‫آنچه گذشت...
‫اَبی، نکن! نه!
‫هنوزم چیزایی می‌بینی که وجود ندارن؟
‫نه، نه، فقط همون یه بار بود.
‫هی، هی، هی!
‫من قبلاً اینجا بودم.
‫خیلی خیلی وقت پیش.
‫من مادر ویکتور بودم.
‫دفعه‌ی قبل، تو یه پسر و یه دختر آوردی،
‫و همه مُردن، بجز اون پسره.
‫الانم دوباره با یه پسر و دختر اینجایی،
‫و اون مرد زردپوش برگشته.
‫- مامان، یعنی چی؟ ‫- هیچی نیست، خوبه.
‫- باید آماده باشی، ایتن. ‫- هی، ویکتور.
‫- باید بدونی چی در انتظارته. ‫- نه ویکتور، تمومش کن!
‫چت شده؟
‫اون چیزی که توی وجودم بود،
‫هنوز حسش می‌کنم، انگار به هم وصلیم.
‫یه بخشی از وجودم ‫هر چی اون حس می‌کنه رو می‌فهمه.
‫نه.
‫نه!
‫می‌خوای بری توی اون تونل‌ها،
‫جایی که اون موجودات زندگی می‌کنن، ‫چون فکر می‌کنی
‫استخون‌های اون بچه‌ها اونجا دفن شده؟
‫آره! اگه اون استخون‌ها
‫همون چیزی باشن که ‫روح بچه‌ها رو اینجا اسیر کرده چی؟
‫بهم بگو نقشه‌ی درست و حسابی چیه.
‫هنوز کاملاً مطمئن نیستم.
‫برای سرسختی روح انسان.
‫بیا با هم سرسخت باشیم.
‫تا حالا با خودت فکر کردی که ‫شاید همه‌ی اینا فقط یه خواب باشه؟
‫اون برگشته. ‫اگه صدام رو می‌شنوی دو بار پلک بزن.
‫بابا.
‫- و... ‫- بابا، پیشم بمون.
‫هنری!
‫هی.
‫وقت بازیه.
‫می‌دونم هنوز اون تویی!
‫یعنی چی؟
‫مطمئنیم این بار دیگه واقعاً مُرده، نه؟
‫قبلاً هم مُرده بود.
‫کسی زخمی شده؟
‫استیو بدجوری داغون شده.
‫اگه الجین نبود، اوضاع خیلی بدتر می‌شد.
‫الجین؟
‫اون بود که بهش چاقو زد...
‫یعنی به اون یارو.
‫هی نگو آروم باش! ما امنیت نداریم!
‫هی، می‌شه بحث رو ببرید بیرون؟
‫هی، دانا، تو باید استراحت کنی.
‫نه، نه، نه.
‫خوبم. این مهم‌تره.
‫مردم دارن تازه می‌فهمن که اون طلسم‌ها
‫جلوی هر چیزی ازشون محافظت نمی‌کنه.
‫یه جوری سر می‌کنیم. ‫فقط... تو راهی پیدا کن
‫که اون استخون‌ها رو بیاریم ‫بدون اینکه نصف شهر به کشتن برن.
‫اون توتم جواب داد؟
‫ببخشید؟
‫توتم‌های محل اسکان.
‫گفتی می‌خوای ببینی
‫می‌تونن به هیولاهایی که ‫شب میان بیرون صدمه بزنن یا نه.
‫جواب داد؟
‫نه.
‫حیف شد.
‫آره.
‫بابا؟
‫می‌تونی یه لحظه بیای بالا؟
‫- با اجازه. ‫- و،
‫دانا، اگه حالت خوبه تو هم بهتره بیای.
‫با جسد چیکار کنیم؟
‫بسوزونیدش.
‫خب، پس داری می‌گی که...
‫دیدی که کنی تو دردسر افتاده.
‫ببین، فقط ندیدمش، بوید.
‫انگار همون‌جا بودم.
‫داشتم از دریچه‌ی چشم‌های اون می‌دیدم.
‫از... و فکر می‌کنی
‫به خاطر تو بوده که اون موجود کنی رو نکشت.
‫فکر نمی‌کنم، بوید؛ مطمئنم کار من بود.
‫تازه بازم هست.
‫نشون‌شون بده.
‫چی رو نشون بده؟
‫بعد از اینکه با اون موجود ارتباط برقرار کردم، ‫یه حسی داشتم...
‫نمی‌دونم چطوری توصیفش کنم.
‫حس کردم یه چیزی...
‫توی وجودم یخ زد.
‫خب.
‫چی...؟
‫امروز صبح این رو دیدم.
‫ایتن؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫نقاشی می‌کشم.
‫[تیان و شر]
‫ویکتور همیشه می‌گفت عکسا و نقاشیا یادشون می‌مونه.
‫واسه همین وقتی همه بمیرن
‫و من اینجا تنها بمونم، ‫نمی‌خوام هیچ‌ کسی رو فراموش کنم.
‫می‌فهمم.
‫حرفایی که ویکتور دیروز زد، از سر ناراحتی بود.
‫می‌دونم.
‫اتفاقی که واسش افتاد وحشتناک بود،
‫اما معنیش این نیست که قراره واسه تو هم بیفته.
‫اون گفت باید آماده باشم،
‫منم دارم آماده می‌شم.
‫باشه. بیا بریم.
‫من اونجا می‌بینمتون.
‫در ضمن، هی، ما یه راهی واسه این پیدا می‌کنیم.
‫می‌دونم.
‫باشه.
‫این... این چیه دارم می‌بینم؟
‫این... این ماکت تونل‌هاست.
‫اون رو که می‌فهمم. ولی آخه چرا
‫داشتن یه ماکت بهتر از کشیدن نقشه‌ست؟
‫کلی واسه این وقت گذاشتم.
‫نمایشگاه علوم مدرسه که نیست، جید!
‫ای بابا! خیلی خب، می‌دونی چیه؟
‫این ماکت شامل همه ‌چی می‌شه،
‫هر چی که درباره‌ی تونل‌ها می‌دونیم،
‫هر چی خودم وقتی اون پایین بودم دیدم،
‫و هر چی ویکتور و تبیتا بهم گفتن.
