‫[این سریال یک اثر داستانی است و ‫برخی صحنه‌ها با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند.]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات، ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است.]
‫مجازاتم خیلی وقت بود ‫که عقب افتاده بود...
‫گمونم بالاخره وقتش رسیده.
‫یکی از دوست‌هام به خاطر من مرد.
‫توی جزیره مرد.
‫خودم بودم که سون‌او رو فرستادم دریا.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫قسم خوردم تا آخر عمرم ‫خوشبختی رو به خودم حروم بدونم...
‫ولی انگار زیادی بلندپرواز بودم.
‫[قسمت یازدهم: آشتی، التیام و...]
‫همه‌تون خبرها رو دیدین، نه؟ ‫اینکه دکتر دو دارو مصرف می‌کنه.
‫- حرف دهنت رو بفهم. ‫- آخه دارویی که می‌خوره...
‫اوهوی. می‌گم ساکت شو دیگه.
‫یه نفر رو نشونم بده که دارو نخوره.
‫پس انقدر وراجی نکن، ‫واسه من یک‌کلاغ چهل‌کلاغ نکن.
‫بسه دیگه، چرا هی می‌خوای ساکتم کنی؟
‫صرفا دارم می‌گم حتما یکی ‫آمار دکتر دو رو داده.
‫ما که جمع نشدیم ‫پشت‌سرش غیبت کنیم.
‫اینجا همه عین خانواده‌ایم.
‫تو زیادی نگرانی.
‫اتفاقا همین بخشش یه‌ذره روی اعصابمه.
‫- این مسائل شخصی خود آدم‌هاست. ‫- البته.
‫پس کی ممکنه به بخش‌داری آمار داده باشه؟
‫راست می‌گی.
‫هر کی بوده حتما با دکتر دو ‫مشکل داشته، می‌فهمی؟
‫عه‌وا! اول صبحی انقدر ‫پر انرژی جمع شدین؟
‫گوم‌جا، یه کاسه رامن دریایی واسه من بیار.
‫رامن دریایی؟ باشه.
‫خب، داشتین در مورد چی حرف می‌زدین؟
‫درباره دکتره حرف می‌زدین دیگه؟
‫اون یارو دیگه نوبرشه.
‫به دوا و دارو هم افتاده.
‫مگه جرمه که یکی دارو بخوره؟
‫دیگه یه‌کم دیر شده، ‫ولی ناجور نیست که همچین...
‫قضیه‌ای انقدر علنی شدی؟
‫خب، تو این داستان رو مطرح کردی؟
‫آینده‌اش رو خراب کرد ‫چون هی توی کارت دخالت می‌کرد؟
‫مخت تاب برداشته پیرمرد؟
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫اگه نمی‌خوای فکت دوباره در بره،
‫بهتره حقیقت رو بهم بگی.
‫تو قضیه رو لو دادی؟
‫«لو دادی»؟ لو دادی یعنی چی؟
‫می‌زنم دندون‌هات رو خرد می‌کنما.
‫کله‌ات داغه؟ می‌خوای دعوا کنی؟
‫به سن و سالت رحم نمی‌کنما.
‫کثافت پدرسوخته...
‫«کثافت پدرسوخته»؟
‫من هم به لات و لوت جماعت باج نمی‌دم.
‫چی گفتی؟ لات و لوت؟!
‫- یه بار دیگه بگو! ‫- ای وای...
‫یه کاری نکن مراعات ‫سن و سالت رو نکنم.
‫من عین شما بیکار نیستم. ‫پس بیاین سه نفری بریزین سرم دیگه!
‫یالا.
‫بیاین جلو دیگه!
‫ولی تو که گفتی بلد نیستی ‫چطوری این کار رو بکنی.
‫چی؟
‫گفتی بلد نیستی چطوری این کار رو بکنی!
‫آها، بلد نیستم این کار رو بکنم؟
‫- آره. ‫- راست گفتم.
‫متاسفانه تنها دکتری که بلده ‫فک جا بندازه، الان تعلیق شده.
‫صبر کن.
‫محض اطلاعتون بگم ‫اصلا این کار رو بلد نیستم.
‫آهای، داروهات رو نبردی.
‫می‌شه ۱،۱۰۰ وون.
‫کادر درمان اینجا ‫با من مشکل پشکل دارن؟
‫واقعا نمی‌دونی ای خودت رو به نفهمی زدی؟
‫واسه اینه که راه میفتی ‫می‌ری حرف و حدیث در میاری!
‫«حرف و حدیث»؟
‫حرف و حدیث یعنی چی؟
‫لعنت بشی!
‫کجا افتاد؟
‫وایستا.
‫اینجاست.
‫عه، دکتر دو الان نیست.
‫می‌تونیم چند لحظه حرف بزنیم؟
‫حالا چی به سر جی‌اویی میاد؟
‫همین که از پستش برکنار بشه، ‫از اینجا می‌ره،
‫در ضمن بقیه خدمتش رو هم ‫باید توی یگان فعال بگذرونه.
‫از دکتر دو شنیدم که...
‫دوستش رو توی یه جزیره از دست داده.
‫می‌گفت داره تاوان گذشته رو پس می‌ده.
