‫[قسمت پنجم: گرممه]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خانم؟
‫یکم گرممه.
‫پولش رو می‌دم.
‫خانم...
‫اگه همه‌ی این‌ها رو بخوری ممکنه بمیری.
‫نقشه‌ام همینه.
‫چیزی شده؟
‫اصلا نمی‌دونم.
‫چی شده؟
‫هی، خوبی؟
‫زنده‌ای؟
‫چرا انقدر طولش می‌دی؟
‫اینطوری بیهوش می‌شی‌ها.
‫یکی هم به من بده.
‫چرا انقدر قرمز شدی؟
‫مریضی؟
‫تب داری؟
‫تب نیست.
‫نباید خوش‌وبش می‌کردم.
‫اگه دوباره عاشقم بشی به مشکل می‌خوریم.
‫ممکنه رخ بده؟
‫با یه نفر که از قبل می‌شناسیش. ‫که یهویی عاشقش بشی.
‫طوری که انگار رعد و برق بزنه بهت.
‫- جدی عاشقم شدی؟ ‫- باید رعد و برق بزنه بهم که بشم.
‫معلومه که ممکنه رخ بده.
‫اگه چیزی باعث بشه دیدت بهشون عوض بشه.
‫یا شاید از اول هم خوشت می‌اومده.
‫احساساتت جمع می‌شن ‫و متوجه نمی‌شی...
‫و بوم، منفجر می‌شن.
‫مثل مواد مذاب.
‫[بیمارستان جی کر]
‫مامان...
‫افرادی که اینجان...
‫نمی‌خوان بهت آسیب بزنن.
‫دارن سعی می‌کنن کمکت کنن.
‫اگه داروهات رو نخوری و شلوغش کنی...
‫مجبوری برگردی بیمارستان اصلی.
‫[پدر]
‫- بله پدر؟ ‫- کجایی؟
‫- دارم ورزش می‌کنم. ‫- تو وقت این کارها رو نداری.
‫داری چه غلطی می‌کنی؟
‫کلی پز دادی وقتی اون یارو رو آوردی.
‫پس چرا به درستی ازش استفاده نمی‌کنی؟
‫چطور گذاشتی اینطوری خراب بشه؟
‫[هامو جیمز لاکت رو اخراج کرد]
‫شنیدم بخش حسابرسی این تصمیم رو گرفته.
‫هنوز نمی‌تونی کارمندهات رو کنترل کنی؟
‫چرا انقدر بی‌اراده‌ای؟
‫جایگاهت رو یادت نره.
‫اگه از پسش برنیای مثل مادرت سقوط می‌کنی.
‫از امروز جو اینا رو در جریان ‫گزارش‌ حرکات مدیران اجرایی بذار.
‫گزارش نظارت‌های اجرایی ‫از بخش حسابرسی میاد...
‫پس طبیعتا مدیر بخش حسابرسی نباید...
‫فهمیدم.
‫از این به بعد مستقیما از دفتر ‫منشی بهش رسیدگی می‌کنیم.
‫سلام خانم.
‫سلام.
‫ببخشید که توی شام تیم حسابرسی شرکت نکردم.
‫من هم نکردم. باشه واسه دفعه‌ی بعد.
‫یا...
‫چطوره بریم با هم یه چیزی بخوریم؟
‫دو تایی.
‫به نظرت خوش می‌گذره؟
‫ما خیلی وجه اشتراکی نداریم.
‫چرا که نه؟ ممکنه داشته باشیم.
‫مطمئنم یه وجه اشتراکی داریم.
‫صبح‌بخیر.
‫اومدی.
‫بیا بریم قهوه بخوریم.
‫باید حرف بزنیم.
‫قهوه رو ول کن.
‫توی اتاق مصاحبه حرف می‌زنیم.
‫- در مورد دیروز... ‫- واسه دیروز معذرت می‌خوام.
‫به عنوان مافوقت نباید ‫اونطوری رفتار می‌کردم.
‫اگه می‌خوای شکایت بنویسی...
‫راحت باش.
‫من مسئولیت می‌پذیرم.
‫به نظرم کاملا اشتباه متوجه شدی.
‫من بحثش رو شروع کردم.
‫چی می‌گی؟ من شروعش کردم.
‫نه، من شروع کردم. من گفتم بهت علاقه دارم.
‫- من شروعش کردم. اصرار نکن. ‫- اصرار نکنم؟
‫نمی‌تونی بخاطر جایگاهت اجبارش کنی.
‫چرا انقدر مایلی که توی این قضیه برنده بشی؟
‫- اگه بگم کار من بوده، کار من بوده دیگه. ‫- کار من بوده.
‫- کار من بوده! ‫- خب چرا این کار رو کردی؟
‫چرا شروعش کردی؟
‫اگه کار تو بوده.
‫درست فکر نمی‌کردم.
‫بخاطر آثار هنری.
‫واقعا نقاشیت خوبه. قشنگ بود.
‫و آهنگ‌ هم قشنگ بود، ‫نرم و ملایم...
‫اون لحظه، زیباییش...
