‫[این سریال یک اثر داستانی است و ‫برخی صحنه‌ها با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند.]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات، ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است.]
‫[تسلیت]
‫[مرحومه اوه می‌جا]
‫چرا انقدر عجله داشتی که بری؟
‫تک‌وتنها توی اون مسیر وحشتناک باشی؟
‫راستی،
‫چرا انقدر طولش می‌دن ‫تا قاب عکس رو بفرستن؟
‫اینجوری که قشنگ نیست.
‫گفتن عصر با قایق می‌رسه.
‫پس خانم هاری کجاست؟
‫یه‌کم سوپ آوردم یکم جون بگیره.
‫راست می‌گیا.
‫همین یه دقیقه پیش که اینجا بود.
‫ای بابا، پس کجا رفته؟ ها؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌رم دنبالش بگردم.
‫- خیلی‌خب. ‫- منم باهات میام.
‫خانم یوک.
‫هاری، داری چیکار می‌کنی؟
‫مادربزرگم...
‫پاستای من رو از همه‌چی ‫بیشتر دوست داشت.
‫خودش رو که نتونستم نجات بدم.
‫این حداقل کاریه که براش ‫از دستم بر میاد.
‫تنهایی اینجا چیکار می‌کنی؟
‫گفتم شاید سردت بشه.
‫چیزی...
‫چیزی خوردی؟
‫مردم پیون‌دونگ‌دو که نمی‌ذارن ‫من گرسنه بمونم.
‫یه‌بند دارن بهم غذا می‌دن.
‫صبحونه، ناهار، شام. ‫حتی برام دسر آوردن.
‫می‌گن باید شکمت پر باشه ‫تا دل و دماغ عزاداری داشته باشی.
‫من می‌خوام...
‫قوی باشم و دیگه گریه نکنم...
‫تا مامان‌بزرگم رو ‫درست و حسابی بدرقه کنم.
‫قدیم‌ها هر وقت گریه می‌کردم، ‫مامان‌بزرگم سه روز خوابش نمی‌برد.
‫خون دل من رو می‌خورد.
‫دکتر دو، توی این زمینه کمکم می‌کنی؟
‫فقط تظاهر کن من وجود ندارم.
‫نه اینکه ازت متنفر باشما، نه...
‫ولی هر بار می‌بینمت، بغضم می‌ترکه.
‫درک می‌کنی دیگه؟
‫[قسمت هشتم: نمی‌تونم. ‫نمی‌تونم تظاهر کنم وجود نداری.]
‫[لوح تقدیر]
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫سلام به همگی.
‫- سلام خانم یوک. ‫- سلام خانم یوک.
‫چرا انقدر زود اومدی سر کار؟
‫کجا زوده؟ کلی نظرسنجی باید تموم کنم.
‫به لطف شما بود که تونستم ‫مامان‌بزرگم رو درست‌وحسابی بدرقه کنم.
‫خوب کردی اومدی سر کار.
‫آدمی مثل تو که یه‌جا بند نمی‌شه، ‫توی خونه بمونه کلافه می‌شه.
‫راست می‌گه.
‫کمک کنین!
‫تو رو خدا کمک کنین ‫وگرنه واقعا می‌میره!
‫اینجاست! خونریزیش بند نمیاد!
‫- سانگ‌جین! ‫- بیاین! زود باشین!
‫برین کنار!
‫من جلوی خونریزی رو می‌گیرم.
‫- برانول بزنین. پانسمانش کنین. ‫- باشه.
‫[تزریق وریدی] ‫[سرم]
‫آقا، صدام رو می‌شنوین؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫نبضش ضعیفه.
‫فک کنم یکی از رگ‌های اصلیش آسیب دیده.
‫انگار ورید ژوگولارش رو بریده، ‫شریان کاروتید هم احتمالا آسیب دیده.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫اصلا وقت نداریم منتقلش کنیم.
‫اول پانسمان فشرده کنیم. ‫من رگ رو کلمپ می‌کنم.
‫همین‌جا؟
‫آره. همینطوری فشار بده.
‫[اعمال فشار مستقیم روی زخم ‫برای جلوگیری از خونریزی]
‫- این رو برام نگه دار. ‫- باشه.
‫خب، گرفتم.
‫- خیلی‌خب. ‫- با گاز پرش کن.
‫الو؟
‫- چی؟ ‫- چی شده؟
‫می‌گن هلیکوپتر به خاطر ‫ساخت‌وساز نمی‌تونه بشینه.
‫اگه شناور پزشکی بیاد، سریع‌تر می‌رسه.
‫یعنی چی؟
‫الان که وقت نداریم معطل کنیم!
‫همینجوری کلی ازش خون رفته!
‫فعلا جابه‌جاش می‌کنیم. ‫لطفا کمک کنین.
‫بیاین اینور، زیرش رو بگیرین. ‫می‌خوایم بیمار رو جابه‌جا کنیم.
‫انگار کاروتید راستش پارگی جزئی داره.
‫ماهیچه ترقوه‌جناغی آسیب دیده. ‫ورید ژوگولار بیرونی هم قطع‌شدگی ناقص داره.
‫هوشیاره و علائم حیاتی داره. ‫تحویل شما.
‫خسته نباشین. بقیه‌اش با ما.
‫موفق باشین.
‫می‌گم دکتر، ‫سانگ‌جین خوب می‌شه دیگه؟
‫آره، اگه عملش خوب پیش بره ‫مشکلی پیش نمیاد.
‫چرا این قیمت شده؟!
‫خدا مرگم بده!
