‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫همین الان شکارت کردم.
‫حالا چی میشه؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌تونی راحت بشینی.
‫چرا زانو زدی؟
‫بس کن، مامان‌بزرگ. داری ما رو می‌ترسونی.
‫شما دو تا این وقت شب ‫بیرون چیکار می‌کردین؟
‫نمی‌دونین تو این جزیره کوچیک ‫همیشه بقیه دارن نگاهتون می‌کنن؟
‫امروز رسماً روز اول رابطه‌مونه.
‫الان چی گفتی؟
‫من خانم هاری رو خیلی دوست دارم، خانم.
‫خب، من ازت خوشم نمیاد!
‫چی؟ چرا ازش خوشت نمیاد؟
‫اونقدر ضعیفه که ‫مجبور شدی کولش کنی،
‫اما مهم‌تر از همه، ‫اون تو رو توی خطر انداخت.
‫اگه هاری بخواد با کسی قرار بذاره،
‫دوست دارم ‫کسی باشه که بتونه بهش تکیه کنه.
‫مادربزرگ، اون هم...
‫بله، پس بیشتر تلاش می‌کنم...
‫تا اعتمادتون رو جلب کنم، خانم.
‫این اتفاق هیچ‌وقت نمیفته، ‫پس اصلاً خودت رو به زحمت ننداز.
‫دیر وقته، دیگه بهتره بری.
‫بهت که گفتم، فایده‌ای نداره!
‫پاشو.
‫اینطور نیست...
‫پاهام گرفت.
‫خیلی متأسفم.
‫باورنکردنیه.
‫- حالت خوبه؟ ‫- اوهوم.
‫اینا فقط به خاطر اینه که ‫خیلی نگران منه.
‫خب، حق داره که نگران باشه.
‫ولی من بهش نشون میدم
‫که کاملاً از پسِ محافظت از تو برمیام.
‫چی؟
‫یه مار.
‫- یه مار تو حیاطتونه؟ ‫- یه مار؟
‫- هان؟ چرا گرفتیش؟ ای بابا... ‫- خب، گرفتمش!
‫گرفتمش!
‫- این کارو نکن. ‫- چشه مگه؟
‫- یه‌جورایی بامزه‌ست. نگاه کن! ‫- بذارش زمین.
‫- مشکلش چیه؟ ‫- بیخیال. بس کن!
‫بیخیال. از نزدیک خیلی بامزه‌ست.
‫فقط ولش کن بره!
‫ولش می‌کنم. الان ولش می‌کنم!
‫هان؟ اگه از اون طرف بری کلی مار می‌بینی.
‫«قسمت ششم: یه راز مگو»
‫دمپایی‌هایی که دور انداختی رو دیدم.
‫این کارو کردی چون نمی‌خواستی ‫مثل مال منو بپوشی، درسته؟
‫من دیگه مال خودمو نمی‌پوشم، ‫تا تو بتونی اونا رو بپوشی.
‫پات آسیب دیده.
‫اونا سبک‌ترین و راحت‌ترین کفش‌های موجودن.
‫پس یه جفت دیگه از این ‫دمپایی‌های گرون‌قیمت خریدی؟
‫خب، آره.
‫اوه...
‫چون فیک بودن انداختمشون دور.
‫به خاطرش خجالت می‌کشیدم و حرص می‌خوردم.
‫«اعلی‌حضرت» که اصلاً نمی‌دونه ‫جنس فیک هم وجود داره.
‫پس اینا رو پس بده و پولت رو پس بگیر.
‫من نمی‌خوام.
‫- نمی‌شه بپوشیشون؟ ‫- چی؟
‫می‌دونم الان پات بدجوری درد می‌کنه،
‫و اینا راحت‌ترین کفش‌هاییه ‫که تا حالا پوشیدم.
‫ولی بازم، این خیلی زیاده‌رویه.
‫صبح بخیر.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫باز دارین دعوا می‌کنین؟
‫اصلاً.
‫بهتون گفتم با هم بسازین، ‫ولی مثل بچه‌ها دعوا می‌کنین.
‫هنوز ظهرم نشده!
‫اونطور که فکر می‌کنین نیست.
‫واقعاً دلم می‌خواست یه جفت برات بگیرم،
‫پس هر کاری دلت می‌خواد باهاشون بکن.
‫فعلاً.
‫- خوب خوابیدی؟ ‫- اوه، بله.
‫- تو چطور، دکتر دو؟ ‫- منم همینطور.
‫- بذار من یه امتحانی بکنم. ‫- هان؟ اوه...
‫لعنتی.
‫بیا.
‫نمی‌خواد.
‫حتی نمی‌تونی اینو باز کنی؟
‫اوه.
‫خانم هاری، میشه یه لحظه حرف بزنیم؟
‫حتماً.
‫- یه لحظه ببخشید. ‫- حتماً.
‫اوه... نزدیک بود با اینا راه بیفتم برم.
‫- وای. خوش اومدین. ‫- سلام.
‫- یه لحظه همین‌جا منتظر بمونین. ‫- بیشترِ کارِ باز کردنش رو من کرده بودم.
‫دکتر جی‌اویی، یه بیمار اومده دیدنتون.
‫- یه بیمار؟ ‫- عجله کنین.
‫سلام. زبونتون چطوره؟
‫الان کاملاً خوب شده.
‫لطفاً اینجا بشینین.
‫چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫قند خونم رو تو مرکز سالمندان چک کردم،
‫- و لعنتی روی ۲۸۰ بود. ‫- ۲۸۰؟
‫جز ماکگولی چیز دیگه‌ای نخورده بودین؟
‫خب، راستش...
‫آخه خیلی عجیبه، ‫ولی من هیچی نخورده بودم.
‫مگه میشه؟
‫باشه، فقط همین یه بار، ‫یه قُلُپ ماکگولی خوردم،
‫- همین. ‫- شوخیتون گرفته؟
‫یعنی حتی همون‌قدرم نمی‌تونم بخورم؟
‫وای خدا.
‫باشه. دیگه ماکگولی نمی‌خورم، باشه؟
‫ورزش کردن رو هم شروع می‌کنم، ‫پس نگران نباش.