‫همون مسیری که رفتی، خب؟ ‫از زیرزمین خونه...
‫باشه.
‫خب، با توجه به همه‌ی اینا،
‫چند تا سناریوی مختلف واسه انجامش دارم،
‫که از نظر امنیت و پیچیدگی با هم فرق دارن.
‫حالا می‌خوای اول اون ساده‌ها ‫ولی خیلی خطرناکا رو بشنوی،
‫یا اول از امن‌ترها شروع کنم،
‫که پیچیده‌تر و...
‫احتمالاً غیرممکن هستن؟
‫این همون تالاریه که استخون‌ها ‫توش دفن شدن، درسته؟
‫صحیحه.
‫و این تونل،
‫تنها راه ورود و خروج به اون تالاره؟
‫آره.
‫پس ما هیچ نقشه‌ای نداریم.
‫خب، صبر کن، صبر کن. ‫اون هنوز فرصت نکرد...
‫ببین، وقتی توی ارتش بودم، به یه همچین چیزی
‫می‌گفتیم قتلگاه،
‫چون وقتی دشمن بیاد تو،
‫دیگه مثل ماهی تو تابه گیر افتادیم.
‫حتی اگه بتونیم بدون بیدار کردنشون از کنارشون رد بشیم،
‫بریم توی تالار و استخون‌ها رو از خاک بکشیم بیرون،
‫اگه وقتی اون تو هستیم ‫بیدار بشن چی می‌شه؟
‫اگه تنها راه خروج‌مون از تالار رو ببندن چی می‌شه؟
‫باید یه فکر بهتر بکنی.
‫چطوری؟
‫نمی‌دونم. من که نابغه نیستم.
‫خودت یه راهی پیدا کن.
‫حتماً. حالا که داری می‌گی، چرا اصلاً
‫یه بالن کوفتی نسازم ‫و همه‌مون رو پرواز بدم از اینجا ببرم؟
‫خیلی هم عالی می‌شه.
‫هی!
‫تو حتی نذاشتی حرفش رو بزنه.
‫لازم نبود بشنوم.
‫کنی، هیچ‌وقت بدون داشتن یه راه خروج فرعی
‫وارد یه محیط خطرناک نمی‌شی، ختم کلام. افتاد؟
‫فهمیدم. خب، حالا چیکار کنیم؟
‫ما همین الانشم به مردم گفتیم ‫که پیدا کردن اون استخون‌ها
‫ممکنه کلید برگردوندن همه به خونه باشه.
‫شاید بتونیم بریم واسه شناسایی.
‫یکی دو نفر رو ببریم توی تونل‌ها،
‫ببینیم شاید شکافی، سوراخی چیزی
‫توی اون تالار باشه ‫که یه جوری از چشم‌مون دور مونده.
‫باشه. اگه نبود چی؟
‫نمی‌دونم.
‫ببین، اگه قراره این کار رو بکنیم، ‫باید درست انجامش بدیم.
‫من مردم رو اون پایین نمی‌برم، نمی‌تونم...
‫بوید؟
‫چی شده؟
‫چی؟ هیچی. من...
‫باید برم درمانگاه.
‫به الیس گفتم اونجا می‌بینمشون.
‫فاطمه حالش خوبه؟
‫نمی‌دونم.
‫هنری. چیزی لازم داری؟
‫من...
‫اونجا چه خبره؟
‫بوید می‌خواد همه‌ی وسایل توی انبار رو زیر و رو کنه.
‫خب، دنبال چی می‌گردن؟
‫هر چیزی که به اون لباس زردی ‫که ویکتور پیدا کرده مربوط باشه.
‫خوبی؟
‫باید خودم رو با یه چیزی سرگرم کنم.
‫این اواخر...
‫خب، یکم زیادروی کردم تو نوشیدن.
‫فکر کنم داره کم‌کم...
‫به هر حال، فکر کردم اگه خودمو مشغول نگه دارم...
‫دست‌پختم توی آشپزخونه بد نیست، اگه تو...
‫چطوره واسه ناهار یه کمکی بهم بدی؟
‫خیلی هم عالیه. ممنون.
‫باشه.
‫خیلی خب.
‫نگران نباش، بهش عادت می‌کنی.
‫بیا بریم.
‫بعضی وقتا این‌جوری می‌شه.
‫اون نوار سال‌هاست که اونجا گیر کرده.
‫«آبی» آهنگ موردعلاقه‌ی میراندا بود.
‫می‌دونی، قبلاً اصلاً این‌جوری نبود.
‫همیشه ترسناک بود،
‫اما این ‌یکی...
‫واقعاً امیدوارم بوید درباره‌ی آوردن ‫اون استخون‌ها درست گفته باشه.
‫منم همین‌طور.
‫کیه؟
‫در رو باز کن، ویکتور.
‫بهش بگو حقیقت نداره.
‫کدوم قسمتش؟
‫اون قسمتی که می‌گه قراره اینجا تنها بمونه.
‫بهش بگو همچین اتفاقی نمی‌افته.
‫نمی‌تونم این کار رو بکنم.
‫ویکتور، تو نمی‌فهمی.
‫این کمکی نمی‌کنه، داره می‌ترسونتش.
‫بهم یاد می‌دی؟
‫چی؟
‫می‌خوام بهم یاد بده وقتی تنها موندم ‫چطوری زنده بمونم.
‫قرار نیست اینجا تنها بمونی، ایتن!
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫حرفی که دیروز زد راست بود.
‫میراندا با اون و الوییز اینجا بود.
‫حالا تو با من و جولی اینجایی.
‫خب که چی؟ این که معنی خاصی نداره!
‫شاید داشته باشه.
‫اگه بدونم باید چیکار کنم، کمتر می‌ترسم.
‫خواهش می‌کنم.
‫فکر خوبیه.
‫باشه. خیلی خب.
‫باشه، آره.
‫هیچ آسیب داخلی‌ای نمی‌بینم.
‫با کمال احترام، ‫تو بچه رو هم ندیدی.
‫الیس!
‫نه، حق با اونه.
‫چیز زیادی نمی‌تونم بهتون بگم جز اینکه
‫از نظر جسمی، فعلاً تو خطر فوری نیستی.
