‫آنچه گذشت...
‫میراندا چیزهایی رو که اینجا می‌دید ‫نقاشی می‌کرد.
‫یکی از اون نقاشی‌ها ‫تصویر یه مرد با کت زرد بود.
‫فکر می‌کردم اونم مثل ماست.
‫اما مثل ما نبود.
‫وقتی مامان رو کنار درخت بطری پیدا کردم دیدمش.
‫داشت مامان رو می‌خورد.
‫تاحالا به این فکر کردی که شاید ‫همه اینا فقط یه خواب باشه؟
‫اون چیزی که تو وجودم حمل می‌کردم... ‫هنوز حسش می‌کنم.
‫انگار با هم در ارتباطیم.
‫بخشی از من، همون چیزی رو حس می‌کنه ‫که اون حس می‌کنه.
‫یه چیزی درباره اون عروسک‌ها هست.
‫فکر کنم قبلاً دیدمشون.
‫یادم اومد.
‫یادم اومد چطوری بهشون صدمه بزنم.
‫اینجاست که بچه‌ها قربانی شدن.
‫بگو وقتی همین الانشم شکست خوردیم، ‫چطور نجاتشون بدیم!
‫ازم می‌خوای تو یه عملیات انتحاری کمک کنم، چون...
‫فکر می‌کنی استخون‌های بچه‌ها اون پایین دفن شده!
‫آره! یه در مخفی اونجا بود.
‫یادت میاد دری توی زیرزمین ‫اقامتگاه گروهی دیده باشی؟
‫تو می‌خوای من برم توی اون تونل‌ها!
‫پس اون در لعنتی رو نشونم بده!
‫- یا خدا. ‫- باید یه نقشه بکشیم.
‫- تونستی؟ ‫- هنوز نه.
‫می‌خوام خرابش کنم.
‫نه. می‌دونی چیه؟
‫اگه پلمپ شده، ‫احتمالاً بهتره همون‌طوری بمونه.
‫- آره؟ ‫- آره.
‫فقط محض احتیاط.
‫زندگی‌مون واقعاً عجیبه، لعنتی.
‫آره، عجیبه.
‫هیچی؟
‫طبقه بالا نیست.
‫شاید اون...
‫ولش کن.
‫عصر بخیر.
‫- ناخوش احواله. ‫- آره.
‫واقعاً فکر می‌کنی الان وقت مناسبی برای...
‫چاره‌ای ندارم.
‫خب، می‌خوای باهات بیام؟
‫نه، خودم حلش می‌کنم.
‫هنری.
‫چی شده؟ کاری از دستم برمیاد؟
‫هی، میشه بیای بالا یه کلمه باهات حرف بزنم؟
‫چی شده؟
‫هیچی، هیچی.
‫ویکتور حالش خوبه؟
‫ویکتور خوبه. ببین، من فقط...
‫یه چیزی هست که باید به همه بگم.
‫اما چیزیه که فکر می‌کنم...
‫تو و ویکتور باید اول بشنوید.
‫واسه همین، فقط می‌خوام با دوتاتون حرف بزنم؛ همین.
‫باشه.
‫نه، خوبم!
‫مطمئنی؟
‫لازمه دوباره بگم؟
‫اینا لباسای باباست؟
‫آره.
‫بعضی وقتا منم دوست دارم وسایلش رو نگاه کنم.
‫جولی اومد خونه.
‫باشه.
‫بیا بریم حرف بزنیم، باشه؟
‫عروسک‌های غول‌پیکر؟
‫مامان بود که کشتش.
‫با یه توتم جادویی بهش زد.
‫از کجا می‌دونستی که جواب میده؟
‫خب، من...
‫یادم اومد.
‫چی یادت اومد؟
‫یه چیزی هست که باید به هردوتون بگم.
‫و چیزیه که...
‫خیلی برام سخت بوده که...
‫درکش کنم.
‫باورش کنم.
‫مامان، هر چی هست، فقط... فقط بگو.
‫من قبلاً اینجا بودم.
‫چندین بار.
‫برمی‌گرده به همون اولِ اول.
‫آخرین باری که اینجا بودم، من میراندا بودم.
‫مادر ویکتور بودم.
‫دیوونه شدی؟
‫هنری...
‫نمی‌خوام این چرت ‌و پرت‌ها رو بشنوم.
‫اصلاً می‌فهمی چی... چطور جرات می‌کنی؟
‫چطور...
‫شاید بهتر باشه بشینی.
‫نکن!
‫به من نگو چی کار کنم!
‫میای اینجا...
‫و این حرف‌ها رو می‌زنی؟
‫اینکه همسر من... نه.
‫ویکتور، پاشو بریم.
‫مجبور نیستی اینا رو بشنوی.
‫اشکالی نداره، بابا.
‫اشکالی نداره؟ خیلی هم اشکال داره!
‫خیلی خب، بیاید همه‌مون...
‫نه!
‫دیگه بسه.
