‫اینجا تنها جاییه که می‌تونیم ‫ در آرامش حرف بزنیم.
‫خیلی وقت بود سوار ماشین نشده بودم.
‫من هیچ‌وقت از روستا نمیرم بیرون.
‫گین گوتو همون مامایی بود...
‫که بچه‌ت رو به دنیا آورد؟
‫آره.
‫می‌دونستم.
‫اون بچه‌م رو گرفت.
‫عجوزه‌ی پیر...
‫بهم گفت اون مُرده به دنیا اومده ‫و ازم گرفتش.
‫بعدش...
‫وقتی رفت...
‫داشت لبخند می‌زد.
‫آفرین.
‫- کارت عالی بود. ‫- ممنون.
‫دیگه تموم شد.
‫صبر کنید.
‫این بچه...
‫نفس نمی‌کشه.
‫وای، نه.
‫هیچ کاری از دستت برنمیاد، گین؟
‫متاسفانه نه.
‫صبر کن، گین.
‫تکون خورد!
‫- یه دقیقه صبر کن! ‫- نکن، کاناکو!
‫- صبر کن، گین! وایستا! ‫- نکن.
‫- وایستا! ‫- کاناکو!
‫داره تکون می‌خوره!
‫اصلا حتی نتونستم صورتش رو ببینم.
‫بابام بارها بهم گفت...
‫که بچه مُرده به دنیا اومده بود.
‫سعی کردم فراموش کنم.
‫اما نمی‌تونم.
‫الو؟
‫آقای سابو اینجاست و سراغ دخترشو می‌گیره.
‫چی کار کنم؟
‫باشه. زود برمی‌گردم.
‫اومدن.
‫بی‌خبر از من چه غلطی می‌کنی؟
‫- نکن، جین! ‫- من خوبم.
‫از رفتارت خوشم نمیاد، سرکار.
‫هان؟
‫تو حتی برای تمرین قبل از جشنواره هم نمیای.
‫چرا فوضولی می‌کنی؟
‫جوابمو بده!
‫- ول کن. ‫- چی؟
‫وگرنه می‌شکونمش.
‫من دارم درمورد خانواده‌ی گوتو تحقیق می‌کنم.
‫مطمئناً از شماها که نمی‌تونم ‫درموردش سوال کنم.
‫برای همین خودم تحقیق می‌کنم.
‫چرا همه انقدر از گوتوها می‌ترسن؟
‫قضیه فراتر از کاره، مگه نه؟
‫جین...
‫دست کم گرفته بودمت.
‫ببخشید.
‫بیا بریم.
‫- زود باشین. ‫- کاناکو!
‫سوار شو.
‫چرا درمورد گوتوها تحقیق می‌کنی؟
‫اگه قرار باشه اینجا زندگی کنیم ‫باید این کارو بکنم.
‫نگران نباش. بی‌احتیاطی نمی‌کنم.
‫انگار...
‫از این کار لذت می‌بری.
‫منظورت چیه؟
‫لعنتی.
‫من آقای پلیس رو دست کم گرفته بودم.
‫اون خطرناکه.
‫- بگیر. ‫- مرسی.
‫چرا شرش رو نمی‌کنید؟
‫می‌خوای چی کار کنی، کیسوکه؟
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «
‫[بچه‌ی کاناکو رو دزدیدن؟ ‫بچه‌ها رو زندانی کردن؟]
‫[می‌خورنشون؟ ‫بچه‌های ربوده‌ شده کجان؟]
‫چی کار داری؟
‫نظرت درمورد شکار چیه؟ باهام بیا.
‫فقط من و تو؟
‫انقدر گارد نگیر.
‫گفتم شاید حوصله‌ت سر رفته باشه.
‫اگه نمی‌خوای، نیا. ‫ببخشید مزاحمت شدم.
‫میام.
‫یه دقیقه صبر کن حاضر شم.
‫- فکر کردم امروز تعطیلی. ‫- هستم.
‫ازم دعوت کردن بریم شکار.
‫زود برمی‌گردی دیگه؟
‫هان؟ آره.
‫اینور و اونور سرک می‌کشی و ‫درمورد ما تحقیق می‌کنی؟
‫ازم خواستی بیام تا بترسونیم؟
‫وقتی همه با خانواده‌تون اینجورین، ‫نمی‌تونی منو به خاطر کنجکاویم سرزنش کنی.
‫یا نکنه چیزی هست که نمی‌خوای بفهمم؟
‫منتظر چی هستی؟
‫بگو.
‫واقعا خیلی رو داری.
‫من شنیدم به خاطر دخترت یکیو کشتی.
