‫[این سریال یک اثر داستانی است و ‫برخی صحنه‌ها با هوش مصنوعی ساخته شده‌اند.]
‫[از بازیگران کودک و حیوانات، ‫در شرایط امن فیلمبرداری شده است.]
‫[قسمت دوازدهم:]
‫[قسمت دوازدهم: اگه فقط طاقت بیارم،]
‫[قسمت دوازدهم: اگه فقط طاقت بیارم، ‫بالاخره همه‌چی درست می‌شه]
‫خسته نباشین.
‫ممنون.
‫- خسته نباشین همگی. ‫- ممنون آقای پارک.
‫ای بابا، انگار چند روزه ‫دست خالی رفت‌وآمد می‌کنین.
‫خدا می‌دونه رفت‌وآمد به خشکی ‫اصلا کار آسونی نیست.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫[نزدیک نشوید]
‫سلام آقای پارک.
‫شما و بقیه فردا وقت دارین؟
‫عه، چطور مگه؟
‫حالا که مرکز تعطیله، ‫نمی‌شه همینطوری بی‌کار بشینین.
‫باید به اهالی کمک کنین.
‫چی؟
‫عه، انگار داری جراحی می‌کنی.
‫اگه واسه یه دونه صدف، ‫نیم ساعت وقت بذاری،
‫کی قراره همه این‌ها رو باز کنیم؟
‫آخه من جراحم. ‫واسه همین یه‌کم جزئی‌نگرم.
‫حالا واسه ما سخنرانی نکن.
‫یعنی واسه همین همه‌تون اینطوری کار می‌کنین؟
‫ای بابا...
‫من که هنوز تخصصم رو انتخاب نکردم.
‫دکترهامون توی کارهای دیگه خوبن، ‫ولی این کار واقعا...
‫واقعا باید برگردن ‫سر کاری که توش واردن.
‫- آره خدایی. ‫- ای بابا...
‫تخصص من که صدف پاک کردنه.
‫ای بابا...
‫ولی این استاندار عجب مارمولکیه.
‫همه می‌دونن دکترهامون بی‌گناهن.
‫الان می‌گی چیکار کنیم؟ ‫بریم باهاش دعوا کنیم؟
‫با همچین مارمولکی نباید شاخ‌به‌شاخ شد.
‫برای کم کردن روی امثال این آدم...
‫باید چیکار کنیم؟
‫فقط باید مقاومت کرد.
‫راست می‌گه.
‫- دقیقا. ‫- راست می‌گی.
‫- اینطوری روشون کم می‌شه. ‫- اوهوم.
‫- درستش هم همینه. ‫- گل گفتی.
‫آها... مقاومت کنیم؟
‫الو؟
‫دکتر یانگ...
‫می‌شه یه لحظه بیای اینجا؟
‫ها؟ چی شده ایوم؟
‫دل‌درد دارم... ‫خیلی دلم درد می‌کنه...
‫باشه، باشه! ‫الان خودم رو می‌رسونم!
‫خانم ایوم، خانم ایوم...
‫دستت رو می‌دی؟
‫نبضت خیلی تنده. ‫دمای بدنت کلا افتاده.
‫باید ببرمت بیمارستان. ‫الان به قایق اورژانس زنگ می‌زنم.
‫یه‌کم صبر کنیم بعد بریم.
‫چی؟
‫اگه قایق اورژانس بگیریم، ‫همه نگران می‌شن.
‫با اولین قایق معمولی می‌رم...
‫که سروصدایی نشه.
‫اینطوری خودت اذیت می‌شی خب!
‫بمیرم هم برام فرقی نداره.
‫اگه می‌خوای بمیری...
‫من هم کنارت می‌میرم.
‫باشه؟
‫[مرکز بهداشت عمومی] ‫[تعطیل است]
‫یا خدا!
‫وای!
‫دکتر جوچون چی؟
‫انگار صبح زود زده بیرون.
‫خدا می‌دونه.
‫شاید جیم شده که صدف پاک نکنه.
‫بیخیال بابا. ‫انقدر هم دیگه نامرد نیست.
‫- آخه نمی‌شه. ‫- خوب هم می‌شه.
‫من هم دلم می‌خواست فرار کنم.
‫خودم هم همینطور.
‫کو چانگ‌موک!
‫کارت تمومه مرتیکه. ‫به چی زل زدی عوضی؟
‫این یوم بیونگ‌چول نیست؟
‫واسه من قیافه نگیر!
‫انگار حالش خرابه.
‫- کو چانگ‌موک، می‌کشمت! ‫- آره، انگار توی حال خودش نیست.
‫میام سراغت، فهمیدی؟
‫کثافت!
‫با این وضع می‌خواد رانندگی کنه؟
‫راست می‌گیا.
‫وایستا، وایستا!
‫یوم بیونگ‌چول، وایستا! صبر کن!
‫یوم بیونگ‌چول!
‫گندش بزنن...
‫حالا چیکار کنیم؟
‫چیکار کنیم؟
‫- ای وای! ‫- عه، عه!
‫اینجا درد داری؟
‫پاهاش که انگار سالمه.
‫ولی صورتش خونریزی شدید داره.
‫باید ببریمش درمانگاه.
‫داره وارد شوک می‌شه.
‫بذار معاینه‌اش کنم.
‫آقای یوم.
‫- می‌دونی الان کجاییم؟ ‫- آره.
‫- یادته تصادف کردی؟ ‫- آره.
‫- چه خبره؟ ‫- با موتور تصادف کرده. حالش خرابه.
