‫آنچه گذشت...
‫باید ببینیم
‫از این به بعد قراره کجا زندگی کنی.
‫فکر نمی‌کنم سارا آدم بدی باشه.
‫اگه اشکالی نداره، ‫دوست داره اینجا زندگی کنه.
‫- با تو. ‫- باشه. حتماً.
‫اَبی! وایسا! نه، نه!
‫هی، ابز. ‫واقعاً به کمکت نیاز دارم.
‫نه! هی! هی!
‫الجین، نمی‌خوام ازت متنفر بشم.
‫این جا از جفتمون سوءاستفاده کرد.
‫تو یه کاری به کمکت نیاز دارم.
‫فکر کنم یه کم بیشتر لازمه.
‫یعنی... همین‌طوری می‌ری داخلش؟
‫بعد بابام رو پیدا می‌کنم. ‫ایتن بهش می‌گه «داستان‌گردی».
‫تو یکی از کتاب‌هاش درباره‌ش خونده،
‫و الان همه‌ی کتاب‌هاش زیر خونه‌ان.
‫لعنتی!
‫کیف رو می‌بینم.
‫اسم کتاب‌ها چیه؟
‫گرند گولگاگ، کرومناکل.
‫جید، بگو یه چیزی پیدا کردی.
‫بهترین کاری که می‌تونم بکنم ‫اینه که راهی پیدا کنم
‫تا هرچی اینجا قفل شده رو باز کنم.
‫هنری گفت میراندا ‫اولین بار بعد از مصرف ال‌اس‌دی
‫اینجا رو دید.
‫اگه برای اون جواب داده، ‫ممکنه برای منم جواب بده.
‫شبی که رسیدیم اینجا، ‫تو یه خواب دیدی.
‫- دریاچه اشک‌ها؟ ‫- اینجاست.
‫و باید پیداش کنی.
‫- شاید جید بتونه کمک کنه. ‫- جید؟
‫دریاچه چی؟
‫چرا مدیتیشن می‌کردی؟
‫سعی می‌کردم ‫چیزی رو به یاد بیارم که قبلاً می‌دونستم.
‫هی ویکتور، باید یه دریاچه پیدا کنیم.
‫ویکتور!
‫هی، باهام حرف بزن پسر.
‫به خودم می‌گفتم واقعی نیست. ‫به خودم می‌گفتم واقعی نیست.
‫زنم، میراندا،
‫چیزهایی رو که اینجا می‌دید ‫نقاشی می‌کرد.
‫یکی از اون نقاشی‌ها مردی با کت زرد بود.
‫داری می‌گی ممکنه همین کت باشه؟
‫اینجا آدم زیاد نمی‌بینی
‫که کت زرد قناری پوشیده باشه.
‫خب ویکتور مشخصه شناختش.
‫فقط نشناختش.
‫دیدم یه مرد بالغ خودشو خیس کرد.
‫سوال من اینه، اگه اون کت اینجاست،
‫پس مردی که می‌پوشیدش الان کجاست؟
‫شاید مدت‌هاست رفته.
‫از کجا معلوم، شاید اون کت
‫سال‌ها تو جنگل افتاده بوده.
‫این‌قدر نزدیک شهر؟
‫چیزی نیست که دور از چشم باشه.
‫پس شاید اون چیزایی که شب‌ها میان بیرون ‫عمداً گذاشتنش اونجا
‫تا با اعصابمون بازی کنن.
‫- ول کن بابا. ‫- حرفم اینه که ما نمی‌دونیم.
‫بهترین کاری که الان می‌شه کرد ‫اینه که با ویکتور حرف بزنیم.
‫من... من این کارو می‌کنم. ‫من باهاش حرف می‌زنم.
‫نه، شاید بهتر باشه همه...
‫خودم با پسرم حرف می‌زنم.
‫تنهایی.
‫باشه.
‫اگه چیز دیگه‌ای نیست...
‫- نه. ‫- باشه.
‫اون پسر بچه، ‫همونی که لباس سفید پوشیده،
‫بهمون گفت وقتمون داره تموم می‌شه.
‫چهل سال
‫اون پسر فقط یه نقاشی توی زیرزمینم بود.
‫اون کت، اینجا،
‫همه‌شون فقط یه مشت نقاشی تو زیرزمین بودن و حالا...
‫فکر کنم یه بخشی از وجودم
‫هنوز سعی می‌کرد وانمود کنه ‫همه اینا عادیه.
‫اون می‌دونه؟ ‫درباره زنش؟
‫درباره تو؟
‫حتی مطمئن نیستیم واقعی باشه.
‫واقعیه.
‫نه. نه، تبیتا راست می‌گه.
‫باید کاملاً مطمئن باشیم.
‫چیزی به فاطیما گفتی؟
‫نه، خودش به اندازه کافی درگیره.
‫باشه، پس فقط ‫همین‌هایی که تو این اتاقن می‌دونن.
‫فعلاً همین‌جوری بمونه. فهمیدید؟
‫آره.
‫اون مرد با کت زرد،
‫اگه میراندا تونسته نقاشیش کنه،
‫یعنی یه جایی تو ذهنت
‫شاید جوابی باشه که اون کیه.
‫اگه قضیه درباره قارچ‌های مسخ‌کننده‌ته...
