‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫از این به بعد هر وقت ببینمت ‫یاد سون‌او می‌افتم.
‫همیشه قراره همین‌طوری باشه، نه؟
‫دکتر دو، حالت خوبه؟
‫بیمار به هوش اومد!
‫من خوبم.
‫دوک‌هوا...
‫دوک‌هوا چطوره؟
‫اپی‌گلوتیت حاده.
‫در حال حاضر تحت تاثیر آرام‌بخش ‫واکنشی نشون نمیده،
‫اما بسته به وضعیت و روند بهبودیش،
‫دوز دارو رو کم می‌کنیم ‫تا به هوش بیاد.
‫با وجود اپی‌گلوتیت حاد، ‫باید بهش آنتی‌بیوتیک بدیم
‫و دقیق تحت نظرش داشته باشیم.
‫نگرانی اینه که عوارض احتمالی ‫ممکنه منجر به آسیب مغزی،
‫یا در موارد شدیدتر، حتی مرگ بشه.
‫نه!
‫اوه، دوک‌هوا!
‫دکتر، لطفاً دوک‌هوا رو نجات بده.
‫دختر عزیزم...
‫چیزی که دکتر الان گفت
‫بدترین سناریوی ممکنی بود ‫که می‌تونه اتفاق بیفته.
‫ما زود متوجه شدیم ‫و سریعاً درمانش رو شروع کردیم.
‫خیلی نادره که یه بچه ‫دچار آسیب مغزی دائمی بشه،
‫بنابراین نیازی نیست خیلی نگران باشین.
‫اما آخه دکتر گفت دوک‌هوا...
‫این کاریه که یه دکتر باید انجام بده.
‫دکترها باید برای ‫بدترین سناریوهای ممکن آماده باشن،
‫فقط برای اینکه مطمئن بشن بیمار ‫بهترین مراقبت ممکن رو دریافت می‌کنه.
‫شما هم باید درمان بشید، خانم.
‫بله؟
‫منظورم پاهاتونه.
‫اوه، من خوبم.
‫حالم خوبه.
‫اما ممکن بود به خاطر ما...
‫شما اتفاق وحشتناکی براتون بیفته.
‫خیلی متأسفم.
‫واقعاً متأسفم.
‫اشکالی نداره. فقط یه لحظه از حال رفتم.
‫خوبم.
‫- اما... ‫- اوه، من هم خوبم.
‫کاملاً حالم خوبه.
‫اما شما هم افتادید تو آب.
‫من خوبم.
‫واقعاً حالتون خوبه؟
‫«قسمت پنجم: رسوایی پیون‌دونگ»
‫دکتر دو.
‫بله؟
‫اوه.
‫چرا این کارو کردی؟ خطرناک بود.
‫چیزی نبود.
‫من شناگر خوبی‌ام.
‫شاید بهِم نیاد، ‫اما تو یه جزیره به دنیا اومدم و بزرگ شدم.
‫- ولی باز هم... ‫- بابا، واسه چی مِن‌مِن می‌کنی؟
‫تشکر کن و تمومش کن.
‫جفتمون سالم اومدیم بیرون، ‫همین مهمه.
‫ممنون.
‫زیرزمین اول.
‫منم می‌خوام ازت تشکر کنم.
‫تو هر دوشون رو نجات دادی.
‫هم دوک‌هوا و هم مامانش رو.
‫لطفاً راه رو باز کنید.
‫- داریم رد میشیم. ‫- ممنون.
‫درها بسته میشن.
‫طبقه اول.
‫هوم؟ خانم یوک هاری؟
‫پس خودت بودی، خانم یوک هاری!
‫پرستارها گفتن شما رو تو اورژانس دیدن،
‫و من بهشون گفتم امکان نداره.
‫اما خودتی!
‫آره، خب، داستانش مفصله...
‫باید بهمون خبر می‌دادی که داری میای.
‫خب ایشون کی هستن؟
‫اوه، ایشون دکتریه که باهاش کار می‌کنم.
‫اوه.
‫دکتری که باهاش کار می‌کنی، هان؟
‫سلام، من پرستاریم که قبلاً ‫با خانم یوک کار می‌کردم.
‫بله. من دو جی‌اویی هستم.
‫ما دیگه باید بریم. ‫ایشون هنوز بیماره، پس...
‫بیا بریم.
‫یوک هاری اومده بیمارستان. ‫با یه پسر.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫خانم یوک؟
‫بله. نگرانت کردم، نه؟
‫دوک‌هوا داره با آنتی‌بیوتیک درمان میشه، ‫و دکتر دو هم حالش خوبه.
‫خودت چی؟
‫منم حالم خوبه.
‫چی گفت؟
‫به محض اینکه جواب آزمایش دکتر دو رو بگیریم ‫برمی‌گردیم.
‫باشه. به بقیه خبر میدم.
‫گفت حال همه خوبه.
‫اوه، خیالم راحت شد.
‫خیلی وقت بود ازشون خبری نداشتیم، ‫می‌ترسیدم اتفاقی براشون افتاده باشه.
‫آره. منم همین‌طور.
‫حالا که گفت حال همه خوبه، ‫بیاید همه برگردیم سر کارمون.
