‫[این سریال یک اثر داستانی است و ‫برخی صحنه‌ها با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند.]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات، ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است.]
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫می‌دونم فقط یه نفر کم شده، ‫ولی چقدر سوت و کور شده.
‫موافقم.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[مرکز بهداشت عمومی] ‫[دو جی‌اویی]
‫هوم؟
‫خانم هاری، برو سر میز من ‫و کشوی پایینی رو باز کن.
‫بیا تا این‌ها رو تموم نکردی ‫دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫عه؟
‫چه زود اومدی.
‫خانم یوک.
‫می‌شه یه لحظه حرف بزنیم؟
‫اوهوم.
‫چیزی شده؟
‫شنیدم مادربزرگت نمی‌خواد ‫وارد دوره درمان آزمایشی بشه.
‫تو خبر داشتی؟
‫نه، ولی امکان نداره.
‫دکتر جی‌اویی گفت آزمایش‌هاش خوب بوده.
‫پیش پات با استاد پای تلفن بودم.
‫ظاهرا فرم انصراف از ‫درمان نگهدارنده رو هم امضا کرده.
‫[فرم انصراف از ادامه درمان‌های حیاتی]
‫انگار مادربزرگت...
‫کلا بی‌خیال درمان شده.
‫ای بابا.
‫هوف، خدایا.
‫هلاک شدم از بس زیاده.
‫چیکار می‌کنی؟
‫وا، یه اهم‌اوهوم بکن. ترسیدم.
‫چرا این وقت روز خونه‌ای؟
‫پرسیدم چیکار می‌کنی.
‫یعنی چی چیکار می‌کنم؟
‫مگه معلوم نیست؟
‫دارم لباس‌هام رو مرتب می‌کنم.
‫می‌خوای حاضر شی که بمیری ‫و من رو تنها بذاری؟
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫می‌گم چرا یهو افتادی ‫به جمع‌وجور کردن لباس‌ها؟
‫- نکن عزیزم. ‫- چرا داری جمع‌وجور می‌کنی؟
‫- چه‌ات شده تو؟ ‫- چرا داری جمعشون می‌کنی؟
‫این چه کاریه تو می‌کنی؟
‫بهم گفتن کارآزمایی پزشکی رو رد کردی.
‫بهشون گفتی درمان نمی‌خوای!
‫خب...
‫هاری، گوش کن چی می‌گم.
‫داشتی حاضر می‌شدی ‫بمیری و من رو تنها بذاری؟
‫- ها؟ ‫- فقط یه لحظه گوش کن، خب؟
‫همین الان میای بیمارستان. ‫می‌ریم درمانت رو شروع کنی.
‫هاری...
‫برگرد بهشون بگو می‌خوای ‫توی کارآزمایی باشی!
‫هاری، از دست تو. ‫من بدنم رو بهتر از هر کسی می‌شناسم.
‫این درمان عمر من رو ‫طولانی‌تر نمی‌کنه، تازه...
‫مجبور می‌شم بیمارستان بمونم ‫و دیگه نمی‌تونم ببینمت...
‫اشتباه می‌کنی.
‫باید تحت هر شرایطی زنده بمونی.
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم ‫تا زنده بمونی، پس...
‫برو درمانت رو ادامه بده.
‫باشه.
‫ولی اگر هم درمان بشم، ‫فوقش چند روز بیشتر زنده بمونم.
‫ولی اون‌وقت باید با دستگاه زنده بمونم.
‫این چه زنده موندنیه آخه؟
‫تا آخر عمرم به دستگاه وصل باشم ‫و نتونم با خیال راحت بمیرم؟
‫فقط وبال گردن بقیه بشم؟
‫این که زندگی نمی‌شه.
‫ای خدا. اصلا دلم نمی‌خواد ‫اونطوری زندگی کنم.
‫پس این بار می‌خوام کاری که ‫خودم می‌خوام رو بکنم.
‫نمی‌ذارم کار خودت رو بکنی.
‫یعنی حتی نمی‌ذاری خودم ‫برای مرگ خودم تصمیم بگیرم؟
‫نه، نمی‌ذارم!
‫نمی‌ذارم.
‫حق نداری راحت بری واسه خودت بمیری.
‫تصمیم مرگ و زندگیت با تو نیست.
‫حداقل این یه کار رو باید در حقم بکنی.
‫هاری، تو رو خدا...
‫از وقتی مامان و بابام رفتن، ‫جز تو کسی برام نمونده.
‫تو هم اگه بری دیگه به کی پناه ببرم؟
‫حق نداری همینطوری بمیری!
‫هاری جانم...