‫حسابی مراقب خودم می‌باشم ‫و هفته دیگه دوباره میام.
‫حتماً.
‫مراقب باشین.
‫دکتر دو جی‌اویی واقعاً ‫خیلی به فکر بیمارهاشه.
‫از زنِ منم بیشتر به فکرمه!
‫بذارین تو پرداخت کمکتون کنم.
‫امروز میرم ‫و هفته دیگه برمی‌گردم.
‫باشه، برگشت بی‌خطری داشته باشین.
‫[صندوق ورودی]
‫[ارسال پیام]
‫اصلاً کنجکاو نیستما.
‫فقط واسم سواله ‫چیز مهمیه که باید بدونم یا نه.
‫در مورد چی حرف می‌زدین؟ ‫در مورد مرکز بود؟
‫[یوک هاری]
‫اگه اینو بفرستم خیلی بی‌جنبه به نظر میام؟
‫مشکلی برای دکتر چی‌یون پیش اومده؟
‫چرا تو ساعات کاری کشیدتت کنار؟
‫[یوک هاری]
‫دکتر دو، مامان‌بزرگم ‫برای آزمایش بالینی تأیید شده.
‫فردا آزمایش داره.
‫وای، خیلی برات خوشحالم.
‫تبریک میگم، خانم یوک.
‫اوه...
‫نگاش کن، سعی می‌کنه خونسرد به نظر بیاد.
‫خیلی بامزه‌ست.
‫سلام، ‫با مرکز بهداشت عمومی تماس گرفتین، بفرمایین.
‫فردا؟
‫استاندار گفته می‌خواد منو ببینه؟
‫شما جون دوک‌هوا رو نجات دادین.
‫به نظر می‌رسه می‌خواد ‫به خاطر این کار ازتون تقدیر کنه.
‫گفت شما نماد بی‌نقصِ ‫مدرن‌سازی بهداشت یوپونگ هستین.
‫ولی من که تنهایی این کار رو نکردم.
‫دقیقاً پس وقتی استاندار رو دیدین،
‫از ما هم تعریف کنین، باشه؟
‫و ازش بخواین جایگزین...
‫چرا اونا رو نمی‌پوشه؟ ‫حتماً اون کفش‌ها راحت نیستن.
‫ولی فردا نیرو کم نمیاریم؟
‫قرار بود بریم مرکز سالمندان ‫تا مادربزرگ‌ها رو درمان کنیم.
‫از کی تا حالا مقامات بالا ‫به این چیزا اهمیت میدن؟
‫مجبوریم یه جوری خودمون از پسش بربیایم.
‫اوهوم...
‫چرا نمی‌پوشه؟
‫خدایا، همش داری با خودت پچ‌پچ می‌کنی.
‫در مورد چی پچ‌پچ می‌کنی؟
‫هان؟
‫هیچی. ممنون بابت غذا.
‫دوباره که به غذات دست نزدی!
‫دوباره می‌خوای بری پاستیل کِرمی بخوری، نه؟
‫نخیرم!
‫- بهتره مچت رو موقع خوردنشون نگیرم. ‫- اصلاً نمی‌دونی.
‫برای همینه که نمی‌تونه وزن اضافه کنه.
‫چقدر رو مخه.
‫کاش می‌تونستم باهات بیام، ‫ولی سرم تو مرکز خیلی شلوغه.
‫ولی گفتن آزمایش‌های امروز خیلی سخت نیستن.
‫- ولی... ‫- بله؟
‫...یهویی این قضیه آزمایش بالینی ‫چی بود دیگه؟
‫- هاری، من... ‫- مامان‌بزرگ.
‫شنیدم یه پروفسور خیلی معروف ‫مسئول این آزمایش‌هاست.
‫تازه شنیدم بعضی از بیمارها ‫که وضعشون از تو بدتر بود
‫همین الانش هم یه سری بهبودی‌ پیدا کردن.
‫باشه.
‫ولی هاری، مسئله اینه که...
‫بیا وقتی درمانت تموم شد ‫با هم بریم سفر.
‫کارای زیادی هست ‫که نتونستیم با هم انجام بدیم
‫چون من درگیر درس خوندن بودم ‫و تو درگیر پول درآوردن.
‫درسته. بیا این کارو بکنیم.
‫- کشتی به مقصد یوپونگ در حال حرکته. ‫- خدایا، زودتر عجله کن و برو.
‫نگران من نباش.
‫دیگه راه بیفت برو.
‫- سفر بی‌خطری داشته باشی، باشه؟ ‫- باشه.
‫عجله کن و راه بیفت.
‫هان؟
‫یعنی دکتر دو تونست ‫بدون مشکل سوار بشه یا نه.
‫حالت خوبه؟
‫ببخشید؟
‫نتونستم به خودم بقبولونم که نادیده‌ت بگیرم.
‫اوه، عزیزم، انگار حسابی دریازده شدی.
‫اوه، بله.
‫اون پیراهن دیگه چیه؟
‫خیلی شلخته به نظر میای. حداقل بدوزش.
‫هوم؟
‫- اشکالی نداره. ‫- اشکال داره.
‫مثل یه آدم کاملاً شلخته شدی.
‫فقط همین‌جا می‌پوشمش ‫و بعد میندازمش دور.
‫فقط همین‌جا می‌پوشیش، ‫و بعد میندازیش دور؟
‫بهتره یه جفت دمپایی راحت بپوشی.
‫همینا خیلی هم راحتن.
‫کشتی به مقصد چونگ‌موک‌دو در حال حرکته.
‫اوه، خدایا. هی.
‫هان؟
‫حالت خوبه؟
‫رنگت مثل گچ سفید شده.
‫بله، خوبم.
‫خب پس، برو به سلامت.
‫شما...
‫دوست دارین تا بیمارستان همراهیتون کنم؟
‫واسه چی؟
‫چون وقتی می‌ترسیدم شما کنارم بودین،
‫با خودم گفتم لطفتون رو جبران کنم.
‫از چی باید بترسم؟
‫منو بچه فرض کردی؟
‫[بیمارستان موجی]
‫- بله، خانم یوک. ‫- صحیح و سالم رسیدین؟
‫من الان با مامان‌بزرگت تو بیمارستانم.