‫ولی می‌دونی چیه‌؟
‫به نظرم درست نیست که ‫به خاطر اون اتفاقا مجازات بشه.
‫اون که هیچ گناهی نداشت.
‫نمی‌تونم بذارم با تاوان دادن، ‫از خودش متنفر بشه.
‫خب...
‫خانم یوک.
‫لطفا مانع رفتن جی‌اویی نشو.
‫چی؟
‫دیگه با این حرف‌ها دل جی‌اویی رو نشکن.
‫من به بخش‌داری گفتم ‫جی‌اویی تحت مصرف دارو بوده.
‫چی؟
‫آخه چرا باید همچین کاری...
‫مگه کامل از جی‌اویی نشنیدی ‫که چرا جزیره موندن براش جهنمه؟
‫من و جی‌اویی... خیلی زجر کشیدیم.
‫به قول معروف آدم باید ‫به دردش غلبه کنه دیگه؟
‫ولی نه.
‫تنها درمان دردهای غیرقابل تحمل، ‫اینه که آدم ازشون فرار کنه.
‫واسه همین جی‌اویی می‌خواد بره.
‫چون می‌خواد زنده بمونه.
‫اومدم ازت خواهش کنم...
‫سعی نکن مانع رفتنش بشی.
‫التماست می‌کنم.
‫واقعا فکر کردی...
‫اگه از جزیره بره حالش بهتر می‌شه؟
‫من مطمئنم اگه بره حالش بهتر می‌شه.
‫[حکم انتقال به دلیل قصور ‫در انجام وظیفه پزشک طرحی]
‫[دو جی‌اویی]
‫نوشیدنی می‌خوری؟
‫واقعا می‌خوای بری؟
‫ببخشید که انقدر توی دردسر افتادی.
‫نیازی به عذرخواهی نیست. ‫صرفا یه‌کم خودخواهیه، همین و بس.
‫به نظرم پزشک‌ها نباید تاوان ‫همچین چیزهایی رو بدن.
‫[الهه پیون‌دونگ]
‫مشترک مورد نظر در دسترس نمی‌باشد.
‫چه خبره؟
‫- خانم هوانگ. ‫- چیه؟
‫خانم جونگ‌سون جایی رفته؟ ‫امروز کلا ندیدمش.
‫پات رو بردار.
‫مرخصی ماهانه‌اش رو استفاده کرد. ‫گفت یه جایی کار فوری داره.
‫ها؟ آخه واسه چی یهو مرخصی گرفت؟
‫واسه چی از من می‌پرسی؟
‫دیگه خودت باید آمارش رو داشته باشی.
‫نکنه دعواتون شده؟
‫نه، دعوا که نشده.
‫مطمئنی فقط خودت بی‌خبری؟
‫یه‌کم که توی قیافه بود، ‫ولی ممکنه به خاطر دعوا باشه؟
‫واقعا نمی‌دونی؟
‫نمی‌دونی دعواتون شده یا نه؟
‫نکنه واقعا دعوا کردیم؟
‫ولی به خدا حالش خوب بودا.
‫تو رو با این آی‌کیو ‫چطوری دانشکده پزشکی راه دادن؟
‫روزگار عجیبیه به خدا.
‫[در حال تماس: خنگول محبوبم]
‫- ممنونم. ‫- متشکرم.
‫- مراقب باشین. ‫- باشه.
‫کجایی خانم ایوم؟
‫نکنه از دستم ناراحت شدی؟
‫- خانم ایوم جونگ‌سون. ‫- بله.
‫لطفا تشریف ببرین اتاق معاینه.
‫چشم.
‫جواب آزمایش خونتون ۱۱۰ شده، ‫یعنی قطعا باردارین.
‫که اینطور.
‫پس واقعا باردارم.
‫واقعیه.
‫هنوز خیلی زوده، بنابراین فکر نکنم ‫بشه کیسه بارداری رو دید.
‫ولی می‌خواین یه سونوگرافی انجام بدیم؟
‫- نه. ‫- جان؟
‫نمی‌خوام سونوگرافی کنم.
‫فکر نکنم نیازی باشه.
‫متوجهم.
‫صرفا ویار صبحگاهیم یه‌کم اذیتم می‌کنه. ‫واسه اون...
‫یه نسخه براتون می‌نویسم.
‫لطفا بیرون منتظر بمونین.
‫باشه.
‫[ضدتهوع بارداری]
‫مطمئنم اگه بره حالش بهتر می‌شه.
‫خانم یوک.
‫عه، سلام.
‫توی فکر بودی؟ چند بار صدات کردم.
‫نه، چیز خاصی نبود.
‫حالت خوبه؟
‫نمی‌دونم.
‫راحتم.
‫چون گرمم بود در آوردم.
‫آها.
‫ولی چون جایی ندارم بذارم، ‫اینجا می‌ذارمش.
‫همیشه دیدن دریا آرومم می‌کنه.
‫چون همیشه اینجاست، ‫همون شکلیه که یادمه.
‫مهم نیست کی برگردم، ‫یا چقدر عوض شده باشم،
‫دریا همیشه اینجاست.
‫حتی اگه همه‌چیزم رو از دست بدم،
‫دریا برام می‌مونه.
‫ولی اخیرا فهمیدم...