‫منم به خاطر خانواده‌ی گوتو آدم می‌کشم.
‫مردی که نتونه به خاطر خانواده‌ش ‫دستش رو به خون آلوده کنه، مرد نیست.
‫نزدی بهش.
‫نه، نزدم.
‫گوشت بچه‌ها خوشمزه‌ست.
‫هر حیوونی همینه.
‫می‌ذارم تو هم بچشی.
‫کیسوکه نکشتش.
‫عجب.
‫خوبه.
‫چرا؟
‫باید می‌کشتش.
‫کیسوکه قراره بزرگ خانواده بشه.
‫ماییم که باید کثافت‌کاریاش رو انجام بدیم.
‫من اومدم!
‫چی؟ کسی اینجا نیست؟
‫یوکی؟
‫چه خوش آب و رنگه.
‫خیلی خوبه.
‫[تولدت مبارک، ماشیرو]
‫اوه!
‫وای! آره.
‫لعنتی.
‫[12 تماس از دست رفته]
‫[یوکی]
‫- بابت امروز متاسفم. ‫-مهم نیست.
‫ماشیرو گم شده.
‫چی؟
‫همه جا رو گشتم ولی پیداش نمی‌کنم.
‫چی کار کنم؟
‫هان؟
‫ماشیرو!
‫ببخشید!
‫- ببخشید. ‫- اومدم.
‫- بله؟ ‫- ببخشید این وقت شب مزاحم شدم.
‫- ماشیرو اینجاست؟ ‫- نه.
‫- نمی‌تونم پیداش کنم. ‫- گم شده؟
‫عجب. من میرم آتش‌نشانی ‫تا با بلندگو اعلام کنم.
‫- ممنونم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫ماشیرو!
‫پیداش کردی؟
‫نه. همه جا رو گشتم.
‫چی کار کنیم؟
‫نگران نباشید.
‫همه‌ی اهالی روستا دارن دنبالش می‌گردن.
‫زودی پیداش می‌شه.
‫خیلی ممنونم.
‫چیه، سرکار؟
‫مطمئنی نمی‌دونی ماشیرو کجاست؟
‫بله؟
‫دارم می‌پرسم مطمئنی نمی‌دونی ماشیرو کجاست؟
‫دایگو؟
‫چی میگی؟
‫یعنی میگی تقصیر ماست؟
‫تقصیر خودته که بچه‌ت رو ‫تنها ول کردی و رفتی شکار!
‫چی؟
‫تو از کجا فهمیدی من رفتم شکار؟
‫تو بهش گفتی، یوکی؟
‫دیدمت.
‫اینجا روستای کوچیکیه.
‫با دیدن من از کجا فهمیدی میرم شکار؟
‫تو چته؟
‫- بهمون شک داری؟ ‫- آره.
‫من به هیچکدوم از اهالی این روستا ‫ اعتماد ندارم.
‫بذار یه چیزی بهت بگم.
‫اگه ماشیرو رو دزدیده باشن
‫و بفهمم شما توش دست داشتین،
‫می‌کشمتون.
‫دایگو!
‫می‌بینی اینجا چه قدر قشنگه، ماشیرو؟
‫ماشیرو.
‫مامانت داره دنبالت می‌گرده!
‫بله؟
‫واقعا؟
‫باشه.
‫- اون ماشیرو رو پیدا کرده. ‫- چی؟
‫داشته با توموکی بازی می‌کرده.
‫میرم دنبالش.
‫عجب.
‫پس داشته بازی می‌کرده.
‫بدجوری عصبانی شده بودی ها، سرکار.
‫باید خودتو می‌دیدی. ‫واقعاً عجیب و غریب بودی.
‫اخیراً چت شده...
‫که انقدر زود قضاوت می‌کنی؟
‫رفتار این روزهات باعث میشه...
‫به این فکر کنم...
‫که چه قدر منو یاد کانو میندازی.
‫بیاید بریم.
‫باشه.
‫- ترسناک بود. ‫- نکن، جین!
‫- چیزی نمونده بود شلوارمو خیس کنم. ‫- ساکت شو.
‫واقعا یه چیز دیگه بود.
‫جلوی پات رو بپا.
‫ماشیرو!
‫ما خیلی نگرانت بودیم!
‫ممنون، کاناکو.
‫من تو بچگی اینجا بازی می‌کردم.
‫خوشحالم که پیداش کردیم.
‫ببخشید.
‫ماشیرو داشت با پسرم بازی می‌کرد.
‫فکر نمی‌کردم همه انقدر نگران بشن.
‫- بگو دیگه. ‫- ببخشید.
