‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: «رومینا»
‫[قسمت هشتم]
‫اُه. من دیگه میرم.
‫میری دیدن عشقت؟
‫قرار داریم.
‫- مراقب خودت باش. ‫- خداحافظ.
‫بابا.
‫گندش بزنن.
‫بابا.
‫همون بیماریه که پشت خط گفتیم ‫آئورت شکمیش پاره شده.
‫بهتون گفته بودم که هیچ کدوم ‫از جراح ها در دسترس نیستن.
‫نمی تونین همین طوری ‫بیارینش اینجا.
‫تو شوک هیپوولمیکه و به زور ‫علائم حیاتی نشون میده.
‫اگه همین الان عمل نشه، می میره!
‫کاری از دست ما بر نمیاد.
‫ببریدش یه جای دیگه.
‫هزار بار از خودم پرسیدم...
‫اگه اون روز یه تصمیم دیگه ‫می گرفتم، چی می شد؟
‫از دست نمی دادمش؟
‫اگه اون روز جلوشون رو نمی گرفتم،
‫[سه جین، یونگ مین]
‫الان یه پزشک دیگه بودم؟
‫وایستین!
‫اینجا بیمارستانه. ما دکتریم.
‫اگه بی خیال یه بیمار بشیم، کی...
‫خیال کردی دکتری، ها؟
‫پس فکر می کنی خودت ‫می تونی عملش کنی؟
‫اگه اون روز تخت رو ول می کردم،
‫زندگیم آسون تر می شد؟
‫بابا، نه!
‫من چی؟
‫این تصمیم...
‫...زندگیم رو عوض می کنه؟
‫حق انتخاب ندارم.
‫نمی تونم ولش کنم.
‫منم همین حس رو داشتم.
‫نمی تونستم ولش کنم.
‫تا همون لحظه رو یادمه. ‫درست تا همون لحظه.
‫استاد مین رو پیج کنین.
‫من تا جایی که بتونم ‫نگهش می دارم.
‫از این طرف.
‫بجنبین.
‫گو سئونگ تاک. ‫چی کار داری می کنی؟
‫باید بیمار رو به موت رو بفرستیم بره؟
‫تو بیمارستان من ‫همچین کاری نمی کنیم.
‫پارگی آنوریسم آئورت شکمی داره.
‫فکر کردی چی کار می تونی بکنی؟
‫چی کار باید بکنم؟
‫خیلی خون ریزی داره.
‫تا رسیدن استاد مین ‫دووم نمیاره.
‫یادم نمیاد بعدش چی شد.
‫انگار بعد از کلی نوشیدنی خوردن ‫از هوش رفته باشم.
‫خودم شروع می کنم.
‫گاز.
‫تا اینجاش که فرقی نداشت.
‫همیشه تو اتاق عمل ‫دیوونه میشم.
‫چه خبره؟ مگه عمل رئیس بان نیست؟
‫تو برنامه اسم رئیس بان خورده بود.
‫می رسه.
‫داداش، تا جای ممکن ‫کمکم کن.
‫آماده باش.
‫چی؟ بله...باشه...
‫سعی کنیم تا رسیدن رئیس ‫زنده نگهش داریم؟
‫از هوش رفتم.
‫انگار که خیلی خوب خوابیده باشم.
‫دست نگه دار! ‫عقلت رو از دست دادی؟
‫برو کنار!
‫احتمال مرگ تو پارگیِ ‫آئورت شکمی 50 درصده.
‫هر ساعتی که بگذره، احتمال مرگ ‫یه درصد بیشتر میشه.
‫ممکنه بافت روده های طرف ‫همین الان هم در حال مرگ باشه.
‫اگه بیشتر صبر کنیم، ‫حتی عمل هم نجاتش نمیده.
‫مکش.
‫کیم جه وون، مکش!
‫اُه، مکش.
‫اتاق عمل هشتیم، یکی رو ‫بفرستین. هر کی بود، بود!
‫- مکش. ‫- کمک لازم داریم!
‫یه کارآموز یا حتی دانشجو!
‫گاز.
‫انقباض گر.
‫مکش.
‫داخل تر.
‫پیداش کردم. ‫پنس خون بند.
‫درستش کردم.
‫فشار خون داره تثبیت میشه.
‫به خیال خودت ‫چی کار داری می کنی؟
‫گان بپوش و کمکم کن.
‫این رو نگه دار.
‫خودت رو جمع و جور کن!
‫فشار خونش داره افت می کنه!
‫صبر کن.
‫حواست باشه دستت ‫به پنس خون بند نخوره.
‫حواسم هست. ‫حواسم هست.
‫حواست به پنس خون بند باشه.
‫دستت بهش نخوره.
‫فکر کنم حلش کردیم.
‫موفق شدی. ‫نجاتش دادی.
‫ای دیوونه.
‫بعد تو یه آن...بیدار شدم.
‫وقتی به خودم اومدم،
‫دیوونه شده بودم.
‫استاد لی!
‫چی شد؟
‫این کارآموز جون بیمار رو نجات داد.
‫اون لحظه...
‫...ترسیده بودم.
‫تو نترسیدی؟
‫باز هم موفق شدم؟
‫نمیشه همه ش عمل ها رو ‫این طوری بترکونم.
‫خدایا...
‫تو دیوونه ای.
‫خب، کم کم دارم می فهمم ‫چه حسی داره.
‫حتماً پزشک بودن ‫همچین مزه ای داره.
‫ببین. بیمار زنده ست.
‫اون زمان سئونگ تاک ‫هشت سالش بود؟
‫فکر کردم دوره ایه ‫که پشت سر می ذاره،
‫اما گمونم هنوز پشت سرش نذاشته.
‫شاید هم اخیراً عود کرده، نه؟
‫الان منظورت...
‫...دقیقاً چیه؟
‫بی خیال. مطمئنم می دونین ‫چی دارم میگم.
‫بله. می تونم ببینمت.
‫فکر کردم عارضه موقت اون حادثه ست...
‫...و از وقتی تو بیمارستان ‫کارش رو شروع کرد،
‫مدام یه چیز عجیب می دیدم...
‫...و فقط من بودم ‫که می دیدمش.