‫امروز دو نفر کم داریم، ‫پس بیاید به خودمون بیایم.
‫باشه.
‫خیلی عجیب نیست؟
‫خیلی بهش اهمیت میده.
‫آره. خیلی عجیبه.
‫نتایج آزمایشت همه خوبن، ‫اما یه ضربه مغزی خفیف داری.
‫باید امشب رو برای مراقبت بیشتر ‫تو بیمارستان بمونی.
‫بله.
‫داری میری؟
‫اوه، نه، فقط می‌خواستم برم فروشگاه.
‫اوه.
‫اینکه به عنوان بیمار اینجایی ‫یه کم تو رو ترسونده نه؟
‫یکم صبر کن. ‫قبل از اینکه آمپولت رو بزنن برمی‌گردم.
‫شنیدی؟
‫شنیدم یوک هاری اینجاست.
‫با اون بیمار اورژانسی که ‫افتاده بود تو آب اومد.
‫وای. فکر کن با اینکه می‌دونست ‫دکتر دونگ‌سوپ اینجاست بازم اومد.
‫اونم با یه پسر. باور نکردنیه.
‫آره واقعا.
‫چیزی که عجیب‌تره اینه که ‫ظاهراً پسره یه پزشک طرحیه.
‫انگار شایعات درسته.
‫که یوک هاری یه شکارچی دکتره.
‫صد در صد.
‫وای تو خبر نداری.
‫اون موقع اینجا یه رسوایی بزرگ شد.
‫همه باید با احتیاط رفتار می‌کردیم...
‫اگه چیزی هست که می‌خوای بدونی ‫راحت باش و بهم بگو.
‫من دیگه میرم.
‫منظورت چیه ‫نمی‌تونی انجامش بدی؟ هان؟
‫تو دکتری، ‫پس کارتو بکن و درمانم کن، باشه؟
‫چه خبر شده؟
‫میشه یه کم سر عقل بیاریش؟
‫می‌بینی؟ حتی پیرهنم رو درآوردم،
‫اما یهو میگه برام طب سوزنی انجام نمیده.
‫مگه وظیفه نداری بیمار رو درمان کنی؟
‫چرا هیچی نمیگی؟
‫یه چیزی بگو، باشه؟ هی!
‫- لطفاً ولش کنین و... ‫- داری منو تحقیر می‌کنی؟
‫- کافیه. ‫- یعنی چی؟
‫باور کن، ‫نباید با من این کار رو کنی.
‫تداخل تو کارهای پزشکی ‫یا حمله به کادر درمان
‫یه جرم جدیه.
‫هی، تویی که داری به من حمله می‌کنی!
‫اصلاً می‌دونی من کی‌ام؟
‫اصلاً نمی‌دونم کی هستی.
‫می‌خوای زنگ بزنم پلیس ‫تا بتونیم شناساییت کنیم؟
‫هی، فهمیدم.
‫چرا آخه زنگ بزنیم پلیس؟ ‫لعنتی.
‫ولم کن، فهمیدم.
‫هی کوچولو... من ورزشکارم، بابا.
‫زنگ بزن پلیس. به هرکی می‌خوای زنگ بزن.
‫گور باباش. می‌دونی چیه؟
‫اصلاً به اون آشغالای تو آمریکا زنگ بزن، ‫ان‌اف‌اس، برام مهم نیست، لعنتی!
‫- تک‌تکشون رو می‌کشم. ‫- وای خدایا، آقای یوم، چی شده؟
‫- چی شده؟ ‫- سرم شلوغه، دارم میرم.
‫یه مشت جوون نادون چی می‌دونن؟
‫حسابی ادبشون می‌کنم.
‫ای وای...
‫اون عوضی اصلاً نمی‌دونه ‫ان‌اف‌اس چیه.
‫سلام، آقای کو. قربان! بله.
‫ساخت و ساز؟ ‫خیلی خوب پیش میره، قربان.
‫شما نگران نباشید. بله، البته.
‫دوهزار وون؟
‫حتماً کارها رو تا قبل از مهلت تموم می‌کنم.
‫متوجهم، قربان. شما که منو می‌شناسید.
‫من یوم بیونگ‌چول هستم.
‫کلی وقت داریم.
‫بله. متوجهم. وفاداری ابدیم رو ‫به شما اعلام می‌کنم، قربان!
‫هی، این بیونگ‌چول نبود؟
‫کِی اومده اینجا؟
‫شنیدم مسئول ‫پروژه ساخت سکوی بالگرد شده.
‫حتماً خودش رو چسبونده ‫به کله‌گنده‌های شهر.
‫پروژه ساخت سکوی بالگرد؟
‫خدای من.
‫چرا دارن یه سکوی بالگرد ‫کاملاً سالم رو خراب می‌کنن؟
‫اون یارو دوباره می‌خواد دردسر درست کنه.
‫داره دیوونه‌م می‌کنه.
‫چت شده؟
‫اول من دوک‌هوا رو معاینه کردم.
‫اگه درست معاینه‌اش می‌کردم...
‫اتفاقی که برای دوک‌هوا...
‫دکتر جی‌اویی...