‫ویکتور، همه چیزهایی که گفتم رو متوجه شدی؟
‫کسی ادعا نمی‌کنه که تبیتا...
‫وقتی گفتم اون قبلاً اینجا بوده، که مادر تو بوده،
‫باید درک کنی...
‫خواهش می‌کنم بسه. ‫دیگه نمی‌خوام حرف بزنی.
‫باشه.
‫من...
‫فکر کنم باید...
‫باید درباره‌ی اون مرد کت زرده بفهمیم.
‫چه ربطی به اون داره؟
‫همه‌ چی. اگه اون برگشته باشه...
‫ممکنه همه ‌چی دوباره اتفاق بیفته.
‫اگه تو و تبیتا قبلاً اینجا بودید یعنی...
‫یعنی ما همه‌مون قبلاً اینجا بودیم؟
‫نه.
‫فکر نکنم.
‫پس ما اینجا چه غلطی می‌کنیم؟
‫این بچه‌هایی که قربانی شدن...
‫این همه ساله که دارن به من و تبیتا التماس می‌کنن ‫که کمکشون کنیم،
‫تموم این سال‌ها،
‫و فکر می‌کنم یه جورایی،
‫شاید تو هم اون صدا رو شنیدی.
‫میشه یه لحظه مکث کنیم ‫و درباره‌ی این حرف بزنیم که
‫همه‌ی اینا از یه توهم قارچی میاد؟
‫آخه این چه فرقی با بقیه‌ی ‫نظریه‌های دیوانه‌واری داره
‫که مردم درباره‌ی این مکان داشتن؟
‫به‌خاطر اون دری که تو زیرزمین بود.
‫همون دری که پشت دیوار بود.
‫ببین کریستی، اولین نفری که همه‌ی ‫این حرف‌ها رو چرندیات نامید من بودم،
‫باشه، ولی حقیقت اینه که
‫جید توی اون توهم چیزی دید
‫که امکان نداشت از قبل بدونه.
‫ولی از کجا بدونیم که این فقط...
‫آخه این مکان چیزهای عجیب‌غریب زیادی ‫می‌کنه تو کله‌مون.
‫می‌دونم.
‫باور کن، منم به این فکر کردم.
‫پس این چه فرقی داره؟
‫به‌خاطر کاری که با جیم کردن.
‫اون پیامی که روی دیوار بود، ‫«آگاهی بهایی داره».
‫ممکنه جیم به‌خاطر چیزهایی که
‫تبیتا و جید به یاد آوردن مرده باشه.
‫ببینید، اون پیام فقط برای ترسوندن ما بود.
‫ولی فکر کنم اون پیام یه چیز دیگه رو به ما میگه.
‫اینکه ما نزدیکیم.
‫برای اولین بار، ‫نزدیکیم که این مکان رو کشف کنیم.
‫وقتی دشمنت تهدیدت می‌کنه، درسته؟
‫سعی می‌کنه بترسونتت،
‫این یعنی اونا ازت می‌ترسن.
‫و تو فکر می‌کنی این مکان از ما می‌ترسه
‫که داریم استخوان‌های این بچه‌ها رو بیرون می‌کشیم،
‫چون شاید این همون چیزی باشه ‫که ما رو به خونه می‌رسونه؟
‫آره.
‫فکر کنم بهشون گفتی.
‫هنری...
‫این... این حقیقت نداره.
‫هنری.
‫هر چی... هر چی اون درباره‌ی زنم گفت،
‫درباره‌ی تبیتا، درباره‌ی اون،
‫حقیقت نداره!
‫کاری که داری می‌کنی...
‫باشه.
‫درست نیست.
‫درستش می‌کنم.
‫هنری، صبر کن.
‫میراندا درست می‌گفت!
‫هی! اسمش رو به زبون نیار!
‫گوش بده به من. نجات دادن اون بچه‌ها
‫تنها راهیه که همه‌مون رو برگردونه خونه.
‫نه!
‫داریم سعی می‌کنیم ‫کاری که اون شروع کرد رو تموم کنیم!
‫نه! نه، تو به من گوش بده.
‫شاید فکر می‌کنی داری به مردم کمک می‌کنی.
‫شاید فکر می‌کنی اونقدر باهوشی ‫که می‌تونی همه رو به خونه برگردونی،
‫ولی بهت قول میدم،
‫تنها چیزی که به بار میاری درده.
‫تو نمی‌تونی چیزهای مرده رو نجات بدی!
‫مهم نیست چقدر فکر می‌کنی باهوش لعنتی هستی.
‫هی.
‫بهش زمان بده.
‫آروم میشه.
‫کارهای زیادی داریم.
‫آره.
‫داری چی کار می‌کنی؟
‫هیچ کار.
‫جولی، بوش از پنجره میاد.
‫فقط... کمک می‌کنه مسائل رو هضم کنم.
