‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫واقعاً خودت درستش کردی؟
‫همه کیک‌برنجی‌های تو یخچالت ‫خراب شده بودن، برای همین...
‫بقیه مدام بهم میگن بی‌خیال شم ‫و به زندگیم برسم،
‫اما تو مدام بهم دلیل میدی ‫که به یاد مامان‌بزرگم بیفتم.
‫خب نمیشه که احساست رو کنترل کنی.
‫نمی‌تونی دقیقاً خودت رو مجبور کنی ‫که دلتنگ کسی نشی.
‫ازم متنفر نیستی، دکتر دو؟
‫نه.
‫چطور می‌تونم ازت متنفر باشم؟ ‫فقط دلم برات می‌سوزه.
‫ببخشید که اینقدر باهات بدرفتاری کردم.
‫فقط می‌خواستم تقصیرها رو بندازم گردن تو.
‫اما وقتی به عقب نگاه می‌کنم...
‫من از تو متنفر نبودم.
‫فکر کنم از خودم متنفر بودم.
‫به خاطر اینکه اوضاع رو برای مامان‌بزرگم ‫اونقدر سخت کردم،
‫چون نمی‌تونستم رهاش کنم.
‫وای.
‫واقعاً مثل همونایی شدن ‫که مامان‌بزرگم درست می‌کرد.
‫خوشت اومد؟
‫هوم...
‫خیلی...
‫- شیرینن. ‫- شیرینن؟
‫شیرین؟ اوه، وای. خیلی ببخشید.
‫دفعه بعد بهتر درستشون می‌کنم.
‫پس شیرینن؟
‫انگار واقعاً از مامان‌بزرگم یاد گرفتی.
‫چی؟
‫کیک‌های برنجی سورگوم و لوبیای قرمزِ ‫مامان‌بزرگم خیلی شیرین بودن.
‫اوه.
‫ممنون. واقعاً میگم.
‫هوم...
‫این حس متقابله.
‫- خانم یوک. ‫- بله؟
‫موهاتو شستی؟
‫نمی‌دونم.
‫خوبه.
‫بوی کیک برنجی سورگوم و لوبیای قرمز میدم؟
‫بوش خیلی تنده.
‫اینقدر بوش نکن.
‫[رنگ خیس است]
‫- خوشمزه‌ست. ‫- واقعاً میگی؟
‫آره.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- شب بخیر. ‫- شب تو هم همینطور خانم یوک. برو.
‫هی، شلوارت...
‫یکمیش هم مالیده به من.
‫برو بخواب.
‫شب بخیر.
‫اوه، پسر...
‫چطوری؟
‫هنوز بیداری؟
‫خوابم نمی‌بره.
‫خب می‌خوای یه فیلم ببینیم...
‫واقعاً می‌خوای بری تو اتاق یه زن ‫اون هم وقتی تنهاست؟
‫خیلی ازت ناامید شدم، پسر.
‫نباید این کارو بکنی. نه.
‫خب... قدم بزنیم؟
‫پس بیا با هم بریم قدم بزنیم.
‫می‌خوای با هم یه فیلم ببینیم؟
‫آره.
‫اوه، لعنتی...
‫این چیه؟ ‫در رو باز گذاشته.
‫تو...چرا بیداری؟
‫تازه ساعت نه شبه.
‫تحقیقات نشون داده زود خوابیدن ‫برای سلامتی مفیده، باشه؟
‫دکتر دو، می‌خوای یه نوشیدنی بزنیم؟
‫الان؟
‫- انگار سرت شلوغه. بی‌خیال. ‫- نه، چیه؟ چی شده؟
‫- خیلی خب، پس یه لحظه بشین. ‫- وایسا.
‫می‌خوای بشینم؟ ‫اما من کار دارم. اوه، پسر...
‫واقعاً؟ می‌خوای این موقع شب ‫نوشیدنی بخوری؟
‫اگه یه مردی که تا حالا ندیدیش ‫رمز در رو بزنه
‫و وارد خونه‌ای بشه که یه زن توش ‫تنها زندگی می‌کنه، معنیش چیه؟
‫چی؟
‫دارم درباره یکی از ‫دوستای نزدیکم حرف می‌زنم.
‫گفت دیده یه غریبه رمز در رو زده
‫و مستقیم رفته تو خونه نامزدش.
‫اگه تو اون موقعیت بودی چیکار می‌کردی؟
‫این که اصلاً فکر کردن نداره. ‫ازش می‌پرسیدم اون کیه.
‫این راه‌حل واضحشه.
‫بپرسم؟
‫خب، شاید ساده باشه،
‫اما در واقع خیلی پیچیده‌ست.
‫اگه با یه پسر دیگه باشه...
‫دوستم مجبور میشه ‫باهاش به هم بزنه، مگه نه؟
‫اما فکر نمی‌کنه بتونه این کارو بکنه.
‫به نظرش بیشتر از اونی که فکر می‌کرده ‫دوسش داره.
‫[الهه پیون‌دونگ]
‫رقت‌انگیزه، نه؟
‫دوستمم باهات موافقه. ‫گفت اصلاً نمی‌دونسته اینقدر رقت‌انگیزه.
