‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫میشه عجله کنی؟
‫خیلی هیجانزده س.
‫بله، دارم میام.
‫نمی تونی.
‫گفتیم نمی تونیم ‫این بیمار رو قبول کنیم.
‫- زخمی شده و بیهوشه. ‫- امکان نداره.
‫شک داریم که آسیب ‫داخلی شدید دیده باشه.
‫خب، چرا تا این حد پیش میری؟
‫می تونستی نادیده شون بگیری.
‫چرا به خودت زحمت دادی؟
‫نمی خواستم مثل تو بی مصرف باشم.
‫یه بیمار مقابلم بود ‫که به شدت زخمی شده بود...
‫و تنها کاری که از دستم براومد...
‫وایستادن و نگاه کردن بود.
‫خیلی منو عصبانی و خشمگین کرد.
‫هیچوقت دیگه ‫نمی خوام اون لحظه...
‫یا حس رو تجربه کنم.
‫هیچوقت.
‫تصمیم بگیر.
‫- کو سئونگ تاک. ‫- هی.
‫کو سئونگ تاک. کجایی؟
‫انسداد شاهرگ در ‫قسمت سمت راست پا، درسته؟
‫ببرش آی سی یو. ‫بهش رسیدگی می کنم.
‫چی؟ چرا این کار رو می کنی؟
‫گفتی اتاق عمل پره.
‫همینجا عملش می کنم. بفرستش پیش من.
‫حتی اسم این مرد رو هم نمی دونیم.
‫خب که چی؟ مگه ‫نمی بینی پاش سفید شده؟
‫اگه دست نگه داریم و ‫پاش کبود بشه...
‫ممکنه پاشو از دست بده. بیارینش.
‫باز می خوای چه کار کنی؟
‫چرا می بریش؟
‫یه دکتر نباید...
‫بدون درمان کردن بیمار ‫که نمی تونیم بندازیمش بیرون.
‫- ما... ‫- نه.
‫نه در بیمارستان من.
‫ببخشید. سریع ببرینش.
‫- بیاین بریم. ‫- هی.
‫از وقتی به دنیا اومدم خاص بودم...
‫برای همین آدم ها نمی تونن ‫راحت بهم حمله کنن.
‫اما وقتی یه کارآموز بیخود...
‫یهو میشه یه نابغه...
‫و همه فکر می کنن خیلی خاصه...
‫دنیا دست از ‫سرت برنمی داره، مگه نه؟
‫بله. راست میگی.
‫مشکل همین بود.
‫لعنت به تو. دوباره هشدار ‫مافوقت رو نادیده گرفتی؟
‫هی، عوضی. فکر می کنی اگه ‫موفق باشی همه چی مرتب میشه؟
‫یه نابغه میون ماست.
‫برای بقیه هیچ احترامی قائل نیستی.
‫اگه بهت بگیم یه بیمار ‫رو بفرستی بیرون، باید بفرستیش!
‫با اجازه کی عملش کردی؟
‫زندگیم به اندازه کافی سخت بود...
‫و سخت تر هم شد.
‫فقط می خواستم بیمارها رو نجات بدم.
‫نمی دونستم شبح کیه، ‫برای همین شکایتی نداشتم.
‫کاری رو کردم که از دستم برمی اومد.
‫مجبور بودم از پسش ‫بربیام و یه جورایی زنده بمونم.
‫تو چی؟
‫چرا این کار رو می کنی؟
‫در مورد من...
‫فقط می تونم وارد بدنت بشم.
‫پس چاره ای ندارم.
‫اما تو می تونی بگی نه.
‫چرا گفتی بله؟
‫قبلا که فکر می کردی من روی اعصابم.
‫نظرم نسبت بهت ‫چندان بهتر نشده.
‫ای عوضی...
‫چونکه...
‫یه چیزی دیدم.
‫و یه جورایی تونستم بفهمم...
‫چطور کارآموز مهربون آخرش ‫تبدیل شد به...
‫یه جراح سنگدل.
‫چطوری بگم؟
‫یه مبارز بسیار رقابتی بودی.
‫بیاین شروع کنیم. تمرکز کنین.
‫تیغ جراحی.
‫مکش.
‫انبر و الکتروکوتر رو بده.
‫منقبض کننده رو بده.
‫برای همین باید یه دکتر بمونی...
‫چه بمیری چه زنده باشی. ‫تا دم مرگ یه دکتر باش.
‫و یه دکتر مهربون مثل ‫وقتی که کارآموز بودی.
‫بیا اینجا.
‫پنج میل پرولین.
‫- آفرین. ‫- نیازی نیست اینو بگی.
‫دستهام مثل طلاست...
‫طلا...
‫خدایا. پس داری میگی...
‫کو سئونگ تاک گزارش ‫این عمل رو نوشته...
‫اما در اصل مال چا یونگ مین بوده.
‫و کو سئونگ تاک خبر نداشته که ‫این گزارش رو نوشته.
‫اما بعدش متوجه شدی ‫که فایل پاک شده؟
‫و نمی دونی...
‫کو سئونگ تاک پاکش کرده یا چا یونگ مین...
‫اصلا حرفت با عقل جور در نمیاد.
‫می دونم عجیب به نظر میاد.
‫- می دونم. گیجی؟
‫منم که نوشیدنی خوردم.
‫فرصت نشد بهت بگم. ‫اما کو سئونگ تاک...
‫تازگی رفتارش عجیب شده.
‫اما با نظریه من...
‫همه چی با عقل جور در میاد.
‫کدوم نظریه ؟
‫یعنی میگی روح چا یونگ مین...
‫بدن کو سئونگ تاک رو تسخیر کرده؟
‫ناسلامتی دکتری. چطور می تونی...
‫چرا اینقدر دیر زنگ می زنی؟
‫کی میاد؟
‫باشه.
‫برو بیمارستان.
‫بیمارستان خودمون نه، یه جای دیگه.
‫باید دارو بخوری، نه نوشیدنی.
‫به اندازه کافی ذهنم درگیر هست. ‫وقت این مزخرفات رو ندارم.
‫پس چطوری مهارت های ‫کو سئونگ تاک رو توضیح میدی؟
‫به نظرت منطقیه؟
‫سو جونگ، فکر می کنی ‫همه چیزو می دونی.
‫نه، قربان. هنوز دارم یاد می گیرم.
‫که اینطور. چون در حال یاد گرفتنی...
‫با اینکه دستور نداشتی ‫به خودت اجازه دادی بهش زنگ بزنی.
‫ای بیشعور. فکر می کنی توی ‫اورژانس مرکز تلفن راه انداختیم؟
‫چطور می تونی هر بیماری رو ‫قبول کنی و هر وقت خواستی دکتر خبر کنی؟
‫پس اینجا یه فروشگاه خونگی باز کردیم؟
‫باید بیمارها رو بندازیم بیرون؟
‫چی؟
‫چطور می تونی چنین ‫حرف زشتی بزنی؟
‫دوباره تکرار نمیشه. برمی گردم سر کار.
‫هی، خدایا. پناه بر خدا!
‫این دکترهای جوون رو درک نمی کنم.
‫برای همین دانشجوهای پزشکی ‫باید آزمون شخصیتی بدن.
‫باورم نمیشه. خیال می کنن هر کسی...
‫چی بود؟
‫دارم نظافت می کنم.
‫حتما یه چیزی اینجا ‫خراب شده. بوی خیلی بدی میاد.
‫شاید چند تا حیوون باشن.
‫بوشو از اینجا حس می کنم. بو کن.
‫نه. از تو میاد. از شخصیت تو.
‫باید آزمون شخصیتی بدی.
‫درش بیار.
‫- جدی میگم. آدم هایی مثل تو... ‫- خدایا. صبر کن.
‫لیاقت پوشیدن ‫لباس دکتری رو ندارن.
‫باشه. تمام بدنت رو تمیز می کنم!
‫یه عوضی سنگدلی!
‫اینو بگیر.
‫خدایا. همیشه برام ‫نوشیدنی می خری.
‫ممنونم.
‫راستی، دکتر شاد و خوشگلی هستی.
‫خبر خوبی شنیدی؟
‫- خیلی تابلو ـه؟ ‫- آره.
‫خب، به خاطر یه چیزی خوشحالم.
‫فهمیدم. شنیدم یه دکتر...
‫کلی بیمار رو درمان می کنه. مگه نه؟
‫دیدیش؟ معرکه نیست؟
‫خب، حتی اگه ببینمش ‫هم نمی شناسمش.
‫اما چرا اینقدر خوشحالی...
‫وقتی اون داره کار خوبی می کنه؟
‫شنیدم به تو هم بدهکاره.
‫اونو میگی؟
‫فکر کنم این روزها سعی داره جبرانش کنه.
‫خدایا. جدی میگی؟ خیلی ‫از شنیدنش خوشحالم.
‫می بینی؟ چی بهت گفتم؟
‫بهت گفتم که چندان آدم بدی نیست.
‫اما از کجا در مورد ‫کو سئونگ تاک خبر داری؟
‫ببین وقتی سنت میره بالا...
‫راحت می تونی آدم ها رو بشناسی.
‫اینطوری خوب می تونی ‫ذات آدم ها رو تشخیص بدی.
‫که اینطور.
‫پدربزرگم هم اگه بود ازش خوشش می اومد.
‫شانس اوردی که ‫جراحاتت زیاد جدی نیست.
‫لطفا دفعه ی بعدی مراقب باش.
‫نمی دونم اون کیه، ‫اما مطمئنم مرد خیلی خوبیه.
‫و از دیدن دکتری به ‫خوشگلی تو خوشحال میشه.
‫ببخشید؟
‫وای. دارم وسط شیفت ‫کاریم با تو حرف می زنم!
‫به خاطر نوشیدنی ممنونم.
‫باشه.
‫همینطوری رشد کن و زن خوبی باش.
‫از پسش برمیای.
‫پدربزرگ، چرا الان اومدین اینجا؟
‫باورم نمیشه یکی به این ‫زودی بهت گفت من اینجام.
‫همین نزدیکی بودم. گفتم بیام یه سر بزنم.
‫خوب پیش میری.
‫معاون مدیر شدی.
‫دهنت بوی الکل میده. باورم نمیشه.
‫به خاطر اینه که یه نوشیدنی خوردم. ‫خیلی ببخشید، پدربزرگ.
‫اما اینجا چه کار می کنین؟
‫یاد خاطرات قدیمی م افتادم.
‫و می خواستم بدونم از اون ‫موقع اینجا عوض شده یا نه.
‫پدربزرگ، بیاین بریم توی دفتر من.
‫راحتم، دیگه باید برم.
‫خدایا، قربان!
‫قربان، برای چی اومدین اینجا؟
‫خبر نداشتم که ‫امروز تشریف میارین.
‫حتما وقت اضافی زیاد دارین، روسا.
‫باید مشتاق درمان ‫بیماران تون باشین، نه دیدن من.
‫رییس بن.
‫- شنیدم سخت کار می کنی. ‫- ببخشید؟
‫شنیدم دکترهای بخش ‫زایمان تازگی خیلی فعال شدن.
‫بگو ببینم، شکایتی شده ‫که من باید بدونم؟
‫از وقتی منو تنها گذاشتین، ‫دوست دارم با یکی همکار بشم.
‫بعد از رفتن پرفسور چا، ‫بهترین پزشم بخش ما...
‫برای عمل های جراحی نیرو کم داریم.
‫دوست داشتم اینو به شما یادآوری کنم.
‫رییس بن، بذار بعدا ‫خصوصی در موردش حرف می زنیم.
‫الان جاش نیست...
‫جریان چیه؟
‫هنوز جای پرفسور چا رو پر نکردی؟
‫پدربزرگ.
‫قربان. هنوز منتظر ‫پیشرفت پرفسور چا هستیم.
‫پس کار تو فقط نگاه کردنه؟
‫اما به یکی نیاز داری ‫تا بیاد جاشو پر کنه...
‫تا به بیمارانش رسیدگی بشه.
‫مثلا کارت همینه.
‫باید به دکترها کمک کنی...
‫و حواست باشه بیمارستان ‫بدون هیچ مشکلی اداره بشه.
‫اگه وظایفت رو نادیده بگیری...
