫از بخش طب کره‌ای.
‫مشتاقم که با شما کار کنم.
‫و ایشون هم دکتر دو جی‌اویی هستن، جراحمون.
‫ایشون همون مردیه ‫که خودتو کُشتی که تا اینجا کولش کنی.
‫پس تو یه دکتری.
‫اوه بله.
‫هان؟
‫قبلاً با هم آشنا شدین؟
‫خب، نمی‌دونم می‌تونم اینو بگم یا نه.
‫ممکنه از حد و حدودم بگذرم.
‫داری در مورد چی حرف می‌زنی؟
‫من هیون چی‌یون هستم.
‫مشتاقم باهاتون کار کنم.
‫خب دکترها، ‫لطفاً آماده بشید تا مریض‌ها رو ببینید.
‫- باشه. ‫- و اما ما...
‫اجازه بده ببرمت یه گوشه ‫برای یه گپ کوتاه. از این طرف.
‫هیچ‌وقت انتظار نداشتم اینجا ببینمش.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫وای، قدیما خیلی کوچولو بودی، ‫ولی خیلی بزرگ شدی.
‫ولی چرا از یه بیمارستان دانشگاهی ‫به اون خوبی اومدی اینجا؟
‫اوه...
‫خب...
‫فقط برام سؤال بود ‫چرا از شهر کوبیدی اومدی تا این جزیره.
‫البته اگه داستانی پشتشه.
‫- فقط می‌خواستم یه استراحتی بکنم. ‫- اوهوم.
‫استراحت کنی؟
‫درسته.
‫بیا همین کار رو بکنیم.
‫- آروم و راحت پیش بریم. ‫- اوهوم.
‫- بعداً دوباره حرف می‌زنیم. ‫- اوهوم.
‫من هوانگ شین‌هه هستم از ‫مرکز بهداشت عمومی.
‫با اینکه اینجا کار کردن ممکنه آرامش‌بخش ‫به نظر برسه، ولی در واقع یه منطقه جنگیه،
‫و کاری که ما می‌کنیم به اندازه‌ی ‫کار کردن تو اتاق عمل پیچیده‌ست.
‫اینجا از اون جاهایی نیست که ‫بتونی همینطوری یه استراحتی بکنی،
‫خواستم بگم بدونی.
‫که اینطور. ‫منتظر راهنمایی‌هاتون هستم.
‫- اوهوم. ‫- آهان!
‫اول باید چیکار کنم؟
‫اوه...
‫چطوره با عوض کردن رول‌های دستمال توالتِ ‫توی دستشویی شروع کنی؟
‫اوه...
‫دستمال توالت؟
‫باشه.
‫- از این طرف؟ ‫- اوهوم.
‫آخه چرا بعد از اون همه کلاس گذاشتن، ‫حرف دستمال توالت رو پیش کشیدم؟
‫بین این همه آدم، چرا...
‫دکتر جی‌اویی، باید بری یه جایی.
‫یه بیماره که به تازگی عمل سرطان داشته،
‫ولی دخترش نمی‌تونه باهاش تماس بگیره.
‫پرسیده می‌تونیم بهش یه سر بزنیم یا نه.
‫- من؟ ‫- پس کی؟ من برم؟
‫من هنوز راه رو بلد نیستم.
‫نگران اون نباش. ‫یه نفر دیگه رو هم باهات می‌فرستیم.
‫همه‌چی حله، نه؟
‫اوه، خدای من.
‫آروم، آروم!
‫واقعاً...
‫سلام!
‫هی! ‫انگار داره نم‌نم بارون میاد.
‫آره، درسته؟
‫آقا، گفتین همین نزدیکیاست. ‫قایق چرا؟
‫با قایق فقط پنج دقیقه راهه.
‫اوه، بی‌خیال...
‫اونجا چیکار دارین؟
‫همراه یه بیمار ‫درخواست ویزیت در منزل کرده.
‫یه بیمار تو اون منطقه؟ کی مریضه؟
‫آقای کیم جونگ‌به رو می‌شناسین؟
‫کیم جونگ‌به؟ اون دیگه کیه؟
‫اوه، همون یارو؟
‫فکر کنم همونیه که سرش تو کار خودشه.
‫ولی فکر نکنم به این راحتی بشه ‫رفت تو خونه‌اش.
‫اینطور که معلومه طرف واقعاً بدش میاد ‫کسی وارد خونه‌اش بشه.
‫اوه...