‫خب؟
‫جدی؟
‫بعد از همه‌ی چیزهایی که دیشب بهمون گفتی،
‫این همون چیزیه که می‌خوای بهش پناه ببری؟
‫می‌خوای ایتن این رو ببینه؟
‫چی رو؟
‫هیچی، هیچی.
‫پس، حالا ویکتور برادر منه؟
‫چی؟
‫خب، اگه تو میراندا هستی،
‫اون‌وقت من و ویکتور نباید برادر باشیم؟
‫اینا واقعی نیست، ایتن.
‫چی؟
‫ببین مامان، می‌دونم تو و جید فکر می‌کنید
‫این معمای بزرگ اینجا رو حل کردید ولی...
‫واقعی نیست.
‫این مکان به ما واقعیت رو نمیده.
‫ایده‌های داغون و پیچیده‌ای میده.
‫باشه، باشه، جولی، به من گوش کن.
‫اگه به هر چیزی، هر شک و تردیدی داشتم،
‫اصلاً چیزی نمی‌گفتم.
‫جید و بوید هم به همه‌ی اهالی اقامتگاه گروهی نمی‌گفتن.
‫- به مردم گفتن؟ ‫- آره!
‫- دیوونه شدی؟ ‫- این می‌تونه راه برگشتنمون به خونه باشه!
‫مامان! کاش مردم دست از این مزخرفات برمی‌داشتن.
‫کجا داری میری؟
‫یه جایی که ایتن نبینه.
‫- یعنی چی؟ ‫- هیچی. جولی!
‫چی؟
‫باید بدونم حالت خوبه.
‫حالم خوب نیست.
‫ولی به خودم آسیب نمی‌زنم.
‫پس...
‫ویکتور اومد.
‫سلام.
‫سلام، ویکتور.
‫باید... باید درباره‌ی مرد کت زرد بفهمم.
‫این یعنی باید یه کار ترسناک انجام بدم.
‫لطفاً باهام میای؟
‫دارم میگم فقط یه فرصت برای این کار داریم.
‫پس باید هر سوالی که به ذهنمون می‌رسه بپرسیم
‫و بعد دوباره همون‌ها رو بپرسیم.
‫پس غیر از ما سه نفر، کی توی تونل‌ها بوده؟
‫ویکتور قطعاً بوده.
‫تبیتا هم وقتی خونه فرو ریخت.
‫عالیه. ‫این یه شروعه.
‫هر اطلاعاتی که می‌تونیم درباره‌ی ‫نقشه‌ی اونجا به دست بیاریم لازم داریم.
‫نقشه بکشید، طرح بزنید... ‫هر کاری لازمه بکنید.
‫برام مهم نیست. ‫می‌خوام تک‌تک ورودی‌ها
‫و خروجی‌های اون اتاق رو بدونم،
‫اینکه چقدر باید حفاری کنیم،
‫و بعدش بفهمیم چطوری خودمون رو به کشتن ندیم.
‫درسته؟ ‫با رندال حرف بزن.
‫درباره‌ی چی؟
‫اون کلی وقت توی اتوبوس بود
‫و شب‌ها می‌دید اون چیزا از جنگل میان بیرون.
‫پس باید هرچقدر می‌تونیم ‫درباره‌ی رفتارهاشون اطلاعات جمع کنیم،
‫الگوهاشون... حداقل یه شمارش تقریبی ‫ازشون داشته باشیم.
‫خیلی خب، اگه قراره بریم توی لونه‌شون،
‫می‌خوام دقیق بدونم با چندتاشون طرفیم. ‫درسته.
‫این مکان کار رو برامون آسون نمی‌کنه.
‫همین که فشار بیاریم، اونم محکم پس می‌زنه.
‫آره. من یه فکری درباره‌ی اون دارم، پس...
‫دستت چی شده؟
‫هیچی، هیچی.
‫ببینین، ما همین الان به همه‌ی آدمای اون بیرون
‫یه مشت حرف واقعاً داغون‌کننده زدیم.
‫هرچی بیشتر فرصت داشته باشن ‫تو ذهنشون باهاش کلنجار برن،
‫احتمالش بیشتره یکی به سرش بزنه ‫یه کار احمقانه بکنه.
‫پس باید هوشمندانه انجامش بدیم، ‫ولی باید سریع انجامش بدیم.
‫مشغول بشیم.
‫چشم، قربان.
‫روزای ساده‌تری بودن، نه؟
‫اون کاری که بهم دادی ‫فقط برای مشغول کردنم نبود، نه؟
‫نه.
‫امیدوار بودم شاید یه چیز به‌دردبخور
‫درباره‌ی تبیتا و جید پیدا کنی.
‫واقعاً فکر می‌کنی که اونا...
‫ببین، ما داریم درباره‌ی تناسخ حرف می‌زنیم، خب؟
‫- این دیگه یه چیز کاملاً متفاوته... ‫- آره...
‫آره.
‫ببین، اگه قراره بری پایین توی اون تونل‌ها،
‫به کمک نیاز داری.