‫[هان سئونگ وون]
‫برای همین با کمک یه دوست ‫که تو آمریکا تحصیل کرده، بررسیش کردم...
‫...و یه چیز جالب...
‫...فهمیدم که انتظارش رو نداشتم.
‫همه فکر می کردیم وقتی سئونگ تاک...
‫...تو آمریکا بود، کلاس ها رو ‫می پیچوند و وقت تلف می کرد،
‫اما مدام می رفت ‫بیمارستان های مختلف،
‫فقط هم پیش روان پزشک ها ‫و جراح های مغز و اعصاب.
‫همون موقع فهمیدم. ‫داشت تمام تلاشش رو می کرد...
‫...که تنهایی درستش کنه.
‫گمونم شما نمی دونستین.
‫این یعنی پدربزرگ هم ‫خبر نداره.
‫- هان سئونگ وون. ‫- خدایا.
‫فهمیدم.
‫دلم خیلی واسه سئونگ تاک می سوزه.
‫انگار این روزها داشت...
‫...سعی می کرد ‫که با پدربزرگ جور بشه،
‫اما موضوع اینه...
‫...که ما اینجا ‫با جون مردم طرفیم...
‫...و اون هم تصادفاً...
‫...پزشکه.
‫[لی سئون هو]
‫منظورت چیه؟
‫گو سئونگ تاک چی کار کرد؟
‫این بیمار رو با پارگی آنوریسمِ ‫آئورت شکمی آوردن اورژانس.
‫می خواستیم منتقلش کنیم جای دیگه،
‫چون استادها در دسترس نبودن،
‫ولی سئونگ تاک اصرار کرد ‫عملش کنیم و بردش اتاق عمل.
‫جه وون بوک رو مجبور کرد ‫اتاق عمل رو به اسم رئیس بان بگیره.
‫خودش هم کمک کرد.
‫تازه لی جی وو رو ‫عمل کرده بود...
‫...و این عمل هم چندان آسون نبود.
‫اولین بارش هم نیست.
‫شاید واقعاً یه چیزیش هست.
‫- چی شده؟ ‫- چی؟
‫نه. هیچی.
‫گو سئونگ تاک الان کجاست؟
‫پس...
‫خلاصه حرفت میشه...
‫...اینکه فقط من نبودم؟
‫داری کاری که سال ها قبل ‫باهات کردن رو می کنی.
‫نمی تونی ازش بگذری.
‫لازم نبود این طوری بیانش کنی.
‫درسته. خودت می تونستی ‫ارواح رو ببینی.
‫شرط می بندم هیچی ‫تو رو نمی ترسونه،
‫اما کنجکاو نیستی...
‫...که چطور کارآموز چا ‫تبدیل به یه جراح معرکه شد؟
‫چه فایده داره؟ من که اون کاری ‫که تو کردی رو نمی کنم.
‫برام سواله کارآموز چا...
‫...چطور یه استاد بدجنس ‫مثل تو شد،
‫اما روحی که اون زمان ‫رفت تو تنت رو می شناسی؟
‫نمی دونم، چون من نمی تونستم ‫ارواح رو ببینم.
‫شاید...
‫...یه جراح بااستعداد مثل خودم بوده.
‫شانس آوردی.
‫اگه به جاش روح امپراتور یشم ‫یا شمن بچه ها بود چی؟
‫البته که شانس آوردم.
‫اگه صرفاً یه دکتر خرخون بود چی؟
‫درست مثل خودت.
‫فقط همون یه بار شد؟
‫یا...
‫وقتی رزیدنت بودم، ‫چند بار دیگه هم پیش اومد.
‫بعضی از بیماران رو ‫رد می کردن،
‫چون پزشکی نبود ‫که عمل رو انجام بده.
‫درست مثل امروز.
‫[واحد مراقبت های ویژه وی آی پی]
‫جی وو هم یکی از اونا بود.
‫والدینش از وضعیتش ‫خبر نداشتن،
‫برای همین عمل به تعویق افتاد.
‫نیمه شب هوشیاریش رو ‫از دست داد...
‫...و آوردنش اورژانس.
‫سلام!
‫بذار کف دستت رو ببینم.
‫این آب نبات جادوییه.
‫اگه محکم نگهش داری، ‫دردت نمیاد.
‫همون موقع بهش قول دادم...
‫...که ده سال بعد که برای...
‫...عمل جایگزینی برگشت،
‫خودم عملش می کنم،
‫ولی نمی دونستم ‫حرفم رو شنیده.
‫مرد پای قولش وایمیسته.
‫چقدر بی مسئولیتی.
‫به خاطر یه نفر کم بود نتونم.
‫من این وسط مقصر نیستم.
‫خودت اون روز ‫جلوی عمل رو گرفتی.
‫- چی؟ ‫- کی بهت همچین چیزی گفته؟
‫از کجا می دونی کسایی ‫که می تونن ارواح رو ببینن...
‫...از هیچی نمی ترسن؟
‫- پس... ‫- وقتی به زور وارد بدنم شدی،
‫باید کار رو تموم می کردی.
‫وقتی دست های من رو ‫قرض گرفتی،
‫موظف بودی تک تک بیمارها رو نجات بدی.
‫چرا تسلیم شدی؟
‫انتظار داری چی کار کنم؟
‫برای همین...
‫من خوشحال و قدردانم ‫که اون روز بیمار نمرد،
‫ولی اگه هی من رو تسخیر کنی،
‫می میری.
‫شاید من از اون دکترها نباشم ‫که می تونن جون مردم رو نجات بدن،
‫ولی نمی تونم اجازه بدم ‫جلوی چشمم بمیری.
‫پس فعلاً باید از هم دیگه دور بمونیم.
‫ارواح و انسان ها باید ‫دو متر از هم فاصله داشته باشن.
‫حتماً یه چیزی یادت رفته.
‫تو بودی که اون بیمار رو نگه داشتی.
‫تو بودی که ازم خواستی ‫وارد بدنت بشم.
‫تو...
‫...نجاتش دادی.
‫عالیه.
‫تو بودی که اون بیمار رو نگه داشتی.
‫تو نجاتش دادی.
‫منم اولش عیناً همین طوری بودم.