‫و خانم هاری افتاد...
‫پیش نمی‌اومد.
‫من از...
‫درمان بیمارام می‌ترسم.
‫گرسنه‌ت نیست؟
‫خب... یکم.
‫- بیا بخوریم. ‫- بخوریم.
‫همبرگر دوست داری؟
‫آره، دوست دارم.
‫من همه چیزِ کلینیکمون رو دوست دارم،
‫به جز اینکه هیچ همبرگرفروشی‌ای نداره.
‫حتماً خیلی همبرگر دوست داری.
‫آره. غذای آرامش‌بخشمه.
‫از وقتی کوچیک بودم،
‫مامان‌بزرگم هر وقت اتفاق بدی می‌افتاد ‫برام همبرگر می‌خرید.
‫وقتی با دوستم دعوا می‌کردم، ‫وقتی تو امتحان گند می‌زدم،
‫و حتی وقتی مامان‌بزرگم دعوام می‌کرد.
‫حتماً با مامان‌بزرگت ‫خیلی صمیمی هستی.
‫ما شدیداً صمیمی هستیم.
‫از وقتی کوچیک بودم، ‫مامان‌بزرگم تنها کسی بود که تو دنیا داشتم.
‫مامان‌بزرگم مامانمه، بابامه، دوستمه، ‫و همه‌چیزمه.
‫اون همه‌کسِ منه.
‫سس کچاپ ریخته روت.
‫خب...
‫- ممنون. ‫- همونجاست.
‫انگار شایعات درسته.
‫که یوک هاری یه شکارچی دکتره.
‫اگه چیزی هست که می‌خوای بدونی ‫راحت باش و بهم بگو.
‫هی، دکتر دو...
‫تو...
‫بی‌خیال.
‫خب...
‫غذام تموم شد، دیگه میرم.
‫ولی احتمالاً کشتی‌ها دیگه کار نکنن.
‫میرم یه اتاق می‌گیرم.
‫فردا تو بندر همدیگه رو می‌بینیم.
‫خانم یوک...
‫هاری.
‫چرا گوشیتو جواب ندادی؟
‫این همه بهت زنگ زدم.
‫می‌دونی چقدر نگرانت بودم؟
‫شنیدم منتقل شدی به یه جزیره.
‫اونجا اوضاع چطوره؟
‫می‌خواستم بیام دیدنت، اما...
‫به نظر میاد حالت خوبه. ‫خوب به نظر می‌رسی.
‫من حالم خیلی خوب نبوده. ‫خیلی بهت فکر می‌کردم.
‫آره، معلوم بود.
‫هنوزم اینجا دارن پشتم حرف می‌زنن.
‫ظاهراً، ‫من یه شکارچی دکتر پول‌پرستم.
‫خب، مردم دچار سوءتفاهم شدن ‫چون من خیلی دارم تقلا می‌کنم که...
‫سوءتفاهم؟
‫فکر کنم نیتت همین بود.
‫مطمئنم منو آدم بده کردی،
‫تا خودت آدم خوبه به نظر برسی.
‫هاری.
‫بیا دیگه دعوا نکنیم.
‫بهت که گفتم متأسفم.
‫ما دعوا نمی‌کنیم. ما به هم زدیم، باشه؟
‫منظورت چیه که «به هم زدیم»؟
‫من باهات به هم نمی‌زنم!
‫بهت گفتم که باهات به هم نمی‌زنم.
‫چرا؟ به خاطر اون پزشک طرحیه ‫که باهاش اومدی اینجا؟
‫اون عوضی از من بهتره؟ هان؟
‫پس می‌خوای با اون باشی؟
‫فراموش کن. حرفی باهات ندارم.
‫کجا داری میری؟ ‫چطور جرأت می‌کنی؟
‫حرفم باهات تموم نشده.
‫دکتر دو!
‫تو دیگه کدوم خری هستی؟
‫اوه، پس تو همون پزشک طرحی هستی ‫که باهاش اومده اینجا؟
‫دکتر دو، ولش کن.
‫بیا فقط بریم.
‫دیگه حرفی برای گفتن نمونده.
‫بهتره به خودت بیای!
‫اون واقعاً از تو خوشش نمیاد.
‫با سه تا دکتر اینجا دوست بوده، ‫از جمله من!
‫به محض اینکه یکی بهتر پیدا میشه ‫سریع میره با اون.
‫اون یه پول‌پرسته.
‫دارم بهت میگم واست تور پهن کرده شکارت کنه!
‫برام مهم نیست پول‌پرسته یا نه.
‫در اصل منم که دارم التماسش می‌کنم ‫من رو شکار کنه.
‫چی؟
‫خدایا.
‫اما راستش، خیالم راحت شد.
‫چون هر کی چشم داشته باشه ‫می‌تونه ببینه مرد بهتر کیه.
‫پس حد خودتو بدون و گمشو، باشه؟
‫من و تو در یه سطح نیستیم.
‫بیا بریم، خانم یوک.
‫- چی؟ ‫- یعنی چی؟
‫الان ضایعش کرد؟
‫پس این دومین باره که ضایعش می‌کنن.
‫ببخشید که پات کشیده شد ‫تو ماجرای کثیف من.
