‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫اوهوم.
‫چرا با دکتر هیون چی‌یون...
‫رفتی مادوکدو؟
‫قرار بود با هم بریم.
‫اوه...
‫چطور می‌تونستم با تو برم اونجا؟
‫با پای پیاده که نمیشه رفت اونجا.
‫با قایق بیشتر از یه ساعت راهه.
‫آهان...
‫پس هوام رو داشتی.
‫اصلاً متوجهش نشده بودم.
‫ولی یه جورایی پشیمونم.
‫شاید نباید هواتو می‌داشتم...
‫و باهات می‌رفتم اونجا.
‫دفعه بعد...
‫دلت می‌خواد با من بیای؟
‫هوم؟
‫اوه...
‫بارون...
‫داری چیکار می‌کنی؟ بدو!
‫وای، داره سیل میاد.
‫جلوی پاتو نگاه کن.
‫- حالت خوبه؟ ‫- آره.
‫کدوم طرف؟ چپ یا راست؟
‫- راست. نه، چپ! ‫- چپ؟
‫وایسا. یه کم نفس تازه کنیم.
‫باشه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫بریم؟
‫الان؟
‫- من اول برم؟ ‫- با شماره سه چطوره؟
‫یک، دو...
‫«قسمت چهارم: یه زن بدنام، یه مرد رقت‌انگیز»
‫دکتر دو.
‫- سلام. ‫- موش آب‌کشیده شدی.
‫اوه...
‫آره.
‫خیلی خوبه.
‫آره.
‫دکتر دو.
‫بله؟
‫- اوه، هیچی. ‫- باشه.
‫[به سلامت رسیدی خونه؟]
‫[عکس‌ها]
‫ازت یه عکس گرفتم. ‫خیلی خوب شد.
‫[دستشویی]
‫[خانم یوک هاری]
‫[وای، کرم‌های شب‌تاب واقعاً...]
‫حالت خوبه؟
‫آره.
‫به خاطر بارون سرما خوردی؟
‫بارون رطوبت رو می‌بره بالا. ‫فقط آلرژیه.
‫فقط صبح‌ها این‌طوری می‌شم.
‫اوه... آهان!
‫راستی عکسایی که دیروز گرفتم...
‫اینم یه عکس خوب دیگه.
‫همه‌ این کارا رو خودت کردی؟
‫فکت رو زاویه‌دار کردم و بینیت رو هم ‫عمل کردم. خوب نشده؟
‫چرا.
‫با کرم‌های شب‌تاب یه عکس جذاب ‫از صورتت رو هم گرفتم.
‫وای...
‫داره دیوونه‌م می‌کنه. خیلی ببخشید.
‫یه دکتر چطور می‌تونه ‫تو نگه داشتن عطسه‌ش اینقدر افتضاح باشه؟
‫چطوری باید عطسه‌مون رو نگه داریم؟ ‫دکترا هم آدمن.
‫هان؟
‫مگه تو دانشکده پزشکی بهتون یاد ندادن؟
‫همچین چیزی نداریم.
‫اوه... پس لابد بهتون یاد نمی‌دن.
‫همه پرستارا یاد می‌گیرن چطوری این کارو کنن.
‫وقتی داریم رگ می‌گیریم ‫یا تو اتاق عملیم نمی‌تونیم عطسه کنیم.
‫دستم انداختی.
‫جدی می‌گم. تا حالا دیدی ‫یه پرستار تو بیمارستان عطسه کنه؟
‫می‌خوای بهت بگم چطوری؟
‫اوهوم.
‫باشه. با من تکرار کن.
‫اول، زبونت رو بچسبون به سقف دهنت.
‫نه، عقب‌تر.
‫بعد، دهنت رو ببند.
‫خودشه.
‫حالا، خیلی مهمه که ‫پره‌های بینیت رو گشاد کنی.
‫برای گردش هوای مناسب.
‫نه. بیشتر گشادش کن.
‫فقط یکم دیگه...
‫کدوم دکتری گول همچین چرت و پرتی رو می‌خوره؟
‫من که گول نخوردم.
‫گول کجا بود.
‫الو؟
‫باشه، همین الان میام اونجا.
‫باشه.
‫- اتفاقی افتاده؟ ‫- اوه...
‫یه نفر درخواست ویزیت در منزل داده.
‫یکی به گوشی شخصیت زنگ زده ‫که بری خونه‌ش ویزیتش کنی؟
‫خب، آره. یه کم حالشون بده.
‫زود برمی‌گردم.
‫خانم.
‫- حالتون خوبه؟ ‫- وای خدا.
‫ببخشید که این‌طوری یهویی بهت زنگ زدم.
‫اشکالی نداره. بذارید زخمتون رو ببینم.
‫از اتاقم اومدم بیرون که داروهام رو بخورم
‫ولی یهو سرم گیج رفت و افتادم.
‫خوشبختانه به نظر عمیق نمی‌آد. ‫بذارید یه نگاهی بندازم.
‫- می‌شه لطفاً اینجا بشینید؟ ‫- باشه.
‫آروم و یواش.
‫- درد داره، نه؟ ‫- آره.
‫[چاووکسیفن]
‫ای وای.
‫چقدر من گیجم.
‫این رو گذاشتم این وسط.
‫گمونم این داروها برای شماست.
‫چی؟
‫بله.
‫یه کم ناخوش‌احوالم.
‫هوم...
‫شب و روز مسکن خوردن
‫معده‌م رو به هم می‌ریزه.
‫برای همین خوردنشون رو قطع کردم، می‌دونی.
‫و ببین کارم به کجا کشیده.
‫بدن انسان می‌تونه خیلی بدبخت باشه.
‫تو این‌طور فکر نمی‌کنی؟
‫لطفاً حتماً بخوریدشون.
‫مسکن‌ها یه تجویز ضروری برای بیمار هستن.
‫باشه.