‫اولش تو فکر فرار بودم.
‫وحشت زده و ترسیده بودم،
‫ولی...
‫می دونی چرا فرار نکردم ‫و همین جا موندم؟
‫چون بیمار همون طور که گفتی، زنده موند.
‫من نبودم که نجاتش دادم،
‫اما دست هام تو نجات بیمار ‫نقش داشتن.
‫حداقل من وظیفه م رو ‫انجام دادم.
‫احتمالاً وقتی تو اتاق عملم...
‫...تیغ دست گرفتی،
‫همچین حسی داشتی.
‫به لطف تو، وارد بدنت شدم...
‫...و به لطف تو، هنوز زنده م.
‫حق با توئه، درست ‫همون طور که گفتی،
‫اگه ادامه بدم، ممکنه ‫هیچ وقت بیدار نشم،
‫ولی حتی اگه نشم، ‫نتیجه تغییری نمی کنه.
‫بهت گفتم که. ‫من یه پزشکم.
‫به لطف تو یه کم وقت خریدم،
‫ولی دیگه زیاد وقت ندارم.
‫به جای روزشماری کردن تا روز مرگم،
‫می خوام وظیفه م رو انجام بدم...
‫...و برای انجامش ‫به کمکت نیاز دارم،
‫اما اگه جوابت هنوز هم «نه» هستش،
‫وارد بدنت نمیشم.
‫کنترل دست توئه.
‫کریستال، لااقل قبلش هشدار بده.
‫شنیده م عمل خوب پیش رفت.
‫وقتی خبر خوب می شنوی،
‫باید بهم جایزه بدی، ‫نه که بزنی پشتم.
‫این طوریه؟ بیا بریم. ‫بهت جایزه میدم.
‫واقعاً؟
‫چه جور جایزه ای؟
‫غذاست؟ گرونه؟
‫چی کار داری می کنی؟
‫دارم بهت جایزه میدم.
‫جایزه ای که باعث میشه ‫جراح قلب و سینه بهتری باشی.
‫یالا. با من انجامش بده.
‫خدایا. گور بابای اسکات.
‫مگه جراح های قلب و سینه ‫با پاهاشون عمل می کنن؟
‫این روزها همیشه ‫قیافه ت پکره.
‫تو که یه نوجوون یاغی نیستی.
‫چیه؟ چی داره آزارت میده؟
‫نمی دونم.
‫شاید دارم با تأخیر ‫دچار بحران هویت میشم.
‫حتماً موضوع مهمیه ‫که باعث شده وارث بلامنازع...
‫...به هویتش شک کنه. ‫موضوع چیه؟
‫تو چی؟ واقعاً میری ‫تو بخش جراحی قلب؟
‫بر خلاف خواسته مادرت؟
‫درسته.
‫منم می خوام یه دکتری عین خودت بشم.
‫چی؟
‫همین الان جون اون مرد رو نجات دادی.
‫می دونی تا الان ‫چند نفر رو نجات دادی؟
‫نمی خوای بدون قرض گرفتنِ...
‫...دست های یکی دیگه ‫نجاتشون بدی؟
‫منظورت چیه؟
‫منم می خوام یه روز همین کار رو ‫بکنم، برای همین باید زحمت بکشم،
‫حتی اگه بکشدم. ‫آخ، پاهام.
‫اگه می کشدت، انجامش نده.
‫چرا می خوای جونت رو ‫واسه نجات بقیه به خطر بندازی؟
‫مگه دکتر بودن ‫چیز خاصی داره؟
‫داری خودت رو به کشتن میدی.
‫چند تا جون داری؟
‫گربه ای؟
‫چرا جونت رو ‫به خطر میندازی؟
‫امروز زیادی خودت رو ‫خسته کردی. برو استراحت کن.
‫اگه مدام این کار رو بکنی،
‫واقعاً می میری.
‫خیلی ممنون.
‫خیلی ممنونم.
‫داخله؟
‫اُه، خدایا.
‫خدایا.
‫[لی جئونگ هی]
‫بیدار شد.
‫موفق شدی.
‫می دونستم می تونی.
‫کارت خوب بود.
‫باید از پسرتون محافظت کنین.
‫از دار دنیا فقط اون رو دارین، خاله جون.
‫سئونگ تاک پشت سر هم ‫دو تا عمل انجام داد.
‫هر دو عمل شگفت انگیز بودن.
‫عمل شگفت انگیز؟
‫[مرکز پزشکی دانشگاه یون سانگ]
‫شوهرم مشکلی داره؟
‫- چی؟ ‫- نه، اصلاً.
‫عمل خوب پیش رفت ‫و وضعش خوبه.
‫که این طور...ولی هنوز ‫وقت نکرده م از جراحش تشکر کنم.
‫کی شوهرم رو عمل کرد؟
‫من. جراح اصلی عمل، رئیس بان ته شیک هستم.
‫البته. رئیس جراح اصلی بود.
‫نمی دونم چطور ‫لطفتون رو جبران کنم.
‫خیلی ممنونم. ‫متشکرم.
‫خدایا...به عنوان پزشک ‫طبق سوگند بقراطم وظیفه م بود.
‫عمل خیلی سختی بود.
‫- حالا سخت تره. ‫- اون کجاست؟
‫دیر کردی.
‫تو اینجا چی کار می کنی؟
‫اومدم استقبال تو.
‫چطوری؟ رو به راهی؟
‫واقعاً نگران منی؟
‫با اون بدن نحیفت، دیروز...
‫...دو بار عمل کردی. ‫باید اسکات تمرین کنی.
‫چی کار داری می کنی؟
‫از اونجایی که لازمت دارم، ‫دارم منتت رو می کشم.
‫مثل همیشه باش!
‫فقط رک بگو کی رئیسه.
‫ببین ساعت چند شد، مردک! ‫تنبل تن پرور!
‫با من بیا. حتماً ‫دکتر جانگ منتظره.
‫چرا حس می کنم ‫من رو بازی داد؟
‫برای پرونده، زمانبندی و سطح ‫باید از قبل رضایتم رو بگیری!
‫فکر می کنم چون جوونه ‫داره به سرعت خوب میشه.
‫باید تحت نظرمون باشه، ‫ولی در این مقطع...
