‫[این سریال یک اثر داستانی است]
‫[برخی صحنه‌ها ‫با استفاده از هوش مصنوعی ساخته شده‌اند]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است]
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫یوهو!
‫برو بریم!
‫وای، چقدر خوبه.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ای روح بزرگ دریا، به درگاهت دعا می‌کنیم!
‫امروز این مراسم رو با تمام اخلاص و ارادت
‫تقدیم می‌کنیم...
‫و برای سلامتی و صیدی پربرکت دعا می‌کنیم!
‫از تو می‌خواهیم که امواج خروشان ‫و بادهای تند را آرام کنی،
‫و تورهای ما رو لبالب ‫از دسته‌های ماهی کنی!
‫اولین بارته مراسم دریایی می‌بینی؟
‫اوه، آره.
‫منم از بچگی تا حالا ‫تو همچین مراسمی شرکت نکرده بودم.
‫دقیقاً همون‌طوریه که یادم بود.
‫باشد که لطف و رحمتت را شامل حال ما کنی ‫تا آن‌هایی که به دریا می‌روند
‫همه به سلامت به خشکی برگردند!
‫لطفاً خواسته‌های ما رو برآورده کن.
‫لطفاً این پیشکش ناچیز ما را بپذیر!
‫- چیز خوبی بود؟ ‫- واسه خوش‌یمنیه.
‫الان داره چیکار می‌کنه؟
‫هر بار که مراسم دریایی می‌گیرن، ‫توی اون کوزه برنج سفید می‌ریزن.
‫این یه جور پیشگویی ‫برای سال آینده‌ست.
‫می‌گن اگه برنج ‫سفید بمونه و فاسد نشه،
‫اون سال صید پربرکتی دارن ‫و همه در امان می‌مونن.
‫اوهوم.
‫خب... چطوره؟ هان؟
‫اوه، یالا بگو دیگه. چطوره؟
‫امسال سال پربرکتیه!
‫ایول!
‫- عالی شد. ‫- آره، خیلی عالیه.
‫خدا حفظتون کنه!
‫- خدا حفظت کنه! ‫- به من زیاد بده.
‫به منم زیاد بده.
‫خیلی زیاد.
‫به سلامتی یه سال پر از ماهی.
‫جانگ‌سو، یه سال پربرکت تو راهه!
‫خدای من!
‫بیا، خدا حفظت کنه.
‫خدا حفظت کنه!
‫- وای نه! ‫- اوه نه!
‫اوه نه!
‫صبر کنین. لطفاً بهش دست نزنین.
‫- وای خدای من! ‫- بذار ببینم.
‫برنج، کوزه... چطور همچین چیزی ممکنه؟
‫یا خدا!
‫«قسمت دهم: همه‌چیز روبه‌راه نیست»
‫یا خدا...
‫به عنوان کدخدای روستا، ‫مراسم دریایی رو خراب کردم.
‫حالا باید چیکار کنم؟
‫به نظرم که فقط یه کوزه بود.
‫اون فقط یه کوزه معمولی نبود.
‫خوش‌شانسیِ یه سالِ پیون‌دونگ‌دو ‫به اون کوزه مقدس بستگی داشت.
‫که اینطور...
‫راستی. مگه قرار نبود ‫امروز برگردی خونه‌ت، خانم هاری؟
‫بله، امروزه.
‫وای، با این طول کشیدن ساخت و ساز ‫مطمئنم اصلا راحت نبوده برات.
‫و حتماً خیلی هم کار داشتین،
‫هر شب خونه تمیز می‌کردین.
‫کار ما تموم شد. ممنون از صبوری‌تون.
‫- ممنون. ‫- سفر بی‌خطری داشته باشین.
‫- باشه. ‫- خدانگهدار.
‫دکتر دو.
‫امروز مهمونی خونه نویی بگیریم؟
‫اوهوم.
‫وای.
‫دقیقاً همون‌طوریه که یادم بود. ‫چطوری وقت کردی این کارا رو بکنی؟
‫برات هدیه خونه‌نویی آوردم.
‫هوم؟ چیه؟
‫مرغ سوخاریه!
‫چون می‌خواستیم مهمونی بگیریم، ‫از آقای پارک یه کم مایه گذاشتم.
‫- بیا. ‫- ممنون.
‫راستش می‌خواستم با دست بخورم.
‫خوشمزه‌ست.
‫- دوست داری؟ ‫- آره.
‫وقتی بازنشسته بشم، می‌خوام ‫یه مغازه مرغ سوخاری واسه خودم بزنم،
‫تا بتونم هر روز ازش بخورم.
‫اوهوم.
‫مطمئنی اینا رو درست تعمیر کردن ‫که دووم بیارن؟
‫چرا؟ همه‌چیز که خوب به نظر می‌رسه.
‫فقط نگرانم نکنه سمبل کرده باشن.
‫یه کم دمغم که دیگه تو خوابگاه نیستی.
‫واسه چی دمغی؟ ‫اینجا که خیلی بهتره.
‫چی؟
‫خب، آخه بقیه دکترا تو خوابگاه هستن...
‫موقع تنهایی چیکار می‌خواستی بکنی؟
‫نمی‌خواستم کار خاصی بکنم.
‫فقط اینکه مجبور بودیم از پشت یه دیوار ‫به هم پیام بدیم سخت بود. همین.
‫حالا که دیواری بینمون نیست ‫می‌خوای چیکار کنی؟
‫اذیت نکن دیگه.
‫اگه می‌خوای کاری کنی، راحت باش.
‫اینجا هیچ دیواری بینمون نیست ‫و کاملاً تنهاییم.
‫ای بابا! منظورم این نبود.
‫گوشیت داره زنگ می‌خوره.
‫اوه، احتمالاً یه تماس تبلیغاتیه.
‫- زیاد بهم زنگ می‌زنن. ‫- اوهوم.
‫به نظرم بهتره جواب بدی.
‫باشه.
‫- الو؟ ‫- وای، دکتر دو!
‫چرا اینقدر دیر جواب دادی؟
‫باید همین الان سریع بیای مرکز!
‫اوه، باشه.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫خدای من، خیلی درد می‌کنه.
‫چی شده؟
‫اینجا. این طرف...
‫بذارین یه نگاهی بندازم.
‫اوه خدا!
‫اینجا چطور؟
‫پس این نقطه مشکلی نداره.