‫که همین اقیانوس همیشگی...
‫واسه یه نفر دیگه... ‫می‌تونه یه عذاب تموم‌نشدنی باشه.
‫قلبم از همین موضوع...
‫انقدر به درد اومده.
‫دکتر یونگ، اینجا چیکار می‌کنی؟
‫خانم ایوم!
‫کل روز رو کجا بودی آخه؟
‫اصلا نشد ازت خبر بگیرم.
‫ما دعوامون شده؟
‫چی داری می‌گی؟
‫اشتباه گفتم؟
‫دعوا نکردیم، نه؟
‫پس چرا گوشیت رو جواب نمی‌دادی؟
‫ترسوندیما.
‫این که دلیل نمی‌شه ‫جلوی در خونه‌ام منتظر بمونی.
‫هوا سرده.
‫راستش می‌خواستم درباره یه موضوعی ‫باهات صحبت کنم.
‫صحبت کنی؟
‫عالیه.
‫راستش خیلی کنجکاوم که بدونم کجا بودی.
‫ولی حد و مرز آدم خیلی مهمه. ‫برای همین نمی‌پرسم.
‫موضوعی که گفتی درباره چی بود؟
‫عه...
‫خب...
‫راستش...
‫باید درخواست انتقالی بدم.
‫باید منتقل بشی؟
‫خیلی روش فکر کردم.
‫به نظرم بعدش بهتره یه جایی ‫نزدیک بیمارستان بابام کار کنم.
‫خواستم بپرسم نظر تو چیه؟
‫به نظرم کار درستیه.
‫راستش رو بخوای، ‫چون تو اینجا می‌مونی دودل شده بودم.
‫ولی برای اینکه بعد از اتمام طرحم، ‫بتونم توی بیمارستان بابام مشغول بشم،
‫باید تجربه بالینی داشته باشم.
‫کیس‌های اینجا هم تقریبا عین همدیگه‌ان. ‫واسه همین...
‫منظورت از بیمارستان بابات، ‫همونیه که توی سئوله؟
‫آره، سر تقاطع بانگ‌بانگه.
‫هی دورتر و دورتر می‌شی.
‫چی؟
‫چیزی نگفتم.
‫حالا چرا اومدی با من در میون بذاری؟
‫اگه باید بری که برو.
‫معلومه که باید مشورت کنم.
‫چون برامون تصمیم مهمیه.
‫تازه بماند که از همدیگه خوشمون میاد.
‫پس باید قبل از تصمیمات مهم ‫با همدیگه مشورت کنیم.
‫ای وای...
‫آخ.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫آخ، بیشتر حواست به جلوی پات باشه.
‫- الان خوبی؟ ‫- آره.
‫ندیده بودم زمین یخ زده.
‫حواست باشه دیگه.
‫آدم حواسش هم باشه همچنان ‫اتفاقی که بخواد بیفته، میفته.
‫البته راست هم می‌گی.
‫خانم ایوم، جدیدا ذهنت درگیر چیزی شده؟
‫درگیر باشم؟
‫نه بابا، اصلا.
‫تو که راست می‌گی.
‫واقعا رفتارت عجیب شده.
‫دیگه اونقدر غر نمی‌زنی، ‫خودت رو لوس نمی‌کنی.
‫حتما یه چیزی شده.
‫چشم‌هات واقعا تیزه.
‫حالا بگو چی شده.
‫کلا توی شرایطی‌ام که هر کاری ‫بکنم یا نکنم، در هر صورت باختم.
‫واسه همین می‌خوام ببینم ‫در کدوم شرایط کمتر اذیت می‌شم.
‫باختم چیه؟
‫یعنی چی در هر صورت باختی؟
‫ها؟
‫چیه؟
‫پس حتما شخصیه.
‫وقتی می‌بینی یه پرتگاهی ‫توی همه راه‌های زندگیته،
‫حس می‌کنی دنیا و روزگار ‫باهات سر لج افتاده.
‫ولی فقط کافیه کنار کسایی ‫که طرفت هستن بمونی.
‫اون‌وقت زمین خوردن اونقدر درد نداره.
‫یکی رو داشته باشی که باهات گریه کنه، ‫خیلی بهت کمک می‌کنه.
‫نکنه دکتر جوچون همین کار هم بلد نیست؟
‫منظورم این نبود.
‫اگه لازم بود به خودم بگو.
‫می‌دونی که اشکم دم مشکمه.
‫کلا راحت‌تره آدم همدم و غمخوار داشته باشه.
‫دستمال کاغذی هم دست به دست می‌کنیم.
‫باشه.
‫این هم می‌گذره.
‫تموم می‌شه.
‫ای داد بیداد.
‫یکی که پشتم باشه؟
‫این دیگه چیه...؟
‫چی بود؟
‫[مرتب غذا بخور. دکتر دو]
‫[حالت بده؟ این حالت رو جا میاره!]
‫دکتر دو، می‌تونی توی یه کاری کمکم کنی؟
‫سلام!
‫اومدی؟
‫آخه...
‫این‌ها واسه چیه؟
‫بیا درمونگاه رو واسه کریسمس تزئین کنیم.
‫ای بابا، کل زورت همین بود؟
‫خیلی بالاست.