‫پس این چیه؟
‫خب، یعنی اگه هر جای دیگه‌ای جز اینجا بودیم،
‫می‌گفتم اینا رگ‌های واریسیه
‫به خاطر ورم شکم، ‫ولی ما اینجاییم، پس...
‫خیلی فراتر از یه تشخیص معمولی‌ایم.
‫اون موجودات... ‫گفتی قبلاً انسان بودن.
‫وقتی کالبدشکافی کردی،
‫گفتی همه‌ی اندام‌های داخل بدنشون انسانی بوده.
‫ممکنه که...
‫من دارم تبدیل می‌شم به یکی از اونا؟
‫نه.
‫نه، این...
‫این اتفاقی نیست که داره می‌افته.
‫بهش بگو... بهش بگو این اتفاق نمی‌افته.
‫می‌تونی جلوشو بگیری؟
‫الیس، ما حتی نمی‌دونیم این چیه.
‫شاید اصلاً چیز بدی هم نباشه.
‫ببخشید؟
‫کنی به خاطر همین زنده‌ست،
‫اون جونش رو نجات داد.
‫شاید متوقف کردنش چیزی نباشه ‫که باید روش تمرکز کنیم.
‫شکمش رو می‌بینی؟
‫هیچ ‌کدوم از اینا به نظرت
‫یه چیز خوب لعنتی میاد؟ ‫چی داری می‌گی؟
‫تا جایی که می‌دونیم، ‫این می‌تونه فقط یه عارضه‌ی موقتی باشه، خب؟
‫ولی چیزی که موقتی نیست اینه که کسی
‫که الان باید مرده بود، امروز داره راه می‌ره
‫چون این چیز به فاطمه اجازه داد ‫اون کار رو بکنه، خب؟
‫نمی‌تونی ببینی شاید این به درد بخوره؟
‫نه! نمی‌تونم ببینم چطور ممکنه به درد بخوره لعنتی!
‫- هی! ‫- باشه، کافیه دیگه، همه‌تون!
‫بیاید یه نفس عمیق بکشیم.
‫هی، فاطمه، می‌خوام اینجا بمونی ‫تحت‌نظر باشی.
‫می‌تونیم علائم حیاتیت رو کنترل کنیم
‫و حواسمون به هر تغییر مهمی باشه.
‫چطوره بری چند تا وسیله جمع کنی،
‫در حد چند روز،
‫بعد از اون می‌بینیم چی می‌شه. باشه؟
‫آره، فقط یه راه هست، ‫یه راه برای ورود.
‫تو از کجا می‌دونی، ‫فقط یه بار رفتی اون پایین!
‫آره، و تصویر اون تالار
‫توی مغز لعنتیم حک شده!
‫یه ورودی داره، همین و بس!
‫هیچ حالتی وجود نداره که
‫بریم غارنوردی کنیم و یهو بفهمیم، عه،
‫یه خروجی راحت اینجا بوده که قبلاً ندیدیم!
‫تا جایی که می‌دونیم، شاید دقیقاً به همین دلیل
‫استخون‌ها رو توی اون تالار دفن کردن.
‫باشه، خب، ‫شاید می‌تونستیم...
‫یعنی شاید بتونیم پیدا کنیم...
‫کنی. کنی، کنی. ‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫این رو با محبت می‌گم، باشه؟
‫بودن تو اینجا الان کمکی نمی‌کنه.
‫آره. آره. ‫آره، مشکل منم.
‫کنی، صبر کن!
‫بوید به حرف تو گوش می‌ده، خب؟
‫باید کاری کنی بفهمه که ‫شاید این از اون نقشه‌هایی نباشه
‫که همه‌ی کسایی که می‌رن توش، برگردن بیرون.
‫پس می‌خوای برگردم پیش بوید و بهش بگم
‫باید این حقیقت رو قبول کنه که قراره آدم‌ها بمیرن؟
‫- شاید. ‫- من همچین کاری نمی‌کنم.
‫خب پس، ما هیچ ‌وقت برنمی‌گردیم خونه!
‫یه دلیلی داره که کسی تا حالا از اینجا بیرون نرفته،
‫و شاید اون دلیل اینه که ‫هیچ ‌کس تا حالا حاضر نبوده
‫تصمیم‌های سخت بگیره!
‫بذار حدس بزنم. ‫خودت قراره یکی از آدم‌هایی باشی
‫که می‌رن توی تونل‌ها؟
‫برای گرفتن تصمیم‌های سخت؟
‫آره.
‫همین فکر رو می‌کردم.
‫لعنتی!
‫گندش بزنن!
‫هی.
‫تو هنوز این بیرون چیکار می‌کنی؟
‫اینجام تا سعی کنم جراتش رو پیدا کنم
‫که حقیقت رو بهت بگم.
‫من...
‫اون روز بهت دروغ گفتم.
‫ازم پرسیدی هنوز چیزایی می‌بینم ‫و من گفتم نه.
‫باشه.
‫داره بیشتر اتفاق می‌افته...
‫چیزایی می‌بینم،
‫چیزایی می‌شنوم.
‫منظورم اینه که من نمی‌تونم ‫اینجا رو رهبری کنم اگه...
‫نمی‌تونم به عقل لعنتی خودم اعتماد کنم...
‫لعنت بهش!
‫- بوید؟ هی! نگام کن. ‫- فقط...
‫این اتفاقاتی که ازشون حرف می‌زنی،
‫اصلاً به اون لرزش‌ها ربطی دارن؟
‫یعنی... یعنی همزمان اتفاق می‌افتن؟
‫نمی‌دونم. شاید، بعضی وقتا.
‫راستش خیلی...
‫بوید، چی رو بهم نمی‌گی؟
‫همه‌ش به اَبی ربط داره.
‫چیزایی که می‌بینم، ‫چیزایی که می‌شنوم.
‫اون روز رفتم سر... سر خاکش.
‫دستای لعنتیش از خاک اومد بیرون و منو گرفت.
‫- یا خدا. ‫- ببین،
‫می‌دونم این‌جا رومون تاثیر می‌ذاره، ‫ولی این...
‫این فرق داره.
‫مدام صدای اون شلیک رو می‌شنوم.
‫هیچ‌وقت صدای شلیکی که...
‫هی...