‫هیچ هم کثیف نیست.
‫مشکل از اوناست.
‫از خانم سوجونگ ‫همه چیز رو درباره من نشنیدی؟
‫نه، هیچی از حرفاش رو نشنیدم.
‫به هر حال همش شبیه چرت و پرت بود.
‫منم مثل همه با آدم‌ها قرار گذاشتم ‫و به هم زدم...
‫اما مردم بهم می‌گفتن ‫یه شکارچی دکتر پول‌پرستم.
‫فکر نمی‌کردم از اونایی باشی ‫که بذاری این شایعات روت تأثیر بذاره.
‫خودمم این‌طور فکر نمی‌کردم.
‫فکر می‌کردم برام مهم نیست ‫مردم پشتم چی میگن،
‫چون هیچی درباره ‫اینکه من واقعاً کی هستم نمی‌دونستن.
‫اما فکر کنم فقط داشتم ‫ادای آدمای سرسخت رو درمیاوردم.
‫وقتی تو رو با خانم سوجونگ تنها دیدم...
‫واقعاً ترسیدم.
‫نگران بودم که تو هم اون شایعات رو باور کنی.
‫و حس کردم داری ازم فاصله می‌گیری و...
‫همین باعث شد عصبانی بشم و بترسم.
‫خب در مورد اتفاقی که قبلاً افتاد من...
‫می‌دونم. فقط چون ‫عذاب وجدان داشتم بدبین شده بودم.
‫وانمود کردم به خاطر مامان‌بزرگم ‫اومدم پیون‌دونگ‌دو...
‫اما راستش، فرار کردم تا بتونم ‫تو آغوشش آرامش پیدا کنم.
‫مثل یه ترسو.
‫وقتی درد غیرقابل‌تحمل میشه...
‫همه فرار می‌کنن.
‫منم زیاد فرار می‌کنم.
‫می‌خوای برات همبرگر بخرم؟
‫چی؟
‫راستش یه همبرگرفروشی ‫خیلی خوب این دور و بر می‌شناسم.
‫می‌دونم نصف همبرگرت رو هم نخوردی.
‫راست میگی.
‫یکم استراحت کن. من دیگه میرم.
‫- میری؟ ‫- هان؟
‫آخه چه جور پرستاری ‫بیمارش رو ول می‌کنه میره؟
‫بهت که گفتم. این اولین باریه که ‫به عنوان بیمار اینجام، پس...
‫خیلی می‌ترسم.
‫مادر.
‫سلام؟
‫چیزی خوردین؟
‫بله، دوک‌هوا غذاشو خورد.
‫تو رو می‌گم نه دوک‌هوا. ‫خودت چیزی خوردی؟
‫ببخشید، مادر.
‫خدای من، گریه نکن.
‫تو جون دوک‌هوا رو نجات دادی.
‫حتماً خوب غذا بخور ‫و مستقیم برو بخواب. باشه.
‫خیالمون راحت شد، نه؟
‫- همه‌شون زنده موندن. ‫- وای، آره.
‫همه‌اش به خاطر شماست، آقای پارک.
‫نه بابا، من کاری نکردم.
‫قهرمان واقعی خانم هاریه.
‫همینجوری خودش رو انداخت ‫تو آب تاریک و سیاه.
‫هرچی بیشتر بهش فکر می‌کنم، ‫بیشتر شگفت‌زده میشم.
‫بدون یه لحظه مکث پرید تو آب.
‫قضیه پریدن هاری تو آب چیه؟
‫می‌جا، قضیه اینه که...
‫هی، الان داشتید درباره چی حرف می‌زدید؟
‫منظورتون چیه ‫که هاری خودش رو انداخت تو آب؟
‫خب، ببین...
‫پس، هاری فقط همراهیشون نمی‌کرد.
‫مجبور شد بره چون افتاده بود تو دریا؟
‫می‌جا، ببین...
‫آخه چطور هیچ‌کس ‫جلوش رو نگرفت که همچین کاری نکنه؟
‫ما وقت نداشتیم جلوش رو بگیریم.
‫تا دکتر دو افتاد تو آب ‫اونم پرید تا نجاتش بده.
‫با این حال بازم باید جلوش رو می‌گرفتید!
‫خدای من.
‫با خودش چی فکر کرده ‫که اون‌طوری پریده تو دریا؟
‫هاری، با خودت چی فکر کردی؟
‫هان؟
‫حالتون خوبه، خانم؟
‫مسکنه.
‫مطمئنم استرس باعث میگرن شده.
‫بذار بگم که منم خیلی علاقه خاصی ‫به مرکز بهداشت عمومی ندارم.
‫شما دکترای جوون و دو تا پرستار ‫غیر از هاری دارید اما از بین همه...
‫شما نوه عزیزم رو نصفه‌شب فرستادید...
‫متأسفم، خانم.
‫و حالا که حرفش شد، ‫بذار یه چیز دیگه ازت بپرسم.
‫تو از هاری خوشت میاد؟
‫می‌دونم اهالی روستا ‫درباره تو و هاری چی میگن.