‫پس خوشش نمیاد یکی از حد و حدودش بگذره،
‫دقیقاً مثل یکی که می‌شناسم.
‫چی؟
‫اوه، هیچی. ‫الان می‌تونیم بریم اونجا، درسته؟
‫- البته. بیاین سوار شین. ‫- صبر کن.
‫راه دیگه‌ای برای ‫رفتن به اونجا نیست؟
‫راه دیگه‌؟
‫خب، اونا به هم راه دارن.
‫ولی اگه بخوای پیاده بری، ‫حداقل ۴۰ دقیقه طول می‌کشه.
‫چون مسیر کوهستانی خیلی سربالایی داره.
‫کی اینقدر احمقه که همچین کاری بکنه؟
‫چهل دقیقه؟ باشه.
‫صبر کن دکتر دو. می‌خوای پیاده بری اونجا؟
‫تو با قایق برو. ‫من پیاده میام. اونجا می‌بینمت.
‫صبر کن...
‫دکتر!
‫کدوم گوری‌ام؟ لعنتی.
‫هی، صبر کن.
‫می‌تونستیم تو پنج دقیقه برسیم اونجا.
‫چرا با پیاده رفتن به خودمون زجر بدیم؟
‫من هیچ‌وقت ازت نخواستم باهام بیای، خب؟
‫می‌تونستی خیلی راحت با قایق بری.
‫بدون یه دکتر کاری از دست من برنمیاد.
‫چرا باید تنها برم اونجا؟
‫داشتم با خودم حرف می‌زدم.
‫بهم میگه از حد و حدودت نگذر ‫اون وقت اینقدر نگرانم می‌کنه.
‫- خانم یوک. ‫- باشه، باشه.
‫دیگه با خودم حرف نمی‌زنم.
‫عجله کن.
‫شما قبلاً اینجا نیومدین خانم هاری؟
‫کی پیاده میاد اینجا؟ ‫همه با قایق میرن.
‫بذار ببینم.
‫هی، میشه لطفاً...
‫اینطور نیست. شونه‌ت، دکتر دو...
‫شونه‌م چی؟
‫اون طرفی...
‫چی شده؟
‫اوه... می‌دونی چیه؟ بی‌خیال.
‫تو فکر می‌کنی کمک کردن یعنی از حد گذشتن، ‫پس منم هیچی نمی‌گم.
‫- ولی اون نیش می‌زنه ها. ‫- چی؟
‫تکون نخور. سمیه.
‫توی این کمکم کن. زود باش!
‫دلم می‌خواد کمک کنم، ولی باید مراقب باشم.
‫چی؟
‫می‌دونی، به لطف تو یه چیزی یاد گرفتم.
‫مهم نیست یه نفر چقدر داره تقلا می‌کنه،
‫کمک کردن وقتی ازت خواسته نشده، ‫یعنی از حد گذشتن.
‫داره میره تو!
‫زود باش یه کاری بکن!
‫چیکار می‌تونم بکنم؟ نمی‌تونم از حدم بگذرم.
‫- بگذر. ‫- چی؟
‫لطفاً از حد و حدودت بگذر!
‫- لعنتی... ‫- بگذرم؟
‫بگذر. همین الان خرید رفت تو!
‫- درش بیار. ‫- فقط برای اینکه روشن بشه،
‫خودت گفتی از حدم بگذرم.
‫دستتو بکن تو و درش بیار.
‫خیلی رفته تو!
‫- پایین‌تر! ‫- کجا؟ باشه.
‫- اوه، بی‌خیال! ‫- باشه.
‫- اونجا نیست. چی؟ ‫- اه، خانم هاری، رفت پایین.
‫همین الان...
‫- سمت چپ کمر! ‫- لعنت بهش!
‫تکون نخور!
‫اوه، بی‌خیال!
‫فکر کنم نیشم زد.
‫ناخنم بود.
‫واقعاً مسخره‌بازی درنیار!
‫درنمیارم.
‫اوه، اوه! اینجاست. تکون نخور.
‫- گرفتمش. ‫- گرفتیش؟
‫نباید اون رو بندازیمش یه جایی؟
‫خودت گفتی سمیه. ‫اگه یکی رو نیش بزنه چی؟
‫- چرا باید این کارو بکنیم؟ ‫- لعنتی.
‫اگه کاری به کارشون نداشته باشی نیش نمی‌زنن.
‫دکتر دو، الان یکی بهم بدهکاری. ‫بعداً باید جبران کنی.
‫ولی...
‫ولی اون حشره سمیه.
