‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: محمد مسعودی
‫- رترکتور آرمی نیوی رو بهم بده. ‫- رترکتور آرمی نیوی.
‫وای، خدا.
‫چی شده، کو سئونگ تاک؟
‫دوباره رترکتور آرمی نیوی رو بده.
‫- اون چش شده؟ ‫- نمی دونم.
‫اون هیچ وقت اینجوری نبوده.
‫بیاین پمپ رو راه بندازیم.
‫تمومه.
‫کاتتر خروجی رو درآوردیم.
‫حالا باید یه سوراخ جدید ‫توی شریان ریوی ایجاد کنیم.
‫بخش مهم این عمل اینه که ‫کاتتر بطن راست کجا قرار می گیره.
‫بیاین بدون دست زدن به شریان سینه این کار رو بکنیم.
‫چی؟
‫ما سر این توافق نکردیم.
‫پروفسور. تو کاملا توانایی انجامش رو داری.
‫خب، بله، همینطوره.
‫این جزء تخصص منه.
‫اسکالپل.
‫خب من سوراخ رو تا اینجا ادامه میدم...
‫یه خرده بیشتر سمت راست.
‫یه ذره دیگه. بله، همینه. خوبه.
‫پروفسور هان خودش داره عمل می کنه؟
‫خب البته. ‫جراح ارشد باید عمل رو انجام بده.
‫درست نمیگم، آقای هان؟
‫قیچی.
‫پینات.
‫سوراخ رو ایجاد کردم.
‫حالا مهم ترین قسمتش. ‫اتصال کاتتر.
‫سئونگ جو. می دونی من کی ام، نه؟
‫من تو رو پیش مامانت می فرستم.
‫نخ بخیه ی پرولین ۶-۰.
‫من قبلا بچه ای رو عمل نکردم.
‫صبر کنین. ما کاتتر رو وصل می کنیم.
‫نخ بخیه ی پرولین ۶-۰.
‫قسمت ۱۱
‫سئونگ جو کجاست؟ غیبش زده؟
‫سئونگ جو...
‫اوناهاشش.
‫دکتر!
‫اون گفت واسه دیدن مامانش ‫باید خودش رو تر و تمیز کنه.
‫می خواست صورتش رو بشوره.
‫چیه؟ شما ها بازم نتونستین ‫اون بچه رو مداوا کنین؟
‫عمل به خوبی انجام شد.
‫پس نباید اونو ببینم. ‫باید وارد بدنش می شد.
‫آخه چرا؟ مشکل چیه؟
‫- این جدیده. ‫- منظورت چیه؟
‫تو بعد از عملت مضطربانه رفتار می کنی.
‫همیشه خیلی خوشحال بودی.
‫محل بهبود عالی بود.
‫به شریان های تاجی هم فشار وارد نشده بود.
‫و امکان نداشت آئورتش تحت فشار باشه.
‫تو هم دیدی. ‫علائم حیاتیش تمام مدت ثابت بود!
‫پس مشکل چیه؟
‫عمل تازه تموم شد.
‫یه مدت طول می کشه ‫که اون هوشیاریش رو بدست بیاره.
‫من توی دنیای زنده ها ازش مراقبت می کنم.
‫تو توی دنیای خودت مراقبش باش.
‫و خیلی نگران نباش.
‫هی، سئونگ تاک. ‫شنیدم جراحی به خوبی پیش رفت.
‫- یعنی ماموریت مون تمومه؟ ‫- بیمار چطوره؟
‫فشار خونش ۱۱ روی ۷ ئه. ‫و نبضش ۹۰ ئه.
‫فشار سیاهرگ مرکزی ۶ ئه. ‫همه چی به نظر عالیه. بی نقصه.
‫این یعنی حداقل عمل خوب پیش رفته.
‫چیه؟ چی نگرانت کرده؟
‫خدایا، نه. من نگران نیستم.
‫اون به زودی بیدار میشه.
‫هی، تو نمی تونی اینقدر مطمئن یا خودخواه باشی.