‫شاید بیماریتون رو درمان نکنن ولی باعث می‌شن ‫برای یه لحظه هم که شده فراموشش کنید.
‫درسته.
‫احتمالاً باید ‫نسخه‌تون رو با دکترتون تنظیم کنید.
‫من تو مرکز چک می‌کنم ‫ببینم دارویی هست که بهتون کمک کنه یا نه.
‫اوه، نه. این کارو نکن.
‫نمی‌خوام مردم بفهمن.
‫اگه مردم بفهمن، ‫همه باهام مثل یه مریض رفتار می‌کنن.
‫من می‌خوام به عنوان مادربزرگ هاری، ‫اوه می‌جا زندگی کنم،
‫نه یه مریض.
‫این که گفتم بیای اینجا ‫و به هاری چیزی نگی
‫به خاطر این بود که اگه بگم مریضم ‫یا جاییم درد می‌کنه خیلی شلوغش می‌کنه.
‫نگران اون موضوع نباشید.
‫دکترا موظفن ‫به اسرار بیماراشون احترام بذارن.
‫ولی این رو می‌دونستید؟
‫بیمارا هم موظفن با دکترهاشون ‫کاملاً روراست باشن.
‫برای همین می‌تونید ‫همه چیز رو به من بگید.
‫بله.
‫می‌فهمم، دکتر.
‫خوبه.
‫خانم یوک.
‫مادربزرگ من همون بیمار اورژانسی بود؟
‫مادربزرگم حالش خوبه؟ من میرم تو.
‫صبر کن.
‫فکر نکنم الان وقت خوبی برای رفتن باشه.
‫انگار مادربزرگم دکتری که یه بار دیده رو
‫از نوه خودش قابل اعتمادتر می‌دونه.
‫البته اگه منم جای اون بودم،
‫به خودم چیزی نمی‌گفتم.
‫چون بیشتر از مادربزرگ مریضم گریه می‌کردم.
‫و همش سعی می‌کنم فراموش کنم ‫که اون مریضه.
‫فکر کردن بهش خیلی ترسناکه.
‫من یه ترسو‌ام، مگه نه؟
‫نه.
‫راستش، اولین باری که دیدمت...
‫توی چمدونت دیدمش.
‫داروی ضد سرطان...
‫چاووکسیفن.
‫هوم.
‫اولش فکر کردم تو مریضی.
‫ولی دلم نیومد در موردش ازت بپرسم.
‫اگر هم می‌دونستم چقدر داری درد می‌کشی...
‫کاری از دستم برنمی‌اومد.
‫و...
‫این ترسناک بود.
‫مطمئنم اصلاً در اون حد نیست...
‫...ولی می‌گم...
‫یه جورایی حست رو درک می‌کنم.
‫تو ترسو نیستی.
‫هر کسی بود همین حس رو پیدا می‌کرد.
‫اوه...
‫فکر کنم خیلی وقته اومدیم بیرون.
‫اوه...
‫بریم؟
‫خب، باشه.
‫مامان، چرا اینقدر مخلفات فرستادی؟
‫من تنهایی نمی‌تونم همه‌شو بخورم.
‫به اندازه کافی فرستادم که با همه تقسیم کنی.
‫گفتی اونجا اینقدر دوستت دارن ‫که بدون تو کارشون لنگه.
‫باشه. خداحافظ.
‫خدایا.
‫باز چش شده؟
‫ببخشید که رفتم.
‫اشکالی نداره. ‫زیاد هم مریض نداشتیم.
‫دکتر دو.
‫باید با هم حرف بزنیم.
‫- برای چی؟ ‫- زود باش...
‫چی...
‫چی شده؟
‫این اصلاً درست نیست.
‫قضیه چیه؟
‫گروه چت پزشک‌های طرحی رو ندیدی؟
‫خیلی حرف می‌زنن، برای همین...
‫اتفاقی افتاده؟
‫گفتنش برام راحت نیست، ‫فقط الان چکش کن.
‫زود باش!
‫باشه.
‫[گروه چت پزشکان طرحی جون‌نام]
‫آب دستتونه بذارین زمین. ‫یه خبر مهم دارم.
‫تازگیا پرستاری توی مراکز بهداشتتون ‫استخدام نشده؟
‫ظاهراً به شکارچی دکتر معروفه.
‫شنیدم فقط مخ دکترا رو می‌زنه. ‫نکنه اینجا هم همین کارو بکنه؟
‫به نظر میاد دارن درباره ‫خانم یوک هاری حرف می‌زنن، نه؟
‫اصلاً.
‫کی به جز خانم یوک می‌تونه ‫به عنوان پرستار قراردادی از بیمارستان آسونگ
‫منتقل بشه به یه جزیره؟
‫به همه دوستام تو بیمارستان آسونگ گفتم ‫برام یکم آمار دربیارن.
‫حدس بزن خانم یوک با چند تا دکتر بوده.
‫سه تا.
‫سه تا؟
‫با من روراست باش.
‫تو هم حسش کردی، مگه نه؟
‫اینکه چطور خانم یوک تور پهن کرده.
‫هی، من که...
‫تورش رو پهن نکرده ‫و همچین چیزایی نیست.
‫دارم میگم...
‫قطعا تور پهن کرده!
‫برای دکتر هیون چی‌یون!
‫چی؟
‫همه می‌دونستن ‫این دو تا با هم قرار می‌ذارن به جز ما!
‫یعنی می‌گی دکتر هیون چی‌یون داره ‫با خانم یوک هاری قرار می‌ذاره، ها؟
‫خودم دیدم.
‫داشتن با هم سوار ‫موتور چهارچرخ می‌چرخیدن.
‫اگه با هم موتور چهارچرخ سوار شدن، ‫یعنی عملاً با همن، نه؟
‫عملاً با همن دیگه.
‫وای من.
‫ای بابا.
‫جوون باشی و دوباره عاشق بشی.