‫اینجا چی؟
‫اینجا هم مشکلی نیست.
‫آخ! وای خدا!
‫وقتی فشار می‌دم درد می‌گیره ‫یا وقتی ول می‌کنم؟
‫نمی‌دونم.
‫- دوباره فشار می‌دم. ‫- باشه.
‫آخ، وای! وای!
‫چند وقته درد می‌کنه؟
‫فکر کنم چند روزی می‌شه.
‫دارم از درد می‌میرم، ‫توروخدا یه کاری کنین دردم آروم شه.
‫درد در هنگام برداشتن فشار ‫از قسمت پایین و سمت راست شکم،
‫یه علامت شایع واسه آپاندیسیته.
‫خدای من، توروخدا کمکم کنین.
‫باید همین الان برین یه بیمارستان بزرگ.
‫مطمئن نیستم، ‫اما حدس می‌زنم آپاندیسیت باشه.
‫- چی هست؟ ‫- ممکنه آپاندیستون ترکیده باشه.
‫- من یه قایق اورژانس خبر می‌کنم. ‫- باشه.
‫فعلاً یه مسکن بهتون می‌دم.
‫می‌تونین دستتون رو شل کنین.
‫دریا طوفانیه و قایق اورژانس نمی‌تونه بیاد،
‫اما یه بالگرد در دسترسه، درخواست دادم.
‫- بریم. ‫- باشه.
‫طاقت بیارین آقا. ‫دیگه چیزی نمونده.
‫زودتر از چیزی که فکر می‌کردم رسیدن.
‫خیالم راحت شد.
‫دیگه رسیدیم.
‫فقط یه ذره دیگه طاقت بیارین.
‫یه بالگرد اورژانس ‫که برای انتقال یه بیمار اعزام شده بود
‫خارج از پیون‌دونگ‌دو، در شهرستان یوپونگ، ‫سقوط کرده،
‫و باعث مرگ خلبان، ‫آقای کیم هونگ‌چول ۳۴ ساله شده.
‫آتش‌نشانی تحقیقاتش رو شروع کرده و داره ‫فیلم‌های دوربین‌های مداربسته رو چک می‌کنه
‫تا علت حادثه رو پیدا کنه.
‫آتش‌نشانی معتقده این سقوط مرگبار ‫ممکنه زمانی اتفاق افتاده باشه
‫که خلبان برای نجات یه بیمار اورژانسی، ‫قصد فرود خطرناکی داشته.
‫در همین حال، معلوم شد ‫بیماری که مشکوک به آپاندیسیت بود
‫فقط کمی دل‌درد داشته
‫که این به تراژدی ماجرا اضافه می‌کنه.
‫این یه اتفاق وحشتناکه که به خاطر ‫تشخیص اشتباهِ یه دکتر بهداشت عمومی رخ داده.
‫در پی این فاجعه، ‫نگرانی‌ها در مورد تشخیص‌های اشتباهِ
‫دکترهای بی‌کفایت بهداشت عمومی ‫داره بیشتر می‌شه
‫که استاندار کو از شهرستان یوپونگ رو ‫وادار کرده تا سر تعظیم فرود بیاره
‫و از طرف مرکز بهداشت پیون‌دونگ ‫عذرخواهی کنه.
‫اول از همه،
‫می‌خوام صمیمانه‌ترین تسلیت خودم رو ‫به آقای کیم هونگ‌چول،
‫که جونش رو تو یه حادثه ناگوار ‫از دست داد،
‫و به خانواده‌ی آن مرحوم ابراز کنم.
‫مسئله اینه که،
‫تحقیقات ما روی دکترهای طرحی ‫مشکلات زیادی رو فاش کرده.
‫چرا برای سقوط بالگرد ‫دارن دکترهای طرحی رو مقصر می‌دونن؟
‫تلاش می‌کنن بدون تشخیص درست
‫یه بیمار رو انتقال بدن، درسته؟
‫خیلی عجله داشتن که منتقلش کنن، می‌دونی؟
‫همین تصمیمات باعث ‫این تصادف غم‌انگیز شد.
‫خب شاید بهتر باشه تجهیزات بهتری ‫در اختیارمون بذاره!
‫مردم همیشه وقتی یه تصادف بزرگ پیش میاد
‫دنبال یکی می‌گردن که ‫تقصیرها رو بندازن گردنش.
‫دکتر دو حالش خوبه؟ ‫متوجه شدم حتی مرخصی هم گرفته.
‫متأسفم.
‫از روز حادثه تا حالا از اتاقش بیرون نیومده.
‫خیلی متأسفم.
‫فقط خاموشش کن.
‫معلومه که داره عذاب می‌کشه. ‫کل دنیا علیه‌ش شده.
‫ولی اگه چیزی نخوره ‫نمی‌تونه از پس این قضیه بربیاد.
‫دکتر دو، منم.
‫حداقل باید یه چیزی بخوری.
‫دکتر دو، این فقط یه حادثه بود.
‫تقصیر تو نبود.
‫اما بازم...
‫اگه دردت غیرقابل تحمل شد به من تکیه کن.
‫قول دادم که کنارت می‌مونم، یادت میاد؟
‫باشه؟
‫وای من. وای من. ‫باید همین الان اینو امتحان کنی.
‫بگو «آ». بگو «آ».
‫- یه کم حالت تهوع دارم. ‫- چرا حالت تهوع داری؟
‫فکر کنم سندرم پی‌ام‌اسه. ‫هر دفعه احساس نفخ می‌کنم.
‫اگه داره اذیتت می‌کنه، یه مسکنی چیزی بخور.
‫با تحمل کردنش که بهتر نمی‌شه.
‫باشه.
‫آخه چرا همه دارن ‫به خودشون گشنگی میدن، هان؟
‫یکم غذا خوردن همه‌چی رو بهتر می‌کنه.
‫غصه خوردن با شکم خالی ‫اوضاع رو بدتر می‌کنه.
‫اینا رو با مواد محلی درست کردم...
‫[سیکل شما ۱۳ روز به تاخیر افتاده است]
‫- سیزده روز عقب افتاده... ‫- چرا نمی‌خوری؟
‫شکم خالی باعث غم و بیماری می‌شه.
‫باورم نمی‌شه که از این نمی‌خوری.
‫- مادرجون، من اومدم. ‫- اوه، خدای من.