‫بوید، واقعاً مشکلی نداری ‫که بره تو یه جنگل تسخیرشده
‫قارچ جادویی بخوره؟
‫چرا، دانا، مشکل دارم.
‫ولی با اینم مشکل دارم ‫که هر صبح بیدار شم و بشمرم
‫چند تا جسد جدید داریم.
‫تو با این مشکلی نداری؟ ‫ما داریم می‌بازیم.
‫جلو بقیه اینو نمی‌گم،
‫ولی اینجا می‌گم. ‫هر بازی‌ای که این باشه،
‫ما داریم می‌بازیم.
‫بعدش اون پسر سفیدپوش عجیب غریب ظاهر میشه
‫و به تبیتا میگه که وقت نداریم
‫و هنوز قوانین کوفتی اینجا رو نمی‌دونیم.
‫اگه تو سرش جواب‌ هست، ‫هر جوابی،
‫باید بیرون بکشیم.
‫من کنارش می‌مونم.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، همون‌جا هستم.
‫خب، موفق باشید.
‫الیس، یه عده منتظرن
‫برن سمت اقامتگاه گروهی غذا جمع کنن.
‫مردم هنوز باید غذا بخورن.
‫و تو، اگه این کارو بکنی،
‫بری این سفر کوچیکت،
‫می‌دونی ممکنه برنگردی، نه؟
‫آره.
‫بیا. بریم.
‫باشه.
‫بوید، می‌شه یه دقیقه تنهامون بذاری‌؟
‫چی؟ آره. حتماً.
‫البته. آره.
‫بیا تو.
‫امیدوارم بیدارت نکرده باشم.
‫خیلی نخوابیدم.
‫منم اولش همین‌طور بودم.
‫من...
‫امیدوار بودم بتونیم صحبت کنیم.
‫باشه.
‫فکر کنم... کِنی درباره من بهت گفته؟
‫درباره کاری که کردم؟
‫آره.
‫پس چرا باید بخوای اینجا زندگی کنی؟
‫چون وقتی دیدمت ‫فهمیدم آدم مهربونی هستی.
‫می‌دونم کاری که کردی ‫خیلی بد بوده،
‫ولی پدرم همیشه می‌گفت
‫فقط آدم‌های خوبن
‫که بابت کارهای بدی که کردن ‫عذاب می‌کشن.
‫ضمناً فکر کردم اینجا ‫یه اتاق برای خودم گیرم میاد.
‫می‌رم برات صبحونه درست کنم.
‫الان میام پایین.
‫آخ.
‫آخ! نه، نه، نه، نه! ‫نه! خواهش می‌کنم!
‫نه!
‫- سارا؟ ‫- نه!
‫نه، نه، نه، خواهش می‌کنم!
‫چی شده؟
‫♪ وقتی یه پسر کوچولو بودم ♪
‫♪ از پدرم پرسیدم ♪
‫♪ «آینده‌م چی میشه؟» ♪
‫♪ «خوش‌تیپ می‌شم؟» ♪
‫♪ «پولدار می‌شم؟» ♪
‫♪ این چیزی بود که بهم گفت ♪
‫♪ هرچی پیش بیاد، پیش میاد ♪
‫♪ هرچی قرار باشه بشه، میشه ♪
‫♪ آینده دست ما نیست که ببینیم ♪
‫♪ هرچی پیش بیاد، پیش میاد ♪
‫♪ هرچی قرار باشه بشه، میشه ♪
‫♪ حالا خودم بچه دارم ♪
‫♪ اونا از پدرشون می‌پرسن ♪
‫♪ «آینده‌مون چی میشه؟» ♪
‫♪ «زیبا می‌شم؟» ♪
‫♪ «پولدار می‌شم؟» ♪
‫♪ من هم با مهربونی بهشون میگم ♪
‫♪ هرچی پیش بیاد، پیش میاد ♪
‫♪ هرچی قرار باشه بشه، میشه ♪
‫♪ آینده دست ما نیست که ببینیم ♪
‫♪ هرچی پیش بیاد، پیش میاد ♪
‫♪ هرچی قرار باشه بشه، میشه ♪
‫♪ هرچی پیش بیاد، پیش میاد ♪
‫چرا با ایتن رفته بودی جنگل؟
‫بهتره اینو از خود ایتن بپرسی.
‫دارم از تو می‌پرسم.
‫بهت گفت جیم رو تو جنگل دیده؟
‫آره.
‫خب ظاهراً جیم بهش گفته
‫باید «دریاچه اشک‌ها» رو پیدا کنه.
‫این اسم برات آشناست؟
‫این... واقعی نیست.
‫نه، واقعی نیست. ‫ولی برای اون واقعی به نظر میاد.
‫راستش من آدم مناسبی نیستم
‫که درباره این چیزها نصیحت بدم...
‫اصلاً درباره هر چی.
‫ولی یه چیزی رو می‌دونم...
‫بعضی بچه‌ها
‫توی دنیای خیال راحت‌ترن. درسته؟
‫وقتی دنیا ترسناک میشه میرن اونجا.
‫چون بعضی وقت‌ها ‫باور کردن چیزهای غیرممکن...
‫کمک می‌کنه که...
‫موثره.