‫نیش‌هاش خیلی ترسناک بود. ندیدی؟
‫اینجا...
‫این...
‫اوه، مطمئنی همینجاست؟
‫به نظر نمیاد کسی اینجا زندگی کنه.
‫باید همینجا باشه.
‫یه لحظه صبر کن.
‫[وارد نشوید]
‫آقای کیم جونگ‌به، ‫ما از مرکز بهداشت اومدیم.
‫آقای کیم جونگ‌به، خونه‌اید؟
‫کاملاً مطمئنم همینجاست.
‫صبر کن.
‫می‌خوای بری تو؟ ‫فکر خوبی نیستا.
‫دخترش گفت بیماریه ‫که تازه برای سرطان درمان شده.
‫اگه قراره از حد و حدودت بگذری، ‫باید ارزشش رو داشته باشه.
‫مخصوصاً وقتی پای نجات دادن جون یکی وسطه.
‫ای بابا...
‫هی، خانم یوک؟
‫به نظر نمیاد کسی اینجا باشه،
‫پس بیا یه وقت دیگه بهشون سر بزنیم.
‫- آقای کیم جونگ‌به! ‫- بی‌خیال.
‫آقای کیم جونگ‌به؟
‫بیا بریم تو.
‫صبر کن خانم یوک. چرا می‌خوای بری اون تو؟
‫چطور جرئت کردید ‫بدون اجازه وارد خونه من بشید؟
‫شما دیگه کی هستید؟
‫ما از مرکز بهداشت اومدیم.
‫دخترتون گفت ‫نتونسته باهاتون تماس بگیره...
‫گمشید بیرون!
‫چشم آقا.
‫حالا که می‌دونیم حالش خوبه، بیا بریم. ‫زود باش.
‫حالا که تا اینجا اومدیم، ‫یه معاینه ساده هم بکنیم؟ فکر کنم...
‫دیگه چیو باید معاینه کنیم؟
‫...فکر خوبی باشه.
‫ولی...
‫داره سیگار می‌کشه.
‫آقا.
‫شنیدم تازگیا جراحی داشتید، ‫ولی الان دارید سیگار می‌کشید.
‫برای همین دخترتون اونقدر نگران شد ‫و به ما زنگ زد.
‫خب که چی؟
‫تا پشیمونتون نکردم گمشید بیرون.
‫باید بریم خانم یوک.
‫- دلم برای دخترتون می‌سوزه. ‫- خانم یوک؟
‫اون خواب و خوراک نداره به خاطر پدری ‫که حتی به جون خودش هم اهمیتی نمیده.
‫اگه می‌خواستید اینطوری رفتار کنید ‫اصلاً چرا جراحی کردید؟
‫من با دخترتون تماس می‌گیرم.
‫اون باید بدونه پدرش تو چه وضعیتیه.
‫اینجوری، می‌تونه تصمیم بگیره ‫که بی‌خیال پدرش بشه یا نه.
‫فقط کافیه یه کلمه به دخترم بگی،
‫- تا واقعاً بکشمت. ‫- وای! آقا!
‫گمونم خودتون هم شرمنده‌اید ‫که عصبانی شدید.
‫ببخشید. با من بیا، خانم یوک.
‫- معذرت می‌خوایم آقا. ‫- حرفم هنوز تموم نشده!
‫- عجله کن! ‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫چت شده؟
‫- چی؟ ‫- با من بیا.
‫آخه الان داری چیکار می‌کنی؟
‫چیه؟
‫نمی‌دونی حرف زدن از سیگار کشیدن ‫با یه بیمار سرطانی فقط عصبانیشون می‌کنه؟
‫من فقط کلافه‌ام!
‫چرا باید اینطوری کلافه‌ت کنه...
‫هی، قضیه چی بود؟
‫اون مرد هنوز یه فرصت داره.
‫چطور یه نفر می‌تونه اینقدر تلاش کنه ‫تا شانس دوم زندگیش رو اینطوری نابود کنه؟
‫همه نمی‌تونن یه شانس دوم گیر بیارن.
‫بعضی‌ها تمام تلاششون رو برای زنده موندن ‫می‌کنن، ولی آخرش بازم می‌میرن.
‫اگه من جای اون مرد بودم...
‫سعی می‌کردم زندگی کنم ‫و فقط چیزای خوب رو ببینم،
‫کارای خوب بکنم ‫و به چیزای خوب فکر کنم.
‫تا بتونم برای یه مدت طولانی زندگی کنم.