‫چرا الان داره این اتفاق می‌افته؟ خب؟
‫نمی‌تونم بهم بریزم، نه الان،
‫نه وقتی شاید به یه چیز واقعی ‫نزدیک شده باشیم. فقط...
‫باشه. ‫می‌خوای چیکار کنم؟
‫ببین، یه قرص بهم بده.
‫نمی‌دونم. یه چسب‌زخم، یه چیزی.
‫من... هر چیزی...
‫اگه اون چیزی که جید درباره‌ی ‫استخون‌ها می‌گه درست باشه، پس...
‫فقط باید یه کم دیگه سرپا بمونم.
‫خواهش می‌کنم، فقط... ‫فقط یه چیزی بهم بده،
‫که کمکم کنه یکم دیگه سرپا باشم.
‫بوید، می‌خوام کمک کنم، واقعاً می‌خوام.
‫ولی، آره، فکر نمی‌کنم کاری از دستم بربیاد.
‫باشه.
‫سلام؟
‫کلانتر بوید؟
‫اینجایی؟
‫دیشب کجا بودی؟
‫خیلی... خیلی متاسفم. من...
‫شنیدم بوید چی تو سرشه،
‫فقط ترسیدم، و همون موقع هم ‫اقامتگاه گروهی بودم...
‫اگه قراره با هم زندگی کنیم،
‫باید بدونم شبا کجا می‌ری.
‫- نمی‌تونی همین‌طوری... ‫- ببخشید، من...
‫تو خیلی باهام مهربون بودی،
‫واقعاً نمی‌خواستم نگرانت کنم.
‫قول می‌دم دیگه تکرار نشه.
‫توی اون کیف چیه؟
‫هیچی. فقط...
‫واقعاً خسته‌م، می‌فهمی؟
‫هی.
‫چی شده؟
‫فقط لباسن، خب؟
‫فکر کردم اگه بتونم یه دست لباس عوض کنم،
‫اونوقت... اونوقت، ‫دیگه این‌قدر...
‫ولی بعدش فهمیدم
‫که همه‌شون لباسای آدمای مُرده‌ست،
‫و هیچ‌کدوم‌شون درست اندازه نیستن و من...
‫فکر نمی‌کنم اوضاعم خیلی خوب باشه.
‫هی.
‫اشکالی نداره.
‫همه چی مرتبه.
‫حتماً فکر می‌کنی خیلی ضعیفم.
‫اتفاقاً تو خیلی بهتر از من داری ‫با اوضاع کنار میای،
‫وقتی من تازه اومده بودم اینجا.
‫واقعاً؟
‫و من...
‫می‌دونم یه جای عالی واسه لباس هست.
‫پس، شاید بعداً بریم
‫با هم چند تا رو امتحان کنیم؟
‫خیلی دلم می‌خواد.
‫تو آدم خوبی هستی، سارا.
‫من می‌رم غذاخوری،
‫کمک‌شون کنم اتاق انبار رو مرتب کنن، ‫اگه کارم داشتی.
‫باشه.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫اون روز صبح که از سرداب اومدم بیرون و...
‫وقتی دیدم همه مُردن،
‫اولین باری بود که پسر سفیدپوش رو دیدم.
‫بهم گفت سه تا چیز هست که بهشون نیاز دارم.
‫اولی غذا بود.
‫اون موقع ما همه‌ی این چیزایی ‫که الان داریم رو نداشتیم،
‫مثل حیوونا و شیر و همه‌ی اینا.
‫پس منو آورد اینجا،
‫و کل این کامیون
‫پر از کمپوت هلو بود.
‫فقط همینا رو واسه خوردن داشتی؟ ‫کمپوت هلو؟
‫بعضی وقتا، ‫چیزای دیگه هم می‌خوردم.
‫گیاها... و حشرات،
‫اونم فقط اگه مجبور بودم.
‫بیا.
‫اوایل در بازکن نداشتم،
‫واسه همین فهمیدم چطوری
‫با این سنگ بازشون کنم.
‫پس باید اینو نگه داری.
‫نگاه کن.
‫آره.
‫ایتن، بدترین قسمتش وقتیه که تنها می‌شی.
‫وقتی تنهایی، همه چیز ترسناک‌تره.
‫پس باید وانمود کنی که تنها نیستی.
‫این دومین چیزی بود که پسر سفیدپوش بهم گفت.
‫و چطوری این کار رو می‌کنی؟
‫اولش سخت بود. مجبور بودم...
‫با چیزای توی کامیون دوست می‌شدم...
‫دیوارها و کف و جعبه‌ها.
‫براشون اسم گذاشتم و باهاشون حرف ‌زدم.
‫ولی تو لازم نیست این کار رو بکنی،
‫چون من به یه چیزی فکر کردم که خیلی بهتره.
‫باشه؟
‫کجا داری می‌ری؟
‫فقط... فقط همین‌جا بمونید. ‫الان برمی‌گردم.
‫این کمک می‌کنه؟
‫فکر کنم یه کم.
‫فهمیدم که بیشتر از همه دلم واسه مادرم ‫و الوییز تنگ شده.
‫واسه همین، اینا رو پیدا کردم...
‫و لباسای اونا رو تنشون کردم.
‫و بعد، برای یه مدتی،
‫حس می‌کردم دوباره پیشم برگشتن.
‫بعد، وقتی باهاشون حرف می‌زدم،
‫می‌تونستم تصور کنم چی جواب می‌دن،
‫و بعدش دیگه اون‌قدر احساس تنهایی نمی‌کردم.
‫ولی ما... ‫ما می‌تونیم اونا رو
‫به شکل خانواده تو در بیاریم.
‫و این می‌تونه مامانت باشه
‫و این می‌تونه جولی باشه.
‫می‌دونم یه کم کوچیکه، ولی...
‫شاید بتونیم یه چیز بزرگ‌تر پیدا کنیم.
‫واسه پدرت چیزی پیدا نکردم، ولی فکر کردم...
‫نه. همین الان باید تمومش کنی.
‫می‌تونیم یه مترسک درست کنیم.
‫همین الان باید تمومش کنی، ویکتور!
‫مگه چیه؟
‫تمومش کن. دیگه این کار رو نمی‌کنیم.
‫بس کن.