‫وقتی پای کسایی در میون باشه ‫که بهش حس داریم...
‫همه‌مون رقت‌انگیز میشیم.
‫فک کنم حق با توئه.
‫هرچی باشه، تو رقت‌انگیزترین پسری هستی ‫که تاحالا دیدم.
‫حتی اتاقت رو هم دادی به خانم هاری، ‫اون هم بعد از اینکه اونجوری ولت کرد.
‫من رو کسی ول نکرد، خب؟
‫خب حرفمون تموم شد؟
‫راستش یه چیز دیگه هم هست...
‫نه، برو داخل اتاقت. ‫هیچی مثل خواب ذهنت رو باز نمی‌کنه.
‫- برو. ‫- خوابم نمیاد.
‫میاد. خیلی هم خوابت میاد.
‫- من حتی نوشیدنیم رو هم تموم نکردم. ‫- نه، خوردن بسه، برو بخواب.
‫- خواب بهترین داروئه. برو! ‫- ولی تازه ساعت نه شبه...
‫اوه...
‫«قسمت نهم: شجاعت بخشش»
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫می‌خوام همه دکترای کوفتی رو ببینم!
‫دکترا، پرستارا، همین الان بیاین بیرون!
‫اوه، باز چی شده؟ دوباره چیزی زدی؟
‫«اوه، باز چی شده؟ دوباره چیزی زدی؟»
‫واقعاً نمی‌دونین چرا اینجام؟
‫شما عوضیا ‫اصلاً می‌دونین چی رو خراب کردین؟
‫این همه سال زحمت به باد رفت.
‫همش الکی!
‫خدای من!
‫وای، بازم تو؟ ‫واقعاً ول‌کن نیستی، نه؟
‫بفرما. ‫دوباره همون اراجیف رو بباف، چرا که نه؟
‫کادر درمان، فلان، فلان. ‫جرم جدی، فلان، فلان.
‫یالا، بگو دیگه!
‫انگار نیازی نیست اون چیزا رو ‫بهت یادآوری کنم، پس لطفاً تمومش کن.
‫هی، فک کنم استاندار ‫سر جریان سکوی بالگرد سرزنشت کرده
‫ولی اون قضیه به خاطر یه بیمار بود.
‫از قصد که این کار رو نکردیم.
‫چی گفتی؟ سرزنش؟
‫هیچکس منو سرزنش نمی‌کنه. ‫من یوم بیونگ‌چولم!
‫هیچکس جرئت نداره منو سرزنش کنه، باشه؟
‫بدون نظارت من هیچوقت ساخت ‫اون سکوی بالگرد رو تموم نمی‌کردن.
‫هیچوقت تموم نمی‌شد!
‫می‌شنوین؟
‫می‌شنوین عوضی‌ها؟
‫- فک کنم فکش در رفت. ‫- اوه، قطعاً همینطوره.
‫حق با توئه.
‫- می‌دونی چطوری جا بندازیش، مگه نه؟ ‫- اصلاً.
‫- تو دوران کارآموزی این کارو نکردی؟ ‫- من؟
‫فقط یه بار وقتی دانشجو بودم ‫روی مانکن انجامش دادم.
‫تو مگه جراح پلاستیک نیستی؟
‫دررفتگی فک بیشتر کار دندونپزشکاست.
‫- داره آب دهنش می‌ریزه. ‫- ای بابا...
‫- به یه چیزی تکیه بده. ‫- چیکار کنیم؟
‫اگه همینطوری ولش کنیم بدتر میشه.
‫تکون نخور.
‫وای، خدا. حتماً خیلی درد داره.
‫آره، می‌فهمیم. درد داره.
‫خب، یک، دو، سه!
‫- خوبی؟ ‫- لعنتی.
‫ای بابا، بی‌خیال...
‫من انجامش میدم.
‫لطفاً آروم‌تر.
‫خیلی خب، شُل کن. یک، دو...
‫ای بابا. جا نمیره.
‫شماها دارین از قصد این کارو می‌کنین، ‫نه؟
‫میشه بی‌حرکت بمونی؟ ‫داری فکت رو داغون می‌کنی.
‫یالا، بی‌حرکت بمون.
‫- آروم. ‫- فقط شُل کن.
‫با شماره سه انجامش میدم. یک...
‫جا افتاد.
‫هی، بیا اینجا! تو!
‫شما دوتا از قصد این کارو کردین، نه؟
‫خفه شو، ‫مگه اینکه بخوای دوباره فکت در بره.
‫چی؟
‫هی، عوضی. ‫تو کی هستی که به من میگی خفه شم؟
‫بشین.
‫لطفاً گاز رو بده به من. بشین.
‫آره، می‌دونیم.
‫یک، دو...
‫تا یه مدت دهنت رو باز نکن، ‫وگرنه ممکنه به یه مشکل همیشگی تبدیل بشه.
‫تو...
‫حتماً داروهات رو بخور، باشه؟
‫- آخه تو... ‫- برو خونه. یالا.
‫ای بابا...
‫لعنتی.