‫آره، لازم دارم. و من و تو
‫وقتش که رسید درباره‌ش حرف می‌زنیم.
‫ولی الان می‌خوام برگردی توی اون زیرزمین...
‫نه، بوید، من باید...
‫می‌دونی، این فقط... ‫فقط تو نیستی.
‫ما اون پایین یه تیم کامل لازم داریم.
‫و یه تیم دوم هم توی انباری‌های غذاخوری لازم داریم.
‫دنبال چی بگردن؟
‫هر چیزی که درباره‌ی ‫یه مرد با کت‌وشلوار زرد بهم اطلاعات بده.
‫یه مرد...
‫اون دیگه کدوم خریه؟
‫آره. امیدوارم چیزی که پیدا می‌کنی بهم بگه...
‫مطمئنی فقط دنبال یه چیزی نیستی
‫که ذهن همه رو از این دیوونگی لعنتی دور نگه داره؟
‫گوش کن، اگه قراره این کار رو بکنیم،
‫باید دقیق بدونیم اون بیرون چی منتظرمونه.
‫تمام اطلاعاتت همینه؟
‫یه مرد با کت‌وشلوار زرد؟
‫می‌دونیم اواخر دهه‌ی هفتاد اینجا بوده.
‫وقتی ویکتور بچه بوده.
‫فکر کنم همینم یه شروعه.
‫زمونه ساده‌تر.
‫آره.
‫حالش چطوره؟
‫از نظر شناختی، به نظر خوبه.
‫در مورد آسیب احتمالی، ‫سونوگرافی رو از درمانگاه آوردم.
‫و؟
‫چیز فاجعه‌باری ندیدم،
‫ولی بدون سی‌تی یا ام‌آر‌آی... ‫آره،
‫بخش سختش اینه که مجبورش کنیم ‫به خودش فشار نیاره.
‫آره.
‫- خب، می‌تونی بری ببینیش. ‫- کریستی!
‫- چی؟ ‫- چی؟ بی‌خیال.
‫باید درباره‌ی جید و تبیتا بهم می‌گفتی.
‫قرار بود تو این ماجرا با هم باشیم.
‫نه، آره. هستیم. ‫هستیم.
‫ولی... هستیم.
‫هستیم.
‫- حالت چطوره؟ ‫- خوبم.
‫- و لرزش‌ها؟ ‫- دارم باهاشون کنار میام.
‫هنوز چیزهایی که وجود ندارن رو می‌بینی؟
‫نه. ‫نه، فقط همون یه بار بود.
‫جون خیلی‌ها دست توئه، بوید.
‫آره.
‫بیا کلینیک.
‫می‌خوام معاینه‌ت کنم.
‫آره. آره.
‫آره.
‫سلام.
‫حالت چطوره؟
‫بهتر از قیافه‌ای که داری.
‫شاید بهتر باشه تو اینجا دراز بکشی.
‫آره، شاید.
‫شنیدم پایین یه جلسه‌ی مهم داشتی.
‫آره، داشتیم.
‫پس فکر کردی ایده‌ی خوبیه
‫که یه خونه پر از آدمای از نظر ‫روانی ناپایدار رو جمع کنی
‫و کل شب رو درباره‌ی تناسخ
‫و استخون‌های بچه‌های مرده حرف بزنی.
‫- چاره‌ای نداشتم. ‫- آره.
‫چون با پتک زدی دیوار منو خراب کردی.
‫اون در چیزیه که باید نگرانش باشیم؟
‫نه، سعی کردیم بازش کنیم، پلمپ شده‌ست.
‫جید گفت به تونل‌ها راه داره،
‫برای همین یه طلسم اضافه روش گذاشتیم ‫که خیالمون راحت باشه.
‫راجر رو دفن کردی؟
‫هنوز تو آلونکه.
‫لعنتی، بوید...
‫باید یه جای جدید پیدا کنیم.
‫- برای چی؟ ‫- برای دفن کردن آدما!
‫قبرستون... قبرستون پر شده.
‫جیم و کشیش رو هم به زور جا دادیم.
‫خبر خوب دیگه‌ای هم هست که بخوای بهم بدی؟
‫ببین.
‫باید هر چی درباره‌ی توتم‌‌هایی که
‫از مکان اسکان آوردی می‌دونی رو بهم بگی.
‫همونی که تبیتا استفاده کرد تا اون عروسک رو بکشه.
‫همه‌شو بهت گفتم.
‫دوباره برام بگو.
‫چرا؟
‫چون امشب می‌خوام بفهمم روی اون چیزهایی
‫که از جنگل میان بیرون اثر دارن یا نه.
‫ایده‌ی افتضاحیه.
‫فرض کن واقعاً یکیشون رو بکشی.
‫ظاهراً اونا حتی نمی‌میرن.
‫حاضری جون یه نفر دیگه از بچه‌هامون رو هم
‫مثل فاطیما به خطر بندازی؟
‫چیزی که من می‌خوام اینه که ‫بچه‌هامون رو توی تونل‌ها امن نگه دارم.