‫دارمش، دارمش.
‫- دارمش. ‫- داریش.
‫هر سال موقع کریسمس ‫درمونگاه رو تزئین می‌کنین؟
‫چه بدونم. من هم اولین ساله اینجام.
‫آها.
‫صرفا می‌خواستم ببینمت. ‫دنبال بهونه بودم.
‫اینطوری بود که به این ایده رسیدم.
‫به نظرم که بهونه خوبیه.
‫که مجبورت کنم بیای بیرون.
‫شرمنده‌ام.
‫نباش.
‫من باید عذرخواهی کنم.
‫روحم هم خبر نداشت چی می‌کشی، ‫ولی با این حال بهت پیله کرده بودم.
‫من بودم که خواستم اون‌طرف اقیانوس باشی،
‫بعدش خودم هم التماست کردم برگردی.
‫حتما اینجا خیلی اذیت شدی ‫که دور تا دورت دریاست.
‫حتی اگه دریا هم دورم نبود،
‫دلم می‌خواست به خاطر خودت ‫اینجا بمونم خانم یوک. ولی...
‫شرمنده‌ام.
‫ما انگار راه‌به‌راه باید ‫از هم عذرخواهی کنیم.
‫کلی حرف آماده کرده بودم ‫که ازت بخوام بمونی.
‫ولی الان می‌بینم که بهتره نگم.
‫می‌شه فقط...
‫می‌شه یه قولی بهم بدی؟
‫همون قولی که به خودت دادی ‫که دیگه هیچ‌وقت خوشحال نباشی.
‫قول بده زیرش بزنی.
‫واقعا دلم می‌خواد توی زندگیم بمونی.
‫ولی دلیلی که این کار رو نمی‌کنم...
‫اینه که می‌خوام خوشحال باشی.
‫بی‌خیال بابا.
‫توی زنگ نقاشی مدرسه‌تون ‫اصلا خوب نبودی، نه؟
‫چرا، من اصلا دبستان جزو گروه هنر بودم.
‫معلمم می‌گفت نقاشیم خیلی خوبه.
‫معلمت کی بود؟
‫قشنگ کلی دروغ توی سرت کرده بود.
‫خانم هوانگ.
‫این‌ها چیه دیگه؟
‫کریسمس شده، ‫خواستیم یه صفایی به اینجا بدیم.
‫کار کردن با همکار جوون هم جالبه‌ها.
‫اینجا رو باش. شبیه پاساژ شده.
‫چقدر خوشگله.
‫قشنگه.
‫یه چیزی جا گذاشته بودم که اومدم بردارم.
‫آخ، این پا هم که...
‫ای بابا، چرا نیست؟
‫خاک عالم.
‫خدا به دادم برسه.
‫آخه کجا گذاشتم؟
‫چیزی شده؟
‫نه بابا.
‫کجا بود؟
‫چطوری چیزی نیست؟ ‫جلوی پات رو نمی‌تونی ببینی.
‫عه، می‌گم چیزی نیست دیگه.
‫- بیا یه لحظه بشین. ‫- می‌گم خوبم دیگه.
‫از دست شما.
‫همین الان باید بری بیمارستان.
‫من که گفتم خوبم. ‫بیخودی نگران نشو.
‫مریض که نیستم.
‫یا بذار خودم یه دکتر بهت معرفی کنم...
‫دست از سرم بردار دیگه! ‫فکر کردی از پس خودم بر نمیام؟
‫خانم هوانگ، چرا...
‫عه...
‫فقط باید یه‌کم دیگه طاقت بیارم.
‫چند ماه پیش چشم‌هام یه‌جوری شد، ‫واسه همین بیمه گرفتم.
‫ولی بهم گفتن باید ‫سه ماه دیگه هم صبر کنم...
‫تا هزینه‌های درمانم رو پوشش بدن.
‫فکر کن آدم پرستار باشه، ‫ولی بیماری خودش رو نادیده بگیره، نه؟
‫ولی چاره چیه‌؟
‫درمانم هم تموم بشه، ‫زندگی همچنان جریان داره.
‫اگه خانواده‌مون به خاطر مریضیم ورشکست بشه، ‫خرج تحصیل پسرم رو از کجا بیاریم؟
‫پسر بزرگم خیلی باهوشه.
‫می‌گه آرزوش اینه بره آمریکا درس بخونه.
‫واسه خودش آرزو داره.
‫من چه‌جور مادری‌ام که ‫بخوام مانع آرزوش بشم؟
‫جوونی‌هام که فقط درگیر ‫مسائل خودم بودم، اوضاع بهتر بود.
‫الان دیگه مرض و بیماری ترسی نداره.
‫آدم از هزینه‌هاش می‌ترسه.
‫زندگی واقعا نامرده. واقعا.
‫خیلی نامرده.
‫شامم نصفه‌کاره موند، باید زودتر برگردم.
‫مرسی. ممنون.
‫توی اورژانس کلی آدم مثل اون دیده بودم.
‫کسایی که بیماریشون رو مخفی می‌کنن.
‫نه به خاطر اینکه می‌ترسن، ‫بلکه از هزینه‌هاش فراری‌ان.
‫نه اون‌موقع، نه الان، ‫هیچ کاری از دستم بر نمیاد.