‫باز چیزی شده بود؟ ها؟
‫این هم روزگاره ما داریم؟
‫چطوری هر دفعه باید ‫گند بزنی و داستان درست کنی؟
‫من که گفتم مهلت کمه! ‫گفتم با اون مهلت نمی‌رسیم!
‫انقدر عجله کردی که بچه‌ها ‫کارشون به بیمارستان کشید!
‫مگه من نگفتم ‫اصول ایمنی رو رعایت کنین؟
‫خودت گند زدی، ‫حالا داری گردن من می‌ندازی؟
‫مهلت تحویلمون طبق روز بازدید استاندار بود،
‫پس چرت و پرت تحویل من نده.
‫- مرتیکه... ‫- عه، این چه کاریه؟
‫طرف داره می‌میره، ‫اون‌وقت فکر تو پیش...
‫روز بازدید استانداره؟!
‫ای بابا، این هم که باز شروع کرد.
‫دستت رو بکش. مگه دیوونه‌ای؟
‫نزدیک بود یکی رو به کشتن بدی!
‫می‌گم دستت رو بکش!
‫امان از دستتون! ‫فقط بلدین شر درست کنین!
‫- به من چه ربطی داره؟ ‫- چه مرگته تو؟
‫- تو یکی دخالت نکن. ‫- خوبین آقا؟
‫خبر داری که این اتفاق ‫حادثه محل کار محسوب می‌شه دیگه؟
‫مسئولیتش هم مستقیما ‫با سرپرست پروژه است.
‫اگه بخوان ازت شکایت کنن...
‫باز این یاوه‌گویی‌های قانونی شروع شد!
‫دیگه حوصله این حرف‌ها رو ندارم.
‫برو خانم. بکش کنار.
‫یه بار گفتم دخالت نکن دیگه.
‫ها؟
‫دستم رو ول کن.
‫ای بابا، عجب گیری کردیم...
‫دکتر هیون...
‫مگه سه بار با زبون خوش نگفتم ‫پا روی دمم نذاری؟
‫بعید می‌دونم مسئول اصلی ‫این پروژه ساخت‌وساز باشی.
‫چون پروژه مال شهرستان یوپونگه، ‫نباید مال استاندار باشه؟
‫برین درخواست دیه کارگران رو...
‫واسه خود استاندار یوپونگ‌گون بفرستین.
‫چی؟
‫حالا چه کاریه؟
‫چرا پای استاندار رو وسط می‌کشین؟
‫خب، خب. فهمیدم.
‫فهمیدم دیگه.
‫آخرش این پروژه لامصب ‫کار دست یکی می‌ده!
‫ها؟
‫مگه این پروژه چقدر بی‌دروپیکره...
‫که هر روز یه تلفات جدید داره؟
‫خدایا...
‫دکتر هیون.
‫بذار برات پماد بزنم.
‫راستش...
‫یه‌کم عجیب بود که گفتی باهات بیام...
‫ولی بعدش گفتی خودم پماد بزنم.
‫دستت که نشکسته. خودت بزن.
‫منظورم اینه اگه خودت نمی‌زنی ‫پس چرا گفتی باهات بیام؟
‫نشونه قدردانیم بود. چون کمکم کردی.
‫دروغ نگم اون لحظه ترسیده بودم.
‫جدا؟
‫از قیافه‌ات معلوم نبود.
‫به نظرم اتفاقا اون بیشتر ترسیده بود.
‫نه بابا. نترسید.
‫جدی می‌گما. ‫شک ندارم می‌زدی لهش می‌کردی.
‫- توی مدرسه دعوایی بودی؟ ‫- آهای.
‫- دکتره مثلا. ‫- یه انرژی خاصی داری که...
‫قطعا خودش بهتر بلده پماد بزنه.
‫آخ، دردم اومد.
‫چرا انقدر صدای خنده میاد؟
‫دلم واسه دکتر جی‌اویی سوخت.
‫عجبا. کلی دلیل دیگه واسه دلسوزی داره.
‫آخه دکتر جی‌اویی هنوز ‫خانم هاری رو دوست داره.
‫اگه دوستش داشت ‫چرا اون کار رو در حقش کرد؟
‫شنیدم توی وصیت پزشکی ‫مادربزرگ خانم هاری هم کمک کرده.
‫دکتره دیگه. مگه الکیه؟
‫نباید پا روی عشقش می‌ذاشت.
‫فکر کردی خانم هاری ‫وقتی مادربزرگش داشت می‌مرد،
‫دلش می‌خواست نقش دکتر رو براش بازی کنه؟
‫صرفا یکی رو می‌خواست ‫که به هر قیمتی پشتش باشه.
‫که به حرف‌هاش گوش بده.
‫ولی همچنان...
‫دارم بهت می‌گم دیگه. مسائل احساسی رو ‫نمی‌شه با منطق حل کرد.
‫حتی توی ذهن آدم منطقی باشه،
‫توی دلش منطقی نیست.
‫من باشم اون کار رو در حقت نمی‌کنم.
‫هر اتفاقی بیفته، ‫همچنان پشتت می‌مونم.
‫هوم، ببینیم و تعریف کنیم.
‫راست می‌گما.
‫بریم دیگه.
‫هوم؟
‫این گل‌ها رو ندیده بودم.
‫منتظر مهمون بودم. ‫گفتم قشنگ می‌شه.
‫هوم...
‫مهمون؟
‫هوم؟
‫خیلی خوشگله! واقعا قشنگه!
‫مهمونت حسابی کیف کرد!
‫هوم...
‫حالا که داره بارون هم میاد...
‫مهمونت بدش نمیاد یه رامن بخوره.