‫می‌دونی کدخدای مادوکدو چی گفت؟
‫گفت بین این دو تا جرقه‌ی عشق زده شده.
‫و شنیدم اون شب فقط یه اتاق خالی داشتن.
‫پس واسه همین بود که میشد ‫عشق رو توی چشماشون دید.
‫عشق توی چشماشون؟
‫انگار قراره تو پیون‌دونگ‌دو ‫یه عروسی داشته باشیم!
‫قضیه موتور چهارچرخ این بود که ‫دکتر هیون اومد دنبالمون.
‫و قضیه مادوکدو هم این بود که ‫قایق رو از دست دادن.
‫پس بیا پشت سر همکارامون حرف نزنیم، باشه؟
‫- وای. ‫- چقدر بی‌مزه.
‫وقتشه برید جلسه آموزش بهداشت، درسته؟
‫بله.
‫اگه برای توضیح دادن ‫خیلی از اصطلاحات تخصصی استفاده کنید،
‫هیچ‌کس متوجه نمی‌شه، ‫پس موقع توضیح دادن...
‫چقدر دارم حرف می‌زنم.
‫مطمئنم بدون هیچ راهنمایی‌ای ‫از پسش برمیاید.
‫ما دیگه می‌ریم.
‫بعداً می‌بینمتون.
‫- بعداً می‌بینمتون. ‫- موفق باشین.
‫نیازی نیست.
‫- بده من برات بیارم. ‫- نه.
‫دارم می‌گم، ‫قطعاً تور پهن کرده!
‫برای دکتر هیون چی‌یون!
‫خانم هوانگ.
‫واسه غروب برنامه‌ای داری؟
‫با خودم گفتم ‫شاید خوب باشه با هم شام بخوریم.
‫برای چی؟ مناسبت خاصیه؟
‫مامانم یه عالمه مخلفات برام فرستاده، ‫برای همین فکر کردم شاید...
‫خب فردا بیارشون اینجا ‫تا با هم بخوریمشون.
‫آهان...
‫- یه راه حلی هست. ‫- درسته.
‫چرا خودم به فکرم نرسید؟
‫قرار بود اینو با خودشون ببرن جلسه!
‫جا گذاشتنش.
‫چقدر بی‌دقت. من براشون می‌برم.
‫من...
‫من می‌رم.
‫فالگوش وایساده بود؟
‫- دهداری، درسته؟ ‫- درسته.
‫هوم.
‫[دهداری پیون‌دونگ‌دو]
‫درسته.
‫وقتی به اورژانس زنگ زدید، ‫باید واکنشش رو چک کنید.
‫منو ببینید. کف دستاتون رو بذارید و بگید...
‫«آقا، حالتون خوبه؟»
‫جواب نمی‌ده، درسته؟
‫تو این شرایط، ‫باید چک کنید ببینید نفس می‌کشه یا نه.
‫دستتون رو بذارید رو سینه‌ش،
‫با گوشتون به صدای نفس‌هاش گوش بدید،
‫و چک کنید ببینید ‫سینه‌ش بالا و پایین می‌شه یا نه.
‫موهات رو شستی؟
‫باید خیلی محکم فشار بدید.
‫اونقدر محکم که حس کنید ‫ممکنه قفسه سینه‌ش بشکنه!
‫وای. زنده‌ش کرد!
‫- واقعاً به زندگی برگشت. ‫- واو، برگشت!
‫حالت خوبه؟
‫شما دو تا زوج فوق‌العاده‌ای می‌شید.
‫می‌تونم شما رو ‫به عنوان یه زن و شوهر تصور کنم.
‫- می‌دونم. ‫- سعی نکنید انکارش کنید.
‫اینجا تو پیون‌دونگ‌دو ‫حتی سنگ‌ریزه‌ها هم چشم دارن.
‫بی‌خیال. اینطور نیست.
‫نه بابا.
‫یعنی چی که نیست؟
‫شنیدم جوونای امروزی اولش ‫با یه رابطه بدون تعهد و آروم شروع می‌کنن
‫و بعداً رسمیش می‌کنن. ‫قضیه همینه، نه؟
‫اینطور نیست...
‫دیگه کافیه.
‫بسه دیگه. انقدر اذیتمون نکنید.
‫می‌ریم سراغ آموزش بهداشت. ‫بیاید آماده بشیم.
‫- چی؟ آموزش بهداشت؟ ‫- اوه؟
‫کی می‌خواید در مورد دستگاه تنفس مصنوعی ‫به ما توضیح بدید؟
‫هان؟ دستگاه تنفس مصنوعی!
‫ما اومدیم اینجا تا این رو ببینیم. ‫یادتونه؟ دستگاه تنفس مصنوعی!
‫این چی؟
‫من دیگه نیستم! دیگه کافیه!
‫اوه...
‫آدمای اینجا شایعاتی می‌سازن ‫که اصلاً هیچ پایه‌واساسی نداره.
‫چرا چیزی نگفتی؟
‫کارت مثل بنزین ریختن رو آتیش بود.
‫خب فکر نمی‌کردم خیلی هم بی‌اساس باشن.
‫چی؟
‫یعنی اینقدر اذیتت می‌کنه؟
‫شایعات می‌تونن خیلی قدرتمند باشن.
‫وقتی مردم درگیر یه شایعه بشن، ‫دیگه حقیقت براشون مهم نیست.
‫برای همینه که از شایعه خوشم نمیاد.
‫فهمیدم.
‫حواسم رو جمع می‌کنم.
‫بوکدول. بوکسون.
‫شماها نظرتون چیه؟
‫بهش بگم؟
‫یا نگم؟
‫بگم؟
‫یا نگم؟
‫دکتر یونگ.
‫گیاهایی که سفارش داده بودیم نرسیدن، ‫برای همین می‌خوام دوباره سفارش بدم.
‫باشه.
‫شنیدی چی گفتم؟ ‫گفتم دوباره سفارش بدم.
‫شنیدم.