‫من رو در بر گرفت.
‫دلایل علمی هم داره.
‫هنر دوپامین رو افزایش می‌ده...
‫بهت فشار میاره. ضربان قلبت بالا می‌ره.
‫انگار که طلسم شدی.
‫نقاشی‌های من این کار رو می‌کنن؟
‫مگه من میکل آنژم؟
‫شاید باید از این به بعد نویکل آنژ صدات کنم.
‫یعنی با آثار هنری از خود بی‌خود می‌شی؟ ‫بهانه‌ات اینه؟
‫خب تو چرا شروعش کردی؟
‫اگه می‌گی کار خودت بوده.
‫چون به نظرم زیبایی.
‫من حالم بد نبود. کاملا سرحال بودم.
‫خیلی زیبا بودی.
‫واسه همین این حرف‌ها رو زدم.
‫آره، من زیبام.
‫مشخصه دیگه.
‫خصوصیات ظاهریم مشخصن، ‫همه‌چیز در تعادله.
‫به نظرم خوشگلم.
‫می‌دونم.
‫دلیل نمی‌شه هر کسی اون حرف‌ها رو بهم بزنه.
‫فرقی نمی‌کنه کی شروعش کرده...
‫حرف‌هایی که ما زدیم مناسب نبودن.
‫باید مطمئن بشیم دیگه تکرار نمی‌شن.
‫بیا واسه اطمینان خاطر ‫یکم از هم فاصله بگیریم.
‫بین کار و امور خصوصی مرز قائل بشیم. همین.
‫در ضمن...
‫این خیلی عصبانیم می‌کنه.
‫این که بهم بگی ازم خوشت ‫میاد و بعد عذرخواهی کنی.
‫سال اژدها، ۸۸. طالع‌بینی امروز می‌گه...
‫[سال اژدها، ۸۸.] ‫[وسایلت رو مرتب کن.]
‫وسایلت رو مرتب کن.
‫و هی یونگ، سال مار ۸۹...
‫یک نیکوکار داره از غرب میاد.
‫غرب؟ ‫- هی.
‫من بوچون زندگی می‌کنم. اون هم غربه.
‫نیمه‌ی گمشده‌ات همین‌جاست.
‫و رهبر تیم، سال گوسفند.
‫«نزدیک مافوق‌هات نشو.»
‫- مافوق‌ها؟ ‫- آره، مافوق‌ها.
‫ولی کدوم مافوق‌ها؟
‫چشه؟
‫وای، واقعا...
‫اوضاع عوض شده.
‫عجب دنیاییه.
‫اون دو تا امروز چشونه؟
‫آقای نو عصبانیش کرده.
‫فکر می‌کردم بعد قضیه‌ی جیمز بهتر بشن.
‫اینطوری ممکنه خودش آسیب ببینه.
‫باید مداخله کنیم و به کی جون کمک کنیم.
‫سر عقل بیاریمش.
‫درسته.
‫آره، این روزها هوش مصنوعی خیلی بزرگ شده.
‫هوش مصنوعی.
‫خوش به حال مدیر دو.
‫ظاهرا امسال سال اونه. ‫ازدواج هم کرد.
‫و بیشترین فروش هم در لوازم ‫آرایشی هامو داشت. بهترین بود.
‫بی‌خیال، دفعه‌ی اولش نیست.
‫رازش رو ازش پرسیدم، ولی هیچوقت نمی‌گه.
‫- بیا بریم یه سیگار بکشیم. ‫- آره، بریم.
‫ایول!
‫من با اون کاری ندارم.
‫اون سرپرست تیم خرید یکی از ‫مشتری‌های لوازم آرایشی هاموئه.
‫من صرفا یه فروشنده‌ی ‫ساده‌ام. اون خریداره. راس هرمه.
‫فقط همین.
‫پس چرا باید توی عروسیت چنین کاری کنه؟
‫دقیقا.
‫فکر می‌کنین خودم شوکه نشدم؟
‫اگه چیزی بینمون بود که دعوتش نمی‌کردم.
‫احمق نیستم.
‫من واقعا اینجا خودم قربانیم دوستان.
‫ما دوستت نیستیم.
‫صاف بشین. واسه تفریح نیومدی اینجا.
‫ببخشید.
‫اگه قضیه‌ی مهمی بود...
‫باز هم انقدر خوشحال ازدواج می‌کردم؟
‫ولی باید یه دلیلی باشه ‫که انقدر زیاده‌روی کرده.
‫احیانا باعث نشدی سوتفاهمی پیش بیاد؟
‫راستش...
‫من یه حقه‌ی فروش دارم.
‫من رژ می‌فروشم دیگه.
‫اکثر خریدارها خانمن.
‫و بین آقایون و خانم‌ها...
‫همیشه کششی هست.
‫من از این استفاده می‌کنم.
‫یعنی چی...
‫اون‌ها رو عاشق می‌کنی که بخرن؟
‫هی... نه.
‫اینطوری نیست.
‫صرفا خوش‌وبش می‌کنم.
‫همین.
