‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫عوضی دروغگو!
‫با پول نازنین من می‌خوای چیکار کنی؟
‫با ۱۵ میلیون من می‌خوای چیکار کنی؟
‫ای وای. چیکار کنیم؟
‫وای نه.
‫حالت خوبه؟
‫آقای پارک! دارین چیکار می‌کنین؟
‫شرکت بیمه بهم گفت ‫که من آنژین (درد قفسه سینه) دارم،
‫سکته‌ی قلبی نکردم!
‫و اونا آنژین رو پوشش نمیدن.
‫- فقط به خاطر همین این کارو کردین؟ ‫- «فقط به خاطر همین»؟ وای.
‫پس ۱۵ میلیون واست یه شوخیه؟
‫وقتی آنژین پیشرفت کنه، ‫تبدیل به سکته قلبی میشه.
‫دقیقاً!
‫پس سکته قلبی نبوده!
‫باید همون‌طور که گفتم ‫بهم داروی معده می‌دادی،
‫تا صبح فرداش خودم می‌رفتم بیمارستان!
‫آخه چرا با اون هلی‌کوپتر ‫اون‌همه سر و صدا راه انداختی؟
‫۱۵ میلیون افتادم تو خرج ‫و حتی نمی‌تونم پول بیمه‌ام رو بگیرم.
‫اگه برات داروی معده تجویز می‌کردم ‫و می‌ذاشتم واسه بیمارستان رفتن صبر کنی،
‫پولت رو می‌گرفتی.
‫ولی به عنوان حق بیمه عمر.
‫- چی داری میگی؟ ‫- چی؟
‫نه…
‫بیمه عمر؟
‫دکتر قلابی لعنتی!
‫آقای پارک! بیاین با حرف زدن حلش کنیم!
‫- ولم کن! ‫- ول کن…
‫- تو… ‫- آقای پارک.
‫مثل اینکه یه سوءتفاهمی شده.
‫ما اول وضعیت رو بررسی می‌کنیم
‫و…
‫ما واقعاً متأسفیم! یه لحظه!
‫هی!
‫کجا داری میری؟
‫دکتر قلابی دروغگو!
‫۱۵ میلیونِ منو پس بده!
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫«قسمت سوم: گذروندن یه روزِ دیگه»
‫وای خدا. این خیلی بده.
‫آقای پارک معمولاً آدم خیلی باشخصیتیه،
‫ولی اگه یه بار باهاش دعوات بشه، ‫دیگه ول‌کن نیست.
‫مثل یه بولداگ می‌مونه که استخون گاز گرفته.
‫به هر حال بدجوری تو هچل افتادی دکتر دو.
‫[رستوران ماهی خام صخره]
‫- خاله. ‫- ما اومدیم.
‫وای خدای من.
‫شرمنده‌ام که اینو بهتون میگم…
‫چی شده؟
‫مواد اولیه‌مون تموم شده.
‫- شما… ‫- چی؟
‫مواد اولیه‌تون تموم شده؟
‫همین ۲۰ دقیقه پیش بهمون گفتی ‫واسه خوردن کتلت خوک بیایم اینجا.
‫دقیقاً.
‫قسم می‌خورم ۲۰ دقیقه پیش همه چی ردیف بود، ‫ولی…
‫- سلام، آقای پارک. ‫- سلام.
‫رسم دنیا همینه دیگه.
‫مگه نه؟
‫همین یه هفته پیش، خودم عمراً ‫فکرشو نمی‌کردم که ۱۵ میلیون بیفتم تو خرج.
‫می‌فهمی؟
‫فکر کنم به خاطر منه، ‫پس خودم تنهایی غذا می‌خورم.
‫الان که مشکلی نیست، درسته؟
‫- نوش جانتون. ‫- منم باهاش میرم.
‫بعداً می‌بینمتون.
‫اوه، عزیزم.
‫[کالاهای عمده برای فروش]
‫ای بابا.
‫چرا با من اومدی؟
‫اگه آقای پارک ‫تو رو هم توی دردسر بندازه چی؟
‫شاید هم من اون رو توی دردسر بندازم.
‫نگران نباش.
‫پشیمونی؟
‫کاش خودتو می‌زدی به اون راه ‫و می‌ذاشتی بره؟
‫اینکه پشیمونم یا نه اصلاً ربطی نداره.
‫چون ازت خوشت بیاد یا نه ‫زخم، زخمه دیگه، نه؟
‫مطمئنم آقای پارک ‫فقط یه لحظه از کوره در رفت
‫اونم به خاطر صورتحساب سنگینی که ‫یه دفعه براش اومد.
‫مطمئنم به زودی بی‌خیال میشه.
‫مگه دیگه چه کاری از دستش برمیاد؟
‫هان؟
‫مشخص شد...
‫کارای دیگه‌ای هم از دستش برمیاد.
‫خدای من.
‫خسته نباشید ‫که تو این بارون زحمت می‌کشید.
‫شما اینجایین؟
‫خواهش می‌کنم، حرفشو نزنید.
‫این همون کاریه ‫که ما باید برای اهالی اینجا انجام بدیم.
‫خب، ببینین کی اینجاست.
‫دکتر دو جی‌اویی.
‫یه آشغال‌جمع‌کنِ حسابی شدی‌ها.
‫خیلی خوب می‌شد ‫اگه از همون اول همین کارو می‌کردی.
‫اینجوری الان ۱۵ میلیونم تو جیبم بود.
‫درسته.
‫دیگه نمی‌تونم تحمل کنم.
‫این دیگه واسه چی بود؟
‫- فکر کردم قراره دعوا... ‫- چی؟
‫حرفی برای گفتن داری؟
‫چیزی نیست. مراقب خودتون باشین.
‫معلومه که حرفی نداره.
‫حرفی نداری، نه؟
‫فقط سعی کن تحملش کنی.
‫مطمئنم فقط کلافه است.
‫چرا هی بهم میگی تحمل کنم؟
‫من الان چه کار اشتباهی کردم؟
‫این کمترین کاریه که می‌تونیم براشون بکنیم. ‫بالاخره اونا اهالی اینجان.
‫نه.
‫دیگه زیر بار این حرفا نمیرم.
‫دلیلی هم برای این کار ندارم!
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫خدای من. ببین چون ‫فقط اندازه سه روز بهم دارو میدی
‫چقدر واسه جفتمون دردسر درست می‌کنی.
‫سرفه‌تون که بهتر نشده.
‫شاید به خاطر اینه که ‫دکترمون کارشو بلد نیست.
‫داروی دیگه‌ای هم مصرف می‌کنین ‫یا قبلاً بیمار شدین؟
‫بذار ببینم…
‫نه.
‫بذارین توی دهانتون رو ببینم. ‫میشه بگین «آ»؟
‫تبتون رو هم می‌گیرم.
‫وای محض رضای خدا…
‫این همه سیخونک زدن و معاینه برای چیه؟
‫سرفه‌های مزمن نشونه بدیه.
‫شاید بد نباشه ‫برین شهر و یه عکس رادیولوژی بگیرین...