‫پس بذار فعلاً با یکی از مشکلات سر و کله بزنیم.
‫باشه؟
‫باشه، پس من سه نفر رو می‌خوام که با الجین
‫برن سراغ انباری غذاخوری،
‫بقیه‌تون هم میاید زیرزمین پیش من.
‫و یادتون باشه، سریع ولی با دقت، باشه؟
‫از پسش برمیایم.
‫تو قراره با اون بری.
‫آقا، شما این طرفید.
‫اینجا چی کار می‌کنی؟
‫درباره‌ی راجر چیزی می‌دونستی؟
‫راجر؟
‫آره.
‫باغبانی.
‫آره، تقریباً همه‌ی حرف‌هایی که می‌زدیم
‫درباره‌ی باغچه‌ی خونه‌شون بود.
‫مامانم همیشه می‌گفت وقتی آدما می‌میرن،
‫فقط میرن یه جای دیگه.
‫اون خیلی به بهشت و جهنم اعتقاد نداشت؛
‫فقط معتقد بود مرگ یه جور گذره
‫به یه جای دیگه که ما نمی‌تونیم ببینیمش.
‫یادمه وقتی فوت کرد،
‫این حرفش چقدر بهم آرامش داد.
‫ولی اونجا هرجایی که هست،
‫راجر نمی‌تونه بره.
‫چون اون هنوز اینجاست.
‫همه‌شون هنوز اینجان.
‫هر کاری دارن می‌کنن تا اون استخون‌ها رو پیدا کنن، ‫باید کمکشون کنیم.
‫ببین، پس می‌دونیم
‫که اونا معمولاً تو خیابون پخش میشن، درسته؟
‫و طبق حرفای رندال، اونا الگو دارن؛
‫بعضی‌هاشون آیین‌های شبانه دارن
‫و می‌تونیم از این استفاده کنیم.
‫پس فرض کن یکیشون رو اینجا گیر بندازیم.
‫درسته، سریع و حساب‌شده هدف می‌گیریم، ‫می‌چرخیم،
‫و مستقیم برمی‌گردیم تو کلانتری.
‫- درسته؟ ‫- قطعاً.
‫و حتی... حتی اگه...
‫حتی اگه در کلانتری هم بسته باشه،
‫کلی راه فرار تو طول خیابون داریم.
‫باشه، اگه یه جای کار بلنگه چی؟
‫خب، بداهه عمل می‌کنیم.
‫ببین، اونا عادت کردن ما تو خونه‌هامون قایم شیم،
‫درها رو قفل کنیم، پرده‌ها رو بکشیم،
‫و سعی کنیم نادیده‌شون بگیریم.
‫آخرین چیزی که انتظار دارن اینه که
‫یکیمون مستقیم بره سمتشون.
‫خلاصه اینکه، این چیزها می‌تونه بهشون صدمه بزنه،
‫حتی سرعتشون رو کم کنه. ‫این باعث میشه رفتن به داخل
‫تونل‌ها خیلی امن‌تر بشه.
‫خب، کی قراره با اون چیز
‫بدوئه بیرون؟
‫من.
‫کسی خونه‌ست؟
‫کسی اینجا نیست؟
‫تبیتا؟
‫باید باهات حرف بزنم.
‫سلام؟
‫این همون ماشینیه که مرد کت زرد ‫باهاش اومد اینجا؟
‫آره.
‫خب، دنبال چه جور سرنخ‌هایی بگردیم؟
‫نمی‌دونم.
‫از صندوق‌عقب شروع کنیم.
‫زیادم ترسناک نیست.
‫اون ماشین میرانداست؟
‫آره.
‫میشه بریم توش؟
‫نه عزیزم، فکر نمی‌کنم فکر خوبی باشه.
‫چرا نباشه؟
‫مامان؟
‫باید بریم.
‫چیزی پیدا کردی؟
‫باید بریم. همین الان باید بریم!
‫ویکتور، چی پیدا کردی؟
‫یه کیسه دندون.
‫- چی چی؟ ‫- اونجا بود...
‫بیا، باید ببینیشون. بیا!
‫نه، نه!
‫نه، اون باید آماده باشه.
‫باشه، صبر کن. آماده برای چی؟
‫- اون باید باشه، چون... ‫- صبر کن!
‫تو واقعاً مادر منی؟
‫- ویکتور... ‫- متوجه نیستی؟
‫نمی‌بینی؟ دفعه قبل که اومدی اینجا.
‫یه پسر و یه دختر آوردی، ‫و اون مرد کت زرد پیداش شد.
‫همه مردن، جز اون پسر!
‫اون پسر زنده موند.
‫و تنها و وحشت‌زده بزرگ شد.
‫و آماده نبود.
‫و حالا تو دوباره با یه پسر و یه دختر اینجایی،
‫و اون مرد کت زرد برگشته.
‫- مامان، یعنی چی؟ ‫- نه، چیزی نیست...