‫موضوع اینه رامنم تموم شده.
‫می‌شه بری بگیری؟ دو تا بسه.
‫دو تا؟
‫جدا؟
‫زود برمی‌گردما، خب؟ گفتی دو تا؟
‫- دکتر جوچون! ‫- بله؟
‫این ساعت وقت رامن خوردن نیست. ‫برگرد خونه استراحت کن.
‫ای بابا!
‫واقعا سر کاریم؟
‫خودش گفت برم دو تا بگیرم.
‫ای بابا. امشب هم عجب بارونی گرفته.
‫این رو کجای دلم بذارم؟
‫منم مادرجون.
‫اومدی؟
‫چیزی خوردی؟
‫- آره بابا، ساعت رو دیدی؟ ‫- خوردی؟
‫هوف، این بارون بوی خوبی نمی‌ده.
‫قبول دارم.
‫این روزها پنجره اتاقت رو باز نذار.
‫نگران نباش. مامان‌بزرگم...
‫خدا مرگم. نباید این رو می‌گفتم.
‫چی شد؟
‫- پنجره‌ها! ‫- هوم؟
‫- ای وای! ‫- چیه؟
‫مادرجون، من دارم می‌رم!
‫باشه.
‫[سوپرمارکت لاکی]
‫زود باش...
‫وای!
‫ای وای!
‫عه...
‫این چه وضعشه؟
‫وای.
‫نه به بارون دیروز که عملا سیل بود، ‫نه به آفتاب امروز که کورمون کرده.
‫هوای زمستون برو بیا داره دیگه.
‫آره.
‫ها؟
‫این دیگه چیه؟
‫ها؟
‫این وسایل چیه دیگه؟
‫سلام. توی خونه یه مشکلی پیش اومد. ‫واسه همین...
‫مگه چی شده که کل وسایلت رو جمع کردی؟
‫سقف خونه‌ام نشتی داره.
‫آقای پارک یه نگاه انداخت. ‫گفت تعمیرش چند روز طول می‌کشه.
‫نشتی داره؟ خیلی اتفاق بدیه.
‫واسه همین خواستم بپرسم...
‫می‌تونم تا وقتی کار خونه تموم بشه، ‫یه چند روزی اینجا بمونم؟
‫- می‌خوای توی درمانگاه بخوابی؟ ‫- بله.
‫تخت و صندلی که کم نداره، واسه همین...
‫اینطوری نمی‌شه که!
‫خودت اذیت می‌شی.
‫به جاش بیا خونه من. ‫پیش خودم بمون.
‫جان؟
‫نه، راضی به زحمت نیستم.
‫آخه وقتی شوهرت خونه است ‫روم نمی‌شه بیام اونجا بمونم.
‫اگه راحت نیستی می‌گم ‫بره یه جای دیگه بمونه.
‫آها، اصلا برو پیش خانم جونگ‌سون بمون.
‫بیاد خونه من؟
‫تو که در هر صورت تنها زندگی می‌کنی.
‫فرض کن مثلا آبجیت اومده ‫چند روز پیشت چتر شده.
‫آخه، معذرت می‌خواما، ‫ولی منتظر مهمون بودم.
‫ای بابا، عیبی نداره.
‫- بیا خوابگاه ما بمون. ‫- جان؟
‫خوابگاه واسه کادر درمانه دیگه.
‫می‌تونی اونجا بمونی. کلی هم اتاق داره.
‫اتاق که زیاد داریم. ولی همه پر شدن.
‫- آخه... ‫- آره! بهترین حالتش همینه.
‫من رو باش که نگران بودم تنها می‌مونی.
‫ولی بد هم نیست خوابگاه پر بشه. ‫قبول داری؟ خیلی‌خب.
‫اینجوری کمتر احساس تنهایی می‌کنی.
‫کل وسایلت همینه؟
‫ولی آخه...
‫من که می‌گم همین‌جا بمون. ‫اینطوری خیال همه راحت‌تره.
‫اگه اصرار کنی بری اونجا بمونی،
‫کل اهالی پیون‌دونگ‌دو دلواپس می‌شن.
‫خب، تصمیمت همینه؟
‫آخیش، خیالم راحت شد.
‫- دستتون درد نکنه. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بریم دکتر دو. ‫- باشه.
‫این مهمونت کی می‌رسه؟
‫منظورت چیه؟
‫مهمونی که می‌گفتی من بودم دیگه. ‫مگه من نبودم؟
‫ای بابا، چرا انقدر اذیت می‌کنی؟
‫فکر کردی انقدر کشته‌مرده کسی‌ام...
‫که خانم هاری رو به خاطرش دک کنم؟
‫یعنی چی؟
‫پس واقعا مهمون داری؟
‫حالا کیه؟
‫مگه بگم تو می‌شناسی؟
‫نمی‌شناسم، ولی حق دارم بدونم.
‫بهرحال خواستگارما.
‫یکی از دوست‌هامه.
‫دوستم بعد از مدت‌ها اومده پیون‌دونگ‌دو،
‫من هم گفتم چند روز بیاد پیشم بمونه.
‫هوم...
‫لابد خیلی صمیمی هستین ‫که می‌ذاری خونه خودت بمونه.
‫من رو بهش معرفی نمی‌کنی؟
‫معرفیت کنم؟
‫آره دیگه. دوست تو، دوست من هم هست.
‫بسه دیگه.
‫نه اونقدر صمیمیت داریم، ‫نه قراره زیاد بمونه.
‫اصلا این ساعت که همیشه بیمار داریم. ‫برو سر کارت دیگه.