‫چرا اینقدر اصرار داری ‫مریضا رو بفرستی شهر؟
‫من که مثل کدخدا هالو نیستم!
‫تو خوابم هم نمی‌تونم از پس هزینه‌اش بربیام،
‫پس فقط داروهامو بده!
‫من که دستگاه فروش خودکار نیستم ‫که فقط داروهاتون رو تحویل بدم!
‫چی؟
‫برین بیرون منتظر بمونین.
‫باشه.
‫اجازه بدین توضیح بدم...
‫سلام خانم. چی باعث شده امروز بیاین اینجا؟
‫همون مشکل همیشگی. زانوهام.
‫زانوها‌تون؟
‫برای همینه که اینا رو گرفتم ‫و با خودم آوردم.
‫شنیدم اینا واسه زانودرد معجزه می‌کنن.
‫وای خانم!
‫اونا چی…
‫اینا چی هستن؟
‫فکر می‌کنی چیه؟
‫آوردمشون واسه زنبور درمانی. ‫بلدی چطوری انجامش بدی، مگه نه؟
‫ای وای، خانم.
‫زنبوردرمانی رو که ‫با زنبورهای واقعی انجام نمیدن.
‫باید زهری که از زنبور عسل گرفته شده رو ‫تصفیه کرد
‫و با سرنگ تزریقش کرد.
‫پس لطفاً اینو بردارین.
‫ای لعنت. ‫کلی وقت و انرژیم هدر رفت.
‫خانم، باید اینو با خودتون ببرین.
‫به چه درد من می‌خوره؟ ‫نمی‌تونم بخورمش که.
‫ولی منم نمی‌تونم بخورمش…
‫- خانم ایوم؟ ‫- بله؟
‫لطفاً برین بشینین و منتظر بمونین.
‫چی شده؟
‫میشه اینو واسم ببرین؟
‫می‌خوای من ببرمش؟
‫چرا؟
‫فکر می‌کنی یه دهاتی مثل من ‫می‌تونه با دست خالی به زنبور دست بزنه؟
‫نه خب.
‫باشه. فرمان شما مطاع است، ‫اعلی‌حضرت.
‫وای...
‫بس کن.
‫جدی میگم! گفتم بس کن!
‫فقط برو بیرون! چت شده؟
‫بی‌خیال!
‫نیش می‌زنه!
‫ببخشید، خانم ایوم.
‫چه خبر شده؟
‫- فرار کنین! ‫- اوه، می‌دونین...
‫چی شده؟
‫جونتون رو بردارین و فرار کنین!
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫- می‌سوزه! برو بیرون! ‫- در!
‫فرار کنین!
‫- دور شین! ‫- عجله کنین!
‫- زود باشین! ‫- تکون نخور!
‫- اینجا! ‫- تکون نخور!
‫تکون نخور!
‫می‌سوزه!
‫چرا تو مرکز بهداشت زنبور هست؟
‫- آخه چطور همچین اتفاقی افتاد؟ ‫- خب…
‫یه لحظه صبر کنین.
‫- دکتر چی‌یون کجاست؟ ‫- چی؟
‫- دکتر چی‌یون. ‫- ها؟
‫هان؟
‫[اتاق معاینه‌ی 2]
‫آخ می‌سوزه. بی‌خیال.
‫تکون نخور.
‫جدی میگم.
‫شوخیت گرفته؟ ‫ببین با صورت نازم چیکار کردن.
‫مسخره‌ست.
‫زنبورها افتادن به جونمون،
‫اون وقت خانم شین‌هه بهمون میگه ‫همونجا بمونیم.
‫معلومه که باید بمونیم.
‫ما کارمند دولتیم.
‫«کارمند دولت»؟
‫خب، اگه کارمند دولتیم،
‫حداقل باید هزینه‌هامون رو درست و حسابی بدن.
‫چند ماهه که سوزن‌هام رو ‫خودم دارم می‌خرم.
‫سوزن‌هایی که با پول خودم خریدم!
‫می‌دونم قیمتی ندارن، ولی واقعاً رو مخمه.
‫- نباید بذاری این موضوع ناراحتت کنه. ‫- چرا؟
‫چون ما دکتریم.
‫به عنوان دکتر نباید اجازه بدیم ‫پول مانع نجات جون آدما بشه.
‫ولی بازم، این یکم…
‫بی‌انصافیه.
‫اما به عنوان سرباز...
‫باید تحملش کنیم.
‫- ولی گفتی کارمند دولتیم. ‫- ما کارمند دولتیم.
‫هم سربازیم...
‫و هم دکتر.
‫قشنگ می‌تونیم بگیم یه کیسه بوکسیم...
‫که کل شهر می‌تونن ازش استفاده کنن.
‫برای همینه که نباید خیلی سعی کنی.
‫هیچی از توش درنمیاد.
‫قبل از اینکه بیاد پیون‌دونگ‌دو ‫اتفاقی براش افتاده؟
‫خب...
‫شنیدم قبل از اینکه بیاد اینجا یکی از اهالی ‫که درمانش کرده بود ازش شکایت کرده.
‫یکی ازش شکایت کرده؟
‫دو تا بیمار با مسمومیت ماهی بادکنکی آوردن،
‫ولی ظاهراً در حالی که داشته ‫یکی رو درمان می‌کرده، اون یکی از شوک مرده.
‫و خانواده متوفی از دکتر هیون شکایت کردن.
‫چی؟ داری…
‫مسخره‌ست.
‫چیزی که مسخره‌تره اینه که...
‫اونی که زنده مونده هم ازش شکایت کرده.
‫چرا؟
‫فکر کنم تصمیم گرفته طرف اهالی باشه
‫تا طرف دکتری ‫که جونش رو نجات داده.
‫حتی کسی که بهش اعتماد داشت
‫که طرفش باشه ‫به دکتر هیون گفت که مقاومت نکنه.
‫این کمترین کاریه که می‌تونیم براشون بکنیم. ‫بالاخره اونا اهالی اینجان.
‫خانم هاری هم طرف اهالی اینجاست؟
‫[اتاق معاینه]
‫سلام آقا. چی باعث شده بیاین اینجا...
‫اینو برام تجویز کن.
‫- چی؟ ‫- وقت ندارم.
‫پس زود برام تجویزش کن.
‫[شربت گوپو، سودوافدرین...]
‫برای همینه که نباید خیلی سعی کنی.
‫هیچی از توش درنمیاد.
‫براتون می‌نویسم.
‫[شربت گوپو، سودوافدرین...]
‫پس حالا که داری واسم نسخه می‌نویسی...
‫براتون زیاد می‌نویسم. ‫اندازه ۳۰ روز کافیه؟
‫ایول. عالیه.
‫[تجویز سی روزه]
‫لطفاً بیرون منتظر بمونید.
‫باشه.
‫انتظارش رو نداشتم.
‫درست مثل اسمش، پیون‌دونگ‌دو،
‫جایی که فقط یه چیز براشون مهمه ‫و اونم راحتیه،
‫تصمیم گرفتم برای خودم راحتی پیدا کنم.