‫- من باید تا بعدازظهر اونجا باشم، پس... ‫- مامان‌بزرگم؟
‫حالش چطوره؟
‫خوبه؟
‫وقتی آزمایش‌ها تموم شد ‫بهت خبر میدم.
‫باشه. بهم زنگ بزن.
‫باشه.
‫استرس دارین؟
‫واسه چی باید استرس داشته باشم؟
‫قبل از اینکه وارد آزمایش بالینی بشین ‫ازتون تست می‌گیرن تا ببینن
‫نسبت به درمان چه واکنشی نشون میدین.
‫یه آزمایش ساده‌ست، ‫پس جای ترس نداره.
‫پس ممکنه وقتی تست امروزم تموم بشه، ‫واقعاً وارد آزمایش بالینی بشم؟
‫چه جوری میشه؟
‫خب، من فکر می‌کنم...
‫بیخیال. ‫اصلاً زحمت جواب دادن به خودت نده.
‫می‌دونم بهم میگی ‫که همه‌چی درست میشه.
‫که همه‌چی روبه‌راه میشه.
‫مطمئنم پرسنل بیمارستان ‫همه چی رو براتون توضیح میدن.
‫اما پروسه آزمایش بالینی ‫زیاد هم راحت نیست.
‫اگه دچار عوارض جانبی بشین...
‫ممکنه حتی تو خطر بیشتری قرار بگیرین.
‫سرطان هیچ‌وقت برای بیمار آسون نیست.
‫- اوهوم... ‫- برای همین که...
‫اگه خیلی سخت بود، می‌تونین بگین.
‫باشه.
‫تموم شد.
‫یکم فشارش بدین، ‫و وقتی خونریزی بند اومد، اینو بذارین.
‫الان می‌خوایم نوار قلب بگیریم، ‫پس لطفاً یه لحظه همین‌جا بشینین.
‫- باشه. ‫- بله.
‫خانم اوه می‌‌جا، ‫بیاین ببرمتون نوار قلب بگیرم.
‫خانم اوه می‌جا!
‫خانم اوه می‌جا، اینجایین؟
‫ببخشید.
‫مگه خانم اوه می‌جا نرفتن داخل ‫تا معاینه بشن؟
‫بهشون گفتم اینجا بشینن و منتظر بمونن، ‫ولی نمی‌بینمشون.
‫- اوه، لطفاً یه لحظه منتظر بمونین. ‫- اوه...
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید ‫در حال حاضر در دسترس نمی‌باشد.
‫مامان‌بزرگم حالش خوبه؟
‫[دکتر دودو]
‫وقتی تموم شد حتماً بهم زنگ بزن.
‫[دستورالعمل پیشرفته چیست؟]
‫[یک سند حقوقی ‫مربوط به خواسته‌های یک بزرگسال
‫در رابطه با مراقبت‌های پایان عمر]
‫شما اینجا چیکار می‌کنین؟
‫خدایا، تو مشکلت چیه؟
‫بهت گفتم خودم از پسش برمیام،
‫پس لطفاً تنهام بذار.
‫اوه، خدای من.
‫خانم.
‫اگه می‌ترسین، ‫اشکالی نداره بهم بگین که می‌ترسین.
‫بهت که گفتم نمی‌ترسم.
‫منم سعی کردم این واقعیت، ‫که از دریا می‌ترسم رو پنهون کنم،
‫ولی خانم هاری فهمید.
‫ولی راستش وقتی بالاخره برملا شد...
‫سبک شدم.
‫می‌تونستم هر چقدر دلم می‌خواد بترسم.
‫پس ترسیدن هیچ اشکالی نداره.
‫از همون اول هم هیچ قصدی برای ‫انجام آزمایش بالینی نداشتم.
‫اینم می‌دونم که وقت زیادی برام نمونده.
‫پنج سال بعد از اینکه شیمی‌درمانی شدم،
‫اعلام کردن که از سرطان پاک شدم.
‫من و هاری همدیگه رو بغل کردیم و انقدر ‫گریه کردیم می‌گفتیم همه‌چی تموم شد...
‫ولی خدایا...
‫معلوم شد سرطان به طرز عجیبی سرسخته.
‫تا همه چیز رو ازت نگیره کوتاه نمیاد.
‫رفت و آمد به بیمارستان
‫برای دریافت درمانِ دردناک، ترسناک بود،
‫و فکر کردن به مرگ هم وحشتناک بود.
‫ولی چیزی که بیشتر از همه منو می‌ترسوند...
‫...این بود که لحظات آخرم رو ‫شبیه به یه پوسته توخالی سپری کنم،
‫نه زنده و نه مرده.
‫فقط می‌خوام مثل همیشه ‫به زندگی روزمره‌م ادامه بدم
‫و در نهایت به عنوان مامان‌بزرگ هاری بمیرم.
‫این آرزوی منه.
‫این خیلی خودخواهانه‌ست، مگه نه؟
‫حتماً فکر می‌کنی مامان‌بزرگ خیلی بدی‌ام.
‫اگه هاری می‌فهمید، داغون می‌شد.
‫داری به همین فکر می‌کنی، درسته؟
‫اصلاً.
‫شما...
‫حتماً خیلی احساس تنهایی می‌کردین.
‫من دارم به این فکر می‌کنم.
‫حتماً وحشت کرده بودین ‫که تنهایی با این مسئله دست‌وپنجه نرم کردین.
‫بله، خانم یوک.
‫هنوز دارن معاینه‌شون می‌کنن.
‫وقتی تموم شد بهت خبر میدم.
‫باشه.
‫[من عاشق یوپونگم]
‫سلام.
‫- شما دکتر دو جی‌اویی هستین، درسته؟ ‫- بله.
‫که اینطور. از این طرف.
‫اوه. سلام. از این طرف.
‫اوه، خدای من.
‫دکتر دو جی‌اویی.
‫خبرنگارها ‫وقتی شنیدن که قراره باهاتون ملاقات کنم،
‫از کنجکاوی داشتن می‌مردن...
‫- اینجا. لطفاً به این طرف نگاه کنین. ‫- ...و تا اینجا اومدن.