‫الان تو ساعات مشاوره داری چیکار می‌کنی؟
‫همه افراد مسن رفتن جلسه، ‫برای همین هیچ مریضی نداریم.
‫اون دیگه برای چی بود؟
‫دارم بهشون غذا میدم. ببین چطور می‌خورن.
‫این زبون‌بسته‌ها قرار نیست ‫این‌طوری بزرگ بشن!
‫تو هیچ دوستی نداری، مگه نه؟
‫- کسی رو نداری که باهاش بگردی، نه؟ ‫- چی؟
‫تو همش گیر میدی به من
‫چون حوصله‌ت سر رفته ‫و هیچ دوستی نداری، درسته؟
‫من به تو گیر میدم؟
‫من الان دارم با یه دوراهی خیلی جدی ‫دست و پنجه نرم می‌کنم، باشه؟
‫شاهزاده تو دوراهی گیر کرده، ها؟
‫احتمالاً فقط بین دو تا انتخاب لوکس گیر کردی!
‫به دست و پنجه نرم کردن ‫ادامه بده، اعلی‌حضرت!
‫سرنوشت مرکز ما به مو بنده!
‫تو اصلاً هیچی نمی‌دونی، لعنتی.
‫چرا باید اون همه غذای گرون رو بریزه اون تو؟
‫حتی نمی‌تونم درش بیارم الان.
‫دکتر دو.
‫سلام.
‫اومدی نوشیدنی بخوری؟
‫عالیه. دلم می‌خواست باهات یه نوشیدنی بزنم.
‫انتخاب کن. نوشیدنی‌های امشب مهمون من ‫چون بهت مدیونم..
‫راستش امروز اصلاً حس نوشیدنی خوردن ندارم.
‫جدی؟
‫نمی‌دونستم همچین چیزی هم ممکنه.
‫اوه، راستی. ‫امروز اومده بودی دهداری، مگه نه؟
‫آره. یه چیزی رو جا گذاشته بودی.
‫چرا گذاشتی و رفتی؟ ‫می‌تونستی بمونی و کمک کنی.
‫امروز به خاطر جلسه مریض زیادی نداشتین.
‫خب، انگار با دکتر چی‌یون کارت راه افتاده.
‫برای همین نمی‌دونستم باید دخالت کنم یا نه.
‫دکتر دو.
‫از دست من ناراحتی؟
‫نه، اصلاً.
‫جدی؟
‫پس حتماً خیالاتی شدم.
‫پس بیا بریم تو ساحل یه نوشیدنی بزنیم.
‫نسیمش خوبه، ‫و یه عالمه خوراکی هم داریم.
‫نه، نمی‌خوام مردم درباره‌مون ‫فکرهای اشتباه بکنن.
‫یعنی چی، فکرهای اشتباه؟
‫من اصلاً نمی‌دونستم
‫که تو و دکتر چی‌یون، خب...
‫صبر کن، تو هم اون شایعات رو باور می‌کنی؟
‫بی‌خیال، این فقط ‫غیبت سالمندای روستا بین خودشونه.
‫به نظر نمی‌اومد که فقط یه شایعه باشه. ‫شما دو تا...
‫خیلی صمیمی به نظر می‌رسیدید.
‫نمی‌دونم چرا باید برای این موضوع ‫از خودم دفاع کنم.
‫ولی اگه صمیمی به نظر رسیدن ‫باعث شروع اون شایعات میشه،
‫نباید شایعات ما بیشتر باشه؟
‫ما شب رو با هم گذروندیم،
‫با هم نوشیدنی خوردیم ‫و حتی زیر بارون خیس شدیم.
‫انقدر این کارها رو با هر کسی کردی
‫که شایعه شده تو شکارچی دکتر و پول‌پرستی.
‫خب...
‫که اینطور.
‫گفتم امروز یه کم رفتارت عجیب شده...
‫پس ترسیده بودی که برات تور پهن کرده باشم؟
‫نه، منظورم اون نبود...
‫نترس.
‫من هیچ قصدی برای تور کردن تو ندارم.
‫خانم یوک، منظورم این نبود...
‫احمقِ خنگ...
‫تایمر برای یک دقیقه تنظیم می‌شود.
‫دکتر هیون.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫ولی روت رو برنگردون.
‫فکر نکنم چشم تو چشم ‫بتونم بهت بگم.
‫خیلی بهش فکر کردم،
‫و به نظرم کار درست همینه.
‫خوب به حرفی که می‌خوام بزنم گوش کن.
‫خانم یوک هاری...
‫چون واقعاً ازت خوشش میاد ‫باهات قرار نمیذاره...
‫خانم یوک هاری...
‫یه شکارچی دکتره!
‫یا خدا.
‫شوکه شدی؟
‫دکتر هیون؟
‫بله؟
‫چی شده؟
‫آخه کی تو اقامتگاه از اینا میذاره؟
‫حرفایی که الان زدم رو نشنیدی؟
‫یعنی چی؟
‫الو؟
‫ایوم جونگ‌سونم.
‫وسط یه کار مهمم، بعداً زنگ بزن.
‫بعید می‌دونم مهم‌تر از این باشه.
‫گوشیت دست منه.
‫چرت و پرته. ‫من الان دارم با تلفن حرف می‌زنم.
‫«خنگول»؟
‫خنگول دیگه کیه؟
‫- الو؟ ‫- تو گوشی منو برداشتی و منم مال تو رو!
‫چطوری این اتفاق افتاد؟
‫من چه می‌دونم؟ ‫همین الان برش دار بیار اینجا!
‫من؟ چرا باید این کارو بکنم؟
‫ای وای. انگار دیگه نمی‌خوای ‫بری مرخصی.
‫- چی؟ ‫- همین الان.
‫لعنتی!
‫دکتر هیون، می‌دونی «خنگول» یعنی چی؟
‫احمق...
‫- خنگ؟ ‫- چی؟
‫لعنتی.