‫نه، من شلوغش کردم.
‫نگران نباش. بازم باهاش بازی کن، خب؟
‫شاید...
‫ما زیادی نگرانیم.
‫ماشیرو داره بزرگ میشه.
‫نه، توی این روستا...
‫ باید هوشیارتر هم باشیم.
‫به نظرم تو هم زیادی داری شک می‌کنی.
‫مردم این روستا آدمخوارن.
‫من می‌دونم.
‫- چی؟ ‫- دارم درمورد همین تحقیق می‌کنم.
‫اونا ماشیرو رو دزدیدن تا هشدار بدن.
‫چی داری می‌گی؟
‫توی جشنواره بچه‌ها رو می‌خورن.
‫بچه‌هایی که ادعا می‌کنن ‫مُرده به دنیا اومدن.
‫واقعا داری عقلتو از دست میدی؟ ‫حالت خوبه؟
‫برای این که اینجا زندگی کنیم ‫باید درمورد یه چیزهایی تحقیق کنم.
‫دارم به خاطر شما دو تا این کارو می‌کنم.
‫میشه انقدر نگی به خاطر ما این کارو می‌کنی؟
‫اگه واقعا برات مهم بودیم،
‫چرا از روستا نرفتیم؟
‫- اما به خاطر ماشیرو... ‫- نه.
‫تو داری از این تحقیقاتت لذت می‌بری. ‫دلت نمی‌خواد بری.
‫این روزها به طرز عجیبی سرحال‌تری.
‫این کارو به خاطر خودت می‌کنی.
‫- سلام! ‫- اونجایی.
‫مشتاق دیدار.
‫- ممنون که اومدی. متشکرم. ‫- خواهش می‌کنم.
‫- بهتر شدی؟ ‫- آره.
‫- به لطف شما. ‫- خوبه.
‫- بفرمایید. ‫- ممنونم.
‫حالا درمورد چی حرف زدین؟
‫خب...
‫باید زودتر بهت می‌گفتم.
‫من...
‫داشتم به دستور آقای کانو
‫ درمورد یه بیماری تحقیق می‌کردم.
‫همه‌ش از وقتی شروع شد...
‫که اون گین گوتو رو...
‫آورد توی بیمارستانی که من توش کار می‌کردم.
‫گین گوتو؟
‫- بفرمایید. ‫- سلام، دکتر.
‫بیا بریم ویزیتت کنن.
‫بیا.
‫- این... ‫- بیا دیگه.
‫- خیلی خب. ‫- بیا بریم روی تخت.
‫بیا اینجا.
‫وضعیتش بد بود.
‫به زور می‌تونست تنهایی راه بره.
‫دست و پاهاش می‌لرزیدن...
‫و به طور ترسناکی...
‫می‌خندید.
‫توی تحقیقاتم،
‫فهمیدم که علائمش...
‫خیلی شبیه یه نوع اختلاله.
‫بیماری کورو.
‫یه بیماری همه‌گیره که بین مردم «فور»...
‫توی پاپوآ گینه نو شایع شده بود.
‫علت علائمش فرهنگ خوردن جنازه‌ها بود
‫که جزو مراسم ختم بیمارها بود.
‫گین گوتو گوشت انسان خورده بود؟
‫ممکنه.
‫به این بیماری «مرض خنده» هم می‌گن،
‫چون بیمارها مثل دیوونه‌ها می‌خندن.
‫«مرض خنده»؟
‫درگیری آقای کانو...
‫با روستاییا زمانی شروع شد...
‫که اون گین گوتو رو آورد بیمارستان.
‫نمی‌خواستن کسی از بیماری خبردار بشه.
‫گمونم.
‫من بعدا پرونده‌های روستایی‌ها رو ‫ بررسی کردم.
‫و همون موقع،
‫یه بیمار دیگه از روستای کوگه پیدا کردم
‫که علائم مشابهی داشت.
‫این پرونده‌شه.
‫نگاه کن.
‫یه پسر شیش ساله.
‫یه بچه؟
‫تازه،
‫اون شناسنامه هم نداره.
‫[تقریبا 6 ساله]
‫اگه اون پسره هنوز زنده باشه،
‫چند سالش میشه؟
‫پرونده‌ی پزشکیش برای سال 1951ـه. ‫درست بعد از جنگ.
‫این یعنی الان بالای 75 سالشه.
‫می‌دونستم.
‫خودشه.
‫می‌شناسیش؟
‫این همونیه که گوتوها بهش می‌گن «اون مرد».
‫اما بیماری کورو کشنده‌ست.
‫امکان نداره هنوز زنده باشه.