‫جراحی موفقیت آمیز تضمینی بر این نیست...
‫که بیمار به هوش بیاد. ‫هنوز باید صبر کنیم و ببینیم.
‫من مغرور نیستم. ‫فقط مطمئنم. اون...
‫نه. توی این مورد به من اعتماد کن. ‫مگه منو نمی شناسی؟
‫معلومه که می شناسم. ولی...
‫فقط حواست بهش باشه.
‫اگه چیزی تغییر کرد بهم زنگ بزن.
‫خب؟ پیشاپیش ممنون.
‫دستم وسط حراجی لرزید.
‫تا حالا همچین اتفاقی برای تو افتاده؟
‫نه. واسه من نه.
‫پس چرا این اتفاق واسه من افتاد؟
‫نمی دونم. ‫شاید اون بالایی برنامه هایی داره.
‫من حوصله ی شوخی ندارم.
‫هی، منم همینطور. شوخی نمی کنم. ‫حتی اگه می دونستم، نمی تونستم بهت بگم.
‫اگه بهت بگم و معلوم بشه غلطه چی؟
‫امروزه خبر غلط دادن جرمه.
‫و اینو رو ببین. ‫آستین ها به نظر یه خرده کوتاه میان. نه؟
‫بدم خیاط درستش کنه؟
‫ای بابا. اون همش از مرز ها عبور می کنه.
‫فکر می کردم داره به این عادت می کنه.
‫صبر کن.
‫دلیلش همینه؟
‫چه خبره؟
‫چیه؟
‫گفت واسه مامانش می خواد، ‫ولی فقط داره واسه خودش خوراکی برمی داره.
‫عمل به خوبی پیش رفت. ‫ولی اون چرا هنوز اینجاست؟
‫حتی اگه عمل هم خوب پیش بره،
‫روح آدم فوری غیب نمیشه.
‫خب، اینجا هرگز نمیشه پیش بینی کنی ‫چه اتفاقی میفته.
‫ولی به هر حال. ‫چطوری می تونی اینو توی روش بگی؟
‫درسته. اون الانش هم ‫از ترس رنگش پریده.
‫چرا به من گیر دادین؟
‫- سئونگ جو چی شد؟ ‫- سئونگ جو چی شد؟
‫سئونگ جوی من وضعیتش با ثباته.
‫مال تو چی؟ هنوز اینجاست؟
‫من نباید جراحی رو انجام می دادم.
‫اون موقع باید دست می کشیدم.
‫منظورت چیه؟
‫پروفسور چا! سئونگ جو...
‫دکتر.
‫چیزی نیست.
‫فقط داری آماده میشی ‫که بری مامانت رو ببینی، سئونگ جو.
‫دکتر، تو هم باهام میای؟
‫بعدا.
‫سئونگ جو،
‫تو می تونی پسر بزرگی باشی ‫و خودت تنهایی بری مامانت رو ببینی. مگه نه؟
‫گریه نکن. ‫تو صورتت رو به خاطر اون شستی.
‫وقتی مامانت رو دیدی، حسابی خوش بگذرون.
‫من خیلی زود میام.
‫به زودی همدیگه رو می بینیم.
‫هی، حالا نوبت منه! ‫من میرم ببینم چی شد!
‫اون دو تا دکتر بالاخره درستش کردن.
‫سئونگ جو. سئونگ جو!
‫چیه؟ چی شده؟
‫سئونگ جو. به هوش اومدی؟
‫سئونگ جو به هوش اومده؟ ‫نه، هنوز نه.
‫سئونگ جو! به هوشی؟
‫منو می بینی؟ منو می شناسی؟
‫آره!
‫ایول، سئونگ تاک.
‫تو گفتی مطمئنی اون به زودی به هوش میاد. ‫حق با تو بود.
‫البته. مگه نمی دونی کی عمل رو انجام داده؟
‫بهت گفتم بهم اعتماد کن.
‫خیلی هوشمندانه بود!
‫نه. دست هام این کار رو کردن. ‫دست هام کار فوق العاده ای کردن.