‫دلم پیچ میره ‫و همش حالت تهوع دارم.
‫اومدم اینجا تا یه مقدار داروی معده بگیرم.
‫نسخه همیشگیتون رو براتون می‌نویسم.
‫[تجویز سی روزه]
‫من چند تا چسب درد ‫و یکم دارو واسه آرتروزم می‌خوام.
‫حتماً. موقع رفتن بگیرینشون.
‫دهانم آفت زده...
‫یه مقدار پماد اورمدی براتون تجویز می‌کنم.
‫خب، پماد برام مهم نیست.
‫فقط برام سوال بود که چرا ‫همش اینقدر آفت می‌زنم…
‫به نظرت به خاطر اینه که ایمنی بدنم داغونه؟
‫به نظرت ورزش باعث میشه خوب بشن؟
‫ورزش واسه ایمنی بدن؟
‫البته. خیلی عالیه.
‫باید ورزش کنین.
‫من اومدم یکم مسکن بگیرم.
‫تایلنول می‌خواین یا ایبوپروفن؟
‫هر چی هست بده.
‫هر دوش رو بهتون میدم.
‫اوه… باشه.
‫به اندازه ۳۰ روز براتون تجویز می‌کنم.
‫[سی روز]
‫حق با شماست.
‫هر دوشون خوش‌تیپن.
‫- آره. ‫- آره.
‫این دارو برای سی روزتونه.
‫صبح و شب، نیم ساعت بعد از غذا بخورینشون.
‫خب، لعنتی. این شد یه چیزی.
‫پس ۳ ضربدر ۱ میشه ۳، ‫که میشه یازده هزار وون.
‫- درسته. ‫- درسته.
‫فقط روزی دو بار ‫صبح و شب بخورینشون!
‫- فهمیدم. ‫- باشه.
‫- مراقب باشین! ‫- دفعه بعد می‌بینمتون.
‫دکتر دو.
‫بله؟
‫این اواخر چت شده؟
‫منظورت چیه؟
‫هر چی می‌خوان براشون تجویز می‌کنی،
‫و خیلی زود می‌فرستیشون برن.
‫واسه یه ماه داروی سرفه تجویز کردی...
‫خودت بهم گفتی بذارم هر کاری می‌خوان بکنن.
‫- چی؟ ‫- من همون کاری رو می‌کردم که تو گفتی.
‫الان می‌دونم که دعوا کردن ‫هیچ سودی برام نداره.
‫منظورم این نبود...
‫فقط باید یه سال دندون رو جیگر بذارم، ‫بعدش صحیح و سالم از اینجا برم.
‫پس اون حرفت چی شد که می‌گفتی ‫«چه خوشمون بیاد چه نیاد، زخم زخمه»؟
‫فکر کنم با زندگی اینجا وفق پیدا کردم.
‫که اینطور.
‫الان می‌فهمم چه جور آدمی هستی.
‫چی؟
‫نزدیک بود تو رو ‫با یه دکتر خوب اشتباه بگیرم.
‫من فقط یه کارمند دولتم.
‫در واقع، من حتی کارمند دولت هم نیستم. ‫اصلاً من چی هستم؟
‫من هیچی نیستم.
‫برای همینه که هیچکس از من محافظت نمی‌کنه!
‫حرفم تموم نشده! کجا داری میری؟
‫دکتر دو.
‫فردا باید تو مادوکدو سرکشی کنی.
‫- مادوکدو؟ ‫- بله.
‫ولی نگران نباش. ‫خانم یوک همراهت میاد.
‫خانم هوانگ!
‫میشه به جاش با دکتر هیون برم مادوکدو؟
‫من؟
‫خب، این اولین سرکشی ما به مادوکدوئه،
‫واسه همین گفتم ‫شاید برای مریضا یکم عجیب باشه
‫که نه با من و نه با دکتر دو آشنا نباشن.
‫دکتر هیون چون قبلاً اونجا بوده، بهتر نیست؟
‫اوه…
‫ولی دکتر هیون گفت که نمی‌خواد...
‫من میرم.
‫شما میرین سرکشی؟
‫بیا فردا زود راه بیفتیم.
‫حتماً.
‫فکر کنم این مسئله حل شد.
‫حتما خیلی خوشحالی دکتر دو!
‫اون از جونم چی می‌خواد؟
‫[مرکز بهداشت عمومی] ‫[بسته است]
‫[شروع]
‫[ثبت، توقف]
‫یعنی چی...
‫من که حرف اشتباهی نزدم. ‫چرا باید همه چی رو من تحمل کنم؟
‫الو؟
‫دکتر جی‌اویی، کجایی؟
‫تجهیزاتی که سفارش دادیم رسیده.
‫میشه بری برامون بیاریشون؟
‫ممنون.
‫هی…
‫من حتی نمی‌تونم…
‫فقط چیزی که مال خودتونه رو بردارین!
‫- باشه؟ ‫- باشه.
‫تو که نمی‌خوای وسایل بقیه رو برداری.
‫- این یکی مال منه. ‫- آره.
‫دنبال بسته‌ات می‌گردی؟
‫بله.
‫خوب بگرد.
‫از وقتی ۱۵ میلیون رو از دست دادم ‫دستام لرزش گرفته.
‫شاید یه جایی انداخته باشمش.
‫اون تجهیزات واسه مرکز بهداشت بودن!
‫به من ربطی نداره،
‫همونطور که ۱۵ میلیون من ‫به تو ربطی نداشت.
‫اوه!
‫اوناهاش.
‫بسته برای مرکز بهداشت عمومی.
‫تو راه برگشت، این بسته‌های باقیمونده رو هم ‫تحویل بده. باشه؟
‫چی؟
‫اینا همه‌اش ‫مال پیرمردا و پیرزن‌های اینجاست.
‫مگه وظیفه یه دکتر بهداشت نیست که ‫هر کاری برای سلامت اهالی بکنه؟
‫مگه نه؟
‫[دهداری پیون‌دونگ‌دو]
‫اگه می‌خوای از این استفاده کن.
‫مطمئنی این مال توئه؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اوه...
‫دارم ضد آفتاب می‌زنم. ‫نمی‌خوام پوستم بسوزه.
‫ولی هنوز حتی آفتاب هم درنیومده.
‫می‌دونی، ضد آفتاب خیلی مهمه.
‫اوه…
‫یکم می‌خوای؟
‫چیه؟
‫چیزی نیست.
‫بی‌خیال. یکم بزن، باشه؟
‫باید همیشه ازش استفاده کنی.
‫صبح زود، آخر شب، ‫قبل از خواب و حتی تو زمستون.
‫نه، واقعاً. نمی‌خوام.
‫واسه من ناز نکن.
‫این روزا مردا هم ازش استفاده می‌کنن.
‫دستتو بده من.
‫همه‌جای صورتت بمال.
‫هیچ جا رو جا ننداز.
‫نه… صبر کن!
‫لعنتی.
‫وای خدا...
‫[با احتیاط حمل شود]
‫«با احتیاط حمل شود.»