‫بابت حرفی که توی اصطبل زدم ‫معذرت می‌خوام.
‫لازم نیست.
‫بیراه نگفتی.
‫حواست به اونا باشه.
‫همه ‌چی روبراهه؟
‫اگه بتونی بگی آخرین بار کی ‫همه‌ چی روبراه بوده،
‫یه کلوچه جایزه می‌گیری.
‫آماده‌ای؟
‫اصلاً.
‫ایتن؟
‫بابا؟
‫صدامو می‌شنوی؟
‫لطفاً جواب بده.
‫بابا.
‫بله؟
‫چرا درباره دریاچه اشک‌ها به من نگفتی؟
‫چرا رفتی سراغ جید و ویکتور ‫و پیش من نیومدی؟
‫ایتن.
‫خواهش می‌کنم باهام حرف بزن.
‫بهت نگفتم چون می‌دونستم باور نمی‌کنی.
‫گفت باید پیداش کنم.
‫بابا گفت.
‫و وقتی پیداش کنم ‫ثابت میشه واقعی بوده.
‫اون نمرده. ‫هنوز اینجاست.
‫باشه پس.
‫باید وسایلتو جمع کنی.
‫چرا؟
‫می‌خوایم بریم یه سفر.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫نه، اینا کتاب بچه‌هاست، جولی.
‫اگه نمی‌خوای کمک کنی ‫خودم انجامش میدم.
‫من نگفتم نمی‌خوام.
‫فقط...
‫چی؟
‫فِرد داستان‌گرد.
‫کی؟
‫اون دیگه کیه؟
‫اون پسرعموی دور گرند گولگاگه.
‫پیداش کردم.
‫«فرد داستان‌گرد یه تعمیرکار آسانسور بود
‫که آخرهفته‌ها هرطور دلش می‌خواست ‫تو داستان‌ها قدم می‌زد
‫و توی شگفت‌انگیزترین قصه‌ها
‫و ماجراجویی‌های بزرگ زمان ما می‌گشت.»
‫جولی؟
‫کتاب‌ها رو قایم کن.
‫بله! ما اینجاییم!
‫وسایلتو جمع کن.
‫می‌خوایم بریم اقامتگاه گروهی.
‫چرا؟
‫ایتن فکر می‌کنه باید دریاچه اشک‌ها رو پیدا کنه.
‫همون دریاچه جادویی ‫که قبلاً درباره‌ش حرف می‌زد؟
‫آره.
‫گفت پدرتو دیده،
‫بعدش هم بابات ‫ازش خواسته بره پیداش کنه.
‫اون... اون بابا رو دیده؟
‫- یعنی چی؟ ‫- نمی‌دونم.
‫فکر کنم هنوز توی شوکه.
‫چیزی که می‌دونم اینه که ‫اگه جلوشو بگیرم،
‫یواشکی می‌زنه بیرون ‫و خودش میره دنبالش.
‫این‌ جوری می‌تونم مراقبش باشم.
‫باشه.
‫خب منو می‌خوای چی کار؟
‫خب، قرار نیست ‫تنهایی اینجا بمونی.
‫تنها نیستم. ‫پیش رندال می‌مونم.
‫- رندال؟ ‫- مامان، اون‌جوری که فکر می‌کنی نیست.
‫واقعاً نیست.
‫می‌مونم توی درمانگاه. ‫کریستی و ماریل اونجان.
‫می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫- مامان! ‫- اشکالی نداره.
‫ببین، اول از همه معذرت می‌خوام...
‫نه، نه، نه. ‫حرف نزن. فقط گوش کن.
‫باشه.
‫من تو رو نمی‌شناسم، رندال.
‫نمی‌دونم کی هستی یا چی می‌خوای.
‫جولی بهت اعتماد داره.
‫کنار تو احساس امنیت می‌کنه ‫و الان به این نیاز داره.
‫پس می‌خوام توی چشمام نگاه کنی ‫و بهم بگی
‫می‌فهمی اگه یه روز کاری کنی
‫که این اعتماد رو بشکنی، ‫باهات چی کار می‌کنم.
‫می‌فهمم.
‫باشه، خوبه.
‫مامان.
‫عزیزم.
‫چی شده؟
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم.
‫- قول بده حالت خوب باشه. ‫- قول میدم.
‫آره.
‫فردا برمی‌گردم.
‫باشه.
‫این آب.
‫ببین، لازم نیست برم.
‫الیس، نوبت توئه.
‫آره، ولی مطمئنم دانا ‫یکی دیگه رو پیدا می‌کنه که جام بره.
‫من خوبم.
‫و دانا هم به آدم‌هایی نیاز داره
‫که بدونه می‌تونه روشون حساب کنه.
‫عزیزم، من خوبم، قول میدم.
‫باشه.
‫تامی مسئول قوطی‌های روی دره،
‫الا و جردن پنجره‌ها رو چک می‌کنن،
‫و حدود بیست دقیقه ‫قبل از غروب...
‫می‌دونم، شمارش آدم‌ها. ‫حواسم هست.
‫فقط... حواست به فاطیما باشه،
‫حالا که الیس رفته.
‫آره، حواسم هست.
‫آره.
‫- دانا؟ ‫- باشه.