‫می بینی؟ ‫دست هام جادویی هستن!
‫تو هیچ وقت در موردش پز نمیدی.
‫راستی، مامانش! ‫من میرم بیارمش.
‫سلام، سئونگ جو. ‫به دنیای زنده ها خوش برگشتی.
‫منو که می شناسی، نه؟
‫سئونگ جو. منو...
‫می بینی؟
‫سئونگ جو فقط منو می بینه. فقط من.
‫و فقط من می تونم دست های قشنگش رو بگیرم.
‫خب...
‫خوشحالی؟
‫چی؟
‫خوشحالی که اون فقط می تونه تو رو ببینه؟
‫اخیرا نوشیدنی می خوردی؟
‫نه. من حتی یه قطره از این چیز ها هم نمی خورم.
‫یا با جدیت ورزش می کردی؟
‫من ورزش نمی کنم. ابدا.
‫اینو امتحان کن.
‫این دیگه واسه چیه؟
‫سئونگ تاک.
‫بهتره از الان به بعد به فکر سلامت جسمت باشی.
‫افتخار می کنی که هرگز ورزش نمی کنی؟
‫کری؟
‫فکر می کردم بار ها بهت گفتم...
‫واسه کار در بخش جراحی قلبی-ریوی ‫مقاومت بدنی بالا لازم داری.
‫و اون دست هایی که خیلی بهشون افتخار می کنی.
‫نمی دونی واسه جراح، ‫دست همه چیزشه؟
‫جون بیمارانت به دست های تو وابسته ست.
‫اگه با دست هات کوچیک ترین اشتباهی بکنی،
‫می تونی جون یه نفر رو بگیری. ‫توی اتاق عمل کار ما همینه.
‫توی اتاق عمل...
‫اتفاقی افتاد؟
‫ولی خب...
‫تو چرا واست مهمه؟
‫اینجور نیست که تو عمل جراحی انجام بدی.
‫خب خوشحالی؟
‫وقتی بیدار میشی، جراحی تمومه.
‫و بیمار زنده ست. ‫این تو رو خوشحال می کنه؟
‫اون منم که جراحی رو انجام میدم. ‫ولی همه چی به اسم تو تموم میشه.
‫کِیف میده، نه؟
‫آره.
‫همه فقط تو رو می بینن.
‫و فقط تو می تونی اونا رو لمس کنی.
‫من نامرئی ام. ‫من فقط یه جنازه ی زنده ام.
‫من تنهایی نمی تونم هیچ کاری بکنم! هیچی!
‫من اون دست های تو رو لازم دارم.
‫فقط با اونا می تونم...
‫با اونا می تونم کاری بکنم.
‫پس...
‫بهتره ورزش کنی.
‫و حتما مداوم منیزیم مصرف کن.
‫فهمیدی؟ کار خودت رو انجام بده.
‫خدایا. آره. دیگه وقتش بود از کوره در بره.
‫قضیه از این قراره. ‫هر چی بیشتر مستاصل بشی،
‫بیشتر ناراحت و ناامید میشی.
‫اون تمام تلاشش رو می کرد ‫که اینو پنهان کنه.
‫و تو حتما باید اینو به رخش می کشیدی!
‫مردک... خدای من.
‫وقتی می تونی باید دراز بکشی ‫و راحت استراحت کنی.
‫یا برو بیرون...
‫برو بیرون و استراحت کن.
‫الان تعطیلات آخر هفته ست.
‫چرا به حرفم گوش نمیدی؟
‫تا کِی می خوای این کار رو بکنی؟
‫خواهش می کنم، سی جین.
‫تا کِی می خوای این کار رو بکنی؟
‫لی جی هوان؟ الان میام.
‫بلند شو.
‫بلند شو تا دیگه اون نخواد بیاد.
‫لطفا بلند شو! تو باید بلند بشی.
‫تا کِی می خوای اینجا بخوابی؟
‫خواهش می کنم. کافیه دیگه.
‫کافیه!
‫بلند شو!
‫وقتشه که به هوش بیای!