‫[چاووکسیفن ‫(سیترات چاووکسیفن)]
‫حتماً یه راهی هست.
‫همچین چیزی وجود نداره.
‫اینطور نیست. خیلی زوده که...
‫الان چیکار می‌تونیم بکنیم؟ ‫خورشید غروب کرده.
‫چی؟
‫فکر کنم گم شدیم.
‫چی؟
‫- اوه، لعنتی! ‫- آره؟
‫هان؟
‫چیکار کنیم؟
‫چرا اینو از من می‌پرسی؟
‫ای بابا...
‫اوه...
‫- اون چیه؟ ‫- چیه؟
‫بی‌خیال. ‫فکر کردم یه چیز دیگه‌ست.
‫ای بابا!
‫چراغ‌قوه رو درست بگیر!
‫تو باید درست بگیریش، باشه؟
‫تو کلاس علوم یاد نگرفتی ‫که باید بگیریش بالا
‫تا نورش بیشتر پخش بشه؟
‫لعنت بهش...
‫وقتی حتی نمی‌تونی زیر پاتو ببینی ‫چطور می‌تونی از علوم حرف بزنی؟
‫مطمئنی داریم راهو درست میریم؟
‫اوه...
‫فکر کنم این درخت رو قبلاً دیدم.
‫اینجا روح داره؟
‫عجیبه. ‫فکر می‌کردم داریم راهو درست میریم.
‫روح؟
‫آره، روح.
‫ای بابا! ترسوندیم!
‫قیافه‌م واقعاً اینقدر ترسناکه؟
‫من بدتر از اینم دیدم، ولی دارم تحمل می‌کنم.
‫فکر نکنم با این وضع ‫بتونیم راه خروج رو پیدا کنیم.
‫بیا از هم جدا شیم و اطراف رو بگردیم.
‫هی.
‫خانم یوک!
‫اه، جدا شیم؟ من نمی‌خوام!
‫من نمی‌خوام. ‫بیا با هم بمونیم.
‫اینطوری راهو پیدا نمی‌کنیم، پس...
‫بیا فقط پیش هم باشیم.
‫به خاطر اینه که ترسیدی؟
‫وای، تو همش یه ماجرایی داری.
‫- اوه... ‫- هان؟
‫- دکتر چی‌یون! ‫- اینجا چیکار می‌کنی؟
‫برنگشتید، منم اومدم اینجا.
‫خورشید غروب کرده و ‫قایق‌ها هم دیگه کار نمی‌کنن.
‫وای، خیالم راحت شد.
‫- بپرید بالا. ‫- باشه.
‫اوه... چطوری باید سوار شم؟
‫باید از اون پایین سوار شم؟
‫باشه. حتماً.
‫همینطور برو عقب.
‫خوبه، همینطوری.
‫آره، همینطوری برو عقب.
‫ولی مطمئنی می‌تونم سوار شم؟
‫فکر نکنم جا بشم.
‫یه موتور دیگه میاد. ‫این دو نفره‌ست.
‫- یه لحظه صبر کن! ‫- بعداً می‌بینمت.
‫گفتم یه لحظه صبر کن!
‫منم با خودت ببر!
‫هی!
‫من می‌ترسم!
‫ای بابا.
‫مطمئنی حالش خوبه؟
‫به نظر میاد خیلی ترسو باشه.
‫اون دیگه مرد گنده‌ایه.
‫- محکم بچسب. ‫- چی؟
‫اوه، باشه.
‫- اونجا نه. منظورم دسته‌ها بود. ‫- چی؟
‫اوه درسته.
‫هنوزم عادت داری زود نتیجه‌گیری کنی.
‫بله؟
‫واقعاً منو یادت نمیاد؟
‫صبر کن.
‫اوه...
‫متأسفم.
‫چی؟
‫من نامزد دارم.
‫- هی، صبر کن... ‫- بهت که گفتم نامزد دارم.
‫[رستوران ماهی خام صخره‌]
‫بگو دیگه باشه؟
‫اگه یه وعده غذا مهمونم کنی میگم.
‫چی؟
‫بی‌خیال. ما قبلاً همدیگه رو دیدیم؟
‫- سلام. ‫- اومدی؟
‫- هی. ‫- خاله!
‫دکتر دو.
‫چطور اینقدر زود رسیدی اینجا؟
‫به لطف شما...
‫نزدیک بود بمیرم، خب؟
‫خانم، یواش‌تر برو!
‫یواش‌تر برو!
‫یواش‌تر!