‫و اینطوری تمرکزتو از دست بدی...
‫می تونی زودتر از ‫همه دفترتو خالی کنی.
‫نمی دونم واقعا متوجه موقعیت میشه.
‫کی به خودش میاد؟
‫اون پیرمرد هنوزم سنت گراست...
‫و سرشار از زندگیه.
‫خوشحالم که بعد از این همه سال می بینمت.
‫و...
‫زیاد نگران اونا نباش.
‫شنیدم ارثیه هنگفتی بهش رسیده.
‫چرا هنوز میاد سر کار؟
‫شنیدم خواسته فعلا اینجا کار کنه.
‫فکر کنم پرفسور چا ‫هنوز اینجا بستریه.
‫احتمالا تا وقتی اون نمیره از اینجا نمیره.
‫نه. پی رو این شکلی ننویس.
‫گردترش کن.
‫قربان. بلد نیست از ‫دستهاش استفاده کنه.
‫واقعا عذر می خوام.
‫متاسفم از یه دکتر ‫که کارهای بزرگ می کنه می خوام...
‫چنین کارهای کوچیکی انجام بده.
‫اما فرض کن به یه پیرمرد ‫در بستر مرگ داری لطف می کنی.
‫سی جین.
‫تو همیشه...
‫دختر عزیزم بودی که ‫خیلی دوستش داشتم.
‫متاسفم که نتونستم ‫احساساتم رو...
‫به طور کامل ابراز کنم.
‫ممنونم که کنارم موندی...
‫تا لحظه ی آخر بودی.
‫دوستت دارم.
‫بابا.
‫یه چیزو می دونی؟
‫حتی یه بار هم...
‫پدر صداش نکردم.
‫هیچوقت بهش نگفتم...
‫که دیگه ازش متنفر نیستم...
‫و دیگه نیازی نیست حس بدی داشته باشه.
‫یا اینکه...
‫دوستش داشتم.
‫نتونستم این حرفها رو بهش بزنم...
‫باید وقتی زنده بود می گفتم.
‫به جاش مرگش رو اعلام کردم.
‫تو هم این کار رو می کنی؟
‫کلی حرف داری.
‫خیلی چیزها رو می خوای بشنوی.
‫التماست می کنم...
‫مجبورم نکن مرگتو اعلام کنم.
‫پس بیدار شو.
‫لطفا!
‫لطفا چشم هاتو باز کن.
‫لطفا، یونگ مین.
‫دیگه حالا منو می فرستن برم قهوه بیارم.
‫یونگ مین.
‫تویی، مگه نه؟
‫دارم خواب می بینم، نه؟
‫به خوابم اومدی؟
‫چون از دستت عصبانی شدم؟
‫چون داشتی گریه می کردی.
‫هی، خب...
‫یادت نمیاد، نه؟
‫فقط یه خواب بود. ‫من به خوابت اومدم...
‫یونگ مین. صدامو می شنوی؟
‫یونگ مین!
‫سئونگ تاک!
‫سئونگ تاک. بیدار شو.
‫من که نمی تونم بزنمش.
‫جدی میگی!
‫چیه؟ چرا دوباره اینجام؟
‫شب و روز ازم کار می کشی تا بمیرم.
‫قرارمون این بود تا ‫وقتی تو بمیری، نه من.
‫سئونگ تاک. هیچکس نمی میره.
‫سئونگ تاک!
‫- چرا اینقدر هیجانزده شد؟ ‫- برو کنار.
‫واقعا پرفسور چا ‫فعالیت مغزی داشته؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫کی بهت گفت؟ هیچکس خبر نداره.
‫دوباره خودتو بی دفاع گذاشتی.
‫خب، شاید خواب دیدم.
‫خیلی مبهمه.
‫این فعالیت مغزش در ‫چند روز گذشته س.
‫امواج بیشتری وجود داره.
‫دیشب حتی یه موج آلفا ‫و یه موج تتا هم بوده.
‫یعنی...
‫برگشت امواج مغزی ‫یعنی فعالیت مغز داره شروع میشه.
‫این یعنی احتمالش هست بیدار بشه.
‫چقدر دیگه...
‫هنوز نمی دونم.
‫فقط الان می تونیم صبر و تماشا کنیم.
‫باید امیدوار باشیم امواج ‫مغزی بیشتر بشه.
‫- دلیل. علت. ‫- درسته.
‫می تونیم دلیل و علت تغییر در ‫امواج مغزی رو پیدا کنیم؟
‫اونم نمی دونم.
‫ببخشید؟
‫راستش، این تغییرات رو نمیشه ‫از لحاظ پزشکی توضیح داد.
‫- اگرچه... ‫- اگرچه چی؟
‫اگرچه چی؟
‫به ندرت پیش میاد، اما ‫کادر درمان در آمریکا...
‫به اینا میگن هورمون های شادی.
‫پشتوانه پزشکی نداره...
‫اما تغییر مثبت در مغز...
‫وضعیت بیمار رو بهتر می کنه.
‫شادی...
‫به نظرت توی سرش ‫چی داره می گذره؟
‫ممکنه چه فکر خوبی باشه؟
‫دیشب...
‫موج مغزی وجود نداشه قبل اینکه...
‫بدون اینکه بدونم...
‫الان داری به چی فکر می کنی؟
‫کو سئونگ تاک، کار من نبود.
‫من نبودم.
‫سئونگ تاک!
‫باید بیشتر احتیاط کنیم. ‫تازه کار که نیستیم.
‫الان هر دو طرف مسئولن.
‫- ممکنه چی باشه؟ ‫- منظورت چیه؟
‫تو هم شنیدی.
‫چیزهای شاد دارن میان.
‫درسته. دیروز...
‫با خود من...
‫دیوونه شدی؟
‫اون کار رو با کسی دیگه می کنم؟
‫اونقدر هم جلو نرفتم.
‫دور؟
‫پس چه کار کردی؟
‫فقط با این دست روش پتو انداختم.
‫وقتی خوابش برده بود.
‫مطمئنی نمی دونه؟
‫بله، مطمئنم.
‫حالا چی؟
‫محض احتیاط میگم.
‫ازم برای اهداف خودت استفاده نکن.
‫درک می کنم که خیلی دوستش داری...
‫اما فعلا خودتو نگه دار.
‫وقتی خودت بیدار شدی، همه شو آزاد کن.
‫بیا فعلا کنترل و خوب ‫قضاوت کردن رو تمرین کنیم.
‫مثل یه آدم بزرگ.
‫تو مثل یه آدم بزرگ رفتار کردی ‫و جلوی خودتو گرفتی؟
‫با خود واقعی ت؟
‫از تمام حرفها اینو فهمیدی؟
‫ولش کن.
‫بیا بریم...
‫ببینیم چی تو رو ‫خوشحال و سرحال کرده.
‫کی خیلی سرحال میشم؟
‫وقتی با بچه م بازی می کنم...
‫وقتی کلیپ های کنسرت ‫جسیکا رو تماشا می کنم...
‫وقتی یکی منو ماساژ میده، ‫وقتی قهوه شیرین می خورم.
‫چقدر سرخوش بودی.
‫احمقی؟
‫اونا نه. روی روزهای گذشته تمرکز کن.
‫تو هم چندان تعریفی نداری.
‫بذار ببینم. اخیرا چه اتفاقی افتاده...
‫فکر کنم بدونم چی شده.
‫ببر.
‫آفرین؟
‫نیازی نیست اینو بگی.
‫عمل کردن فقط به حس دستهات بستگی داره.
‫چقدر سرخوش بودی.
‫- تو هم چندان تعریفی نداری. ‫- باشه، قبوله.
‫فهمیدم.
‫از اینطرفه.
‫کمکت می کنم.
‫همه چی فوری از اینجا به اینجا میره.
‫البته، منم کمک می کنم.
‫همه شون؟
‫می دونی همه شون بیماران ‫دکتر چا هستن، درسته؟
‫برای همین این همه کار ‫برای این ماه برنامه ریزی شده.
‫تعدادشون خیلی زیاده...
‫اما موارد پیچیده ای هم هستن.
‫شنیدم پرفسور چا بهتر شده.
‫بهتر نیست صبر کنیم تا بیدار بشه؟
‫دکتر می تونه منتظر بیمار بمونه...
‫اما بیمار هرگز منتظر دکتر نمی مونه.
‫عجب جمله تاثیرگذاری. ‫شبیه یه ضرب المثل می مونه.
‫اما...
‫رییس چیزی نگفت؟
‫خب، رییس کو جای شیک...
‫همیشه دلش می خواد...
‫بخش جراحی مرتب پیشرفت کنه.
‫تازه از شما هم خیلی خوشش میاد.
‫خوشش میاد؟
‫در این جهت زندگی می کنه، درسته؟
‫ممنونم.
‫نباید بیمار رو منتظر دکتر بذاریم.
‫بلافاصله پرفسورها رو جمع می کنم.
‫واقعا نمی دونستی؟
‫اصلا نمی دونستم.
‫در مورد اراده ی طبیعت حرف زدی...
‫و اونوقت نمی دونستی؟
‫از سرنوشت و اراده طبیعت ‫برای یه چیز دیگه حرف زدم.
‫چرا اینقدر بیخیال حرف می زنی؟
‫اینو بهم گفتی.
‫اگه مدام بری بیرون و بیای تو، ‫هرگز بیدار نمیشی.
‫یک.
‫تمام تلاشش رو می کنه. ‫می خوای بدترش کنی؟
‫دو.
‫همونقدر که عجیبی، ‫عجیب هم می شماری؟
‫فراموشش کن.
‫تبریک میگم. خوش به حالت.
‫اطلاعات غلط دادی...
‫و حالا من باید فراموش کنم؟
‫می دونی این روزها ‫این کار جرمه؟
‫قانون هم داره؟
‫آدم های این روزگار بدجنس شدن.
‫می دونی چقدر استرس ‫داشتم و نگران بودم...
‫حس کردم که... بگذریم...
‫اراده طبیعت عوض شده.
‫سرنوشت می خواد بیدار بشم.
‫از الان به بعد، هر وقت همدیگه ‫رو دیدیم با صدای بلند تکرارش کن، باشه؟
‫فکر کنم باید امتحانش کنم.
‫لعنت به تو.
‫چقدر بیشعوره.
‫برای منم اولین باره.
‫سرنوشت واقعا براش عوض شده؟
‫فکر کنم هیچی قطعی نیست.
‫می تونستی بهم بگی تغییر کرده.
‫روزی دو بار بهش ای ایی دی بده...
‫صبح و عصر....
‫مانیتول و دکسان...
‫رو امروز دو بار بزن و فردا هیچی.
‫دز کولین رو زیاد کن و ‫به روزی سه بار برسونش.
‫چشم، دکتر.
‫خیلی خوشحالم. تبریک میگم.
‫تازه شروعشه.
‫مثل همیشه کمکم کن. خداحافظ.
‫همیشه کوه رو بیشتر از دریا دوست داشتی.
‫یادته قول دادیم ‫یه روز بریم کوه آلپ؟
‫قوی بیدار بشم...
‫قبل از اینکه زمستون برسه، ‫باید بزنیم به جاده.
‫عالی نمیشه؟
‫ماشینم...
‫باید یه ماشین جدید بخرم.
‫کلی پول درمیارم.
‫تو میشی حسابدار من، نه؟
‫بیا با هم بریم.
‫نه با بدن یکی دیگه و نه توی خواب.
‫وقت نداریم که اینجا ول بچرخیم.
‫چه کار نکنم؟
‫عقلتو از دست دادی.
‫فقط به خاطر امواج مغزی فکر می کنی...
‫اینجا ول نمی چرخیدم.
‫کاری هست که باید انجام بدم؟
‫غذا خوردی؟
‫نه. گرسنه نبودم.
‫نباید دوباره اون کار رو بکنی.
‫آقای کیم؟
‫امیدوارم کارتو انجام بدی. مگه نه؟
‫پسره ی بیشعور...
‫آروم باش، سی جین. ‫به کارت ادامه بده.
‫برم بکشمش؟
‫بافت و دریچه رو بخیه بزنین.
‫وقتی 25 میلیمتری آماده شد، ‫پرولین 5 بهم بده.