‫اوه، این وقت روز اینجا چیکار می‌کنی؟ هان؟
‫اوه، تو درمانگاه دستمال توالتمون ‫تموم شده بود.
‫اوه، واقعاً؟
‫اوه دکتر دو حالش چطوره؟
‫فکر می‌کنه همه‌ش تقصیر اونه.
‫حتی از اتاقش هم بیرون نمیاد.
‫وای خدای من.
‫آخه کل دنیا ‫دارن اون‌طوری در موردش حرف می‌زنن.
‫خیلی دلم براش می‌سوزه.
‫حتی اگه درها رو به روی خودش بسته ‫و بیرون نمیاد،
‫تو باید زیاد دور و بر اتاقش پرسه بزنی.
‫باید هی پیگیرش باشی تا بدونه ‫یکی هست که طرفدارشه.
‫جزیره‌ها همینن دیگه.
‫جزیره مثل یه جای متروکه‌ست ‫که کسی نمی‌تونه توش زندگی کنه.
‫جزیره‌ها به آدما نیاز دارن ‫تا مدام بینشون رفت و آمد کنن
‫و ارتباطشون رو حفظ کنن ‫تا بتونن قابل سکونت بشن، می‌فهمی.
‫هوم؟
‫اوه، چرا داری گریه می‌کنی؟
‫- مامان‌بزرگ. ‫- واسه چی گریه می‌کنی؟
‫اوه، وای، ببخشید. ببخشید.
‫به خاطر من پاش گیر کرد افتاد، ‫و عروسکش یه کم...
‫گریه نکن.
‫برات یکی دیگه می‌گیرم، باشه؟
‫من یه عروسک دیگه نمی‌خوام!
‫فقط یه دونه توسون هست!
‫پس باید بدوزیمش.
‫گریه نکن، باشه؟ دیگه گریه نکن.
‫دیگه گریه نکن.
‫اگه مشکلی نداری، ‫می‌تونم توی درمان توسون کمکت کنم؟
‫- اوهوم. ‫- هوم؟
‫کاملاً مطمئنم که از پسش برمیام.
‫وای.
‫خب، تموم شد. بیا.
‫وای، مثل روز اولش شد.
‫پس حالا دیگه منو می‌بخشی، مگه نه؟
‫ممنون.
‫[سوپرمارکت لاکی]
‫کجا می‌تونه باشه؟
‫شما جراح هستین؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫من قبلاً پرستار اتاق عمل بودم.
‫آهان!
‫بی‌خود نیست اینقدر زود با هم جور شدیم.
‫صبر کن.
‫یعنی شما پرستار ‫مرکز بهداشت پیون‌دونگ هستین؟
‫- درسته. ‫- چه عالی.
‫- شاید بتونین کمکم کنین. ‫- اوهوم.
‫من اومدم اینجا تا جی‌اویی رو ‫تو مرکز بهداشت پیون‌دونگ ببینم.
‫دکتر دو جی‌اویی؟
‫اوهوم.
‫اون کیه؟
‫گفت که دوست دکتر دو جی‌اوییه.
‫- دوستش. ‫- دوستش.
‫دوست؟
‫فکر می‌کنی به خاطرش میاد پایین؟
‫چند روزه که در اتاقش رو باز نکرده.
‫اوه. اومد.
‫بیا بریم بیرون.
‫چرا اومدی اینجا؟
‫وضعت خیلی خرابه.
‫تا اخبار رو دیدم با عجله اومدم. ‫می‌دونستم این شکلی می‌شی.
‫تشخیص آپاندیسیت معمولاً سخته.
‫رسانه‌ها اصلاً نمی‌دونن دارن چی می‌گن
‫که تقصیر رو گردن تو میندازن.
‫لطفاً فقط برو.
‫- جی‌اویی... ‫- چرا اون موقع بهم دلداری ندادی؟
‫بعد از مرگ سون‌او...
‫این همون چیزی بود ‫که بیشتر از هر چیزی می‌خواستم ازت بشنوم.
‫به نظر نمیاد رابطه خوبی با هم داشته باشن، ‫واسم سؤاله چرا اومده اینجا.
‫مخصوصاً تو همچین شرایطی.
‫[مغازه طعمه و لوازم ماهیگیری سوگوانگ]
‫وضعیت اورژانسیه! اورژانسیه!
‫- اول بذارین تبتون رو چک کنم. ‫- باشه.
‫آقا، فقط یه کم حالت تهوع دارین، درسته؟
‫بیمارای بدحال‌تر رو زودتر بفرست پیش من.
‫- باشه. ‫- درد هم دارین،
‫یا فقط حالت تهوع دارین؟
‫- بذارین ببرمتون اتاق معاینه. ‫- حالت تهوع دارم.
‫خدای من، حس می‌کنم دارم می‌میرم.
‫- مشکلتون چیه؟ ‫- روده‌هام دارن مثل چی به هم می‌پیچن.
‫هان؟ وای. فکر کنم باید ‫اول این بیمار رو چک کنیم.
‫- با این تمیزش کن. ‫- باشه.
‫من تو اتاقم معاینه‌شون می‌کنم. ‫حالتون خوبه آقا؟
‫- با من بیاین آقا. ‫- باشه.
‫خدای من، دارم می‌میرم.
‫- از این طرف؟ ‫- بله.
‫چی شده؟
‫با یه تور گروهی اومدن اینجا، ‫و همه‌شون با هم کیمباپ خوردن.
‫- کجاتون درد می‌کنه؟ ‫- راستش، خب...
‫شما همون دکتری هستین که تو تلویزیون بود.
‫یه جورایی دلم می‌خواست ‫یه دکتر دیگه معاینه‌م کنه.
‫اوه آخه من بیماری زمینه‌ای دارم،
‫واسه همین نگرانم نکنه داروی اشتباهی بخورم
‫و اتفاق وحشتناکی بیفته.
‫- آقا، ایشون هم یه دکتر... ‫- مشکلی نیست. مشکلی نیست. مشکلی نیست.
‫من پزشک اورژانسم.
‫اگه مشکلی ندارین، ‫می‌شه یه نگاهی بندازم؟
‫باشه.
‫آقا، می‌خوام نبضتون رو بگیرم.
‫ادرارتون کمتر شده ‫یا رنگش تیره‌تر شده، درسته؟
‫وای... هر چی می‌خورم درجا دفع می‌شه.