‫یوک ها…
‫[یوک هاری]
‫خانم یوک هاری.
‫[با احتیاط حمل شود]
‫«با احتیاط حمل شود»؟
‫با توجه به اینکه باید با احتیاط حمل بشه، ‫احتمالاً باید بهش خبر بدم.
‫آره، قطعاً.
‫بذار ببینم…
‫خانم یوک، بسته‌ات رو دیدم ‫و به نظر می‌رسید مهم باشه، پس…
‫چی...
‫نه!
‫پاکش کن.
‫زود باش. پاکش کن.
‫[این پیام صرفاً برای شما حذف شد]
‫نه! صبر کن!
‫وای... چیکار کنم؟
‫زود باش!
‫[پیون‌دونگ‌دو، مادوکدو، گایونگ‌دو]
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫- این چیه؟ ‫- چی شده؟
‫چی؟
‫اوه....
‫چیزی نیست.
‫وای خدای من.
‫ممنون که اومدین.
‫من کدخدای روستام.
‫خدای من.
‫انگار سفر خیلی سختی داشتین.
‫مثل گچ سفید شدین.
‫-ببخشید؟ ‫-چیزی نیست. از این طرف بیاین.
‫بسته‌ها رو آوردین؟
‫- بله. ‫- آفرین.
‫حالا همه چی رو مرتب کن.
‫همه چی رو هم مرتب کنم؟
‫[یوک هاری]
‫امروز چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫دکتر، پسرم، جومان، معمولاً یه جوری می‌خوره ‫که انگار معده‌اش سوراخه،
‫ولی امروز کل روز ‫به غذاش لب نزده.
‫حتی یه قطره آب هم نخورده.
‫معده‌اش سوراخه؟
‫معمولاً اشتهای زیادی داره ‫ولی امروز حتی یه جرعه آب هم نخورده.
‫آهان…
‫باید بیمار رو معاینه کنم.
‫نمی‌تونه بیاد اینجا؟
‫وای خدا.
‫با خودم آوردمش.
‫خدای من، جومان. بیا بیرون.
‫ای وای من.
‫لطفاً عجله کنین و یه نگاهی بهش بندازین.
‫نگرانم پسرم مریض شده باشه!
‫خدای من.
‫هنوز درمانش نکردین.
‫کجا دارین میرین؟
‫[مرکز سالمندان مادوکدو]
‫اون پیرزن، زیاد حالش نرمال نیست.
‫عقلش سر جاش نیست.
‫فکر می‌کنه اون سگ همون پسرشه ‫که وقتی کوچیک بود فوت کرده.
‫آهان…
‫ای بابا.
‫ولی…
‫وای.
‫داداش، الان می‌تونی حرف بزنی؟
‫خب، میگه سگش آب و غذا نمی‌خوره.
‫باید چیکار کنم؟
‫وزنش؟
‫فکر کنم حدود سه کیلو باشه؟
‫باشه، بعداً بهت زنگ می‌زنم.
‫آره.
‫جومان…
‫حال جومان چطوره؟
‫چیز مهمی نیست، مگه نه؟
‫اگه جومان طوریش بشه و بمیره، ‫منم باهاش میرم.
‫فکر کنم باید چند روزی ‫تحت نظرش داشته باشیم.
‫شاید سر غذا بهونه‌گیری می‌کنه، پس سعی کنین ‫ تشویقی‌هایی که دوست داره بهش بدین.
‫اگه تشویقی‌هاش رو خورد، ‫احتمالاً مریض نیست.
‫خدای من، نمی‌دونم چطوری ازتون تشکر کنم.
‫جومان، از آقای دکتر خوبمون تشکر کن، باشه؟
‫باشه. خداحافظ، جومان.
‫حالت خوبه؟
‫اوه، خدای من.
‫داشتم واسه شام پیاز پوست می‌کندم،
‫ولی زدم انگشتای خودمم بریدم.
‫زخم بزرگ و عمیقیه، ‫پس فکر کنم باید بخیه بخوره.
‫برای درمانش باید برین شهر.
‫شهر؟
‫چیکار کنم؟
‫امروز یه رزرو گروهی هم داریم.
‫نمی‌شه همین‌جا درمانش کنم؟
‫زخم بزرگ و عمیقیه.
‫اگه به خاطر جاش که می‌مونه ازم شکایت کنه…
‫به خاطر اینه که ممکنه عصبش آسیب دیده باشه.
‫باید یه معاینه درست و حسابی بشین.
‫انگار از سگ‌ها خوشت میاد، نه؟
‫نه.
‫من ازشون می‌ترسم ‫چون یه بار گازم گرفتن.
‫واقعاً؟
‫پس چرا…
‫چون به نظر می‌رسید داره اذیتت می‌کنه.
‫اینطور نبود؟
‫فقط…
‫منو یاد مادربزرگم انداخت،
‫و دلم براش سوخت چون اون سگ ‫تنها دلخوشیش بود.
‫همین.
‫متأسفم که قبل از اینکه حتی یه غذا بخورین ‫مجبورین برین.
‫حتی سگ هم گازتون گرفت.
‫اوه...
‫اشکالی نداره.
‫نظرتون چیه دفعه بعد که اومدیم ما رو...
‫- به یه عالمه غذای خوشمزه مهمون کنین؟ ‫- باشه.
‫آقای دکتر!
‫دکتر!
‫ای وای.
‫خیلی بده.
‫پسرم، جومان…
‫کافیه! اونا باید سوار قایقشون بشن!
‫خدای من! داره خونریزی می‌کنه!
‫داره می‌میره!
‫-ببین… ‫-باشه، یه نگاهی بهش میندازم.
‫هی،
‫آروم باش.
‫بذار یه نگاهی بهت بندازم.
‫چی شده؟
‫یه چیز تیز تو بدنش گیر کرده.
‫باید درش بیاریم و خونریزی رو بند بیاریم.
‫ولی…
‫ولی چی؟
‫مطمئن نیستم بتونم انجامش بدم.
‫وقت نداریم.
‫فقط سی ثانیه. نه بیشتر. ‫مطمئنی می‌تونی انجامش بدی؟
‫بیا با یه حرکت انجامش بدیم.
‫یک.
‫دو.
‫سه. حالا!
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- تموم شد. موفق شدیم! ‫- تموم شد؟ موفق شدیم؟
‫- درش آوردم! موفق شدیم! ‫- موفق شدیم!
‫حال جومان من چطوره؟
‫درش آوردیم!
‫- ببینین! ‫- اوه، خیلی ازتون ممنونم!
‫-ممنونم. ‫-درش آوردین. وای.
‫ممنون.
‫راستی، اونا کِی برمی‌گردن؟
‫خدایا، نمی‌دونم.
‫آخرین قایق خیلی وقت پیش رفت، ‫نمی‌دونم سوار شدن یا نه.
‫خدای من.
‫اوه…
‫بله، مرکز بهداشت عمومی.
‫- خانم هوانگ… ‫- هی، چیزی شده؟
‫مجبور شدیم لحظه آخر ‫یه بیمار اورژانسی رو درمان کنیم
‫و آخرین قایق رو از دست دادیم.