‫اینم یه چیز دیگه‌ست که ‫واقعاً اذیتم می‌کنه،
‫پس لطفاً با تظاهر به اینکه بهش اهمیت میدی، ‫بهش علامت اشتباه نده.
‫من تظاهر نمی‌کردم.
‫چی گفتی؟
‫تو اینجا بخواب، خانم یوک.
‫عمراً. تو بیماری.
‫پس به حرف بیمار گوش کن. ‫می‌خوای به بیمار استرس وارد کنی؟
‫- اصلاً. زودباش دراز بکش. ‫- محض رضای خدا.
‫یه کم صداتون رو بیارید پایین، باشه؟
‫دیدی؟ ‫واقعاً می‌خوای به بیمارت استرس وارد کنی؟
‫زودباش دراز بکش.
‫واقعاً که...
‫اصلاً هرچی. من که دراز کشیدم.
‫دیدی؟ برات خیلی کوچیکه.
‫- جات راحت نیست. ‫- خوبه.
‫واقعاً که...
‫خانم هاری.
‫بله؟
‫یکم پیش...
‫بی‌خیال.
‫شب بخیر.
‫[یوپونگ زیبا، ساکنان شاد]
‫لعنتی، صاف نبریدمش.
‫قضیه پیون‌دونگ‌دو رو ‫همون‌طور که گفتم حل کردی، درسته؟
‫متأسفانه اقدام انضباطی علیه پزشک طرحی
‫واقعاً امکان‌پذیر نیست.
‫این دیگه چه چرت و پرتیه؟
‫روزی که رسیدم یه اتفاقی افتاد.
‫یه مورد اورژانسی برای یه بچه پیش اومد،
‫اما پزشک طرحی‌ای که ‫قرار بود اخطار بگیره،
‫جونش رو به خطر انداخت تا نجاتش بده.
‫دادن اخطار به همچین پزشکی
‫تأثیر منفی روی روحیه‌شون می‌ذاره، پس...
‫وایسا ببینم، یعنی میگی ‫پزشک طرحی پیون‌دونگ‌دو
‫جونش رو به خطر انداخت ‫تا جون یه بچه رو نجات بده؟
‫بله.
‫خب، در این صورت، ‫باید با اون دکتر ملاقات کنم.
‫چی؟
‫نمی‌فهمی؟
‫به عنوان کسی که رویای ‫مدرن کردن سیستم درمان رو داره
‫این دقیقاً همون داستانیه ‫که می‌تونم ازش استفاده کنم.
‫سعی کن خودتو برسونی.
‫بله. باید ببینمش.
‫[بیمارستان دانشگاه آسونگ]
‫اینم نسخه و رسیدتون.
‫بریم؟
‫باشه.
‫کشتی داره راه میفته، پس...
‫انگار دیگه داری میری.
‫بله.
‫حتماً تو جزیره حسابی جا افتادی، خانم هاری.
‫دیدن اینکه این‌طوری موفق شدی ‫مایه آرامشه.
‫واقعاً مایه آرامشه.
‫خانم سوجونگ.
‫می‌خوام بدونی که من از همه‌تون خوشم میومد.
‫می‌خواستم با همه بسازم،
‫و می‌خواستم بیشتر تلاش کنم ‫تا شما هم از من خوشتون بیاد
‫و اون شایعات عجیب و غریب رو از بین ببرم.
‫اما اوضاع خوب پیش نرفت، ‫و این واقعاً اذیتم کرد.
‫اما رفتن باعث شد یه چیزی رو بفهمم.
‫«خوشحالم که از این خراب‌شده رفتم.»
‫خانم یوک هاری!
‫و یه چیز دیگه.
‫اگه یه بار دیگه با من دربیفتی، ‫جدی جدی می‌کشمت.
‫بیا بریم.
‫اوه، باشه.
‫این چیه؟ اوه، خدای من.
‫تا سال دیگه می‌تونیم با اینا جشن بگیریم.
‫اینا چیه؟
‫نمی‌دونم روستایی‌ها از کجا فهمیدن ‫دکتر دو داره مرخص میشه،
‫اما از صبح وضع همین‌قدر دیوانه‌وار بوده.
‫هر غذای سالمی که فکرشو بکنید ‫از زمین و دریا و هوا آوردن.
‫می‌تونیم یه ضیافت حسابی راه بندازیم.
‫اما چرا همه فقط دنبال دکتر دوئن؟
‫یه نفر دیگه هم هست که نیاز به بهبودی داره.
‫- هان؟ ‫- هیچی.
‫- من اینا رو جابه‌جا می‌کنم. ‫- بذارشون تو یخچال.
‫اوه، چی شده؟
‫خانم ایوم! جونگ‌سون، کجات درد می‌کنه؟
‫درد می‌کنه...
‫اون نقطه درد نمی‌کنه.
‫به نظرت چطوره؟
‫هوم...
‫به نظر میاد مچ پات پیچ خورده.
‫برات یه کم انستید تجویز می‌کنم.
‫- اون که نمیشه. ‫- هان؟
‫من وقتی استروئید می‌خورم ‫عوارض جانبی نشون میدم.
‫پس باید بری بخش طب کره‌ای درمانش کنی.