‫همین الان برگرد پیش استاد، ‫برو درمانت رو شروع کن.
‫تو همیشه به خواسته‌های من احترام گذاشتی،
‫پس این بار هم حرف من باشه.
‫هاری...
‫مادربزرگم...
‫می‌شه دوباره ازش آزمایش بگیرین؟
‫می‌دونم وضعش اصلا خوب نیست.
‫ولی همچنان چند بار شیمی‌درمانی رو ‫با موفقیت تموم کرد،
‫این اواخر هم خیلی بهتر شده بود.
‫تازه...
‫نمی‌شه که روزگار انقدر راحت ‫مادربزرگم رو ازم بگیره، می‌شه؟
‫ولی تو الان...
‫کمکم می‌کنی دیگه، نه؟
‫می‌کنم.
‫مرسی.
‫[در حال تماس: دکتر دودو]
‫چرا جواب ندادی؟
‫نمی‌دونم...
‫به دکتر جی‌اویی چی بگم؟
‫به نظرت علت این کارش چی بود؟
‫خبر داشت و بهم نگفت.
‫چون دکتره.
‫احترام به خواسته بیمار و حفظ رازهاش...
‫وظیفه پزشکیشه.
‫پزشک...
‫نمی‌شه در نقش دکتر نباشی و...
‫به عنوان نامزدم این کار رو برام بکنی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫«قسمت هفتم: حرف‌های ناگفته»
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫خدایی چرا برگشتی؟
‫خب، ما که از خدامونه چون ‫بار کاریمون سبک‌تر می‌شه.
‫ولی واقعا یه‌کم عجیبه.
‫هر کس دیگه‌ای بود ‫دلش می‌خواست توی شهر بمونه.
‫ولی تو برگشتی.
‫گروه چت پزشک‌های ‫مرکز بهداشت الان رو هواست.
‫چطور؟
‫می‌گن یه آدم روانی گیرمون افتاده.
‫- آها... ‫- ولی خدایی‌ها، چرا برگشتی؟
‫خب، راستش...
‫آم...
‫یه لحظه.
‫[الهه پیون‌دونگ]
‫مامانم یهو زنگ زده...
‫واسه خانم یوک هاری برگشتی؟
‫ولی اگه برنمی‌گشتی بهتر بود.
‫احوالش داغون شده.
‫خواسته بیمار بود.
‫در کل...
‫اگه من بودم برای عزیز زندگیم...
‫تصمیم دیگه‌ای می‌گرفتم.
‫خانم یوک...
‫خب، همه بیاین جمع بشین.
‫[داشبورد جامع نظرسنجی پزشکی از راه دور]
‫عه... این چه وضعشه؟
‫مرکز ما به عنوان طرح اولیه ‫پزشکی از راه دور برای نوسازی...
‫خدمات درمانی انتخاب شده.
‫پزشکی از راه دور از کجا در اومد؟
‫ما هنوز زیرساخت‌هاش هم نداریم.
‫انتظار دارن چیکار کنیم؟
‫به نظرتون یه جور تلافی نیست؟
‫بابت نافرمانی که از دکتر دو سر زد؟
‫صدات رو می‌شنوه‌ها.
‫معذرت می‌خوام. ‫همه‌اش تقصیر منه.
‫نه بابا. تقصیر کسی هم باشه، ‫تقصیر استانداره‌.
‫تو لازم نیست عذرخواهی کنی. ‫از این حرف‌ها نزن.
‫بنابراین، از امروز...
‫باید ظرف یک هفته از پیون‌دونگ‌دو، مادوک‌دو، ‫مین‌سادو و جیوندو نظرسنجی کنیم.
‫پس دست بجنبونین!
‫دکتر دو، نمی‌شد برگردین شهر بمونین؟
‫بابت اون هم شرمنده‌ام.
‫بابت اون هم شرمنده است.
‫- اول خودت انتخاب کن. ‫- پس من پیون‌دونگ‌دو رو برمی‌دارم.
‫باشه.
‫دکتر چی‌یون، شما هم ‫پیون‌دونگ‌دو رو بردارین...
‫این‌همه خرت و پرت واسه چیه؟
‫فقط هم یک هفته وقت دارین.
‫یک هفته؟ جدی می‌گی؟
‫خانم یوک.
‫من با شما حرفی ندارم دکتر دو.
‫معذرت می‌خوام.
‫دلیل اینکه زودتر نگفتم این بود که...
‫بیخودی توضیح نده.
‫در هر صورت نمی‌تونم بهت حق بدم.
‫فقط بی‌خیالم شو، ‫برو روی پزشکیت تمرکز کن.
‫من که خیلی وقته بی‌خیالت شدم.