‫یه لحظه.
‫- الو؟ ‫- هاری، سلام.
‫زود باش سریع بیا اینجا.
‫[سوپرمارکت لاکی]
‫مادرجون، چی شده؟
‫این آقا اومد توی مغازه...
‫دنبال مسکن بود. ‫یهو غش کرد روی زمین افتاد.
‫خیس عرق شده،
‫مثل بید هم داره می‌لرزه.
‫بهش گفتم بریم درمانگاه، ‫ولی خیلی مخالفت کرد.
‫ای وای.
‫حالت خوبه آقا؟
‫می‌خوام همونطوری دوباره فشار بدم.
‫دکتر دو.
‫- علائمش دقیقا عین سابقه. ‫- بالگرد خبر کنم؟
‫مسکن‌ها دردم رو کم کرد،
‫کادر بیمارستان هم گفتن ‫که اسکن‌هام مشکلی نداشته.
‫همینطوریش به خاطر مرگ اون خلبانه، ‫کم حالم بد نیست.
‫تازه سابقه شما رو هم خراب کردم.
‫دیگه باید رفع زحمت کنم.
‫- آقا! ‫- دکتر دو!
‫باید ببریمش بیمارستان.
‫باشه.
‫طاقت بیارین آقا.
‫نه، نمی‌شه...
‫- مرکز عملیات یئوپونگ‌گون. ‫- از پیون‌دونگ‌دو تماس می‌گیرم.
‫بیمارمون مشکوک به آپاندیسه، ‫باید فورا منتقل بشه.
‫اونجا همون‌جایی نیست ‫که اون حادثه رخ داده بود؟
‫طبق پروتکل‌های اورژانسی، ‫فعلی نمی‌تونیم نیرو بفرستیم.
‫این چه ربطی به موضوع داره؟ ‫مریض اینجا افتاده!
‫خب، مه دریا خیلی غلیظه،
‫ضمنا هیچ بالگرد آماده‌باشی نداریم.
‫بیمار داره جلوی چشممون می‌میره!
‫متاسفم، ولی طبق پروتکل ‫هیچ کاری از دستمون بر نمیاد.
‫- شرمنده. ‫- ولی...
‫الو؟
‫سلام، وقت داری؟
‫بیای اینجا کمکمون کنی.
‫مواظب باش. آروم‌تر...
‫آقای پارک، این خطرناک نیست؟
‫نمی‌شه سر خطرناک بودن یا نبودن ‫بذاریم یه نفر بمیره که.
‫تازه خطر توی زندگی من عادیه.
‫اگه می‌گی باید بره، خودم می‌رسونمش.
‫توی زحمت افتادی.
‫نه بابا، از این حرف‌ها نزن.
‫واسه چی سر زنده‌موندن ‫باید شرمنده بشی؟
‫فقط طاقت بیار، خب؟
‫جی‌اویی.
‫خوب بهش فکر کن.
‫تو تحت نظری. ‫اگه اتفاقی بیفته...
‫ممکنه کلا مجوز پزشکیت رو باطل کنن.
‫بذار یه‌کم دیگه منتظر بمونیم.
‫اگه به خاطرش یه نفر بمیره چی؟
‫دقیقا عین همون موقع می‌شه ‫که نتونستم کاری کنم.
‫- بریم آقای پارک. ‫- باشه.
‫ولی محکم بچسبین. ‫باد زمستون رحم نداره‌ها!
‫بذار کمکت کنم بپوشیش.
‫تو رو خدا مواظبش باشین.
‫فقط نجاتش بدین! همین کافیه!
‫ای شاه‌اژدهای بزرگ، ‫خودت از مردم ما محافظت کن.
‫خدایا...
‫این بیمار قبلا با احتمال ‫آپاندیسیت منتقل شده بود.
‫الان هم تندرنس و ریباند ‫چارک راستی شکم داره.
‫تبش ۳۷.۷ درجه است.
‫- لرزش شدید هم داره. ‫- حواسم هست.
‫[اعزام اضطراری]
‫دکتر دو، بفرما.
‫تا داغه یه‌کم بخور.
‫دستت درد نکنه.
‫آخیش. چقدر چسبید.
‫راستی دکتر دو...
‫واقعا داری می‌ری؟
‫بی‌خیال. چرا یه‌کم بیشتر ‫واسه خودت نمی‌جنگی؟
‫نکنه خواسته زیادیه؟
‫شرمنده‌ام.
‫چی انقدر داره عذابت می‌ده؟
‫وقتی شنیدم دارو می‌خوری، ‫واقعا دلم کباب شد.
‫خودت دارو می‌خوردی ولی با جان‌فشانی، ‫بارها واسه نجات ما خطر کردی،
‫اون‌وقت اینکه بدون هیچ حمایتی ‫بخوایم بفرستیمت بری...
‫کار قشنگی نیست دیگه.
‫این‌جور موقع‌ها، ‫زندگی توی جزیره مثل جرم می‌مونه.
‫واقعا همینه...
‫دکتر دو!
‫عمل آپاندیسیت بیمار رو شروع کردن.
‫دفعه قبل چون آپاندیس ‫پنهان شده بود، متوجهش نشدن.