‫بخش طب کره‌ای؟
‫خب، من؟
‫فکر کنم اگه بری شهر درمانش کنی بهتر باشه.
‫چرا؟
‫الان به نظر یه التهاب جزئی میاد،
‫اما ممکنه چیز جدی‌تری باشه، ‫حتی ممکنه شکستگی باشه.
‫باید بری یه بیمارستان توی شهر ‫تا درست تشخیص بدن...
‫چرا باید این کارو بکنم؟
‫من اینجا یه دکتر طب کره‌ای دارم،
‫پس چرا باید پول و وقتمو هدر بدم ‫برم شهر؟
‫همین‌جا درمانش می‌کنم.
‫- خانم ایوم. ‫- چیه؟
‫می‌ترسی درمانش کنی؟
‫پس ولش کن. ‫سعی می‌کنم خودم تحملش کنم.
‫واقعاً نباید زیاد تکون بخوری...
‫فکر کنم مجبورم پامو رو زمین بکشم.
‫کشتی به مقصد ‫پیون‌دونگ‌دو، پیون‌دونگ‌دو در حال حرکته.
‫واقعاً حالت خوبه؟
‫نه.
‫اگه داروهات رو لازم داری، ‫می‌تونیم برگردیم بیمارستان تا...
‫اما خودت گفتی باید اینو امتحان کنیم.
‫اون هم در حالی که دستت رو گرفتم.
‫اوه...
‫اگه خیلی ترسیدم، ‫فقط دستت رو می‌گیرم.
‫اوهوم.
‫بریم؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اگه اینقدر نگرانمی...
‫اون چیزی که پخش کردی رو ‫بذار دوباره گوش بدم.
‫منظورت چیه؟
‫اون آهنگی که اون موقع برام گذاشتی.
‫گفتی موسیقی به درمان اضطراب کمک می‌کنه.
‫هرچی گشتم نتونستم پیداش کنم.
‫واقعاً دنبالش گشتی؟
‫فکر کردم شاید یه موسیقی خاصی باشه...
‫یادته اون موقع چقدر باهام سرسنگین بودی؟
‫یه لحظه صبر کن.
‫[حمل و نقل دریایی یوپونگ]
‫حتماً دارم پیر میشم.
‫پوستم همش جوش می‌زنه.
‫خیلی ورم کرده.
‫خانم ایوم، لطفاً لجبازی نکن
‫و زودتر برو بیمارستان، باشه؟
‫نمیرم.
‫اگه این التهاب رو درمان نکنی، ‫ممکنه مزمن بشه.
‫چیزی که تا آخر عمرت درگیرش میشی.
‫واسه همین می‌تونی همین‌جا منو درمان کنی.
‫آخه مشکلت چیه؟
‫بهت که گفتم می‌ترسم، نگفتم؟
‫اگه کسی رو اشتباه درمان کنم...
‫خدای من، دکتر یونگ.
‫می‌دونی که داری بی‌دلیل ‫خودت رو سرزنش می‌کنی، مگه نه؟
‫چی؟
‫بیماری دوک‌هوا ‫اپی‌گلوتیت حاد تشخیص داده شد.
‫حتی هو جون هم...
‫منظورم اینه که حتی بزرگترین دکتر تاریخ هم ‫نمی‌تونست پیش‌بینیش کنه.
‫ولی باز هم...
‫اگه قرار نیست کاری کنی، ‫اصلاً اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اگه قراره به خاطر یه تشخیص اشتباه ‫سر مردم نق بزنی و نادیده‌شون بگیری،
‫بودنت اینجا چه فایده‌ای داره؟
‫کسی ازت نخواسته ادای خدا رو دربیاری ‫و معجزه کنی، باشه؟
‫اینقدر فکر نکن و فقط کارتو بکن.
‫پس زودباش و یه کاری برای پام بکن. ‫داره منو می‌کشه!
‫زودباش.
‫دارویی نمی‌تونم بخورم که.
‫چون دلت برام می‌سوزه ‫این کار رو می‌کنی، آره؟
‫این دیگه چه چرت و پرتیه؟
‫می‌دونم که از استروئید ‫عوارض جانبی نمی‌گیری.
‫اون دارویی که قبلاً زدی...
‫کورتیکواستروئید بود.
‫اوهوم.
‫اما بازم سعیمو می‌کنم،
‫چون بهم اعتماد کردی.
‫لطفاً همین کار رو بکن.
‫و زودباش چون واقعاً خیلی درد دارم.
‫یه لحظه.
‫- نوش جون. ‫- نوش جون.
‫من اینجوری‌ام که...
‫واقعاً آدم پرحرفی نیستم.
‫- تو؟ ‫- آره.
‫پرحرف شدم چون دلم می‌خواست آدما
‫حسابی ازم خوششون بیاد،
‫و حالا دیگه نمی‌تونم جلوی دهنمو بگیرم.
‫وای چقدر بد.
‫اوهوم.
‫بده نه؟
‫پس ازت می‌خوام که هوامو داشته باشی.
‫- تموم شد، خانم ایوم. ‫- هان؟
‫سعی کن آروم بلند شی.
‫چطوره؟ الان بهتری، نه؟
‫ببین چقدر تو این کار ماهری. ‫اون همه ناله و شکایت الکی بود.