‫فکر کرده کیه، ‫که به من می‌گه بیام اونجا؟
‫بیا.
‫از این به بعد بیشتر حواست رو جمع کن.
‫دیگ به دیگ میگه روت سیاه ‫تو مال منو برداشتی.
‫این دیگه...
‫این ضیافت چیه؟ ‫مهمونی گرفتی یا چی؟
‫به تو ربطی داره؟
‫سوپ جلبک و دنده.
‫نکنه تولدته؟
‫تولدته؟
‫آخه کی روز تولدش تنهایی غذا می‌خوره؟
‫واسه اینه که من هیچ دوستی ندارم!
‫فقط برو!
‫چیه؟
‫من دوستت می‌شم.
‫چی؟
‫چی...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫اوه...
‫خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫یه کاسه برنج برای خودت بکش و بشین.
‫ازت پرسیدم داری چیکار می‌کنی!
‫اوه...
‫مگه واضح نیست؟
‫دارم برات جشن تولد می‌گیرم.
‫آخه کی روز تولدش تنهایی غذا می‌خوره؟
‫و محض اطلاعت، ‫تولد سه تا واجبات داره.
‫یه شام مفصل، دوستا، ‫و نوشیدنیِ تولد.
‫نوشیدنی داری؟
‫خیلی خب.
‫یک، دو، سه، چهار.
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫♪ تولدت مبارک... ♪
‫♪ خانم جونگ‌سون ♪
‫♪ تولدت مبارک ♪
‫فوتشون کن.
‫داری واسه شامی که خودت درست نکردی ‫حسابی منت می‌ذاریا.
‫تولدت مبارک.
‫اوه، وایسا،
‫یه چیزی برات آماده کردم.
‫تادا!
‫بزنیم به افتخارمون؟
‫شرمنده.
‫انتظار نداشتم شاهزاده‌ای مثل تو ‫اینقدر به تولد یه نفر دیگه
‫- اهمیت بده. ‫- هوم.
‫همیشه فکر می‌کردم که تولد ‫باید یه مراسم شاد و پرجنب‌وجوش باشه.
‫البته که این‌طور فکر می‌کردی.
‫البته من که هیچ‌وقت نتونستم ازش لذت ببرم.
‫اوه.
‫راستش یه جورایی توسری‌خور بودم.
‫یعنی پسر رئیس یه کلینیک طب سنتی ‫تو سئول رو اذیت می‌کردن؟
‫آره خب.
‫خیلی عجیب نیست؟
‫نمی‌فهمم چرا یکی باید ‫از یه بچه پولدار
‫که مثل من بامزه و مهربونه، متنفر باشه.
‫برای همینه که اصلاً دوست ندارم ‫مردم روز تولدشون رو تنهایی بگذرونن.
‫پس امروز رو تنهایی نمی‌گذرونی.
‫با من می‌گذرونیش.
‫به افتخارش!
‫[خانم یوک هاری]
‫الو؟
‫دکتر دو، لطفاً همین الان بیاید مرکز.
‫- عجله کنید. ‫- ها؟
‫باشه. بیا حضوری ازش عذرخواهی کنیم.
‫هوم؟
‫دکتر دو.
‫چی شده؟
‫صبر کن...
‫این یه قلاب ماهیگیریه. چطوری این‌طوری شده؟
‫ظاهراً موقع غذا خوردن.
‫انگار هنوز تو ماهیه قلاب بوده.
‫- لیدوکائین لطفاً. ‫- باشه.
‫- واکسن کزازتون رو زدید، نه؟ ‫- اوهوم، اوهوم.
‫تو یه چشم به هم زدن درش می‌آرم.
‫قراره یه کم بسوزه.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫یه قلاب گیر کرده تو زبونش.
‫صبر کن.
‫قلاب‌های ماهیگیری ‫مثل سوزن‌های معمولی نیستن.
‫نوکشون خار داره،
‫بنابراین کشیدنش می‌تونه بافت رو پاره کنه.
‫اونطوری آسیب خیلی بیشتری می‌زنه.
‫پس باید چیکار کنیم؟
‫من قبلاً این کارو کردم، ‫پس خودم انجامش می‌دم.
‫- لیدوکائین تزریق کردید؟ ‫- بله.
‫حس می‌کنی؟
‫خیلی خب، تموم شد.
‫خیلی ممنون. آخ.
‫من یه کم آنتی‌بیوتیک تجویز می‌کنم،
‫پس حتماً مصرفشون کنید.
‫بقیه‌ش رو بیرون کمکتون می‌کنم. ‫جلوی پاتون رو نگاه کنید.
‫تو می‌تونی بری بالا.
‫من شیفتم، ‫پس نسخه رو خودم می‌نویسم.
‫باشه.
‫لعنتی.
‫اوه، دکتر یونگ!
‫- من تازه اونجا رو تمیز کرده بودم! ‫- اوه، ببخشید.
‫چرا از اون در اومدی تو؟
‫بله؟
‫خب، من...
‫رفته بودم پیاده‌روی.
‫اوه، دیر اومدی سر کار ‫چون داشتی ورزش می‌کردی؟
‫آفرین.
‫ممنون.
‫هوم. بده به من.
‫الو؟ مرکز بهداشت عمومی بفرمایین.
‫هان؟ چی؟
‫ولی چرا همچین کسی باید بیاد اینجا...
‫بله، متوجهم.
‫- قطع کن. قطع کن. ‫- خانم هوانگ، حالتون خوبه؟
‫خدای من، چه فاجعه‌ای.
‫چی شده؟ چه اتفاقی افتاده؟
‫چوی هیانگ‌می، ‫مدیر خدمات مراقبت‌های بهداشت عمومی،
‫همین الان داره میاد به مرکزمون ‫تا یه اخطار رسمی بهمون بده.