‫جا برای دو نفر دیگه داری؟
‫هرچی بیشتر، بهتر.
‫باشه، بریم دیگه. ‫راه بیفتید.
‫بجنبید.
‫بزن بریم!
‫اینجا خوبه؟
‫آره، عالیه. ‫ممنون، الجین.
‫اگه بگی برای چیه، ‫می‌تونم تو بقیه‌ش هم کمکت کنم.
‫بقیه‌شو باید خودم انجام بدم.
‫بهتره دیگه بری.
‫باشه.
‫ویکتور. هی.
‫سه، چهار...
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫باید ببینم درخت‌ها جابه‌جا شدن یا نه.
‫چرا باید درخت‌ها جابه‌جا بشن؟
‫چون همه ‌چی داره عوض میشه.
‫اول برف می‌اومد، ‫حالا همه‌ جا سبزه،
‫همه ‌چی هم ‫خیلی سریع داره تغییر می‌کنه.
‫من قبلاً همیشه اندازه می‌گرفتم و...
‫ولی یه مدته حواسم نبوده،
‫در حالی که باید حواسم می‌بود.
‫باید حواسم می‌بود.
‫اندازه...
‫می‌تونم کمک کنم؟
‫برای اینکه ببینیم درخت‌ها جابه‌جا شدن؟
‫باشه.
‫باشه، باید چی کار کنم؟
‫با این پا از اینجا شروع می‌کنی.
‫- یک. ‫- یک.
‫دو.
‫یعنی چی؟
‫سلام.
‫می‌دونی تو ارتش چی صدام می‌کردن، نه؟
‫- آقای ماهی و نون! ‫- نه بابا!
‫سلام.
‫بوید!
‫چه خبره؟
‫کنی الان توی این اتاقه؟
‫چی...؟
‫آره.
‫بی‌خیال پس.
‫مگه اون...؟
‫قارچ‌هایی که توی جنگل پیدا کرده.
‫آهان.
‫کاری داشتی؟
‫فاطیماست.
‫فکر کنم بهتره بیای اقامتگاه گروهی.
‫باید برم.
‫نه. بمون؟
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫یادت هست ‫اولین جایی که دیدمت همین‌جا بود؟
‫عجیبه که چطور همه ‌چی عوض میشه.
‫هنوز هم اونو می‌بینی؟
‫اون زن با کیمونو؟
‫نه.
‫فکر می‌کنی چون ‫کاری که گفته بود رو انجام دادی
‫دیگه ولت کرده؟
‫سارا، چیزی شده؟
‫یه مدتی فکر می‌کردم
‫صداها دست از سرم برداشتن.
‫فکر می‌کردم کارشون باهام تموم شده،
‫ولی معلوم شد... ‫هنوز نه.
‫حالا ازت چی می‌خوان؟
‫اصلاً منطقی نیست.
‫گفتن می‌خوان برم به غذاخوری،
‫از پارچ یه لیوان آب بریزم...
‫یه جرعه بخورم ‫و بعد دوباره بریزمش توی پارچ.
‫بعدش چی؟
‫همین.
‫خب این چه جوری ‫می‌خواد به کسی آسیب بزنه؟
‫نمی‌دونم.
‫ولی همیشه یه عاقبتی داره.
‫سارا، این فقط آبه.
‫- ولی من ازش می‌خورم. ‫- خب؟
‫هر مشکلی که من دارم،
‫اگه مثل یه جور عفونت باشه چی؟
‫اگه به یکی دیگه منتقلش کنم چی
‫و بعد صداها اونو هم عذاب بدن؟
‫نمی‌خوام کسی مجبور باشه این‌ طوری زندگی کنه.
‫باشه.
‫اگه اصلاً انجامش ندی چی؟
‫گفتن اگه تا قبل از ظهر انجامش ندم،
‫یه اتفاق بد برای یکی از عزیزام میفته،
‫و این اتفاق همین‌طور ادامه پیدا می‌کنه ‫تا وقتی که انجامش بدم.
‫چند قدم بود؟
‫23؟
‫ویکتور، می‌خوام درباره ‫اتفاقی که دیروز افتاد حرف بزنم.
‫دیروز هیچی نشد.
‫ویکتور، میشه...
‫نه بابا، نباید وسط کار دست بکشی،
‫چون همه‌ چی به هم می‌ریزه.
‫ببخشید، ولی لازم دارم باهام حرف بزنی.
‫هر چی که بوده،
‫هرچیزی که ازش می‌ترسی، ‫می‌تونی بهم بگی.
‫خب... من فکر کنم اون درخت...
‫فکر کنم یه ذره جابه‌جا شدن.
‫گفتی به خودت گفتی این واقعی نیست.
‫منظورت اون کت زرد بود؟
‫می‌تونی درباره مردی که پوشیدتش بگی؟
‫اون... اون کسی بود که بهت آسیب زده؟
‫ویکتور، لطفاً،
‫هر چی که هست،
‫با هم باهاش روبرو می‌شیم. ‫می‌تونی بهم بگی.
‫ویکتور، چی... ویکتور!
‫بیا. باهام بیا، نشونت می‌دم.
‫هی. فقط بشین ‫و از جات تکون نخور.
‫بیا.
‫بیا تو.