‫ممنون.
‫اوه، خانم ایوم.
‫بله؟
‫دوشنبه‌ها، چهارشنبه‌ها و جمعه‌ها رو ‫برام خالی بذار.
‫هان؟
‫برای درمان طب سوزنیت.
‫باشه مشکلی نیست.
‫چرا قلبم اینقدر تند می‌زنه؟
‫مطمئنم صداشو می‌شنید.
‫هان؟
‫دکتر دو. دکتر دو...
‫بیا با هم بریم خوابگاه.
‫من می‌رسونمت.
‫اوه، نه نمی‌خواد.
‫بذار باهات بیام. فقط نگرانم.
‫الان واقعاً حالم بهتره.
‫هان؟
‫هی، مامان‌بزرگ!
‫اینجا چیکار می‌کنی، هان؟
‫با من بیا.
‫چی شده؟ مشکلی پیش اومده؟
‫گفتم، با من بیا!
‫متأسفم، خانم.
‫من خانم یوک رو تو خطر انداختم.
‫ببخشید که این‌طوری نگرانتون کردم.
‫برام مهم نیست بیفتی تو اقیانوس، ‫یا زنده بمونی یا بمیری.
‫هیچ ربطی به من نداره.
‫من فقط می‌ترسم که هاری ‫دوباره خودش رو تو خطر بندازه.
‫مامان‌بزرگ، به خاطر دکتر دو نبود.
‫تقصیر من بود، باشه؟
‫تازه اونقدرها هم خطرناک نبود.
‫چی میگی آخه بچه!
‫- مامان‌بزرگ، مامان‌بزرگ! ‫- اوه، نه!
‫مامان‌بزرگ!
‫باید ببریمش مرکز.
‫باشه، باشه.
‫[تعاونی شیلات پیون‌دونگ‌دو]
‫یعنی چی...
‫اون می‌جا نبود؟
‫خدای من، چی شده؟
‫باید ببریمش بیمارستان.
‫یه بیمار مبتلا به سرطان سینه ‫با احتمال متاستاز مغزیه.
‫[سرطان سینه]
‫[گسترش سرطان به مغز]
‫مامان‌بزرگ.
‫- بجنبین! ‫- بله، دارم انجامش میدم.
‫مامان‌بزرگ می‌جا سرطان سینه داره؟
‫من حالم خوبه. چیزیم نیست.
‫بیاید ببریمت بیمارستان، باشه؟
‫اوه، من خوبم.
‫خانم، میگرن نشونه بدیه.
‫باید ببریمتون بیمارستان برای معاینه...
‫گفتم لازم نیست نگران من باشید.
‫من خوب میشم.
‫نه، مامان‌بزرگ.
‫اوه، دختر عزیزم.
‫- من خوبم، باشه؟ ‫- نه.
‫من خوبم.
‫بیا بریم خونه، باشه؟
‫خدای من.
‫چه خبر شده؟
‫حالش بده؟
‫من خوبم.
‫اوه، دختر عزیزم. بیا بریم خونه، باشه؟
‫من خوبم.
‫- مامان‌بزرگ. ‫- دختر عزیزم.
‫من خوبم. باشه؟
‫بیا زودتر بریم خونه، بچه‌ی عزیزم.
‫نه.
‫خدایا، من خوبم.
‫چند وقته می‌دونی، دکتر دو؟
‫چیو؟
‫نباید اطلاعات مهم بیمار رو به اشتراک بذاری؟
‫من دیروز برای خانم اوه می‌جا ‫مسکن تجویز کردم.
‫اگه می‌دونستم، یه نسخه مناسب بهش می‌دادم
‫یا یه کاری می‌کردم.
‫حتی اگه می‌دونستی هم ‫کاری از دستت برنمیومد.
‫داره چاووکسیفن مصرف می‌کنه.
‫سرطان مرحله چهار داره.
‫و خود بیمار...
‫نمی‌خواست بقیه بفهمن.
‫هرچند الان دیگه مهم نیست.
‫بفرما.
‫بیا یکم از پاستای مورد علاقه‌ت بخوریم.
‫هاری.
‫فقط یه بار این‌طوری شد.
‫من واقعاً خوبم.
‫می‌دونم که خوبی، مامان‌بزرگ.
‫[خانم یوک هاری]
‫بله؟
‫[بوجونگیک‌گیتانگ]
‫این چیه؟
‫یه داروی گیاهیه.
‫برای خستگی معجزه می‌کنه.
‫اوه، ممنون.
‫متأسفم.
‫کاملاً می‌دونم که...
‫هیچ راهی وجود نداشت بتونم ‫اپی‌گلوتیت حاد دوک‌هوا رو تشخیص بدم.
‫می‌دونم که فقط باید روی کارم تمرکز کنم.
‫اما با این حال، واقعاً معذرت می‌خوام.
‫از تو، از خانم هاری، ‫و همین‌طور از دوک‌هوا.
‫پس لطفاً حتماً بخورش.
‫ببر درونت رو بیدار می‌کنه.
‫اوه.
‫یکم استراحت کن.