‫- باید زخمش رو بشوریم و بخیه بزنیم. ‫- نه، نمی‌شه.
‫اگه دست به وسایل اینجا بزنین، ‫عملا دزدی محسوب می‌شه.
‫باید منتظر قایق اورژانس بمونیم...
‫اون‌موقع دیر می‌شه!
‫اداره که این چیزها رو نمی‌فهمه! ‫برات دردسر می‌شه!
‫حتی نه، ممکنه همه‌مون رو ‫با دستبند ببرن، فهمیدی؟
‫ها؟
‫خانم هاری!
‫خاک بر سرم...
‫چیکار می‌کنی؟
‫من دزدی کردم. پس حالا...
‫شما حواستون به درمان این باشه.
‫وای هاری...
‫چرا به خاطر من همچین خطری کردین؟
‫شما که اصلا از من خوشتون نمیاد.
‫لطفا دهنت رو باز نکن.
‫عه...
‫این سمت رو پانسمان کنیم درست می‌شه.
‫آره، خوب شد.
‫یه‌کم پماد بزنیم حله.
‫جای دیگه‌ای هم درد داری؟
‫[بیمارستان آسونگ، بخش زنان و زایمان]
‫ایوم.
‫حالت خوبه؟
‫چی شد یهو؟
‫توی قایق بیهوش شدی.
‫عه...
‫بارداری اکتوپیک بود، ‫واسه همین فورا عملت کردن.
‫تقصیر خودت که نبود.
‫بارداری اکتوپیک کلا... ‫یه چیزیه که خود به خود پیش میاد.
‫چقدر من بدبختم.
‫ایوم... ایوم...
‫می‌دونی الان چی به خودم گفتم؟
‫گفتم راحت شدم.
‫خدا رو شکر که خود به خود راحت شدم.
‫عه...
‫هنوز توی شوکی، همه‌چی هم ‫خیلی یهویی اتفاق افتاد...
‫می‌دونم تو هم خیالت راحت شد.
‫منظورت چیه؟
‫حتما ترسیده بودی که به خاطر این موضوع ‫نتونی به زندگی و آینده‌ات برسی.
‫کارت شده بود آه و ناله کردن.
‫قیافه‌ات یه جوری بود ‫انگار داری می‌ری کشتارگاه.
‫راست می‌گی.
‫راستش من هم ترسیده بودم.
‫کلا بیست و شیش سالمه.
‫یعنی باید بدون در نظر گرفتن هیچی، ‫فقط ذوق می‌کردم؟
‫آره، ترسیده بودم. ولی...
‫همچنان...
‫اصلا خیالم راحت نشده.
‫حتی الان...
‫من صرفا نگران خودت و سلامتیتم.
‫ولی می‌دونی چیه؟
‫می‌فهمم که الان ناراحتی ‫و داری این حرف‌ها رو می‌زنی...
‫ولی خواهشا این حرف‌های ‫بی‌رحمانه رو به من نسبت نده.
‫چون اگه از این...
‫اگه از این حرف‌ها بزنی...
‫دل من هم می‌شکنه.
‫می‌رم برات آب بیارم.
‫یعنی چی ورود غیرمجاز داشتیم؟
‫داشتیم جون یکی رو نجات می‌دادیم.
‫خودتون که در جریانین، ‫مرکز بهداشت موقتا تعطیله.
‫استفاده از خود درمانگاه، ورود غیرمجاز ‫و طبابت غیرقانونی محسوب می‌شه.
‫یعنی باید به بیمار مصدوم محل نمی‌ذاشتیم؟
‫ببینین، این موضوع ‫برای ما هم اذیت‌کننده است.
‫ولی قانون قانونه، ‫دست من که نیست.
‫اصلا چرا رفتین انقدر ‫آتیش معرکه رو زیاد کردین؟
‫الان یه اشتباه کوچیک ممکنه ‫برای همه‌تون توبیخ ببُره.
‫عه، در واقع من از روی...
‫من بودم.
‫کار من بود.
‫- خانم هوانگ! ‫- بسه.
‫- موضوع اینه که... ‫- من دزدی کردم.
‫من کیف دارو و تجهیزات رو کش رفتم.
‫این‌ها اصلا خبر نداشتن. ‫پس سوالت رو از من بپرس.
‫اگه بابت همچین چیزی ‫توبیخ رسمی بخوری،
‫آینده کاریت نابود می‌شه.
‫هوف...
‫کار من بود، خودم هم باید ‫مسئولیتش رو قبول کنم.
‫بیست و پنج ساله کارم اینه.
‫پس درستش اینه که ‫خودم مسئولیت قبول کنم.
‫جای اینکه مثل احمق‌ها دست‌دست کنم،
‫باید اون قفسه لامصب رو می‌شکستم.
‫ببخشید.
‫بی‌خیال، چرا عذرخواهی می‌کنی؟
‫شرمنده‌ام دیگه. ببخشید.
‫ببخشید نتونستم کمکی کنم.
‫گفتم اگه مدارک تحویلی دکتر دو باشه، ‫استاندار قانع می‌شه.
‫ولی استاندار...
‫همه فساد مربوط به سکوی بالگرد رو...
‫گردن یوم بیونگ‌چول انداخت.
‫در حال حاضر...
‫هیچ راهی جلوی استاندار نداریم.
‫با این حال، من موافق نیستم ‫که درمانگاه تعطیل بمونه.
‫واسه همین یه راه حلی پیدا کردم.
‫این دوره با انتخابات پیش رو،
‫دوره حساسی برای استاندار محسوب می‌شه.