‫خانم یوک...
‫یعنی قراره کلا دیگه جوابش رو نده؟
‫یعنی خانم هاری با دکتر هیون ‫سَر و سِری داشتن؟
‫همین الان گفت بی‌خیالش بشه!
‫پس بگو چرا دکتر دو برگشت جزیره.
‫ولی چرا همین که برگشت ‫هاری دمش رو قیچی کرد؟
‫همون رو بگو.
‫وای خدایا. چقدر همه‌چی سریع پیش رفته.
‫توی جزیره به این کوچیکی، ‫این میاد، اون می‌ره، داستان درست می‌کنن.
‫آخرش یه گندی بالا میاد.
‫آخیش، چه خوبه.
‫می‌بینم که امروز مرکز سوت و کوره.
‫همه واسه نظرسنجی رفتن. ‫لطفا ده دقیقه منتظر باشین.
‫هوم، باشه.
‫اگه خیلی گرمتون شد، ‫اون دکمه رو فشار بدین.
‫نه، هوا خوبه.
‫- وای، چه کیفی داره. ‫- چیه؟
‫این دیگه چیه؟
‫نوش جون. واسه کش رفتن این‌ها ‫رفتم با دوک‌هوا سر شاخ شدم.
‫سر همین دعوامون شد ‫که این آخریش بود.
‫یعنی به خاطرم دعوا کردی ‫که این رو بگیری؟
‫برو خوراکیت رو بخور. ‫من حواسم هست کسی نیاد.
‫راستی، چقدر دمپایی‌هامون به هم میان.
‫می‌فهمم که جوونن و کله‌شون ‫بوی قورمه‌سبزی می‌ده.
‫ولی نباید مراعات بقیه رو بکنن؟
‫این چه طرز رفتار کردن ‫توی جزیره به این کوچیکیه؟
‫چیکار کنیم؟
‫فکر کنم فهمیدن خبریه.
‫به خدا راست می‌گم!
‫اصلا نمی‌دونی چه خبرهاییه.
‫دکتر دو جی‌اویی و خانم یوک هاری ‫توی اسکله دعوا کردن.
‫انگار دم دکتر دو رو داشت قیچی می‌کرد.
‫خانم هاری هی می‌گفت: ‫«گفتم بی‌خیالم شو!»
‫دکتر دو هم زانو زد که... ‫- باورم نمی‌شه.
‫پس بگو چرا دکتر دو جای اینکه بره گیونگی‌دو، ‫دوباره برگشت پیون‌دونگ‌دو.
‫ولی همین الان گفت که دعوا کردن.
‫ای بابا.
‫همگی خسته نباشین.
‫فردا باید واسه سرکشی ‫به بقیه جزیره‌های اطراف برین.
‫دکتر جی‌اویی و خانم هاری، ‫شما دو نفر...
‫سرما خوردی؟
‫ببخشید، آب‌دهنم پرید توی گلوم.
‫عجب.
‫دکتر جی‌اویی و خانم هاری، ‫شما دو نفر...
‫اگه حالت خوب نیست ‫پس چرا نمی‌ری استراحت کنی؟
‫خانم هوانگ، فردا من خودم می‌رم.
‫تو بری؟
‫آره، چون خانم هاری امروز ‫کلا یه‌بند داشت کار می‌کرد.
‫- من هم میام. ‫- خیلی‌خب.
‫خب پس.
‫خدایا. مطمئنم امروز ‫به همه‌تون سخت گذشته.
‫چطوره همه دسته‌جمعی واسه شام...
‫دسته‌جمعی غذا خوردن ‫استرس آدم رو بیشتر می‌کنه، نه؟
‫آره، درست می‌گه.
‫بیراه نمی‌گی.
‫هوم، شام خوردن باعث می‌شه ‫زیادی صمیمی بشیم.
‫پس کار امروز تمومه. ‫می‌ریم استراحت کنیم.
‫من هم باید برم به یه‌سری ‫از کارهام برسم.
‫من هم برم.
‫باشه.
‫همه‌تون برین. بفرمایین.
‫انگار قراره خودم تنهایی ‫شام به این خوشمزگی رو بخورم.
‫چقدر هم کیف کنم.
‫بی‌زحمت این دو تا رو حساب کنین.
‫امروز از این‌ها نمی‌فروشیم.
‫جان؟
‫شنیدم تو باعث شدی می‌جا ‫بی‌خیال درمانش بشه. راست می‌گن؟
‫شنیدم هاری واسه همین ‫الان انقدر از دستت شاکیه.