‫- باید آماده باشی، ایتن. ‫- هی، ویکتور.
‫- باید بدونی چی داره میاد. ‫- نه، ویکتور.
‫باید تمومش کنی! بس کن! ‫بس کن! ایتن!
‫چت شده؟
‫ایتن!
‫هی. بیا تو.
‫ببخشید، نمی‌خواستم مزاحمت بشم.
‫نه، نه. ‫اصلاً مزاحم نیستی.
‫چیکار می‌تونم برات بکنم؟
‫فقط...
‫داشتم به چیزی که صبح گفتی فکر می‌کردم.
‫درباره‌ی... درباره‌ی رفتن به تونل‌ها
‫تا اون استخون‌ها رو بیرون بکشیم.
‫خطرناک نیست؟
‫خب، آره.
‫آره، هست.
‫ولی ممکنه همونی باشه که کمک کنه برگردیم خونه.
‫چطوری؟
‫خب، هنوز دقیق نمی‌دونیم چطوری.
‫ولی اون چیزهایی که شب‌ها میان بیرون،
‫مردم... مردم میگن اونا توی تونل‌ها زندگی می‌کنن.
‫درسته، آره.
‫پس، اگه اون استخون‌ها مهم باشن، ‫نمی‌ذارن راحت
‫برید اون پایین و برشون دارید.
‫نه، نمی‌ذارن. ولی...
‫معلوم شده که شاید یه برگ برنده‌ی جدید داشته باشیم.
‫یادت هست صبح که گفتم
‫تبیتا از یکی از این‌ها استفاده کرد ‫تا اون عروسک رو
‫تو محل اسکان بکشه؟
‫آره.
‫خب، امشب، می‌بینیم که
‫اینا با اون موجوداتی که از جنگل ‫میان بیرون چیکار می‌کنن.
‫واقعاً؟
‫دلیلی داره که نقشه‌ی تونل‌ها رو نمی‌کشیم؟
‫درک فضایی بهتری دارم.
‫وقتی داشتم شرکتم رو طراحی می‌کردم ‫از این تکنیک استفاده کردم.
‫باشه؟ اگه ابعاد
‫چیزی که می‌خوای خلق کنی رو تجسم کنی،
‫اون فضایی که می‌خوای توش حرکت کنی رو،
‫کمک می‌کنه که یه...
‫خب، ما دقیقاً شرکت طراحی نمی‌کنیم. مگه نه؟
‫مهم نیست.
‫باید اصول چیزهایی که بلدی رو به کار بگیری.
‫باشه.
‫صبر کن! ‫قبل از اینکه بیای اینجا چیکار می‌کردی؟
‫- چی؟ ‫- قبل از اینکه بیای شهر.
‫چیکار می‌کردی؟ شغلت چی بود؟
‫میشه لطفاً تمرکز کنیم؟
‫بی‌خیال، ‫تو می‌دونی من چیکار می‌کردم.
‫آره. ‫آره، می‌دونم چیکار می‌کردی.
‫همه می‌دونن چیکار کردی، چون...
‫هیچ‌وقت دهن لعنتیت رو نمی‌بندی.
‫اگه حدس بزنم، ‫بهم میگی درست گفتم یا نه؟
‫- نه. ‫- آتش‌نشان.
‫- نه. ‫- مدیر فروشگاه.
‫چرا... چرا این دو تا اولین حدس‌هات بودن؟
‫خب، من...
‫چقدر سیم‌کشی‌.
‫آره، ما یه جورایی وسط...
‫خب، جلوی کارت رو نمی‌گیرم.
‫فکر می‌کنی کنی قبل از اینکه بیاد اینجا ‫چی کاره بوده؟
‫خیلی خب. ‫من توی بخش ورزش‌های جوانان کار می‌کردم.
‫- مربی بودی؟ ‫- نه. مسئول اداری بودم.
‫- مربی کنی. اینو دوست دارم. ‫- نه. بس کن،
‫میشه فقط روی نقشه‌ها تمرکز کنیم؟
‫هی.
‫- اوضاع چطوره؟ ‫- کنی مربی بوده.
‫خدای من.
‫باید برات یه سوت بخریم.
‫عالیه، هی، کنی، میشه بیرون باهات حرف بزنم؟
‫آره.
‫میگم هنری. ‫قبل از اینکه بیای اینجا چیکار می‌کردی؟
‫تقریباً همین کاری که الان دارم می‌کنم.
‫تا چند لحظه دیگه میام اونجا.
‫سلام.
‫شماها چیکار می‌کنید؟
‫داریم یه سری چیزها رو توی انباری چک می‌کنیم.
‫میشه بشینم؟
‫باشه.
‫هیچ‌وقت فرصتش پیش نیومد
‫که بگم چقدر بابت پدرت متاسفم.
‫چشمت چطوره؟
‫- منظورم اینه که... ‫- می‌دونم منظورت چیه.
‫کریستی میگه خیلی خوب داره جوش می‌خوره.