‫فقط طبیعی باشین و سعی کنین راحت باشین.
‫- اصلاً طبیعی نیست. ‫- راحت باشین.
‫لطفاً به این طرف هم نگاه کنین.
‫[کو چانگ‌موک مدرن‌سازی بهداشت ‫شهرستان یوپونگ را رهبری خواهد کرد]
‫کودک به دلیل اپی‌گلوتیت حاد ‫دچار مشکل تنفسی شده بود.
‫باید سریع به بیمارستان می‌رسوندیمش، ‫واسه همین قایق کدخدای روستا رو گرفتیم،
‫و تمام پرسنل پزشکی حاضر در صحنه
‫تمام تلاششون رو کردن ‫تا جون بچه رو نجات بدن.
‫آیا کمکی از بخشداری دریافت کردین؟
‫بخشداری...
‫فقط بهشون بگین چی شد. ‫نیازی نیست خودتون رو نگه دارین.
‫خب، راستش...
‫می‌بینم که دکتر خوبمون واقعاً استرس داره.
‫من، کو چانگ‌موک، ‫هر کاری از دستم بربیاد انجام میدم
‫تا کاملاً از این جزایر حمایت کنم
‫تا بتونن هر بیماری رو ‫فوراً به زندگی برگردونن. باشه؟
‫برای همینه که داریم ۲۰تا سکوی بالگرد
‫...در مناطق دورافتاده ‫سراسر شهرستان رو بازسازی می‌کنیم...
‫خدایا، شما برای وجهه عمومی شهرستان یوپونگ ‫معجزه کردین، دکتر دو جی‌اویی.
‫[خانم یوک هاری]
‫- ما روتون حساب کردیم. ‫- بذارین براتون بریزم.
‫- اوه، خدای من. ‫- بذارین براتون بریزم.
‫شماره‌ای که با آن تماس گرفته‌اید
‫- در حال حاضر در دسترس نمی‌باشد. ‫- لابد سرش شلوغه.
‫دلم براش تنگ شده.
‫حتماً بهم زنگ بزن، حتی اگه دیر وقت بود.
‫دلم برات تنگ شده.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫الو؟
‫ببخشید. بیدارت کردم؟
‫نه، نکردی.
‫ولی چرا انقدر زود بیدار شدی؟
‫کشتیت ساعت چنده؟
‫اولین کشتیه.
‫اولین کشتی؟
‫اوه... ولی اون که تا الان باید رفته باشه.
‫می‌تونی یه لحظه بیای بیرون خونت؟
‫دلم برات تنگ شده.
‫بیرون خونه؟
‫دکتر دو!
‫یعنی چی؟
‫ببخشید که دیشب نتونستم جواب بدم.
‫تا جایی که می‌تونستم زود اومدم. ‫تو بندر منتظر اولین کشتی موندم.
‫مجبور نبودی این کارو بکنی.
‫- حتماً خیلی خسته‌ای. ‫- دلم برات تنگ شده بود.
‫با مامان‌بزرگم چجوری کنار اومدی؟ ‫تو کشتی مشکلی نداشتی؟
‫بله، فکر کنم.
‫نگران نباش.
‫مامان‌بزرگم همیشه میذاره کار خودمو بکنم، ‫پس اگه هی بهش بگم که ازت خوشم میاد،
‫مطمئنم نظرش عوض میشه.
‫خانم یوک.
‫هر اتفاقی هم که بیفته، من کنارتم. باشه؟
‫منم همین‌طور.
‫[استاندار یوپونگ‌گون]
‫[حکم جابجایی ‫برای پزشک بهداشت عمومی دو جی‌اویی]
‫«نجات جون اون دختر...
‫بدون کمک استاندار کو چانگ‌موک ‫امکان‌پذیر نبود»؟
‫«پزشک طرحی دو جی‌اویی از ‫استاندار کو چانگ‌موک تشکر می‌کند،
‫که از هدف آن‌ها ‫به هر شکل ممکن حمایت کرد...»
‫فکر نمی‌کردم همچین آدمی باشی.
‫خودتو به آدمای قدرتمند می‌چسبونی، هان؟
‫- نه، صبر کن... ‫- با اون عکس،
‫مردم ممکنه فکر کنن ‫شما دو تا بهترین دوستای همین.
‫فکر نمی‌کردم انقدر آدم جاه‌طلبی باشین.
‫حرفامو تحریف کردن.
‫من خیلی در مورد مرکزمون حرف زدم، باشه؟
‫- اصلاً نمی‌تونم... ‫- بله. مطمئنم که حرف زدی.
‫اون کو چانگ‌موکِ لعنتی.
‫اینجا دکتری هست؟
‫یه دکتر بیاد بیرون!
‫خدای من، چه خبر شده؟
‫- یه کم می‌سوزه ‫- باشه.
‫تحمل کن. ‫چشماتو ببند.
‫یا خدا.
‫چطور ممکنه این اتفاق افتاده باشه؟
‫تو یه محل ساخت‌وساز افتاد.
‫تو این پروژه خیلی عجله می‌کردن،
‫معلوم بود بالاخره یکی آسیب می‌بینه.
‫قضیه‌ی تصادف چیه؟
‫چی شده؟
‫چه جور تصادفی شده؟
‫خدایا، چقدر می‌تونی بی‌عرضه باشی؟
‫پولو گرفتی، گند زدی به کارت
‫و حالا هم اینجایی، داری از زیر کار در میری.
‫متأسفم، آقا.
‫آخه چطور می‌تونی اینو بگی؟ ‫یه نفر صدمه دیده.
‫برای همینه که شماها باید ‫به پروتکل‌های ایمنی پایبند می‌موندین!
‫چطور می‌خواین تمام زمانی که به خاطر ‫این موضوع از دست رفته رو جبران کنین؟
‫- چطور؟ ‫- یه نفر صدمه دیده!
‫کی به زمان از دست رفته اهمیت میده؟ هان؟
‫من اهمیت میدم، احمق.
‫وقت طلاست.
‫بهتره از این به عنوان بهونه استفاده نکنین ‫که یه مشت چرت و پرت تحویلم بدین مثلاً...
‫«بودجه‌مون تموم شده» ‫یا «وقت بیشتری نیاز داریم».