‫یه بیمار اورژانسی لحظه آخری؟
‫نگران نباشین. خوب درمانش کردیم.
‫خب جایی برای موندن دارین؟
‫بله. یکی از اهالی اینجا بهمون جا داد.
‫خدا رو شکر.
‫پس موفق باشین.
‫هوم...
‫چی شده؟
‫یه کار فوری پیش اومده،
‫برای همین خانم هاری و دکتر چی‌یون ‫آخرین قایق رو از دست دادن.
‫فردا برمی‌گردن.
‫فردا؟
‫آره.
‫وای. امکان نداره.
‫پس اینجور اتفاقات تو زندگی واقعی ‫هم میفته، نه؟
‫منظورت چیه؟
‫انگار از توی ‫یه فیلمِ اواخر دهه ۸۰ اومده بیرون.
‫- یه فیلم؟ ‫- باز شروع کرد به چرت و پرت گفتن.
‫گوش کن.
‫یه زن و مرد جوون میرن به یه جزیره، ‫و آخرین قایق رو از دست میدن.
‫و می‌دونی بعدش چی میشه؟
‫فقط یه اتاق خالیه.
‫فقط یه اتاق…
‫خالیه؟
‫چیکار کنیم؟
‫فقط یه اتاق باقی مونده.
‫اوه، خدای من!
‫تو یه شهر غریب هوا تاریک شده.
‫میگن که فقط یه اتاق دارن.
‫خب، فکر کنم چاره‌ای نیست.
‫اونا فقط همدیگه رو دارن که بهش تکیه کنن…
‫هوم.
‫خانم یوک!
‫ما کلی وقت آزاد داریم.
‫نوشیدنی میل داری؟
‫چون اوضاع یکم ناخوشاینده،
‫لیوان‌هاشون مدام به هم می‌خوره تا اینکه…
‫دکتر چی‌یون، فکر کنم حالم داره بد میشه.
‫وای.
‫من همین الانش هم از عطر تو حالم بد شده، ‫خانم هاری.
‫و مشغول یه کار دیگه‌ای میشن!
‫نظرتون چیه؟
‫بد نبود، نه؟
‫من دیگه میرم تو اتاقم.
‫باشه.
‫داری میری؟ ‫تازه داشت جالب می‌شد.
‫دکتر یونگ، ‫واقعاً خیلی به چیزایی فکر می‌کنی که...
‫اصلاً نیازی نیست به زبون بیاریشون.
‫دقیقاً حرف منم همینه!
‫ولی به نظرم خیلی باحال بود.
‫چیکار کنیم؟
‫شرمنده‌ام، ولی فقط یه اتاق برامون مونده.
‫اوه...
‫پس...
‫اگه مشکلی ندارین، ‫می‌خواین تو اتاق من بمونین؟
‫اوه، نه. مشکلی نیست.
‫ما ازتون ممنونیم که هوامون رو دارین.
‫اون اتاق منه، ‫پس اگه چیزی لازم داشتین بهم بگین.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫ما کلی وقت آزاد داریم.
‫نوشیدنی میل داری؟
‫اونا خیلی راحت این‌ور و اون‌ور میرن، ‫حتی نصفه‌شب.
‫وای!
‫هنوز روزی که اولین بار ‫همدیگه رو دیدیم یادت نمیاد؟
‫متأسفم.
‫خب، ناامید شدم.
‫اولین بار تو زندگیم بود ‫که دست رد به سینه‌ام می‌زدن.
‫چی؟
‫تو بهم جواب رد دادی،
‫در حالی که من ‫حتی بهت پیشنهاد هم نداده بودم.
‫منظورت از این حرف چیه…
‫الو؟ اورژانس؟
‫من همونم که الان ‫در مورد تصادف موتور سیکلت زنگ زدم.
‫ببینین کجان!
‫میشه بگین کجایین؟
‫بله. داره احیای قلبی ریوی انجام میده.
‫من انترن دانشگاه یون‌هوی‌ام. ‫خودم به عهده می‌گیرم.
‫- باشه. ‫- دارن می‌رسن!
‫اورژانس تو راهه.
‫بیمار داره نفس می‌کشه.
‫[تیم پزشکی اضطراری]
‫کارتون خوب بود.
‫شما هم همینطور.
‫صبر کنین.
‫شرمنده.
‫- چی؟ ‫- من نامزد دارم.
‫-هی، صبر کن... ‫-بهت که گفتم نامزد دارم.
‫عالیه.
‫مطمئنم نامزدت ‫می‌خواد باهات تماس بگیره،
‫- پس اینو با خودت ببر. ‫- چی؟
‫این مال شماست.
‫ای وای.
‫اوه. چطوری شد که…
‫از اونایی نیستین که ‫کسی با نگاه اول عاشقتون بشه.
‫چی؟
‫تو آینه نگاه کنین. ‫می‌فهمین منظورم چیه.
‫برید کنار.
‫مگه صورتم چشه؟
‫شما همون پسره‌این که...
‫درسته؟
‫وای.
‫من واقعاً همیشه اینجوری نیستم.
‫فقط خیلی گیج بودم و اون فقط…
‫- تقریباً مطمئنم که هنوزم همونطوری هستین. ‫- نیستم!
‫باید با احتیاط باهاش رفتار بشه.
‫و نمی‌خوایم کسی بدزدتش، پس…
‫همینجا میذارمش.
‫سلام، هاری. ‫اوضاع اونجا چطوره؟
‫جایی برای موندن دارین؟
‫خدای من. نگران من نباشین.
‫مراقب خودم هستم.
‫باشه، من دیگه قطع می‌کنم.
‫- دزد! ‫- صبر کنین!
‫شما کی هستین؟
‫صبر کنین! منم.
‫اوه، خدای من.
‫- تو دکتری. ‫- بله.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫به خاطر این. یه بسته پستی.
‫بسته پستی…
‫اوه، خدای من.
‫متأسفم، خانم.
‫بفرما تو.
‫یکم اینجا بشین.
‫من دارو رو میارم.
‫بفرما.
‫خدای من.
‫بذار ببینم.
‫خدای من. حتماً درد داره.
‫[یک مسکن ‫وقتی درد غیرقابل‌تحمل شد]
‫[تایلنول ‫بیشتر از پنج قرص استفاده نشه]
‫این چه دردیه که باعث میشه اینقدر…
‫اون موقع حتی وقت نکردم ازتون بپرسم.
‫خب…
‫چیزی نیست.
‫فقط میگرنه.
‫به نظر می‌رسه خیلی اذییتون می‌کنه،
‫ولی نباید فقط چون درد دارین ‫مسکن مصرف کنین.
‫نگران نباش.
‫من بدن خودمو می‌شناسم...
‫بهتر از هر کس دیگه‌ای.
‫ولی حتی اگه فکر می‌کنین ‫بدن خودتون رو بهتر از هر کسی می‌شناسین،
‫ممکنه اشتباه کنین.