‫این دفعه داشت درباره چی غر می‌زد؟
‫میگن، استاندار از پروژه ‫پیون‌دونگ‌دو بیرونش کرده.
‫اما سال‌ها مثل یه نوکر ‫ازش کار کشیده بود.
‫ظاهراً استاندار حسابی قاطی کرده
‫چون بیونگ‌چول جشن ‫سکوی بالگرد رو خراب کرده.
‫درک می‌کنم... ‫چون ما فرصت عکس گرفتنش رو قاپیدیم
‫و همه توجه‌ها رو به خودمون جلب کردیم.
‫خدایا، خیلی رقت‌انگیزه. اصلاً نمی‌تونم ‫همچین بازنده‌های رقت‌انگیزی رو تحمل کنم.
‫فقط نگرانم که ‫قراره چقدر دق‌دلیش رو سر ما خالی کنه.
‫یه لحظه.
‫با مرکز بهداشت عمومی تماس گرفتین. بفرمایین.
‫مامان‌بزرگ‌ها تب دارن؟
‫چقدر حالشون بده؟
‫اوه... فک کنم سرماخوردگی پخش شده.
‫خب، از اونجایی که تبشون ‫الان خیلی بالا نیست،
‫فردا پرسنلمون رو می‌فرستیم، ‫پس نگران نباشین.
‫بله.
‫چیشده؟
‫به نظر میاد سرماخوردگی ‫تو جینوندو پخش شده.
‫باید بری اونجا.
‫من؟
‫با کشتی خیلی راهی نیست. فقط یک ساعت.
‫یک ساعت؟ خیلی طولانیه...
‫من باهاش میرم.
‫داوطلب شدی باهاش بری؟
‫- بله. ‫- با دکتر دو جی‌اویی؟
‫بله.
‫که اینطور. ممنون میشم اگه این کارو بکنی.
‫می‌تونین به اولین کشتی برسین، مگه نه؟
‫- بله. ‫- خیلی خب پس.
‫برگردین سر کارتون، بچه‌ها.
‫خسته نباشید.
‫یعنی چی؟ چه خبره؟
‫فک کنم بازم آشتی کردن.
‫می‌بینم که زود اومدی، دکتر دو.
‫فقط به خاطر اینکه تو همراهم میای.
‫- این همه وسیله چیه؟ ‫- چیزی نیست.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫بفرما.
‫[پیون‌دونگ‌دو، جینوندو]
‫اینو بپوش.
‫اوه...
‫اینطوری میندازیش دور گردنت.
‫چرا اینو آوردی؟
‫راحتی فیزیکی ارتباط مستقیمی ‫با آرامش ذهن داره.
‫- می‌خوای امتحانش کنی؟ ‫- نه، نمی‌خواد.
‫- نیازی نیست. ‫- مطمئنی؟ پس...
‫یکم شکلات می‌خوای ‫که حالت بهتر بشه؟
‫اگه نه، چندتا کتاب کمیک خیلی خنده‌دار ‫هم دارم.
‫[پسر بودن یک] ‫[پسر بودن دو]
‫واسه اینکه حواست رو پرت کنن.
‫«پسر بودن»؟
‫«لی میونگ‌وو»؟
‫این کتاب کمیک مورد علاقه منه.
‫- دیگه چی داری؟ ‫- یه لحظه وایسا.
‫خب...
‫یه پتو هم دارم...
‫و اینم چای یوجا که درست کردم.
‫- امتحانش کن که گرمت کنه. ‫- نمی‌خواد.
‫- یالا، امتحانش کن. ‫- بی‌خیال.
‫نمی‌خوای؟
‫همین کارو راه میندازه.
‫همین برام کافیه.
‫من یه چرت می‌زنم.
‫حتما، راحت باش.
‫پسر، اون یارو کی بود؟
‫شاید واقعاً باید دلو بزنم به دریا ‫و ازش بپرسم.
‫- ببخشید! ‫- بله؟
‫مرکز بهداشت عمومی از اون‌ور بود، درسته؟
‫چی؟
‫بله. همین‌طوری مستقیم برید.
‫ممنون.
‫چه خبره؟
‫داره میره خانم جونگ‌سون رو ببینه؟
‫پس داشت میومد منو ببینه.
‫یعنی چی؟
‫پس تو دکتر طب کره‌ای بودی؟
‫چی باعث شده که امروز به اینجا مراجعه کنین؟
‫کمرم یه کم درد می‌کنه.
‫اوه... کمرت؟
‫[کیم جی‌یونگ]
‫- آقای کیم جی‌یونگ؟ ‫- بله؟
‫الان کمرت رو چک می‌کنم،
‫پس اگه احساس ناراحتی کردی بهم بگو.
‫اینجا مشکلی نیست. بیا اینجا رو امتحان کنیم.
‫یه کم ناراحتی.
‫همونجا! همونجا!
‫چند وقته اینطوری شدی؟
‫خب...
‫دیشب یه کم به خودم فشار آوردم.
‫اوه...
‫پس دیشب خیلی به خودت فشار آوردی، هان؟
‫کلی گره‌ی عضلانی داری.
‫الان برمی‌گردم.