‫هوم.
‫چرا من رو به دوستش معرفی نمی‌کنه؟ ‫جریان چیه‌؟
‫یعنی ازم خجالت می‌کشه؟
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫سلام، به خوابگاه کادر خوش اومدی.
‫خدایی نکرده معذبتون که نکردم؟
‫نه بابا، معذب کجا بود؟ ‫هر چی بیشتر باشیم، بهتره.
‫دیگه برو استراحت کن. این اتاق...
‫این اتاق رو بردار.
‫این بزرگترین اتاق خوابگاهه. ‫رو به نمای دریا هم هست.
‫- من که باید شیفت باشم، پس... ‫- هوم.
‫آره، همین‌جا بمونی بهتره.
‫دکتر جی‌اویی کلی زحمت کشید ‫که این اتاق رو مرتب کنه.
‫- واسه چی می‌گی؟ ‫- مگه دروغه؟ زحمت کشیدی.
‫حتی قفسه‌ها رو عین اتاق عمل ‫با دستمال ضدعفونی تمیز کرد.
‫تو برو استراحت کن. حتما خسته‌ای.
‫راحت باش.
‫پس... باشه.
‫پس...
‫من هم شب به خیر می‌گم.
‫البته اگه خوابتون ببره.
‫اگه سختته توی پذیرایی بخوابی...
‫نه، سختم نیست.
‫باشه پس.
‫مرتیکه.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫[تعطیل]
‫دکتر دو.
‫نگاه کن تو رو خدا.
‫نامزد سابقت اینجاست، ‫تو نشستی اینجا خروپف می‌کنی؟
‫چی شده؟
‫- پا شو. داریم صبحونه می‌خوریم. ‫- چی؟
‫از کی تا حالا صبحونه داریم؟
‫خانم هاری درست کرده ‫که برامون جبران کنه.
‫واقعا تو هیچ حس عجیبی ‫از این قضیه نمی‌گیری؟
‫نمی‌بینی طرف اونجا وایستاده ‫و کله سحر بلند شده...
‫که موهاش رو درست کنه؟
‫باید سحرخیز باشی تا بتونی دلش رو ببری.
‫پا شو دیگه.
‫- دستت درد نکنه. ‫- خواهش می‌کنم. نوش جان.
‫آها، اجازه بدین. ‫بذارین سس قرمز بیارم.
‫اگه نمی‌خوای کاری کنی ‫حداقل بشین غذات رو بخور.
‫بفرمایین.
‫خیلی خوشمزه شده.
‫آره واقعا.
‫آخ...
‫سیگارت تموم شده چرا غرش رو به من می‌زنی؟
‫چمیدونم.
‫توی اتاق سیگار نکشیا.
‫- خانم ایوم. ‫- بله؟
‫دوستت صحیح و سالم رسید؟
‫آره، رسید.
‫دیدم جواب نمی‌دی، ‫بیشتر از یه بار زنگ نزدم،
‫گرفتم خوابیدم.
‫مگه زنگ زدی؟ ‫سرم خیلی شلوغ بود...
‫هوم، حالا چند وقته دوستین؟
‫دوست راهنماییته؟ دوست دبیرستانته؟
‫کلا دوستیم دیگه.
‫هوم.
‫پس خیلی وقته دوستین، نه؟
‫راستش خیلی دلم می‌خواد ‫بیام باهاش آشنا بشم.
‫نمی‌شه بیام آشنا بشیم؟ ‫حتی مهمونتون می‌کنم که...
‫یه بار گفتم نه دیگه.
‫خانم ایوم.
‫چرا انقدر توی زندگی بقیه سرک می‌کشی؟
‫بـ...
‫بقیه؟
‫عه...
‫منظورم...
‫کلا دوران کودکیت برام جالب بود.
‫چون خودت برام جالبی.
‫ولی اگه حس کردی زیاده‌روی کردم، ‫معذرت می‌خوام.
‫[در حال تماس: کیم جی‌یونگ]
‫مادرجون.
‫بیا تو. خوابگاه خوش می‌گذره؟
‫همه‌چی باب میلته؟
‫من که گفتم بیای خونه من.
‫چرا الکی واسه خودت سختش می‌کنی؟
‫سختم که نیست.
‫انگار من نمی‌فهمم.
‫اگه سختت نیست الان چرا اومدی؟
‫ببینم، قصد نداری بی‌خیال دکتره بشی؟
‫هوم؟
‫ولی انقدر بهش سخت نگیر.
‫می‌جا خیالش راحت بود که اون کنارته.
‫مطمئنم می‌جا از خداشه ‫یه مرد خوب توی زندگیت باشه.
‫مادرجون، نظرم عوض شد. ‫گمونم بهتر بود می‌موندم.
‫تو استراحت کن.
‫مراقبت کن.
‫ای بابا.
‫ها؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫حوصله‌ام سر رفته بود، ‫اومدم قدم بزنم.
‫انگار چراغ اینجا خراب شده.
‫به آقای پارک بگم درستش کنه؟
‫شام خوردی؟
‫من که نخوردم.
‫دکتر هیون.
‫ممنونم.
‫همه‌چی رو فهمیدم.
‫اینکه چقدر زحمت کشیدی...
‫تا مامان‌بزرگم قبول کنه ‫آزمایش‌های بالینی رو انجام بده.
‫خیلی وقت بود می‌خواستم ازت تشکر کنم.
‫هم واسه اینکه ‫پیگیر درمان مامان‌بزرگم بودی،
‫هم اینکه به خواسته‌های مسخره‌ام گوش دادی.
‫هم اینکه...