‫خیلی ها دارن به خاطر تو عذاب می کشن!
‫بلند شو. خواهش می کنم!
‫کافیه.
‫سلام، چه خبر؟
‫اون پسره مگه امروز عمل نداشت؟
‫تموم شد؟ چطور پیش رفت؟ تموم شد؟
‫تموم شد. خوب بود.
‫اون الان به هوش اومد.
‫جدی؟
‫پس چرا اینقدر پکری؟
‫نباید حسابی خوشحال باشی؟
‫می دونم.
‫تا همین چند لحظه پیش خوشحال بودم.
‫چی شده؟ مشکلی هست؟
‫فقط یه خرده خسته ام.
‫چرا؟ تو که کاری نکردی.
‫پروفسور چا...
‫احتمالا اونی بوده که جراحی رو انجام داده.
‫بگذریم، آفرین.
‫کارت خوب بود، سئونگ تاک.
‫درسته، مگه نه؟
‫من کاری نکردم.
‫خانم.
‫- بله؟ ‫- دارین میرین؟
‫بله، دارم میرم.
‫اون پسره امروز عمل شد و به خوبی عملش انجام شد.
‫اون حتی به هوش اومده. عالی نیست؟
‫ببخشید؟
‫اگه کمی دیرتر پیدا می شد ‫خیلی اوضاعش ناجور می شد.
‫خدا رو شکر که به موقع پیداش کردین.
‫شما جونش رو نجات دادین.
‫خیلی ممنون.
‫من جونش رو نجات دادم؟
‫نمی فهمم چی دارین میگین.
‫شما گفتین با عجله بیام ‫چون پسره بی هوش افتاده.
‫حتما منو با یکی دیگه اشتباه گرفتین.
‫من باید به اتوبوسم برسم،
‫پس دیگه میرم.
‫درسته.
‫فعالیت های زمینه ای از نوار مغزی سابق بهتره.
‫شگفت انگیز نیست؟
‫اون مورد ۳ سال پیش رو یادته؟
‫اون بیماری که گمون می شد...
‫هورمون شادی ترشح می کنه ‫که ما نمی دونستیم.
‫چقدر طول کشید که بیمار به هوش بیاد؟
‫اوه... درسته.
‫این بیمار زودتر به هوش میاد. ‫مطمئنم.
‫مایکل، بعدا بهت زنگ می زنم.
‫تو برگشتی. دوباره یهو سر و کله ات پیدا شد.
‫تو توی اتاق نبودی.
‫و من اینجا بودم. ‫ندیدی چون داشتی با گوشی حرف می زدی.
‫اومدم در مورد پیشرفت پروفسور چا بپرسم.
‫گمونم جوابم رو گرفتم.
‫همون جوریه که شنیدی. ‫امواج مغزیش بهبود پیدا کردن.
‫پس چرا به هوش نمیاد؟
‫دکتر ها معمولا به معجزه باور ندارن.
‫داری میگی ما معجزه لازم داریم؟
‫ولی گاهی اوقات کسایی رو می بینیم...
‫که باعث میشن بفهمیم ‫توی دنیا مضامین توجیه ناپذیری وجود داره.
‫ولی اگه اون معجزه ۹۹ درصد ‫خواست اون بالایی باشه،
‫به نظرم اون یه درصد باقی مونده ‫خواست و اراده ی مردمه.
‫تو داری تمام تلاشت رو می کنی...
‫درست مثل پروفسور چا.
‫گاهی حس می کنم...
‫که شاید اون داره اینجوری ازم انتقام می گیره.
‫که شاید اون داره دیواری می سازه ‫که من نتونم نزدیک تر بشم.
‫مسخره ست.
‫اگه می شنید ناراحت می شد.
‫اون بی صبرانه مشتاقه برگرده ‫حتی اگه مجبور باشه دیواری رو خراب کنه.
‫این قطعا حقیقت نداره. می تونم تضمین کنم.
‫چه جوری می تونی تضمین کنی؟
‫تو چی می دونی؟
‫ها؟
‫تو همیشه اینجوری حرف می زنی.