‫اول ملایم پیش می‌رم. ‫دوم خیلی باکلاسش می‌کنم.
‫چطور؟ اینطور که بهش حس خوبی بدم...
‫در حینی که هیجان رو حفظ می‌کنم.
‫پات رو گلیمت درازتر نمی‌کنی...
‫صرفا فضای خوبی ایجاد می‌کنی.
‫اکثرا می‌دونن قضیه چیه و ازش لذت می‌برن.
‫شاید مدیر تیم سو برداشت اشتباهی کرده.
‫ما صرفا هم رو می‌شناسیم.
‫آشنایی رسمی اولیه‌ای نیاز نداشتیم.
‫یه جایی می‌فهمی که...
‫یه چیزی هست دیگه.
‫اولش گیج بودم.
‫گفتم شاید تاکتیک فروشی چیزیه.
‫انقدر بده؟
‫وقتی که گفتم مریضم...
‫نیمه شب برام دارو و سوپ آورد.
‫اگه برات مهم نباشه چنین کاری نمی‌کنی.
‫لباس گرم بپوش.
‫طبیعتا بله.
‫ولی در این پرونده...
‫من فورا به پرداختی نیاز داشتم، ‫ولی اون گفت مریضه و نمی‌تونه بفرسته.
‫خب چیکار کردم؟ کاری کردم زود خوب بشه.
‫رفتم یه داروخونه اون نزدیکی، ‫قوی‌ترین داروها رو خریدم...
‫و بردم براش.
‫حتما خوب گرمش کن.
‫اون هم خوشش اومد. پرداختی فرداش انجام شد.
‫زود خوب شو!
‫و وقتی گفت بریم بیرون من قبول کردم.
‫رفتیم فیلم دیدیم، شام خوردیم...
‫مثل یه آشنایی معمولی بود.
‫فکر کرد دارید آشنا می‌شید؟
‫دائما می‌گفت...
‫حوصلش سرررفته انقدر خونه بیکاره...
‫واسه همین از بلیت‌های سینمای ‫شرکت براش فرستادم.
‫گفت که شنبه خوبه.
‫از نظر من مثل این بود که ‫یه روز تعطیل بریم دفتر.
‫برید دفتر؟
‫هر بار که هم رو می‌دیدیم بهم ‫می‌گفت خوشگل و بامزه‌ام...
‫وقتی صورتم با غذا کثیف ‫می‌شد، تمیزش می‌کرد...
‫این...
‫بخشی از کارمونه؟
‫این رو ببینید.
‫صبح‌بخیر.
‫خوب بخوابی.
‫هر روز بهم پیام می‌داده.
‫یعنی این هیچ معنی‌ای نداشته؟
‫خیلی‌خب بذار ببینم.
‫ببینم.
‫[خوش بگذره، خوب بخوابی، فردا می‌بینمت.]
‫آره، متوجه‌ام.
‫درسته.
‫ما در واقع...
‫گوشیش رو بررسی کردیم...
‫و این پیام‌ها رو برای ‫تمام مشتری‌هاش فرستاده.
‫انگار که پیام خودکار داشته.
‫پیام خودکار؟
‫عجب روانی‌ای.
‫مدرک بهتری دارید؟
‫یه چیزی که مشخص کنه بین شما چیزی بوده.
‫عاشق هم بودیم.
‫ما عاشق هم بودیم.
‫عاشق هم بودید؟
‫دارم دیوانه می‌شم.
‫من کاملا حرفه‌ای برخورد می‌کنم.
‫هرگز چنین چیزی نداشتم.
‫شب دارو رو بردی...
‫با هم رفتید سینما. دائم بهش پیام می‌دادی.
‫- ولی عاشقش نبودی؟ ‫- نه.
‫اصلا.
‫چرا نیمه راه متوقف شدی؟
‫کارمند یه مشتری رو آوردی، ‫حتی مصاحبه هم انجام دادی.
‫و این رو بدون نتیجه ثبت کردی؟
‫این شخصیه. بین اون دوتاست.
‫در مورد یه مسئله‌ی یکسان ‫داستان متفاوتی تعریف می‌کنن.
‫چطور باید این رو از نظر خودم تعریف کنم؟
‫می‌دونین چی می‌گن دیگه.
‫حقیقت حرف دو طرف حرف هیچکدوم نیست.
‫یه چیزی مابینشونه.
‫برو پیداش کن.
‫قطعا یه تناقضی وجود داره.
‫یکی می‌گه عاشق بودن، ‫اون یکی می‌گه نبودن.
‫مشکل کلیدی اینه.
‫اگه یکی بگه عاشق بودن و یکی بگه نه، ‫می‌تونه قضیه حقوقی بشه.
‫همچنین ممکنه مشتری رو از دست بده.
‫و کاملا بی‌احترامی به اون شخصه.
‫پس احساسات مهمه؟
‫فکر می‌کردم حتی اگه بحث ‫احساسات بین دو نفر باشه...
‫یه عذرخواهی ساده کفایت می‌کنه.
‫بذار با پرونده پیش بریم.