‫هم اینکه ازم خوشت میاد.
‫ولی دیگه ادامه نده.
‫می‌دونم واسه تو هم سخته.
‫به خاطر دکتر دو جی‌اویی می‌گی؟
‫دیگه دلیلی نداری که براش...
‫اون رو مقصر کنی؟
‫هوم.
‫تو که دوران نامزدیتون ‫همه‌اش کارت گریه و زاری بود.
‫من هم سعی می‌کنم...
‫دیگه ازت خوشم نمیاد.
‫قطعا می‌دونی برام سخته دیگه.
‫غذا رو بخوریم؟
‫هوم.
‫خوشمزه است.
‫هنوز درد می‌کنه؟
‫آره.
‫اصلا چی شد یهو بدن‌درد گرفتی؟
‫یه‌سری کار نیمه‌تموم داشتم.
‫کار داشتی؟
‫اولویت‌هات رو مشخص کن دیگه!
‫مگه نمی‌بینی اتاق خانم هاری ‫و دکتر چی‌یون خالیه؟
‫جای اینکه این چسب ضد درد بزنی،
‫تو باید خودت رو عین چسب ‫به زندگی عشقت بزنی.
‫عاشقی به همینه دیگه!
‫خیلی خنگی.
‫[خانم هوانگ شین‌هه]
‫الو؟
‫دکتر دو، درمونگاهی دیگه؟
‫الان بهم گفتن یه بیمار داره میاد.
‫بیمار؟
‫چند تا حشره نیشم زدن.
‫ولی انقدر خارشش زیاده...
‫که شب‌ها خواب رو به چشمم حروم کرده.
‫ای بابا.
‫چله زمستون پشه کجا بود آخه؟
‫قشنگ از خجالتم در اومدن.
‫ولی این نیش‌ها فقط یه طرف بدنتونه.
‫آخه خوابم خیلی سنگینه.
‫علائم دیگه‌ای ندارین؟
‫نه، هیچ علائمی ندارم.
‫براتون یه پماد می‌نویسم. ‫هر موقع خارش گرفت از اون بزنین.
‫باشه.
‫مواظب خودتون باشین.
‫فقط یکی از پاهاش بود...
‫راه رفتنش هم تقارن نداره.
‫دیدی؟
‫چـ... چند وقته اینجا وایستادی؟
‫تازه رسیدم.
‫واسه چی اومدی؟
‫دکتر دو.
‫- بریم با هم بدوئیم؟ ‫- جان؟
‫می‌دونم تو هم خوابت پریده.
‫زیاد به خودت فشار نیار.
‫نه بابا، فشار کجا بود؟
‫بیشتر نگرانم تو این‌وقت شب ‫زیادی ورزش کنی.
‫معلوم می‌شه.
‫وایستا بابا، وایستا!
‫وایستا می‌گم!
‫پسر، تو خیلی نامردی!
‫- جا نمونی! ‫- چی؟
‫ای بابا...
‫بیا!
‫مصبتو شکر!
‫وایستا.
‫می‌گم وایستا! وایستا دیگه!
‫وایستا... وایستا.
‫بد نیست ورزش کنیا.
‫واسه اون جا نموندم، خب؟
‫اگه دیروقت از بدنم کار بکشم ‫دیگه بعدش خوابم نمی‌بره...
‫- ای بابا. ‫- واقعا نمی‌فهمم.
‫ها؟ چی رو؟
‫من که صرفا استقامت بدنم بیشتر نیست.
‫تیپ و قیافه‌ام خوبه. ‫خانواده موجهی دارم.
‫به نظرت همه قبول ندارن ‫من گزینه بهتری باشم؟
‫چی شد یهو مونولوگ می‌گی؟
‫حرصم میاد.
‫چون خانم هاری تو رو می‌خواد. ‫با اینکه من ازت بهترم.
‫با خانم هاری خوب رفتار کن.
‫همیشه می‌بینم تنهاست. ‫قلبم درد می‌گیره.
‫اصلا... چی دارم می‌گم؟
‫- بریم. ‫- عه...
‫ای بابا، این هم کار بود ‫کله سحر برامون درست کردن؟
‫- ببر بالا! ‫- باشه!
‫- یه‌کم بالاتر! ‫- باشه.
‫خوبه، حالا ببندش! تموم شد!
‫[جشن بازسازی سکوی بالگرد]
‫[خیر مقدم پیون‌دونگ‌دو به استاندار کو]
‫بفرمایید بشینید. ‫خودم داروتون رو میارم.
‫چشم!
‫ها؟
‫خبریه که انقدر تیپ زدی؟
‫خودت رفتی بنر زدی ولی روش رو نخوندی؟
‫جشن نوسازی سکوی بالگرده.
‫بخش‌داری گفته به عنوان کدخدا ‫باید سخنرانی کنم.
‫تازه استاندار هم قراره بیاد.
‫چرا فکر کردی حرف کدخدا براشون می‌ارزه؟
‫داروت رو بگیر و برو.
‫آخه نوسازی سکوی بالگرد...
‫چه مناسبتیه که براش جشن گرفتن؟
‫نزدیک انتخابات محلی شده.
‫لابد می‌خواد دستاوردهاش رو بزرگ‌نمایی کنه.
‫اون اگه دنبال دستاورد بود،
‫الان برامون دستگاه رادیولوژی می‌آورد.
‫کاشف به عمل اومد دستگاه رادیولوژی ‫واسه کارزار انتخاباتی، زرق و برق نداره.
‫ای بابا. خدایی نکرده سرتون شلوغ نیست که؟
‫باریکلا آقای پارک. ‫امروز چه تیپی زدین.