‫پرفسور چا بهتر شده؟
‫هنوز نه. به این سرعت خوب نمیشه.
‫احتمالا برای همین هنوز خوابیده.
‫به چیزهای شاد بیشتری نیاز داره.
‫هی، تو. خودتو جمع و جور کن!
‫باشه.
‫هنوزم همونی.
‫سئونگ تاک، به نظرت محو نشدم؟
‫نه، زیادی هم واضحی.
‫پس مهارت های کو سئونگ تاک ‫رو چطوری توضیح میدی؟
‫معنایی برات داره؟
‫یه عمل بزرگ بود که 12 ساعت طول کشید.
‫و بیمار پرفسور چا بود.
‫تمام عمل هایی که کو سئونگ تاک کرده...
‫حتی برای بقیه پرفسورها هم پیچیده بود.
‫و چندین مورد هست که فقط ‫پرفسور چا از پسش برمی اومد.
‫اگه نظریه من اشتباه باشه، ‫می تونی توضیح بدی...
‫کو سئونگ تاک چطوری اینقدر ماهر شده؟
‫اطراف قلب بزرگ شده.
‫با بخیه نگهدارنده شروع می کنم.
‫بهم نخ بخیه سیاه 20 رو بده.
‫اگه اون روز همدیگه رو دیده بودیم...
‫بازم سر از اینجا در می اوردیم؟
‫چا یونگ مین، در بدن یکی دیگه هستی.
‫کنترل و خوب قضاوت کردن.
‫چه کار می کنی؟
‫من؟
‫راه میرم پاهام باز بشه.
‫مگه نمی دونی آدم باید ‫سرحال باشه تا در بخش جراحی کار کنه؟
‫الان مثل یه دکتر واقعی شدی.
‫فکر کنم این کار بهت میاد.
‫تازگی خیلی از کارت تعریف میشه...
‫در حالی که تازه سال اولته.
‫تعریف؟ منظورت از جراحیه؟
‫کاری نکردم. تمام کار ‫رو پرفسورها کردن.
‫من فقط بهشون کمک کردم. همین.
‫باید برم. سال اول برنامه ی شلوغی داره.
‫وقتی بچه بودی می دونی ‫چه بیماری داشتی؟
‫هنوزم چیزای عجیب می بینی؟
‫چیزای عجیب؟
‫مثل چی؟
‫مثل روح پرفسور چا.
‫نمی تونی ببینیش، درسته؟
‫یا روحش وارد بدنت شده و جراحی...
‫کرده؟
‫امکان نداره.
‫فکر کنم معاون مدیر وقت زیاد داره...
‫چون وقت گیر اورده بیاد ‫ازم سوالات مسخره بپرسه.
‫شنیدم پرفسور چا یه پیشرفتی داشته.
‫خب که چی؟
‫ترسیدی؟
‫بعد از تمام کارهایی ‫که کردی باید ترسیده باشی.
‫- مدرکی داری؟ ‫- تو.
‫اضطرابت.
‫حسابگرانه فکر می کنی تا ‫ببینی اگه پرفسور چا بیدار بشه...
‫خوب میشه یا بد.
‫هی، کو سئونگ تاک.
‫دعا می کنی که بیدار بشه...
‫اگه بخوای حکم سبک تری بگیری.
‫حقیقت همیشه پیروز میشه.
‫نتونست تیغ جراحی رو ‫نگه داره و از اولین کلاس...
‫تشریح رفت بیرون.
‫بعدش، بهونه می اورد ‫تا سر کلاس تشریح حاضر نشه.
‫تمام دانشجو های هم کلاسیش خبر داشتن.
‫به اندازه پرفسور دانش بالایی داره...
‫اما دست هاش مثل یه بچه س.
‫سئونگ تاک.
‫چه کار می کنی؟
‫لی سئون هو، تو دستیاری.
‫ببر.
‫دیشب تو اومده بودی، درسته؟
‫به خوابم اومدی؟
‫صداتو شنیدم.
‫اون آهنگ رو...
‫آهنگی که زیاد بهش گوش می کردیم.
‫فقط تو و من می شناسیمش.
‫دکتر، برگشتم.
‫امروز، یه کاسه سوپ ‫گرم براتون آماده کردم.
‫یه غذای غربیه.
‫صبر کن.
‫چرا همیشه یه کاسه ‫سوپ گرم می خوری؟
‫گفتم امروز می خوام گوشت بخورم.
‫اومدیم بیرون غذا بخوریم، تا ‫یه غذای مقوی بهت بدم.
‫چرا این غذا رو می خوریم؟
‫هی، گفتی دکترها باید ‫قلب مهربونی داشته باشن.
‫وقتی این سوپ گرم رو می خورم ‫خیلی احساس گرما می کنم.
‫غذاییه که بهم آرامش میده.
‫غذای آرامش بخش چیه.
‫خدایا. حرف نداره. چقدر خوبه.
‫آقا، یه جای دیگه خماری تو درمان کن.
‫حرفشو پیش کشیدی. ‫یه بطری نوشیدنی میاری؟
‫خانم!
‫هی، نباید نوشیدنی بخوری!
‫حتی یه لیوان نوشیدنی ‫هم تا آخر نمی خوری.
‫- یه بطری نوشیدنی بیارین. ‫- نه، نیارین!
‫- بیخیال. ‫- بیشتر گوشت بخور.
‫و اینقدر سوپ نخور.
‫اینجا سویوک هم دارن.
‫خانم، برامون سویوک بیار.
‫بالاخره بیدار شدی. خوب خوابیدی؟
‫چرا نیومدی تو؟
‫بیرون منتظر موندم ‫چون نمی خواستم بیدارت کنم...
‫تا بتونی خوب استراحت کنی.
‫چی شده؟ وقتی مهربون ‫میشی یه دلیلی داره.
‫امروز جراحی نداریم.
‫باید استراحت کنی.
‫الانم وضع خوبی نداری. خیلی شکننده ای.
‫نگرانی که بمیرم؟
‫پس زودتر بیدار شو.
‫جدی میگم. از الان ‫داری تمرکزت رو از دست میدی.
‫وقت نداریم الکی ول بچرخیم.
‫جدی؟
‫اگه اینطوره، باید بریم سر کار.
‫ازت می خوام یه کاری بکنی.
‫بیمار داریم؟ کجاست؟
‫نه. مربوط به زنده ها نیست.
‫میشه یه لطف دیگه بهم بکنی؟
‫ازشون خوب مراقبت کن.
‫وقتی اینجا نبودی کنارم بودن.
‫- زود باش. ‫- خدایا.
‫درست مثل تو و من، اونا باید...
‫آرزوها و خواسته های ‫خودشون رو داشته باشن.
‫- همینه. ‫- با اون تموم میشه.
‫و کسی رو ندارن که...
‫- بهشون کمک کنه. ‫- زود باش!
‫امروز موهامو شستم؟
‫میشه بپرسم چرا این کتاب رو می خوای؟
‫دارم به یکی لطف می کنم.
‫یکی که یهو حس کرده دلش می خواد ‫درس بخونه تا زنده بمونه.
‫توی کدوم دانشگاه درس میدی؟
‫پرفسور نیستم. دکترم.
‫دکتری؟
‫اینم از کتاب.
‫ایده ی زمان. کلاس های درس فرانسه.
‫کتاب پزشکی نیست؟
‫نه. یه فیلسوف ‫فرانسوی به اسم هنری برگسون...
‫در کالج فرانسه در مورد...
‫مفهوم زمان به مدت یک سال از 1901 ‫تا 1902 سخنرانی کرده...
‫و این کتاب خلاصه ی سخنرانی هاشه.
‫همچین کتاب هایی می خونه؟
‫نه اینقدر باهوشه و نه ‫اینقدر پولدار که از این کتابها بخونه.
‫هی. کتاب رو اوردی.
‫می دونی چطوری...
‫برگسونه.
‫چی...
‫ببخشید، از دستم سر خورد.
‫فکر کنم چندان هم عوضی نیستی.
‫حالا که زود بیدار میشی...
‫حس صمیمی بودن کردی؟
‫مثل کسی رفتار نکن ‫که این کار رو امتحان کرده
‫من چی؟ کی درخواست من رو براورده می کنی؟
‫درخواست.
‫بیشتر شبیه یه کتابخونه س ‫تا یه اتاق بیمارستان
‫لیو بو می. 29 ساله.
‫دانشجوی دکترا.
‫دکترا؟ تعجبی نداره کتاب اینقدر...
‫یادته؟ اولین روزت در اینجا
‫شیفت آی سی یو داشتی.
‫باید بیمارانی که می تونن ‫زنده بمونن رو از دست بدم...
‫تا روی اونایی که نمی مونن تمرکز کنم؟
‫انگار که زندگی شون خیلی معرکه بوده.
‫چرا بیخیال نمیشن؟
‫اگه مردم وقتش که برسه ‫برن همه چی عالی میشه.
‫منم همینطوری بودم.
‫از اونایی که امیدی نداشتن دست کشیدم.
‫وضع منم همینه.
‫انگار زندگیم خیلی معرکه بوده. ‫چرا من بیخیال نمیشم؟
‫موافقم. همین حس رو دارم.
‫چی؟
‫فقط نباید زنده ها رو نجات بدم.
‫سرنوشت و پشیمونی.
‫اصلاح شدن. از این حرفها دیگه.
‫دیگه زیادی شد.
‫باشه. هستم. از هر دو طرف حمله می کنیم.
‫هم زنده ها و هم ‫اونایی که کارشون تموم شده.
‫هی، صبر کن. وایستا. چی؟ اصلاح شدن؟
‫مگه شخصیت من چشه؟
‫وقتی روی تزش کار می کرده زیاده روی کرده.
‫وقتی وایستاد چون کم ‫خوابیده بود، سرش گیج رفت...
‫و سرش خورد به میز.
‫و؟
‫هیچکدوم از اسکن هاش...
‫اثری از خونریزی یا ‫شکستگی شدید نشون ندادن...
‫پس فکر کردیم باید زود بیدار بشه.
‫اما نشد، و شرایط فقط بدتر شد.
‫و حالا...
‫اما دلیلش رو نمی دونی.
‫خب...
‫چندین سی تی اسکن ‫و ام آر ای انجام دادیم...
‫طیف سنجی مغز هم گرفتیم...
‫اما نمی تونیم علتش رو مشخص کنیم.
‫چرا اصلا در موردش می پرسی؟
‫از دوستانته؟
‫اگه باشه بیشتر مراقبشی؟
‫باشه، پس. دوست منه.
‫اینو قرض می گیرم.
‫از هوش رفتی...
‫چون تمام شب بیدار بودی و ‫روی پایان نامه ت کار می کردی.
‫چیز دیگه ای هم هست؟ ‫چیزی خوردی یا دارویی مصرف کردی؟
‫درد داشتی؟
‫هر چی یادت میاد رو بهم بگو.
‫قبلش خون دماغ شدم.
‫خون دماغ؟
‫زیاد خون دماغ میشم.
‫اما اون روز بند نمی اومد.
‫یه دستمال کردم توی ‫دماغم و یکم بعد بند اومد...
‫و سرگیجه داشتم و سرم سبک بود...
‫این بار چیه؟
‫همونطور که می بینی، چارت یه بیماره.
‫به سرش ضربه خورده...
‫اما نه خونریزی داشته نه شکستگی.
‫پس چرا بعد از سه ماه بیدار نشده؟
‫چرا اینو به من میدی؟
‫چون بهت اعتماد دارم...
‫و بیشتر از همه توی ‫بیمارستان از تو خوشم میاد.
‫هی، مراقب باش.
‫فکری به سرت نزنه.
‫چی؟
‫قبل از اینکه از هوش بره خون دماغ شده
‫- فکر کنم... ‫- عفونت داره؟
‫درسته. یه بیماری جانبی داره. بررسیش کن.
‫منظورت چیه؟
‫قبل از اینکه غش کنه خون دماغ شده
‫خیلی هم شدید بوده. ‫اغلب هم خون دماغ می شده.
‫اچ اچ تی داره.
‫باعث خون دماغ زیاد میشه...
‫عفونت سیستم عصبی مرکزی.
‫امکانش هست.
‫باشه. بهش برس. ممنونم.