‫...ممکنه به زودی بتونه ‫توانبخشی رو شروع کنه.
‫خیلی ممنون. ‫متشکرم، دکتر.
‫سلام. به دنیای واقعی خوش برگشتی.
‫می دونی من کیم، نه؟
‫تو کی هستی؟
‫بی خیال! دقت کن. ‫این صورت محشر رو ببین!
‫باید از دیدنم ‫خوشحال باشی.
‫[لئو جئونگ هی]
‫تا حالا تو رو ندیده م.
‫داره دروغ میگه.
‫آهای! چرا خودت رو ‫زدی به اون راه؟
‫هی، جئونگ هی.
‫تو...
‫نگران هزینه بیمارستان نباش.
‫اونا حلش کردن.
‫چی؟ کی ها؟
‫[لی جئونگ هی]
‫نگران هزینه بیمارستان نباش.
‫ما قضیه تصادف رو ‫به پلیس گفتیم،
‫پس آروم باش و تمرکزت رو ‫بذار رو بهتر شدن.
‫تو جوونی. به زودی ‫دوباره راه میفتی.
‫درسته.
‫چی گفت؟ گفت اگه زیپ دهنت رو ‫بکشی، بهت پول میده؟
‫تو من رو می شناسی. ‫وقتی اونجا دراز به دراز افتاده بودی،
‫اونا نادیده گرفتنت! ‫من نجاتت دادم!
‫سئونگ تاک!
‫دکتر، می دونین چی به سر راننده ای...
‫...که با من تصادف کرد اومد؟
‫هی، سئونگ تاک. اول صبح ‫اینجا چی کار می کنی؟
‫چیه؟
‫فقط می خواستم برات ‫آرزوی موفقیت کنم.
‫دیگه پا از گلیمت درازتر نکن.
‫این وقت صبح چی واسه خودت میگی؟
‫خودت باید گلیمت رو بپایی.
‫داری میری رو اعصابم.
‫من دارم تمام تلاشم رو ‫می کنم که پا از گلیمم درازتر نکنم...
‫...چون یه نفر همه ش ‫من رو می کِشه.
‫به لطفش، مثل نوجوون ها ‫بحران هویت گرفته م.
‫پس تو دیگه بهم فشار نیار.
‫عاقبت خوشی برات نداره.
‫- دارم بهت هشدار میدم... ‫- منم که بهت هشدار دادم.
‫باید به هشدارم گوش بدی.
‫عالیه.
‫جفتتون رو بلافاصله ‫بعد از تصادف آوردن اینجا...
‫...و هم زمان عمل شدین.
‫یکیتون...
‫...همون حالیه ‫که داری می بینی.
‫بیدار میشه؟
‫خدا بخواد، آره.
‫نمی دونم از کسی ‫که نیازمند استراحت مطلقه...
‫...این سوال رو بپرسم یا نپرسم،
‫ولی می تونی از تصادف برامون بگی؟
‫خب...نه.
‫خیلی سریع اتفاق افتاد.
‫ای عوضی. چطور جرئت می کنی ‫از پشت بهم خنجر بزنی؟
‫یه نوشیدنی برات می گیرم. ‫همین جا منتظر باش، خب؟
‫دروغ نمیگه. یادش نمیاد.
‫تا حالا کسی رو دیدی ‫که زندگی قبلیش رو یادش باشه؟ نه.
‫در اصل مثل همونه.
‫طبیعیه که یادت نیاد.
‫فکر کن یادت بیاد تو زندگی قبلیت روح بودی.
‫می تونه باهاش کنار بیاد؟ ‫نمی تونه.
‫این یکی هم اراده آسمان هاست؟
‫نه ارواح و نه زنده ها...
‫...نباید یادشون بیاد...
‫...که نظم دنیا حفظ بشه.
‫چطور؟ خاطره ای داری ‫که نباید فراموش کنی؟
‫چی؟ خب، نه دقیقاً...
‫ولی با توجه به وضعت، ‫لازم نیست نگران باشم.
‫ممکنه هیچ وقت بیدار نشی...
‫...یا بمیری.
‫می بینمت.
‫اگه یادش نمیاد، ‫یادش میندازم.
‫زیاد سخت نیست.
‫واسه دردت دارو می خوردی ‫و خواب آلود بودی، مگه نه؟
‫جان؟
‫نمی خواستی باعثِ ‫یه تصادف بزرگ بشی.
‫فقط یه برخورد جزئی می خواستی ‫که بتونی معطلش کنی،
‫اما بیدار شدی و نتیجه اعمالت رو دیدی.
‫برای همین هم سردرگم و گیجی.
‫اینا رو از کجا می دونی؟
‫می دونی ناهماهنگی شناختی چیه؟
‫علامت عجیبیه که وقتی خلافِ...
‫...اعتقاداتت عمل می کنی، ‫بروز می کنه.
‫من یه چیزایی ازت می دونم.
‫باید با خودت صادق باشی،
‫وگرنه اوضاع ‫واقعاً سخت میشه.
‫- یه نوشیدنی خوب. ‫- آره.
‫- هی! نوشیدنی من چی شد؟ ‫- این چیه؟
‫چرا هر وقت می ذارمش ‫این تو، ناپدید میشه؟
‫خدای من. آدما و ارواح...
‫...هیچ وقت کاری ‫که باید بکنن رو نمی کنن.
‫می تونن کاری که نباید بکنن رو نکنن...
‫...و چیزی که نباید بخورن رو نخورن.
‫همه شون می خوان ‫پیش از موعد بمیرن.
‫با اینکه گفتم آشغال نریزن، می ریزن.
‫ایست!
‫تا اون روی سگم بالا نیومده، دستتون رو بکشین.
‫گفتم نه!
‫خدایا. آدما و ارواح عین همن...
‫ولی گاهی وقت ها تأثیر نوشیدنی ‫از دارو بیشتره.
‫همین که بچشیش،
‫دیگه فراموشش نمی کنی.
‫خیلی بهتر از اونیه ‫که یادم میاد. بفرما.
‫- حیف. با ماءالشعیر بهتره. ‫- دقیقاً.
‫میشه منم...