‫ولی الان عمل اورژانسی کرده.
‫گفتن خیلی لحظه‌آخری بود.
‫دکتر دو، جون این بیمار رو تو نجات دادی.
‫عجب روزگاری. ‫پس واقعا زنده موند؟
‫زنده موند!
‫خدایا شکرت.
‫توی فکری؟
‫اون بیمار آپاندیسیه...
‫ازم عذرخواهی کرد.
‫همزمان که با درد ‫و ترس از مرگ درگیر بود.
‫درمان‌هایی که توی شهر، ‫ساده و پیش پا افتاده‌ان محسوب می‌شن،
‫توی جزیره خیلی دست‌نیافتنی‌ان.
‫واسه همینه که آدم‌ها سر...
‫یه چیز مسخره‌ای ‫مثل چراغ و آپاندیسیت می‌میرن.
‫واسه نجات جون یه نفر، ‫آدم باید از جون خودش مایه بذاره.
‫گمونم واسه همینه ‫که اهالی جزیره قبل اینکه...
‫التماس دکتر کنن که نجاتشون بده، ‫اول عذرخواهی می‌کنن.
‫چون می‌ترسین مبادا کسی ‫به خاطر اون‌ها آسیب ببینه.
‫اینکه کار درستی نیست.
‫اوهوم.
‫یعنی میل به زنده موندن نباید...
‫چیزی باشه که سرش عذرخواهی کنن.
‫- خیلی‌خب، بریم دیگه! ‫- باشه. بلند شو.
‫شما دوتا بدون من برین.
‫- چی؟ ‫- ها؟
‫دکتر دو!
‫ها؟
‫[یئوپونگ‌گون، ۲۰۲۵ و ۲۰۲۶]
‫[طرح مدرن‌سازی مراقبت‌های پزشکی اورژانس]
‫اگه می‌خوای پست ریاستت رو حفظ کنی،
‫از این به بعد باید بی‌سروصدا ‫اوضاع رو کنترل کنی، خب؟
‫چشم.
‫نمی‌شه که سرت رو بندازی بری داخل!
‫می‌گم نمی‌شه!
‫چه خبر شده؟
‫به نفعته همین الان باهام حرف بزنی.
‫وگرنه همین اسناد و مدارک رو...
‫کف دست همون خبرنگارهای عزیزت می‌ذارم.
‫تو بیرون باش.
‫تصمیمتون مبنی بر کنار گذاشتن ‫دکتر طرحی رو قبول نمی‌کنم.
‫عجبا، انگار اومدی بچه‌بازی در بیاری.
‫[بازرسی از ساخت‌وساز معیوب ‫سکوی بالگرد در یئوپونگ‌گون]
‫من مدارکی دارم که اثبات می‌کنه ‫از بیست سکوی بالگردی که توی...
‫یئوپونگ‌گون بازسازی شده، ‫چراغ هیفده تاشون نقص داشته.
‫حتی شب حادثه توی ‫سکوی بالگرد پیون‌دونگ‌دو،
‫چراغ‌ها درست کار نمی‌کردن.
‫پس، مشکل تشخیص اشتباه نبوده، ‫بلکه سکوی بالگرد مشکل داشته؟
‫چرا باید حرف یه دکتر ‫مرکز بهداشتی رو باور کنیم...
‫که داروی اعصاب و روان می‌خوره؟
‫جدای از این موضوع ‫و احتمال تشخیص اشتباه،
‫بالگرد باید صحیح و سالم فرود می‌اومد.
‫جون افراد مناطق محروم رو ‫یه سیستم درست نجات می‌ده.
‫به مهارت دکترهاشون ربطی نداره.
‫سیستمی می‌خوان که به سریع‌ترین شکل، ‫ملزومات حیاتی رو براشون فراهم کنه.
‫علت مرگ اون خلبان، ‫سیستم مزخرف یئوپونگ‌گون بود.
‫چی گفتی؟ سیستم مزخرف؟!
‫باید همین الان بری ‫از خانواده قربانی معذرت بخوای.
‫تنها دلیلی که دارم بهت ‫فرصت می‌دم تا درستش کنی،
‫اینه که من هم باور دارم...
‫سیستم می‌تونه جون آدم‌ها رو نجات بده.
‫[مدرن‌سازی مراقبت‌های بهداشتی یئوپونگ‌گون]
‫دکتر دو جی‌اویی!
‫یعنی واقعا می‌شه... ‫تغییری ایجاد کرد؟
‫هرچی بیشتر فرماندار تحریک بشه، ‫برای خودت بد می‌شه.
‫کادر درمان مرکز بهداشت، ‫کارمند دولت محسوب می‌شن.
‫واسه همین استاندار می‌تونه ‫هر توبیخی بخواد براشون اعمال کنه.
‫هر پزشکی...
‫همچنان پزشکه.
‫حتی اگه به نفعمون نباشه،
‫وظیفه‌مونه که جون آدم‌ها رو نجات بدیم.
‫بفرمایید.
‫- چقدر خوب شده. ‫- ادویه‌اش هم اندازه قبله.
‫دکتر دو، الان یعنی دیگه مجبور نیستی بری؟
‫کل سال رو همین‌جا می‌مونی؟
‫بنده خدا رو انقدر سین‌جیم نکنید دیگه.