‫داره آب بدنش رو از دست می‌ده. ‫لطفاً یه سرم آماده کنین.
‫- باشه. ‫- اول بهتون یه سرم می‌زنیم.
‫باشه.
‫وای خدای بزرگ، این یه شکنجه‌ست.
‫من لی هوایونگ هستم، ‫پزشک اورژانس از بیمارستان سام‌جونگ.
‫اگه مشکلی نیست دوست دارم کمک کنم.
‫اول باید بیمارها رو ‫بر اساس علائمشون دسته‌بندی کنیم.
‫حتی اگه به خاطر غذای یکسان مریض شده باشن،
‫نمی‌تونیم یه نسخه واحد بهشون بدیم.
‫بیمارا رو دسته‌بندی می‌کنیم.
‫اونایی که حالت تهوع دارن، ‫اونایی که دچار کم‌آبی شدن،
‫و اونایی که دل‌درد دارن.
‫اونجا یه کم درد می‌کنه.
‫- اما درد شدیدی نیست، درسته؟ ‫- نه.
‫گفتین اسهال دارین. ‫تب هم دارین؟
‫بذارین معاینه‌تون کنم آقا.
‫می‌شه پیراهنتون رو یه کم بزنین بالا؟
‫لطفاً دستتون رو مشت کنین.
‫کسی اینجا درد شکمی داره؟
‫کسی اسهال داره؟
‫- اینطوری چطوره؟ ‫- دل‌درد دارین؟
‫حالت تهوعتون به زودی برطرف می‌شه، ‫اما اسهالتون چند روزی طول می‌کشه.
‫- برای جفتش براتون دارو می‌نویسم. ‫- باشه.
‫روزی سه بار به مدت پنج روز. ‫حتماً همه‌شون رو مصرف کنین.
‫درد شکمتون تقریباً از بین رفته؟
‫- بله. ‫- درسته.
‫پس حالت تهوع و میگرن دارین.
‫این باید کارساز باشه.
‫اما اگه علائمتون بدتر شد، ‫حتماً برین بیمارستان.
‫- آب زیاد بخورین، باشه؟ ‫- ممنون.
‫وای.
‫اوه خدای من دکتر، اگه شما نبودین ‫اوضاع ممکن بود خیلی وخیم بشه.
‫وقتی اون همه مریض یهو ریختن تو، ‫من حسابی دست‌پاچه شده بودم.
‫نمی‌دونم چطور ازتون تشکر کنم.
‫خواهش می‌کنم حرفش رو نزنید. ‫فقط خوشحالم که تونستم کمک کنم.
‫من دیگه می‌رم طبقه بالا.
‫چیزی هست که بخورم؟
‫کل روز هیچی نخوردم.
‫بیاین غذا بخوریم. دارم از گشنگی می‌میرم.
‫من می‌رم تو اتاقم. ‫ همگی خسته نباشین.
‫- بیاین غذا بخوریم. ‫- بیاین غذا بخوریم.
‫- اوهوم.
‫عالیه. بیاین غذا بخوریم. ‫بیاین غذا بخوریم.
‫شما کل روز هیچی نخوردین.
‫بیاین بریم بیرون. ‫بیاین بریم تو رستوران صخره غذا بخوریم.
‫صخره؟
‫خوبه.
‫به‌به!
‫غذاش خیلی خوشمزه‌ست. وای!
‫خوشحالم که دوست دارین.
‫نگران بودم ‫نکنه به مذاقتون خوش نیاد،
‫آخه شما از شهر اومدین.
‫راستی، شما دکتر دو رو از کجا می‌شناسین...
‫فقط برام سؤال شده بود.
‫چون این‌همه راهو کوبیدین اومدین، ‫به نظر می‌رسه به هم نزدیک باشین،
‫ولی خب... ‫...انگار اون‌قدرها هم صمیمی نیستین.
‫- بس کن. ‫- من و جی‌اویی...
‫حدود پنج سالی ‫تو دانشگاه با هم بودیم.
‫- هان؟ ‫- پنج سال؟
‫اوه، پنج سال مثل برق و باد می‌گذره. ‫واقعاً چیزی نیست.
‫من تا حالا با هیشکی ‫پنج سال تمام دوست نبودم.
‫می‌شه فقط... ‫اون اینجاست.
‫آهان، اوه، اوه.
‫پس فقط پنج سال با هم بودین، هان؟
‫که اینطور.
‫آدم اون موقع هنوز جوون و خامه.
‫آره، بچه‌های دانشگاه عملاً بچه‌ن.
‫وقتی جی‌اویی رو تو اخبار دیدم ‫حس کردم باید بیام اینجا.
‫من جی‌اویی رو ‫بهتر از هر کس دیگه‌ای می‌شناسم.
‫- خب. ‫- خاله، اون چیه؟
‫اوه، می‌خواستم ازتون بخوام ‫اینا رو ببرین برای دکتر دو جی‌اویی.
‫می‌دونین که می‌گن یه قلب دردمند ‫با گشنگی بدتر می‌شه.
‫تو همچین مواقعی، ‫فقط باید بهش غذا بدیم.
‫- بدینش به من. ‫- اوهوم.
‫من براش می‌برم...
‫شما باید بهش بدین، خانم یوک.
‫چی؟
‫شما همون کسی هستین که دکتر دو ‫الان بیشتر از همه بهش نیاز داره.
‫درسته.
‫اوه، راست می‌گی. ‫خانم هاری باید بره.
‫تو این وضعیت، ‫ما که به دردش نمی‌خوریم، مگه نه؟
‫- بهتره عجله کنی وگرنه سرد می‌شه. ‫- برو مطمئن شو که می‌خورتش.
‫- پس من دیگه می‌رم. ‫- بله.
‫قبل از اینکه سرد بشه به دستش برسون، باشه؟
‫- مرسی، خاله. ‫- بفرما.
‫ممنون که امروز کمک کردین.
‫بله، خواهش می‌کنم.
‫اوهوم. رفت.
‫خانم یوک.
‫هان؟
‫اگه شما واقعاً همون کسی هستین که ‫جی‌اویی الان بیشتر از همه بهش نیاز داره،
‫لطفاً راضیش کنین که از این جزیره بره.
‫چی؟
‫من پرس‌وجو کردم،
‫یه راهی هست که ‫دکترهای طرحی بتونن انتقالی بگیرن.