‫اگه این کارو بکنین همه‌تون رو می‌کشم.
‫ای بابا، همین الانشم از برنامه عقبیم.
‫- چه گیری کردیم. ‫- این عوضی رو می‌کشم.
‫هی! عوضی بی‌رحم.
‫اصلاً برات مهمه که یه نفر صدمه دیده؟ ‫هان؟
‫ولم کن. عقلت رو از دست دادی؟
‫آره، دیوونه شدم! ‫مگه چاره دیگه‌ای هم جز دیوونه شدن دارم؟
‫بهت نگفتم؟
‫نگفتم اگه اینقدر بهمون فشار بیاری ‫آخرش می‌میریم.
‫- دارین چیکار می‌کنین؟ جلوش رو بگیرین! ‫- سعی نکنین جلوم رو بگیرین!
‫- لطفاً... ‫- امروز تو رو می‌کشم،
‫- بعدشم خودم رو می‌کشم. ‫- باشه!
‫باشه رفیق. این چطوره؟ ‫بهت وقت بیشتری میدم...
‫می‌کشمت!
‫یعنی چی...
‫کافیه. اینجا بیمار هست.
‫من کسی‌ام که بهش حمله شده!
‫من اینجا قربانی‌ام!
‫انگار این تصادف باعث کدورت بینتون شده.
‫چطوره همینجا با هم آشتی کنین؟
‫گوش کن. باید به خاطر این ازت شکایت کنم.
‫ولی چون وقتمون کمه، ‫ازش می‌گذرم.
‫چرا هنوز اینجایی؟ بزن به چاک.
‫- آخه تو... ‫- هی...
‫بس کن. کافیه.
‫بهتره برین.
‫درسته. خیلی ممنون، دکتر.
‫- ای بابا. ‫- بیا بریم.
‫بریم.
‫هنوز نمی‌تونم بذارم برین، آقا.
‫دیگه چی شده؟
‫دفعه پیش بهتون گفتم، مگه نه؟
‫دخالت در امور پزشکی ‫یه جرم سنگینه.
‫لعنتی.
‫چرا اینو به من میگی؟
‫به من حمله شده!
‫اگه یه بار دیگه این اتفاق بیفته...
‫ازش نمی‌گذرم.
‫وای، باورنکردنیه.
‫خب اگه ازش نگذری چی میشه؟ ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫هی، هی، هی.
‫- دکتر هیون. ‫- ولم کن.
‫دکتر ما وقتی عصبی میشه ‫چرت و پرت زیاد میگه.
‫مدلش اینجوریه.
‫چرت و پرت...
‫اونا فقط بچه‌ان. ‫حسابی دعواشون می‌کنم.
‫نمی‌خواین که دعوا راه بندازین.
‫این دومین باریه که جونت رو نجات میده.
‫سه اخطاره بشی، واقعاً حالت رو می‌گیرم!
‫شما بزرگوارین.
‫اونا فقط یه مشت بچه ناپخته‌ان.
‫مثل همیشه ممنون.
‫- خدای من. ‫- لعنتی.
‫برگشت بی‌خطری داشته باشین، باشه؟
‫بهت گفتم فقط تحمل کن، ‫همینم نتونستی؟
‫نمی‌دونم به کی وصله،
‫ولی با زور خودش رو کرد ‫رئیس تعاونی شیلات.
‫امور مالی روستا رو سفت چسبیده
‫در واقع کل پیون‌دونگ‌دو زیر دستشه!
‫پا رو دمش بذاری، ‫واقعاً تو دردسر بزرگی میفتیم!
‫داری منو می‌کشی!
‫پس...
‫میگی من مقصر بودم؟
‫شما دکترا یه سال دیگه میرین، ‫نیازی نیست با این چیزا سروکله بزنین.
‫چی؟
‫وقتی برین، برای شما تموم میشه. ‫ولی ما که اینجا می‌مونیم باید زجر بکشیم.
‫ولی دکتر چی‌یون هم ‫این کارو به خاطر مرکز ما کرد.
‫- نه، منظورم این بود که... ‫- نگرانیهاتون رو درک می‌کنم.
‫پامو از گلیمم درازتر کردم.
‫دکتر هیون...
‫بی‌خیال، دکتر. ‫منظورم این بود که...
‫چرا اینقدر سر این قضیه به هم ریخت؟
‫درباره رفتنشون دروغ نگفتی که.
‫دکترای طرحی همیشه اولین کسایی بودن که ‫بینمون خط می‌کشیدن، مگه نه؟
‫خب به مصاحبه دکتر دو فکر کن.
‫خانم هاری بود که نجاتش داد،
‫ولی حتی یه کلمه‌ام در موردش حرف نزد.
‫- من مشکلی با... ‫- هی!
‫من معمولاً سه تیکه می‌خورم.
‫می‌تونم دو تیکه باقی‌مونده رو بردارم؟
‫- حتماً. ‫- پس من دیگه میرم.
‫مراقب باش.
‫- مراقب خودت باش. ‫- گلوم خشک شده.
‫- می‌تونم یه نوشابه هم بردارم؟ ‫- حتماً.
‫فعلاً.
‫خانم یوک هاری.
‫پیشنهاد می‌کنم یه طرف رو انتخاب کنی ‫و پاش وایسی.
‫باشه.
‫وای، دکتر یونگ.
‫از این به بعد، فقط کار خودم رو می‌کنم ‫نه هیچ چیز دیگه‌ای،
‫چون به هر حال قراره برم!
‫راستی، من طرف توئم.
‫شما چطور، دکتر دو؟
‫چی؟
‫دارم می‌پرسم طرف کی هستی، خب؟
‫با دکترای طرحی که دارن رامیون می‌خورن ‫یا پرستارایی که دارن پیتزا می‌خورن؟
‫یه طرف رو انتخاب کن.
‫من طرف شمام.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫خیلی رو مخه.
‫دکترای طرحی احساس می‌کنن ‫واقعاً ناامیدشون کردیم، درسته؟
‫بله. یه‌جورایی.
‫پرستارها هم حتماً خیلی عصبانی‌ان. درسته؟
‫- بله. یه‌جورایی. ‫- اوه...