‫کجا چنین اتفاقی رخ داده؟
‫می‌گن اینجا بودن و صحبت‌هاشون احساسی شده.
‫واضح بگو.
‫هی می‌خوای نیمه‌تمام بگی؟
‫طبقه‌ی بالا با هم یه چیزی خوردن.
‫دیروقت بوده و مدیر تیم سو خسته بوده.
‫به سختی می‌تونسته راه بره.
‫بعد گفته...
‫«سرم گیج می‌ره.»
‫چیه؟
‫بعد مدیر دو رفته که پیشش باشه...
‫و بعد اینطوری پیش هم بودن.
‫لازم نیست نشونم بدی.
‫خودت گفتی واضح بگم. تصمیمت رو بگیر.
‫دوربین هست.
‫بیا فیلمشون رو ببینم.
‫به نظر الکی میاد.
‫از کجا می‌فهمی؟
‫ببین.
‫سیم نداره.
‫چراغ نداره.
‫دیدی؟ سرده.
‫اصلا کار نمی‌کنه.
‫واو، خیلی بلدی.
‫همچنان، چنین جاهایی یه چیزی دارن.
‫خب...
‫جلسه‌ی بخش عدالت چطور پیش رفت؟
‫شنیدم بخش قضاوت یه کارهایی کرده.
‫بی‌خیال.
‫بالاخره گفتی بریم بیرون گلف بازی کنیم ‫و حالا می‌خوای در مورد این حرف بزنی؟
‫آقا...
‫مدیر ژون تماس گرفته. چیکار کنم؟
‫بهش بگو بهش زنگ می‌زنم.
‫بله آقا.
‫چه خوشگل بود. چطوری می‌تونی کار کنی؟
‫اون باهوشه. درگیر جزئیاته.
‫خیلی مقرراتی هستی.
‫می‌فهمم.
‫انقدر به خودت سخت نگیر.
‫می‌دونم خیلی درگیر کارتی، ولی...
‫حتی اگه بابام مجبورم می‌کرد ‫هم قبول نمی‌کردم چنین کاری بکنم.
‫- سلام آقا. ‫- سلام.
‫مرغتون خیلی خوشمزه به نظر میاد.
‫اول فکر کردم بوقلمونه. خیلی بزرگه.
‫مزه‌اش هم خوبه.
‫آقای نو. اون چیزی که می‌چرخه خوبه نه؟
‫هر بار که اذیت می‌کنی ‫باید بذارمت اونجا که بچرخی.
‫نمی‌دونستم از چرخیدن خوشت میاد.
‫آقا، شما خیلی میایید اینجا؟
‫هر روز به جز یکشنبه.
‫که اینطور.
‫همیشه همین‌جا مستقر می‌شید؟
‫جان؟
‫همیشه همین‌جا مستقر می‌شید؟
‫وای، چه بوی خوبی.
‫آقای نو، این رو ببر با خانواده بخور.
‫بزرگه نه؟
‫ما جدا زندگی می‌کنیم.
‫پس جدا زندگی می‌کنین؟
‫آره.
‫الو؟
‫اشتباه گرفتید.
‫کی بود؟
‫اشتباه گرفته بود.
‫بذار ببینم.
‫زاویه خوب به نظر میاد.
‫برگردونش.
‫این...
‫بین ساعت ده تا دوازدهه.
‫اونجاست.
‫انگار حقیقت داره.
‫باهامون تماس گرفتن که ‫پسر دوم مدیر چوی آسیب دیده.
‫واسه همین بهش گفتم بره.
‫تصمیم خوبی گرفتی.
‫بهش بگو هر چقدر که دوست داره مرخصی بگیره.
‫فهمیدم.
‫من امروز می‌رسونمت.
‫نه، مشکلی نیست.
‫خودم رانندگی می‌کنم.
‫خیلی‌خب.
‫منشی پارک.
‫خونه‌ی جدیدت کجاست؟
‫می‌تونی من رو اینجا پیاده کنی.
‫مرسی.
‫منشی پارک.
‫از الان رانندگی‌های روزمره...
‫توسط مدیر چوی یا دو یونگ انجام می‌شه.
‫می‌خوام روی کارت تمرکز کنی.
‫لازم نیست.
‫اگه بخاطر اینه که نسبت ‫به احساسم راحت نیستی...
‫من...
‫همخونه دارم.
‫آدم خوبیه.
‫پس نگران نباش.
‫اوضاع رو خراب نمی‌کنم.
‫حالا که حرفش شد...
‫خب، فردا می‌بینمت.
‫چیه؟
‫ببخشید.
‫یه لحظه لازمت داشتم.
‫- باز پای یکی وسطه؟ ‫- رازه.
‫شام چی می‌خوری؟ مهمون من.
‫چرا همه انقدر رازداری می‌کنن؟
‫- دیگه کی رازداری کرده؟ ‫- یکی دیگه هم هست و نمی‌گم.
‫این مشخصش می‌کنه دیگه.
‫در مورد من و مدیر دو.
‫اگه چنین چیزی بوده یعنی حق با منه دیگه.