‫انگار پروفسور چا داخل بدن توئه.
‫بخش جراحی قلبی-ریوی شلوغه، نه؟
‫ممنونم که نگرانی و بهش سر می زنی،
‫ولی فکر نمی کنی روزی چند بار سر زدن زیاده رویه؟
‫مگه اینکه به من به عنوان دکترش اعتماد نداری.
‫چرا همون وقت رو روی بیماران خودت نمیذاری؟
‫اون اتاق، اتاق بیمارستانی اونه، ‫ولی آزمایشگاه منم هست.
‫لطفا اگه واجب نیست اینقدر نیا.
‫آقای کیم هم همینطور.
‫می فهمی چی میگم، نه؟
‫حس می کنم دو بار رد هم له شدم.
‫کاری کردم که بهش بر خورد؟
‫چرا اون داره دیوار می کشه؟
‫دیوار؟
‫به عبارت دیگه، داری از طرف یه مرد دیگه...
‫همون حس و حالی رو می گیری ‫که از نامزد سابقت می گرفتی.
‫جوری که اون حرف می زنه و رفتار می کنه، ‫و حتی طرز نگاهش مشابه ست.
‫اون چیز هایی رو می دونه که فقط اون می دونست، ‫مثل اینکه چه چیز هایی رو دوست داری...
‫و خاطرات گذشته ات رو.
‫من بیش از حد حساسم؟
‫موارد زیادی مثل این هست.
‫علی الخصوص نسبت به کسی ‫که داره با آدم سختی می کشه،
‫و حتی بیشتر، اگه با اون کسی که ‫برات عزیزه صمیمی باشه.
‫احساساتت به اون انعکاس داده میشه،
‫و تو نهایتا بدون اینکه متوجه بشی ‫بهش اتکا می کنی.
‫تو وقایع مهمی رو گذروندی...
‫و از لحاظ احساسی خسته ای.
‫شاید واسه همینه که ‫توی وقایع کوچیک دنبال معنا و مفهومی...
‫یا اونا رو بزرگ شون می کنی.
‫اگه اینجوریه...
‫چرا مدتی ازش فاصله نمی گیری؟
‫اون وقت می تونی احساسات خودت رو بازتاب بدی...
‫و واقعیت رو یه خرده عینی تر ببینی.
‫دیوار.
‫ها؟
‫♪یه روز♪
‫♪صدای افتادن برگ ها رو شنیدم♪
‫♪ناگهان♪
‫♪قلب تهی خودم رو دیدم♪
‫حالا که سئونگ جو رفته انگار اینجا سوت و کوره.
‫تو گفتی نهایتا سه ساعت. اون گوش نکرد.
‫تمام بچه ها اینجورین.
‫پسرم وقتی اون سن بود خیلی بدتر بود.
‫تو پسر داری؟
‫چیه؟ نمی تونم پسر داشته باشم؟
‫جون یونگ.
‫نمی دونم قدش بلندتر شده یا نه.
‫♪شاید از دستش دادم♪
‫♪شاید دیر شده♪
‫اون می خواد کفرمون رو دربیاره؟
‫تا کِی باید تحمل کنیم؟
‫♪زمانی که گذشته♪
‫♪اگه می تونستم زمان از دست رفته رو بدست بیارم♪
‫باید زنگ بزنین پلیس بیاد جمعش کنه.
‫♪امشب♪
‫اون الان پررو پررو داره باهامون حرف می زنه.
‫چه جور زندگی ای داشته که اون...
‫♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫اینجا کی می دونه اون یارو ‫وقتی زنده بوده چیکار می کرده؟
‫نمی دونم. هیچ وقت نپرسیدم.
‫چرا آدم در مورد گذشته ی کسی بپرسه؟
‫- فکر می کنی تس چیکار می کرده؟ ‫- ♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫♪مثل یه احمق♪
‫اوه؟ این چیه؟
‫این دیگه چه چیز مسخره ایه؟
‫این چیه؟
‫حتما اشتباهی شده، نه؟
‫تو تمام بودجه ی حمایتی ‫بخش جراحی قلبی-ریوی رو به حالت تعلیق درآوردی.