‫خودش که گفت هنوز قطعی نشده.
‫نه، یه کاری می‌کنم قطعی بشه.
‫خیلی‌خب.
‫بعد از مصیبت‌هایی که کشیدی، ‫خوشحالم تهش برات خوب شد!
‫گل گفتی!
‫ما اینجا عین بید می‌لرزیدیم ‫که نکنه به زور واسه خدمت ببرنت.
‫شما لطف دارین.
‫در خصوص اون داروهایی که می‌خورم...
‫نه، لازم نکرده توضیح بدی.
‫بهرحال هر کسی داروی خودش رو داره.
‫من واسه راه رفتن عادیم ‫روزی بیست نوع دارو می‌خورم.
‫آره. همون رو بگو.
‫اگه دارو خوردن جرم باشه،
‫همه کسایی که توی این اتاقن، ‫الان باید حبس ابد می‌کشیدن.
‫به خدا. همه‌مون حبس بودیم.
‫بخور دیگه.
‫برخلاف ظاهرش خیلی احساساتیه.
‫اینطوری گریه کنی اشک من هم در میادها.
‫[ضدتهوع بارداری]
‫ای وای...
‫چشم‌هات چطوره؟
‫خب، راستش...
‫می‌خواستم یه چیزی ازت بپرسم.
‫بله؟
‫چطوری همچین شجاعتی به خرج دادی؟ هوم؟
‫اگه معلوم نمی‌شد آپاندیسیت باشه،
‫پروانه‌ات رو واقعا باطل می‌کردن.
‫آم...
‫خب، قبل از اینکه نگران ‫اتفاقات بعدش باشم،
‫باید اول خودش رو نجات می‌دادم.
‫از این گذشته، از همون اولش هم می‌دونستم.
‫چی رو می‌دونستی؟
‫می‌دونستم مردم اینجا،
‫هیچ‌جوره پشتم رو خالی نمی‌کنن.
‫نباید هم بکنن!
‫نمی‌کنن.
‫دکتر دو!
‫چیکار می‌کنی؟ ‫بیا اینجا یه نوشیدنی بزن!
‫اومدم.
‫کجایی پس؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫برگرد بیا بشین دیگه.
‫- گفتم که اومدم. ‫- انقدر اذیتش نکنین.
‫- بیا اینجا. ‫- بشین دیگه.
‫- اذیتش نکن! ‫- امروز کلا هیچی نخوردی!
‫تو که راست می‌گی.
‫- نوشیدنی رو بده! ‫- باشه.
‫مگه مسابقه گذاشتیم؟
‫سلام. عزیزم.
‫می‌خوام دوشنبه بیای بریم بیمارستان.
‫فکر کنم یه‌کم مریض شدم.
‫داری می‌ری؟
‫آره.
‫فکرش هم نمی‌کردم دوباره ‫این شکلی جلوی دریا وایستیم.
‫یعنی می‌گفتم دیگه تکرار نمی‌شه.
‫جی‌اویی.
‫اون‌موقع که تنهات گذاشتم و رفتم...
‫واسه این نبود که تو رو مقصر می‌دونستم.
‫صرفا حس می‌کردم اگه بمونیم...
‫تهش از همدیگه کینه به دل می‌گیریم.
‫ولی...
‫از وقتی اومدم اینجا، ‫همه‌اش با خودم فکر می‌کردم...
‫«اگه فقط می‌موندیم، شرایط بهتر نمی‌شد؟»
‫فقط تو نبودی که رفتی.
‫من هم رفتم.
‫از هر چیزی که من رو ‫یاد سون‌او می‌نداخت، فرار کردم.
‫خودم رو سرزنش کردم که نتونستم نجاتش بدم.
‫ولی...
‫فکر نمی‌کنی اگه همون موقع ‫یکی بهمون کمک کرده بود...
‫الان اوضاع فرق می‌کرد؟
‫یعنی کاش...
‫یه‌کم زودتر می‌رسیدیم بیمارستان.
‫فقط کاش...
‫درمان سون‌او زودتر شروع می‌شد.
‫به نظرت اون‌موقع...
‫زندگی ما و سون‌او فرقی نمی‌کرد؟
‫هوایونگ.
‫به نظرت وقتش نیست...
‫که خودمون رو ببخشیم؟
‫چون به هر دری زدیم.
‫تو چی؟
‫تونستی خودت رو ببخشی؟
‫باید اجازه بدیم خوشبخت بشیم.
‫متاسفم.
‫واسه چی اومدی؟
‫نمی‌خوای یه چیزی بهم بگی؟
‫منظورت چیه؟
‫پرسیدم نمی‌خوای چیزی بهم بگی؟
‫انقدر مبهم صحبت نکن دیگه.
‫چرا نمی‌گی بارداری؟
‫چرا نگفتی این‌همه مدت حالت بد بود...
‫چون باردار بودی؟
‫اون روز که یهو مرخصی گرفتی،
‫بی‌خبر از من تنهایی رفتی بیمارستان؟
‫آره.
‫کی می‌خواستی بهم بگی؟
‫کی؟
‫حداقل یه جوابی بده دیگه!