‫دلش نمی‌خواد با اهالی ‫پیون‌دونگ سرشاخ بشه،
‫چون تک‌تک رای‌ها تعیین‌کننده است.
‫الان هم صرفا داره از روی ‫عصبانیت و غرورش حرف می‌زنه.
‫اصلا همین که به خاطر غرورش ‫جون مردم رو به خطر انداخته...
‫من استاندار رو قانع می‌کنم ‫تا یه طرح ده ساله...
‫برای ارتقای خدمات پزشکی ‫روستای پیون‌دونگ‌دو، اعلام کنه.
‫شما هم توی کمپین ‫تبلیغاتیش کمکش کنین.
‫من هم می‌گم وجود ‫درمانگاه پیون‌دونگ کاملا ضروریه.
‫اون وقت اون هم در حالی که ‫وانمود می‌کنه بی‌میله، کوتاه میاد.
‫- رئیس... ‫- دکتر دو، من درکت می‌کنم.
‫ولی الان وقتش نیست ‫که بذاری غرورت برات تصمیم بگیره.
‫پزشک که نباید بیمارهاش رو ‫از درمانگاه محروم کنه.
‫من می‌کنم.
‫حاضرم تا آخرش بجنگم.
‫اگه الان تغییری ایجاد نکنیم،
‫مردم جزیره‌نشین همچنان بابت ‫مریض شدن، عذاب وجدان می‌گیرن.
‫روی تصمیمت فکر کن.
‫منتظر جوابت می‌مونم.
‫فعلا.
‫به نظرم مشخصه دیگه.
‫اهمیت ایجاد تغییر مثبت ‫توی سیستم رو می‌فهمم،
‫ولی مگه وظیفه ما ‫درمان فوری بیماران نیست؟
‫اگه الان تغییرش ندیم، ‫باز دوباره مردم جزیره الکی می‌میرن.
‫مگه ما اصلا می‌تونیم کاری کنیم؟
‫اگه واقعا مرکز رو تا ابد تعطیل کنن چی؟
‫دکتر دو.
‫مطمئنی این تصمیمت از سر غرور نیست؟
‫آم، از دکتر چی‌یون ناراحت نشو.
‫تقصیر منه.
‫چی؟
‫معلوم شد مشکل چشمم ‫جدی‌تر از این حرف‌هاست.
‫نمی‌دونم دکتر چی‌یون از کجا فهمید،
‫ولی برام وقت چشم‌پزشکی گرفت.
‫ای بابا.
‫از اونجا که هزینه عمل خیلی زیاده ‫و زمان زیادی هم می‌بره،
‫پیش دکتر چی‌یون یه‌کم درد دل کردم...
‫که اگه مرکز رو تعطیل کنن...
‫هیچ راهی برای پرداخت ‫هزینه عمل چشمم ندارم.
‫فکر کنم واسه همین اونطوری رفتار کرد.
‫علتش اینه...
‫وگرنه دکتر چی‌یون ترسو نیست.
‫منم که...
‫منم که بزدلم.
‫در حالی که شما دارین این‌همه تلاش می‌کنین ‫تا یه چیزی رو عوض کنین،
‫من با اینکه سنم بیشتره...
‫فقط نگران خودمم.
‫متاسفم خانم هوانگ.
‫اینطوری نگو.
‫الکی حالم رو خراب‌تر می‌کنی.
‫عه...
‫ای بابا... ‫طاقت آوردن توی این زندگی کلا سخته.
‫سخته.
‫مکافاته.
‫من دیگه برم.
‫ببخشید.
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫تو ته‌سیگارت رو انداختی جلوی مرکز بهداشت؟
‫یوم بیونگ‌چول، یه لحظه وایستا.
‫وایستا دیگه! وایستا، وایستا.
‫چیه؟ ها؟ ها؟ چی می‌خوای؟
‫بیمارستان چی گفت؟ استخونت شکسته؟
‫به تو چه؟ ‫داری دستم می‌ندازی؟
‫وقتی گچ گرفتن یعنی شکستگی داری.
‫اگه می‌خوای درست جوش بخوره، ‫اینطوری ول نگرد.
‫پانسمانت رو هر روز ‫عوض می‌کنی دیگه، نه؟
‫تموم شد؟
‫چی؟
‫الان من رو نگه داشتی، ‫که همین رو بهم بگی؟
‫از خودت مواظبت کن. ‫زودتر خوب می‌شی.
‫وایستا، وایستا، یه لحظه وایستا.
‫بذار سوالم رو بپرسم.
‫چرا من رو درمان کردی؟
‫اصلا توی کتم نمی‌ره.
‫همه این بلاهایی که سرت اومد، ‫به خاطر من بود.
‫وقتی بحث درمان آدمه،
‫مگه فرقی داره آدم خوبی باشه یا نه؟
‫این چیزها برام مهم نیست.
‫چون فقط جون آدم مهمه.
‫باشه، باشه. فهمیدم، گرفتم.
‫بیا. این رو بگیر.
‫بگیر دیگه.
‫این امروز چشه؟
‫تمرکزش خیلی بالا رفته.
‫خیلی سریع داره صدف پاک می‌کنه.
‫اگه قرار بود بذاریم ‫همه رو اینطوری خراب کنه،
‫خب اصلا جمعشون نمی‌کردیم،
‫که مرغ‌های دریایی انقدر بخورن که بترکن!
‫آم، دکتر دو جی‌اویی.
‫اگه خسته‌ای می‌خوای ‫امروز استراحت کنی؟
‫نه بابا. حالم خوبه.