‫بین همکارهایی که عاشق نیستن ‫که چنین صحبت‌هایی پیش نمیاد.
‫یعنی من همچین آدمیم؟
‫اگه چنین حرف‌هایی بوده...
‫یعنی...
‫بحث مسئولیتی چیزی وسط نیست؟
‫آره درسته.
‫ولی به گفته‌ی مدیر دو...
‫چی؟ جدا؟
‫حالا که بهش فکر می‌کنم شاید.
‫خوب یادم نیست.
‫اگه هم حرفی زدیم واسه ‫من معنی خاصی نداشته.
‫خودش انقدر اصرار داشته...
‫من هم صرفا ادامه دادم.
‫می‌دونین چطوریه دیگه.
‫می‌دونین...
‫من به اندازه‌ی کافی می‌فهمم.
‫احمق نیستم.
‫فرق بین یه اشتباه موقتی...
‫و احساسات واقعی رو می‌فهمم.
‫درسته!
‫یکی نیستن.
‫اینطوری نیست که...
‫مشکل از تو باشه.
‫تازه تو بهتر می‌فهمی. بیشتر حسش می‌کنی.
‫آره، دقیقا.
‫چی؟ اسمش رو گذاشت اشتباه؟
‫اصلا یادش نمیاد؟
‫- فراموشی گرفته؟ ‫- همین رو بگو.
‫آدم احساساتی دوطرفه‌ان. ‫چرا یه جوری می‌گه انگار یه طرفه بوده؟
‫هنوز سعی می‌کنی یه جوری منطقیش کنی...
‫و می‌گه چیزی نیست و تموم شده؟
‫چطور ممکنه؟
‫که چی؟
‫این که چیزی رو عوض نمی‌کنه، نه؟
‫صرفا چون یه بار چنین بحثی ‫داشتیم لزوما عاشق هم نیستیم.
‫برای بعضی‌ها چنین چیزی عادیه.
‫خب که چی که...
‫با هم خوش‌وبشی داشتیم. ‫حالا من مسئولم؟
‫معلومه که اگه صحبت احساسی ‫بکنین در قبال هم مسئولین.
‫آدم‌ها صحبت احساسی می‌کنن چون ‫دنبال مسئولیتن. یعنی به هم مسئولین!
‫اون زمان، نیاکان‌ ما...
‫چند بار که با هم حرف می‌زدن ‫نسبت به هم احساس مسئولیت داشتن.
‫با هم ازدواج می‌کردن.
‫توی چه دوره‌ای زندگی می‌کنی؟
‫این روزها اول عاشق هم ‫می‌شن و بعد هم رو می‌شناسن.
‫یعنی چی؟
‫اول احساسات میاد و بعد منطق.
‫همین دیگه. اول تصمیم می‌گیرن از یکی ‫خوششون بیاد، بعد باهاش آشنا می‌شن.
‫ولی مگه صحبت احساسی فرق نداره؟
‫یه فیلم قدیمی هست به اسم «خانم زیبا».
‫دقیقا داستانش همین بود.
‫انگار عاشق هم بودن ولی نبودن.
‫چرا؟
‫چون صحبت احساسی از خوش‌وبش معمولی عمیق‌تره.
‫حرفم این نیست که از مدیر دو خوشم میاد...
‫ولی پیش میاد آدم‌ها چنین گندهایی بار بیارن.
‫یعنی...
‫احساسات و ازدواج همیشه ‫در یک راستا حرکت نمی‌کنن.
‫شاید.
‫باید کامل ماجرا رو بفهمیم.
‫ولی این که دروغ گفته باعث می‌شه...
‫فکر کنم انقدر بقیه‌ی ‫چیزهای که گفته هم دروغه.
‫اگه واقعا قصدی نداشته و ‫چیزی واسه مخفی کردن نداشته...
‫لزومی نداره دروغ بگه.
‫نکته‌ی خوبیه.
‫دقیقا.
‫گاهی‌اوقات حقیقت درون یک دروغ مخفی می‌شه.
‫خانم!
‫امشب واسه توئه، بهتره ‫میونه‌ات رو باهاش درست کنی.
‫خوب رفتار کن. از دلش در بیار. خب؟
‫- اینجا. ‫- همه اینجایید؟
‫همین‌جا می‌شینم.
‫بیایید. همه‌چیز رو آماده کردیم.
‫همه‌چیز حاضره.
‫خیلی‌خب.
‫بیایید اینجا بشینید.
‫نوشیدنی بخورید.
‫مرسی.
‫کی جون.
‫چیکار می‌کنی؟
‫براش نوشیدنی بریز.
‫در مورد چی انقدر با اشتیاق حرف می‌زدید؟
‫حین ورود دیدمتون. خیلی شدید بحث می‌کردین.
‫خب...
‫خانم...
‫اگه با یکی حرف‌های احساسی بزنی، ‫یعنی در قبالش مسئولی دیگه؟
‫چی؟
‫این چه سوالیه؟
‫در مورد مدیر دو حرف می‌زدید.
‫صحبت کاری حین شام گروهی؟ ‫چقدر درگیر کارید.