‫جداً قلبم اومده بود تو دهنم.
‫به افتخارمون!
‫بفرما.
‫می‌خوای بخوری؟
‫تو همچین روزهایی باید نوشیدنی خورد.
‫اومدی؟
‫- بله. ‫- هی، خوش اومدی.
‫یعنی چی؟
‫اوه، خدای من.
‫می‌بینم که دکتر قانون‌مدار اینجاست.
‫دکتر بزرگی که ‫نسخه درست و حسابی نمی‌نویسه
‫چون به مریضاش شک داره.
‫درسته.
‫می‌بینی، ‫همونطور که تو قوانین خودت رو داری،
‫ما هم اینجا تو پیون‌دونگ‌دو ‫قوانین خودمون رو داریم.
‫برای هر تازه‌واردی،
‫انجمن جوانان ما با مسابقه نوشیدنی
‫مشخص می‌کنه کی ارشده و کی تازه‌کاره.
‫هر کی زودتر حالش بد بشه تازه‌کار میشه،
‫و باید به هر حرف ارشد گوش بده.
‫فهمیدی قضیه چیه؟
‫برای همینه که صاحب اینجا ‫الان آبجی بزرگه‌ی منه.
‫- درسته. ‫- گوم‌جا، آبجی!
‫خدایا، چقدر چندش.
‫نظرت چیه؟ ‫دکتر قانون‌مدار...
‫دوست داری تو این رسم ما شرکت کنی ‫تا سلسله‌مراتب رو درست کنیم؟
‫خب...
‫فکر کنم اونقدرا هم جنم نداره.
‫به خاطر اینه که تمام عمرش فقط درس خونده؟
‫اون یه خرخون به تمام معناست.
‫- بیا بریم. ‫- آره، بیا بریم.
‫باید زود برگردیم...
‫اگه قوانین اینجا اینه، منم امتحانش می‌کنم.
‫دکتر دو، نه...
‫جدی میگی؟
‫آره.
‫اونا وقتی پای نوشیدنی وسط باشه ‫آدم نیستن، باشه؟
‫سگ‌های شکاری‌ان. سگ‌های شکاری.
‫خدایا، خیلی نگرانم.
‫یه مرد باید بتونه همینقدر بنوشه. ‫مگه نه؟
‫این یه سوجوی خامه‌ایه.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫من مثل اون نیستم.
‫بد نیست.
‫واقعاً ظرفیتت بالاست.
‫یادت نرفته که، نه؟
‫قوانین پیون‌دونگ‌دو.
‫هر کی ببازه ‫باید بشه یه داداش کوچولوی مطیع.
‫خیلی کنجکاوم بدونم
‫دکتر قانون‌مدارمون وقتی که شکستش دادم
‫چقدر قراره یه داداش کوچولوی مطیع بشه.
‫منم کنجکاوم بدونم...
‫وای، نگاه کن چطور می‌خوره!
‫...که وقتی از هوشیاری درمیام چطوری‌ام.
‫[جشن شروع ترم پیش‌پزشکی ‫دانشگاه هانگوک سال 2013]
‫اون برد.
‫واقعاً برد.
‫اوهوم.
‫یکی دیگه؟
‫یعنی چی..
‫می‌دونی من کی‌ام؟
‫من مشت خونین پیون‌دونگ‌دوئم، عوضی!
‫هان؟
‫خون...
‫چی شده؟
‫چه بلایی سر دستم اومده؟
‫پنس، لطفاً.
‫به نظر میاد دستتو حس می‌کنی.
‫باید چیکار کنیم؟
‫فکر کنم بتونیم بخیه‌ش بزنیم. ‫به نظر نمیاد عصب‌هاش آسیب دیده باشن.
‫می‌خوای بخیه‌ش بزنی؟
‫اصلاً حرفش رو نزن. ما نوشیدنی خوردیم.
‫این ممکنه بعداً مشکلات بزرگی درست کنه،
‫و قبلاً هم اتفاق افتاده.
‫ماده 7 نظام‌نامه اخلاق پزشکی. ‫پزشک نباید در حالی که...
‫تحت تأثیر الکل، مواد مخدر یا داروها
‫یا در وضعیت جسمی یا روانی‌ایست که ممکن است ‫به جان بیمار یا سلامت جسمانی‌اش آسیب برساند
‫طبابت کند.
‫اگه بعداً شکایت کنن ‫که توی این وضع عملش کردی...
‫هر دوتون تو دردسر بزرگی می‌افتید.