‫اگه کسی بفهمه ‫که داریم مخفیانه قرار می‌ذاریم،
‫- عواقبش فاجعه‌باره. ‫- خیلی زیاد.
‫من میرم بیرون، ‫پس تا ۱۰۰ بشمر بعد بیا.
‫صد؟
‫[سوپرمارکت لاکی]
‫یک، دو، سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده...
‫انگار شما دو تا اصلاً منو نمی‌بینین!
‫...سه، چهار، پنج، ‫شش، هفت، هشت، نه، ده.
‫صد!
‫- برو. ‫- عجله کن برو.
‫من خوبم. تو باید بری.
‫وقت سفارش ‫مواد دارویی سال آینده‌ست.
‫اگه شما دکترا چیزی نیاز دارین، ‫باید براش فرم پر کنیم.
‫پس لطفاً پرونده بیمارانتون رو ‫با دقت بررسی کنین و تحویل بدین.
‫لطفاً اینا رو تا این هفته تحویل بدین.
‫حتماً.
‫ولی ما از کجا باید بدونیم کدوم ‫مواد رو سال دیگه لازم داریم
‫وقتی قراره به زودی بریم؟
‫خب...
‫قبل از شما هر دکتری ‫پیش از رفتنش این کارو رو انجام می‌داد.
‫حدس می‌زنم نمی‌دونستم ‫چون به هر حال قراره زود برم.
‫خب، حالا که می‌دونی، انجامش بده.
‫نه! نمی‌تونم انجامش بدم!
‫این دیگه...
‫چرا دارین دعوا می‌کنین؟ هان؟
‫خدایا!
‫ببخشید که داد زدم.
‫منم متأسفم. منم منظور بدی نداشتم.
‫یه فکس دریافت کردیم.
‫هان؟
‫چیه؟
‫دکتر دو.
‫میگه از فردا باید خودت رو ‫به شهرستان یوپونگ معرفی کنی.
‫[ابلاغیه انتقال]
‫«ابلاغیه انتقال»؟
‫«...الزام به معرفی خود ‫به مرکز بهداشت عمومی شهرستان یوپونگ»؟
‫[مدیر مرکز بهداشت عمومی ‫چوی هیانگ‌می]
‫الو؟
‫خانم چوی، من دکتر دو جی‌اویی هستم، ‫پزشک طرحی پیون‌دونگ‌دو.
‫تازه یه ابلاغیه انتقال دریافت کردم.
‫گمونم استاندار ‫واقعاً ازتون خوشش اومده، دکتر دو،
‫چون خیلی سریع احضارتون کرد.
‫فقط برام سخته که ‫همچین انتقال ناگهانی‌ای رو بپذیرم.
‫دکتر دو جی‌اویی،
‫هرگونه نگرانی و تردیدی که در این مورد دارین ‫بی‌ربطه.
‫شما یه کارمند دولت و یه سرباز هستین.
‫اگه از دستورات پیروی نکنین، ‫با مجازات‌های شدیدی روبه‌رو میشین.
‫می‌فهمم که از نظر احساسی ‫به اون جزیره وابسته شدین.
‫ولی به هر حال شما اهل اونجا نیستین.
‫فقط به عنوان یه خداحافظی زودهنگام ‫بهش نگاه کنین.
‫فردا تو شهرستان یوپونگ می‌بینمتون.
‫دکتر دو، امروز سرتون شلوغه؟
‫می‌دونم که از دستم ناامید شدین.
‫ولی چون امروز آخرین روز حضورتون اینجاست، ‫باید با هم یه غذا بخوریم.
‫می‌دونم که ترسو هستم.
‫هی، چرا اینو میگی؟
‫ولی مگه چاره دیگه‌ای داشتم؟ هان؟
‫هر دردسری که با اون آدما راه بندازیم ‫فقط به بیمارهامون آسیب می‌رسونه.
‫برای همین اون کارو کردم.
‫چون قرار بود به زودی بری دعوات نکردم.
‫اصلاً اینطور نیست!
‫پس اگه کینه‌ای از من به دل داری، ‫قبل از رفتنت فراموشش کن.
‫بفرما...
‫به محض اینکه تماس گرفتین ‫اینو آماده کردم، خانم شین‌هه.
‫درسته.
‫ازم خواستین با تازه‌ترین صید آماده‌ش کنم.
‫پس خودم رفتم اونجا ‫تا اینا رو گیر بیارم.
‫کارت عالی بود.
‫می‌خواستم بهترین غذام رو سرو کنم.
‫ممنون.
‫هیچ‌وقت همچین غذایی ‫تو شهر پیدا نمی‌کنی.
‫وقتی امتحانش کنی هوش از سرت می‌پره.
‫خیلی خوشمزه‌ست.
‫چه خوب.
‫حسابی بخورین، دکتر دو.
‫بخورین.
‫بله، بخورین.
‫بسه دیگه نخور.
‫خودت رو جمع‌وجور کن.
‫چرا اینقدر خوردی؟
‫به تو چه ربطی داره که می‌خورم یا نه؟
‫خوردم چون اعصابم خورده. خب که چی؟
‫اینقدر اعصابت خورده ‫که دکتر جی‌اویی داره میره؟
‫همه میرن.
‫بالاخره همه میرن.
‫ولم کن.
‫هی.
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫چرا همش این کفشای ناراحت رو می‌پوشی؟
‫به تو چه؟
‫اذیتم می‌کنه.
‫پس فقط پسشون بگیر.
‫وانمود کن اصلاً اتفاق نیفتاده.
‫پس گرفتنِ کادو این واقعیت رو عوض نمی‌کنه ‫که من بهت دادمش.
‫هر دومون دقیقاً می‌دونیم ‫اون روز چه اتفاقی افتاد!
‫چرت و پرت نگو.
‫خیلی حرف می‌زنی.
‫می‌خوام بگم.
‫اتفاقی که اون روز افتاد...
‫من ازش خوشم اومد.
‫از چیزایی هم که ‫در موردش حرف زدیم خوشم اومد و...
‫منظورم اینه که قطعاً ازش خوشم اومد.
‫این چیزا چه فایده‌ای داره؟
‫بالاخره قراره بری.