‫بیا بریم. بعدش باید چه کار کنیم؟
‫هی، دکتر کو.
‫آخرش با من بود. بد برداشت نکن.
‫تازه، مراقب منم باش.
‫هی، تو. برگرد اینجا.
‫اینطوری بهش لبخند نزن. ‫بد بهش نگاه نکن.
‫هی، سئونگ تاک. مراقب باش.
‫چرا بهش لبخند زدی؟
‫پرفسور یانگ. چه کار می کنی؟
‫چرا بدون رضایت من ‫معاینه ش می کنه؟
‫توی آمریکا اینطوری کار می کنن؟
‫پرفسور، آزمایش ‫مایع نخاعی نگرفتین.
‫چی؟ چه نیازی به اون داریم؟
‫شنیدم که قبل از اینکه ‫از هوش بره خون دماغ شده
‫حس می کنم احتمال ‫عفونت رو درنظر نگرفتین.
‫به خصوص که اچ اچ تی هم داره.
‫یعنی چی که خون دماغ شده؟
‫کی اینو گفته؟ اولین باره اینو می شنوم.
‫بیهوش بوده و مادرش ‫ساعت ها بعد پیداش کرده.
‫هیچکس ندیده خون دماغ شده باشه.
‫کسی که توی کماست ‫نمی تونه اینو بهت بگه.
‫از کجا فهمیدی؟
‫حالا که فهمیدی، نتایج ‫آزمایش رو بررسی کن...
‫و بهش آنتی بیوتیک بده.
‫دارم میام.
‫کیه؟ چرا اونطوری بهش نگاه می کنه؟
‫یه جراح اعصاب جدیده، ‫پرفسور یانگ سی جین.
‫مسئول مراقبت از پرفسور ‫چا یونگ مین شده.
‫واقعا؟
‫پرفسور یانگ!
‫- آخ! ‫- سخت کار می کنی؟
‫درد داشت، کریستال.
‫منو نزن. بهم جایزه بده.
‫چی داری میگی؟ باید ‫بیمارها رو درمان کنی.
‫اینا رو از دستهام دربیار.
‫- باشه. ‫- حسابی عرق کردن.
‫بس کن دیگه.
‫حتما یه چیزی بین ‫سئونگ تاک و سو جونگ هست.
‫از هر فرصتی گیر میاره استفاده می کنه...
‫و دختره هم هر وقت ‫می تونه اون پیج می کنه.
‫درنمیاد.
‫جدی میگم.
‫کجا رفت؟
‫دنبال کی می گردی؟
‫هیچکس اینجا نیست.
‫- دنبال کی می گردی؟ ‫- شاید دنبال تو می گشتم.
‫تا اینطوری ببینمت.
‫در مورد چیزی که دیروز گفتی فکر کردم.
‫دیروز؟ چی گفتم؟
‫یادت نمیاد؟
‫جلوی اتاق عمل بود.
‫جلوی اتاق عمل همدیگه رو دیدیم؟
‫چی گفتم؟
‫فکر کنم نخواستم برام غذا بخری.
‫واقعا هیچی یادت نمیاد؟
‫تازگی زیاد حواسم جمع نیست.
‫بذار ببینم. حس می کنم داره یادم میاد.
‫می بینی؟
‫چطور هر بار می خوام ‫فکر کنم یکی بهم زنگ می زنه؟
‫بگذریم.
‫خب؟ گزینه هاتو سنجیدی؟
‫- چی؟ ‫- بیدار شدن پرفسور چا...
‫برات خوبه یا نه.
‫همین اضطراب رو نگه دار ‫و با تمام وجود حسش کن.
‫زیاد وقت نداری. تا بعد.
‫نمی تونم درست فکر کنم.
‫اما این روزها داره ‫کارهای مفیدی انجام میده.
‫اون عوضی منو سر کار گذاشته.
‫یونگ مین رفته توی بدن سئونگ ‫تاک و چه کار می کنه؟
‫این فکر...
‫به خاطر حرفی که زدی ‫عقلم رو یه مدت کوتاه از دست دادم.
‫از یه چیز مطمئنم.
‫اگه به این حرف ها ادامه بدی ‫هرگز نباید اینجا کار کنی.
‫فهمیدی؟
‫به مزخرفات تو گوش نمیدم.
‫ثابتش می کنم.
‫چی؟
‫سئونگ تاک همون یونگ مینه.
‫نشونت میدم حق با منه.
‫چی گفتی؟ چه کار می کنی؟
‫شکمش رو از بیرون خالی می کنم.
‫به آنتی بیوتیک واکنش نشون نمیده...
‫پس پیشنهاد میدم که مستقیم ‫به سرش تزریق بشه.
‫با فشار بسیار بالا.
‫به جای ترکیبی از مروپنم و وانسومایسین...
‫باید از کولیستین استفاده کنی که قویتره.
‫مگه نمی دونی آخرین چاره س؟
‫خیلی برای بیماره خطرناکه!
‫علائم حیاتیش ثابتن.
‫اگه بهش کولیستین بدی و بدتر بشه چی؟
‫راه دیگه ای وجود داره؟
‫چاره ای نیست، باید امتحان کنیم.
‫مسئولیت بیمار با من.
‫- پرفسور یانگ! ‫- اون بیمار...
‫از طرف دکتر کو سئونگ تاک معرفی شد.
‫دکتر کو؟
‫واقعا دوستن؟
‫لطفا زمان جراحی رو تغییر بدین.
‫به خونواده ش توضیح میدم.
‫مطمئنین؟
‫اگه جراحی بشه، بیدار میشه، دکتر؟
‫بعد از جراحی و تجویز ‫آنتی بیوتیک مطمئن میشیم.
‫خیلی خطرناکه، اما الان...
‫فکر می کنیم بهترین گزینه باشه.
‫خوشحالم یه کاری از دست شما برمیاد.
‫بهتر از اینه که بدون ‫هیچ امیدی منتظر بمونم.
‫خیلی ممنونم، دکتر.
‫بو می. حالت بهتر میشه.
‫- خدای من. ‫- عالیه.
‫ناراحتی؟
‫چرا باید ناراحت باشم؟
‫خبر خوبیه. اتفاق خوبی افتاده.
‫اگه می دونستم زودتر می خواستم ‫دی وی دی مو برام بیاره.
‫هنوز نمی دونیم من بیدار میشم یا نه.
‫دوباره شروع نکن. چرا اینو میگی؟
‫باید بیدار بشی.
‫بهت مدیونم.
‫ترسیده و نگران بودم...
‫اما تو منو آروم کردی.
‫مراقبم بودی.
‫اینو فراموش نمی کنم.
‫فراموشش کن.
‫همه شو...
‫و دیگه یه آدم ترسو نباش.
‫حرف دلتو بزن و با شادی زندگی کن.
‫اینقدر درس نخون که رنگت بپره.
‫خیلی خوشگلی.
‫امیدوارم توی خوش تیپ هم خوب بشی.
‫و به رویات برسی.
‫خب...
‫سعی نکن آروم باشی. ‫این جراحی خیلی سخته.
‫چرا آروم نباشم؟ من ‫که کاری نمی کنم.
‫تو نگرانی؟
‫من؟ چا یونگ مین بزرگ؟
‫قبل از یه جراحی سخت اصلا آروم نباش.
‫بیا هورمون های سرخوشی رو آزاد کنیم.
‫بزن بریم.
‫کو سئونگ تا، تو اونجایی، درسته؟
‫اینجا چه کار می کنی؟
‫بیمار رو می شناسی؟
‫باید بهم می گفتی.
‫خودتی.
‫این داستان رو شنیدم.
‫باید بهم می گفتی.
‫چرا به خودت زحمت جا ‫عوض کردن دادی؟ مایه ی دردسره.
‫امروز، باید خودت انجامش بدی.
‫رزیدنت سال اولم.
‫نمی تونم جراحی رو به دست بگیرم.
‫به هر حال تمام کار رو تو انجام میدی.
‫چه نقشه ای کشیدی، هان سئونگ وون؟
‫پارتی بازی کردم تا بیارمش اینجا.
‫بیمار پرفسور چاست.
‫دکتر آن کمکش کرد تا برنامه جراحی رو ‫بریزه، حالا تو بهش کمک کن.
‫به عنوان دستیارت.
‫دوباره سلام، سئونگ تاک.
‫بیا شروع کنیم.
‫کو سئونگ تاک. آروم باش.
‫در اتاق عملیم.
‫منو می شناسی. بهم اعتماد کن...
‫و اول بیمار رو نجات بده.
‫هفت سال با پرفسور چا کار کردم.
‫در تمام جراحی هاش دستیارش بودم.
‫بهتر از هر کسی می دونم...
‫توی اتاق عمل چطوریه.
‫اولش برام مهم نبود، اما سئونگ تاک...
‫چندین بار مچش رو قبل ‫از شروع کار چرخوند.
‫کاری که پرفسور چا انجام میده...
‫درست قبل از جراحی تا آروم بشه.
‫جراحی قلب رو شروع می کنم.
‫تیغ جراحی.
‫جراحی تومور قلب...
‫در جایگاه رییس یانگ انجام میشه.
‫باید بتونم یه نقطه مشترک پیدا کنم.
‫اره.
‫کو سئونگ تاک؟
‫تا حالا این اسم رو نشنیدم.
‫تمام دوستهای بو می رو می شناسم.
‫دکتر یانگ سی جین؟
‫من روی قلب کار می کنم. تمرکز کن.
‫باشه.
‫هی، درست بکش.
‫درست مکش کن.
‫اگه دریچه میترال به ‫خاطر تو خراب بشه چی؟
‫خودتو جمع و جور کن!
‫پرولین 4 میلیمتر، سوزن بزرگ، تازه.
‫هفت یا هشت بار گره می زنیم.
‫اما برای دومین گره، پرفسور چا...
‫با دست چپش این کار رو می کنه.
‫همیشه گره دوم رو اینطوری می زنه.
‫پرفسور چا تصادفی...
‫به کانوله در طول جراحی دست زد.
‫و هوا وارد شد.
‫برای همین فشار خون بیمار افت کرد، ‫که ممکن بود خیلی بد بشه.
‫چی؟ کی این کار رو کردم؟
‫پرفسور چا.
‫برای اون جراحی اونجا نبودم، پس نمی دونم.
‫اما باید روی این جراحی تمرکز کنی.
‫باید بدونی چون قبلا این جراحی ‫رو انجام دادی، آسون نیست.
‫و می دونم که داری به ‫حرف ما گوش میدی. بیا بیرون.
‫بهم بی احترامی می کنی.
‫تو هم دکتر یانگ.
‫صدامو می شنوین؟
‫می خوام هر دوتون از اتاق عملم برین بیرون!
‫خدایا. می دونستم تو ‫اونجایی، چا یونگ مین.
‫وقتی راز برملا شد ‫جراحی رو با مهارت کامل تموم کردی.
‫واقعا معرکه ای.
‫باید زودتر می فهمیدم.
‫کی می دونست چنین ‫پدیده عجیبی...
‫ممکنه در زندگی واقعی بیافته؟
‫چیه؟
‫می خوای وانمود کنی ‫که خودت نیستی؟
‫یا این بدن رو ترک کردی؟
‫نه.
‫هنوز اینجام.
‫توی بدن پسرعموی عزیزتم.
‫بله، راست میگی.
‫چا یونگ مین هستم.
‫دیوونه شدی؟ ‫چطور تونستی بهش بگی؟
‫شرمنده. اما سعی داشتم ‫خیلی باحال باشم.
‫خوب گفتی.
‫هم می تونه ما رو ببینه ‫و صدامونو بشنوه.
‫هر دوشون به ما اخم کردن.
‫اون باعث کلی دردسر میشه ‫و تر و تمیزش می کنم.
‫چه خبره؟
‫تعدادشون زیاد بود.
‫دکتر!
‫تنهایی؟ پرفسور چا چی؟
‫تک فرزنده. بذار روش عمل کنیم.
‫اگه پرفسور چا بمیره چی میشه؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫میشه عجله کنی؟
‫خیلی هیجانزده س.
‫بله، دارم میام.
‫نمی تونی.
‫گفتیم نمی تونیم ‫این بیمار رو قبول کنیم.