‫به کنی گفته بودم مزاحمت نشه.
‫آره.
‫خب، اون...
‫گِل زیادیه.
‫آره.
‫می‌خوای بگی اینجا چه خبره؟
‫دارم یه هیولا می‌سازم.
‫خب ببین. «گولگاگ بزرگ
‫از فرد درباره داستان‌گردی می‌پرسه.
‫چطور بخشی از داستان ‫که می‌خوای ببینی رو انتخاب می‌کنی؟»
‫خب؟
‫«فرد جواب داد: ‫باید نشان لای کتاب درست کنی.»
‫فرد فهمید با گذاشتن نشان لای کتاب
‫جایی داخل داستان،
‫می‌تونه هر فصلی که بخواد رو انتخاب کنه.
‫باید نشان لای کتاب درست کنیم.
‫جولی، این اصلاً منطقی نیست.
‫می‌دونم می‌خوای چی بگی.
‫این یه کتاب بچگانه‌ست ‫و کاملاً مسخره‌ست.
‫چون واقعاً هم هست.
‫اگه داریم اشتباه نگاهش می‌کنیم چی؟
‫اگه داستان‌گردی اول اینجا وجود داشته چی؟
‫اصلاً چی میگی؟
‫همه ‌چیز اینجا غیرممکنه، باشه؟
‫ولی در عین حال واقعی هم هست.
‫الان ما همینجاییم، توی یه جای غیرممکن.
‫اگه تمام این اتفاقات عجیب اینجا
‫کم‌کم
‫نشت کرده باشه به بیرون...
‫مامانم. وقتی بچه بود ‫کابوس اینجا رو می‌دید
‫اون موقع نمی‌فهمید
‫خواب اینجا رو می‌بینه. ‫ولی واقعاً همین‌طور بود. خب؟
‫کی می‌دونه ‫چند تا بچه یا بزرگسال دیگه
‫یا حتی نویسنده کتاب‌های کودکانه
‫بدون اینکه بفهمن خواب اینجا رو دیدن؟
‫اگه این نویسنده هم درباره‌ی کسی مثل من
‫که این کارو می‌تونه بکنه ‫خواب دیده باشه،
‫بعد بیدار شده، نوشته‌تش ‫و اسمش رو گذاشته داستان‌‌گردی؟
‫ولی هزاران کتاب هست
‫که درباره سفر در زمان ‫داستان و قانون دارن.
‫نه، نه!
‫چرا باید دقیقاً این کتاب،
‫همونی که درباره فرد داستان‌گرده،
‫اون کتابی باشه که همه ‌چی رو توضیح میده؟
‫چون از بین همه اون کتاب‌ها،
‫این همون کتابیه که برادرم وقتی اومدیم اینجا ‫همراهش داشت.
‫باشه؟ ‫و شاید یه معنی‌ای داشته باشه.
‫شاید سرنوشته...
‫سرنوشت.
‫رندال، اگه حق با من باشه،
‫این واقعاً می‌تونه راهنمای
‫نجات بابام باشه،
‫و تنها چیزیه که دارم.
‫پس من امتحانش می‌کنم، ‫چه کمکم بکنی چه نه.
‫خب، چه جور نشونه لای کتابی لازم داریم؟
‫وقتی می‌گی «هیولا»...؟
‫بوید، می‌دونم نگران منی،
‫ولی لازم نیست باشی.
‫آره آره، شنیدم که اینو می‌گی.
‫مشکل اینه فاطیما، این خلافش رو میگه.
‫به الیس گفتی ‫اینجا داری چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌خواستم ازش قایم کنم.
‫اون... این اواخر خیلی نگران بوده.
‫فکر کردم وقتی ‫از مأموریت آوردن غذا برگرده،
‫وقتی خودش ببینه دارم چی کار می‌کنم،
‫توضیح دادنش راحت‌تر میشه.
‫باشه، عالیه.
‫می‌خوای برای من توضیح بدی؟
‫جایی که من بزرگ شدم، ‫باورها خیلی سختگیرانه بودن.
‫باورهات هویتت رو مشخص می‌کرد.
‫اما پدرم از همه جور ایمان و دین داستان می‌گفت.
‫مادرم رو دیوونه می‌کرد،
‫چون می‌فهمید ‫چقدر می‌تونه خطرناک باشه.
‫اما پدرم فقط لبخند می‌زد.
‫می‌گفت: «فاطیما، اونا اشتباه می‌کنن.
‫همه فکر می‌کنن راه خودشون تنها راهه.
‫نمی‌فهمن که ‫همه راه‌ها به خدا می‌رسه؟
‫فقط مسیرهایی متفاوت دارن.»
‫فاطیما...
‫از بین همه داستان‌هایی ‫که پدرم تعریف می‌کرد،
‫همه افسانه‌ها و اسطوره‌ها...
‫یه داستان هست ‫که این اواخر خیلی بهش فکر می‌کنم.
‫می‌دونی «گولم» چیه، بوید؟
‫خب؟
‫اون...
‫داره یه گولم می‌سازه.
‫چی چی؟
‫بخشی از یه افسانه مذهبیه.
‫یه غولیه که از گِل ساخته میشه.
‫از مردم محافظت می‌کنه، ‫یه جور قهرمانه.