‫باید بذاریم فردا صبح زود بره بیمارستان.
‫قطعاً نمیره.
‫قایق‌ها فردا میرن بیرون،
‫و از دست دادن فقط یه روز ‫ضرر بزرگی تو صید ماهی کولی داره.
‫ولی بازم نیازه که...
‫بیاین فردا صبح این کار رو بکنیم.
‫باید تو 24 ساعت انجام بشه.
‫جهت اطلاع، من بهت هشدار دادم ‫که این ممکنه بعداً مشکل‌ساز بشه.
‫نگران نباش. من مسئولیتش رو قبول می‌کنم.
‫تو هم باید بری خونه.
‫دکتر دو.
‫بله...
‫بله؟
‫خب، هشت ساعت گذشته.
‫به نظرت الان دیگه می‌تونیم شروع کنیم؟
‫بیا زودتر درمانش کنیم ‫تا تو هم بتونی یه استراحتی بکنی.
‫تو هنوز اینجایی؟ چرا؟
‫چون هنوز یه مریض داریم.
‫عصبیت نمی‌کنه؟
‫اون رفت شکایت کرد،
‫مجبورت کرد نوشیدنی بخوری ‫و بهت گیر داد.
‫خب...
‫حق با توئه. ازش خوشم نمیاد.
‫ولی...
‫چه ازش خوشم بیاد یا نیاد،
‫زخم، زخمه.
‫اوه...
‫دیگه چیه؟
‫این دیگه چه وضعشه؟
‫چه بلایی سر دستم اومده؟
‫دیروز حالت خوش نبود ‫و یه آینه رو شکستی،
‫منم زخمهات رو بخیه زدم.
‫من؟ حالم خوش نبود؟
‫این کله‌گنده‌ی سئولی رو ببین،
‫من رو متهم به کاری می‌کنه که نکردم!
‫قایقم امروز میره بیرون!
‫چطور باید با این دستم تورها رو بکشم؟
‫من از این قضیه نمی‌گذرم، باشه؟
‫من ازت به خاطر ‫وارد کردن صدمه روحی هم شکایت می‌کنم...
‫اگه نگذری می‌خوای چیکار کنی؟
‫آقای پارک!
‫همه می‌دونن ‫وقتی حالت خوش نیست شبیه حیوون میشی.
‫حالم از این وضعیت به هم می‌خوره.
‫چرا این همه راه رو اومدی تا سر دکترهایی که
‫دارن وظایف مقدسشون رو انجام میدن غر بزنی؟
‫- نه، اینطور نیست... ‫- رو حرف کدخدا حرف نزن.
‫از کدخدا بودنت برعلیه‌م استفاده می‌کنی.
‫مثل همیشه.
‫- دکتر دو جی‌اویی، بیا اینجا. ‫- اوه.
‫این چیه؟
‫این ماهی‌توفو (مائونتانگ) هستش.
‫اوه، خدای من.
‫با مواد کاملاً طبیعی درست شده، ‫پس خیلی خوشمزه‌ست.
‫باید برای ناهار بخوریش.
‫ممنونم آقا.
‫خیلی خب.
‫- امروز موفق باشین. ‫- ممنون.
‫انقدر دخالت نکن و با من بیا.
‫زود باش! بریم.
‫یالا.
‫- بیا بریم. ‫- هی!
‫ممنونم آقا!
‫- خداحافظ! ‫- مراقب خودتون باشید!
‫باشه!
‫فکر کنم آقای لی جانگ‌سو ‫چون خجالت کشیده بود اینطوری رفتار کرد.
‫اون سال‌ها تو انتخابات کدخدا شکست خورد،
‫و حالا حتی لقبش رو به عنوان کسی که ‫بیشترین ظرفیت نوشیدن رو داره به تو باخته.
‫ولی بازم اینکه دق‌دلیش رو سر من خالی کنه...
‫چیزی رو حل نمی‌کنه.
‫شاید چیزی رو حل نکنه، ‫ولی می‌تونه خجالتت رو بپوشونه.
‫مگه وقتی می‌خوای چیزی رو مخفی کنی ‫این آسون‌ترین راه نیست؟
‫عصبانی شدن.
‫خب...
‫فکر می‌کنی آقای کیم جونگ‌به...
‫می‌خواست چی رو مخفی کنه؟
‫چی؟
‫- من میرم آقای کیم جونگ‌به رو ببینم. ‫- منم همینطور!
‫دکتر دو!
‫یعنی چی؟ ‫اینقدر زود با هم صمیمی شدن؟
‫آقای کیم جونگ‌به!