‫ایتن، گوش کن به حرفم.
‫تو هیچ‌وقت تنها نخواهی موند.
‫من هیچ‌ وقت نمی‌ذارم این اتفاق برات بیفته.
‫و بهت قول می‌دم...
‫از اینجا می‌برمت بیرون.
‫مامانم هم همین فکر رو می‌کرد.
‫اینو کجا بذارم؟
‫ساعت‌ها می‌رن اونجا.
‫باشه.
‫واقعاً تو این کار خوبی.
‫خب، من... این خوبه.
‫واقعاً ممنونم که گذاشتی کمک کنم.
‫خب، مهمه که سرت شلوغ باشه.
‫قطعاً همین‌طوره.
‫مخصوصاً اینجا.
‫چی...
‫بابا؟ بابا!
‫پدربزرگ دوباره بیدار شده!
‫خیلی خب. دکتر رو خبر کن، سریع!
‫بابا؟
‫هی، بابا. پیشم بمون. بابا.
‫ویک... ویکتور.
‫آره.
‫چه... خبر شده؟
‫هی، بابا، تو آسایشگاه هستی.
‫کجا... من تو...
‫چی؟ نه، من...
‫من توی غذاخوری بودم، داشتم سبزی خرد می‌کردم.
‫نه، بابا، اون واقعی نبود.
‫لازمه که به حرفم گوش بدی، باشه؟
‫و ممکنه شنیدنش برات راحت نباشه.
‫خیلی وقت پیش،
‫مامان تو تولدت سورپرایزت کرد.
‫اون با دو تا قرص اسید اومد خونه.
‫یادت میاد؟
‫معلومه که یادمه.
‫باشه.
‫خب، یه مشکلی پیش اومد.
‫مواد مخدرش خوب نبود،
‫و تو واکنش خیلی بدی نشون دادی،
‫و انگار تو... دیگه نبودی،
‫و از اون موقع تا حالا توی این آسایشگاه بودی.
‫اون... اون پسر کی بود؟
‫اون... اون پسر منه،
‫سباستین. نوه‌ته.
‫من... من نوه دارم؟
‫آره.
‫پیش ما می‌مونی، باشه؟
‫همین الان با الوییز حرف زدم،
‫داره سوار هواپیما می‌شه،
‫و همین الان داره میاد که تو رو ببینه.
‫الوییز؟ اون زنده‌ست؟
‫معلومه که زنده‌ست.
‫می‌دونی اون معلمه؟
‫یه معلم...
‫نه، نه، این واقعی نیست.
‫این... نه، نه، ‫نمی‌تونه واقعی باشه.
‫بابا، بابا، ‫باید پیش من بمونی.
‫نه، بابا، پیشم بمون.
‫خواهش می‌کنم؟
‫بیا. ‫بذار کمکت کنم.
‫خوبی؟
‫فکر کنم...
‫از اینکه گذاشتی کمک کنم ممنونم، ‫ولی فکر کنم باید برم.
‫هی، من دارم برمی‌گردم پایین...
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫می‌خوام توی درمانگاه پیشت بمونم.
‫لازم نیست این کار رو بکنی.
‫آره، می‌دونم. فقط... ‫نمی‌خوام تنها باشی.
‫برای این نیست که داری میای.
‫نمی‌فهمم چطور تونست بگه
‫ممکنه هر کدوم از اینا ‫یه چیز خوب باشه.
‫اگه واقعاً باشه چی؟
‫- چی؟ جدی می‌گی؟ ‫- الیس، من خیلی وحشت کرده بودم،
‫حتی به ذهنم هم نرسیده بود.
‫من با اون چیز ‫ارتباط برقرار کردم.
‫کنترلش کردم.
‫اگه راهی باشه که بفهمم چطور از اون استفاده کنم
‫تا به خودمون کمک کنم، ‫چرا حتی امتحانش نکنم؟
‫می‌فهمم چه حسی داری، ‫ولی این...
‫نه، نمی‌فهمی. ببخشید.
‫با همه‌ی اتفاقایی که افتاده،
‫اصلاً نمی‌دونی چه حسی داره ‫که توی همچین جایی
‫این‌قدر بی‌قدرت باشی،
‫این‌که حس کنی
‫رحم و مروتت دست چیزهاییه که ‫رفتن توی سرت،
‫رفتن توی بدنم!
‫اون چیز توی بدن من بود. ‫واقعاً می‌تونی همون‌جا وایستی
‫و بهم بگی می‌دونی ‫اون چه حسی داره؟
‫نه.
‫و حالا، شاید بالاخره
‫یه راهی پیدا کرده باشم که دوباره کنترل رو پس بگیرم،
‫که مقابله کنم،
‫یه چیزی که شاید واقعاً کمک‌مون کنه برگردیم خونه!
‫و تو می‌خوای من نادیده‌اش بگیرم؟
‫نه، می‌خوام قبول کنی ‫که این چیز
‫واقعاً چه بلایی سرت بیاره!
‫برام مهم نیست ‫چه بلایی سرم بیاره!
‫برای من مهمه!
‫اگه از دستت بدم...
‫دیگه هیچ... خونه‌ای برای برگشتن ندارم.
‫الیس...
‫لعنتی.
‫می‌فهمم که می‌خوای کمک کنی،
‫و می‌خوام دوباره این حس رو داشته باشی ‫که کنترل دست خودته،
‫ولی این...
‫این کوفتی بدجور منو ترسونده.
‫ببین، حقیقت اینه که،
‫اون چیزی که ازش می‌ترسی...
‫شاید همین حالام داره اتفاق می‌افته.
‫و اگه... اگه این‌طوریه،
‫اونوقت باید بتونم نهایت استفاده رو ازش ببرم.
‫آره.
‫سلام.
‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫حتماً.
‫اون چه کاری بود کردی؟
‫اون چیزی که به فاطمه گفتی ‫اصلاً درست نبود.
‫چی... شوخی می‌کنی؟
‫نمی‌دونیم داره چه بلایی سرش میاد.
‫اون وحشت کرده.
‫نه وقتش بود نه جاش ‫که این‌طوری بپری وسط.
‫نه وقتش بود نه جاش؟ کریستی،
‫اون جون یه نفر رو نجات داد.