‫آم، دکتر دو، ‫یه استراحت کوتاه بریم؟
‫- ها؟ چرا آخه؟ ‫- بیا بریم.
‫- آخه بقیه دارن کار می‌کنن. ‫- زود برمی‌گردیم.
‫- برای ما که فرقی نمی‌کنه. ‫- ببرش زیاد استراحت کنه.
‫- برو استراحت مفصل کن. ‫- نیومدی هم نیومدی.
‫این‌ها رو باید دوباره بخیه زد.
‫عملا پوره شده. پوره صدفه.
‫چه خوبه.
‫عه.
‫عه، چی شد که یهو اومدیم ‫استراحت کنیم و رامن بخوریم؟
‫همه منتظرن.
‫باید غذای درست و حسابی بخوریم،
‫تا توی کارمون بازدهی داشته باشیم.
‫حالا چرا انقدر زیاده؟ ‫مگه خودمون دو تا نبودیم؟
‫اوهوم. چرا دیگه.
‫دو تا واسه تو، دو تا واسه من.
‫آها.
‫مرسی.
‫از آبش هم بریز.
‫حالا بخوریم.
‫هوم...
‫هوم.
‫دکتر دو.
‫چی شده؟
‫جان؟
‫بگو دیگه.
‫خب، راستش...
‫می‌خوام توی کمپین انتخاباتی ‫به استاندار کمک کنم.
‫پزشک که نباید بیمارهاش ‫رو از درمانگاه محروم کنه.
‫فهمیدم. کار درستی می‌کنی.
‫الان باید هر کاری لازمه بکنیم، ‫تا مرکز دوباره باز بشه.
‫کمپین رو هم یه کاریش می‌کنیم. ‫کار درست همینه‌.
‫- منظورم این نبود. ‫- هوم؟
‫یه کاری می‌کنم تقاص پس بده.
‫استاندار یوپونگ‌گون...
‫قراره تاوان پس بده.
‫هوم.
‫چندی پیش، حادثه تلخی باعث ‫از دست رفتن جانی در پیون‌دونگ‌دو شد.
‫با شنیدن این خبر، قلبم هزار تکه شد.
‫نتونستم پای قولم بمونم ‫که نذارم مریض شدن توی این جزیره،
‫دوباره حکم مرگ پیدا کنه.
‫در همین سکوی بالگرد پیون‌دونگ‌دو، ‫جایی که خلبان جانش رو از دست داد،
‫این قول رو بهتون می‌دم!
‫اسم من کو چانگ‌موک نیست،
‫اگه خدمات درمانی رو مدرن‌سازی نکنم،
‫و همون خدماتی که ساکنان شهر ‫ازش بهره‌مند هستن رو...
‫برای مردم اینجا نیارم!
‫حتی پرسنل مرکز بهداشت پیون‌دونگ هم...
‫در این راستا بهم کمک می‌کنن!
‫[سکوی بالگرد اورژانس پزشکی]
‫سلام به همه.
‫بنده دو جی‌اویی هستم، ‫پزشک مرکز بهداشت پیون‌دونگم.
‫طی مدتی که اینجا مشغول بودم،
‫درک درستی از نیات استاندار پیدا کردم.
‫اینکه وقتی بحث جان بیماران باشه...
‫جناب استاندار کو چانگ‌موک...
‫تره‌ای براش خرد نمی‌کنه.
‫چی گفت؟ یعنی چی؟
‫پروژه مدرن‌سازی درمانی یوپونگ،
‫به بالاترین پیشنهاد برون‌سپاری می‌شه،
‫تا منبع درآمد تپلی بشه.
‫حسابی پول در میاریم...
‫- این صدای استاندار نیست؟ ‫- چرا، خودشه.
‫آهای، چرا زل زدین؟ ‫بکشیدش پایین.
‫نذارین این چرت و پرت‌ها رو پخش کنه.
‫اونچه که الان شنیدین...
‫- مدرکیه که استاندار کو چانگ‌موک... ‫- بگیریدش!
‫از پروژه مدرن‌سازی خدمات پزشکی...
‫به عنوان پوششی برای ‫اختلاس بودجه استفاده کرده.
‫- همه این‌ها واقعیه‌! ‫- گندش بزنن.
‫چرا به این مزخرفات گوش می‌دین؟
‫این ادعاها واقعیه؟
‫- لطفا توضیح بدین! ‫- این دکتره کلا...
‫یه تخته‌اش کمه بابا. ‫داروی اعصاب و روان می‌خوره.
‫اصلا چرا باید به حرف‌های ‫یه آدم دیوانه گوش بدین؟
‫چیزی که جان آدم‌ها رو ‫در جزیره نجات می‌ده،
‫نه دکتری ماهر، بلکه سیستمی درستکاره.
‫امکان دریافت خدمات درمانی مناسبه ‫که جان آدم‌ها رو نجات می‌ده.
‫کسی هم که این سیستم رو نابود کرده، ‫شخص خود استاندار کو چانگ‌موکه.
‫این چیه‌؟
‫این...
‫آتوهاییه که وقتی نوچه استاندار بودم، ‫ازش جمع کردم.
‫تاریخچه حساب‌های شخصیش هم توشه. ‫چون بهش قول دادم...
‫جزئیات خرج‌کردن بودجه‌های ‫غیرقانونی کمپینش رو جمع کنم.
‫این کو چانگ‌موک بی‌شرف ‫نباید قسر در بره.
‫اگه دست پلیس به این‌ها برسه...
‫خودت هم توی دردسر میفتی.