‫می‌گفت نماد امیده.
‫شاید فعلاً باید یه کم بهش فضا بدیم.
‫وایسا وایسا. ‫راه‌حل تو اینه که...
‫بهش فضا بدیم؟
‫آزارش به کسی نمی‌رسه.
‫مسئله این نیست.
‫ما هر دوتامون دیدیم ‫این مکان با آدم‌ها چی کار می‌کنه،
‫کم‌کم عوضشون می‌کنه،
‫تا یه روز
‫برمی‌گردیم و می‌بینیم...
‫اون آدمی که...
‫می‌شناختیمش... دیگه نیست.
‫بوید، اون کسی که بالا نشسته ‫اون فاطیمایی نیست که من می‌شناسم.
‫و فکر می‌کنم اگه ‫با خودت صادق باشی،
‫اون هم فاطیمایی نیست که تو می‌شناسی.
‫می‌تونم یه چیزی بپرسم؟
‫آره.
‫اصلاً اینجا چی کار می‌کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫واقعاً نمی‌دونم دارم چی کار می‌کنم.
‫فقط همین‌طور با ترس تو دلم راه میرم
‫که حس می‌کنم ‫هر لحظه ممکنه منفجر بشه.
‫و تمام این مدت،
‫یه سوال هست ‫که مدام توی سرم تکرار میشه.
‫الان باید چی کار کنم؟
‫جیم رفته،
‫و من مدام دنبالش می‌گردم، ولی نیست.
‫یه‌سری خاطره توی سرمه ‫که مال آدم‌های دیگه‌ست.
‫خاطره‌هایی که شاید ‫جواب‌ها توشون باشه،
‫ولی از این می‌ترسم که اگه...
‫اگه خیلی جلو برم یا زیادی یادم بیاد، ‫چه بهایی باید بدم.
‫اما اگه نکنم...
‫می‌دونم دارم شکست می‌خورم.
‫چی میشه وقتی ایتن بفهمه
‫دریاچه اشک‌ها واقعی نیست؟
‫چطور باید با اون کنار بیام؟
‫هی، بچه‌ها؟
‫بیاید یه استراحت کوتاه بکنیم، باشه؟
‫حالت خوبه؟
‫آره، خوبیم. فقط...
‫یه کم نفس تازه کنیم.
‫باشه.
‫بیاید بشینیم.
‫نمی‌دونم تنهایی چطور از پسش بربیام.
‫تو تنها نیستی.
‫همه همینو میگن.
‫خب شاید بد نباشه ‫یه بار واقعاً گوش بدی.
‫نمی‌خوام یه روز ‫یه یادداشت دیگه پیدا کنم
‫مثل اونی که روی میز کنار تختت بود.
‫نمی‌ذارم منو در موقعیتی بذاری
‫که مجبور بشم ‫برای بچه‌هات توضیح بدم
‫چرا من هنوز زنده‌ام و تو نه.
‫- دانا، من... ‫- نه.
‫تو و اون بچه‌ها
‫به اندازه هر خانواده‌ای ‫که توی زندگیم داشتم، خانواده منید.
‫پس از الان به بعد،
‫اگه قراره کسی ‫جونشو به خطر بندازه
‫تا یه کار احمقانه انجام بده...
‫اون آدم منم، نه تو.
‫فهمیدی؟
‫دارم می‌پرسم، فهمیدی؟
‫- آره، فهمیدم. ‫- باشه.
‫مامان! بیا اینو ببین!
‫بیا. ‫بیا.
‫به نظر میاد بالش شکسته.
‫احتمالاً از لونه افتاده یا همچین چیزی.
‫اینجا هیچ‌وقت چیزی جز کلاغ نمی‌بینیم.
‫باید با خودمون ببریمش.
‫ایتن...
‫مامان، این یه نشونه‌ست.
‫اگه اون دریاچه داخل سکونتگاه
‫واقعاً همون «دریاچه اشک‌ها» باشه، ‫خوبش می‌کنه.
‫اون‌وقت می‌فهمیم.
‫باید با خودمون ببریمش.
‫نمی‌تونم تصور کنم ‫این وضعیت برای اون چه‌جوریه.
‫حداقل وقتی من اومدم اینجا، ‫تو رو پیدا کردم، می‌دونی؟
‫ولی اون تنها کسی رو که اینجا داشت ‫از دست داد.
‫آره.
‫نمی‌دونم واقعاً داره ‫خوب باهاش کنار میاد
‫یا فقط هنوز واقعیت رو قبول نکرده.
‫- خیلی دعا می‌کنه. ‫- آره.
‫نمی‌دونم. شاید کمک می‌کنه؟
‫آره، اون...
‫همیشه تنها چیزی که درباره جلسات ترک
‫نمی‌تونستم تحمل کنم همین بود،
‫این قضیه که خودتو ‫بسپری به یه نیروی برتر.
‫اگه جایی باشه که ثابت کنه ‫هیچ‌کس حواسش به ما نیست،
‫همینجاست.
‫هی.
‫کم پیش میاد اینجا ببینیمت.
‫من... زیاد نمی‌مونم.
‫سارا، هرچقدر بخوای می‌تونی بمونی.
‫به نظرم خیلی خوبه ‫که دوباره غذاخوری رو باز کردی.