‫[عشقم]
‫عزیزم.
‫نگران من نباش. کاملاً خوبم.
‫آره.
‫امشبم می‌تونم دوباره ادامه بدم.
‫آره.
‫چیزی نیست.
‫هان؟
‫یعنی اون یارو هنوز نمی‌دونه؟
‫لعنتی، عجب احمقیه.
‫آره. حق با توئه.
‫نه بابا نمی‌دونه.
‫واسه همینه که خنگوله
‫حتی معنیش رو هم نمی‌دونه.
‫کمر همیشه یه کم حساسه.
‫فک کنم واقعاً به خودت زیاد فشار آوردی.
‫همینجا منتظر بمون.
‫اوه، پسر...
‫پسر، من واقعاً رقت‌انگیزم.
‫اومدی ببینی حالش خوبه یا نه؟
‫یادت رفته که منم اینجام؟
‫باید حرف بزنیم.
‫اوه، پسر...
‫در چه مورد؟
‫چیزی هست بخوای بهم بگی؟
‫منظورت چیه؟
‫من همه چیزو دیدم، باشه؟
‫دقیقاً چی دیدی؟ ‫باید بیشتر توضیح بدی.
‫دیدم اون مرد، ‫که الان تو اتاق معاینه من دراز کشیده،
‫رمز در رو زد و رفت تو خونه‌ت.
‫اون مرده کیه؟
‫دیدم که چطور راحت وارد خونه‌ت شد، ‫انگار چیزی برای پنهان کردن نداشت.
‫دکتر یونگ، اون...
‫خب، پیچیده‌ست...
‫کجاش پیچیده‌ست؟
‫وقتی همه چیز رو راست و ریس کردم ‫بهت میگم...
‫- راست و ریس کردی؟ ‫- فقط بهم یکم زمان بده...
‫خانم ایوم...
‫من برات حکم زاپاس رو دارم؟
‫خب، شاید حتی یه زاپاس هم نه.
‫- فقط یه رابطه گذرا بودم؟ ‫- چی؟
‫گمونم نگران اینی که دلم بشکنه،
‫ولی فقط یهو بگو و تمومش کن.
‫ما که رابطه‌ی جدی یا همچین چیزی نداشتیم.
‫اوه...
‫اگه تو رابطه جدی نبودیم،
‫چرا می‌خوای درباره مسائل شخصی من بشنوی؟
‫هر فکری می‌خوای بکن.
‫هرطور راحتی.
‫خیلی ممنون که این همه راه رو اومدین.
‫من کدخدای روستای جینوندو هستم. ‫از این طرف.
‫بفرمایید از این طرف.
‫زود بیاین.
‫حالت چطوره؟
‫پاشو. یه دکتر اومده ببینتت.
‫وای خدای من...
‫نیازی نیست بلند بشین خانم.
‫وای، خیلی شرمنده‌م ‫که مجبور شدین این همه راه بیاین.
‫اصلاً اشکالی نداره، خانم.
‫خدای من...
‫چند وقته تب دارین؟
‫از دیروز بعدازظهر شروع شد.
‫بعد از مدت‌ها رفتم بیرون، ‫شاید واسه همینه.
‫احساس سرمای شدیدی کردم، ‫و کل بدنم شروع کرد به درد گرفتن.
‫قطعاً تب دارین.
‫باید بهتون سرم وصل کنیم.
‫یه تب‌بر ‫و یه آنتی‌بیوتیک هم بهش اضافه می‌کنیم.
‫اما اگه تب قطع نشد، ‫باید برین بیمارستان.
‫باشه.
‫لطفاً یه سرم وصل کن.
‫- بیاین سرمتون رو وصل کنیم. ‫- باشه.
‫بذارین آستینتون رو بدم بالا، باشه؟
‫خانم، تازگی‌ها رفتین بیمارستان؟
‫نه.
‫اوه... اینا جای سرمه.
‫اوه...
‫اینا مال یه سرم تقویتیه ‫که چند روز پیش تو شهر زدم.
‫خدایا، نمی‌دونم حواسم کجاست.
‫- یکم می‌سوزه. ‫- اوه...
‫آروم باشین. تموم شد.
‫راحت باشین.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫فک کنم تبش یه کم اومده پایین.
‫به نظر میاد خوابش برده.
‫می‌خوای یه کم بریم بیرون؟
‫آروم...
‫ولش کن.
‫وای، هوا خیلی سرده. ‫باد هم حسابی شدید شده.
‫خدا می‌دونه حرکت کشتی‌ها رو ‫تعطیل می‌کنن یا نه.
‫الان داری به چی فکر می‌کنی؟
‫نه، اونجور که فکر می‌کنی نیست، خب؟
‫اگه تعطیل کنن می‌خوای چیکار کنی؟
‫فقط نگران تو بودم، باشه؟
‫اگه باد شدید قایق رو تکون بده، اون‌وقت...
‫پس نگران من بودی؟
‫راستی، ‫چرا تا حالا دربارش ازم نپرسیدی؟
‫هوم؟
‫اینکه چرا وقتی روی دریام ‫اینقدر وحشت‌زده میشم.