‫چطور دلت اومد بذاری زیر ‫همچین برگه وحشتناکی رو امضا کنه؟
‫خیر سرت دکتری‌ها!
‫خدا مرگم. من که اینطوری نابود شدم، ‫هاری بیچاره دیگه چی می‌کشه.
‫اصلا می‌فهمی چیکار کردی؟
‫هاری توی هشت سالگی ‫مامان و باباش فوت شدن.
‫واسه همین می‌جا براش ‫هم پدری کرد هم مادری.
‫جدا فکر کردی به همین راحتی ‫قید مادربزرگش رو می‌زنه؟
‫شرمنده‌ام خانم.
‫دیگه نگو شرمنده‌ام، ‫فقط بس کن.
‫سعی کن واسه آخرین بار هم که شده ‫می‌جا رو مجاب کنی برگرده، خب؟
‫کسی چه می‌دونه؟ ‫شاید معجزه شد و نظرش برگشت، نه؟
‫خدایا...
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫چی؟
‫عه‌وا...
‫دکتر دو، تو اینجا...
‫بذارین کمکتون کنم.
‫- مواظب باشین. ‫- بله. بدینش به من.
‫- دستت درد نکنه. ‫- آروم بلند شین.
‫- وای... ‫- ای داد بیداد.
‫دو روز دیگه تولد هاریه.
‫واسه همین داشتم دنبال یه بشقاب می‌گشتم...
‫کیک برنجی سورگوم ‫و لوبیا قرمز درست کنم...
‫ولی مچ دستم اصلا جون نداره.
‫هوف...
‫خسته می‌شی، نه؟
‫خسته نیستم خانم.
‫من هر سال واسه تولد هارلی...
‫از این کیک‌های برنجی که...
‫خیلی دوست داره درست می‌کردم.
‫آها.
‫بقیه فقط تا ده سالگی بچه‌هاشون درست می‌کنن،
‫ولی من همچنان هر سال درست کردم.
‫تا بلا ازش دور بشه ‫و فقط خوشبختی بیاد سراغش.
‫همونطوری خیلی اذیت شده بود.
‫منظورم هشت سالگیشه ‫که مامان و باباش فوت شدن.
‫به این روش می‌خواستم برای آینده‌اش...
‫آرزوی خوشبختی کنم، ‫تا دیگه دلش نشکنه.
‫ولی...
‫دوباره دل هاری شکست.
‫که همه‌اش تقصیر من بود.
‫دکتر دو جی‌اویی...
‫پزشک‌های طرحی بعد یک سال می‌رن، درسته؟
‫بله خانم.
‫با این حال...
‫می‌تونی فقط یه‌کم بیشتر کنار هاری بمونی؟
‫آخه وقتی من برم ‫دیگه تک و تنها می‌شه.
‫حالا هم که نوبتم سر اومده،
‫دست خودم نیست، ‫نگران هزار تا چیز می‌شم.
‫نگران هیچی نباشین خانم.
‫من از پیش خانم هاری نمی‌رم.
‫حتی اگه بهم بگه برو، ‫باز هم کنارش می‌مونم.
‫ممنونم ازت.
‫چرا این بار...
‫نمی‌خواین به حرفش گوش کنین؟
‫چون خیلی می‌ترسم.
‫همه می‌گن من هاری رو آوردم و بزرگش کردم،
‫ولی واقعیت اینه که ‫هاری تنها دلیل زنده موندنم بود.
‫تمام عمرم همینطوری به هاری تکیه کردم،
‫واسه همین نمی‌خوام ‫تا آخر عمرم وبال گردنش باشم.
‫می‌خوام این دم آخری...
‫برای هاری مادربزرگ باشم.
‫نه اینکه بیمار رو به موت زندگیش بشم.
‫می‌خوام قبل از مرگم اینطوری زندگی کنم.
‫به هر قیمتی که شده.
‫به به، عجب کیک برنجی قشنگی گرد کردی.
‫انگار هاری قند عسلم...
‫قراره تولد سال بعدش هم ‫کیک برنجی خوشمزه بخوره.
‫ای وای! چقدر داغه!
‫[تعاونی شیلات پیون‌دونگ‌دو]
‫[سوپرمارکت لاکی]
‫لازم نبود تا خونه باهام بیای.
‫مگه این محله چقدر بزرگه؟
‫اگه همین هم باهات نیام،
‫توی این یه وجب محله ‫کجا با هم وقت بگذرونیم؟
‫دیگه برو.
‫وای...
‫یه لحظه بمون. برم برات چتر بیارم.
‫فقط همین رو دارم.
‫این چتر رو می‌بری؟ ‫اگه نبری ممکنه سرما بخوریا.
‫ای وای.