‫بسه. بیایید در مورد یه چیز باحال حرف بزنیم.
‫چرا؟ جالبه که.
‫صحبت کاری حین تفریح خسته‌کننده است.
‫خیلی‌خب، بیایید اول یه چیزی بخوریم.
‫بریزید.
‫مرسی.
‫زنده باد تیم حسابرسی سوم. ‫معتادهای کار.
‫خوبم.
‫باز هم بریم یه چیزی بخوریم؟
‫شما برید خوش بگذرونید.
‫پشت سر من هم حرف بزنید.
‫بی‌خیال. نگو.
‫ما...
‫مخصوصا کی جون...
‫اون خیلی ازت خوشش میاد. بهت احترام می‌ذاره.
‫درسته.
‫واقعا خفن‌ترین رئیس دنیایی.
‫آبرومون رو برد.
‫آقای بیک...
‫تو مگه در مورد رئیس‌ها گله نمی‌کردی؟
‫می‌گفتی باید جلوی گروهشون رو بگیرن..
‫حالا خودت شلوغش می‌کنی؟
‫اون زمان نمی‌فهمیدم.
‫ولی الان...
‫تو بهترین رئیس دنیایی.
‫کی جون...
‫باهاش بهتر رفتار کن.
‫خیلی‌خب، ما بریم دیگه.
‫آره، بریم.
‫کی جون، قبل رفتن واسش تاکسی بگیر. دیر وقته.
‫- نه، چیزی نیست. ‫- بیا.
‫مطمئن شو با تاکسی بره. ‫روت حساب کردم.
‫- فردا می‌بینمتون. ‫- خداحافظ.
‫خیلی‌خب، مراقبت کن.
‫آقا...
‫نه، دیر وقته.
‫- حیف شد. ‫- نه.
‫فکر می‌کنن ازت متنفرم، نه؟
‫بهترین تیم دنیان.
‫آدم‌های خوبین.
‫خب...
‫ازم متنفر نیستی نه؟
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫یه تاکسی هست. فردا می‌بینمت.
‫- برج ای‌ال لطفا. ‫- حتما.
‫آقا، حرکت کن.
‫چیکار می‌کنی؟
‫دیر وقته. همراهت میام.
‫- دیدی سوار شدم. کافیه دیگه. ‫- می‌خواستم یه چیزی بپرسم.
‫واقعا واسه تو جدی نبود؟
‫حرف‌هایی که زدیم؟
‫درگیرش نشو.
‫چیز خاصی نبود.
‫پس تظاهر کنیم چیزی نبوده؟
‫تو چته؟ معمولا اینطوری نیستی.
‫چرا یه جوری رفتار می‌کنی انگار ‫اولین باریه چنین حرف‌هایی رو می‌شنوی؟
‫اولین بار نبود. برای همین می‌دونم فرق داشت.
‫خب الان چی می‌شه؟
‫خوش‌وبش کردیم، یعنی از هم خوشمون میاد؟
‫هان؟
‫می‌تونیم ببینیم بفهمیم.
‫که میاد یا نه.
‫که چیزی نبوده یا...
‫واقعا بینمون احساساته.
‫می‌خوام بفهمم.
‫و چطوری باید بفهمیم؟
‫عاشق هم بشیم؟
‫می‌خوای عاشقم بشی؟
‫- چی؟ ‫- پس پیاده شو.
‫- آقا، لطفا بزن بغل. ‫- باشه.
‫چیکار می‌کنی؟
‫خانم.
‫گفتی می‌خوای بفهمی دیگه.
‫اگه دنبالت بیام چی؟
‫همین کافیه.
‫می‌فهمم داری چیکار می‌کنی.
‫من هم سعی می‌کنم خونسرد برخورد کنم.
‫ولی بذار یه چیزی بپرسم.
‫بعد اون حرف‌هایی که زدیم...
‫چرا انقدر ازم دوری می‌کنی؟
‫چون از امثال من خوشت نمیاد؟
‫یا بخاطر این که رئیسمی...
‫و صرفا کارمندتم؟
‫یا...
‫از یکی دیگه خوشت میاد؟
‫اینا.
‫خوشحال شدم تونستم ببینمت.
‫شماره‌ات رو عوض کردی نه؟
‫باید بهم می‌گفتی
‫تو فکر کردی کی هستی؟
‫واقعا خیلی پیگیر شدی‌ها.
‫فقط نگرانم همین.
‫اون کیه؟
‫قضیه داره بیخ پیدا می‌کنه.
‫شنیدم برگشتی کره.
‫فقط می‌خواستم ببینمت.
‫و دقیقا از کجا شنیدی؟
‫حریم خصوصیم نقض شده.
‫و...
‫از کی تا حالا ما با هم در ارتباطیم؟
‫متاسفم.
‫که...
‫این همه مدت ولت کردم.
‫واقعا می‌گم.
‫متاسفم.
‫خیلی واسم مهم نیست.
‫اگه واقعا احساس پشیمونی داری...
‫پس ولم کن.
‫اگه دوباره زنگ بزنی یا پیدات بشه...