‫...یه کم بخورم؟
‫اُه، خدا.
‫ارواح هم خمار میشن؟
‫این قدری نداریم ‫که کسی خمار بشه.
‫به زور چیزی گیرمون اومد.
‫- خوش مزه بود. ‫- بله، نوشیدنی خوش مزه ست.
‫بیا. یه لیوان برام بریز.
‫سلام به همگی.
‫به نظرتون میشه من بخورم؟
‫قربان؟ گفتن سراغ من رو گرفتین.
‫این بیرون چی کار می کنین؟
‫از «گو» بازی کردن ‫خسته شدم...
‫...و گفتم یه هوایی بخورم.
‫مدتی می شد بیرون نیومده بودم. ‫عجب منظره ای داره.
‫دنیا جای قشنگیه.
‫همین طوری واینستا. بشین.
‫باشه.
‫می تونی نوشیدنی بخوری؟
‫بله. من نوشیدنی خاصی...
‫همین بهترین نوشیدنیه.
‫این برای تشکره.
‫ممنونم که خوب عملم کردی.
‫بخورش.
‫باشه.
‫این یکی برای عذرخواهیه.
‫آینده درخشانت...
‫...به خاطر من به هم ریخت.
‫سر بکش.
‫این یکی...
‫...برای عذرخواهی ‫بابت نابود کردنته.
‫بعد از اسباب کشیش به آمریکا،
‫خیلی بهش سخت گذشت.
‫نمی ذاشت حمایتش کنم...
‫...و سعی می کرد ‫رو پای خودش وایسته.
‫یه بار که رفتم دیدنش،
‫بهم گفت...
‫...که مهم ترین چیز زندگیش رو جا گذاشته،
‫برای همین هم نباید ‫تو رفاه زندگی کنه.
‫گفت باید تا آخر عمرش ‫خودش رو مجازات کنه.
‫روزی که سه جین رو...
‫...تو اتاقم دیدی، فهمیدم.
‫اون کوچک ترین دخترمه.
‫اُه، حتماً خودشه.
‫به شدت ناامید شدم.
‫یالا. چرا نوشیدنیت رو سر نمی کشی؟
‫تو خیلی ناقلایی.
‫تعجبی نداره که سه جین قبل ‫از گفتن احساسش بهت، رفت.
‫...و برادر ناتنیش...
‫...از اولین روزی که دیدش، ‫مثل حشره باهاش برخورد می کرد.
‫نمی تونم...
‫...کمکی بهت بکنم.
‫نه اون زمان،
‫نه الان.
‫معذرت می خوام.
‫معذرت می خوام، یونگ مین.
‫با این حال، امیدوارم...
‫...قبل از رفتنش شجاعت به خرج بده.
‫سه جین.
‫مشترک موردنظر پاسخگو نیست. ‫لطفاً پیام...
‫ای کاش...
‫...یه کم دیگه صبر می کردی، خنگول.
‫داری گریه می کنی؟
‫گریه نمی کنم. ‫گریه کو؟
‫گریه کردی. چشمات قرمزن.
‫یه چیزی رفت تو چشمم. ‫چی می خوای؟
‫خبر خوب آورده م!
‫- موتورسیکلت... ‫- خبر بد!
‫چی؟ موتور...چی؟
‫هم خبر بد دارم و هم خوب. ‫کدوم رو می خوای اول بشنوی؟
‫اول بده رو بگو.
‫- رئیس پادرمیونی کرد. ‫- چی؟
‫چی؟
‫پس اول خبر خوب رو بگو.
‫یه دقیقه.
‫چی...
‫اصلاً با عقل جور در نمیاد.
‫چرا رئیس نمی خواد ‫اون خبردار بشه؟
‫چون دخترشه.
‫برای منم یه لیوان بریز.
‫بیا بگیم این لیوان ‫واسه تسکین منه.
‫- جان؟ ‫- خودت دیدی.
‫من تو زندگی یه پدر شکست خورده بودم.
‫چرا این قدر تلخه؟
‫تلخه چون زندگیم تلخ بوده.
‫لوسش کردم و هر چی ‫می خواست بهش دادم،
‫چون تنها بچه م بود،
‫ولی هیچ وقت تو هیچ زمینه ای ‫بهش اعتماد نداشتم.
‫پدری که نتونه کارش رو ‫درست انجام بده، پسرش رو...
‫...بد بزرگ می کنه.
‫می دونم توقع زیادی ازت دارم،
‫اما میشه...
‫...بهم رحم کنی؟
‫بهم فرصت بده...
‫...که وقتی دارم میرم، ‫گناهان پسرم رو با خودم ببرم.
‫پس نمی خواد مردم بفهمن...
‫...پسر وحشتناکش ‫چقدر فاسده؟
‫والدین حاضرن وسیله قتل رو هم ‫واسه بچه هاشون پنهان کنن.
‫فقط در صورتی ‫که خود والدین چاقو بخورن!
‫تو چی؟ اون به تو ‫بدی کرده. چی کارش می کنی؟
‫تو عصبانی...
‫...و آزرده تری یا من؟
‫تصمیم سختی بود.
‫اون پسرش رو از هر کسی ‫بهتر می شناسه.
‫رئیس نمی خواد بذاره ‫پسرش به بقیه آسیب بزنه...
‫...و می خواد مراقب دخترش باشه.
‫تو این مدت، رسیدگی ‫به بقیه ش به عهده منه،
‫ولی باید اول مشکلاتی ‫که اولویت دارن رو حل کنیم.
‫- اینجا می مونه. ‫- داره میاد.
‫- هی! حاضر شین. ‫- رسید.
‫[مرکز اورژانس]
‫راست میگن رئیس جانگ ‫هنوز بیهوشه؟
‫عمل خوب پیش نرفت؟
‫ممکنه اشتباه پزشک باشه؟
‫به مردم دروغ گفتین؟
‫- چرا این کار رو کردین؟ ‫- نظری نمیدین؟
‫- اشتباه پزشکیه؟ ‫- یه نظر بدین!