‫اوه...
‫فقط نمی‌خواستم ‫اوضاع رو برات سخت‌تر کنم.
‫بعداً...
‫هر وقت آماده بودی که بگی بهم بگو.
‫دکتر!
‫دکتر.
‫چیکار کنیم؟
‫واسه بیمار اتفاقی افتاده؟
‫نه، موضوع اون نیست.
‫امروز حرکت کشتی‌ها به خاطر باد شدید ‫تعطیل شده.
‫اوه... واقعاً؟
‫ببخشید که اینطوری تو زحمت افتادین.
‫اصلاً این‌طور نیست آقا. خوشحال هم شدم.
‫هان؟
‫خوشحالم که فرصت شد ‫بیمارها رو دقیق‌تر معاینه کنم.
‫- برای همین خوشحالم. ‫- بله، معاینه بیمارها...
‫وای، خیلی ممنونم.
‫- اگه چیزی لازم داشتین بهم بگین. ‫- باشه.
‫من دیگه میرم.
‫- خوش اومدین. ‫- سلام.
‫چی؟
‫خب، ببین کی اینجاست، دکتر طب کره‌ای.
‫فک کنم اومدی یه کم خرید کنی، نه؟
‫بستنی می‌خوای؟
‫کانفیر چی؟
‫بیا پولش رو بدیم و بریم.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫گفتم پولش رو بدیم و بریم.
‫ولم کن.
‫یالا.
‫گفتم ولم کن!
‫داری حالمو به هم می‌زنی!
‫اوه، دکتر.
‫فردا هم یه سر میام پیشت.
‫ایول، تو واقعاً دکتر معرکه‌ای هستی.
‫از وقتی اون درمان رو انجام دادم،
‫بدون هیچ مشکلی ‫می‌تونم اینجوری قر بدم، می‌دونی؟
‫می‌دونی چی میگم؟
‫مزاحم این آقا نشو و بیا فقط بریم، باشه؟
‫فقط یه لحظه دندون لعنتیت رو ‫روی جیگرت بذار.
‫وگرنه نشونت میدم!
‫بس کن.
‫یعنی چی؟
‫اینقدر مثل پادری باهاش رفتار نکن.
‫هی، دکتر. چت شد یهو؟
‫اوه...
‫یه لبخند برام بزن.
‫دیوونه شدی؟
‫فقط بخند، باشه؟
‫شنیدی دکتر چی گفت. بخند!
‫یعنی چی؟
‫صورتم چش شده؟
‫خیلی نگران نباش.
‫خوب میشی.
‫فلج عصب صورته.
‫برات جوشانده «دانگ‌گویی بوکسو» می‌نویسم
‫تا خونت رو تقویت کنه ‫و انرژیت رو برگردونه.
‫فردا با اولین کشتی برگرد ‫به شهر تا درمانش کنی.
‫باشه.
‫چرا هوای نامزد دختری ‫که باهاش موقتاً توی رابطه‌ای رو داری؟
‫می‌تونستی خیلی راحت محلش نذاری.
‫چرا اینقدر باهاش مهربونی؟
‫چون دیدن درد کشیدن اون مرد...
‫...تورو ناراحت می‌کرد.
‫نمی‌خواستم ناراحتیت رو ببینم.
‫هی.
‫هی!
‫لیاقتش کسیه که باهاش خوب رفتار کنه.
‫چی؟
‫چیشده؟
‫مامان داره زنگ می‌زنه.
‫زود باش جواب بده، احمق.
‫«احمق»؟
‫دیگه تنت می‌خاره‌ها...
‫بی‌خیال، ‫خودش گفت گوشی رو بدم به تو، آبجی.
‫قطع کرد.
‫«آبجی»؟
‫حواست باشه دوباره نری ‫پیش مامان چُغُلی کنیا، باشه؟
‫- نگرانش نکن. ‫- دیوونه شدی؟
‫معلومه که قرار نیست ‫چیزی به مامان بگم.
‫شما دوتا خواهر برادرین؟
‫منظورت چیه؟
‫فکر کردی ما چی هستیم؟
‫عمراً.
‫من و این؟
‫خدای من، دکتر.
‫چطور اینقدر کور بودی؟
‫من؟ با یکی مثل این؟
‫عجب...
‫اما وقتی پرونده‌ت رو چک کردم، ‫فامیلیت یه چیز دیگه بود.
‫اسم تو کیم جی‌یونگه، ‫اما اسم اون ایوم جونگ‌سونه.
‫از پدر یکی نیستیم!
‫بهت گفتم وقتی همه چیز رو راست و ریس کردم ‫بهت میگم، نگفتم؟
‫مطمئنم اعلی‌حضرت ‫عمراً همچین چیزی به فکرش نمی‌رسید.
‫داشتم دنبال یه راهی می‌گشتم که ‫بدون آبروریزی بهت بگم، لعنتی!
‫اوه، وای. چه خبر شده...
‫خانم ایوم!
‫خانم ایوم. متاسفم. من فقط...
‫سعی نکن جلومو بگیری.
‫الان خیلی بیشتر از تو آبروم رفته.