‫قفل گوشیتون رو برام باز کنین، لطفاً.
‫برای چی؟
‫[دکتر دو جی‌اویی]
‫[ذخیره]
‫این شماره منه.
‫اگه نتونستین بیاین مرکز، ‫بهم زنگ بزنین.
‫خدای من.
‫ممنون.
‫من اینور می‌خوابم.
‫تو اونور بخواب.
‫واقعاً قراره تو یه اتاق بخوابیم؟
‫آره، مشکلی نیست.
‫بیرون پر از حشره‌ست. ‫چطوری ازت بخوام بیرون بخوابی؟
‫بیا باهاش کنار بیایم.
‫من نگفتم که من قراره بیرون بخوابم.
‫چی؟
‫خب...
‫اون دیگه چیه؟
‫برای این خط کشیدی که ‫اگه ازش رد شدم بدونی؟
‫وای. منو چی فرض کردی؟
‫من باید اینو از تو بخوام، باشه؟
‫حق نداری رد بشی. ‫اگه این کارو بکنی واقعاً عصبانی میشم.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫صبح همگی بخیر.
‫صبح بخیر.
‫هنوز برنگشتن؟
‫دکتر چی‌یون برگشته. ‫گمونم ندیدینش.
‫نه، ندیدمش.
‫خانم هاری چی؟
‫واسه یه کاری امروز رو مرخصی گرفت. ‫کاری باهاش دارین؟
‫نه، چیزی نیست.
‫دکتر بهداشت دو جی‌اویی هستم ‫در مرکز بهداشت عمومی.
‫هی، من کو چانگ‌موک هستم.
‫ببخشید؟
‫گفتم من کو چانگ‌موک هستم.
‫مشکلی اونجا نداری؟
‫بله؟
‫فقط تماس گرفتم ببینم ‫مشکلی اونجا دارین یا نه.
‫شما؟
‫یکی داره می‌پرسه مشکلی داریم یا نه.
‫تا خرخره تو کار غرقم! ‫وقت ندارم با این چرت و پرتا سروکله بزنم!
‫بهش بگو مسخره‌بازی درنیاره!
‫فقط دارم می‌پرسم مشکلی دارین یا نه.
‫ما الان یکم سرمون شلوغه، ‫پس لطفاً حضوری بیاین مرکز.
‫-الو؟ الو... ‫-ممنون.
‫خدای من،
‫انگار مرکز بهداشت عمومی ما ‫سخت مشغول کاره.
‫رابطه من و زیردستام اینطوریه.
‫ما تمام تشریفات رو کنار گذاشتیم. ‫با همدیگه راحتیم.
‫[یوپونگ‌گون]
‫یه هلی‌کوپتر مسیرش رو ‫از بین امواج بلند و جزایر باز می‌کنه.
‫بیماران هر جا که باشن، ‫فوراً یه هلی‌کوپتر اعزام میشه.
‫تنها ۱۰ دقیقه بعد از گزارش بیمار،
‫هلی‌کوپتر انتقال بیمار رو
‫در نمایشی خیره‌کننده
‫از طرح نوسازی مراقبت‌های بهداشتی ‫فرماندار کو چانگ‌موک انجام میده.
‫خب هر چقدر هم که یادآوریش ‫برام دردناک باشه باید بگم...
‫هنوز تصویر مادربزرگم ‫که مچ دستم رو گرفته بود
‫و بهم می‌گفت که ‫آدم اگه تو یه جزیره مریض بشه
‫چاره‌ای جز مردن نداره، ‫از ذهنم پاک نشده.
‫من قول دادم که در طول دوره ریاستم
‫مراقبت‌های بهداشتی رو ‫تو شهرستان یوپونگ نوسازی کنم،
‫پس من، کو چانگ‌موک، ‫هر کاری که لازم باشه می‌کنم
‫تا سکوهای فرود هلی‌کوپترمون رو بازسازی کنم
‫تا حرفای مادربزرگم
‫در مورد شهرستان یوپونگ صدق نکنه!
‫- هی، آقای چوی. ‫- بله، قربان.
‫اونجایی که الان زنگ زدیم.
‫مطمئنی که تازگیا از یه هلی‌کوپتر ‫برای انتقال بیمار استفاده کردن؟
‫مطمئنم، قربان.
‫خب، پس این طرز جواب دادن ‫به تلفن نیست.
‫خب خانوم مدیر...
‫شما گفتین که ‫پروتکل‌های اورژانسی رو تقویت کردین.
‫- کاری که شروع کردین رو تموم نکردین؟ ‫- متأسفم، قربان.
‫متأسفم فایده‌ای نداره، خب؟
‫حتماً تنبیهشون کنین ‫تا نظم و انضباط حفظ بشه.
‫بله، قربان. باهاشون صحبت می‌کنم.
‫صرفا جهت اطلاع، ‫گفتم تنبیهشون کنین.
‫شاید مریض شدی.
‫معلومه که مریض شدم.
‫همونطور که بهتون گفتم، یه سره سرفه می‌کنم.
‫حتی دارویی که ‫عروسم برام گرفته هم اثر نمی‌کنه.
‫بله.
‫مجبورم داروم رو ‫با یه داروی قوی‌تر عوض کنم.
‫هر چقدر هم که از این داروهای فعلیم می‌خورم،
‫انگار هیچ فرقی نمی‌کنه.
‫همونطور که قبلاً گفتم، دلایل مختلفی
‫- می‌تونه باعث سرفه‌تون بشه… ‫- وای محض رضای خدا.
‫بهت گفتم که همه اینا رو می‌دونم.
‫فقط دست از سرم بردار ‫و بهم یه داروی سرفه قوی‌تر بده.
‫من اینو به عنوان جواب مثبت در نظر می‌گیرم ‫و میرم.
‫[قرص رووپانسا ‫سی روز]
‫صبح و شب، نیم ساعت بعد از غذا.
‫- می‌دونین که، درسته؟ ‫- بله.
‫داروم رو قوی‌تر کردم.
‫خانم هوانگ.
‫متأسفم، عکس پرسنلی رو خیلی دیر گرفتم.
‫واقعاً خیلی طولش دادین.
‫آقای جانگ‌سو داروهاش عوض شده.
‫- گفت به یه چیز قوی‌تر نیاز داره. ‫- مگه دکتری چیزیه؟
‫اون کیه که به ما بگه ‫بهش داروی قوی‌تر بدیم؟
‫اینجا اوضاعِ همه همینطوریه.
‫همه اونا بدن خودشون رو بهتر می‌شناسن.
‫اگه بدنش رو اینقدر خوب می‌شناخت،
‫پس چطوری سکته قلبی کرد ‫و به ثابت‌ساز نیاز پیدا کرد؟
‫چه چرت و پرتایی.
‫سکته...
‫سکته‌ی قلبی؟
‫بهت نگفت؟
‫آقای جانگ‌سو هم پارسال ثابت‌ساز گذاشت، ‫درست مثل آقای پارک.
‫من اصلاً همچین چیزی نشنیدم.
‫تو پرونده پزشکیش نبود.