‫این چیه؟
‫[«رئیس هنوز بیهوش است. پسرش مردم را فریب داده؟»]
‫یعنی جواب تحلیل ها درست بوده...؟
‫[«رئیس هنوز بیهوش است. پسرش مردم را فریب داده؟»]
‫[نماینده ی مدیر اداری هان سئونگ وون]
‫چطور تونست اجازه بده ‫همچین اتفاقی بیفته؟ لعنت.
‫اول همه مطبوعات رو ‫دور نگه دارین.
‫نمی بینین بیرون گزارشگر هست؟
‫- سلام، قربان! ‫- سلام، قربان!
‫خیلی خوب، کافیه!
‫بله.
‫هیئت مدیره چی؟
‫تا من برسم، ‫ساکتشون کن.
‫چی؟
‫تو اینجا چی کار می کنی؟
‫پدر، انگار یه شبه ‫لاغرتر شدی.
‫داری دلم رو می شکنی.
‫از کی تا حالا...
‫فهمیدم. ‫پس کار تو بود.
‫تو پشت این قضیه ای.
‫می خوای بدونی ‫چی کار کردم؟
‫پس اول به کار خودت اعتراف کن.
‫- چی؟ ‫- بعید می دونم تنهایی انجامش داده باشی.
‫درست به موقع.
‫چی شد؟
‫چرا رئیس یهو...
‫آخرین نفر هم رسید.
‫جدی جدی همه با هم رسیدین.
‫چیزی که عوض داره، گله نداره.
‫بهت گفتم جواب میده.
‫وکیل ایم.
‫قربان.
‫ببخشید که دیر کردم.
‫لطفاً من رو ببخشین.
‫مجازاتی که برای پسرم ‫در نظر دارم، اینه.
‫برای اون، ‫این مجازات...
‫...به سختی زندان رفتنه.
[هتل رز گلد]
‫این...
‫...آخرین وصیت رئیسه.
در صورتی که اتفاقی برای رئیس بیفته،
‫فقط وقتی می تونم ‫وصیتش رو بخونم...
‫...که کل اقوام درجه یکش حاضر باشن.
‫این هم...
‫...فرم دی ان آریه که رئیس امضا کرده.
‫[حکم عدم استفاده از دستگاه های تنفس مصنوعی]
‫مطمئنم همگی می دونین ‫این به چه معنیه.
‫منظورت چیه؟
‫دی ان آر...چیه؟
‫یعنی چی؟
‫چی داری به من میگی؟
‫چون گفتی چک کردم،
‫اما هنوز متوجه نمیشم.
‫این اشتباه پزشکی نبوده، جنایت بوده.
‫دلیل دیگه ای داره؟
‫به دلایل خاصی، مردم نمی تونن ‫در آرامش این دنیا رو ترک کنن.
‫علتش یا اینه که می خوان ‫از یکی محافظت کنن...
‫...یا از بلایی که سرشون اومده عصبانین...
‫...و یا یه موضوعی ذهنشون رو ‫قلقلک میده که نمی تونن فراموش کنن،
‫حتی بعد از مرگ.
‫حالا که فکرش رو می کنم، ‫دلیل زیاد هست.
‫منظورت چیه؟
‫می تونی...
‫...فعلاً بهم اعتماد کنی ‫و صبور باشی؟
‫به استاد چا اعتماد کن، نه من.
‫باید رسیدگی به بقیه ش رو ‫وقتی بیدار شد به خودش بسپریم.
‫فعلاً...
‫...باید رئیس رو همون طور ‫که می خواست، راهی کنیم.
‫اما اول باید مشکلاتی ‫که اولویت دارن رو حل کنیم.
‫به نظرت دکتر جانگ ‫این کار رو می کنه؟
‫می کنه. اون یه پزشکه...
‫...و دخترشه.
‫چطور می تونم...
‫نمی تونم.
‫پس می تونی به کس دیگه ای ‫اعتماد کنی؟
‫گزارش گرفتم که رئیس جانگ بیدار شده.
‫باید بررسی کنم ‫و بفهمم چی به چیه،
‫ولی ممکنه دکتر ‫اشتباهی چیزی کرده باشه.
‫درسته. پس نمی دونستی؟
‫اشتباه از من بود.
‫باید شخصاً بهش سر می زدم.
‫پس تو هیچ ربطی ‫به این ماجرا نداشتی؟
‫منظورتون چیه؟
‫بی خیال!
‫[سونگ می ران]
‫مطمئنم دقیقاً منظورم رو می دونی.
‫- خانم سونگ. ‫- هان سئونگ وون.
‫برام مهم نیست ‫چه نقشه ای داری.
‫دست بردار.
‫اگه یه قدم دیگه بری جلو، ‫از پرتگاه سقوط می کنی.
‫یادت نره.
‫درستش کن.
‫فقط از نکات پزشکی استفاده کن.
‫تو این بیمارستان ‫با جون مردم طرفیم...
‫...و تصادفاً تو هم ‫نماینده مدیر اداری هستی.
‫جدی واسه چی ‫اوضاع رو پیچیده کردی؟
‫معذرت می خوام.
‫فکر کردی می تونی ‫پنهانش کنی؟
‫اشتباه بزرگی کردی.
‫چی؟
‫برای همین از دکترها انتقاد می کنن.
‫وقتی گند بالا میارن ‫و به بیمار آسیب می زنن،
‫باید پاش وایستن و مسئولیتش رو قبول کنن.
‫پزشکان همیشه بیماران رو ‫فریب میدن که لاپوشونی کنن.
‫برای همین بیماران همیشه ‫از پزشکان شکایت می کنن.
‫به نظرت این درسته؟
‫- نه. ‫- خوشبختانه، پسرش بی سر و صدا...
‫...حلش نمی کنه،
‫بنابراین برای برآورده کردن خواسته ش،
‫بیمارستان به پلیس گزارش نمی کندت.
‫بیا با بی سر و صدا...
‫...از بیمارستان رفتنت ‫تمومش کنیم.
‫قربان!
‫اگه حرفی داری که بزنی، ‫می تونیم با هم بریم اداره پلیس.
‫صبر کن.
‫تو بودی...
‫...که من رو منتقل کردی ‫یه بیمارستان نزدیک خونه، درسته؟
‫ممنونم.
‫فکر من نبود،
‫اما از قولت بهش میگم.
‫پای حرفم هستم...