‫می‌خوای بهم بگی چه اتفاقی افتاد؟
‫نه.
‫خب، حدس می‌زنم ماجرای مادرمو شنیدی.
‫فکر می‌کنی راسته؟
‫اون که فکر می‌کنه راسته.
‫و این حسابی منو می‌ترسونه.
‫آخه چرا؟
‫چون هر بار که کسی اینجا حس می‌کنه
‫که یه هدف داره،
‫یا اینکه یه حقیقتی رو کشف کرده،
‫همیشه آخرش یکی می‌میره.
‫ولی اینجا یه حقیقتی وجود داره.
‫- منظورم اینه که، باید باشه. ‫- چرا؟
‫چرا این مکان لعنتی نمی‌تونه
‫فقط یه بی‌رحمی تصادفی لعنتی باشه که
‫بدون هیچ دلیلی وجود داره ‫جز اینکه دقیقاً همین کاری رو بکنه که داره می‌کنه؟
‫ببین، می‌دونم می‌خوای باور کنی که اینا
‫همه‌ش بخشی از نقشه‌ی خداست...
‫- باور دارم. ‫- خب، عالیه،
‫پس برام توضیح بده ‫چرا چشمت رو از دست دادی.
‫همه داریم امتحان میشیم.
‫پس بخشی از امتحان تو اینه که ناقص بشی؟
‫ببخشید...
‫آدم عوضی‌ام.
‫یه حقیقتی پشت همه ایناست.
‫ولی می‌دونی این مکان چطوری برنده میشه؟
‫با فرو کردن کلی دروغ تو سرت
‫که حقیقت رو باور نمی‌کنی
‫حتی وقتی درست جلوی چشماته.
‫کارت درست نیست، می‌دونی.
‫گفتی.
‫آره، این اراجیف رو به خورد ملت میدی.
‫منظورم اینه که، به پسرم بگی مادرش...
‫خب، این کار درستی نیست.
‫تا حالا با تبیتا حرف زدی؟
‫با زنی حرف زدم که ادعا می‌کنی
‫تناسخ همسر مرده‌ی منه؟
‫نه، فرصتش رو نداشتم.
‫وقتی رفتم بهش سر بزنم نبود.
‫می‌دونی، شاید اگه یکم کمتر...
‫چی؟ ‫چی شد؟
‫اون صدا رو می‌شنوی؟
‫به هوش اومد.
‫هنری، اگه می‌شنوی دو بار پلک بزن.
‫ویـ...
‫بابا؟
‫چ...؟
‫بابا. بابا.
‫سلام.
‫- و... ‫- بابا. پیشم بمون.
‫هنری!
‫هنری.
‫هی، هنری. چیه؟ چی شد؟
‫چیه؟ هی.
‫چی شد؟
‫باید برم.
‫بذار من انجامش بدم.
‫چی؟
‫بذار من برم بیرون.
‫نه، نگاه کن، ‫تو به اندازه کافی کار کردی.
‫فقط باید مطمئن بشم که
‫مردم دم درهاشون آماده‌ن که منو راه بدن تو.
‫یوقت اگه اوضاع خراب شد.
‫من برادرم رو کشتم.
‫سعی کردم یه پسربچه رو به قتل برسونم.
‫هیچ جوره نمی‌تونم جبران کارمو بکنم.
‫خب، امشب مرخصی‌ته.
‫وقتی رفتیم توی تونل‌ها، ‫اون موقع بهت نیاز دارم.
‫مراقب باش، بوید.
‫تو فقط مطمئن شو که جلوی در خونه‌ت هستی، باشه؟
‫وقت بازیه.
‫خب.
‫خوب شد.
‫هی. هی. ‫داری چی کار می‌کنی؟
‫یوگا. به نظرت دارم چی کار می‌کنم؟
‫بیا برگردیم تو تخت.
‫خواهش می‌کنم.
‫باشه.
‫داره دیوونم می‌کنه.
‫اصلاً این پایین چیکار می‌کنی؟
‫فکر کردم طبقه بالا
‫داشتی روی اون پروژه‌ت کار می‌کردی.
‫یه کم دست‌تنهائیم.
‫الیس و کنی دارن تو شهر به بوید کمک می‌کنن.
‫درسته.
‫دیگه نمی‌تونم همین ‌طوری اینجا دراز بکشم.
‫خب، ولی مجبوری.
‫حداقل فعلاً.
‫متاسفم.
‫نه، نیستی.
‫رفتار پرستاریت افتضاحه.
‫دانا، اگه این قضیه جید و تبیتا،
‫اگه واقعی باشه، ‫بعد از هر چیزی که اینجا از سر گذروندی،
‫واقعاً می‌خوای همین الان که داریم می‌ریم خونه بمیری
‫چون زیادی لجبازی که یه دقیقه تو تخت بمونی؟
‫قبلاً اینقدر زبون‌دراز نبودی.