‫به پلیس گزارش می‌دم.
‫دیگه برنگرد اینجا.
‫اینا...
‫خوب بود.
‫ادامه بدیم؟
‫یه جای خوب می‌شناسم.
‫تو تازه ازدواج کردی. برو خونه.
‫زنم یه کم کاریه.
‫باید بتونم...
‫از این آزادی لذت ببرم.
‫خودش بود نه؟
‫- همونی که توی عروسیت شلوغش کرد. ‫- آره.
‫نزدیک بود زندگیم رو خراب کنه.
‫من صرفا داشتم کارم رو انجام می‌دادم. ‫به عنوان یه فروشنده خوب برخورد می‌کردم...
‫و اون بیش از حد اغراق کرد.
‫ولی باهاش صمیمی شده بودی دیگه.
‫اون روز ناراحت بودم. یه اشتباه بود.
‫چیه حالا مگه؟ انقدر سخت نگیر.
‫خیلی‌خب، خیلی‌خب.
‫- خب حال کجا بریم؟ ‫- به حساب تو؟
‫- آره، با من. ‫- هی.
‫هی، مدیر دو.
‫اون همسرت نیست؟
‫- مدیر دو! ‫- هی.
‫هی!
‫ولش کن!
‫هی، تو دیگه کی هستی؟
‫بسه.
‫این عوضی مزاحم همسر من شده بود!
‫تو هم بودی عصبانی می‌شدی دیگه؟
‫درسته؟
‫می‌دونی...
‫ما با هم مراسم شام بودیم...
‫بعد مسیرمون یکی بود...
‫گفتیم با هم پیاده بیاییم...
‫- صرفا خواستیم با هم حرف بزنیم... ‫- چی؟
‫این همه راه رو پیاده اومدین؟ دیوانه‌ای؟
‫و مسیرتون هم دقیقا یکی بود؟
‫آقا، من قصد بدی نداشتم.
‫قضیه اینطوری نیست.
‫سوتفاهم پیش اومده.
‫من منظور بدی نداشتم.
‫خفه شو!
‫خودت رو به نفهمی نزن!
‫منظور بد نداشتی پس. باشه باور کردم. ‫هر کسی باشه اعتراف نمی‌کنه منظورش چیه.
‫کثافت.
‫چرا مزاحم زنم شدی؟
‫مچ‌بند بیمارستان دور دستش بود.
‫بخاطر تومور مغزی پذیرش شده.
‫وقتی که بدون اطلاع قبلی رفت نگران شدیم...
‫ولی ظاهرا فشار سرش بالا رفته.
‫به زودی دوباره به هوش میاد.
‫ببخشید می‌پرسم، ولی نسبت شما با بیمار چیه؟
‫من دخترشم.
‫ولی با هم در ارتباط نیستیم.
‫متوجه‌ام.
‫ما نتونستیم خانوادش رو پیدا کنیم.
‫هزینه‌های پزشکیش هم پرداخت نشده، ‫واسه همین یکم سخته.
‫اون زن و بچه داره.
‫نتونستیم با هیچ عضوی ‫از خانوادش تماس بگیریم.
‫واقعا داری من رو در بدترین حالتم می‌بینی.
‫من هم با بابام صمیمی نیستم.
‫اصلا فرصتش رو نداشتم.
‫قبل این که من به دنیا بیام مرد.
‫ولی من همچنان خوشحال بزرگ شدم.
‫مامانم، مادربزرگ‌هام...
‫خاله‌های مامانم، خاله‌هام...
‫فامیل‌های بزرگ‌تر...
‫خواهر بزرگم و خواهر وسطم و خواهر کوچیکم...
‫خیلی بهم رسیدگی کردن.
‫چقدر توی خانوادتون دختر داشتید.
‫اکثرا با خواهرهام بازی می‌کردم...
‫واسه همین خونه‌بازی و عروسک‌بازی دوست دارم.
‫مامانم خوشش نمی‌اومد.
‫اگه می‌دید عروسک‌بازی می‌کنم...
‫بدجوری دعوام می‌کرد.
‫و اگه بعد این که کتکم می‌زد گریه ‫می‌کردم، بخاطر اون هم سرم داد می‌زد.
‫می‌گفت مردها گریه نمی‌کنن.
‫احتمالا نگران بود...
‫که انقدر قوی نشی که جای پدرت رو بگیری.
‫آره.
‫الان می‌فهمم.
‫ولی این تاثیرش رو روم گذاشت.
‫ولی این یه رازه.
‫من همچنان...
‫یه عروسک بغل می‌کنم و می‌خوابم.
‫به کسی نگو.
‫تا حالا به کسی در موردش نگفتم.
‫یه چیز خصوصی بهم گفتی ‫که من خجالت‌زده نباشم.
‫ممنونم، ولی همچنان به نظرم من باختم.
‫لازم نیست انقدر بهم سخت بگیری.
‫آره.
‫فکر کنم...
‫اولین بار هفت سالم بود که...
‫بابام رو دیدم.
‫ازدواج کرده بود.