‫آره، باشه. اینطوری هم می‌شه بهش نگاه کرد.
‫ولی وقتی دیدم شما ‫دکترها تا جایی پیش رفتین...
‫که قفل کیف دارو رو بشکنین ‫تا یکی مثل من رو نجات بدین...
‫فهمیدم که خاک توی سرم، ‫عجب زندگی خفت‌باری داشتم.
‫بذار این کار رو بکنم، ‫که بتونم به خودم افتخار کنم.
‫قبل از اینکه برین یه توضیحی بدین!
‫خجالت نمی‌کشی راه استاندار رو می‌بندی؟
‫- جلوش رو بگیرین! ‫- وایسا!
‫- نذارین بره! ‫- جلوش رو بگیرین!
‫- آهای! ‫- هل ندین!
‫- آهای! ‫- جلوش رو بگیرین!
‫- باید به ما پاسخگو باشین! ‫- برو کنار!
‫یه کاری بکنین!
‫هل ندین...
‫ای وای!
‫- گفتم هل ندین. ‫- چی شد؟ یهو زانو زد؟
‫برین کنار. بذارین رد شم.
‫بذارین معاینه‌اش کنم. ببخشید.
‫زانوش آسیب دیده، نه؟ بذار ببینم.
‫به پشت دراز بکش.
‫چیزی نیست، آروم باش.
‫لطفا نگهش دارین.
‫کدوم پات آسیب دیده؟ این یکیه؟
‫این یکی؟
‫ای بابا. می‌شه آروم‌تر؟
‫مواظب باش.
‫پس قضیه اینه.
‫انگار دررفتگی کشککه.
‫دررفتگی؟
‫چی داره می‌گه؟
‫مگه دررفتگی کشکک فقط ‫واسه سگ‌ها نبود؟
‫چند وقت پیش کشکک ‫زانوی دک‌گوی من هم در رفته بود.
‫این بی‌شرف از سگ هم کمتره.
‫ای بابا، یه کاری بکنین دیگه!
‫متاسفانه الان از دستمون کاری ساخته نیست.
‫طبق قانون نمی‌تونیم ‫توی درمانگاهی که تعلیق شده،
‫خدمات پزشکی ارائه بدیم.
‫ما هم کارمند دولتیم ‫و باید تابع سیستم باشیم.
‫پس برین مرکز بهداشت رو باز کنین!
‫بازش کنین دیگه!
‫یعنی تعلیق رو لغو می‌کنین؟
‫معلومه که لغو می‌کنم!
‫پام داره از درد می‌ترکه!
‫- ای وای! ‫- لطفا ببریدش مرکز.
‫- بلندش کنین. ‫- هی!
‫آروم‌تر.
‫- مواظب باش! ‫- هی!
‫لطفا راه رو باز کنین!
‫ای بابا، برو کنار دیگه!
‫[مرکز بهداشت عمومی]
‫آهای، می‌گم آروم!
‫مواظب باش.
‫ای وای... گندت بزنن.
‫تا لحظه آخر من رو شرمنده کردی، دکتر دو.
‫ظاهرا خیلی وقت بود فراموش کرده بودم...
‫که من هم دکترم.
‫از الان دوباره پاش می‌جنگم، ‫تا دیگه توی خفت زندگی نکنم.
‫خاله.
‫کجاست پس؟
‫خودش هی زنگ می‌زد بیا اینجا.
‫ای بابا، این چه شلخته‌بازی‌ایه.
‫این‌ها دیگه چیه؟
‫خودتون گفتین تمیزشون کنم.
‫از دست تو، داری سکته‌ام می‌دی.
‫خاله.
‫خانم جونگ‌سون، اومدی؟
‫بی‌زحمت بیا دکتر رو با خودت ببر.
‫این رو بگیرین هر کاری ‫دوست دارین باهاش بکنین.
‫بهش یاد بده چطوری سوپ ‫جلبک و صدف درست کنه و بخوره.
‫چه خبر شده؟
‫ازم خواست یادش بدم ‫سوپ جلبک و صدف درست کنه،
‫من هم گفتم تمیزشون کنه.
‫خودت نگاه کن.
‫این بلا رو سر صدف آورده.
‫ای بابا...
‫خودتون گفتین تمیز کنم دیگه.
‫چقدر هم استعداد داره.
‫می‌بینی چه دکتر با استعدادیه؟
‫تو واقعا نوبر همه خنگ‌هایی!
‫[با بهترین آرزوها برای سال نو]
‫تازه اونجا رو تی کشیدم. ‫اگه همینطوری آب بریزی...
‫- واقعا شرمنده‌ام! ‫- آخه...
‫- برو کنار. ‫- دکتر جوچون!
‫ببخشید!
‫[مرکز بهداشت عمومی پیون‌دونگ]
‫عالی شد.
‫دکتر هیون، درست تمیز کن. ‫این‌همه لکه آب جا مونده.
‫اصلا عقلت به کارهای ‫معمولی قد نمی‌ده.
‫شاید عقلم قد نده،
‫ولی قیافه خوبی دارم.
‫ای بابا!
‫ممنون.
‫چی؟
‫بابت کمکی که به خانم شین‌هه کردی ‫ازت تشکر کردم.
‫لازمه یادآوری کنم من خیلی بیشتر ‫خانم شین‌هه رو می‌شناسم؟
‫اخبار شروع شد! بیاین!
‫زود باشین!
‫استاندار کو چانگ‌موک ‫به اتهام اختلاس بودجه...
‫برای ساخت‌وساز مدرن‌سازی ‫درمانی در یوپونگ‌گون، دستگیر شد.