‫- جی‌اویی می‌تونه از این... ‫- منظورتون از این حرف چیه؟
‫چرا باید بره؟ ‫اون که کار اشتباهی نکرده.
‫منظورم این نبود که کار اشتباهی کرده.
‫مطمئنم که خودتون هم دیدین.
‫جی‌اویی واقعاً داره زجر می‌کشه.
‫حتما زندگی توی اینجا ‫برای جی‌اویی مثل جهنم بوده.
‫حتماً یاد سون‌او می‌افتاده ‫و خودشو سرزنش می‌کرده.
‫سون‌او؟
‫اوه.
‫پس فکر کنم اصلاً نمی‌دونین ‫چرا جزیره برای جی‌اویی مثل جهنمه.
‫- جی‌اویی... ‫- فکر کنم...
‫ترجیح می‌دم اینو ‫مستقیماً از زبون خودش بشنوم.
‫من دیگه میرم.
‫پس فکر کنم اصلاً نمی‌دونین ‫چرا جزیره برای جی‌اویی مثل جهنمه.
‫فکر کنم خانم هاری مجبور شده ‫این رو اینجا بذاره و بره.
‫البته درکش می‌کنم.
‫منم اصلا نمی‌دونم ‫چطور باید بهش دلداری بدیم،
‫اون هم وقتی این‌طوری در رو به روی ما بسته.
‫دکتر دو جی‌اویی.
‫دکتر دو جی‌اویی!
‫چیه؟
‫باید یه چیزی بخوری.
‫بعداً می‌خورم.
‫همین الان بخور.
‫همه نگرانتن.
‫[دکتر دو، وعده‌های غذاییت رو جا ننداز]
‫یالا شروع کن بخور.
‫امروز چاشنیش حرف نداره.
‫ببخشید که همه‌تون رو تو این دردسر انداختم.
‫لطفاً این‌قدر خودت رو سرزنش نکن، ‫دکتر دو.
‫تو فقط می‌خواستی یه بیمار رو نجات بدی.
‫هر کس دیگه‌ای هم بود همین تصمیم رو می‌گرفت.
‫واقعاً...
‫این‌طور فکر می‌کنی؟
‫این روزا...
‫خیلی از دکتر بودن می‌ترسم.
‫خیلی از همه‌چی بی‌خبرم...
‫و هنوز خیلی چیزا هست که باید یاد بگیرم،
‫برای همین این حقیقت که جون این‌همه آدم...
‫به تصمیمات من بستگی داره...
‫واقعاً منو می‌ترسونه.
‫شما دو تا از همون اول ‫رویای دکتر شدن داشتین؟
‫راستش، من فقط چون همه می‌گفتن ‫ باید دکتر بشم، دکتر شدم.
‫چون می‌گفتن حسابی درس خوندن ‫و دکتر شدن یه رویاست.
‫واسه همین جوری درس خوندم ‫ که انگار جونم بهش بستگی داره،
‫و یه روز قبل از اینکه متوجه بشم...
‫مردم بهم گفتن «دکتر».
‫یهو مجبور شدم درمان مریضا رو شروع کنم.
‫وای، اون‌قدر استرس داشتم که ‫دستام مثل چی می‌لرزید، می‌دونین؟
‫مطمئنم این...
‫برای همه همین‌طور بوده.
‫شما هم، دکتر هیون؟
‫اصلاً به نظر نمی‌رسید.
‫من هر دفعه می‌ترسم.
‫بعضی وقتا فقط دلم می‌خواد قایم بشم.
‫[واکسیناسیون آنفلوانزای زمستانی]
‫- اسمتون رو می‌گین؟ ‫- کیم مال‌سون هستم.
‫خانم کیم مال‌سون، ‫امروز احساس مریضی نمی‌کنین؟
‫نه.
‫که اینطور.
‫- بذارین تب‌تون رو چک کنم. ‫- باشه.
‫[واکسیناسیون آنفلوانزای پیون‌دونگ‌دو]
‫- به چیزی حساسیت دارین؟ ‫- اوه، نه.
‫تا حالا عوارض جانبی داشتین...
‫شما واقعاً شجاعین.
‫وای، یه کم می‌سوزه.
‫نمالینش. فقط فشارش بدین، لطفاً.
‫خدای من، همه‌تون دارین حسابی کار می‌کنین. ‫وسط کار یه کم از اینا بخورین.
‫- ممنون، آقای پارک. ‫- ممنون.
‫امروز استقبال اهالی فوق‌العاده بوده.
‫حتماً به خاطر اینه که شما ‫تو اطلاع‌رسانی عالی عمل کردین.
‫خب، راستش به خاطر این نیست که ‫من خوب اطلاع‌رسانی کردم.
‫اونا فقط می‌ترسن که بمیرن.
‫- چی؟ ‫- همه...
‫نگرانن.
‫که مریض شدن تو یه جزیره ‫واقعاً می‌تونه به معنای مرگ حتمی باشه.
‫یه بالگرد اینجا سقوط کرد،
‫و اون‌ور تو جانگ‌موک‌دو، یه مادربزرگ ‫چون نتونست خودشو به بیمارستان برسونه
‫به خاطر سکته قلبی فوت کرده.
‫اما اونا اونجا مرکز بهداشت ‫و سکوی بالگرد دارن.
‫سکوی بالگرد که به دردی نخورد.
‫بالگرده حتی نتونست بشینه ‫و مجبور شد بره.
‫با وجود اون‌همه دوز و کلکی ‫که واسه ساختنشون پیاده کردن
‫حتی کارای نهایی ‫سکوهای بالگرد رو هم تموم نکردن.
‫همه‌ش پشت سر هم داره حادثه پیش میاد.
‫وای خدای بزرگ.
‫صبر کن.
‫طوری نیست، خودم جواب می‌دم.
‫کفش‌ها رو بهونه کردی...
‫با مرکز بهداشت عمومی تماس گرفتین. بفرمایین.
‫خانم هوانگ.
‫بله، خانم هاری.
‫اشکالی نداره امروز ‫از همین‌جا برم خونه؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫فقط باید یه چیزی رو بررسی کنم.
‫که اینطور. ‫تو هم داری میری جانگ‌موک‌دو؟
‫هان؟
‫از کجا فهمیدین؟
‫خب، دکتر هیون هم گفت ‫داره می‌ره اونجا تا یه چیزی رو بررسی کنه.