‫وضعیت مالی بیمارستان خیلی خوب نیست.
‫دارم بودجه رو کم می کنم.
‫ما خیلی مصرف نمی کنیم.
‫ذره ذره جمع گردد، وانگهی دریا شود.
‫واسه نمایش این کار رو می کنی؟
‫من باید از آبرو و وجهه ام محافظت کنم.
‫این به خاطر دسیسه چینی با دکتر ها ‫واسه سرشاخ شدن با منه.
‫قطع بودجه فقط شروعشه. بشین و تماشا کن.
‫تو اینجوری نبودی.
‫حرفم رو پس می گیرم. ‫جنم انتقام گرفتن نداشتی.
‫چرا بلبل زبونی می کنی ‫و بحث گذشته رو پیش می کشی؟
‫بهت گفتم صبر کن.
‫قصد دارم اوضاع رو برات سخت تر و بدتر کنم.
‫پروفسور چا!
‫وقتی سر هیچ و پوچ هول برت می داره ‫چیکار می تونی بکنی؟
‫دکتر ها واسه تو کار نمی کنن.
‫اونا رو از عمل کردن منع نکن.
‫می خوای بدونی چرا دکتر چا ‫اینقدر روی عمل کردن مصره؟
‫حتی اگه بهت بگم هم درک نمی کنی.
‫اگه می دونستی،
‫با جون یه بیمار بازی نمی کردی.
‫من دیگه میرم.
‫این ماه به حد کافی ‫از کارت اعتباریم استفاده نکردم. کارت وی آی پیم.
‫بودجه ی حمایتی مون چقدره؟
‫الو؟
‫کدوم اتاقه؟
‫مطمئنی؟
‫جانگ مین هو اومده.
‫شما دو تا قرار ملاقات دارین؟
‫فکر نکنم بیاد دفتر تو.
‫پس کجا داره میره؟
‫نه، ولش کن.
‫حتما کار دیگه ای اینجا داره.
‫این عوضی چرا برگشته؟
‫هوون گیل. اون پسر رئیس جانگ نیست؟
‫چرا برگشته اینجا؟
‫اون عوضی چطور جرئت کرده بیاد اینجا؟
‫طبقه ی نهم؟
‫طبقه ی نهم چیه؟
‫هدیه ست، رشوه نیست.
‫واسه پیدا کردن سئونگ جو به این سرعت.
‫کار من نبود.
‫ولی منم نقشی داشتم.
‫حالا که دستت تو کار خیره، ‫میشه یه مشکلی رو برام حل کنی؟
‫می دونی که دیوار چیه، نه؟
‫چه جور دیواریه؟
‫دیوار آجری؟ دیوار بتنی؟
‫ادامه بده. یه چیز نامرئی پیدا کن.
‫یه چیزی که کمی هم پزشکی توش داشته باشه.
‫دیوار داخلی و خارجی رگ های خونی،
‫دیوار بطنی، دیوار قفسه ی سینه...
‫چی رو می خوای بدونی؟
‫یک درصد از چیزی که لازمه ی معجزه ست.
‫چی داری میگی؟
‫چه تصویر زیبایی.
‫دکتر ها واقعا نوبرن به خدا.
‫حتی وقتی با مرگ و زندگی سر و کار دارن، ‫وقت واسه مسخره بازی دارن.
‫چرا دیگه چیزی نمیگی؟ ‫جزئیات بیشتری بگو.
‫الان دلم می خواد ‫یه مشت جانانه به یکی بزنم.
‫اوه، الان وقتیه که آدم باید به دیواری مشت بزنه.
‫اون عوضی اینجاست. پسر رئیس جانگ.
‫- اون رفت طبقه ی نهم. ‫- دکتر جانگ.
‫کو سئونگ تاک! قضیه چی بود؟
‫کسی اینجاست؟
‫سلام؟ ببخشید؟
‫کسی...