‫- زخمی شده و بیهوشه. ‫- امکان نداره.
‫شک داریم که آسیب ‫داخلی شدید دیده باشه.
‫خب، چرا تا این حد پیش میری؟
‫می تونستی نادیده شون بگیری.
‫چرا به خودت زحمت دادی؟
‫نمی خواستم مثل تو بی مصرف باشم.
‫یه بیمار مقابلم بود ‫که به شدت زخمی شده بود...
‫و تنها کاری که از دستم براومد...
‫وایستادن و نگاه کردن بود.
‫خیلی منو عصبانی و خشمگین کرد.
‫هیچوقت دیگه ‫نمی خوام او لحظه...
‫یا حس رو تجربه کنم.
‫هیچوقت.
‫تصمیم بگیر.
‫- کو سئونگ تاک. ‫- هی.
‫کو سئونگ تاک. کجایی؟
‫انسداد شاهرگ در ‫قسمت سمت راست پا، درسته؟
‫ببرش آی سی یو. ‫بهش رسیدگی می کنم.
‫چی؟ چرا این کار رو می کنی؟
‫گفتی اتاق عمل پره.
‫همینجا عملش می کنم. بفرستش پیش من.
‫حتی اسم این مرد رو هم نمی دونیم.
‫خب که چی؟ مگه ‫نمی بینی پاش سفید شده؟
‫اگه دست نگه داریم و ‫پاش کبود بشه...
‫ممکنه پاشو از دست بده. بیارینش.
‫باز می خوای چه کار کنی؟
‫چرا می بریش؟
‫یه دکتر نباید...
‫بدون درمان کردن بیمار ‫که نمی تونیم بندازیمش بیرون.
‫- ما... ‫- نه.
‫نه در بیمارستان من.
‫ببخشید. سریع ببرینش.
‫- بیاین بریم. ‫- هی.
‫از وقتی به دنیا اومدم خاص بودم...
‫برای همین آدم ها نمی تونن ‫راحت بهم حمله کنن.
‫اما وقتی یه کارآموز بیخود...
‫یهو میشه یه نابغه...
‫و همه فکر می کنن خیلی خاصه...
‫دنیا دست از ‫سرت برنمی داره، مگه نه؟
‫بله. راست میگی.
‫مشکل همین بود.
‫لعنت به تو. دوباره هشدار ‫مافوقت رو نادیده گرفتی؟
‫هی، عوضی. فکر می کنی اگه ‫موفق باشی همه چی مرتب میشه؟
‫یه نابغه میون ماست.
‫برای بقیه هیچ احترامی قائل نیستی.
‫اگه بهت بگیم یه بیمار ‫رو بفرستی بیرون، باید بفرستیش!
‫با اجازه کی عملش کردی؟
‫زندگیم به اندازه کافی سخت بود...
‫و سخت تر هم شد.
‫فقط می خواستم بیمارها رو نجات بدم.
‫نمی دونستم شبح کیه، ‫برای همین شکایتی نداشتم.
‫کاری رو کردم که از دستم برمی اومد.
‫مجبور بودم از پسش ‫بربیام و یه جورایی زنده بمونم.
‫تو چی؟
‫چرا این کار رو می کنی؟
‫در مورد من...
‫فقط می تونم وارد بدنت بشم.
‫پس چاره ای ندارم.
‫اما تو می تونی بگی نه.
‫چرا گفتی بله؟
‫قبلا که فکر می کردی من روی اعصابم.
‫نظرم نسبت بهت ‫چندان بهتر نشده.
‫ای عوضی...
‫چونکه...
‫یه چیزی دیدم.
‫و یه جورایی تونستم بفهمم...
‫چطور کارآموز مهربون آخرش ‫تبدیل شد به...
‫یه جراح سنگدل.
‫چطوری بگم؟
‫یه مبارز بسیار رقابتی بودی.
‫بیاین شروع کنیم. تمرکز کنین.
‫تیغ جراحی.
‫مکش.
‫انبر و الکتروکوتر رو بده.
‫منقبض کننده رو بده.
‫برای همین باید یه دکتر بمونی...
‫چه بمیری چه زنده باشی. ‫تا دم مرگ یه دکتر باش.
‫و یه دکتر مهربون مثل ‫وقتی که کارآموز بودی.
‫بیا اینجا.
‫پنج میل پرولین.
‫- آفرین. ‫- نیازی نیست اینو بگی.
‫دستهام مثل طلاست...
‫طلا...
‫خدایا. پس داری میگی...
‫کو سئونگ تاک گزارش ‫این عمل رو نوشته...
‫اما در اصل مال چا یونگ مین بوده.
‫و کو سئونگ تاک خبر نداشته که ‫این گزارش رو نوشته.
‫اما بعدش متوجه شدی ‫که فایل پاک شده؟
‫و نمی دونی...
‫کو سئونگ تاک پاکش کرده یا چا یونگ مین...
‫اصلا حرفت با عقل جور در نمیاد.
‫می دونم عجیب به نظر میاد.
‫- می دونم. گیجی؟
‫منم که نوشیدنی خوردم.
‫فرصت نشد بهت بگم. ‫اما کو سئونگ تاک...
‫تازگی رفتارش عجیب شده.
‫اما با نظریه من...
‫همه چی با عقل جور در میاد.
‫کدوم نظریه ؟
‫یعنی میگی روح چا یونگ مین...
‫بدن کو سئونگ تاک رو تسخیر کرده؟
‫ناسلامتی دکتری. چطور می تونی...
‫چرا اینقدر دیر زنگ می زنی؟
‫کی میاد؟
‫باشه.
‫برو بیمارستان.
‫بیمارستان خودمون نه، یه جای دیگه.
‫باید دارو بخوری، نه نوشیدنی.
‫به اندازه کافی ذهنم درگیر هست. ‫وقت این مزخرفات رو ندارم.
‫پس چطوری مهارت های ‫کو سئونگ تاک رو توضیح میدی؟
‫به نظرت منطقیه؟
‫سو جونگ، فکر می کنی ‫همه چیزو می دونی.
‫نه، قربان. هنوز دارم یاد می گیرم.
‫که اینطور. چون در حال یاد گرفتنی...
‫با اینکه دستور نداشتی ‫به خودت اجازه دادی بهش زنگ بزنی.
‫ای بیشعور. فکر می کنی توی ‫اورژانس مرکز تلفن راه انداختیم؟
‫چطور می تونی هر بیماری رو ‫قبول کنی و هر وقت خواستی دکتر خبر کنی؟
‫پس اینجا یه فروشگاه خونگی باز کردیم؟
‫باید بیمارها رو بندازیم بیرون؟
‫چی؟
‫چطور می تونی چنین ‫حرف زشتی بزنی؟
‫دوباره تکرار نمیشه. برمی گردم سر کار.
‫هی، خدایا. پناه بر خدا!
‫این دکترهای جوون رو درک نمی کنم.
‫برای همین دانشجوهای پزشکی ‫باید آزمون شخصیتی بدن.
‫باورم نمیشه. خیال می کنن هر کسی...
‫چی بود؟
‫دارم نظافت می کنم.
‫حتما یه چیزی اینجا ‫خراب شده. بوی خیلی بدی میاد.
‫شاید چند تا حیوون باشن.
‫بوشو از اینجا حس می کنم. بو کن.
‫نه. از تو میاد. از شخصیت تو.
‫باید آزمون شخصیتی بدی.
‫درش بیار.
‫- جدی میگم. آدم هایی مثل تو... ‫- خدایا. صبر کن.
‫لیاقت پوشیدن ‫لباس دکتری رو ندارن.
‫باشه. تمام بدنت رو تمیز می کنم!
‫یه عوضی سنگدلی!
‫اینو بگیر.
‫خدایا. همیشه برام ‫نوشیدنی می خری.
‫ممنونم.
‫راستی، دکتر شاد و خوشگلی هستی.
‫خبر خوبی شنیدی؟
‫- خیلی تابلو ـه؟ ‫- آره.
‫خب، به خاطر یه چیزی خوشحالم.
‫فهمیدم. شنیدم یه دکتر...
‫کلی بیمار رو درمان می کنه. مگه نه؟
‫دیدیش؟ معرکه نیست؟
‫خب، حتی اگه ببینمش ‫هم نمی شناسمش.
‫اما چرا اینقدر خوشحالی...
‫وقتی اون داره کار خوبی می کنه؟
‫شنیدم به تو هم بدهکاره.
‫اونو میگی؟
‫فکر کنم این روزها سعی داره جبرانش کنه.
‫خدایا. جدی میگی؟ خیلی ‫از شنیدنش خوشحالم.
‫می بینی؟ چی بهت گفتم؟
‫بهت گفتم که چندان آدم بدی نیست.
‫اما از کجا در مورد ‫کو سئونگ تاک خبر داری؟
‫ببین وقتی سنت میره بالا...
‫راحت می تونی آدم ها رو بشناسی.
‫اینطوری خوب می تونی ‫ذات آدم ها رو تشخیص بدی.
‫که اینطور.
‫پدربزرگم هم اگه بود ازش خوشش می اومد.
‫شانس اوردی که ‫جراحاتت زیاد جدی نیست.
‫لطفا دفعه ی مراقب باش.
‫نمی دونم اون کیه، ‫اما مطمئنم مرد خیلی خوبیه.
‫و از دیدن دکتری به ‫خوشگلی تو خوشحال میشه.
‫ببخشید؟
‫وای. دارم وسط شیفت ‫کاریم با تو حرف می زنم!
‫به خاطر نوشیدنی ممنونم.
‫باشه.
‫همینطوری رشد کن و زن خوبی باش.
‫از پسش برمیای.
‫پدربزرگ، چرا الان اومدین اینجا؟
‫باورم نمیشه یکی به این ‫زودی بهت گفتم من اینجام.
‫همین نزدیکی بودم. گفتم بیام یه سر بزنم.
‫خوب پیش میری.
‫معاون مدیر شدی.
‫دهنت بوی الکل میده. باورم نمیشه.
‫به خاطر یه نوشیدنی خوردم. ‫خیلی ببخشید، پدربزرگ.
‫اما اینجا چه کار می کنین؟
‫یاد خاطرات قدیمی م افتادم.
‫و می خواستم بدونم از اون ‫موقع اینجا عوض شده یا نه.
‫پدربزرگ، بیان بریم توی دفتر من.
‫راحتم. دیگه باید برم.
‫خدایا، قربان!
‫قربان، برای چی اومدین اینجا؟
‫خبر نداشتم که ‫امروز تشریف میارین.
‫حتما وقت اضافی زیاد دارین، روسا.
‫باید مشتاق درمان ‫بیماران تون باشین، نه دیدن من.
‫رییس بن.
‫- شنیدم سخت کار می کنی. ‫- ببخشید؟
‫شنیدم دکترهای بخش ‫زایمان تازگی خیلی فعال شدن.
‫بگو ببینم، شکایتی شده ‫که من باید بدونم؟
‫از وقتی منو تنها گذاشتین، ‫دوست دارم با یکی همکار بشم.
‫بعد از رفتن پرفسور چا، ‫بهترین پزشم بخش ما...
‫برای عمل های جراحی نیرو کم داریم.
‫دوست داشتم اینو به شما یادآوری کنم.
‫رییس بن، بذار بعدا ‫خصوصی در موردش حرف می زنیم.
‫الان جاش نیست...
‫جریان چیه؟
‫هنوز جای پرفسور چا رو پر نکردی؟
‫پدربزرگ.
‫قربان. هنوز منتظر ‫پیشرفت پرفسور چا هستیم.
‫پس کار تو فقط نگاه کردنه؟
‫اما به یکی نیاز داری ‫تا بیاد جاشو پر کنه...
‫تا به بیمارانش رسیدگی بشه.
‫مثلا کارت همینه.
‫باید به دکترها کمک کنی...
‫و حواست باشه بیمارستان ‫بدون هیچ مشکلی اداره بشه.
‫اگه وظایفت رو نادیده بگیری...
‫و اینطوری تمرکزتو از دست بدی...
‫می تونی زودتر از ‫همه دفترتو خالی کنی.
‫نمی دونم واقعا متوجه موقعیت میشه.
‫کی به خودش میاد؟
‫اون پیرمرد هنوزم سنت گراست...