‫...و تاوان کارم رو میدم.
‫اول بهتر شو.
‫خودش وقتی بیدار شد تصمیم می گیره...
‫...که چقدر باید بدی.
‫لطفاً بیدار شو.
‫لطفاً.
‫بریم.
‫تو اینجا چی کار می کنی؟
‫مدتی میشه اینجایی.
‫کار خاصی...
‫...نمی کردم.
‫دیگه کاری ندارم انجام بدم.
‫چرا؟ می ترسی ‫بپرم یا همچین چیزی؟
‫مگه می تونین؟
‫می بریمت که چند تا ‫آزمایش ازت بگیریم.
‫خودم شخصاً باهات میام.
‫حالا یه کاری ‫برای انجام دادن داری.
‫من رو به راهم.
‫برو با اون باش.
‫براش خیلی سخت میشه.
‫اگه حوصله ت سر رفته،
‫چطوره یه دست «گو» بزنیم؟
‫اول باید یه چیزی رو روشن کنیم.
‫چرا با من تحقیرآمیز حرف می زنی؟
‫معلومه خیلی از من جوون تری.
‫شاید این طور ‫به نظر بیاد،
‫اما من 20 ساله مرده م.
‫از تو خیلی بزرگترم، داداش.
‫واقعاً، آقا؟
‫خدای من! ‫معذرت می خوام.
‫آقا.
‫پس اول شما، آقا.
‫باشه. شروع کنم؟
‫بذار ببینم.
‫آره!
‫فشار داخل جمجمه خیلی زیاده.
‫ماده حاجب اصلاً بهش نمی رسه.
‫علائم سودو-اس ای اچ می بینم.
‫[خون ریزی کاذب زیر عنکبوتیه]
‫ببین شونه هات ‫چقدر گرفته ن.
‫تمام عمرت این طوری زندگی کردی. ‫مجبوری الان هم همین طوری باشی؟
‫تو زندگیم نباخته م.
‫گندش بزنن.
‫هیچ...
‫هیچ فعالیت مغزیِ...
‫...معنی داری وجود نداره.
‫بذار ببینم.
‫با این سرعت، قبل از حرکتت ‫خورشید غروب کرده!
‫نق نزن، داداش.
‫زیاد وقت ندارم، آقا.
‫چرا نق زدی؟ خدایا.
‫این قدر نق نزن.
‫[ملاقات ممنوع]
‫همون طور که آزمایش ها نشون میدن،
‫بیمار نمی تونه ارادی...
‫...نفس بکشه.
‫با این سن و سال ‫چطور بلد نیستی...
‫...«گو» بازی کنی؟
‫داداش، «گو» چیه؟ ‫سرگرمی.
‫سرگرمی چیه؟ ‫استراحت.
‫چرا وسط استراحت ‫از مغزم استفاده کنم؟
‫اون زمان، این بازی ‫خیلی رو بورس بود.
‫در ضمن مچت رو هم به کار ‫می گیره. باید ضرب داشته باشی.
‫بعد تا مفصل انگشت میره.
‫ورزش خیلی خوبیه.
‫زیادی حرف می زنی.
‫[ملاقات ممنوع]
‫متأسفم.
‫خیلی متأسفم.
‫خدایا. به من ارفاق کن، آقا.
‫می خوای ببری؟
‫این آخرین بازی زندگیمه.
‫داداش،
‫وقتی داری بازی می کنی، ‫بُرد و باختی وجود نداره.
‫زندگی انسان هم همینه.
‫آدم نه می بره ‫نه می بازه.
‫این زندگی خوبیه.
‫رئیس جانگ،
‫مراقب خودت باش.
‫[جانگ کوانگ دئوک]
‫گفتم حتماً استاد چا یونگ مین هم ‫می خواد ادای احترام کنه.
‫رفت و برگشت خوب بود؟
‫به لطف تو.
‫تو رو نمیگم، ‫ماشینم رو میگم.
‫آهان. صحیح و سالم ‫برگردوندمش.
‫پارک غیرقانونی نکردی؟
‫نه.
‫بچه م رو به راهه؟
‫غریزه بقای بچه ت قویه.
‫قبل از اینکه عصبانی بشم، برگردونش.
‫اول پولم رو بده.
‫ای مردک بی ادب. ‫چی شد که گیر این افتادم؟
‫اگه این قدر ناراضی ای، ‫برو یه آدم خوب واسه خودت پیدا کن.
‫دیگه می خوای دست برداری؟
‫به نظر میاد بیشتر کارهایی ‫که لازم بود بکنی رو کردی.
‫کارهایی که لازم بود بکنم؟
‫کار دیگه ای هم مونده ‫که باید بکنی؟
‫چی؟
‫بی کاری چه فایده ای داره؟ ‫تنها چیزی که زیاد دارم، وقته.
‫شاید ندونی،
‫ولی تنها چیزی که ارواح دارن ‫وقته و کارشون صبر کردنه...
‫...که می رسوندمون به اصل مطلب.
‫[مرکز پزشکی دانشگاه یون سانگ]
‫من کمک می کنم.
‫چی؟ تو، دکتر گو؟
‫چند تا عمل قلب کرده م، ‫پس باید عمل ریه هم انجام بدم.
‫یه رزیدنت باید هر چقدر ‫می تونه، تجربه کسب کنه.
‫جدی میگی؟
‫حس می کنم گاهی وقت ها ‫آدم باید خودش رو با شرایط وفق بده.
‫چرا کاری که بهتر بلدم رو نکنم؟
‫جراحی بای پس سرخرگ کرونری. خوبه؟
‫یه رزیدنت باید از چالش ها استقبال کنه.
‫اگه همیشه یه کار رو بکنم، ‫نمی تونم پیشرفت کنم.
‫هفته بعد، کی لازمم دارین؟
‫دوشنبه!
‫صبر کن. من چند تا عمل ‫تو برنامه م دارم.
‫شرط می بندم اگه با هم ‫کار کنیم، بهترین تیم میشیم.
‫اگه ممکنه، سر همه عمل های من باش.
‫[گو سئونگ تاک]
‫مگه من بازیچه دستتم؟
‫نه! تو گو سئونگ تاکی!