‫تو واسه چی اومدی؟
‫همه‌تون جمع بشین.
‫می‌خوام یه چیزی اعلام کنم.
‫ای بابا، چرا انقدر توی قیافه رفتین؟
‫مگه می‌خواین دلم بشکنه؟ آره؟
‫- این بخشنامه رسمیه‌. ‫- درباره چیه؟
‫توش از کادر درمان خواسته شده...
‫برای حضور در جشن نوسازی سکوی بالگرد ‫که همین امروزه، تشریف بیارن.
‫ولی کار دکتر و پرستار ‫به سکوی بالگرد چه ربطی داره؟
‫اگه بیمار اورژانسی داشتیم چیکار کنیم؟
‫حالا فوقش یکی سرما خورده ‫یا قارچ پا گرفته دیگه.
‫بگین تا بعد از جشن تحمل کنه.
‫استاندار این‌همه راه اومده.
‫مگه طرف خودش رو رئیس‌جمهور فرض کرده؟
‫خانوم خانوما! اتفاقا مقام استانداری ‫حکم رئیس‌جمهور رو توی یوپونگ داره!
‫من هم نخست‌وزیر این مملکتم!
‫این کاغذی که آوردم ابلاغیه رسمیه!
‫شما هم به عنوان کارمندان دولت، ‫باید اطاعت کنین.
‫مخصوصا الان که نزدیک ‫تخصیص بودجه سال جدید شدیم،
‫موفقیت شهرستان یوپونگ‌گون به نفع خودتونه.
‫نیست؟ قبول ندارین؟
‫همه‌تون رو ببینما. باشه؟
‫بگیر!
‫هوف!
‫این یارو خیال کرده کیه؟
‫بچه‌پررو...
‫چرا وقتی بیمار نیست بالگرد آوردن؟
‫این‌همه به ما نگفتن ‫هماهنگی بالگرد دنگ و فنگ داره؟
‫نمایشیه دیگه.
‫پرسیدن داره؟
‫استاندار برداشته سیرک راه انداخته.
‫چرا خود استاندار نمیاد؟
‫یه ساعته معطل موندیم که بیاد.
‫اگه واسه همچین روستایی زود بیاد ‫که دیگه کسی جدیش نمی‌گیره.
‫گل سرسبد جمع نباید زودتر از بقیه بیاد.
‫- ای بابا... ‫- وقتی استاندار رسید،
‫گل رو بزن به سینه‌اش.
‫اومد!
‫به به، عجب هوای دل‌انگیزیه!
‫متشکرم.
‫همین‌جا خوبه.
‫به‌به، دکتر جی‌اویی اومده؟
‫خب، اوضاع با بیمارهات چطور می‌گذره؟
‫می‌گذره دیگه.
‫آقای استاندار، جالبه هر وقت ‫شما رو می‌بینم، دورتون پر از دوربینه.
‫ای دکتر بو، می‌بینم که شوخی‌هات بهتر شده.
‫سلام به همه حضار.
‫- خوش اومدین. ‫- بلند شو.
‫- به‌به. ‫- بنده کدخدای اینجام.
‫لی جانگ‌سو هستم.
‫بسیارخب!
‫خیلی خب، لطفا همگی بشینید!
‫سلام عرض شد.
‫قبل از هر چیزی، گوش دل می‌سپاریم ‫به چند سخنی از استاندار کو چانگ‌موک،
‫که از هیچ تلاشی برای احداث ‫این سکوی بالگرد، دریغ نکردن!
‫یه کف مرتب به افتخارشون بزنین!
‫کو چانگ‌موک! کو چانگ‌موک! کو چانگ‌موک!
‫باورتون نمی‌شه قلبم چقدر ‫از شادی و سرور، لبریز شده!
‫فقط و فقط به لطف بی‌کران...
‫اهالی پیون‌دونگ‌دو تونستیم ‫ساخت این سکوی بالگرد رو...
‫با چنین سرعت بی‌نظیری ‫به سرانجام برسونیم.
‫- جشن امروز ما... ‫- آقا...
‫- بله؟ ‫- سلام.
‫ببخشید، ولی کسی به اسم ‫لی هونگ‌شیک درمانگاه شما اومده بود؟
‫- آقای لی هونگ‌شیک رو می‌گین؟ ‫- بله.
‫با توجـ...
‫با توجه به موقعیت جغرافیایی پیون‌دونگ‌دو...
‫وقتی از شهر برگشتم، دیدم شوهرم نیست. ‫هر جا رو گشتم پیداش نکردم.
‫گوشیش هم جواب نمی‌داد.
‫دیشب می‌گفت چون پمادش اثر نکرده...
‫می‌خواد دوباره یه سر درمونگاه بیاد.
‫چله زمستون پشه کجا بود آخه؟
‫قشنگ از خجالتم دراومدن.
‫علائم دیگه‌ای ندارین؟
‫نه، هیچ علائمی ندارم.
‫آقای لی هونگ‌شیک به جز...
‫مشکلات پوستی، مشکل دیگه‌ای ندارن؟
‫احیانا پارکینسون ندارن؟
‫ولی شما از کجا...
‫ای وای.
‫شوهرم بهم سپرده بود که هیچ‌جوره ‫به کسی نگم که پارکینسون داره.
‫- از دیشب خبری ازش ندارین؟ ‫- بله.
‫جای نیش فقط یه طرف بدن آقای لی بود،
‫یعنی یه مدتی می‌شه که دچار ‫خشکی عضلانی شبانه شده.