‫و سرشار از زندگیه.
‫خوشحالم که بعد از این همه سال می بینمت.
‫و...
‫زیاد نگران اونا نباش.
‫شنیدم ارثیه هنگفتی بهش رسیده.
‫چرا هنوز میاد سر کار؟
‫شنیدم خواسته فعلا اینجا کار کنه.
‫فکر کنم پرفسور چا ‫هنوز اینجا بستریه.
‫احتمالا تا وقتی اون نمیره از اینجا نمیره.
‫نه. پی رو این شکلی ننویس.
‫گردترش کن.
‫قربان. بلد نیست از ‫دستهاش استفاده کنه.
‫واقعا عذر می خوام.
‫متاسفم از یه دکتر ‫که کارهای بزرگ می کنه می خوام...
‫چنین کارهای کوچیکی انجام بده.
‫اما فرض کن به یه پیرمرد ‫در بستر مرگ داری لطف می کنی.
‫سی جین.
‫تو همیشه...
‫دختر عزیزم بودی که ‫خیلی دوستش داشتم.
‫متاسفم که نتونستم ‫احساساتم رو...
‫به طور کامل ابراز کنم.
‫ممنونم که کنارم موندی...
‫تا لحظه ی آخر بودی.
‫دوستت دارم.
‫بابا.
‫یه چیزو می دونی؟
‫حتی یه بار هم...
‫پدر صداش نکردم.
‫هیچوقت بهش نگفتم...
‫که دیگه ازش متنفر نیستم...
‫و دیگه نیازی نیست حس بدی داشته باشه.
‫یا اینکه...
‫دوستش داشتم.
‫نتونستم این حرفها رو بهش بزنم...
‫باید وقتی زنده بود می گفتم.
‫به جاش مرگش رو اعلام کردم.
‫تو هم این کار رو می کنی؟
‫کلی حرف داری.
‫خیلی چیزها رو می خوای بشنوی.
‫التماست می کنم...
‫مجبورم نکن مرگتو اعلام کنم.
‫پس بیدار شو.
‫لطفا!
‫لطفا چشم هاتو باز کن.
‫لطفا، یونگ مین.
‫دیگه حالا منو می فرستن برم قهوه بیارم.
‫یونگ مین.
‫تویی، مگه نه؟
‫دارم خواب می بینم، نه؟
‫به خوابم اومدی؟
‫چون از دستت عصبانی شدم؟
‫نه.
‫چون داشتی گریه می کردی.
‫راست میگی، یه خوابه.
‫خیلی خوبه.
‫نمی خوام بیدار بشم.
‫هی، خب...
‫یادت نمیاد، نه؟
‫فقط یه خوتب بود. ‫من به خوابت اومدم...
‫یونگ مین. صدامو می شنوی؟
‫یونگ مین!
‫سئونگ تاک!
‫سئونگ تاک. بیدار شو.
‫من که نمی تونم بزنمش.
‫جدی میگی!
‫چیه؟ چرا دوباره اینجام؟
‫شب و روز ازم کار می کشی تا بمیرم.
‫قرارمون این بود تا ‫وقتی تو بمیری، نه من.
‫سئونگ تاک. هیچکس نمی میره.
‫سئونگ تاک!
‫- چرا اینقدر هیجانزده شد؟ ‫- برو کنار.
‫واقعا پرفسور چا ‫فعالیت مغزی داشته؟
‫از کجا فهمیدی؟
‫کی بهت گفت؟ هیچکس خبر نداره.
‫دوباره خودتو بی دفاع گذاشتی.
‫خب، شاید خواب دیدم.
‫خیلی مبهمه.
‫این فعالیت مغزش در ‫چند روز گذشته س.
‫امواج بیشتری وجود داره.
‫دیشب حتی یه موج آلفا ‫و یه موج تتا هم بوده.
‫یعنی...
‫برگشت امواج مغزی ‫یعنی فعالیت مغز داره شروع میشه.
‫این یعنی احتمالش هست بیدار بشه.
‫چقدر دیگه...
‫هنوز نمی دونم.
‫فقط الان می تونیم صبر و تماشا کنیم.
‫باید امیدوار باشیم امواج ‫مغزی بیشتر بشه.
‫- دلیل. علت. ‫- درسته.
‫می تونیم دلیل و علت تغییر در ‫امواج مغزی رو پیدا کنیم؟
‫اونم نمی دونم.
‫ببخشید؟
‫راستش، این تغییرات رو نمیشه ‫از لحاظ پزشکی توضیح داد.
‫- اگرچه... ‫- اگرچه چی؟
‫اگرچه چی؟
‫به ندرت پیش میاد، اما ‫کادر درمان در آمریکا...
‫به اینا میگن هورمون های شادی.
‫پشتوانه پزشکی نداره...
‫اما تغییر مثبت در مغز...
‫وضعیت بیمار رو بهتر می کنه.
‫شادی...
‫به نظرت توی سرش ‫چی داره می گذره؟
‫ممکنه چه فکر خوبی باشه؟
‫دیشب...
‫موج مغزی وجود نداشه قبل اینکه...
‫بدون اینکه بدونم...
‫الان داری به چی فکر می کنی؟
‫کو سئونگ تاک، کار من نبود.
‫من نبودم.
‫سئونگ تاک!
‫باید بیشتر احتیاط کنیم. ‫تازه کار که نیستیم.
‫الان هر دو طرف مسئولن.
‫- ممکنه چی باشه؟ ‫- منظورت چیه؟
‫تو هم شنیدی.
‫چیزهای شاد دارن میان.
‫درسته. دیروز...
‫با خود من...
‫دیوونه شدی؟
‫اون کار رو با کسی دیگه می کنم؟
‫اونقدر هم جلو نرفتم.
‫دور؟
‫پس چه کار کردی؟ ‫ازم چه استفاده ای کردی؟
‫فقط با این دست روش پتو انداختم.
‫وقتی خوابش برده بود.
‫مطمئنی نمی دونه؟
‫بله، مطمئنم.
‫حالا چی؟
‫محض احتیاط میگم.
‫ازم برای اهداف عشقی خودت استفاده نکن.
‫از بدنت همچین استفاده ای نمی کنم.
‫درک می کنم که خیلی دوستش داری...
‫اما فعلا خودتو نگه دار.
‫وقتی خودت بیدار شدی، همه شو آزاد کن.
‫بیا فعلا کنترل و خوب ‫قضاوت کردن رو تمرین کنیم.
‫مثل یه آدم بزرگ.
‫تو مثل یه آدم بزرگ رفتار کردی ‫و جلوی خودتو گرفتی؟
‫با خود واقعی ت؟
‫از تمام حرفها اینو فهمیدی؟
‫ولش کن.
‫بیا بریم...
‫ببینیم چی تو رو ‫خوشحال و سرحال کرده.
‫کی خیلی سرحال میشم؟
‫وقتی با بچه م بازی می کنم...
‫وقتی کلیپ های کنسرت ‫جسیکا رو تماشا می کنم...
‫وقتی یکی منو ماساژ میده، ‫وقتی قهوه شیرین می خورم.
‫چقدر سرخوش بودی.
‫احمقی؟
‫اونا نه. روی روزهای گذشته تمرکز کن.
‫تو هم چندان تعریفی نداری.
‫بذار ببینم. اخیرا چه اتفاقی افتاده...
‫فکر کنم بدونم چی شده.
‫ببر.
‫آفرین؟
‫نیازی نیست اینو بگی.
‫عمل کردن فقط به حس دستهات بستگی داره.
‫چقدر سرخوش بودی.
‫- تو هم چندان تعریفی نداری. ‫- باشه، قبوله.
‫فهمیدم.
‫از اینطرفه.
‫کمکت می کنم.
‫همه چی فوری از اینجا به اینجا میره.
‫البته، منم کمک می کنم.
‫همه شون؟
‫می دونی همه شون بیماران ‫دکتر چا هستن، درسته؟
‫برای همین این همه کار ‫برای این ماه برنامه ریزی شده.
‫تعدادشون خیلی زیاده...
‫اما موارد پیچیده ای هم هستن.
‫شنیدم پرفسور چا بهتر شده.
‫بهتر نیست صبر کنیم تا بیدار بشه؟
‫دکتر می تونه منتظر بیمار بمونه...
‫اما بیمار هرگز منتظر دکتر نمی مونه.
‫عجب جمله تاثیرگذاری. ‫شبیه یه ضرب المثل می مونه.
‫اما...
‫رییس چیزی نگفت؟
‫خب، رییس کو جای شیک...
‫همیشه دلش می خواد...
‫بخش جراحی مرتب پیشرفت کنه.
‫تازه از شما هم خیلی خوشش میاد.
‫خوشش میاد؟
‫در این جهت زندگی می کنه، درسته؟
‫ممنونم.
‫نباید بیمار رو منتظر دکتر بذاریم.
‫بلافاصله پرفسورها رو جمع می کنم.
‫واقعا نمی دونستی؟
‫اصلا نمی دونستم.
‫در مورد اراده ی طبیعت حرف زدی...
‫و اونوقت نمی دونستی؟
‫از سرنوشت و اراده طبیعت ‫برای یه چیز دیگه حرف زدم.
‫چرا اینقدر بیخیال حرف می زنی؟
‫اینو بهم گفتی.
‫اگه مدام بری بیرون و بیای تو، ‫هرگز بیدار نمیشی.
‫یک.
‫تمام تلاشش رو می کنه. ‫می خوای بدترش کنی؟
‫دو.
‫همونقدر که عجیبی، ‫عجیب هم می شماری؟
‫فراموشش کن.
‫تبریک میگم. خوش به حالت.
‫اطلاعات غلط دادی...
‫و حالا من باید فراموش کنم؟
‫می دونی این روزها ‫این کار جرمه؟
‫قانون هم داره؟
‫آدم های این روزگار بدجنس شدن.
‫می دونی چقدر استرس ‫داشتم و نگران بودم...
‫حس کردم که... بگذریم...
‫اراده طبیعت عوض شده.
‫سرنوشت می خواد بیدار بشم.
‫از الان به بعد، هر وقت همدیگه ‫رو دیدیم با صدای بلند تکرارش کن، باشه؟
‫فکر کنم باید امتحانش کنم.
‫لعنت به تو.
‫چقدر بیشعوره.
‫برای منم اولین باره.
‫سرنوشت واقعا براش عوض شده؟
‫فکر کنم هیچی قطعی نیست.
‫می تونستی بهم بگی تغییر کرده.
‫روزی دو بار بهش ای ایی دی بده...
‫صبح و عصر....
‫مانیتول و دکسان...
‫رو امروز دو بار بزن و فردا هیچی.
‫دز کولین رو زیاد کن و ‫به روزی سه بار برسونش.
‫چشم، دکتر.
‫خیلی خوشحالم. تبریک میگم.
‫تازه شروعشه.
‫مثل همیشه کمکم کن. خداحافظ.
‫همیشه کوه رو بیشتر از دریا دوست داشتی.
‫یادته قول دادیم ‫یه روز بریم کوه آلپ؟
‫قوی بیدار بشم...
‫قبل از اینکه زمستون برسه، ‫باید بزنیم به جاده.
‫عالی نمیشه؟
‫ماشینم...
‫باید یه ماشین جدید بخرم.
‫کلی پول درمیارم.
‫تو میشی حسابدار من، نه؟
‫بیا با هم بریم.
‫نه با بدن یکی دیگه و نه توی خواب.
‫وقت نداریم که اینجا ول بچرخیم.
‫چه کار نکنم؟
‫عقلتو از دست دادی.
‫فقط به خاطر امواج مغزی فکر می کنی...
‫اینجا ول نمی چرخیدم.
‫کاری هست که باید انجام بدم؟
‫غذا خوردی؟
‫نه. گرسنه نبودم.
‫نباید دوباره اون کار رو بکنی.
‫آقای کیم؟
‫امیدوارم کارتو انجام بدی. مگه نه؟
‫پسره ی بیشعور...
‫آروم باش، سی جین. ‫به کارت ادامه بده.
‫برم بکشمش؟
‫بافت و دریچه رو بخیه بزنین.
‫وقتی 25 میلیمتری آماده شد، ‫پرولین 5 بهم بده.