‫من اشتباه می کنم؟
‫دکتر جانگ؟
‫بیا غذا بخوریم، یونگ مین.
‫تو قبلا همش به فکر غذا خوردن من بودی.
‫می دونی من عمدی غذا نمی خوردم...
‫چون می خواستم با تو غذا بخورم؟
‫من هنوز چیزی نخوردم.
‫چی؟ غذا نخوردی؟
‫چرا تا این وقت شب غذا نخوردی؟
‫گوشت بیشتر بخور. ‫و اینقدر آب گوشت رو نخور.
‫خدایا، این خیلی خوبه. محشره.
‫از این بدت میاد، نه؟ بی مزه ست.
‫پس زود خوب شو.
‫بلند شو تا بریم با هم یه چیز خوب بخوریم.
‫سلام.
‫پس اینجا اومدی؟
‫چی می خوای؟
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫اوه، خدا. پروفسور چا.
‫برو بیرون. بیرون حرف می زنیم.
‫اینجوری نیست که اونو نشناسم. ‫باید بهش سلام کنم.
‫چرا اومدی اینجا، عوضی؟
‫خدایا، پروفسور چا.
‫این چیه؟ غذای اونه؟
‫حتما روزی سه وعده غذا می خوره.
‫اوضاعش به نظر رو به راهه.
‫مگه بهت نگفتم برو بیرون؟
‫جانگ سی جین بزرگ...
‫به این احمق حریره میده؟
‫چرا تو هنوزم مثل ۱۲ سال پیشی؟
‫مجبورم می کنی به این یارو علاقه نشون بدم.
‫اون نقطه ضعف توئه.
‫- حرف دهنت رو بفهم. ‫- اصلا اون می دونه؟
‫که ازش استفاده کردم ‫تا مجبورت کنم...
‫راهی آمریکا بشی؟
‫آخه چرا باید طبقه ی نهم باشه؟
‫لعنتی.
‫اون زمان،
‫واسه اینکه نامزد آینده دارت رو نابود شده نبینی،
‫بهت گفتم بی سر و صدا کشور رو ترک کنی.
‫اون اینو می دونه؟
‫تا زنگ نزدم انتظامات برو بیرون.
‫بذار ببینیم. کدوم دست بود؟
‫دست چپ بود یا راست؟
‫داری چیکار می کنی؟
‫شما کی هستین؟ دستم نه!
‫دستم نه! نه! نه!
‫نه!
‫این به خاطر امروزه.
‫بیا دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫تو باید مراقب دست هات باشی، دکتر.
‫خدای من...
‫این دفعه چی رو بگیرم؟
‫الان دیگه دست هاش به درد نمی خوره.
‫اوه، آره.
‫اگه اون بمیره حرف گوش میدی؟ ‫اونو برات بکشم؟
‫فکر کردی داری کجا میری؟ ‫هنوز حرف اصلیم رو نزدم.
‫این فرم درخواست اندوخته ی قانونی ارثیه اته.
‫نمیگم مال توئه.
‫من چیزی که مال توئه رو می خوام.
‫- عجب مسخره ای هستی. ‫- چی؟
‫من نمی خوام خلاف خواسته ی رئیس عمل کنم.
‫حتی اگه قرار بود چیزی گیرم بیاد، ‫ترجیح می دادم به یه سگ ولگرد بدم...
‫تا تو.
‫به کاری که کردی فکر کن.
‫تو از سگ کمتری.
‫زده به سرت؟
‫آره. من فقط الان از یه چیز می ترسم.
‫آشغالی مثل تو واسم مهم نیست،
‫پس از بخت خوبت تشکر کن و گمشو.
‫زنگ بزنم پلیس؟ ‫مطبوعات چطور؟
‫- انگشتت رو بده من. ‫- نه.
‫- انگشتت رو بزن اینجا. ‫- ول کن!
‫- اثر انگشتت رو می خوام! ‫- ولم کن!
‫- ولش کن. ‫- ولم کن!
‫ول کن. ولش کن، عوضی!
‫ول کن!
‫خواهش می کنم!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫این موضوع خانوادگیه. گمشو.