‫چوی هیانگ‌می داره شخصاً میاد ‫به مرکز ما؟
‫اخطار رسمی چیه؟
‫اخطار رسمی یه جریمه‌ست که ‫برای کارمندای دولت اعمال می‌شه،
‫و می‌تونه رو هم جمع بشه.
‫اگه یه پزشک طرحی اخطارای زیادی بگیره، ‫می‌تونن حقوقش رو کم کنن،
‫مرخصی‌هاش رو محدود کنن، ‫و تو بدترین حالت،
‫حتی خدمت اجباریش رو تمدید کنن.
‫اگه از من بپرسی، خیلی وحشتناکه.
‫بله، فرماندار.
‫یه کم باد میاد، ‫ولی قایق راه افتاده.
‫وقتی برگشتم بهتون گزارش می‌دم.
‫باشه.
‫کار کی بود؟
‫وقتی حواسم نبوده یکی‌تون سوتی داده؟
‫هان؟
‫خب...
‫احیاناً...
‫ممکنه زندگی خصوصی یه نفر یا... ‫...شایعات...
‫- دلیلش باشه... ‫- چرا الان اینو میگی؟ ای بابا.
‫آروم باشید! همه، روپوش‌هاتون رو بپوشید!
‫سریع لباس‌هاتون رو عوض کنید!
‫کارت‌های شناسایی کارمندی‌تون رو ‫بندازید گردنتون.
‫- خانم هوانگ. خانم هوانگ. ‫- چیه؟
‫ببخشید، ولی من هنوز کارت ‫شناسایی کارمندیم رو نگرفتم.
‫- ولی براش درخواست دادم. ‫- چی؟
‫چرا الان اینو به من می‌گی؟
‫راستش من هی اینو بهتون می‌گفتم...
‫الان دیگه برای این حرفا خیلی دیره، نه؟
‫آقای کیم دوپال!
‫بله، آقای کیم دوپال، آقای کیم دوپال.
‫آقای کیم دوپال. ایناش.
‫- اوه، ممنون. اوه، خیلی ممنون. ‫- وای.
‫- ولی این یه کم... ‫- همینم خوبه.
‫فقط برش گردون! هیچ‌کس متوجه نمی‌شه.
‫خب. دارید چیکار می‌کنید؟ ‫روپوش‌هاتون رو بپوشید!
‫- بیاید همه خونسردیمون رو حفظ کنیم. ‫- کیم دو... کیم دوپال...
‫چطور می‌تونه اینقدر آروم و خونسرد باشه؟
‫فقط منم که اینجا دارم دیوونه می‌شم؟
‫فازش چیه؟
‫دکتر یونگ.
‫من بومادران و فنجون‌ها رو ‫می‌ذارم تو اتاق درمان.
‫باشه.
‫من خیلی می‌ترسم.
‫اومد، اومد!
‫خوش اومدید، خانم!
‫سلام.
‫- اتفاقی افتاده؟ ‫- سلام.
‫اوه، نه. چی باعث شده بیاید اینجا؟
‫بچه ما چند روزه که آبریزش بینی داره، ‫و گلوش زخمه.
‫می‌شه دکتر طب کره‌ای یه نگاهی بهش بندازه؟
‫داروهای غربی اصلاً تاثیری ندارن.
‫- می‌تونی بگی «آ»؟ ‫- آآآ.
‫هوم.
‫اوه.
‫گلوش یکم ورم کرده.
‫علائم دیگه‌ای هم داشت؟
‫مثل عرق سرد.
‫فکر نکنم.
‫دارو برای سرماخوردگی خوبه، ‫ولی طب سوزنی هم می‌تونه کمک کنه.
‫- اوه، که این‌طور. ‫- بیا با این حالت رو بهتر کنیم.
‫نه، من نمی‌خوام!
‫- اصلاً درد نداره. ‫- گفت که درد نداره.
‫- وقتی این رو میزنم خنک میشی. ‫- یکم تحمل کن، باشه؟
‫وقتی می‌ذاریش حس خوبی ‫و طراوت‌بخشی داره.
‫باطراوته، نه؟
‫دیدی؟ خنک و خوبه، مگه نه؟
‫اوه، صبر کن.
‫فکر کنم یه چیزی اینجاست.
‫یه مورچه‌ست. تکون نخور.
‫گرفتمش.
‫تادا. اصلاً درد نداشت، مگه نه؟
‫- مادربزرگ. ‫- چیزی نیست.
‫درد داره؟
‫- ای وای. ‫- اشکال نداره.
‫چرا گریه می‌کنی؟ ‫می‌دونم اصلاً درد نداره.
‫- درد داره! ‫- ای وای.
‫دروغ نگو! اگه واقعاً درد داشت، ‫زودتر گریه می‌کردی!
‫ای وای.
‫- دوک‌هوا، چیزی نیست. ‫- درد داره!
‫بی‌خیال، چرا داری گریه می‌کنی؟
‫دروغگو.
‫خودم به زور جلوی اشکام رو گرفتم. ‫تو چرا گریه می‌کنی؟
‫دکتر یونگ.
‫بیا بیرون. مدیر اومده.
‫اوه، باشه.
‫فقط یه لحظه، دوک‌هوا.
‫خوش اومدید، خانم.
‫من امروز اومدم اینجا ‫تا یه اخطار رسمی صادر کنم.
‫کسی می‌دونه چه کار اشتباهی کردید؟
‫کدوم یکی از شما دکتر دو جی‌اویی هستید؟
‫منم.
‫شما یه کارمند دولت رو ‫چطور تعریف می‌کنید، دکتر دو؟
‫ببخشید؟
‫چطور یه کارمند دولت ‫که امور استانی رو مدیریت می‌کنه
‫حتی اسم شخصی که اون سازمان رو ‫رهبری می‌کنه نمی‌دونه؟
‫این یه کوتاهی در انجام وظیفه
‫و یه چالش مستقیم در برابر مقاماته.
‫این‌ها حرف‌های...
‫فرماندار کو چانگ‌موک بود.