‫بهش بگو وقتی درمانش تموم شد ‫مستقیم بیاد خونه.
‫باید وسایلش رو جمع کنه.
‫اوه...
‫من قبلاً از صاحبخونه اجازه گرفتم، ‫می‌تونین از این اتاق استفاده کنین.
‫اما ظاهراً فقط یه اتاق خالی مونده.
‫درک می‌کنم. پیدا کردن اتاق ‫تو لحظه آخر کار راحتی نیست.
‫خدارو شکر که یه اتاقی هم گیرمون اومده.
‫فقط این اتاق نیست.
‫شما می‌تونی از این اتاق استفاده کنی، دخترم.
‫دکتر شما هم ‫می‌تونی از اون اتاق اون‌طرفی استفاده کنی.
‫اوه، اون یکی.
‫چه توقعی داشتی؟ ‫می‌خواستی جفتتون یه جا باشین؟
‫اوه، اصلاً و ابداً.
‫من؟ اصلاً و ابداً آقا.
‫خدای من، چطور حتی به ذهنت رسید ‫که یه جا بمونین؟
‫خیلی مسخره س
‫مردم فکر می‌کنن ‫وقتی به خاطر تعطیلی کشتی اینجا گیر میوفتن،
‫فقط یه اتاق خالی هست.
‫اما این مال گذشته‌هاست.
‫این روزا، کلی اتاق اضافه داریم
‫چون همه رفتن به شهر.
‫اوه، متوجه شدم.
‫خب دیگه، خوب استراحت کنین.
‫دیگه باید بری داخل و استراحت کنی.
‫حتماً خیلی خسته‌ای.
‫من میرم تو اون اتاق اون‌طرفی.
‫همون که اونجاست.
‫درسته.
‫هوم.
‫تو عجب آدم حسابی‌ای هستی.
‫هان؟
‫چون دوتا اتاق هست ‫واقعاً می‌خوای بری تو اون اتاق؟
‫هان؟
‫خیلی به قوانین راهنمایی رانندگی ‫مقید هستی، نه؟
‫شرط می‌بندم مو به مو قوانین رو رعایت می‌کنی ‫و هیچوقت از خط ایست رد نمیشی.
‫اوه، آره دیگه.
‫تو یه پسر خوبی هستی که دوست نداره ‫از حدش بگذره، مگه نه؟
‫شب بخیر.
‫نه، نیستم.
‫یه لحظه وایسا.
‫من...
‫خوب نیستم.
‫یعنی چی...
‫آقا...
‫- اوضاع خیلی خرابه! ‫- هان؟
‫همه مامان‌ بزرگ‌ها دارن تو تب می‌سوزن!
‫زود باشین باهام بیاین، بدویین!
‫خانم، صدامو می‌شنوین؟
‫چرا همه‌شون با هم اینطوری شدن؟
‫نکنه طاعونی چیزی پخش شده؟
‫- لطفاً سرم وصل کن. ‫- باشه.
‫خدای من.
‫می‌ترسم با این وضع ‫همه‌شون از دست برن.
‫دکتر دو، بیاین...
‫خانم، شما هم سرم تقویتی زدین؟
‫چرا می‌پرسی؟
‫باید بدونم از کجا زدن.
‫- خب... ‫- زود باش!
‫خب...
‫راستش یه سر رفتم خونه خانم هوانگ، اما...
‫این خانم هوانگ کیه؟
‫خب...
‫از این طرف...
‫چی باعث شده بیاین اینجا؟
‫به اون بیمارها چی دادین؟
‫بله؟
‫دارم ازتون می‌پرسم دقیقاً ‫توی اون سرم‌ها چی بود!
‫[اس‌دی ۱-۴]
‫[دکستروز ۵ درصد تزریقی]
‫[تاریخ انقضا ‫۹ نوامبر ۲۰۲۴]
‫سعی می‌کنم خوب ازشون نگهداری کنم،
‫اما سرمای ناگهانی هوا ‫احتمالاً یه کم منجمدشون کرده.
‫اما این فقط تو تابستون مشکل‌سازه.
‫یه کم انجماد زمستونی آسیبی نمی‌زنه.
‫می‌دونین تزریق غیرقانونی سرم ‫چقدر خطرناکه؟
‫خیلی هم غیرقانونی نیست.
‫خانم هوانگ قبلاً پرستار بوده، ‫برای همین فرقی با دکتر نداره.
‫متاسفم.
‫می‌خواستم از همون اول راستش رو بگم،
‫اما شجاعتش رو نداشتم ‫که انجامش بدم.
‫حال مامان‌بزرگ‌ها خیلی بده؟
‫بله.
‫بیا به مرکزمون خبر بدیم ‫که به آنتی‌بیوتیک بیشتری نیاز داریم.
‫- به مرکز محلی هم خبر بده. ‫- باشه.
‫اگه بهشون خبر بدین چی میشه؟
‫خانم هوانگ رو با دستبند می‌برن؟
‫ما باید تحقیقات انجام بدیم.
‫لطفاً این کارو نکنین!