‫نگاه کن. یه جوری داره ‫میاد بیرون انگار لب گوره.
‫ویلچرش رو نگاه کن.
‫اطمینان دارند که می‌توانند ‫اتهامات را اثبات کنند.
‫طبق اظهارات چوی هیانگ‌می، ‫مدیر خدمات مراقبتی یوپونگ‌گون،
‫دادستانی توانست تایید کند...
‫چه خوبه سال رو با همچین ‫خبر دلگرم‌کننده‌ای شروع کنیم.
‫خیلی هم دلگرم‌کننده بود. ‫من که کیف کردم.
‫با طرح مدرن‌سازی خود، ‫استانداری برجسته باشد که...
‫دیگه قطعش کن بره.
‫خاموشش کن.
‫خانم هوانگ، عملت کیه؟
‫هفته دیگه است.
‫چطوری همه‌چی رو قایم کردی ‫و تنهایی انقدر زجر کشیدی؟
‫بعد به من می‌گفتی بهت تکیه کنم؟
‫ببخشید دیگه.
‫ولی ظاهرا مریض بودن بی‌فایده هم نبود.
‫- بی‌فایده نبود؟ ‫- نه.
‫قبلا نمی‌دونستم، ولی فهمیدم ‫کل پیون‌دونگ‌دو هوام رو داشتن.
‫وقتی این رو فهمیدم، ‫دیگه از هیچ‌چیزی نترسیدم.
‫هوم.
‫خانم هوانگ.
‫- خب... ‫- هوم؟
‫من...
‫همگی بیاین بیرون.
‫بالاخره رسید!
‫ای جان!
‫لباس گرم بپوشین!
‫- بیرون خیلی سرده. ‫- کاپشن بردار.
‫دکتر دو، کتت رو بپوش.
‫- بذار کمکت کنم. ‫- بیاین بیرون.
‫[تحویل بار]
‫- سنگینه. ‫- مشکلی نیست.
‫دستگاه ایکس‌ری و سونوگرافی جدید گرفتیم،
‫دستگاه قند خون و فشارسنج ‫داغونمون رو هم...
‫با این مدل جدیده عوض می‌کنیم.
‫کلی تجهیزات طب سوزنی هم سفارش دادیم.
‫بس که غر زدی ‫«سوزن‌ها رو از جیب خودم خریدم.»
‫ولی شاید زیاد فرصت نشه ‫که ازشون استفاده کنیم،
‫چون داریم منتقل می‌شیم.
‫عه، ببخشید.
‫نباید می‌گفتم.
‫نه بابا.
‫اگه بذاریمشون اینجا، ‫بقیه ازشون استفاده می‌کنن.
‫مشکلی نیست. جابه‌جاشون کنیم.
‫ببرش.
‫- یکی دیگه بده. ‫- باشه.
‫ای خدا. زمان چه زود می‌گذره.
‫باورم نمی‌شه دیگه ‫وقت رفتن دکترها رسیده.
‫- واقعا. ‫- راستش اوایلی که اومده بودم اینجا،
‫با خودم می‌گفتم فقط یه سال ‫دووم بیار، بعدش برو زندگی کن.
‫ولی نظرم عوض شد.
‫الان دیگه زندگیم اینجاست. ‫آقای پارک عین بابامه و همه خانواده‌ایم.
‫ای جان، یعنی من دکتر بار آوردم؟!
‫عجب افتخاری!
‫لیوانت رو بیار.
‫برای من هم بریز.
‫خیلى ممنون که این‌همه مدت ‫پا به پای ما اومدین و دووم آوردین.
‫- دست همگی درد نکنه. ‫- ممنونم ازتون، واقعا می‌گم.
‫اولش وقتی گفتین... ‫باید مقاومت کنیم، اصلا خوشم نیومد.
‫انگار داشتین می‌گفتین...
‫قبل اینکه حتی شروع کنیم، جا بزنیم.
‫ولی بعد از اینکه دووم آوردم،
‫فهمیدم قدرتمندترین کاری که می‌شه کرد،
‫اینه که تا آخرش بمونیم.
‫سر جاهامون وایستیم و مقاومت کنیم.
‫هوم.
‫آره.
‫حالا که تا اینجا اومدیم، پس ما قوی‌ترینیم.
‫گل گفتی!
‫ای وای! اون چیه‌؟
‫راه رو باز کنین!
‫قایق وارد بندر شده.
‫بفرمایید.
‫بچه‌های انجمن جوانان ‫وقتی شنیدن دارین می‌رین،
‫رفتن این‌ها رو جمع کردن.
‫گفتن باید کلی غذای ‫خوشمزه به خوردتون بدیم،
‫تا هروقت یادش افتادین، ‫چاره‌ای جز برگشتن نداشته باشین.
‫خب حالا، به افتخار همگی ‫و به امید روزی که دوباره همدیگه رو ببینیم.
‫امروز تا می‌تونین دلی از عزاداری دربیارین.
‫فقط غذاهای خوشمزه بخورین.
‫مثل اینکه امروز روز آخرته.
‫درسته.
‫وقتی برگشتی تخصصت رو انتخاب می‌کنی؟
‫آخرش تصمیمت چی شد؟
‫فعلا نمی‌دونم.
‫می‌خوام یه‌کم زمان بدم به خودم ‫تا بفهمم اصلا چه جور پزشکی هستم.
‫راستی، این‌ها چیه‌؟
‫مریض‌ها دادن.
‫می‌خوای همه‌ رو با خودت ببری؟
‫آره.