‫چرا فقط من ارزش اینو می‌بینم؟
‫من نگفتم هیچ ارزشی نداره.
‫پس، چی داری می‌گی؟
‫ای بابا، چیزهایی هستن
‫که شب‌ها از جنگل میان بیرون تا شکارمون کنن.
‫باید هر مزیتی که می‌تونیم پیدا کنیم.
‫شرمنده اگه زمان‌بندیم نامناسب بود.
‫دارم می‌گم باید محتاط باشیم، باشه؟
‫این‌جا یه جوریه که باعث می‌شه فکر کنی
‫داری کارای خوبی می‌کنی،
‫کارایی که فکر می‌کنی کمک می‌کنن.
‫آره، همین‌طور یه جوریه که
‫از انجام هر کاری می‌ترسونتت.
‫کریستی، ‫من می‌خوام برگردیم خونه.
‫می‌خوام همه برگردیم سر خونه و زندگی‌مون.
‫منم همین‌طور.
‫پس سر چی داریم بحث می‌کنیم؟
‫ببین، من... می‌دونم همه‌مون ترسیدیم.
‫منم بدجور ترسیدم.
‫ولی نمی‌دونیم ‫چه اتفاقی داره برای فاطمه می‌افته،
‫و من حاضر نیستم ‫امنیتش رو به خطر بندازم
‫فقط برای اینکه کمتر بترسم.
‫کریستی...
‫اون بیمار منه، ‫تحت مراقبت منه،
‫اگه حرفی برای گفتن بهش داری، ‫باید با من هماهنگ کنی.
‫باشه، فقط بهم بگو
‫اگه خواستی ملحفه‌ی بیشتری عوض کنم ‫یا هر چیز دیگه.
‫فقط یه راه برای ورود یا خروج هست.
‫«مثل قتلگاهه. من توی ارتش بودم.»
‫وای لعنتی.
‫بوید؟
‫اینجام.
‫چی شده؟
‫یه نفر اینجا بوده.
‫مطمئنی؟
‫کت و شلوار زرده نیست.
‫چی؟
‫از بس به اون وامونده زل زده بودم خسته شدم،
‫واسه همین گذاشتمش اینجا،
‫یعنی... فکر کردم که گذاشتمش اینجا.
‫آخه چرا یه نفر باید بیاد اینجا ‫که فقط لباس زرد رو برداره؟
‫نمی‌دونم، کنی.
‫شاید یارو که لباس مال اون بوده،
‫از لخت چرخیدن توی جنگل خسته شده. ‫چه می‌دونم.
‫فکر می‌کنی ممکنه ویکتور یا هنری برداشته باشنش؟
‫بوید!
‫بوید! هی!
‫تو لباس رو برداشتی؟
‫- چی چی؟ ‫- لباس زرده،
‫غیبش زده.
‫لباس رو ول کن! فهمیدم! پیداش کردم!
‫فهمیدم چطوری بریم تو غار ‫و ازش بیایم بیرون!
‫خب.
‫- درخت بطری! ‫- چی؟
‫فقط بیا! با من بیا!
‫کسی هست؟
‫[مامان. بابا. جولی]
‫ایتن، بیا بریم.
‫نمی‌تونیم. هنوز کارمون تموم نشده.
‫گوش کن، جید و بوید
‫همین الان دارن روی یه نقشه کار می‌کنن ‫که کمک‌مون کنه برگردیم خونه.
‫بدو بیا.
‫ولی اگه نشد چی؟
‫میراندا هم فکر می‌کرد که همه رو برمی‌گردونه خونه،
‫ولی بعدش همه مردن.
‫از کجا معلوم دوباره همون اتفاق نیفته؟
‫چون...
‫این دفعه اوضاع فرق می‌کنه.
‫الان دیگه یه چیزایی می‌دونیم.
‫من و جید...
‫خاطراتی داریم که میراندا نداشت.
‫اون تلاشش رو کرد، ویکتور.
‫خیلی زیاد تلاش کرد.
‫اینو می‌دونم چون همون چیزی رو ‫حس می‌کنم که اون حس می‌کرد.
‫می‌دونم چقدر دوستت داشت.
‫می‌دونم چقدر دلش می‌خواست ‫تو رو برگردونه خونه.
‫اون فقط...
‫جواب‌هایی رو که نیاز داشت، نداشت.
‫ولی من دارم.
‫به خاطر اون، من جواب‌ها رو دارم.
‫اون بود که منو به سمت برج راهنمایی کرد،
‫به سمت پدرت.
‫اون دلیلیه که تو می‌تونی برگردی خونه.
‫چی؟
‫فکر نمی‌کنم فقط واسه آزاد کردن بچه‌ها ‫برگشته باشم.
‫من به خاطر تو برگشتم، ویکتور.
‫می‌خوام ببرمت خونه.
‫خب، الان می‌ریم شهر.
‫و دیگه هم هیچ نقاشی‌ای نمی‌کشیم،
‫چون هیچ‌کدوم‌تون دیگه هیچ‌ وقت تنها نمی‌مونید.
‫قول می‌دم.
‫ببین، تمام این مدت تمرکزم روی
‫ورودی و خروجی‌هایی بود که الان وجود دارن.
‫ولی چیزی که باید بهش فکر می‌کردم،
‫خروجی‌ای بود که قبلاً اونجا بوده!
‫داری درباره چی حرف می‌زنی؟
‫یه سوراخ لعنتی توی سقف بود!
‫و یه سری ریشه اونجا بود
‫که اون نماد رو ساخته بود... نماد رو که یادته.
‫آره.
‫ویکتور گفت...
‫ویکتور گفت اون ریشه‌ها تبدیل به یه درخت شدن.
‫همین درخت.
‫آقایان، ما دقیقاً در همین لحظه،
‫درست بالای همون غاری ایستادیم
‫که اون استخون‌ها توش دفن شدن.
‫گفتی بدون داشتن خروجی دوم ‫نمی‌تونیم بریم توی تونل‌ها،
‫خب بیاین یکی بسازیم.
‫چی...؟ تو... ‫می‌خوای درخت رو قطع کنی؟
‫می‌خوام از ریشه بکشمش بیرون.