‫خیس شدی که.
‫می‌گم...
‫می‌شه قبلش خودم رو خشک کنم؟
‫ها؟
‫خودت گفتی اگه زیر بارون باشم، سرما می‌خورم.
‫اتفاقا خوبیت نداره ‫آقای دکتر محله سرما بخوره.
‫وایستا، وایستا!
‫چرا انقدر زود اومدی بیرون؟ ‫گفتم یه ربع دیگه بمون.
‫قایم بشم که چی بشه؟
‫- مگه گناه کردیم؟ ‫- ولی اگه در و همسایه ببینن...
‫اتفاقا باید بگن چقدر به هم میان.
‫می‌گن: «یاد جوونی‌های خودمون به خیر.»
‫من از قایم‌موشک و مخفی‌کاری خوشم نمیاد.
‫امیدوارم همه بفهمن. ‫برامون آرزوی خوشبختی هم کنن.
‫هوم...
‫کجا داری می‌ری؟
‫بارونه‌ها. همینطوری نرو.
‫انقدر نزدیکم نباش. ‫مثلا انگار داری کنارم راه می‌ری.
‫آخه یه دونه چتر آوردیم.
‫اذیتم نکن.
‫پس سروصدا نکن.
‫- آخه دلم می‌خواد صحبت کنم. ‫- بسه دیگه!
‫روستای دوره، چهار تا. ‫روستای چول‌سونگ، شیش تا.
‫روستای گانگ‌جین، دوازده تا.
‫ای بابا. مگه تمومی داره؟
‫شرمنده. تقصیر منه.
‫گفتم انقدر معذرت‌خواهی نکن دیگه.
‫تازه، خدا بخواد یه حکمتی توش هست.
‫آره، ممکنه یه‌کم اذیت بشیم،
‫ولی فرصت شد تا از نزدیک ‫حال و روز اهالی رو ببینیم.
‫- آره. ‫- درسته.
‫ای بابا.
‫با مرکز بهداشت عمومی ‫تماس گرفتین، بفرمایین.
‫بله.
‫متوجه شدم.
‫یه بیمار از قایق ماهی‌گیری افتاده.
‫- اورژانسیه. ‫- خدا مرگم!
‫- قایق ماهی‌گیری. ‫- قایق ماهی‌گیری؟
‫بله، از پیون‌دونگ‌دو تماس می‌گیرم!
‫بالگرد امداد می‌خوایم!
‫چند واحد خون هم بفرستین!
‫بله!
‫چشم‌هات رو باز کن لامصب!
‫سون‌چول، بیدار شو!
‫- خواهش کردم! ‫- بیدار شو دیگه!
‫- بذارین رد بشیم! ‫- التماس می‌کنم!
‫ما دکتریم. بذارین معاینه‌اش کنیم.
‫چند وقته احیای قلب انجام دادی؟
‫نمی‌دونم.
‫فکر کنم یه ساعتی می‌شه.
‫بیمار علائم حیاتی نداره.
‫یعنی چی که علائم حیاتی نداره؟
‫بدنش هنوز گرمه!
‫مثلا پزشکی‌ها! سون‌چول!
‫- زود باش یه کاری کن! ‫- چشم‌هات رو باز کن لامصب!
‫سون‌چول، می‌گم چشم‌هات باز کن لعنتی!
‫تو رو خدا، یه کاری بکنین.
‫تو رو خدا نجاتش بدین. ‫التماستون می‌کنم!
‫باید به خانواده‌اش خبر بدین.
‫پلیس الان می‌رسه. ‫باید یکی برای شناسایی باشه.
‫دکتر دو، حالا که بیمار تموم کرده، ‫بالگرد رو کنسل می‌کنم.
‫نه، نه، نه!
‫- نه سون‌چول! ‫- نه!
‫بریم.
‫انگار کاریش نمی‌شه کرد.
‫آره، شما هم دیگه برین.
‫ما منتظر می‌مونیم تا پلیس برسه.
‫خانم یوک.
‫لطفا پارتیشن بذارین.
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫مگه اعلام نکردن فوت کرده؟
‫توی پروانه قایق گیر کرده بود، ‫حتما بدنش له و لورده شده.
‫الهی بمیرم. ‫حتی شنیدنش هم وحشتناکه.
‫ای بابا، خانواده‌اش ببینن که داغون می‌شن.
‫- دکتر دو داره بخیه می‌زنه... ‫- وای خدا.
‫که وقتی خانواده‌اش رسیدن ‫زیاد شوکه نشن.
‫خدا مرگم بده.
‫وای.
‫خسته نباشین همگی.
‫دیگه باید تعطیل کنیم بریم.