‫عجب.
‫اما اگه زنده باشه...
‫مرض خنده‌ش...
‫ممکنه نوع دیگه‌ی کورو باشه.
‫[مرض خنده]
‫همه چی حاضره؟
‫خوبه...
‫بیاید شروع کنیم!
‫- آماده‌این؟ ‫- آره!
‫بیاین شروع کنیم!
‫روشن شد!
‫این آخرین شبِ تمرینه!
‫همه آماده بشن!
‫بیاید شروع کنیم!
‫ما به این عروسک‌های حصیری ‫می‌گیم:«کوگه».
‫توی جشنواره،
‫به عنوان بخشی از آیین مقدس ‫ هفت تا عروسک رو همزمان می‌سوزونن.
‫زمان قدیم،
‫آدمای واقعی قربانی می‌شدن.
‫اما رسمش عوض شده...
‫و به این تبدیل شده.
‫مردم این روستا...
‫رسم و خون اجدادشون رو به ارث بردن.
‫اهالی روستا...
‫و گوتوها مثل همن.
‫گاهی وقتا فکر می‌کنم...
‫مثل طلسم شدن می‌مونه.
‫بفرمایید بشینید.
‫ممنون.
‫- بفرمایید چایی. ‫- ممنون.
‫خیلی خب.
‫بفرمایید.
‫ممنونم.
‫یه جای این روستا یه بچه‌ای هست،
‫که قراره روز جشنواره بخورنش.
‫اونا آدم‌خوارن.
‫شما آدما رو می‌خورین!
‫یکی توی کوگه...
‫داشت من رو می‌خورد.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫می‌گم، کیسوکه.
‫کجا داریم می‌ریم؟
‫فقط اعضای خانواده‌مون اینجا رو می‌شناسن.
‫به کسی درمورد این غار چیزی نگو.
‫سرپوشت رو بذار.
‫این برای دو سال بعده.
‫این برای سال دیگه‌ست.
‫و این...
‫این برای امساله.
‫جشنواره‌ی نذری سه روز دیگه‌ست.
‫تا اون موقع مراقب این باش.
‫روز قبل جشنواره دیگه بهش غذا نده ‫و بدنش رو بشور.
‫این قبلا وظیفه‌ی من بود.
‫اما حالا با توئه.
‫باید به عنوان اعضای بزرگ این خاندان ‫این کارو بکنیم.
‫آماده‌ش کن تا پیشکش «اون مرد» بشه.
‫به نظرت شبیه انسانن؟
‫ببخشید.
‫حق با تو بود.
‫من عقلم سر جاش نبود.
‫بیا از اینجا بریم. هر سه تامون.
‫جدی میگی؟
‫وسایلا رو جمع کن.
‫ببینم.
‫چی کار داری می‌کنی؟
‫این ردیابه جی‌پی‌اسه.
‫باورم نمیشه. چرا؟
‫یه چیزی هست که نمی‌خوان من بفهمم.
‫این که...
‫این که اونا آدم‌خوارن؟
‫فکر کنم.
‫بریم.
‫دایگو.
‫داریم دور خودمون می‌چرخیم؟
‫آره.
‫یه ماشینی دنبالمون راه افتاده.
‫چی؟
‫محکم بشین.
‫می‌خوام گممون کنه.
‫وای! خیلی تند داری میری!
‫اون ماشینه چه مرگش بود؟
‫متاسفم.
‫گمش کردم.
‫باید از کنار اون ماشینی که یه دفعه ‫پیداش شد، جاخالی می‌دادم.
‫من نمی‌خواستم اینجوری بشه.
‫ممنونم، آقای یامابوشی.
‫داشتی سکته‌م می‌دادی.
‫هنوزم آدم نترسی هستی.
‫مشتاق دیدار، آقای یامابوشی.
‫- ببخشید شوهرم شما رو وارد این ماجرا کرد. ‫- عیبی نداره.
‫خب...
‫داری درمورد یه پرونده‌ی خطرناک ‫تحقیق می‌کنی، درسته؟
‫آره.
‫تحت هر شرایطی،
‫من مراقبشونم.
‫- چمدونتو بده. ‫- ممنون.
‫بریم.
‫ببخشید مزاحمتون شدم.
‫لطفا مراقبشون باشید.
‫صبر کن، دایگو.
‫کجا میری؟
‫- برمی‌گردم روستا. ‫- چی؟
‫شوخیت گرفته؟ ‫اگه برات مهمیم پس پیشمون بمون.
‫یوکی.
‫این پرونده یه قربانی بیچاره داره،
‫و اون یه بچه‌ست.