‫برای همین نیست که ‫اصلاً به خودت زحمت نمیدی لباساتو بدوزی؟
‫چون به هر حال قراره زود بری؟
‫این چیزیه که اذیتت می‌کرده؟
‫خب اگه اینقدر ‫به سوراخای پیرهن من اهمیت میدی،
‫چرا دمپایی‌هایی که برات گرفتم رو نمی‌پوشی؟
‫چون تو پای من حیف میشن!
‫یه دهاتی مثل من جرئت نداره ‫با پوشیدن یه چیز به این باارزشی به پاش،
‫این‌ور و اون‌ور پز بده!
‫خیلی خوردی؟
‫آره.
‫چون خوشحالم.
‫از این بهتر نمیشد.
‫دیگه مجبور نیستی از اقیانوسی که ‫اینقدر ازش می‌ترسی عبور کنی.
‫و برخلاف الانمون تو اینجا می‌تونیم تو شهر
‫آزادانه هر چقدر دلمون می‌خواد قرار بذاریم.
‫پسر، این عالیه.
‫- واقعاً باهاش مشکلی نداری؟ ‫- هان؟
‫نه.
‫دکتر دو،
‫لطفاً ترکم نکن.
‫کنارم بمون.
‫کاش می‌تونستی کنارم بمونی.
‫تو خیلی حالت بده.
‫کنارم بمون.
‫همه‌تون گفتین که نمیاین بدرقه‌م کنین.
‫خب، بندر دقیقاً تو مسیر کارمه،
‫برای همین فقط اینجا وایسادم ‫تا یه نفس تازه کنم.
‫به من توجه نکن.
‫- منم فقط داشتم رد می‌شدم. ‫- اوهوم.
‫چرا جوری رفتار می‌کنین که ‫انگار عمداً نیومدین اینجا؟
‫شماها خیلی عجیبید.
‫دکتر دو!
‫دوک‌هوا!
‫مراقب باش!
‫دیروز بعد از مرخص شدنش برگشتیم جزیره،
‫ولی فرصت نکردیم یه سر بیایم.
‫این یه هدیه برای شماست، دکتر دو.
‫برای منه؟
‫منم می‌خوام مثل شما یه ابرقهرمان بشم ‫که جون آدما رو نجات میده.
‫ممنونم، دوک‌هوا.
‫- بهمون سر می‌زنی، مگه نه؟ ‫- حتماً.
‫من دیگه میرم.
‫من میرم.
‫کشتی به مقصد یوپونگ ‫به زودی حرکت می‌کند.
‫از تمام مسافران باقی‌مانده تقاضا می‌شود ‫فوراً سوار کشتی شوند.
‫دیگه بیاین برگردیم، باشه؟
‫[مرکز بهداشت عمومی ‫دو جی‌اویی]
‫می‌تونین برگردین سمت راست؟
‫لطفاً لبخند بزنین.
‫یه قلب بزرگتر درست کنین. بزرگتر!
‫- باشه. ‫- یه قلب گونه‌ای هم بهمون نشون بدین.
‫قلب گونه‌ای.
‫- ممنون. ‫- قلب رو گونه. در حالی که لبخند می‌زنین.
‫اون طرفم همینطور. ‫هر دو طرف. عالیه.
‫عالیه.
‫خیلی خب، برای امروز کافیه.
‫- ممنون از همگی. ‫- ممنون.
‫- ممنون.
‫دکتر دو، برو یه چیزی بخور بعد برگرد.
‫یه فیلمبرداری تبلیغاتی برای ‫طرح مدرن‌سازی داریم.
‫ولی...
‫مگه من به شهرستان یوپونگ منتقل نشدم ‫تا به عنوان پزشک طرحی خدمت کنم؟
‫اگه سرم به عکس گرفتن گرم باشه ‫چطوری قراره بیمارها رو درمان کنم؟
‫حتی وقت نکردم ‫پرونده بیمارها رو بررسی کنم.
‫نیازی نیست هیچ بیماری رو درمان کنی.
‫پس یه دکتر باید چیکار کنه؟
‫فردا باید برای مصاحبه استاندار ‫بهش ملحق بشی.
‫موهات رو درست کردی، درسته؟
‫این برنامه فرداته.
‫[برنامه دکتر دو جی‌اویی ‫برای ۱ اکتبر]
‫- بریم، خانم چوی. ‫- باشه.
‫وای، چه مزه مزخرفی میده.
‫دو جی‌اویی!
‫تو شهر بهت خوش می‌گذره؟
‫خیلی وقت نیست که از هم جدا شدیم ‫ولی از الان دلم برات تنگ شده!
‫گفتم، دلم برات تنگ شده!
‫زود اومدی.
‫خانم یوک.
‫می‌تونیم یه لحظه حرف بزنیم؟
‫چرا؟ اتفاقی افتاده؟
‫دکتر دو جی‌اویی.
‫این برنامه تور مطبوعاتی این هفته‌تونه.
‫اگه چیزی لازم داشتین بهم خبر بدین.
‫همش مصاحبه پشت مصاحبه‌ست. ‫پسر، این خیلی...
‫سرت شلوغه؟
‫بهم زنگ بزن، خانم یوک.
‫[روزنامه یوپونگ ایلبو ‫فرد ماه یوپونگ]
‫[مدرن‌سازی بهداشت ‫در جزایر محروم]
‫چرا اینو گذاشتن تو اتاقم؟
‫حالم از همه‌چیز به هم می‌خوره.
‫[خانم یوک هاری]
‫خانم یوک، مشکلی پیش اومده؟
‫نگرانتم.
‫«می‌خوام پیشنهادی به شما ابلاغ کنم.»
‫«ابلاغ»؟
‫«می‌خوام یه پیشنهاد بدم.»
‫در حالی که دکتر دو جی‌اویی محترم ‫کنارم ایستاده،
‫واقعاً می‌خوام تلاش کنم،
‫با تمام توانم تلاش کنم،
‫تا مدرن‌سازی بهداشت در شهرستان یوپونگ رو ‫به واقعیت تبدیل کنم.
‫از اینکه تعهد خودتون رو برای دستیابی به ‫مدرن‌سازی بهداشت
‫با ما در میون گذاشتین ممنونیم.