‫لابد همه می‌خوان برن حموم ‫و به سر و وضعشون برسن.
‫خسته نباشین همگی.
‫خسته نباشین.
‫حالت خوبه؟
‫خانم یوک، برو لباس عوض کن.
‫تا خونه می‌رسونمت.
‫مرسی.
‫بعدا می‌بینمت.
‫می‌خوای برات دارو بیارم؟
‫یه‌کم استراحت کنم خوب می‌شم.
‫می‌بینمت.
‫دکتر دو.
‫بله؟
‫حالت خوبه؟
‫آها...
‫نه.
‫اولین بیماری که فوتش رو اعلام کردم...
‫یه بچه پنج ساله بود.
‫باید مرگش رو ثبت می‌کردم.
‫ولی همون لحظه...
‫پشت دستش یه برچسب «صدآفرین» دیدم.
‫وقتی چشمم به اون برچسب افتاد ‫که هنوز روی دستش بود...
‫پیش خودم گفتم آخه من چه حقی دارم ‫مرگ این بچه رو تایید کنم.
‫گمون نکنم این کار تا آخر عمرم ‫بتونه برام عادی بشه.
‫که مرگ یکی رو اعلام کنم.
‫هاری.
‫هاری. هاری.
‫- وای، چی شدی؟ ‫- مادربزرگ...
‫آره عزیزم، اینجام. ‫از تب داری می‌سوزی!
‫خدا مرگم، چیکار کنم؟
‫یه‌کم صبر کن، خب؟
‫الان می‌گم دکتر بیاد.
‫مادربزرگ...
‫بهم قول بده که نمی‌میری.
‫قول بده که درمانت رو ادامه می‌دی، باشه؟
‫الهی من قربونت بشم...
‫الهی بمیرم برات. قربونت بشم.
‫- قول بده که نمی‌میری. ‫- عزیز دلم.
‫قول بده نمی‌میری.
‫با مرکز بهداشت عمومی ‫تماس گرفتین، بفرمایین.
‫اومدم.
‫حال خانم هاری خوبه؟
‫دیگه می‌تونی بری.
‫تا وقتی تب داشته باشی که نمی‌رم.
‫خواهش کردم برو.
‫برو.
‫تو دکتری هستی که...
‫بیمار فوتی رو هم بخیه می‌زنه...
‫تا خانواده‌اش کمتر عذاب بکشه.
‫پس چرا مرهم درد من نشدی؟
‫- خانم یوک. ‫- تو که می‌گفتی نگرانمی...
‫پس چرا نگران دردم نیستی؟ ‫منی که بدون مادربزرگم تنها می‌شم و...
‫دارم این‌ها رو می‌گم...
‫چون اگه اینطوری از پیشم بره ‫واقعا دووم نمیارم.
‫خواهش می‌کنم راضیش کن ‫تجدید نظر کنه.
‫تو رو خدا به مادربزرگم بگو...
‫که می‌تونه زنده بمونه، خب؟
‫بهش بگو هنوز جای امیدواری داره.
‫دکتر دو، تو رو خدا مادربزرگم رو نجات بده.
‫دکتر دو، تو خیلی برام عزیز بودی...
‫ولی الان خیلی ازت بدم میاد.
‫خانم یوک خوبه؟
‫آره، تبش پایین اومد.
‫حتما زیر بارون مریض شده.
‫خدا رو شکر.
‫ولی تو...
‫چرا ازم خواستی که برم؟
‫می‌دونم نگران خانم هاری هستی.
‫حس کردم امروز بیشتر از همه، ‫به تو نیاز داره.
‫- من دیگه می‌رم سر کار. ‫- حالت چطوره؟
‫بیا بشین. یه چیزی بخوریم.
‫بگیر بشین دیگه.
‫می‌گن روز تولدت غذا نخوری، ‫تا آخر اون سال باید گرسنه بمونیا.
‫بشین دیگه.
‫آفرین. دختر حرف‌گوش‌کنی باش.
‫خوبه.
‫غذات رو بخور.
‫نمی‌دونم به مقدار کافی ‫ادویه زدم یا نه.
‫بخور دیگه، خب؟
‫آفرین.
‫چطور شده؟
‫[استودیوی عکاسی گوم‌سئونگ] ‫[خانم اوه می‌جا]
‫کیک برنجی سورگوم و لوبیا قرمزه...
‫از این هم بخور.
‫عه...
‫نرو هاری.
‫ای خدا.
‫هاری.
‫رفته بودم شهر عکس بگیرم.
‫آخه عکس درست و حسابی نداشتم.
‫مادربزرگ، واقعا که...