‫من می‌خوام که...
‫طعم عشق و محبت مادرش رو بچشه.
‫بچه‌ی کاناکو رو میگی؟
‫احتمالش خیلی زیاده.
‫باشه.
‫یه قولی بهم بده.
‫بعدا برگرد خونه پیشمون.
‫برمی‌گردم.
‫تکون نخور دیگه.
‫تکون نخور، باشه؟
‫حرفمو نمی‌فهمی، نه؟
‫«تکون نخور»...
‫یعنی این.
‫تکون نخور. می‌خوام بشورمت.
‫به نظرت یوسوکه از پسش برمیاد؟
‫اگه من بتونم،
‫اونم می‌تونه.
‫باشه.
‫اما...
‫بعضیا دلشون برای دام می‌سوزه.
‫وقتی امسال بگذره،
‫بهش عادت می‌کنه.
‫یوسوکه هم با کانو دوست بود.
‫حرفت چیه؟
‫اگه به نظرت از پسش برنمیاد،
‫نباید یه خائن دیگه رو ‫توی خانواده تحمل کنیم.
‫معلومه.
‫ما هر کاری می‌کنیم، ‫به خاطر خانواده‌ی گوتوئه.
‫[معبد کورونوکامی]
‫چه سخته.
‫برید کنار!
‫می‌افتی ها!
‫[معبد کورونوکامی]
‫- کازویا! ‫- بله.
‫بیکار نشین اونجا! کمک کن.
‫- کازویا! ‫- کازویا!
‫چه قشنگه.
‫آره، قشنگه.
‫بیا امیدوار باشیم که خوب پیش بره.
‫- ممنون بابت چایی. ‫- مرسی.
‫[سومیره کانو]
‫خیلی وقته خبری ازت نیست.
‫حالت چطوره؟
‫خوبم.
‫چی کار داری؟
‫من....
‫من باردارم.
‫بچه‌ی توئه.
‫وقت مراسم مقدماتیه، حاضری؟
‫آره.
‫من دارم میرم...
‫مادربزرگ.
‫از امروز به بعد، من بزرگ خانواده‌‌م.
‫آقای پلیس و خانواده‌ش از روستا رفتن.
‫اما باید انتظار ‫ دردسرهای بیشتری داشته باشیم.
‫مطمئنم برمی‌گرده.
‫به هر حال، هر چی هم بشه ‫جشنواره طبق برنامه پیش میره.
‫موافقین؟
‫- البته! ‫- آره.
‫کیسوکه.
‫کاملا برازنده‌ته.
‫بریم.
‫کراوات و دکمه‌هاتونو چک کنید.
‫و حتما توی کادر باشین.
‫انسان‌ها تیکه‌های گوشتِ زنده‌ن.
‫همه‌شون به جز شماها.
‫شما تنها خانواده‌ی منین.
‫تنها کسایی که انسان می‌دونمشون،
‫شماهایین که اینجا روبه‌روی من نشستین.
‫شما هم همین حس رو دارید، مگه نه؟
‫16 سال پیش، شب جشنواره،
‫یکی از اعضای خانواده‌ی گوتو ‫احساس متفاوتی داشت.
‫من اونو انسان تلقی نمی‌کنم.
‫اون از گله‌ی گاوها هم پست‌تره.
‫گوش کنید.
‫شماها از هم جدا نیستین.
‫تک بودن همیشه برای خانواده‌ خطرسازه.
‫وگرنه، تنها راهتون...
‫مرگه.
‫چی شده؟
‫بالا رو ببین.
‫شروع می‌کنیم.
‫خانواده‌ی گوتو همیشه بوده، هست،
‫و خواهد بود!
‫من یوسوکه‌م.
‫یو سو که.
‫وقتی نگاهم می‌کنی چه فکری می‌کنی؟
‫من تو رو انسان می‌بینم، نه چیز دیگه.
‫چی کار می‌کنی؟
‫پرسیدم چی کار می‌کنی؟
‫فکر کردی یه بیگانه...
‫می‌تونه توی روستای ما تغییری ایجاد کنه؟
‫به من زنگ زدن.
‫چی؟
‫به من گفتن توی جشنواره ‫قراره یه بچه کشته بشه.
‫فقط هم همین نیست.
‫شماها قراره...
‫کی گفت؟
‫کی بهت گفت؟
‫حتما یه خائنی...
‫توی خانواده‌تون هست.
‫کی اینو گفته؟
‫کی بهت گفته؟
‫شرط می‌بندم یکی از نزدیکانته.
W W W . M O V I E S H O . C O M ‫» ترجمه از فائزه شاهمرادی «