‫چرا نمی دوی؟
‫چرا حس می کنم تمام زحمت ها رو ‫من دارم می کشم؟
‫یادت رفته؟
‫کنترل دست منه!
‫دستکش.
‫گو سئونگ تاک؟
‫کارآموز اُه، یواش بکشش بیرون.
‫چی؟ ‫چشم، دکتر.
‫یعنی باشه.
‫یواش.
‫انقباض گر.
‫پایین اسپری کن.
‫خون ریزی سرخرگی داریم. ‫بیا اول اون رو بند بیاریم.
‫عملکردش فوق العاده ست.
‫اولش شایعه شده بود...
‫...که دیوونه یا تسخیرشده ست،
‫ولی این روزها هر کار ‫می کنه، می گیره...
‫...و مردم فکر می کنن ‫از اول همین طوری بوده.
‫دست آسمانی، نابغه... ‫منظورشون اینه.
‫سالمه؟
‫چیزی به نظرت عجیب نیومد؟
‫روزهاست نرفته م خونه.
‫اصلاً چی کار دارم می کنم؟
‫باورنکردنیه.
‫این همه کار کرده م، ‫ولی اصلاً خسته نیستم.
‫عالیم.
‫اصلاً خسته نیستم.
‫چقدر روح بودن خوبه!
‫من یه آدم ساده م.
‫آدم ها باید برن خونه و بخوابن.
‫تو آدم نیستی. ‫رزیدنت سال اولی هستی.
‫خودم تو سال اول ‫یه هفته نتونستم برم خونه...
‫...یا بیشتر از دو ساعت ‫تو روز بخوابم.
‫تو خیلی پرتی.
‫اون مال چند سال قبل بوده.
‫می خوای این قدر خسته م کنی که بمیرم؟
‫نمی تونی هر از چند گاهی ‫بهم امون بدی؟
‫تو یه قولی دادی و باید ‫پاش وایستی. مسئولیت پذیر باش.
‫یعنی کی این حرف رو زد؟!
‫داره بهتر هم میشه.
‫آنوریسم آئورت شکمی ‫حتی برای منم سخته.
‫جریان گو سئونگ تاک چیه؟
‫رئیس، به نظرتون...
‫...می تونیم بیمارهای استاد چا رو برگردونیم؟
‫انگار زیاد براش مهم نبود.
‫ولی اون دیگه دو تا بیمار رو عمل کرده.
‫به نظرتون بچه ها و بیمارهای خانم رو ‫ترجیح میده؟
‫اگه دو بار ازش بخوام، ‫وجهه م خراب میشه.
‫چاره ای نیست. ‫باید بقیه رو بفرستیم برن.
‫چی؟ من کی رو ترجیح میدم؟
‫چطور جرئت می کنن فکر کنن...
‫...که من مردم رو ‫انتخابی درمان می کنم؟
‫نمی تونن این کار رو ‫با بیمارهام بکنن.
‫من دکترم، نه آدم...
‫...و فقط به سئونگ جو ‫و جی وو قول نداده م.
‫وقت واسه تنبلی ندارم.
‫چند روز دیگه تحملم کن.
‫وقت زیادی برام نمونده.
‫اگه واقعاً خوشت نمیاد،
‫می تونیم دست برداریم.
‫رئیس تویی.
‫گو سئونگ تاک،
‫این چیزا رو از کجا می دونستی؟
‫با این حال فقط نصفش رو لو داد.
‫جادوگر لعنتی.
‫می دونستم یه نقشه ای داره.
‫با وکیل ایم در تماس بود ‫و از اول می دونست.
‫حالا کنترل بنیاد رفاه دستشه.
‫پیرمرد هر چی داشتم ازم گرفت.
‫یعنی چی؟ می خواد ‫به جامعه کمک کنه؟
‫خدایا، چه نجابت و شرافتی...
‫بابام مرد خیلی خوبیه.
‫بیا بریم خونه دیگه.
‫بفرمایید.
‫هی.
‫داری تحقیرم می کنی؟
‫چون هیچی ندارم؟
‫خودت خیلی تافته جدا بافته ای؟
‫تا جایی که من شنیدم، پسرعموت ‫داره مضحکه خاص و عام می کندت.
‫مجبور بودی به روم بیاری؟
‫نابغه ست، مگه نه؟
‫خوش به حالت. چه عالی ‫که پسرعموت باهوشه.
‫من...
‫...تاوانش رو از اون بچه ننر می گیرم.
‫جانگ سه جین.
‫می کشمش.
‫[ورود ممنوع]
‫اُه، خدا...پام...
‫خیلی درد داره.
‫پام داره می کشدم.
‫لطفاً نجاتم بدین.
‫[اتاق کشیک]
‫[مرکز پزشکی دانشگاه یون سانگ]
‫هی. بجنب دیگه!
‫هیجان زده ست!
‫بله. تو راهم.
‫صبر کن!
‫این وقت شب اومدی اینجا که چی بگی؟
‫باید یه چیزی ‫نشونتون بدم.
‫[بخش جراحی]
‫من اینجام.
‫[بخش جراحی]
‫اینجا...
‫...کنارم نشستی؟
‫[ورود ممنوع]
‫[فرم جراحی]
‫اینا چین؟
‫فرم جراحی ها.
‫استاد چا یونگ مین ‫اینا رو نوشته.
‫[دکتر روح]
‫جهان یه هدف جدید بهم داده.
‫راست میگن امواج مغزی ‫استاد چا تغییر کرده ن؟
‫ما بهشون می گفتیم ‫«هورمون شادی».
‫تغییر مثبت تو مغز ‫وضع بیمار رو بهتر می کنه.
‫باید بریم که بهش برسیم.
‫بیشتر لازم داریم.
‫دو تا مسیر داریم.
‫هم زمان بیمارهای زنده ‫و در حال مرگ رو درمان می کنیم.
‫وقت نداریم اینجا لم بدیم.
‫من لم نداده بودم.
‫از من واسه کارهای عاشقانه استفاده نکن.
‫من از بدنت واسه همچین چیزی استفاده نمی کنم.
‫بهتون ثابت می کنم...
‫...که گو سئونگ تاک ‫همون چا یونگ مینه.