‫خب، فکر کردم ‫راه خوبی باشه که سرم گرم بمونه.
‫تو قبلاً اینجا کار می‌کردی، درسته؟
‫الان انگار خیلی وقت پیش بوده.
‫اگه یه روز خواستى برگردی،
‫به کمکت احتیاج دارم.
‫ببین، من وقتی تو... ‫اون کارو کردی اینجا نبودم.
‫ولی دختری که از وقتی می‌شناسمت شدی؟
‫اون دختر لیاقتشو داره.
‫بهش فکر کن.
‫بکتا؟
‫بله؟
‫می‌شه اون رو برام خالی کنی؟
‫حتماً.
‫لعنتی.
‫صبر کن، ماریل! ‫صبر کن! وایسا!
‫چی شده؟
‫دارم میام!
‫تکون نخور، باشه؟
‫همون‌جا بمون. ‫همون‌جا بمون.
‫کجات درد می‌کنه؟
‫- دستم... ‫- باشه.
‫بذار ببینم. ‫باشه، نگاهم کن.
‫یه نفس عمیق بکش. ‫چی شد؟
‫کنار لبه ایستاده بودم
‫بعدش حس کردم یه چیزی هلم داد.
‫باشه، جای دیگه‌ات هم درد می‌کنه؟
‫نه.
‫هی. کارمون اینجا تموم شد؟
‫نه.
‫نه، هنوز نه.
‫چون فاطیما داره یه هیولای گِلی می‌سازه؟
‫ببخشید، داشتم یواشکی گوش می‌دادم.
‫نمی‌دونم باید برم بالا ‫جلوی کارش رو بگیرم
‫یا برم بالا بهش کمک کنم.
‫می‌دونی، اگه اون اتفاقی که ‫برای من و تبیتا افتاد نبود،
‫و چیزهایی که یادمون اومد...
‫هیچ‌وقت حتی فکرش رو هم نمی‌کردم
‫که اون قارچ‌ها رو بخورم.
‫منظورت چیه؟
‫منظورم اینه...
‫یه چیزی عوض شده.
‫باعث شد بفهمم ‫باید یه کار خیلی جدی بکنم
‫قبل از اینکه خیلی دیر بشه،
‫حتی اگه همه اطرافم ‫فکر کنن دیوونه شدم.
‫پس شاید سوالی که باید ‫از فاطیما بپرسی
‫این نباشه که ‫چرا داره اون چیزو می‌سازه.
‫شاید سوالی که باید بپرسی اینه ‫که چرا الان داره می‌سازدش.
‫یا خدا...
‫این چیزا از نزدیک خیلی ترسناک‌ترن.
‫جید گفت برای دور کردن ارواح شیطانیه.
‫خب این که...
‫یه جورایی آرامش‌بخشه.
‫باشه، هر چی قبل از تاریکی ‫غذای بیشتری جمع کنیم،
‫صبح زودتر راه می‌افتیم.
‫پس کیسه‌هاتون رو زمین بذارید. ‫برید.
‫مامان، باید ببریمش کنار دریاچه.
‫بیا، بریم.
‫جولی؟
‫این بالام!
‫چیزی که گفتی رو آوردم.
‫اون...
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫دفعه قبل که این کارو کردم،
‫یکی از اون موجودها موهامو گرفت.
‫دیگه قرار نیست دوباره همچین اتفاقی بیفته.
‫باشه.
‫آماده‌ای؟
‫خب، برای ساختن نشونه ‌صفحه،
‫یه تکه کاغذ رو تا می‌کنی،
‫و وقتی داستان‌گردی می‌کنم ‫همراهم می‌برمش.
‫هرجایی در گذشته که برسم، ‫هر «فصلی» که باشم،
‫فقط اون نماد رو روی کاغذ می‌کشم
‫و همون‌جا ولش می‌کنم.
‫اگه این کار جواب بده، ‫وقتی منو بیرون بکشی،
‫اون نمادی که تو گذشته کشیدم
‫اینجا، تو زمان حال ‫هم روی این کاغذ ظاهر می‌شه.
‫از وقتی از شهر زدیم بیرون
‫منتظر بودی این کارو بکنی، نه؟
‫آره، همینطوره.
‫باشه.
‫فرض کنیم این کار جواب بده،
‫فرض کنیم از این قضیه ‫جون سالم به در ببری
‫و یه نشونه‌صفحه درست‌حسابی داشته باشی، ‫چه کمکی به ما می‌کنه؟
‫چون از اون به بعد،
‫هر نقطه‌ای از داستان ‫که بخوام برم سراغش،
‫مثلاً فصلی درست قبل از اینکه ‫پدرم کشته بشه...
‫اینجا داخل تاهای کاغذ می‌نویسمش،
‫دوباره کاغذو تا می‌کنم، ‫از آستانه رد می‌شم،
‫و نشونه ‌صفحه منو می‌بره همون‌جا.
‫داری ازم می‌خوای وایسم ‫و ببینم دوباره تشنج می‌کنی.
‫فقط پنج ثانیه می‌خوام.
‫نماد رو می‌کشم، ‫تو منو بیرون می‌کشی.
‫رندال، اگه این کار جواب بده، ‫همه‌ چی عوض می‌شه.