‫آره، خب، من یه هیولای لعنتی به دنیا آوردم، پس،
‫آدما عوض میشن.
‫آره، عوض میشن.
‫امشب اینجا می‌مونی؟
‫اشکالی نداره؟
‫من... شنیدم بوید تو شهر چه نقشه‌ای داره
‫و ترجیح میدم امشب اون پایین نباشم.
‫از اون موجودات وحشت دارم.
‫خب، تنها نیستی.
‫به اقامتگاه گروهی خوش اومدی.
‫ممنونم.
‫هی، بهت گفت نقشه‌ش چیه؟
‫آره.
‫خیلی خب. با همه تو خونه‌ها حرف زدم.
‫- همه ‌چی آماده‌ست. ‫- باشه.
‫بریم آماده بشیم.
‫خیلی خب.
‫فکر کنم یه ساعتی بعد ‫از غروب بهشون وقت بدیم.
‫بذاریم اون بیرون مستقر بشن.
‫فکر کنن یه شب عادیه.
‫بابا.
‫چه خبره؟
‫من باید امشب برم بیرون.
‫چی؟ نه.
‫هی، ببین، منطقی‌تره.
‫چرا؟
‫من نفر دومتم.
‫آره؟ الان معاونتم و این کارها تو حیطه
‫وظایف منه تا تو مجبور نباشی. ‫به خاطر همینه.
‫نه. دمت گرم، ولی این نقشه منه، ‫ریسکش هم مال منه.
‫بابا، اگه یه چیزی خراب بشه چی؟
‫نمی‌تونیم از دستت بدیم.
‫پس می‌تونیم کنی رو از دست بدیم؟
‫منظورش این نیست. می‌دونی که.
‫گوش کن، قرار نیست این بحث رو ادامه بدیم.
‫بابا...
‫من این بحث رو ادامه نمیدم!
‫بابا، لعنتی تو نباید انجامش بدی!
‫ببین، امن نیست که بری اون بیرون.
‫نه با این وضعیتی که داری.
‫وضعیت...
‫خب، چه اتفاقی می‌افته، ‫اگه پات دیگه یاری نکنه چی؟ هان؟
‫مثل دفعه قبل؟ ‫اگه این دفعه نتونی بلند بشی چی؟
‫خیلی با دقت به من گوش کن. ‫هر دوتاتون، گوش کنید!
‫من کسی رو نمی‌فرستم اون بیرون ‫که جونش رو به خطر بندازه
‫در حالی که خودم اینجا بشینم مثل یه...
‫لعنتی، بس کنید!
‫لعنت بهش! ‫بسه!
‫بابا، لطفاً؟
‫خواهش می‌کنم.
‫چند تای دیگه دارن میان.
‫کجا؟
‫همون ‌جا.
‫می‌بینیشون؟
‫آره. دیدمشون.
‫ببین، یادت باشه،
‫اگه نتونستی برگردی داخل کلانتری،
‫بالا و پایین خیابون راه فرار داری.
‫در هر خونه‌ای یه نفر منتظرته.
‫و اگه نتونستی برسی به اون خونه‌ها،
‫تو کلیسا، اتوبوس،
‫غذاخوری، و انبار طلسم داریم.
‫پس امن‌ترین مسیری که می‌تونی رو پیدا کن ‫و... میگم، بدو.
‫حله.
‫کنی، به من نگاه کن.
‫چیزیم نمیشه.
‫خیلی خب.
‫باشه. باشه.
‫هی، یکی دو تای دیگه دارن از جاده میان.
‫آره، فکر کنم یکیشون رو داریم.
‫هنوز خیلی دوره. ‫صبر کن تا نزدیک‌تر بشه.
‫بوید، همون‌قدر نزدیک کافیه!
‫خیلی خب. بقیه پخش و پلا هستن.
‫وقت خوبیه. بزن بریم!
‫هی. آماده‌ام.
‫سریع و خشن.
‫بهش ضربه می‌زنی، فرار می‌کنی.
‫صبر نکن ببین چی میشه.
‫آماده‌ای؟
‫- آره. ‫- سه، دو...
‫- فکر کنم جواب داد! ‫- خیلی خب. بزن بریم...
‫شوخی کردم بابا.
‫از اونجا برو!
‫بابا، دارن جلوی درها رو می‌بندن!
‫نه!
‫طبق میلت پیش نمیره، نه؟
‫فکر کنم به مشکل خوردی، کنی.
‫نه.
‫من پدرت رو کشتم، می‌دونی.
‫صداهای خیلی عجیبی در میاورد.
‫نه. نه. نه.
‫تو هم صداهای عجیب در میاری؟
‫نکن!
‫در! در!
‫راجر! ‫لطفاً این کار رو نکن!
‫می‌دونم هنوز خودتی!
‫می‌دونم هنوز اون تویی!
‫می‌دونم هنوز اون‌جایی!
‫چه کوفتی شد؟
‫الان چی شد؟
W W W . M O V I E S H O . C O M
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M