‫- فکر کنم بتونین با هم برین. ‫- آهان.
‫خب، مراقب باشین.
‫باشه، خانم هوانگ.
‫اوهوم. باشه پس.
‫وای، اینا چقدر خشکن. ‫باید زودتر بخورمشون.
‫[برنامه جلسه آموزشی نیمه دوم سال]
‫دکتر یونگ، انگار باید ‫آخر هفته تو این جلسه شرکت کنی.
‫یه کم بعدش به یه پست دیگه منتقل می‌شی،
‫پس فکر کنم این دیگه ‫آخرین جلسه آموزشیت باشه.
‫زمان چقدر زود می‌گذره.
‫فکر کنم چیز خوبیه.
‫همیشه حس می‌کردی اینجا حبس شدی.
‫خانم ایوم، می‌خوای با هم توش شرکت کنیم؟
‫به هر حال آخر هفته‌ست،
‫پس یه قرار تو شهر ‫شاید تنوع خوبی باشه.
‫یه رستوران خیلی شیک هم هست ‫که می‌خوام ببرمت.
‫بیا بریم ‫یه کم استیک و این‌جور چیزا بزنیم به بدن.
‫نظرت چیه؟
‫خب چون داریم می‌ریم یه رستوران شیک، ‫نباید شلخته به نظر برسم.
‫حالا که داریم می‌ریم استیک بخوریم، ‫فکر کنم بد نباشه یه کم ولخرجی کنم.
‫چقدر... مسخره‌ست.
‫چطور می‌تونن واسه یه تیکه پارچه ‫این‌قدر پول بگیرن؟
‫مردم حتماً تو پولی چیزی غلت می‌زنن.
‫اینا عقلشون رو...
‫مگه از چی ساخته شده؟
‫لعنتی.
‫[دکتر دو، وعده‌های غذاییت رو جا ننداز]
‫جی‌اویی، می‌تونم یه لحظه وقتت رو بگیرم؟
‫من بیرون منتظر می‌مونم تا بیای.
‫[اسکله جانگ‌موک‌دو]
‫[جانگ‌موک‌دو، پیون‌دونگ‌دو]
‫- سلام. ‫- وای، سلام.
‫- شما از مرکز بهداشت پیون‌دونگ هستین؟ ‫- بله.
‫منتظرتون بودم.
‫من لی سونگ‌او ‫از مرکز بهداشت جانگ‌موک هستم.
‫- سلام. ‫- ممنون از همکاری‌تون.
‫خواهش می‌کنم. سکوی بالگرد از این طرفه.
‫- از همین طرف. ‫- باشه.
‫مراقب جلوی پاتون باشین.
‫شنیدم بالگرد نتونسته فرود بیاد.
‫درسته.
‫اون‌قدر تو ساخت و ساز عجله کردن ‫که سیستم روشنایی نصب نکردن،
‫و سکوی بالگرد اون‌قدر بی‌نظم بود ‫که بالگرد نتونست فرود بیاد.
‫حادثه پیون‌دونگ‌دو هم ‫به خاطر مشکلات روشنایی بود؟
‫هنوز مطمئن نیستیم.
‫دارن بررسی می‌کنن.
‫همه‌مون می‌دونیم چرا.
‫رفیقم تو گایونگ‌دو مستقره،
‫و اونجا هم به خاطر مشکلات روشنایی ‫اوضاع خوب نیست.
‫شنیدم اون عوضی‌ها بهشون گفتن ‫بیمارا رو فقط با قایق منتقل کنن.
‫وقتی مسیرهای هوایی رو می‌بندن، ‫ما تو این جزیره چه غلطی می‌تونیم بکنیم؟
‫روشنایی...
‫می‌شه لطفاً ‫شماره تماس اون دکتر رو بهمون بدین؟
‫بله؟
‫روز حادثه...
‫منم فکر نمی‌کنم هیچ چراغی ‫تو سکوی بالگرد دیده باشم.
‫بله، سلام.
‫من یوک هاری هستم، ‫پرستار مرکز بهداشت پیون‌دونگ.
‫دارم مشکلات روشنایی سکوهای بالگرد ‫شهرستان یوپونگ رو بررسی می‌کنم.
‫سلام. من هیون چی‌یون هستم، ‫دکتر طرحی تو پیون‌دونگ.
‫شنیدم اخیراً اونجا ‫یه سکوی بالگرد جدید ساختن.
‫شنیدم دفعه پیش ‫که یه بیمار اورژانسی داشتین،
‫اونو به جای بالگرد با قایق منتقل کردین.
‫همه‌چیز درست کار می‌کنه؟
‫این کارتون دلیلی داشت؟
‫اوه، بله. اوهوم.
‫- مشکلات روشنایی تو سکوهای بالگرد؟ ‫- که اینطور.
‫ممنون.
‫پس مرکز بهداشت یوجه دیگه ‫از بالگردهای پزشکی استفاده نمی‌کنه؟
‫اگه روشنایی هنوز تکمیل نشده باشه، ‫مانع فرود و پرواز می‌شه.
‫- ساخت و ساز اونجا تموم شده؟ ‫- که اینطور.
‫تعلیقش کردن؟
‫پس اصلاً از سکوی بالگرد استفاده نمی‌کنین؟
‫اوه. که اینطور. باشه.
‫اوه، خدای من.
‫شما دو تا گپ بزنین. ‫من میرم سوپرمارکت.
‫ممنون که اومدی.
‫می‌دونستم اون‌قدر منتظر می‌مونی ‫تا بیام بیرون.
‫اما من اینجا نیومدم که به حرفات گوش بدم.
‫اومدم تا در مورد خودم بهت بگم.
‫خیلی سعی کردم از اون حرفت که گفتی ‫ما لیاقت شاد بودن رو نداریم، بگذرم.
‫هرچند در حق سون‌او ‫بی‌انصافی به نظر می‌رسید.
‫اما...
‫فقط نتونستم.
‫فکر کنم حق با تو بود.
‫ما لیاقت شاد بودن رو نداریم.
‫پس الان هم بعد از این‌همه مدت، ‫نیازی به دلداری دادنت ندارم.
‫این دفعه تنهات نمی‌ذارم.
‫پرس‌وجو کردم.