‫و قبل از اینکه بگی غیرممکنه،
‫یه فضای باز حدود صد متر اون‌طرف‌تر هست،
‫جاده هم از اونجا زیاد دور نیست.
‫کامیون و ون رو میاریم اونجا،
‫از تمام زنجیرهایی که داریم استفاده می‌کنیم،
‫از بقیه درخت‌ها هم برای اهرم استفاده می‌کنیم، ‫اگه درست انجامش بدیم،
‫مثل درآوردن چوب‌پنبه از سر بطری می‌مونه.
‫بهش فکر کن.
‫وقتی اون موجودات خوابن، ‫یه تیم رو می‌فرستیم اون پایین،
‫می‌رن توی حفره، ورودی رو مسدود می‌کنن،
‫واسه اطمینان یه طلسم هم همون‌جا می‌ذارن،
‫و همون‌طوری که اونا دارن استخون‌ها رو می‌کنن،
‫یه تیم دیگه این بالا روی درخت کار می‌کنه.
‫تا وقتی استخون‌ها از خاک بیان بیرون، ‫درخت هم دراومده.
‫همه رو می‌کشیم بالا و می‌ریم به جای امن، ‫برمی‌گردیم شهر،
‫قبل از غروب آفتاب هم پشت درهای بسته‌ایم. ‫به همین راحتی.
‫بوید، این... این ممکنه جواب بده.
‫بوید؟
‫چی می‌شه...
‫وقتی گروه اول اون پایینن،
‫و درخت درنیاد؟
‫اگه زنجیر پاره بشه چی؟
‫یا اگه اهرم کافی نداشته باشیم چی؟
‫این هیچ‌وقت اتفاق نمی‌افته.
‫صبر کن. ‫اینو با اطمینان می‌گی؟
‫چون چیزی که من می‌خوام بدونم اینه که ‫نقشه دوم چیه
‫وقتی درخت درنیاد
‫و ما پنج یا شش نفر رو
‫توی یه تله‌مرگ حبس کردیم ‫که هیچ راه فراری نداره؟
‫نقشه دوم؟
‫آره.
‫تو یه راه‌حل برای یه مشکل غیرممکن خواستی.
‫من دارم اونو دو دستی تقدیمت می‌کنم!
‫حالا داری ازم نقشه دوم می‌خوای؟
‫- دقیقاً. ‫- خیلی خب، باشه...
‫نه! بذار اینو تا جایی که می‌تونم واضح بهت بگم.
‫من آدم‌ها رو نمی‌فرستم اون پایین توی تونل‌ها
‫فقط با یه مشت امید و دعا،
‫که اون درخت جادویی رو از ریشه بکشیم بیرون!
‫باغبانی که نقشه نیست!
‫باغبانی. لعنت بهت!
‫عالیه! حرفمون تموم شد!
‫هی، فقط یه کم بهش وقت بده.
‫«باغبانی.»
‫بوید؟
‫هی، اینجام!
‫کنی!
‫کنی! نه!
‫هی. نه، نه، نه. هی!
‫حرف نزن، خب؟
‫دووم بیار، رفیق!
‫کنی. هی، نگاه کن!
‫بهم نگاه کن.
‫کنی! کنی!
‫هی!
‫لعنت بهش!
‫اَبی؟
‫لعنتی!
‫خدایا!
چی از جونم می‌خوای؟
‫ها؟
‫نمی‌دونم چقدر منطقیه
‫که الان اینجا ایستادم.
‫تو همیشه اونی بودی که اهل معنویات بود،
‫اونی که باهوش بود.
‫این چیزهایی که... که دارم می‌بینم...
‫یعنی می‌تونه واقعی باشه؟
‫واقعاً...
‫تمام این مدت اشتباه می‌کردم؟
‫خب، به نظر میاد که مغز من با اون اسید سوخته،
‫خیلی منطقی‌تر از اینه که...
‫خب... هر چیز دیگه‌ای.
‫همه چیز اونجا... خیلی... خوبه...
‫توی اون جایی که دیدم.
‫ویکتور، اون...
‫اون کت و شلوار می‌پوشه.
‫و بعد، ما... یه نوه داریم.
‫چشماش به تو رفته.
‫و الوییز...
‫تو نمردی...
‫تو سوار هواپیمایی.
‫سوار هواپیمایی و...
‫نمی‌دونم از کجا داره میاد،
‫ولی دفعه بعد که... حتماً می‌پرسم.
‫یعنی واقعاً این‌قدر گم‌گشته‌ام؟
‫تمام اون مدت...
‫یا...
‫این همه راه رو اومدم،
‫فقط برای اینکه بتونم بالاخره...
‫برگردم خونه؟
‫اگه این حقیقت داشته باشه...
‫کمکم کن. کمکم کن.
‫خواهش می‌کنم کمکم کن.
‫چی؟
‫♪ آبی... ♪
‫بابا.
‫داره جواب می‌ده.
‫♪ آهنگ‌ها مثل تتو هستن ♪
‫هی، بابا.
‫این آهنگ تو بود، یادت میاد؟
‫آره. کلی خنده و شادی.
‫♪ لنگر انداختن بر من ♪
‫هنری؟
‫♪ یا بذار بگذرم و برم ♪
‫باید تمرکز کنی. داری قوی‌تر می‌شی.
‫الان بیشتر از مدت‌هاست که
‫داری برمی‌گردی به خودت.
‫ولی اگه می‌خوای بمونی،
‫یه کاری هست که باید انجام بدی.
‫می‌خوای اینجا بمونی، هنری؟
‫آره. آره.
‫آره، می‌خوام.
‫خوبه.
‫پس، باید دقیقاً همون‌طوری که بهت می‌گم ‫رفتار کنی.
‫باشه.
‫ببین، ذهن چیزهایی رو می‌طلبه که براش آشناست.
‫و تو اون‌قدر توی این توهم زندگی کردی
‫که ذهنت باور کرده این واقعیته.
‫فقط به خودت بگی این‌طور نیست، ‫کافی نیست.
‫باید به‌زور ارتباطت رو
‫با هر چیزی که تو رو به اون نسخه ‫از واقعیت وصل کرده قطع کنی.
‫چطوری؟
‫باید اون لنگر رو از بین ببری.