‫لطفاً.
‫پنج ثانیه.
‫بیا.
‫مواظب باش.
‫آره.
‫هی! ‫هی، هی، هی، هی!
‫هی، هی! ‫منم.
‫منم، منم. خوبی.
‫خوبی، خوب می‌شی.
‫نه!
‫لعنتی!
‫کار نکرد! ‫لعنتی، اصلاً کار نکرد!
‫ویکتور، بیا.
‫اونا اونجان.
‫اونم مثل بقیه ما ‫با یه ماشین اومده بود اینجا.
‫فکر می‌کردم کت زردش بامزه‌ست.
‫ما فکر می‌کردیم اونم مثل ماست. ما...
‫آوردیمش پیش خودمون ‫و باهاش دوست شدیم.
‫ولی اون مثل ما نبود.
‫وقتی همه مُردن،
‫وقتی مامانو کنار درخت بطری ‫پیدا کردم، دیدمش.
‫داشت می‌خوردش.
‫یا خدا...
‫خب، پس قطعاً شکسته.
‫ولی صبر می‌کنیم تا ورمش بخوابه،
‫بعدش استخون رو جا می‌ندازیم.
‫- باشه. ‫- باشه؟
‫می‌دونم همه اینا یه کم ترسناکه.
‫اینم فقط یه امتحان دیگه‌ست. ‫واسه همین اینجاییم.
‫خدا داره امتحانمون می‌کنه و بهمون اجازه ‫می‌ده ایمانمون رو بهش ثابت کنیم.
‫آره.
‫می‌دونم این حرف‌ها ‫براتون مسخره به نظر میاد.
‫نه، اصلاً اینطور نیست.
‫داستان حضرت ابراهیم رو می‌دونی؟
‫نه، نمی‌دونم.
‫یه مرد ساده بود،
‫با ایمانی تزلزل‌ناپذیر و مطیعِ امرِ خدا.
‫یه روز، خدا ابراهیم رو امتحان کرد،
‫و بهش دستور داد تنها پسرش رو بکشه،
‫تا از این راه، ایمانش رو ثابت کنه.
‫اما در آخرین لحظه خدا مداخله کرد
‫و یه قوچ فرستاد تا به جاش قربانی بشه.
‫می‌بینی،
‫خدا هیچ‌وقت قصد نداشت ‫که ابراهیم پسرشو بکشه.
‫فقط لازم بود بدونه ‫که این کارو می‌کنه یا نه.
‫هی.
‫اشکالی نداره کِنی هم بیاد پیشمون؟
‫ببینید، می‌دونم این چقدر ‫عجیب به نظر میاد، بچه‌ها، ولی...
‫فاطیما، باید بدونم ‫چرا داری این کارو می‌کنی.
‫دلیلش رو بهت گفتم.
‫چرا داری «الان» انجامش می‌دی؟
‫هرچی که هست، ‫باید بهم بگی. خواهش می‌کنم.
‫نذار این‌جا باعث بشه ‫از حرف زدن با من بترسی.
‫هنوز حسش می‌کنم.
‫اون چیزی که تو وجودم بود... ‫هنوز حسش می‌کنم.
‫- خب. ‫- چطوری حسش می‌کنی؟
‫انگار به هم وصلیم.
‫یه بخشی از من، ‫همون چیزی رو حس می‌کنه که اون حس می‌کنه.
‫باشه. و این چیزی که داری می‌سازی...
‫قراره چی کار کنه؟ ‫اتصال رو قطع کنه؟
‫این ارتباط دوطرفه‌ست.
‫درسته.
‫اون هم چیزهایی رو ‫که من حس می‌کنم، حس می‌کنه.
‫می‌فهمه چقدر می‌ترسم. ‫و لذت می‌بره.
‫ولی وقتی دارم اینو می‌سازم،
‫باعث می‌شه حس قدرت کنم.
‫باعث می‌شه کمتر بترسم.
‫باشه.
‫تنها راهیه که بلدم ‫باهاش مقابله کنم.
‫درسته.
‫ای بابا.
‫فکر می‌کنی ساختن اون چیز
‫واقعاً می‌تونه کمک کنه؟
‫چی بگم.
‫ولی خب، ‫با توجه به همه این اتفاقات،
‫داشتن یه قهرمان تو جبهه خودمون...
‫الان بدترین چیز دنیا نیست.
‫من خبرش رو پخش می‌کنم...
‫خوبه.
‫که بهش فضا بدن.
‫نذار کسی بره داخل اون اتاق.
‫- باشه. ‫- باشه.
‫بوید؟
‫باید بریم.
‫الان.
‫بوید، چی شده؟
‫فقط یه دقیقه بهم بده.
‫چی؟
‫نه، این...
‫باشه، دسته‌بندی جدید،
‫کارتون‌های صبح شنبه. ‫باشه، اول من می‌گم.
‫جتسون‌ها.
‫فلینتستون‌ها.
‫عالیه.
‫باشه؟
‫آماده‌ای؟
‫باشه. بزن بریم.
‫راجر، حالت خوبه؟
‫لعنتی، این دیگه چیه؟
‫مامان؟
‫لعنتی.
W W W . M O V I E S H O . C O M
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M