‫ولی بار اضافه می‌خوری‌ها.
‫مگه از این چیزها خوشت می‌اومد؟
‫بدت نمی‌اومد قاطی مردم بشی؟
‫امتحان کردم دیدم خوشم میاد.
‫اگه وقتی برگشتی سئول دلت واسه ‫این‌همه محبت و شلوغی تنگ شد،
‫همیشه می‌تونی ‫بیای پیون‌دونگ‌دو و لذت ببری.
‫نمی‌دونم.
‫فکر نکنم بتونم برگردم.
‫هوم؟
‫من هنوز...
‫آها.
‫ببخشید.
‫باز هم که زود قضاوتم کردی.
‫هوم؟
‫منظورم این بود که هنوز ‫کلی درس دارم بخونم.
‫تخصصم رو هم باید انتخاب کنم.
‫آها.
‫فهمیدم.
‫ولی میام سر می‌زنم.
‫ممنونم.
‫من ممنونم.
‫بگو آ.
‫داغه‌ها.
‫خوشمزه شده.
‫گفتم قبل اینکه بری ‫یه لقمه غذا بهت بدم.
‫تو هم مثل بقیه شهری‌ها ‫گوشت دوست داری، پس خوب بخور.
‫فکر می‌کردم...
‫قرار نیست دووم بیاریم.
‫همه‌اش دنبال دلیل بودم که ‫ثابت کنم ازم زده می‌شی.
‫انگار می‌خواستم ضربه‌ای که حس می‌کردم ‫قراره بخورم رو آسون کنم.
‫داشتم خودم رو از قبل ‫برای یه جدایی احتمالی آماده می‌کردم.
‫فقط که زیاد اذیت نشم.
‫ولی بعد از دیدن صدف‌هایی که تمیز کردی، ‫دیگه نمی‌شه این واقعیت رو انکار کرد...
‫که تو واقعا دیوونه منی، ‫من هم واقعا کشته‌مرده‌تم.
‫تازه الان فهمیدی؟
‫خواستم بگم، مجبور نیستی تنها بمونی.
‫چی؟
‫شنیدم یه بیمارستان نزدیک ‫چهارراه بانگ‌بانگ دنبال پرستار می‌گرده،
‫من هم رزومه‌ام رو فرستادم.
‫همونطور که تو ناگهانی ‫وارد زندگی من اینجا شدی،
‫من هم می‌خوام ناگهانی ‫وارد زندگی تو اون‌ور بشم.
‫ایوم.
‫خانم هاری.
‫یعنی باید بگم...
‫هاری.
‫تقریبا یک سال از وقتی اومدی اینجا می‌گذره.
‫هوم. آره.
‫ای بابا.
‫دیگه وقتشه برگردی سر جای خودت.
‫خیلی دوست داشتم بمونی،
‫ولی مگه آرزوت این نبود ‫آدم‌ها رو توی اتاق عمل نجات بدی؟
‫مادربزرگت حتی وقتی وارد دانشگاه شدی،
‫کل همسایه‌ها رو نذری داد.
‫- خاله، ولی من هنوز... ‫- آره، می‌دونم.
‫می‌دونم.
‫ولی واقعا فکر می‌کنی...
‫اگه اینجا بمونی...
‫می‌تونی فراموشش کنی؟
‫با دردش کنار میای؟
‫کاریه که باید انجام بدی.
‫در همین حین منتظر بمونی ‫که غم و غصه‌هات فراموش شه.
‫اصلا واسه همین دکتر دو ‫انقدر قشقرق به پا کرده بود.
‫دکتر دو؟
‫مگه چیکار کرد؟
‫ابلاغیه انتصاب مجددش رو گرفته.
‫ولی هر روز توی بخش‌داری ‫داره اعتراض می‌کنه،
‫تا بتونه همین‌جا بمونه.
‫ای وای.
‫ولی طبق میلش پیش نمی‌ره.
‫مگه کارمند دولت چاره‌ای ‫جز اطاعت از دستورات داره؟
‫یعنی دیگه وقتشه که... ‫جفتتون از جزیره برین.
‫ما همه توی جزیره‌های خودمون...
‫منتظر این بهاریم.
‫[هاری، نوه عزیزم]
‫[آلبوم‌های اصلی، عکس‌های اخیر]
‫اگه آماده‌ای، بیا این‌ور.
‫باشه، اومدم.
‫ای وای.
‫لطفا عکس خوبی بشه‌ها.
‫بالاخره عکس آخرمه.
‫[مادربزرگ، امروز زیاد به خودت فشار نیار]
‫[داروهات هم یادت نره!]
‫ولی چرا تنها اومدی همچین عکسی بگیری؟
‫مگه کسی رو نداری؟
‫معلومه که دارم.
‫یه نوه خوشگل و باهوش دارم ‫که قلبش از طلاست.
‫پس باید با هم می‌اومدین.
‫تنهایی که خیلی دلگیره.
‫چرا برای عکس آخرم اون رو می‌آوردم ‫و حالش رو خراب می‌کردم؟
‫دخترم فقط باید ‫عکس‌های خندونم رو ببینه.
‫نیازی نیست همچین عکسی رو ببینه.
‫اگه بعدا بفهمه تنهایی اینجا بودی،
‫بیشتر ناراحت می‌شه.
‫واقعا؟
‫ولی من که ذره‌ای نگرانش نیستم.
‫هاری من بعد از رفتنم ‫یکی رو داره که حواسش بهش باشه.
‫تازه، دخترم دووم میاره ‫و دوباره روی پای خودش وایمیسته.