‫می‌خواستم عکس داشته باشم. ‫مگه چیکار کردم؟
‫بده من دیگه.
‫ای وای!
‫وای.
‫هاری، حالت خوبه؟
‫چیزیت نشد؟
‫هاری، هاری...
‫ببین هاری...
‫ای خدا. هاری...
‫هاری... وایستا هاری...
‫هاری...
‫چه خبر شده؟ هوم؟
‫چی شده؟ ها؟
‫می‌جا... مجبور بودی این کار رو بکنی؟
‫داره گریه می‌کنه. ‫بچه‌ات داره گریه می‌کنه.
‫جین‌به.
‫من هم می‌ترسم.
‫معلومه که دلم نمی‌خواد ‫تنهاش بذارم و برم.
‫ولی خودم می‌دونم.
‫می‌دونم عاقبتم چیه.
‫پس نمی‌تونی...
‫حداقل توی این یه مورد پشتم باشی؟
‫وقتی اون عکس رو گرفتم ‫خیلی احساس تنهایی داشتم.
‫واسه همین می‌خوام ‫تو کنارم باشی.
‫تنهایی...
‫خیلی از تنهایی می‌ترسم جین‌به.
‫با مرکز بهداشت عمومی ‫تماس گرفتین، بفرمایین.
‫درسته. بله، بله، بله.
‫بهشون می‌گم. چشم، چشم.
‫انگار دکتر دو جی‌اویی و خانم یوک هاری...
‫باید به این بیمار رسیدگی کنن.
‫همون بیمار سرطانیه است ‫که واسه دیابتش مراجعه کرده بود.
‫آقای کیم جونگ‌به خواستن ‫شما بالای سرش باشین.
‫ببخشید معطلت کردم.
‫بریم تو.
‫معذرت می‌خوام. ‫هنوز به سختی می‌تونم راه برم.
‫باز می‌گم خدا رو شکر ‫که به خیر گذشت.
‫اگه شما دو نفر نبودین،
‫الان پام رو قطع کرده بودن.
‫[آمار نظرسنجی جامع ‫خدمات پزشکی از راه دور]
‫محدودیت حرکتی شما تایید شده،
‫بنابراین از این به بعد می‌تونین ‫تلفنی ویزیت بشین و نسخه بگیرین.
‫دستتون درد نکنه.
‫ولی راستش...
‫نمی‌خواستم درباره این مورد کمک بگیرم.
‫راستش رو بخواین...
‫گفته بودم بیاین که این رو بهتون بدم.
‫دخترم می‌گفت این لوسیون ‫الان خیلی بین جوون‌ها مد شده.
‫بعد از عمل جراحیم، ‫دخترم چند روز تمام کنارم موند.
‫بعد از هشت سالیگش سابقه نداشت ‫که بیاد و پیشم بمونه.
‫تونستم کلی باهاش حرف بزنم. ‫یه دل سیر صحبت کردیم.
‫خیلی خوشحال شدم.
‫برای اولین بار تونستم ‫حرف‌های توی دلم رو بهش بزنم.
‫ازتون ممنونم.
‫همه‌اش رو به شما دو تا مدیونم.
‫انجام وظیفه بود آقا.
‫خوب شد کیم جونگ‌به رو دیدیم و...
‫مطمئن شدیم که حالش خوبه.
‫من دیگه می‌رم.
‫معذرت می‌خوام.
‫ببخشید که بهت نگفتم.
‫تصمیم مادربزرگت رو می‌گم.
‫ولی نمی‌تونستم دخالت کنم.
‫مطمئن بودم اون خیلی ‫بیشتر از من بهش فکر کرده.
‫خانم یوک.
‫مادربزرگت بیشتر از هر چیزی، ‫دلش می‌خواست کنارت زندگی کنه.
‫واسه همین آزمایش‌های بالینی رو رد کرد.
‫می‌خواست بقیه عمرش رو...
‫صرف این بکنه که برات مادربزرگ باشه.
‫علت تصمیمش این بود.
‫مادربزرگت الان بیشتر از هر کسی ‫ترسیـده و درد می‌کشه.
‫یعنی حتی اگه می‌ترسی، ‫باید پای حرف‌هاش بشینی.
‫همونطوری که به حرف‌های دل ‫آقای کیم جونگ‌به گوش دادی.
‫باید به مادربزرگت این فرصت رو بدی...
‫تا به کسی که بیشتر از همه ‫دوستش داره، بگه که می‌ترسه.
‫باید کنارش باشی.
‫این تنها راهیه که می‌تونی ‫نظرش رو عوض کنی...
‫و درکش کنی.