‫شخصاً باهاشون موافق نیستم.
‫یه دکتر از کجا باید بدونه ‫اسم فرماندار چیه؟
‫من پیام فرماندار رو رسوندم.
‫و شما هم دریافتش کردید، پس تمومه.
‫درسته.
‫پس، حالا که این همه راه رو اومدید،
‫مایلید یه نگاهی به اطراف بندازید؟
‫- البته. ‫- خیلی خب.
‫دوک‌هوا، ندو!
‫دوک‌هوا!
‫- آخ. ‫- دوک‌هوا!
‫- حالت خوبه؟
‫- ای وای. ‫- بیا اینجا.
‫بیا اینجا، دوک‌هوا.
‫- خوبین؟ ‫- بذار ببینم. ببخشید.
‫خوبین؟ متاسفم.
‫وای خدای من.
‫محل و عمق زخم نشون نمی‌ده که ‫عصب یا عضله‌ای آسیب دیده باشه.
‫ولی چون افتادید، ‫ممکنه شکستگی مچ دست
‫یا یه جسم خارجی داخلش باشه،
‫پس فکر کنم بهتره ‫یه عکس با اشعه ایکس بگیرید.
‫پانسمانش کنم یا بخیه بزنم؟
‫این به عهده پزشک معالجه ‫که تصمیم بگیره.
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫بخیه‌ش می‌زنم.
‫لطفاً اینو بذارید.
‫[نخ بخیه پلی‌آمید]
‫جراح پلاستیکی؟
‫بله.
‫پس شانس آوردم.
‫همه‌ی ساکنین توجه کنید.
‫به دلیل هشدار ناگهانی طوفان و امواج بلند،
‫فعالیت تمام قایق‌های مسافربری و کشتی‌ها ‫متوقف شده است.
‫به دلیل هشدار ناگهانی شرایط خطرناک دریا ‫و طوفان،
‫فعالیت تمام قایق‌های مسافربری و کشتی‌ها ‫متوقف شده است.
‫نمی‌شه که قایق‌ها متوقف بشن.
‫این یعنی مدیر اینجا پیش ما گیر افتاده.
‫حالا که قایق متوقف شده، ‫بیاید بریم با هم شام بخوریم.
‫نظرتون چیه؟
‫اوه، وای.
‫دکتر دو، می‌دونم شیفتید، ‫ولی بقیه می‌تونن نوشیدنی بخورن، درسته؟
‫- درسته. ‫- آره.
‫- مدیر، به نظرم شما نباید... ‫- فقط یه لیوان.
‫خب بچه‌ها، ‫بیاید همه حسابی ولی با مسئولیت بخوریم.
‫بفرمایید اینم سفره‌ماهی وحشی.
‫- بفرمایید. ‫- سفره‌ماهی اومد.
‫مرکز هیچ مشکلی نداره؟
‫خیلی زیاد داره، ‫طوری که باورتون نمی‌شه.
‫پارسال دو تا کلینیک رو تعطیل کردن،
‫بنابراین هر بار که فصل عوض می‌شه ‫کلی هرج و مرج میشه.
‫خانم یوک، تو توی شهر ‫با آدمای زیادی در ارتباط بودی، درسته؟
‫یه جورایی آره.
‫خب کنجکاوم بدونم...
‫واقعاً درسته که آدمای تو شهر ‫بعد از آشنایی...
‫وابسته نمیشن؟
‫هان؟
‫خب، بعضیا این‌طورین و بعضیا نه.
‫بستگی به شخصش داره.
‫ولی بیشتر آدما این‌طوری نیستن درسته؟ ‫تو سریال‌های تلویزیونی که این‌طوری بود.
‫خب، خانوم ایوم...
‫بله؟
‫هیچی.
‫من می‌رم بیرون یه هوایی بخورم.
‫- اوه، خدای من. ‫- یه لیوان دیگه می‌خورید؟
‫بله، لطفاً.
‫خدای من، می‌سوزونه.
‫آره، آره.
‫[رستوران ماهی خام صخره]
‫می‌تونیم با هم حرف بزنیم؟
‫من اشتباه کردم...
‫نیازی نیست عذرخواهی کنی.
‫به هر حال اون شایعات دروغ نبودن.
‫اگه فقط قرار گذاشتن با دکترا باعث می‌شه ‫یه نفر شکارچی دکتر و پول‌پرست بشه...
‫پس همون‌طور که مردم می‌گن، ‫من یه شکارچی دکترِ پول‌پرستم.
‫چی داری میگی...
‫من عملاً تو بیمارستان زندگی می‌کردم، ‫واسه همین تنها مردای اطرافم دکترا بودن.
‫طبیعتاً با چند تاشون قرار گذاشتم.
‫درسته.
‫پس من یه شکارچی دکترِ پول‌پرستم.
‫ولی مگه بهت نگفتم نگران نباش؟
‫من واسه تو تور پهن نکردم.
‫چرا؟
‫هان؟
‫چرا نکردی؟
‫منم دکترم.
‫کمک!
‫یکی کمک کنه!
‫- هان؟ ‫- هان؟
‫صبر کن، وایسا. بذار بگیرمش.
‫هان؟ ‫اوه، خدای من. چی شده؟
‫بیا اینجا بشینیم.
‫دوک‌هوا، می‌تونی بگی کجات درد می‌کنه؟
‫یه لحظه.
‫گلوت؟
‫صدای گرفته و خفه‌اش
‫وقتی تو حالت سه‌پایه نشسته....
‫چونه‌اش بالاست و دهنش بازه ‫تا بهتر نفس بکشه.
‫همش علائم کلاسیک اپی‌گلوتیت حاده.
‫[التهاب اپی‌گلوت]
‫بچه‌ها راه‌های هوایی تنگی دارن،
‫بنابراین اگه فوراً به بیمارستان منتقل نشن
‫مشکلات شدید تنفسی ‫می‌تونه کشنده باشه.