‫ممکنه توی خطر باشه. ‫باید پیداش کنیم.
‫- خشکی عضلانی شبانه؟ ‫- خانم هوانگ.
‫ای داد بیداد... حالا چیکار کنیم؟
‫وای...
‫چیکار کنیم؟ چیکار کنیم؟
‫- آقای پارک. ‫- ما در حال حاضر...
‫یکی از اهالی روستا گم شده.
‫گم شده؟
‫ظاهرا پارکینسون داره.
‫- باید اعلام کنین. ‫- عه، عه، عه!
‫- تا به همه... ‫- آهای!
‫چیکار می‌کنی؟ بگیر بشین.
‫باید بریم دنبالش بگردیم.
‫اسـ... اسمش چیه؟
‫آقای لی هونگ‌شیکه.
‫- رسیدگی فوری به بیماران... ‫- می‌گم بشین دیگه.
‫جناب استاندار، یه مورد اورژانسی پیش اومده.
‫- بی‌زحمت میکروفون رو بدین. ‫- آقای پارک!
‫مگه نمی‌بینی جناب استاندار ‫وسط سخنرانیه؟
‫- گفتم که، کارم مهمه! ‫- ولش کن.
‫شنیدی که گفت مهمه.
‫بکش کنار.
‫دیگه هیچ مانع و فاصله‌ای در راستای...
‫رسیدگی فوری به بیماران نداریم...
‫بنده می‌خوام موضوع مهمی رو به تمامی ‫اهالی پیون‌دونگ که حضور دارن، اعلام کنم.
‫آقای لی هونگ‌شیک که پارکینسون داره،
‫در حال حاضر گم شده.
‫از همه شما کمک می‌خوایم ‫تا آقای لی هونگ‌شیک رو پیدا کنیم.
‫- ممنون می‌شیم همکاری کنین! ‫- موضوع خیلی فوریه!
‫- آقای لی هونگ‌شیک! ‫- چی؟
‫شما کجا می‌رین؟
‫جناب استاندار وسط سخنرانیه‌!
‫یکی جونش توی خطر افتاده، ‫استاندار کیلویی چند؟
‫بیونگ‌چول!
‫یه بار توی زندگیت وجدان داشته باش، ‫درست تصمیم بگیر!
‫برو بابا تو هم!
‫- بشینین! ‫- ولی...
‫بعد از جشن سوغاتی می‌دیما.
‫آقای لی هونگ‌شیک!
‫آقای لی!
‫بعیده تا اینجاها اومده باشه.
‫راست می‌گی. ‫شاید اگه از این طرف بریم...
‫- من از این طرف می‌رم. ‫- باشه.
‫- از این طرف بریم؟ ‫- تو از اون طرف برو.
‫آقا!
‫آقای لی!
‫آقای لی هونگ‌شیک!
‫آقا!
‫آقای لی!
‫- آقای لی! ‫- عزیزم!
‫آقای لی!
‫عزیزم!
‫ای وای...
‫آقای لی!
‫اوضاع خرابه.
‫چی شد؟
‫آقای لی!
‫یه لحظه صبر کنین. الان میایم پایین!
‫نه، تو بمون. خودم می‌رم.
‫مواظب باش.
‫خوبی؟
‫آقای لی.
‫حالتون خوبه؟
‫نگران نباشین، من دکترم.
‫ببخشید.
‫داشتم راه می‌رفتم که... ‫پاهام یهو قفل کرد. بعدش...
‫اشکالی نداره آقا.
‫دکتر دو، من می‌رم خبر بدم ‫که بیمار رو پیدا کردیم.
‫وایستا...
‫یه لحظه نرو.
‫نمی‌خوام کس دیگه‌ای بفهمه.
‫خانم یوک، ظاهرا آسیب جدی ندیده،
‫باید کمکش کنیم بیاد بالا.
‫باشه.
‫- آقا، می‌تونین بلند شین؟ ‫- آره.
‫بذارین کمکتون کنم بلند شین. ‫یک، دو...
‫خدا رو شکر پیداتون کردیم.
‫خانومتون نصف‌عمر شد آقا.
‫ای بابا، چقدر بقیه رو اذیت کردم...
‫- خدا من رو مرگ بده! ‫- مراقب باشین خانم.
‫قربونت برم!
‫زخمی شدی؟ جاییت درد می‌کنه؟
‫اگه بی‌خیال شده بودی، ‫می‌تونستیم وانمود کنیم چیزی نشده.
‫چرا سر هیچ‌وپوچ این‌همه رو زا‌به‌راه کردی؟
‫جلوی عالم و آدم کوچیکم کردی، ‫آبرو برام نذاشتی!
‫من فقط نگرانت بودم.
‫چرا همیشه از کاه، کوه می‌سازی؟
‫دستتون درد نکنه.
‫واقعا شرمنده شدم.
‫الان یه‌کم شوکه شده.
‫اشکالی نداره، من حالم خوبه.
‫داد و بیدادهاش واسه عصبانیت از من نیست.
‫از دست خودش عصبانیه.
‫دلش می‌خواست خوب بشه، ولی نمی‌شه.
‫واسه همین براش سخته با این واقعیت ‫که بیماری داره، کنار بیاد.
‫ای بابا...
‫مسخره‌بازیه؟ ها؟
‫نتونستی یه نفر رو سر جاش بشونی، ‫من رو جلوی همه خار و خفیف کردی!
‫من که سعی کردم، ولی...
‫قربان، اصلا سر یه موعد دیگه، ‫دوباره خبرنگارها رو جمع می‌کنم.
‫تازه، کلی سلبریتی و هنرمند هم میارم که...