‫مادربزرگت الان بیشتر از هر کسی ‫ترسیـده و درد می‌کشه.
‫پس حتی اگه می‌ترسی، ‫باید پای حرف‌هاش بشینی.
‫باید به مادربزرگت این فرصت رو بدی...
‫تا به کسی که بیشتر از همه ‫دوستش داره، بگه که می‌ترسه.
‫اواخر اکتبر که دریا بیشترین ‫زیبایی ممکن رو داره،
‫روز تازه‌ای در جزیره شروع می‌شه،
‫و روستایی‌های زحمتکش ‫راهی ماهی‌گیری می‌شن.
‫صبح به خیر.
‫امروز نسیم ملایمی می‌وزه.
‫خدا رو شکر ظاهرا هوا خوبه.
‫مادربزرگ، خوابیدی؟
‫امروز اهالی جزیره...
‫مادربزرگ.
‫ای بابا.
‫مادربزرگ، من رو ببخش.
‫ببخشید گفتم نمی‌خوام به حرف‌هات گوش بدم.
‫ولی همه حرف‌هام از روی ترسم بود.
‫چون تو داشتی مقدمات ‫مرگت رو می‌دیدی،
‫اون هم وقتی که من اصلا ‫آمادگی نبودن تو رو نداشتم.
‫ولی تو هم ترس داشتی، مگه نه؟
‫حتی دلت نمی‌اومد بهم بگی.
‫حتما خیلی احساس تنهایی کردی.
‫ولی الان به حرف‌هات گوش می‌دم.
‫بذار من هم باهات بترسم، خب؟
‫مادربزرگ، خوابیدی؟
‫مادربزرگ.
‫مادربزرگ، داری گریه می‌کنی؟
‫مادربزرگ.
‫مادربزرگ! مادربزرگ، چشم‌هات رو باز کن.
‫مادربزرگ! نه!
‫نمی‌ذارم بمیری مادربزرگ! نمی‌ذارم!
‫مادربزرگ، بلند شو!
‫مادربزرگ! وای خدایا!
‫[مرکز بهداشت عمومی] ‫[تعطیل است]
‫مادربزرگ، تو رو خدا...
‫خانم یوک، بذار معاینه‌اش کنم.
‫نجاتش بدین.
‫تو رو خدا مادربزرگم رو نجات بدین. ‫تو رو خدا کمک کنین.
‫تو رو خدا کمک کنین مادربزرگم زنده بمونه.
‫نجاتش بدین.
‫نه...
‫خانم اوه می‌جا...
‫به رحمت خدا رفتن.
‫ساعت فوت. ۱۹:۳۴.
‫نه، نه، نه.
‫نه!
‫هنوز که حرف دلت رو بهم نزده بودی!
‫نه مادربزرگ! نمی‌خوام!
‫من هنوز نشنیده بودم ‫چی می‌خوای بهم بگی.
‫مادربزرگ، باید بهم بگی.
‫هنوز نشنیدم حرفت بهم چی بود.
‫بیدار شو مادربزرگ! مادربزرگ!
‫نه! نه!
‫- بیدار شو! ‫- خانم یوک.
‫ولم کن!
‫مادربزرگ. مادربزرگ.
‫ببخشید مادربزرگ. ‫من رو ببخش.
‫بلند شو.
‫هنوز حرفت رو بهم نزدی.
‫هنوز حرفت مونده...
‫مادربزرگ، ببخشید. بیدار شو!
‫مادربزرگ!
‫مادربزرگ...
‫[تو دکتری هستی که ‫بیمار فوتی رو هم بخیه می‌زنه...]
‫[تا خانواده‌اش کمتر عذاب بکشه.]
‫[پس چرا...]
‫[مرهم درد من نشدی؟]
‫[این اولین روز فیلمبرداری ‫زندگی هاری و چی‌یون بود.]
‫[عشق مثل رانندگی ‫با ماشینیه که ترمز بریده.]
‫[کارگردان همیشه اونجاییه ‫که شور و هیجان به اوج می‌رسه.]
‫دیگه نمی‌خوای دکتره رو ببینی؟
‫وانمود کن وجود ندارم.
‫اگه انقدر دوستش داشت ‫چرا همچین کاری کرد؟
‫اگه دوستش داری باید کنارش باشی.
‫دوست داشتن به همینه دیگه!
‫نمی‌تونم کاریش کنم. ‫حتی اگه ازم متنفر بشی.
‫یکی از اهالی روستا ناپدید شده.
‫بکش کنار بابا. می‌گم دخالت نکن.
‫چته تو؟
‫مگه همه قبول ندارن من گزینه بهتری‌ام؟
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M