‫برو اونور.
‫«جاگذاری ثابت‌ساز، سکته قلبی.»
‫[سابقه‌ی پزشکی یافت نشد]
‫اینجا نیست!
‫- فکر کنم هنوز به روز نشده. ‫- اوه، نه!
‫داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی ممکنه ‫برای بیمارایی که سابقه سکته قلبی دارن
‫باعث عوارض جانبی یا مرگ بشن.
‫جداً داره سعی می‌کنه زندگیم رو نابود کنه؟
‫داروی گیاهی جانگ‌سو. ‫بذارین انرژی بده…
‫آقای لی جانگ‌سو!
‫شوخیت گرفته؟
‫عصاره سیر سیاه ‫که واسه خستگی مزمن خیلی خوبه،
‫همچنین واسه معده درد، ‫سم‌زدایی کبدت و… عالیه.
‫هی، آقای لی جانگ‌سو!
‫آقای لی جانگ‌سو!
‫هی…
‫هی، آقای لی جانگ‌سو!
‫آقای لی جانگ‌سو!
‫♪ دور و بر بچرخ ♪
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫♪ تا وقتی که شب تموم بشه ♪
‫♪ دور و بر بچرخ ♪
‫- آقای لی! ‫- ♪ تو طول شب ♪
‫♪ و تا وقتی که روز بگذره ♪
‫هی، لی جانگ‌سو!
‫لعنتی!
‫آقای لی جانگ‌سو!
‫من برگشتم!
‫لعنتی.
‫[داروهای گیاهی جانگ‌سو]
‫برگشتی؟
‫واقعاً که.
‫لی جانگ‌سو!
‫چی... دکتر دو؟
‫آقای لی، شما قبلاً سکته قلبی داشتین؟
‫آره. خب که چی؟
‫چرا اینو بهم نگفتین؟
‫آخه گفتنش به شما چه فایده‌ای داشت؟
‫مگه شما قراره قلبمو درمان کنین!
‫برای کسی که سابقه سکته قلبی داره، ‫داروهای ضدالتهاب غیراستروئیدی...
‫مسئله اینه که...
‫اگه اون داروها رو بخورین ‫ممکنه دچار عوارض جانبی بشین.
‫حتی ممکنه باعث مرگتون بشه، ‫پس داروها رو همین الان بدین به من!
‫داروهایی که الان دارین می‌خورین. ‫اونا رو هم بدین به من.
‫همونایی که عروسم برام گرفته؟
‫بله، باید بدونم چی هستن.
‫میرم بیارمشون. یه لحظه صبر کنین.
‫من همه اینا رو بدون اینکه بدونم ‫تجویز کردم!
‫[ماپریل]
‫یه مهارکننده آنزیم مبدل آنژیوتانسین.
‫همونطور که فکر می‌کردم، ‫سرفه‌هاش به خاطر عوارض جانبی داروهاشه.
‫دلیل سرفه‌هاتون...
‫احتمالاً عوارض جانبی این داروهاست.
‫باید همین الان عوضشون کنین.
‫از بیمارستانی که براتون ثابت‌ساز گذاشته ‫یه نسخه جدید بگیرین.
‫باشه.
‫برای همینه که...
‫برای همینه که مریضا باید ‫در مورد سابقه پزشکیشون صادق باشن.
‫حتی اگه فکر می‌کنین ‫بدنتون رو خوب می‌شناسین
‫باز هم اول باید با دکترتون مشورت کنین.
‫دکترا واسه همینن دیگه! ‫فهمیدین؟
‫فهمیدم.
‫من دیگه میرم.
‫هی، آقای دکتر!
‫دیگه چیه؟
‫ممنونم.
‫خدای من. ازت ممنونم.
‫یعنی تو این همه راه رو دویدی ‫فقط واسه اینکه جون منو نجات بدی، نه؟
‫حتی پسرم یا عروسم هم
‫اینقدر برای کمک به من ‫خودشون رو تو زحمت نمی‌انداختن.
‫واقعاً راست میگی.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫تا آخر عمرم به اون قرصا دست هم نمی‌زنم،
‫- پس نگران من نباش، باشه؟ ‫- درسته.
‫خیلی خب.
‫مراقب خودت باش.
‫خدای من.
‫شاید بهتر بود بهش یکم خربزه می‌دادم.
‫آره والا راست میگی.
‫سلام، دکتر.
‫سلام.
‫من دقیقاً همون کاری رو کردم که گفتی ‫و یکم ورزش کردم،
‫و زبونم الان کاملاً خوب شده.
‫باید یه بار ‫واسه یه وعده غذا دعوتت کنم.
‫که اینطور.
‫خب دیگه، بهتره بری به کارات برسی.
‫[امروز تعطیل می‌باشد]
‫[به دلیل جراحت دست ‫به بیمارستان شهر مراجعه کردم]
‫[رستوران ماهی خام صخره]
‫ای بابا.
‫دکتر دو، حالت خوبه؟
‫برای آقای لی یه داروی دیگه تجویز می‌کنم.
‫باشه.
‫ای وای. آقای پارک، چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫یکم از این بخورین.
‫اوه، خدای من!
‫- خدای من! ‫- بله؟
‫یا خدا!
‫یا اگه نمی‌خواین بندازینش دور.
‫دکتر دو.
‫چه خبر شده؟
‫من رفتم بیمارستان تا پیگیرشون بشم.
‫معلوم شد شرکت بیمه ‫سعی کرده سرشون کلاه بذاره.
‫اونا درخواست خسارت برای ‫عمل ثابت‌ساز آقای پارک رو
‫به خاطر سکته قلبی رد کردن و به جاش ‫اونو به عنوان آنژین طبقه‌بندی کردن.
‫منم فقط حرفشون رو باور کردم.
‫اونا ادعا کردن که اون سکته قلبی نبوده
‫چون بالا رفتن قطعه اس‌تی وجود نداشته،
‫ولی تو گزارشش به وضوح نوشته شده
‫که یه سکته قلبی ‫بدون بالا رفتن قطعه اس‌تی بوده،
‫پس در واقع یه سکته قلبی بوده.
‫این یعنی می‌تونین پول بیمه‌تون رو بگیرین.
‫درسته.
‫ممکنه یکم طول بکشه،
‫ولی اگه برای دریافت غرامت ‫به آژانس مصرف‌کنندگان کره شکایت کنین
‫و از بیمه درخواست خسارت کنین ‫می‌تونین پولتون رو بگیرین.
‫وای، پس شخصاً رفتی اونجا ‫تا همه چی رو بررسی کنی؟
‫- آره. ‫- خدای من، چه دختر ماهی.
‫معلومه که تو یه بیمارستان بزرگ دانشگاهی ‫آموزش دیدی.
‫چطوری اینقدر باهوشی؟ ‫این واقعاً خبر خیلی خوبیه.
‫من دیگه باید برم.
‫باشه پس ما دیگه بدرقه‌تون نمی‌کنیم.
‫راستی...
‫خانومم فردا برای مرکز ناهار میاره.