‫ببر درون رو بیدار می‌کنه...
‫یه کم زیادی لوس نیست؟
‫مطمئنم قضیه فراتر از این حرفا بود.
‫مامان‌بزرگت چطوره؟
‫الان خیلی بهتره.
‫مرکز هم مراقبت ویژه‌ای ازش می‌کنه،
‫پس خیلی نگران نباش. باشه؟
‫ممنون.
‫- خانم یوک، می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟ ‫- هان؟
‫اوه، حتماً.
‫میشه وقتی داری نگاه می‌کنی در رو ببندی؟
‫بی‌دلیل شیشه‌ای نساختنش که.
‫البته. برای همینه که شیشه‌ایه.
‫اینا. این دوتا چقدر میشن؟
‫- قابلت رو نداره. ‫- هان؟
‫شاید مغازه‌دار باشم اما بی‌احساس که نیستم.
‫تو جون دوک‌هوا رو نجات دادی.
‫عمراً ازت پول بگیرم.
‫نه، بازم باید بذارید حساب کنم.
‫نه، نمی‌خواد.
‫برش دار تا یه بار یه نوشیدنی مهمونم کنی.
‫یعنی برای منم مجانیه؟
‫حتماً، چرا که نه.
‫ایول!
‫یه دقیقه صبر کن.
‫حالا که اینجایی، ‫باید اینو با خودت ببری.
‫صبر کن، این...
‫دیروز که اومدی ‫کل قفسه رو خالی کردی،
‫فهمیدم خیلی دوستشون داری ‫و یه مقدار برات نگه داشتم.
‫که این‌طور.
‫نمی‌دونستم پاستیل دوست داری.
‫من دیگه میرم. بابت اینم ممنون.
‫- بله. ‫- بله.
‫وای خدای من.
‫- مادر جون، من رفتم. ‫- باشه.
‫♪ باید باهاش یه نوشیدنی بزنم ♪
‫پس تو هم از اینا خوشت میاد، هان؟
‫نه بابا.
‫وایسا ببینم. اینا رو برای من گرفتی؟
‫چون شکل همبرگرن؟
‫هوم.
‫پس چرا بهم ندادیشون؟
‫من دیروز به اینا احتیاج داشتم.
‫نه اینکه نخواستم. نتونستم، خب؟
‫برای چی؟
‫دیشب...
‫تو رو با دکتر چی‌یون دیدم...
‫جلوی خونه‌ت.
‫به نظر می‌رسید دارین یه حرف مهمی می‌زنین، ‫پس...
‫اوه، یه چیزی هست که باید بهت بگم.
‫- چی؟ ‫- هان؟
‫اوه، دکتر چی‌یون گفت قراره یه راهی پیدا کنه
‫تا مامان‌بزرگم برای ‫یه آزمایش بالینی تأیید بشه.
‫عالی نیست؟
‫- واقعاً؟ ‫- آره.
‫من خیال می‌کردم شما دوتا دارین...
‫خیال می‌کردی ما داریم چیکار می‌کنیم؟
‫بی‌خیال! فکر کردی چه خبره بینمون؟
‫خب، به نظر می‌رسید شما دوتا ‫خیلی صمیمی هستین، واسه همین من...
‫حسودیت شده بود؟
‫نه، هیچ هم حسودیم نشده بود.
‫بی‌خیال.
‫کاملاً مطمئنم حسودیت شده بود.
‫- حسودیت شده بود، مگه نه؟ ‫- بی‌خیال. چرا باید حسودیم بشه؟
‫داشتم سربه سرت می‌ذاشتم.
‫من که اصلا حقی ندارم حسودی کنم.
‫گفتی هیچ‌وقت من رو شکار نمی‌کنی.
‫هوم.
‫یادت میاد تو بیمارستان چی گفتی؟
‫اینکه حس کردی دارم ازت فاصله می‌گیرم؟
‫آره، حق با تو بود.
‫داشتم ازت فاصله می‌گرفتم.
‫برای اینکه یه وقت متوجه نشی.
‫اما چرا نمی‌خوای شکارم کنی؟
‫اگه چیزی هست که تو من دوست نداری، ‫بهم بگو. درستش می‌کنم.
‫همین الان شکارت کردم.
‫حالا چی میشه؟
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[همینطوری تحت فشار بودم،
‫و تحمل اون نگاه خیره‌ات ‫کار رو سخت‌تر هم کرد]
‫[نورپردازی بی‌نقص روش ما ‫برای ابراز عشق به بازیگران است]
‫امروز رسماً روز اول رابطه‌مونه.
‫نمی‌دونی تو این جزیره کوچیک ‫همیشه یه عده دارن نگاه می‌کنن؟
‫خانم یوک هاری.
‫یه طرف رو انتخاب کن و پاش وایسا.
‫دارم می‌پرسم طرف کی هستی، خب؟
‫دوباره دارین دعوا می‌کنین؟
‫حالا که می‌دونی، انجامش بده.
‫نه! نمی‌تونم انجامش بدم!
‫میشه یه لحظه حرف بزنیم؟
‫دکتر دو.
‫نوشته از فردا باید ‫خودت رو به یوپونگ‌گون معرفی کنی.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M