‫این یه مورد اورژانسیه. ‫بگین قایق پزشکی بیاد.
‫برای لوله‌گذاری آماده بشید ‫و بیاید به بندر.
‫بله.
‫[وارد کردن لوله به مجرای بدن]
‫من باهاش می‌رم.
‫- یکی کمکم کنه. ‫- چشم، خانم.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫[داروخانه]
‫[بزرگسال - اطفال]
‫همه چی آماده‌ست.
‫چرا جواب نمی‌دن؟
‫عجله کنین، عجله کنین!
‫- گوشی پزشکی. ‫- گوشی پزشکی.
‫برش گردون طرف من.
‫اوه! قایق کدخدا داره میاد.
‫این طرف!
‫اینجا، اینجا!
‫- تو هم آماده شو، دکتر دو. ‫- من؟ نه، من نمی‌تونم.
‫من متخصص اطفال نیستم،
‫و تا حالا این کارو ‫تو یه مورد واقعی انجام ندادم.
‫به خودت مسلط باش، دکتر دو.
‫من دستم آسیب دیده،
‫و تو تنها دکتری هستی که نوشیدنی مصرف نکرده.
‫[ماهیگیری پیون‌دونگ‌دو]
‫از گارد ساحلی خبر گرفتم!
‫نگران نباشید، ‫من برای اورژانس‌های محلی گواهینامه دارم!
‫می‌برمتون که به قایقشون برسید، ‫پس زود باشید بپرید بالا!
‫دست منو بگیر.
‫- زود سوار شید. ‫- خدای من.
‫- باید عجله کنیم! ‫- زود باش، بریم.
‫مراقب باش.
‫درست میشه.
‫چیزی نیست دوک‌هوا.
‫- من یه پتو میارم. ‫- دکتر جی‌اویی!
‫دکتر جی‌اویی.
‫قرار شد با هم بریم، یادتونه؟
‫جلیقه نجاتتون رو بپوشید ‫تا بتونیم بریم.
‫باشه.
‫دکتر دو، دوک‌هوا...
‫دوک‌هوا...
‫دکتر دو، آماده لوله‌گذاری بشید.
‫دوک‌هوا...
‫- دوک‌هوا، بیدار شو. ‫- زود باش!
‫- اوه، دوک‌هوا... ‫- موتور رو خاموش کن!
‫شما باید انجامش بدید، دکتر دو.
‫ناخدا، داره می‌میره! ‫خواهش می‌کنم تندتر برید!
‫سون‌او!
‫نه، نه، من نمی‌تونم این کارو بکنم.
‫از همین الان داره ‫علائم سیانوز رو نشون می‌ده،
‫و این یعنی به زودی از دستش می‌دیم.
‫از نظر قانونی، شما دلیل موجهی برای ‫رد کردن درمان دارید،
‫و اگه واقعاً نخواید انجامش بدید، ‫من نمی‌تونم مجبورتون کنم.
‫ولی لطفاً این بچه رو نجات بدید.
‫دکتر دو، من کمکتون می‌کنم. باشه؟
‫- خواهش می‌کنم. ‫- دکتر، لطفاً نجاتش بدید.
‫بیا جامون رو عوض کنیم.
‫- باشه. ‫- دوک‌هوا...
‫دوک‌هوا، یه کم دیگه طاقت بیار.
‫لوله‌گذاری توی قایق اصلا آسون نیست.
‫اول یه دید واضح از راه هوایی پیدا کن.
‫لوله‌گذاری چیزی نیست که با حس انجام بدی.
‫باید قبل از اینکه پیش بری، ‫تاییدیه بصری داشته باشی.
‫من اپی‌گلوت رو می‌بینم.
‫تارهای صوتی رو می‌بینی؟
‫خب...
‫اگه اونجا رهاش کنی، ‫می‌ره تو مری.
‫از تیغه لارنگوسکوپ استفاده کن ‫تا مستقیماً اپی‌گلوت رو بلند کنی
‫که حنجره باز بشه.
‫سون‌او!
‫وای. نباید همین‌طوری بلندش کنی.
‫اگه به دندون‌ها فشار بیاری، ‫تیغه اونا رو می‌شکنه.
‫به سمت بالا و جلو بکشش.
‫ورم حنجره دید نای رو مسدود کرده.
‫نمی‌تونم لوله رو وارد کنم.
‫الان چطور؟
‫- بازه. لوله رو بده به من. ‫- چشم، دکتر.
‫- لوله داخل شد. گاید رو دربیار. ‫- چشم، دکتر.
‫- سریع تنفس دستی رو وصل کن. ‫- چشم، دکتر.
‫[دستگاه تنفس دستی]
‫گوشی پزشکی.
‫سیانوزش برطرف شده.
‫این یعنی هوا داره به ریه‌هاش می‌رسه.
‫ممنون، دکتر.
‫دکتر دو، حالت خوبه؟
‫سون‌او!
‫دکتر دو!
‫سون‌او!
‫- دکتر دو! ‫- دکتر دو جی‌اویی!
‫یعنی چی...
‫دکتر دو!
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[نگران اون موضوع نباشید.]
‫[دکترا موظفن...
‫به اسرار بیماراشون احترام بذارن.]
‫[چک کردن پلی‌بک کاملاً ضروریه!]
‫خانم هاری.
‫چرا داری تردید می‌کنی؟
‫داری میری؟
‫خیلی حواسش به اونه.
‫پس تو بودی، خانم یوک هاری.
‫انگار شایعات درست بودن.
‫اینکه خانم یوک هاری یه شکارچی دکتره.
‫اون زن... واقعاً از تو خوشش نمیاد.
‫ولی خودت گفتی ‫باید به این رابطه یه شانسی بدیم.
‫هاری.
‫من که بهت گفتم باهات به هم نمی‌زنم!
‫چرا؟ به خاطر اون پزشک طرحیه ‫که باهاش اومدی اینجا؟
‫دکتر دو!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M