‫پزشک‌های طرحی هم می‌تونن ‫در صورت داشتن یه دلیل موجه
‫به یه ایستگاه دیگه منتقل بشن.
‫اگه از گانگ‌سوک بخوایم وضعیتت رو ‫برای استانداری توضیح بده،
‫می‌تونی انتقالی بگیری.
‫با من بیا، جی‌اویی.
‫یعنی رفتن از اینجا...
‫کمکم می‌کنه سون‌او رو فراموش کنم؟
‫چرا همون اول بهش فکر نکردیم؟
‫چون سیستم روشنایی رو نصب نکرده بودن، ‫اونجا تاریک محض بود
‫و کاری کردن دکتر دو تقصیرها رو گردن بگیره
‫تا گندکاری ساخت و ساز خودشون رو پنهان کنن.
‫می‌خوام این موضوع رو مطرح کنم ‫و مجبورشون کنم مسئولیت کاملش رو بپذیرن.
‫- این کار رو نکن. ‫- چی؟
‫من این کار رو می‌کنم.
‫من یه دکتر طرحی‌ام که فقط یک سال اینجام.
‫اما برای تو دشمنی با استانداری یوپونگ ‫هیچ فایده‌ای نداره.
‫کدخدا بهم گفت که ممکنه تو ‫برای یه مدت طولانی‌ تو این جزیره بمونی.
‫اوه.
‫لطفاً بذار من انجامش بدم.
‫چون این یه مسئله مربوط به دکترهای طرحیه، ‫بذار یه دکتر طرحی حلش کنه.
‫منتظر چی هستی؟ ‫عجله کن و برو بهش بگو.
‫دکتر دو!
‫خانم یوک.
‫سقوط بالگرد...
‫به خاطر پروژه‌های بی‌دقت ساخت ‫سکوی بالگرد شهرستان یوپونگ بود.
‫امروز کل روز بررسی‌ش کردم،
‫و ظاهراً از ۲۰ سکوی بالگرد ‫جدیدی که ساختن،
‫فقط سه‌تاشون چراغای سالم داشتن.
‫در ضمن مشکل روشنایی دلیلی بود
‫که هیچ‌کدوم از دوربین‌های مداربسته ‫نتونستن اتفاق رو ضبط کنن.
‫منظورم اینه که...
‫این تصادف تقصیر تو نبود، دکتر دو.
‫باید اینو بدونی.
‫که تقصیر تو نبود.
‫تقصیر تو نبود، دکتر دو.
‫برای همین بود که...
‫مدام به همه اون جزیره‌ها سر می‌زدی؟ ‫این کار رو به خاطر من کردی؟
‫پس لطفاً دیگه قایم نشو.
‫اگه این‌طوری به قایم شدن ادامه بدی، ‫نمی‌تونم کنارت باشم.
‫دیگه قایم نمی‌شم.
‫تادا.
‫خانم ایوم.
‫خیلی زیاده‌روی کردم؟
‫آره، خیلی زیاده‌روی کردی.
‫خیلی زیاده‌روی کردی ‫چون خیلی خوشگل شدی!
‫اوه!
‫این هم گل‌هایی که برات آوردم.
‫ممنون.
‫نمی‌دونم وزنم رفته بالا یا چی،
‫اما یه کم برام تنگ به نظر نمی‌رسه؟
‫تنگ؟ اصلاً.
‫خیلی خوشگل شدی. ‫مثل یه فرشته شدی.
‫بی‌خیال.
‫کشتی‌مون به زودی حرکت می‌کنه. بریم.
‫- یالا. ‫- بریم.
‫دکتر دو!
‫هی، آخر هفته اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینو آوردم تا بتونیم با هم بخوریم.
‫امروز صبح که بیدار شدم ‫خیلی هوس پاستا کرده بودم،
‫اما چون عادت دارم دو پرس درست کنم، ‫زیاد درست کردم.
‫بفرما.
‫این غذای مورد علاقه مامان‌بزرگم بود.
‫ممنون بابتش.
‫- خوشمزه‌ست، نه؟ ‫- اوهوم.
‫راستی، دکتر چی‌یون گفت که ‫یه درخواست به استانداری داده
‫و از رسانه‌هایی که اون مقاله‌ها رو ‫منتشر کردن خواسته که اصلاحیه بزنن.
‫- آهان. ‫- به زودی اصلاحیه رو منتشر می‌کنن.
‫هنوز تموم نشده.
‫تا آخرش حواسم بهشون هست.
‫باید مطمئن بشیم که همه ‫یه عذرخواهی درست و حسابی می‌کنن.
‫همین هم برام کافیه.
‫بخور. رشته‌هاش خمیر می‌شن.
‫ببخشید.
‫چطور می‌تونن واسه یه وعده غذا ‫این‌قدر پول بگیرن؟
‫اشکالی نداره من واسه جفتمون سفارش بدم؟
‫راستش در مورد بهترین غذاهاشون ‫تحقیق کردم.
‫حتماً.
‫ما «کورس الف» رو می‌خوایم
‫با فیله مدیوم ‫و یه کم خاویار در کنارش، لطفاً.
‫چشم.
‫نوشیدنی میل داری؟
‫چقدر...
‫نوشیدنی «شاتو دو لون دور» دارین؟
‫بله، داریم.
‫همونو می‌خوایم، ‫و سینی ژامبون هم بیارین لطفاً.
‫کیفیت ژامبون چطوره؟
‫صد در صد «ایبریکو دِ بلوتا» هستش.
‫عالیه. همینا کافیه.
‫چشم، آقا. همین الان.
‫امروز خیلی خوشگل شدی.
‫فهمیدم، لطفاً دیگه نگو.
‫اما واقعاً امروز فوق‌العاده زیبا شدی.
‫ممنون.
‫از غذاتون لذت ببرین.
‫با این قیمتا، ‫آدم انتظار پرس بزرگ‌تری رو داره.
‫اینو امتحان کن.
‫مگه یه غذا سفارش ندادیم؟
‫درسته.
‫اما وقتی این‌طوری ‫به هم غذا میدیم مزه‌ش بهتره.
‫خیلی لوسی.
‫قرار گذاشتن به همین لوس‌بازیاشه دیگه.
‫بیا، بگو «آ».
‫چطوره؟
‫خوشمزه‌ست، مگه نه؟
‫- اگه دوست داشتی می‌تونی بازم سفارش بدی. ‫- اوهوم.