‫لعنتی.
‫باز دیگه چیه؟
‫آقا، می‌تونم یه نگاهی به پاتون بندازم؟
‫- چرا می‌خوای به پام نگاه کنی؟ ‫- فقط باید یه نگاه سریع بندازیم.
‫اگه از جونتون سیر شدید بیاید اینجا.
‫خانم یوک.
‫من خوبم. زود باش یه نگاهی بهش بنداز.
‫- بذارین پاتون رو ببینم. ‫- فکر کردی داری چیکار می‌کنی؟
‫ولم کن. گفتم ولم کن!
‫متأسفم. یه لحظه!
‫- می‌دونستی دیابت داری، نه؟ ‫- دیابت کدومه!
‫فقط یه کبودی کوچیکه!
‫کبودی؟
‫من جراح پلاستیكم،
‫و تو دوره رزیدنتیم ‫ده‌ها انگشت پا رو قطع کردم.
‫فکر می‌کنی نمی‌تونم یه پای کبود ‫رو از یه پای دیابتی تشخیص بدم؟
‫خب که چی؟ می‌خوای چیکار کنم؟
‫همین الان باید بری بیمارستان!
‫اگه اینو درمان نکنی، ‫ممکنه پات رو از دست بدی،
‫و تو بدترین حالت، ممکنه از عفونت خون بمیری!
‫- برام مهم نیست. ‫- آقا!
‫این مشکل منه ‫و خودم حلش می‌کنم!
‫پس لطفاً،
‫در این مورد به دخترم چیزی نگید
‫و وانمود کنید چیزی ندیدید.
‫التماستون می‌کنم!
‫نه.
‫فکر نکنم بتونم این کار رو بکنم.
‫به نظر میاد مجبوریم به دخترش بگیم، درسته؟
‫خانم یوک؟
‫دکتر دو، یه لحظه.
‫لطفاً اینجا منتظر بمون.
‫چی؟
‫خانم یوک!
‫اوه...
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫دکتر دو.
‫بله؟
‫گشنه‌ت نیست؟ ‫می‌خوای یه کم رامیون بخوری؟
‫- رامیون؟ ‫- آره.
‫خب...
‫من پیشنهادش رو دادم ‫چرا تو درستش کردی؟
‫این برای جبران بدهیم بود.
‫- بدهیت؟ ‫- آره.
‫منظورت اون عنکبوته؟
‫ای بابا.
‫من جونت رو از دست یه عنکبوت سمی نجات دادم، ‫اون وقت می‌خوای با این بی‌حساب بشیم؟
‫عمراً. بعداً یه چیز بزرگتر می‌گیرم.
‫من دیگه اینو برات درست کردم، خب؟
‫کسی قراره بیاد؟
‫[اتاق استراحت]
‫کمکم کنین.
‫لطفاً...
‫کمکم کنین زنده بمونم.
‫چطوره؟
‫قرمزی پخش شده، ‫و با توجه به نوسان مایع،
‫به نظر میاد یه آبسه تو مرحله پیشرفته‌ست.
‫بیا برش و تخلیه انجام بدیم.
‫باشه. من وسایل رو آماده می‌کنم.
‫دکتر...
‫واقعاً از این جون سالم به در می‌برم؟
‫البته آقا.
‫- من آنتی‌بیوتیک‌ها رو میارم. ‫- باشه.
‫چرا نظرت رو عوض کردی؟
‫اون بهم گفت برای زنده بودن احساس گناه نکنم.
‫گفت باعث میشه بازمانده‌ها درد زیادی بکشن.
‫اون پرستاره اینو گفت.
‫من فقط قراره ‫همینطوری زندگی کنم تا بمیرم،
‫پس دست از سرم بردار و گم شو!
‫اگه اینطوری بمیرین، ‫خانواده‌ای که به جا میذارین چی میشه؟
‫فکر می‌کنین خانواده‌تون می‌تونن ‫همینطوری به زندگی ادامه بدن؟
‫اگه فرصتی برای انجام این کار بهشون ندید
‫چطور انتظار دارید خانواده‌تون ‫به زندگی ادامه بدن؟
‫پس، لطفاً...
‫لطفاً این کار رو به خاطر دخترتون بکنید آقا.
‫باشه؟
‫با حرفی که زد به خودم اومدم.
‫وقتی همسرم مریض بود،
‫اون تنها چیزی بود که بیشتر از همه ‫باهاش دست‌وپنجه نرم کردم.