‫اما با توجه به چهره دکتر،
‫به نظر می‌رسه ایشون حرفی برای گفتن دارن.
‫ممکنه با ما در میون بذارینش؟
‫می‌خوام یه پیشنهاد بدم.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫چی؟ تو بندر؟
‫بله، متوجهم.
‫- یه بیمارِ ناشی از سقوط داریم. آماده بشین. ‫- باشه.
‫دکتر چی‌یون!
‫یه بیمارِ ناشی از سقوط تو بندر داریم!
‫- سقوط؟ ‫- بله. عجله کنین.
‫[خطر نزدیک نشوید]
‫ببخشید، لطفاً برید کنار.
‫شرمنده. لطفاً برید کنار.
‫بیا زخم رو شستشو بدیم.
‫- یکم سرم نمکی لطفاً. ‫- باشه.
‫برای نگه داشتن مچ پاش به آتل نیاز داریم.
‫باشه.
‫یه شکستگی بازه.
‫به یه پارچه تمیز ‫برای بانداژ کشی نیاز داریم.
‫[بیرون‌زدگی استخوان از پوست]
‫[بانداژِ کشی]
‫لطفاً نگهش دارین. ‫الان استخون رو جا میندازم.
‫جا افتاد.
‫- سرم نمکیِ بیشتر لطفاً. ‫- باشه.
‫هر نیم ساعت، تورنیکت رو ‫برای پنج دقیقه سفت و شل کنین.
‫بله، متوجهم. ‫از اینجا به بعدش با ما.
‫- باشه. ‫- خسته نباشید.
‫- ممنون. ‫- حالت خوبه؟
‫بله.
‫اوه، خدای من. کار همگی عالی بود.
‫- کارت عالی بود، دکتر جی‌اویی. ‫- ممنون.
‫خدایا.
‫هان؟
‫صبر کن، دکتر جی‌اویی. اینجا چیکار می‌کنی؟
‫انتقال من لغو شده.
‫چی؟
‫که اینطور.
‫پس قضیه از این قراره.
‫[مسائل میدانی]
‫[پخش زنده اخبار ‫از محل وقوع]
‫استاندار، همونطور که گفتین،
‫نمی‌خوام ساکنان جزیره فکر کنن
‫که وقتی مریض میشن ‫مرگ تنها گزینه‌شونه.
‫البته!
‫پس لطفاً،
‫منو برگردونین به پیون‌دونگ‌دو.
‫به عنوان یه دکتر، ‫من نباید جلوی دوربین باشم...
‫«داره چی میگه؟»
‫...بلکه باید پیش بیمارها باشم.
‫اظهارات آقای دو جی‌اویی ما رو به یاد ‫هدف واقعیِ
‫سیستم بهداشت عمومی میندازه
‫که پزشکان رو به جای خدمت سربازی ‫به مناطق محروم می‌فرسته.
‫این بخش از مسائل میدانیِ هفتگیِ ما ‫به پایان می‌رسه.
‫که اینطور.
‫فکرشم نمی‌کردم جرئت کنه اینطوری ‫جلوی خبرنگارا منو خراب کنه.
‫متأسفم، قربان.
‫نمی‌ذارم قسر در بره.
‫فقط صبر کنین و ببینین چطور به حسابش می‌رسم!
‫اون...
‫کارت تمومه.
‫نمی‌ذارم قسر در بری!
‫لعنتی.
‫و برای همین...
‫برای همیشه برگشتم.
‫حالا حالاها جایی نمیرم.
‫پس بهت گفت هر چی می‌خوای بگو،
‫- و تو ازش خواستی برت گردونه اینجا؟ ‫- آره.
‫آخه چرا بین این همه جا ‫گفتی پیون‌دونگ‌دو؟
‫باید می‌گفتی گیونگی‌دو.
‫واقعاً خنده‌م میاری، دکتر یونگ.
‫حتی منظور شوخیم رو هم نفهمیدی.
‫باید می‌خواست ‫که بفرستنش یه جزیره دیگه؟
‫گیونگی‌دو که جزیره نیست.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫از اینکه یهو برگشتم شوکه شدی؟
‫چرا پیدا کردنت اینقدر سخت بود؟
‫می‌دونم سرت شلوغ بود، ‫ولی حداقل می‌تونستی یه خبری از خودت بدی.
‫واقعاً نگرانت بودم.
‫فکر کردم ممکنه اتفاقی افتاده باشه.
‫از دستم عصبانی هستی؟
‫چرا بهم نگفتی...
‫که مامان‌بزرگم...
‫از زندگی دست کشیده؟
‫خانم یوک، خب...
‫من قراره...
‫قراره راضیش کنم ‫تا نظرش رو عوض کنه.
‫من بدون مادربزرگم هیچی نیستم.
‫پس، دکتر دو...
‫کمکم کن نظرش رو عوض کنم.
‫نمی‌تونی این کارو بکنی؟
‫چون دکتری هستی که باید ‫به خواسته‌های بیمارانش احترام بذاره؟
‫نمیشه این کارو به خاطر من بکنی؟ ‫نه به عنوان یه دکتر...
‫بلکه به عنوان نامزدم؟
‫متأسفم.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[نمیشه این کارو به خاطر من بکنی؟ ‫نه به عنوان یه دکتر...
‫بلکه به عنوان نامزدم؟]
‫[این لحظه‌ایه که عاشقانه‌شون ‫واقعاً اوج می‌گیره]
‫[تمرین دیالوگ‌ها تا آخرین لحظه]
‫همون بهتر بود که برنمی‌گشتی.
‫هیچ حرفی باهات ندارم، ‫دکتر دو.
‫می‌شه فقط یکم بیشتر ‫کنار هاری بمونی؟
‫من بودم طور دیگه‌ای انتخاب می‌کردم.
‫داری برای مردن آماده میشی؟
‫چرا داری کارات رو سر و سامون میدی؟
‫وای نه!
‫بله.
‫به یه بالگرد پزشکی نیاز داریم!
‫- بیمار هیچ علائم حیاتی‌ای نشون نمیده. ‫- نمی‌تونی اینطوری تنهامون بذاری!
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M