‫♪ کلی خنده و شادی... ♪
‫چی شد؟
‫آنتن رفت.
‫هنری؟ هنری.
‫چی؟
‫نه!
‫نه، خواهش می‌کنم، برگرد.
‫منظورت چی بود؟
‫چطوری به‌زور ارتباطم رو قطع کنم؟
‫چیـ...
‫میراندا، خواهش می‌کنم!
‫کمکم کن برگردم!
‫خواهش می‌کنم؟
‫خواهش می‌کنم!
‫چی؟ من کجام؟
‫سرگیجه‌... داری؟
‫نه.
‫نفس‌تنگی؟
‫نه.
‫سبکی سر؟
‫نه واقعاً.
‫دردی چیزی؟
‫به‌جز این ردها، خوبم.
‫اون حس سرمایی که قبل‌تر گفتی...
‫رفته.
‫اون چیزی که قبل‌تر گفتی،
‫درباره‌ی اینکه شاید بتونی اینو کنترل کنی،
‫واقعاً فکر می‌کنی ممکنه؟
‫سخته بشه گفت.
‫ولی حتماً یه ایده‌ای داشتی دیگه.
‫فکر کنم یکی دو تا چیز هست ‫که می‌تونیم امتحان کنیم، آره.
‫می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫بیرون.
‫بسه.
‫خب؟ بسه. ‫شنیدی چی گفت.
‫خودش می‌خواد این کار رو بکنه. ‫می‌خواد امتحان کنه.
‫واقعاً می‌خوای بهش بگی نمی‌تونه ‫از چیزی که براش اتفا...
‫فشار خونش پنج روی سه هست.
‫چی؟
‫ضربان قلبش نوزده در دقیقه‌ست.
‫این غیرممکنه.
‫می‌دونم. دو بار چک کردم.
‫یعنی از نظر پزشکی،
‫فاطمه الان اصلاً نباید زنده باشه.
‫مامان، اشکالی نداره
‫بریم بالا، اقامتگاه گروهی ‫به دانا سر بزنیم؟
‫فکر کنم خوشحال بشه.
‫برین. منم میام اونجا.
‫الو؟
‫مامان؟ من توماسم.
‫نمی‌خوای چیزی بگی؟
‫چی می‌خوای؟
‫بیا پیش کاروان،
‫وگرنه به جولی و ایتن آسیب می‌زنم.
‫خودت می‌دونی هیچ نسخه‌ای از نقشه‌ی جید
‫هیچ ‌وقت برات به اندازه‌ی کافی خوب نمی‌شه، درسته؟
‫ببین، من با تو کوفتی حرف نمی‌زنم.
‫ببین...
‫نه! خدایا، نه! ‫می‌شنوی چی می‌گم؟
‫دیگه بسمه، فهمیدی؟
‫اگه چیزی برای گفتن داری، ‫خبر مرگت بگو!
‫باشه.
‫باید ازش بگذری.
‫ببخشید؟
‫باید از این حقیقت بگذری ‫که زنت رو کشتی.
‫باید قبول کنی کاری رو کردی
‫چون تنها انتخابی بود که داشتی،
‫و اون صبح، هیچ کاری از دستت برنمی‌اومد ‫که نجاتش بده.
‫درست همون‌طور که باید قبول کنی،
‫هرچقدر هم نقشه‌ات عالی باشه،
‫احتمالاً وقتی وارد اون تونل‌ها بشین، ‫یه عده رو از دست می‌دی.
‫- جدی؟ ‫- آره.
‫تو دیگه توی دوران صلح نیستی، بوید.
‫بحث سالم و سلامت نگه داشتن همه نیست.
‫فکر می‌کنی اینجا قبل‌تر مقاومت نشون داده بود؟
‫نه، بوید. به من نگاه کن.
‫همینه.
‫اینجاست که باید وایسی و بجنگی.
‫و بحث نجات دادن همه نیست،
‫بحث نجات دادن هرچند نفره که می‌تونی.
‫وقتی به اَبی شلیک کردی،
‫الیس رو نجات دادی.
‫اگه بری پایین توی اون تونل‌ها ‫و اون استخون‌ها رو جمع کنی، آره،
‫احتمالاً یه عده رو از دست می‌دی،
‫ولی می‌تونی خیلی‌های بیشتری رو نجات بدی.
‫پس جمعش کن، ‫یه انتخاب بکن و باهاش زندگی کن.
‫آهای؟
‫ممنون که اومدی.
‫مطمئن نبودم بیای.
‫می‌دونی من کیم؟
‫هنوز اون قسمت رو یادت نیومده.
‫می‌دونی...
‫شوهرت درست همون‌جایی مُرد ‫که الان ایستادی.
‫جیم خیلی شجاع بود.
‫واقعاً دوستش داشتم.
‫می‌دونی، یکی از دندون‌هاش رو نگه داشتم؟
‫منو کشوندی اینجا که بکُشیم؟
‫بکشمت؟
‫خدای من، نه.
‫من و تو خیلی چیزها رو با هم پشت سر گذاشتیم.
‫تو نزدیک‌ترین چیزی هستی ‫که من تا حالا به یه دوست داشتم.
‫تو و جید،
‫این دفعه خیلی خوب دارین پیش می‌رین.
‫حتی خواب کشتنت رو هم نمی‌بینم.
‫فعلاً نه.
‫- پس چرا من اینجام؟ ‫- اینجایی
‫چون داری کاری می‌کنی
‫که تا حالا هیچ‌وقت نکردی.
‫ما این بازی رو بارها انجام دادیم...
‫ولی فکر اینکه شما اون استخون‌ها رو ‫از خاک دربیارین؟
‫شاید بالاخره کلیدش رو پیدا کرده باشی
‫کلید آزاد کردن اون بچه‌ها،
‫کلید برگردوندن بچه‌های خودت به خونه.
‫یا...
‫داری چیزی رو آزاد می‌کنی
‫که نوعی از رنج رو به همراه داره ‫که حتی نمی‌تونی تصورشو هم بکنی.
‫گفت‌وگوی خوبی بود.
‫واقعاً دلم برات تنگ شده بود.
‫به‌زودی می‌بینمت.
‫خدای من.
W W W . M O V I E S H O . C O M
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M