‫واسه چی نگفتی؟
‫چون هنوز سر زندگیم دودلم.
‫دکتر یونگ، زندگی من و تو ‫هر لحظه ممکنه بهم بخوره.
‫شاید تو از حس خودت بهم مطمئن باشی، ‫ولی زندگیت توی سئوله،
‫توی همون درمونگاه شیک ‫سر تقاطع بانگ‌بانگه،
‫که قراره توش دکتر سرشناسی بشی.
‫زندگی من هم توی همین دهات نیم‌وجبیه.
‫من اصلا نمی‌فهمم چطور ممکنه ‫راه ما به جدایی نکشه.
‫واسه همین قایمش کرده بودی؟
‫واقعا انقدر بهم بی‌اعتمادی؟
‫موضوع اعتمادم به تو نیست.
‫من به خودم اعتماد ندارم.
‫خانم ایوم.
‫من کلا مدلم اینطوریه...
‫پس الکی خودت رو نگران من نکن.
‫من زندگیم رو دارم.
‫بیا. امتحان کن.
‫- خوشمزه است. ‫- آره!
‫خوب شده، نه؟ خوشمزه است.
‫خیلی خوبه.
‫چی خوبه؟
‫اینکه اینجایی.
‫خب...
‫فردا می‌خوام سر مزار سون‌او برم.
‫چون هنوز فرصت نکردم ‫باهاش خداحافظی کنم.
‫آها...
‫به نظرت می‌تونی باهام بیای؟
‫حس می‌کنم اگه بیای... ‫می‌تونم سر خاکش برم.
‫[کیم سون‌او]
‫[زنده‌یاد کیم سون‌او، دوستی عزیز و مهربان،]
‫[که روزی می‌توانست ‫پزشکی بزرگ و ارجمند شود.]
‫[ورودی ۲۰۱۴ دانشکده پزشکی هانگوک]
‫سون‌او.
‫متاسفم سون‌او.
‫ببخشید انقدر منتظر موندی.
‫ازت ممنونم که...
‫باهام تا سر خاک سون‌او اومدی.
‫من از تو ممنونم. ‫که توی زندگیم موندی.
‫گمونم اولین بار همین‌جا دیدمت.
‫چطوری بودم؟ به دلت نشستم؟
‫هوم...
‫یه‌کم ترسناک بودی.
‫چه بی‌شعوری.
‫واقعا؟
‫[مقامات اداری]
‫[شهرستان یئوپونگ‌گون]
‫از اداره بازرسی شهرستان یئوپونگ‌گون اومدیم.
‫دست از کار بکشین ‫و با بازرسی ما همکاری کنین.
‫دکتر جی‌اویی! اوضاع خرابه!
‫همین الان بیا پایین درمونگاه!
‫[ورود ممنوع]
‫این‌ها پرونده‌های بیماره. ‫اجازه ندارین دست بزنین.
‫ببخشید. ببخشیدا!
‫ادامه بدین.
‫این چه وضعشه؟
‫مدارک ما نشون می‌ده درمانگاه شما ‫طرح غیرقانونی پورسانت‌گیری داره.
‫چی می‌گین؟ پورسانت کجا بود؟
‫گزارشات بازرسی داخلی نشون داده ‫که این درمانگاه...
‫بابت تجویز داروهای شرکت داروسازی مانو، ‫از اون شرکت پورسانت گرفته.
‫تحقیقات ادامه داره.
‫در نتیجه، فعالیت‌های درمانگاه پیون‌دونگ،
‫تا پایان تحقیقات به حالت تعلیق در میاد.
‫دارین ما رو تعلیق می‌کنین؟
‫الو؟
‫به‌به، دکتر دو جی‌اویی.
‫می‌خواستم ببینم جوابم بهت رسیده یا نه.
‫امیدوارم از طعم اون سیستم ‫مزخرفی که گفتی، لذت ببری.
‫این همون سیستمیه ‫که به یه کارمند دون‌پایه،
‫یاد می‌ده با استاندار در نیفته، فهمیدی؟
‫سیستمی که به سگ‌هاش یاد می‌ده ‫عواقب پارس کردن به صاحبشون چیه.
‫پس خودت رو مایه عبرت نکن.
‫مرتیکه پست‌فطرت.
‫کو چانگ‌موک بی‌شرف!
‫[همون قولی که به خودت دادی،]
‫[که دیگه هیچ‌وقت خوشحال نباشی.]
‫[قول بده زیرش بزنی.]
‫[بهترین رامن اونیه که کنار تو بخورم.]
‫[یکی که پشتم باشه؟]
‫[من و هاری هم‌سنیم.]
‫به زودی منتقل می‌شیم.
‫دیگه وقتشه برگردی سر جای خودت.
‫باید یه چیزی بهت بگم دکتر دو.
‫آهای، آهای!
‫اگه دستتون به وسایل اینجا بخوره، ‫یعنی دزدی کردین!
‫به نظرم درمانگاه نباید تعطیل بشه.
‫واسه همین یه راه‌حل پیدا کردم.
‫به نظرم مشخصه دیگه.
‫من بودم که این رو دزدیدم، پس...
‫بخوای ادامه بدی برات بد می‌شه‌ها!
‫حاضرم تا تهش بجنگم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M