‫دیوانه شدی؟ اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اینا...
‫به بابات سلام کن.
‫سلام.
‫قضیه چیه؟
‫می‌خوای اذیتم کنی؟ ازم پول می‌خوای؟
‫گفتی خودت تنهایی می‌تونی بزرگش کنی.
‫- باید ببینیش. ناسلامتی پدرشی. ‫- من پدرت نیستم.
‫دیگه نیا اینجا.
‫اگه کسی شما رو ببینه...
‫آبروی جفتمون سر این جدایی می‌ره.
‫پس برو فقط.
‫اشتباه نمی‌کرد.
‫توی شهر کوچیک جدایی و ‫طلاق آبروی آدم رو می‌بره.
‫حتی حق نداشتیم بخاطر وضعیتمون ناراحت باشیم.
‫فقط دوست داشتم برم جایی ‫که کسی ما رو نمی‌شناخت.
‫فقط به همین فکر می‌کردم.
‫تا واسه دانشگاه اومدم سئول...
‫به نظرم زندگیم معمولی نبود.
‫- خیلی خوبه. ‫- جدی، نه؟
‫مامان!
‫می‌ری سرکار؟
‫می‌بینمت!
‫- اون مامانته؟ ‫- آره.
‫نگو.
‫چیه؟
‫مامان، حقیقت داره؟
مدل نقاشی شدی؟
‫جدا؟
‫شانسی آگهیش رو دیدم.
‫پول لازم داشتیم. واسه همین قبول کردم.
‫نمی‌فهمم مامان.
نباید قبول می‌کردی. فرقی نمی‌کنه پولش چقدره.
‫احساس رها بودن می‌کنم.
‫چی؟
وقتی اونجا نشستم...
احساس آزادی دارم.
‫و...
‫کم‌کم...
‫از خودم خوشم میاد.
‫برای اولین بار توی زندگیم.
‫یعنی با مدل بودن...
احساس آزادی بهت دست می‌ده؟
خجالت نمی‌کشی؟
من خجالت می‌کشم.
‫وقتی بابا ولمون کرد من طرف تو رو گرفتم.
‫فرقی نمی‌کرد مردم چی بگن، ‫ازت دفاع کردم.
‫ولی...
‫شاید حق با اون‌ها بود.
‫شاید من اشتباه می‌کردم.
‫من می‌رم.
‫اینا.
‫من بالاخره...
‫فهمیدم یه راهی هست...
‫که از این عنوانم خارج بشم.
‫که دیگه دخترت نباشم.
‫الو؟
‫سلام، ستوان یون ها جون از پلیس نامبو هستم.
‫شما دختر خانم جو کیونگ هی هستید؟
‫توی چهارراه سیلیم تصادف کرده.
‫انگار اومده خونه‌ی شما...
‫و تا دیروقت منتظر بوده.
‫احتمالا داشته برمی‌گشته.
‫[مخاطبین]
‫[فروشگاه، دخترم اینا]
‫[کلاس هنر]
‫[تماس از کلاس هنر]
‫الو؟
‫خانم کیونگ هی...
‫جمعه میایید دیگه؟
‫نتونستیم باهاتون تماس بگیریم و نگران بودیم.
‫و یه چیزی رو فهمیدم.
‫من هرگز...
‫حتی یه لحظه...
‫اون...
‫یا خودم رو نبخشیدم.
‫گریه می‌کنی؟
‫هی، چرا گریه می‌کنی؟ حالت بده؟
‫بیا آب بخور.
‫ناراحتم می‌کنه.
‫انگار خیلی تنها بودی.
‫سرسخت برخورد می‌کنی...
‫و این غمگین‌ترش می‌کنه.
‫هی.
‫ناراحت نباش.
‫خیلی زود خوابت می‌بره.
‫رسیدیم.
‫پاشو.
‫آقای نو.
‫هی پاشو.
‫آقای نو! هی!
‫ببخشید. الان می‌ریم.
‫بدو.
‫[نو کی جون]
‫آدرس، ساختمون ۱۰۱، واحد ۱۰۰۲؟
‫حداقل از سرما یخ نمی‌زنی.
‫یعنی چی.
‫حالا صبر کن.
‫تقاص این کارت رو پس می‌دی...
‫از تمام قدرتم استفاده می‌کنم.
‫آقای نو.
‫هی، خودت رو جمع و جور کن.
‫مطمئنم یادت میاد.
‫بزن. زود.
‫بزن.
‫- حالتون چطوره خانم؟ ‫- کی جون، قضیه چیه؟
‫دلیلی داره که جو اینا...
‫نباید چیزی بفهمه؟
‫زندگی خودته.
‫چنین چیزی من رو شوکه نمی‌کنه.
‫در مورد زندگی شخصیم کنجکاو نیستی؟
‫که ما خوش‌وبش کردیم؟
‫بیا دیگه تظاهر نکنیم.
‫خودت می‌دونی دیگه.
‫سوالی که پرسیدی...
‫که چرا از خودم دورت می‌کنم...
‫دلیل واقعیش اینه که...
‫روانی شدم.
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M