‫خودم اینطوری بزرگش کردم ‫که قوی و سرسخت باشه.
‫وقتی درباره نوه‌ات حرف می‌زنی، ‫خیلی شاد و خندان می‌شی.
‫آره دیگه.
‫بذار الان عکس رو بگیرم.
‫خیلی‌خب.
‫دو، سه.
‫مادربزرگ، من می‌خوام...
‫به بهترین شکل زندگی کنم.
‫پس مواظبم باش، باشه؟
‫دکتر دو!
‫چرا گفتی اینجا همدیگه رو ببینیم؟
‫شنیدم یه برگرفروشی جدید ‫توی جینه‌اوندو باز شده.
‫همبرگرهای سالم کلورلا دارن.
‫جینه‌اوندو که با قایق یک ساعت راهه.
‫همون رو می‌ریم دیگه.
‫عه...
‫عه.
‫اومد. بریم.
‫مطمئنی کارت خوب پیش می‌ره؟
‫معلومه. چون تو رو توی زندگیم دارم.
‫دکتر دو، باید یه چیزی رو بهت بگم.
‫من...
‫می‌خوام برگردم بیمارستان.
‫گفته بودم، نه؟
‫پیون‌دونگ‌دو پناهگاه من بود.
‫از دریا گذشتم تا اینجا پناه بگیرم، ‫یه جا که برام امن‌ترین بود.
‫حالا قدرت دووم آوردن رو دارم.
‫می‌خوام برگردم جایی که بهش تعلق دارم ‫و به کاری که توش خوبم ادامه بدم.
‫فکر کنم این مادربزرگم رو خوشحال می‌کنه.
‫وای.
‫خیلی خوبه.
‫پس تو هم باید دستور انتصاب مجدد رو بپذیری.
‫به عنوان یه پزشک مرکز بهداشت ‫که کارمند دولت و سربازه،
‫وقتی می‌گن بپر، باید بپری.
‫چرا انقدر بی‌پروا جلوی مقامات وایمیستی؟
‫- خانم شین‌هه بهت گفت، نه؟ ‫- بعله!
‫من که بهش گفتم تا این موضوع رو ‫حل نکردم، به کسی نگه.
‫اصلا اهالی اینجا بلدن راز نگه دارن؟
‫ولی ممنونم.
‫هوم؟
‫فقط چون تو رو توی زندگیم دارم، ‫می‌تونم از اینجا برم و برگردم.
‫اگه دلتنگ شدیم چیکار کنیم؟
‫وقتی هیچ دریایی بینمون نباشه،
‫هیچ طوفان و بارونی هم نباشه، ‫مشکلی نداره که.
‫هر وقت دلمون تنگ شد می‌ریم و میایم.
‫ولی همچنان...
‫نگران نباش.
‫راه ما جدا نمی‌شه، یادت رفته؟
‫من که بی‌خیال نمی‌شم.
‫اتفاقا نگران نیستم. ‫چون من هم بی‌خیال نمی‌شم.
‫آب‌های آرام بهار زیاد دووم نیاوردن...
‫و امواج سوزان تابستون من رو با خودش...
‫به جای غیرمنتظره‌ای برد.
‫[اصلاحات نظم و انضباط، سلامت اخلاقی]
‫اینجا هم می‌تونم دووم بیارم؟
‫- خب. دستاتون رو قفل کنین. ‫- باشه.
‫حالا مستقیم جلو رو نگاه کنین. ‫یک، دو...
‫[کدخدای روستا صحبت می‌کنه.]
‫[همینطوریش کلی دلم برای همه تنگ شده، ‫کاش دوباره ببینمشون.]
‫[همه اهالی جزیره‌مون سلامتیشون رو...]
‫[مدیون پزشکان در شرایط بحرانی‌مون هستن.]
‫[لطفا از این داستان بزرگ ‫خیلی حمایت و استقبال کنین.]
‫[فکر نمی‌کردم واقعا بهم آمپول بزنی.]
‫[جالب بودا.]
‫[زمستونی بود که در یادها می‌مونه.]
‫[مثل خاطره گرمی که ‫تا مدت‌ها با من می‌مونه.]
‫[می‌خوام دنبال دلم باشم.]
‫[لطفا با استاندار مهربون باشین!]
‫[موقع فیلم‌برداری قلبم تند تند می‌زد.]
‫[همیشه گوم‌جا از ‫رستوران صخره رو یادم می‌مونه.]
‫[روزهای قشنگی پر از خنده، ‫گریه و خنده‌های زیاد بود.]
‫[خندیدیم و گریستیم ولی همه‌اش ‫مثل برق و باد گذشت.]
‫[بیاین به بهترین شکل زندگی کنیم.]
‫[به امید دیدار مجدد، ‫در قالبی بهتر از خودمون.]
‫[سفری خاص بود که خیلی برام عزیز بود.]
‫[با تمام وجود احساساتی شدیم.]
‫[لحظاتی رو که با هاری خندیدم ‫و گریه کردم، هرگز فراموش نمی‌کنم.]
‫[اگه نیاز به استراحت داشتین، ‫سری به پیون‌دونگ‌دو بزنین.]
‫[من که همیشه برمی‌گردم...]
‫[تا خودمون رو به رشد و پیشرفت مایل کنم.]
‫[موقع فیلم‌برداری این سریال، ‫سر صحنه خیلی خندیدیم و گریه کردیم.]
‫[امیدوارم تسلی خاطری ‫برای همه بیننده‌ها بوده باشه.]
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M