‫پرفسور چا بهتر شده؟
‫هنوز نه. به این سرعت خوب نمیشه.
‫احتمالا برای همین هنوز خوابیده.
‫به چیزهای شاد بیشتری نیاز داره.
‫هی، تو. خودتو جمع و جور کن!
‫باشه.
‫هنوزم همونی.
‫سئونگ تاک، به نظرت محو نشدم؟
‫نه، زیادی هم واضحی.
‫پس مهارت های کو سئونگ تاک ‫رو چطوری توضیح میدی؟
‫معنایی برات داره؟
‫یه عمل بزرگ بود که 12 ساعت طول کشید.
‫و بیمار پرفسور چا بود.
‫تمام عمل هایی که کو سئونگ تاک کرده...
‫حتی برای بقیه پرفسورها هم پیچیده بود.
‫و چندید مورد هست که فقط ‫پرفسور چا از پسش برمی اومد.
‫اگه نظریه من اشتباه باشه، ‫می تونی توضیح بدی...
‫کو سئونگ تاک چطوری اینقدر ماهر شده؟
‫اطراف قلب بزرگ شده.
‫با بخیه نگهدارنده شروع می کنم.
‫بهم نخ بخیه سیاه 20 رو بده.
‫اگه اون روز همدیگه رو دیده بودیم...
‫بازم سر از اینجا در می اوردیم؟
‫چا یونگ مین، در بدن یکی دیگه هستی.
‫کنترل و خوب قضاوت کردن.
‫چه کار می کنی؟
‫من؟
‫راه میرم پاهام باز بشه.
‫مگه نمی دونی آدم باید ‫سرحال باشه تا در بخش جراحی کار کنه؟
‫الان مثل یه دکتر واقعی شدی.
‫فکر کنم این کار بهت میاد.
‫تازگی خیلی از کارت تعریف میشه...
‫در حالی که تازه سال اولته.
‫تعریف؟ منظورت از جراحیه؟
‫کاری نکردم. تمام کار ‫رو پرفسورها کردن.
‫من فقط بهشون کمک کردم. همین.
‫باید برم. سال اول برنامه ی شلوغی داره.
‫وقتی بچه بودی می دونی ‫چه بیماری داشتی؟
‫هنوزم چیزای عجیب می بینی؟
‫چیزای عجیب؟
‫مثل چی؟
‫مثل روح پرفسور چا.
‫نمی تونی ببینیش، درسته؟
‫یا روحش وارد بدنت شده و جراحی...
‫کرده؟
‫امکان نداره.
‫فکر کنم معاون مدیر وقت زیاد داره...
‫چون وقت گیر اورده بیاد ‫ازم سوالات مسخره بپرسه.
‫شنیدم پرفسور چا یه پیشرفتی داشته.
‫خب که چی؟
‫ترسیدی؟
‫بعد از تمام کارهایی ‫که کردی باید ترسیده باشی.
‫- مدرکی داری؟ ‫- تو.
‫اضطرابت.
‫حسابگرانه فکر می کنی تا ‫ببینی اگه پرفسور چا بیدار بشه...
‫خوب میشه یا بد.
‫هی، کو سئونگ تاک.
‫دعا می کنی که بیدار بشه...
‫اگه بخوای حکم سبک تری بگیری.
‫حقیقت همیشه پیروز میشه.
‫نتونست تیغ جراحی رو ‫نگه داره و از اولین کلاس...
‫تشریح رفت بیرون.
‫بعدش، بهونه می اورد ‫تا سر کلاس تشریح حاضر نشه.
‫تمام دانشجو های هم کلاسیش خبر داشتن.
‫به اندازه پرفسور دانش بالایی داره...
‫اما دست هاش مثل یه بچه س.
‫سئونگ تاک.
‫چه کار می کنی؟
‫لی سئون هو، تو دستیاری.
‫ببر.
‫دیشب تو اومده بودی، درسته؟
‫به خوابم اومدی؟
‫صداتو شنیدم.
‫اون آهنگ رو...
‫آهنگی که زیاد بهش گوش می کردیم.
‫فقط تو و من می شناسیمش.
‫دکتر، برگشتم.
‫امروز، یه کاسه سوپ ‫گرم براتون آماده کردم.
‫یه غذای غربیه.
‫صبر کن.
‫چرا همیشه یه کاسه ‫سوپ گرم می خوری؟
‫گفتم امروز می خوام گوشت بخورم.
‫اومدیم بیرون غذا بخوریم، تا ‫یه غذای مقوی بهت بدم.
‫چرا این غذا رو می خوریم؟
‫هی، گفتی دکترها باید ‫قلب مهربونی داشته باشن.
‫وقتی این سوپ گرم رو می خورم ‫خیلی احساس گرما می کنم.
‫غذاییه که بهم آرامش میده.
‫غذای آرامش بخش چیه.
‫خدایا. حرف نداره. چقدر خوبه.
‫آقا، یه جای دیگه خماری تو درمان کن.
‫حرفشو پیش کشیدی. ‫یه بطری نوشیدنی میاری؟
‫خانم!
‫هی، نباید زهرماری بخوری!
‫حتی یه لیوان نوشیدنی ‫هم تا آخر نمی خوری.
‫- یه بطری نوشیدنی بیارین. ‫- نه، نیارین!
‫- بیخیال. ‫- بیشتر گوشت بخور.
‫و اینقدر سوپ نخور.
‫اینجا سویوک هم دارن.
‫خانم، برامون سویوک بیار.
‫بالاخره بیدار شدی. خوب خوابیدی؟
‫چرا نیومدی تو؟
‫بیرون منتظر موندم ‫چون نمی خواستم بیدارت کنم...
‫تا بتونی خوب استراحت کنی.
‫چی شده؟ وقتی مهربون ‫میشی یه دلیلی داره.
‫امروز جراحی نداریم.
‫باید استراحت کنی.
‫الانم وضع خوبی نداری. خیلی شکننده ای.
‫نگرانی که بمیرم؟
‫پس زودتر بیدار شو.
‫جدی میگم. از الان ‫داری تمرکزت رو از دست میدی.
‫وقت نداریم الکی ول بچرخیم.
‫جدی؟
‫اگه اینطوره، باید بریم سر کار.
‫ازت می خوام یه کاری بکنی.
‫بیمار داریم؟ کجاست؟
‫نه. مربوط به زنده ها نیست.
‫میشه یه لطف دیگه بهم بکنی؟
‫ازشون خوب مراقبت کن.
‫وقتی اینجا نبودی کنارم بودن.
‫- زود باش. ‫- خدایا.
‫درست مثل تو و من، اونا باید...
‫آرزوها و خواسته های ‫خودشون رو داشته باشن.
‫- همینه. ‫- با اون تموم میشه.
‫و کسی رو ندارن که...
‫- بهشون کمک کنه. ‫- زود باش!
‫امروز موهامو شستم؟
‫میشه بپرسم چرا این کتاب رو می خوای؟
‫دارم به یکی لطف می کنم.
‫یکی که یهو حس کرده دلش می خواد ‫درس بخونه تا زنده بمونه.
‫توی کدوم دانشگاه درس میدی؟
‫پرفسور نیستم. دکترم.
‫دکتری؟
‫اینم از کتاب.
‫ایده ی زمان. کلاس های درس فرانسه.
‫کتاب پزشکی نیست؟
‫نه. یه فیلسوف ‫فرانسوی به اسم هنری برگسون...
‫در کالج فرانسه در مورد...
‫مفهوم زمان به مدت یک سال از 1901 ‫تا 1902 سخنرانی کرده...
‫و این کتاب خلاصه ی سخنرانی هاشه.
‫همچین کتاب هایی می خونه؟
‫نه اینقدر باهوشه و نه ‫اینقدر پولدار که از این کتابها بخونه.
‫هی. کتاب رو اوردی.
‫می دونی چطوری...
‫برگسونه.
‫چی...
‫ببخشید، از دستم سر خورد.
‫فکر کنم چندان هم عوضی نیستی.
‫حالا که زود بیدار میشی...
‫حس صمیمی بودن کردی؟
‫مثل کسی رفتار نکن ‫که این کار رو امتحان کرده
‫من چی؟ کی درخواست من رو براورده می کنی؟
‫درخواست.
‫بیشتر شبیه یه کتابخونه س ‫تا یه اتاق بیمارستان
‫لیو بو می. 29 ساله.
‫دانشجوی دکترا.
‫دکترا؟ تعجبی نداره کتاب اینقدر...
‫یادته؟ اولین روزت در اینجا
‫شیفت آی سی یو داشتی.
‫باید بیمارانی که می تونن ‫زنده بمونن رو از دست بدم...
‫تا روی اونایی که نمی مونن تمرکز کنم؟
‫انگار که زندگی شون خیلی معرکه بوده.
‫چرا بیخیال نمیشن؟
‫اگه مردم وقتش که برسه ‫برن همه چی عالی میشه.
‫منم همینطوری بودم.
‫از اونایی که امیدی نداشتن دست کشیدم.
‫وضع منم همینه.
‫انگار زندگیم خیلی معرکه بوده. ‫چرا من بیخیال نمیشم؟
‫موافقم. همین حس رو دارم.
‫چی؟
‫فقط نباید زنده ها رو نجات بدم.
‫سرنوشت و پشیمونی.
‫اصلاح شدن. از این حرفها دیگه.
‫دیگه زیادی شد.
‫باشه. هستم. از هر دو طرف حمله می کنیم.
‫هم زنده ها و هم ‫اونایی که کارشون تموم شده.
‫هی، صبر کن. وایستا. چی؟ اصلاح شدن؟
‫مگه شخصیت من چشه؟
‫وقتی روی تزش کار می کرده زیاده روی کرده.
‫وقتی وایستاد چون کم ‫خوابیده بود، سرش گیج رفت...
‫و سرش خورد به میز.
‫و؟
‫هیچکدوم از اسکن هاش...
‫اثری از خونریزی یا ‫شکستگی شدید نشون ندادن...
‫پس فکر کردیم باید زود بیدار بشه.
‫اما نشد، و شرایط فقط بدتر شد.
‫و حالا...
‫اما دلیلش رو نمی دونی.
‫خب...
‫چندین سی تی اسکن ‫و ام آر ای انجام دادیم...
‫طیف سنجی مغز هم گرفتیم...
‫اما نمی تونیم علتش رو مشخص کنیم.
‫چرا اصلا در موردش می پرسی؟
‫از دوستانته؟
‫اگه باشه ببیشتر مراقبشی؟
‫باشه، پس. دوست منه.
‫اینو قرض می گیرم.
‫از هوش رفتی...
‫چون تمام شب بیدار بودی و ‫روی پایان نامه ت کار می کردی.
‫چیز دیگه ای هم هست؟ ‫چیزی خوردی یا دارویی مصرف کردی؟
‫درد داشتی؟
‫هر چی یادت میاد رو بهم بگو.
‫قبلش خون دماغ شدم.
‫خون دماغ؟
‫زیاد خون دماغ میشم.
‫اما اون روز بند نمی اومد.
‫یه دستمال کردم توی ‫دماغم و یکم بعد بند اومد...
‫و سرگیجه داشتم و سرم سبک بود...
‫این بار چیه؟
‫همونطور که می بینی، چارت یه بیماره.
‫به سرش ضربه خورده...
‫اما نه خونریزی داشته نه شکستگی.
‫پس چرا بعد از سه ماه بیدار نشده؟
‫چرا اینو به من میدی؟
‫چون بهت اعتما دارم...
‫و بیشتر از همه توی ‫بیمارستان از تو خوشم میاد.
‫هی، مراقب باش.
‫فکری به سرت نزنه.
‫چی؟
‫قبل از اینکه از هوش بره خون دماغ کرده.
‫- فکر کنم... ‫- عفونت داره؟
‫درسته. یه بیماری جانبی داره. بررسیش کن.
‫منظورت چیه؟
‫قبل از اینکه غش کنه خون دماغ کرده.
‫خیلی هم شدید بوده. ‫اغلب هم خون دماغ می شده.
‫اچ اچ تی داره.
‫باعث خون دماغ زیاد میشه...
‫عفونت سیستم عصبی مرکزی.
‫امکانش هست.
‫باشه. بهش برس. ممنونم.