‫دیدن همسرم ‫که غرق در احساس گناه برای زنده بودن بود.
‫ولی من...
‫...داشتم همون کار رو با دخترم می‌کردم.
‫انگار خوابش برده. ‫حالا چیکار کنیم؟
‫چرک زیادی تو بدنش بود،
‫پس فکر کنم باید یه کم بیشتر ‫اینجا تحت نظر داشته باشیمش.
‫بذاریم یه کم بخوابه؟
‫آره.
‫فکر می‌کردم کارهای ‫یه مرکز بهداشت عمومی آسون‌تر باشه،
‫ولی تو اورژانس اوضاعم بهتر بود.
‫راستی، چطور فهمیدی ‫آقای کیم جونگ‌به دیابت داره؟
‫خودت گفتی.
‫که آسون‌ترین راه ‫برای مخفی کردن یه راز، پرخاشگریه.
‫برای بیمارهای دردمندی که رازهایی دارن،
‫درمان همیشه جوابه.
‫اوه...
‫- راستی، تو خوبی؟ ‫- هوم؟
‫آه... خوبه. ‫مطمئنم خیلی زود خوب میشه.
‫همینجا بمون.
‫خوبه. من چیزیم نیست.
‫بیا بشین.
‫چرا اینطوری ولش می‌کنی؟ ‫ما دارو و دکتر داریم تا کمکت کنن.
‫همینجا منتظر باش.
‫ولی من واقعاً خوبم...
‫بذار ببینم.
‫وای، حتماً خیلی می‌سوزه.
‫دکتر دو.
‫تو گفتی درمان، ‫جواب رازهای یه بیمار دردمنده، درسته؟
‫درسته.
‫خب راز تو چیه؟
‫چی؟
‫تو هم داری درد می‌کشی.
‫هر بار که مجبوری سوار قایق بشی، اینقدر ‫مضطرب میشی که به دارو نیاز پیدا می‌کنی.
‫و وقتی بقیه سعی می‌کنن کمکت کنن ‫عصبانی میشی.
‫مثل کسی که می‌خواد چیزی رو مخفی کنه.
‫من از حد و حدودم نمی‌گذرم.
‫به عنوان یه پرستار می‌پرسم.
‫همونطور که تو می‌خوای منو درمان کنی ‫چون دکتری...
‫من یه پرستارم...
‫پس می‌خوام کمکت کنم، ‫چون داری رنج می‌کشی.
‫خب؟
‫اگه نمی‌خوای بهم نگو.
‫خودم می‌تونم متوجه بشم.
‫وقتی به شهر برسید، ‫دخترتون منتظرتونه.
‫بابت همه چیز متأسفم.
‫نگران نباشید.
‫امیدوارم درمانتون خوب پیش بره.
‫ما منتظرتون می‌مونیم.
‫ممنونم.
‫ممنون که بهم شجاعت دادی.
‫بریم؟
‫آره.
‫- در مورد آقای کیم جونگ‌به... ‫- اوه؟
‫شاید بهتر بود بهش ‫یه کم داروی دریازدگی می‌دادیم.
‫هان؟
‫خب، دریازده شدن اصلاً خوب نیست.
‫اون برای گذرون زندگی تو قایق کار می‌کنه، ‫یادت رفته؟
‫اوه...
‫- آره. ‫- حق با توئه.
‫[ماهیگیری پیون‌دونگ‌دو]
‫سلام، آقای پارک!
‫- آقای پارک. ‫- جایی بودید؟
‫حالتون بهتره؟
‫ای دروغگوی عوضی!
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[برای بیمارهای دردمندی که رازهایی دارن،
‫درمان همیشه جوابه.]
‫[کمی شوخی در صحنه‌ی فیلمبرداری ‫واقعاً به آن روح می‌بخشد]
‫آقای پارک، چی باعث شده بیاید اینجا؟
‫ای دکتر قلابی دروغگو!
‫واقعاً داره سعی می‌کنه زندگیم رو نابود کنه؟
‫هی، لی جانگ‌سو!
‫الان چه کار اشتباهی کردم؟
‫منتظر من بودی؟
‫ما کلی وقت آزاد داریم. ‫نوشیدنی میل داری؟
‫اینقدر سخت بود؟
‫انگار یه چیزیه که از فیلم‌های ‫اواخر دهه 80 دراومده.
‫دکتر، با من بیا.
‫واقعاً قراره تو یه اتاق بخوابیم؟
‫پشیمونی؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M