‫اگه خانم هوانگ رو ببرن ‫ما چطوری سر کنیم؟
‫تزریق سرم بدون نسخه پزشک غیرقانونیه، آقا!
‫لعنتی، بهتون گفتم خانم هوانگ ‫پرستار هم هست!
‫ما تو این جزیره بدون دکتر و پرستار ‫کاملاً تنهاییم،
‫اگه خانم هوانگ رو ازمون بگیرین، ‫حکم مرگمون رو امضا کردین!
‫تو همچین جزیره‌ای، حتی یه سرماخوردگی ساده ‫هم می‌تونه جون آدم رو بگیره.
‫حتی سرماخوردگی ساده ‫می‌تونه جون خیلی‌ها رو بگیره.
‫مریض شدن تو جزیره یعنی مرگ!
‫غیرقانونی باشه یا نه، به ما ربطی نداره
‫چون بدون خانم هوانگ ‫به هرحال زیاد دووم نمیاریم!
‫اصلاً می‌دونین چه حسی داشت
‫که تنها بچه‌م رو به خاطر ‫یه سرماخوردگی ساده از دست دادم؟
‫این توهین به انسانیت ماست، باشه؟
‫ما حس می‌کنیم کاملاً به حال خودمون رها شدیم.
‫پس بهم قول بده که به پلیس لو نمیدیش، باشه؟
‫لطفاً بهم قول بده که گزارش نمیدیش!
‫دکتر هیون،
‫ظاهراً تو جینوندو چندتا سرم آلوده ‫تزریق شده،
‫و ما به آنتی‌بیوتیک نیاز داریم.
‫می‌تونی همین الان بیای اینجا؟
‫مگه سرم آلوده تزریق شده ‫موقعیت اورژانسی نیست؟
‫بیا فعلاً فقط حواسمون ‫به اوضاع باشه.
‫مرکز محلی و پلیس چی؟
‫اهالی نمی‌خوان دردسر درست بشه.
‫در ضمن می‌خوان همینجا درمان بشن ‫چون رفتن به شهر
‫ممکنه براشون دردسر بشه.
‫این چه چرندیاتیه...
‫ما باید همین الان گزارش بدیم.
‫اون سرم‌ها تنها چیزی هستن ‫که اهالی روستا می‌تونن بهش تکیه کنن
‫چون اونا هیچ مرکز بهداشتی ندارن.
‫در ضمن قبول کردن که دیگه تزریق نکنن.
‫اون‌وقت ما تقصیرش رو گردن می‌گیریم.
‫و حتی یه نفر هم پیدا نمیشه ازمون دفاع کنه.
‫- دکتر هیون. ‫- خیلی عجیبه.
‫تو معمولاً طبق قانون پیش میری، ‫اما اینجا داری استثنا قائل میشی.
‫این کاملاً یه کار پزشکی غیرقانونیه.
‫اگه تو گزارش نمیدی، من میدم.
‫دکتر دو.
‫اوه...
‫چرا اینقدر سرده؟
‫خیلی زود خوب میشین.
‫خدای من، ممنونم.
‫[دهداری جینوندو]
‫گزارشش کردی؟
‫اون همه بهت گفتم!
‫شما که نمی‌تونین هروقت یه نفر مریض شد ‫پاشین بیاین اینجا!
‫قراره یه روز درمیون بیاین اینجا؟
‫هر وقت که ما تو چشمای مرگ نگاه می‌کنیم؟
‫شما که تا حالا کاری برامون نکردین!
‫وقتی پسرم داشت می‌مرد شما کجا بودین؟
‫کجا بودین؟
‫سون‌او!
‫کجا بودین؟
‫اصلاً تا حالا چیکار کردین؟
‫شماها برای ما چیکار کردین؟
‫برای ما چیکار کردین؟
‫تمومش کن، آقا.
‫من بودم که گزارش دادم.
‫بهترین کار برای اهالی همین بود.
‫حتماً باید این کارو می‌کردی؟
‫می‌تونستیم دنبال یه راه‌حل دیگه بگردیم.
‫چه راه‌حل دیگه‌ای؟
‫یعنی چون به دکتر دسترسی ندارن
‫می‌ذاشتیم هرکسی به مردم سوزن بزنه؟
‫درسته، انجام دادن حرف اهالی ‫شاید الان کارمون رو راحت‌تر کنه،
‫اما وقتی یه اتفاق واقعاً بد بیفته، ‫تقصیرش می‌افته گردن ما.
‫و وقتی اون اتفاق بیفته، ‫نمی‌تونیم از اونا محافظت کنیم،
‫یا حتی از خودمون.
‫چرا این قضیه رو ‫اینقدر شخصی می‌کنی، دکتر دو؟
‫چون می‌دونم چقدر ترسناکه که...
‫وقت نیاز، هیچکس دور و برت نباشه.
‫اگه حرفی داری، فقط بزن.
‫به جای اینکه اینطوری دنبال من راه بیفتی.
‫متاسفم.