‫بیا بریم. بعدش باید چه کار کنیم؟
‫هی، دکتر کو.
‫آخرش با من بود. بد برداشت نکن.
‫تازه، مراقب منم باش.
‫هی، تو. برگرد اینجا.
‫اینطوری بهش لبخند نزن. ‫بد بهش نگاه نکن.
‫هی، سئونگ تاک. مراقب باش.
‫چرا بهش لبخند زدی؟
‫پرفسور یانگ. چه کار می کنی؟
‫چرا بدون رضایت من ‫معاینه ش می کنه؟
‫توی آمریکا اینطوری کار می کنن؟
‫پرفسور، آزمایش ‫مایع نخاعی نگرفتین.
‫چی؟ چه نیازی به اون داریم؟
‫شنیدم که قبل از اینکه ‫از هوش بره خون دماغ کرده.
‫حس می کنم احتمال ‫عفونت رو درنظر نگرفتین.
‫به خصوص که اچ اچ تی هم داره.
‫یعنی چی که خون دماغ کرده؟
‫کی اینو گفته؟ اولین باره اینو می شنوم.
‫بیهوش بوده و مادرش ‫ساعت ها بعد پیداش کرده.
‫هیچکس ندیده خون دماغ کرده باشه.
‫کسی که توی کماست ‫نمی تونه اینو بهت بگه.
‫از کجا فهمیدی؟
‫حالا که فهمیدی، نتایج ‫آزمایش رو بررسی کن...
‫و بهش آنتی بیوتیک بده.
‫دارم میام.
‫کیه؟ چرا اونطوری بهش نگاه می کنه؟
‫یه جراح اعصاب جدیده، ‫پرفسور یانگ سی جین.
‫مسئول مراقبت از پرفسور ‫چا یونگ مین شده.
‫واقعا؟
‫پرفسور یانگ!
‫- آخ! ‫- سخت کار می کنی؟
‫درد داشت، کریستال.
‫منو نزن. بهم جایزه بده.
‫چی داری میگی؟ باید ‫بیمارها رو درمان کنی.
‫اینا رو از دستهام دربیار.
‫- باشه. ‫- حسابی عرق کردن.
‫بس کن دیگه.
‫حتما یه چیزی بین ‫سئونگ تاک و سو جونگ هست.
‫از هر فرصتی گیر میاره استفاده می کنه...
‫و دختره هم هر وقت ‫می تونه اون پیج می کنه.
‫درنمیاد.
‫جدی میگم.
‫کجا رفت؟
‫دنبال کی می گردی؟
‫هیچکس اینجا نیست.
‫- دنبال کی می گردی؟ ‫- شاید دنبال تو می گشتم.
‫تا اینطوری ببینمت.
‫در مورد چیزی که دیروز گفتی فکر کردم.
‫دیروز؟ چی گفتم؟
‫یادت نمیاد؟
‫جلوی اتاق عمل بود.
‫جلوی اتاق عمل همدیگه رو دیدیم؟
‫چی گفتم؟
‫فکر کنم نخواستم برام غذا بخری.
‫واقعا هیچی یادت نمیاد؟
‫تازگی زیاد حواسم جمع نیست.
‫بذار ببینم. حس می کنم داره یادم میاد.
‫می بینی؟
‫چطور هر بار می خوام ‫فکر کنم یکی بهم زنگ می زنه؟
‫بگذریم.
‫خب؟ گزینه هاتو سنجیدی؟
‫- چی؟ ‫- بیدار شدن پرفسور چا...
‫برات خوبه یا نه.
‫همین اضطراب رو نگه دار ‫و با تمام وجود حسش کن.
‫زیاد وقت نداری. تا بعد.
‫نمی تونم درست فکر کنم.
‫اما این روزها داره ‫کارهای مفیدی انجام میده.
‫اون عوضی منو سر کار گذاشته.
‫یونگ مین رفته توی بدن سئونگ ‫تاک و چه کار می کنه؟
‫این فکر...
‫به خاطر حرفی که زدی ‫عقلم رو یه مدت کوتاه از دست دادم.
‫از یه چیز مطمئنم.
‫اگه به این حرف ها ادامه بدی ‫هرگز نباید اینجا کار کنی.
‫فهمیدی؟
‫به مزخرفات تو گوش نمیدم.
‫ثابتش می کنم.
‫چی؟
‫سئونگ تاک همون یونگ مینه.
‫نشونت میدم حق با منه.
‫چی گفتی؟ چه کار می کنی؟
‫شکمش رو از بیرون خالی می کنم.
‫به آنتی بیوتیک واکنش نشون نمیده...
‫پس پیشنهاد میده که مستقیم ‫به سرش تزریق بشه.
‫با فشار بسیار بالا.
‫به جای ترکیبی از مروپنم و وانسومایسین...
‫باید از کولیستین استفاده کنی که قویتره.
‫مگه نمی دونی آخرین چاره س؟
‫خیلی برای بیماره خطرناکه!
‫علائم حیاتیش ثابتن.
‫اگه بهش کولیستین بدی و بدتر بشه چی؟
‫راه دیگه ای وجود داره؟
‫چاره ای نیست، باید امتحان کنیم.
‫مسئولیت بیمار با من.
‫- پرفسور یانگ! ‫- اون بیمار...
‫از طرف دکتر کو سئونگ تاک معرفی شد.
‫دکتر کو؟
‫واقعا دوستن؟
‫لطفا زمان جراحی رو تغییر بدین.
‫به خونواده ش توضیح میدم.
‫مطمئنین؟
‫اگه جراحی بشه، بیدار میشه، دکتر؟
‫بعد از جراحی و تجویز ‫آنتی بیوتیک مطمئن میشیم.
‫خیلی خطرناکه، اما الان...
‫فکر می کنیم بهترین گزینه باشه.
‫خوشحالم یه کاری از دست شما برمیاد.
‫بهتر از اینکه بدون ‫هیچ امیدی منتظر بمونم.
‫خیلی ممنونم، دکتر.
‫بو می. حالت بهتر میشه.
‫یه راه خروج هست. برات خوشحالم!
‫خبر خیلی خوبیه!
‫- خدای من. ‫- عالیه.
‫ناراحتی؟
‫چرا باید ناراحت باشم؟
‫خبر خوبیه. اتفاق خوبی افتاده.
‫اگه می دونستم زودتر می خواستم ‫دی وی دی مو برام بیاره.
‫هنوز نمی دونیم من بیدار میشم یا نه.
‫دوباره شروع نکن. چرا اینو میگی؟
‫باید بیدار بشی.
‫بهت مدیونم.
‫ترسیده و نگران بودم...
‫اما تو منو آروم کردی.
‫مراقبم بودی.
‫اینو فراموش نمی کنم.
‫فراموشش کن.
‫همه شو...
‫و دیگه یه آدم ترسو نباش.
‫حرف دلتو بزن و با شادی زندگی کن.
‫اینقدر درس نخون که رنگت بپره.
‫خیلی خوشگلی.
‫امیدوارم توی خوش تیپ هم خوب بشی.
‫و به رویات برسی.
‫خب...
‫سعی نکن آروم باشی. ‫این جراحی خیلی سخته.
‫چرا آروم نباشم؟ من ‫که کاری نمی کنم.
‫تو نگرانی؟
‫من؟ چا یونگ مین بزرگ؟
‫قبل از یه جراحی سخت اصلا آروم نباش.
‫بیا هورمون های سرخوشی رو آزاد کنیم.
‫بزن بریم.
‫کو سئونگ تا، تو اونجایی، درسته؟
‫اینجا چه کار می کنی؟
‫بیمار رو می شناسی؟
‫باید بهم می گفتی.
‫خودتی.
‫این داستان رو شنیدم.
‫باید بهم می گفتی.
‫چرا به خودت زحمت جا ‫عوض کردن دادی؟ مایه ی دردسره.
‫امروز، باید خودت انجامش بدی.
‫رزیدنت اسال اولم.
‫نمی تونم جراحی رو به دست بگیرم.
‫به هر حال تمام کار رو تو انجام میدی.
‫چه نقشه ای کشیدی، هان سئونگ وون؟
‫پارتی بازی کردم تا بیارمش اینجا.
‫بیمار پرفسور چاست.
‫دکتر آن کمکش کرد تا برنامه جراحی رو ‫بریزه، حالا تو بهش کمک کن.
‫به عنوان دستیارت.
‫دوباره سلام، سئونگ تاک.
‫بیا شروع کنیم.
‫کو سئونگ تاک. آروم باش.
‫در اتاق عملیم.
‫منو می شناسی. بهم اعتماد کن...
‫و اول بیمار رو نجات بده.
‫هفت سال با پرفسور چا کار کردم.
‫در تمام جراحی هاش دستیارش بودم.
‫بهتر از هر کسی می دونم...
‫توی اتاق عمل چطوریه.
‫اولش برام مهم نبود، اما سئونگ تاک...
‫چندین بار مچش رو قبل ‫از شروع کار چرخوند.
‫کاری که پرفسور چا انجام میده...
‫درست قبل از جراحی تا آروم بشه.
‫جراحی قلب رو شروع می کنم.
‫تیغ جراحی.
‫جراحی تومور قلب...
‫در جایگاه رییس یانگ انجام میشه.
‫باید بتونم یه نقطه مشترک پیدا کنم.
‫اره.
‫کو سئونگ تاک؟
‫تا حالا این اسم رو نشنیدم.
‫تمام دوستهای بو می رو می شناسم.
‫دکتر یانگ سی جین؟
‫من روی قلب کار می کنم. تمرکز کن.
‫باشه.
‫هی، درست بکش.
‫درست مکش کن.
‫اگه دریچه میترال به ‫خاطر تو خراب بشه چی؟
‫خودتو جمع و جور کن!
‫پرولین 4 میلیمتر، سوزن بزرگ، تازه.
‫هفت یا هشت بار گره می زنیم.
‫اما برای دومین گره، پرفسور چا...
‫با دست چپش این کار رو می کنه.
‫همیشه گره دوم رو اینطوری می زنه.
‫پرفسور چا تصادفی...
‫به کانوله در طول جراحی دست زد.
‫و هوا وارد شد.
‫برای همین فشار خون بیمار افت کرد، ‫که ممکن بود خیلی بد بشه.
‫چی؟ کی این کار رو کردم؟
‫پرفسور چا.
‫برای اون جراحی اونجا نبودم، پس نمی دونم.
‫اما باید روی این جراحی تمرکز کنی.
‫باید بدونی چون قبلا این جراحی ‫رو انجام دادی، آسون نیست.
‫و می دونم که داری به ‫حرف ما گوش میدی. بیا بیرون.
‫بهم بی احترامی می کنی.
‫تو هم دکتر یانگ.
‫صدامو می شنوین؟
‫می خوام هر دوتون از اتاق عملم برین بیرون!
‫خدایا. می دونستم تو ‫اونجایی، چا یونگ مین.
‫وقتی راز برملا شد ‫جراحی رو با مهارت کامل تموم کردی.
‫واقعا معرکه ای.
‫باید زودتر می فهمیدم.
‫کی می دونست چنین ‫پدیده عجیبی...
‫ممکنه در زندگی واقعی بیافته؟
‫چیه؟
‫می خوای وانمود کنی ‫که خودت نیستی؟
‫یا این بدن رو ترک کردی؟
‫نه.
‫هنوز اینجام.
‫توی بدن پسرعموی عزیزتم.
‫بله، راست میگی.
‫چا یونگ مین هستم.
‫دیوونه شدی؟ ‫چطور تونستی بهش بگی؟
‫شرمنده. اما سعی داشتم ‫خیلی باحال باشم.
‫خوب گفتی.
‫هم می تونه ما رو ببینه ‫و صدامونو بشنوه.
‫هر دوشون به ما اخم کردن.
‫اون باعث کلی دردسر میشه ‫و تر و تمیزش می کنم.
‫چه خبره؟
‫کلی هورمون شادی ترشح شد؟
‫تعدادشون زیاد بود.
‫درست مثل توئه.
‫دکتر!
‫تنهایی؟ پرفسور چا چی؟
‫تک فرزنده. بذار روش عمل کنیم.
‫اگه پرفسور چا بمیره چی میشه؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»