‫واقعاً که.
‫چیه؟
‫بقیه به خاطر هوای بد، ‫از گیر افتادنشون لذت بردن.
‫خیلی بی‌انصافیه که تو سفر ما ‫آسمون این‌قدر صافه.
‫آخه این چجور غریه که می‌زنی.
‫دکتر یونگ، می‌شه ‫یه کم اینجا منتظر بمونی؟
‫واسه چی؟
‫شاید به خاطر لباس‌های تنگه، ‫اما کل روز حس خفگی داشتم.
‫واسه همین می‌خوام برم از داروخونه ‫یه کم داروی ضداسید معده بگیرم.
‫خب. بذار من برات بگیرم.
‫من بچه نیستم که، خب؟
‫اینو برام نگه دار. الان برمی‌گردم.
‫- زیاد طولش نده. ‫- باشه.
‫[داروخانه]
‫یه داروی ضداسید معده می‌خواستم، لطفاً.
‫باشه.
‫- می‌شه ۴۱۰۰ وون. ‫- باشه.
‫بفرمایید.
‫کِشتی به مقصد ‫پیون‌دونگ‌دو، پیون‌دونگ‌دو در حال حرکت است.
‫چرا این‌قدر طولش داد؟
‫اینجوری به آخرین کشتی نمی‌رسیم.
‫فکر کنم خیلی هم بهتره.
‫اوه...
‫دیرم شد.
‫وای، خدا...
‫دکتر یونگ!
‫خانم ایوم!
‫چرا جواب نمی‌دادی؟
‫ببخشید. مجبور شدم برم دستشویی.
‫باشه. بیا عجله کنیم.
‫حالت خوبه؟
‫متأسفم.
‫مطمئنم مرخصی یهوییم ‫به همه فشار زیادی وارد کرده.
‫بی‌خیال، از این اتفاقای یهویی ‫همیشه پیش میاد.
‫به دل نگیر.
‫راستی، ‫اون مقاله‌ها نباید تا الان منتشر می‌شدن؟
‫مطمئنی به استانداری،
‫وزارت بهداشت و رفاه ‫و خبرنگارا هم گفتی، درسته؟
‫آره.
‫پس چرا صدایی ازشون درنیومده؟
‫آخه وقتی می‌خواستن زندگی یکی رو نابود کنن ‫حسابی سر و صدا به پا کرده بودن،
‫اما انگار زیاد به حقیقت علاقه‌ای ندارن.
‫خیلی رو مخه.
‫آخه کِی قراره منتشر بشن؟
‫[دکتر طرحی بالگرد پیون‌دونگ‌دو]
‫- اومد! ‫- کجا؟
‫«مشخص شد دکتر طرحی مرکز بهداشت پیون‌دونگ ‫که سقوط بالگرد در آن رخ داد
‫در حال مصرف داروهای اعصاب و روان بوده است»؟
‫«اخیراً مشخص شده است
‫که دکتر طرحی مستقر ‫در مرکز بهداشت پیون‌دونگ،
‫محل سقوط مرگبار بالگرد ‫در روزهای گذشته،
‫سابقه دریافت درمان ‫و داروهای اعصاب و روان داشته است.»
‫«این موضوع نگرانی‌هایی را ایجاد کرده که ‫تشخیص اشتباه....
‫ممکن است به دلیل اختلال در تصمیم‌گیری
‫ناشی از داروهای مصرفی وی رخ داده باشد.»
‫«در واکنش به این موضوع، چوی هیانگ‌می، ‫مدیر بهداشت عمومی،
‫اظهار داشت که وی ‫دکتر طرحی مصرف‌کننده داروهای اعصاب را
‫تعلیق کرده و برکناری او از سمتش را ‫بررسی خواهد کرد.»
‫یعنی چی؟
‫پس برای اینکه ‫از زیر بار مسئولیت شونه خالی کنن
‫به پخش اخبار جعلی متوسل شدن؟
‫اینا دارن چه چرندیاتی می‌گن؟
‫این قضیه دکتر طرحی و مصرف دارو دیگه چیه؟
‫همه‌ش حقیقته.
‫بذار بررسیش کنم.
‫نه، دکتر هیون.
‫- اما بازم، حداقل باید... ‫- نه، نکن!
‫من خوبم.
‫وای، خدای من...
‫چطور ممکنه همچین چیزی...
‫اون داروها می‌تونن عوارض جانبی ‫مثل از دست دادن حافظه، سرگیجه
‫و توهم ایجاد کنن...
‫این یک حادثه وحشتناک است که در اثر ‫تشخیص اشتباه پزشک بهداشت عمومی رخ داده است.
‫تشخیص آپاندیسیت اغلب سخته.
‫اگه وضعیتت رو برای استانداری توضیح بدیم...
‫چطور جرئت می‌کنی بیای اینجا!
‫چطور جرئت می‌کنی!
‫دکتر دو.
‫دکتر دو، حالت خوبه؟
‫نگران هیچی نباش.
‫من ثابت می‌کنم که اون داروها
‫هیچ ربطی به تشخیص تو نداشتن، باشه؟
‫دیگه تحمل این وضع رو ندارم.
‫از بودن تو جزیره خیلی می‌ترسم.
‫«ترجمه از زهرا ترابی»
‫[اگه این‌طوری به قایم شدن ادامه بدی
‫نمی‌تونم کنارت باشم.]
‫[گوگولی رو انتخاب کن]
‫[گوگولی؟ دنبال من می‌گشتی؟]
‫واقعاً فکر می‌کنی رفتن از جزیره ‫کمکش می‌کنه که حالش خوب بشه؟
‫جی‌اویی. ممکنه مجبور بشی ‫برای همیشه از دکتری دست بکشی.
‫فقط یه کم خودخواهانه به نظر می‌رسه.
‫تنها راه درمان یه درد غیرقابل تحمل، ‫فرار کردن ازشه.
‫حتماً اینجا که چهار طرفت اقیانوسه...
‫خیلی سختی کشیدی.
‫چه باشه چه نباشه، می‌خواستم طاقت بیارم ‫چون تو رو داشتم، خانم یوک.
‫انگار مدام باید ‫از هم معذرت‌خواهی کنیم.
‫واسه همینه که جی‌اویی می‌خواد بره.
‫واسه اینه که می‌خواد زندگی کنه.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M