‫ازت خواستم بهم وقت بدی یا نه؟
‫چطور تونستی این کارو با من بکنی؟
‫منو چه جور آدمی فرض کردی ‫که حتی نتونستی صبر کنی
‫و یه طرفه به قاضی نری؟
‫چرا نتونستی بهم اعتماد کنی؟
‫به خاطر این نبود که ‫نمی‌تونستم بهت اعتماد کنم.
‫به خاطر این بود که می‌ترسیدم.
‫می‌ترسیدم یکی دیگه رو ‫بیشتر از من دوست داشته باشی.
‫خیلی رقت‌انگیز بودم.
‫می‌دونی، خیلی می‌ترسم.
‫اینقدر زیاد دوستت دارم...
‫می‌ترسم که یکی دیگه رو ‫بیشتر از من دوست داشته باشی.
‫اما می‌دونی...
‫می‌دونم این حرفم ‫خیلی رقت‌انگیز به نظر میاد،
‫اما بذار ‫فقط یه درخواست رقت‌انگیز دیگه بکنم.
‫لطفاً منو ببخش.
‫نمی‌تونم باهات به هم بزنم، خانم ایوم.
‫باشه؟
‫فقط یه فرصت دیگه بهم بده.
‫من خیلی رقت‌انگیزتر از توام.
‫منم چون می‌ترسیدم ازت پنهانش کردم.
‫نمی‌دونم چرا وقتی پیش توام ‫اینقدر سر هر چیزی خجالت می‌کشم.
‫نگران بودم که به خاطرش قضاوتم کنی.
‫این حرفو نزن.
‫چون همش تقصیر منه.
‫همش تقصیر منه.
‫اوه، راستی.
‫جی‌اونگ رفت.
‫چی؟
‫خب الان تو خونه کاملاً تنهام.
‫خب...
‫این یعنی منو بخشیدی؟
‫باید حتماً برات توضیح بدم؟
‫جدی میگی؟
‫اوه، راستی.
‫این چیه؟
‫نفهمیدی؟
‫برات دوختمش.
‫خانم ایوم.
‫تا کی می‌خواستی پیراهن سوراخ بپوشی؟
‫و دیگه گریه بی‌گریه!
‫ممنونم.
‫دوستت دارم، خانم ایوم.
‫کل روز پکر به نظر می‌رسید، ‫برای همین بهش گفتم می‌تونه زودتر بره.
‫اوه، که اینطور.
‫راستی، چرا دکتر جی‌اویی ‫اینقدر رو جینوندو حساسه؟
‫ما که نمی‌تونستیم بذاریم به اداره‌ی ‫داروخونه غیرقانونی‌شون ادامه بدن.
‫خدایا، درست وقتی فکر می‌کنی ‫یکی رو می‌شناسی...
‫ببین، معمولاً،
‫اون اونقدر مقید به قوانینه ‫که مو به مو طبق کتاب پیش میره.
‫درکش نمی‌کنم.
‫اصلاً درکش نمی‌کنم.
‫ناخدا، داره می‌میره! ‫لطفاً سریع‌تر برو!
‫سون‌او!
‫سون‌او.
‫نبض نداره.
‫سون‌او!
‫اوه، خانم یوک.
‫انگار تو جزیره زمستون خیلی زودتر می‌رسه.
‫لازم نیست جلوی من ‫خودت رو قوی نشون بدی.
‫می‌دونم خیلی داری سختی می‌کشی.
‫تو همیشه کنارم بودی.
‫پس منم می‌خوام کنار تو باشم.
‫اما می‌ترسم اگه حواسم نباشه، ‫آخرش بهت آسیب بزنم.
‫می‌تونی بهم بگی چه اتفاقی افتاد؟
‫تا مجبور نباشی تنهایی به دوش بکشیش.
‫فکر نکنم ‫ما لیاقت شاد بودن رو داشته باشیم.
‫این در حق سون‌او عادلانه نیست.
‫فکر نکنم بتونم انجامش بدم.
‫فکر نکنم منم بتونم ‫دیگه به این وضع ادامه بدم.
‫دیگه خسته شدم از اینکه دست رو دست بذارم ‫و رنج کشیدنت رو ببینم.
‫من قرار نیست تنهات بذارم.
‫چون این کاریه که تو برای من کردی.
‫پس لطفاً...
‫به من تکیه کن.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[من از تو متنفر نبودم....]
‫[فکر کنم از خودم متنفر بودم]
‫[یالا، بیا با من یه تنی به آب بزن]
‫[فیلمبرداری رو آب یعنی...
‫هیچ جایی نمیشه از دست خورشید قایم شد]
‫یه دکتر طرحی که دارو مصرف می‌کنه؟
‫یه جورایی امیدوار بودم ‫یه دکتر دیگه معاینه‌م کنه.
‫دکتر دو جی‌اویی!
‫دیگه نمی‌تونم این وضع رو تحمل کنم.
‫اومدم اینجا جی‌اویی رو ببینم.
‫دکتر دو جی‌اویی؟
‫من جی‌اویی رو ‫بهتر از هر کس دیگه‌ای می‌شناسم.
‫این دقیقاً همون چیزی بود ‫که بیشتر از همه می‌خواستم ازت بشنوم.
‫لطفاً راضیش کن از این جزیره بره.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M