‫چرا باید به تو که جربزه نداری...
‫یه جزیره نیم‌وجبی رو درست اداره کنی، ‫باید مسئولیت بسپارم؟ ها؟
‫شرمنده‌ام قربان.
‫- اگه یه فرصت دیگه بدین... ‫- فرصت؟
‫شتر در خواب بیند!
‫دیگه نمی‌خوام ریختت رو ببینم!
‫دارم جدی می‌گم!
‫- جدی‌ام! ‫- قربان، دیگه بریم.
‫قربان، اجازه بدین! خواهش می‌کنم!
‫خدا شاهده، یه فرصت دیگه بهم بدین، ‫اسمم یوم بیونگ‌چول نیست...
‫اسمم یوم بیونگ‌چول نیست ‫اگه براتون جون ندم...
‫آخ، سلام عرض شد.
‫اومدم یه بستنی خوشمزه بگیرم.
‫هوم...
‫ببخشیدا، این بستنی مورد علاقه نامزدمه.
‫خب، شاید شکلاتی هم بدش نیاد.
‫ای بابا، آخریش گیر من اومد.
‫آره.
‫چیز دیگه‌ای نمی‌خوای؟
‫این‌ها چقدر می‌شه؟
‫- چهار هزار وون. ‫- چهار هزار؟
‫- بی‌زحمت مشما هم بدین. ‫- باشه.
‫باشه.
‫هوم.
‫خانم ایوم، برات بستنی گرفتم...
‫ها؟
‫یعنی همین پسره...
‫دوست ایوم بود؟
‫[تصمیم‌گیری سریع دو پزشک در...]
‫خاک عالم...
‫این مسخره‌بازی‌ها چیه دیگه؟
‫جلوی این هم نتونستین بگیرین؟ ‫گذاشتین همچین مقاله‌ای کار کنن؟
‫شما بی‌عرضه‌ها از کجا گیر من افتادین؟
‫این مرتیکه نفهم چه مرگشه؟ ها؟
‫کل خبرگزاری‌ها دارن ‫به من تهمت و افترا می‌زنن.
‫خدا لعنتشون کنه! ‫چرا هیچ‌کس قدر استاندار رو نمی‌دونه؟
‫الهی فدای خودمون بشم. ‫چه عکس قشنگی شده‌ها، نه؟
‫دیدین گفتم؟
‫گفتم که بی‌خودی نرفتم این‌همه تیپ بزنم.
‫دیدی گفتم تهش حرفم رو می‌زنم؟
‫تو هم افتادی. اون عقب وایستادی.
‫دیدی؟
‫انگار از قیافه خودش خوشش نیومده.
‫- راستی. خانم هاری. ‫- بله؟
‫- می‌شه چند کلوم صحبت کنیم؟ ‫- اوهوم.
‫همه‌تون عین سئولی‌ها افتادین. ‫خیلی خوب شدین.
‫- بفرمایین. ‫- بسیارخب.
‫بدون خونه درست و حسابی سخت می‌گذره؟
‫ابدا.
‫یه نگاهی به خونه‌تون انداختیم،
‫دیدم کلی جا رو باید تعمیر کرد.
‫حالا که دست به کار شدیم، ‫بد نیست یه بازسازی کامل کنیم.
‫ولی راستش رو بخواین،
‫چون نمی‌دونستم تا کی جزیره می‌مونین، ‫سر این موضوع مردد بودم.
‫آها...
‫چون خودتون که اینجا زندگی نمی‌کنین،
‫مادرجون می‌جا هم دیگه در قید حیات نیستن.
‫اگه قرار باشه یه روزی برین،
‫نمی‌دونم ارزش داره هزینه کنین یا نه.
‫شما روش فکر کنین و خبرش رو بدین.
‫- اوهوم. ‫- من هم دیگه برم.
‫ها؟
‫دکتر دو.
‫سلام خانم یوک.
‫آخه تو چته؟
‫ببخشید اجازه نگرفتم.
‫من کلا باهات بد رفتار کردم.
‫فقط بدرفتاری نشونت دادم،
‫پس تو چرا انقدر جلوم ‫نقش آدم خوبه رو بازی می‌کنی؟
‫من آدم خوبی نیستم.
‫واسه همین نمی‌تونم به حرفت ‫گوش کنم و تظاهر کنم وجود نداری.
‫واقعا نمی‌تونم.
‫چون برام وجود داری.
‫حتی اگه ازم متنفر بشی هم نمی‌تونم ‫خودم رو عوض کنم. پس...
‫نمی‌شه فقط تحملم کنی؟
‫[نه اینکه ازت متنفر باشما، نه...]
‫[ولی هر بار می‌بینمت، بغضم می‌ترکه.]
‫[همیشه کنجکاو بودم ببینم همه‌چی ‫از پشت دوربین چطوری دیده می‌شه.]
‫[عکس مادربزرگ عین کد رمز عمل می‌کنه.]
‫[همین که نگاهش کنم، اشکم در میاد.]
‫مگه تزریق سرم آلوده ‫حالت اورژانسی محسوب نمی‌شه؟
‫زود باشین!
‫رسما اقدام پزشکی غیرقانونیه!
‫حتما خودت باید بری!
‫من هم باهاش می‌رم.
‫هوم!
‫رفت و آمد قایق‌ها به جزیره، ‫به دلیل بادهای شدید، متوقف شده.
‫ظاهرا فقط یه اتاق خالی بود.
‫مثلا پسر خوبی هستی ‫که پاش رو از گلیمش درازتر نمی‌کنه؟
‫نه، نیستم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M