‫بهش گفتم غذاهای گوشتی بیاره.
‫باشه.
‫دکتر دو جی‌اویی...
‫غذات نوش جونت، خب؟
‫- خداحافظ. ‫- خداحافظ.
‫- تو یه دونه‌ای. ‫- کارم خوب بود، نه؟
‫بذارین آماده‌شون کنم.
‫حتماً. فقط چند تا هستن؟
‫قراره حسابی دلی از عزا دربیاریم.
‫[یه مدت نیستم ‫شما رو به وجدانتون واگذار می‌کنم]
‫منتظر من بودی؟
‫من؟ منتظر تو؟
‫اصلاً. فقط داشتم...
‫انگار می‌خوای یه حرفی بزنی.
‫اگه نه که هیچی.
‫ممنونم.
‫گفتنش اینقدر سخت بود؟
‫میای با هم یه نوشیدنی بخوریم؟
‫یه چیزی هست که می‌خوام ازت بپرسم.
‫هوم.
‫چرا اینو واسم فرستادی؟
‫راستش اونو اشتباهی فرستادم.
‫حسابی خندیدم. ‫خیلی خنده‌دار نیست؟
‫پاکش کن.
‫نه. هر وقت که حالم گرفته باشه ‫نگاش می‌کنم.
‫تو هم باید یه نگاه بهش بندازی ‫و یکم بهش بخندی.
‫باشه؟
‫باشه.
‫کل روز مثل کشتی غرق‌شده‌ها بودی.
‫اتفاقی افتاده؟
‫خب...
‫امروز برای یه بیمار ‫که سابقه سکته قلبی داشت
‫یه داروی ضدالتهاب غیراستروئیدی تجویز کردم.
‫چی؟
‫می‌دونه که نباید بخوره؟
‫برای همین دنبالش دویدم ‫تا بهش بگم که نخورتش.
‫آهان.
‫چون خوردنش ممکن بود بکشتش.
‫ولی مسئله اینجاست...
‫وقتی داشتم دنبالش می‌دویدم ‫نگران بیمار نبودم.
‫فقط نگران خودم بودم.
‫اگه کسی می‌فهمید ‫من داروی اشتباه تجویز کردم،
‫ممکن بود شکایت کنه، ‫و باعث اقدام انضباطی بشه
‫و من تو این جزیره گیر بیفتم.
‫دنبالش دویدم تا خودمو نجات بدم.
‫اما...
‫مریض ازم تشکر کرد.
‫واسه اینکه جونشو نجات دادم.
‫من خیلی وقت‌ها ‫از کوره در می‌رفتم چون مردم...
‫به دکترای مرکز بهداشت ‫به چشم حقارت نگاه می‌کردن...
‫ولی معلوم شد اونی که...
‫بیشتر از همه به خودش ‫به چشم حقارت نگاه می‌کرد خودم بودم.
‫با اینکه یه دکترم...
‫تصمیم گرفتم هیچ کاری نکنم.
‫دکتر...
‫با من بیا.
‫چی؟
‫- بیا دیگه. ‫- چی؟ کجا...
‫وقتی رسیدیم می‌فهمی.
‫چیزیم نیست که به این راحتیا ‫بتونی پیداش کنی، ولی...
‫عجیبه.
‫دیگه کم‌کم باید پیداشون بشه.
‫من دیگه می‌خوام برم پایین.
‫صبر کن!
‫بیا اینجا!
‫چیه؟
‫ساکت باش.
‫من قبلاً هیچوقت کرم شب‌تاب ندیده بودم.
‫واقعاً؟
‫وای.
‫بهت چی گفتم؟
‫گفتم که زود پیداشون میشه.
‫خوشگلن، نه؟
‫راستی، دکتر دو...
‫وقتی از نزدیک...
‫به این جزیره و مردمش نگاه کنی...
‫همینقدر قشنگن.
‫ببخشید که مجبورم همش بهت بگم ‫که باهاشون مدارا کنی.
‫ولی شما دکترا تنها کسایی هستین که ‫مردم اینجا وقتی که مریض میشن
‫می‌تونن بهشون تکیه کنن.
‫پس لطفاً باهاشون راه بیا. باشه؟
‫دکتر چی‌یون، نوشیدنی می‌خوری؟
‫نه، می‌خوام زود بخوابم.
‫دیشب اصلاً نخوابیدم.
‫پس تو مادوکدو اصلاً نخوابیدی؟
‫نه.
‫خوب استراحت کن.
‫می‌دونستم.
‫یعنی چی باعث شده همه اینقدر هیجان‌زده بشن؟
‫دست از کار بکشین. یه اطلاعیه مهم.
‫تازگی‌ها پرستاری ‫توی مراکز بهداشتتون استخدام شده؟
‫ظاهراً اون به شکارچی دکتر معروفه!
‫شکارچی دکتر؟
‫هوم؟
‫منظورت اون دختر موکوتاه پول‌پرسته؟
‫همونی که از بیمارستان آسونگ اومده ‫و رو دماغش خال داره!
‫از یکی از همکارای قدیمی در موردش شنیدم.
‫پرستار بدنام بیمارستان آسونگ ‫که دکترا رو تور می‌کنه!
‫پرستاری از بیمارستان آسونگ؟
‫خانم هاری یه آدم باسواده
‫که قبلاً تو اورژانس یه بیمارستان دانشگاهی ‫کار می‌کرده.
‫نه هر بیمارستانی، ‫بیمارستان آسونگ...
‫نکنه...
‫یوک هاریه؟
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫هوم.
‫چرا با دکتر هیون چی‌یون...
‫رفتی مادوکدو؟
‫اوه.
‫چطور می‌تونستم با تو برم اونجا؟
‫با پای پیاده که نمیشه رفت اونجا.
‫با قایق بیشتر از یه ساعت راهه.
‫آهان.
‫پس هوام رو داشتی.
‫اصلاً متوجهش نشده بودم.
‫ولی یه جورایی پشیمونم.
‫شاید نباید هواتو می‌داشتم...
‫و باهات می‌رفتم اونجا.
‫دفعه بعد...
‫دلت می‌خواد با من بیای؟
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[حتی اگه فکر می‌کنین ‫بدنتون رو خوب می‌شناسین
‫باز هم اول باید با دکترتون مشورت کنین.]
‫[دکترا واسه همینن دیگه!]
‫[برای دیدن کرم‌های شب‌تاب باید ساکت باشی]
‫یعنی میگی دکتر هیون چی‌یون داره ‫با خانم یوک هاری قرار میذاره، هان؟
‫می‌تونستی عشق رو تو چشماشون ببینی.
‫انگار قراره تو پیون‌دونگ‌دو ‫یه عروسی داشته باشیم!
‫به نظر نمی‌رسید فقط یه شایعه باشه.
‫اینقدر اذیتت می‌کنه؟
‫من اصلاً نمی‌دونستم
‫که تو و دکتر چی‌یون...
‫پس ترسیده بودی که برات تور پهن کرده باشم؟
‫دارم میگم...
‫اون حتماً تور پهن کرده!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M