‫- اثر انگشتت رو بزن! ‫- ول کن!
‫بزن دیگه!
‫بیا اینجا.
‫دستت رو بده من.
‫آشغال. صدای گریه ی پدرت رو از اون بالا نمی شنوی؟
‫اون هنوز تو رو پسر خودش می دونست.
‫اگه به خاطر آرزوی قبل از مرگش نبود ‫تو کارت تموم بود!
‫تو ازش اخاذی کردی؟ ‫چطور جرئت کردی از سی جین اخاذی کنی؟
‫چطور تونستی همچین کاری بکنی، آشغال؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫هی. تو خیانتکاری؟
‫تو نامزد جدید سی جین هستی؟
‫لعنت به تو.
‫دکتر کو.
‫تو الان منو زدی؟ مردک...
‫ازت شکایت می کنم!
‫اینجا چه خبره؟
‫چرا منو کشوندی بیرون؟ ‫اون منو زد!
‫تو هم الان طرف اونی؟
‫شما الان با هم دست تون توی یه کاسه ست؟
‫چی در مورد من فکر کردی؟
‫چطور تونستی توی بیمارستان الم شنگه راه بندازی؟
‫و واسه چی اومدی اینجا؟
‫چرا؟ چون من تنها پسر اونم!
‫نمی تونم بی خیال میراثم بشم!
‫و تو فکر می کنی اون هیچ کاری نمی کنه؟
‫مطمئنم مخفیانه پول رو بالا می کشه. ‫نمی تونم بذارم این اتفاق بیفته!
‫- قضیه صرفا به خاطر پوله؟ ‫- صرفا به خاطر پول؟
‫فکر می کردم ریاضیت خوبه. جدی داری میگی؟
‫فکر می کنی فقط به خاطر خودم ‫دارم این کار رو می کنم؟
‫خیلی وقته که کار از کار گذشته.
‫چون نقشه ی تو، چا یونگ مین...
‫چا یونگ مین؟ چی داری میگی؟
‫فقط فکر می کنی من دیوونه ام.
‫پس باید از بیمارستان دوری کنی.
‫آقای هان، الان نمی تونی بهم پشت کنی. تو یکی نه.
‫بذار یه چیزی رو بهت یادآوری کنم. ‫من روی بابام دست دراز نکردم.
‫درسته. آره.
‫من پتو رو براش درست کردم. ‫که گرم بمونه.
‫تو بودی که این نقشه رو کشیدی، ‫بازیکن ها رو اجیر کردی، هدف رو به دام کشوندی،
‫توپ رو پرت کردی، و ضربه زدی. ‫تو پشت تمام قضایا بودی.
‫و پروفسور چا؟
‫من مسبب اون واقعه نبودم!
‫حالا که خاطراتت رو تازه کردم،
‫باید همکاری کنی.
‫ما با هم اینو شروع کردیم، ‫پس باید با همدیگه هم تمومش کنیم.
‫قشنگ نیست؟
‫بازی مون هنوز تموم نشده.
‫تو که اینجا دوربین یا شنود نصب نکردی، نه؟
‫ببخشید؟
‫همیشه سر بزنگاه پیدات میشه.
‫برام سواله از کجا می دونستی.
‫اوه، خب...
‫واسه چی از دست های خوبت ‫واسه همچین چیز کم اهمیتی استفاده کردی؟
‫نمی دونی دست جراح براش همه چیزه؟
‫جدی میگم. داشتم میومدم اینجا،
‫دو تا آدم منگ داشتن با هم دعوا می کردن.
‫وقتی گیج شدن باید می رفتن خونه...
‫و یه کم می خوابیدن.
‫حتی داشتن با چماق دعوا می کردن.
‫جدی میگم. دستم به نظر چیزیش نشده!
‫رگ هاش به نظر سالمن. ‫و اعصابم هم آسیب ندیده.
‫عضلاتم هم به نظر خوبن.
‫واسه چی از دست های خوبت ‫واسه همچین چیز کم اهمیتی استفاده کردی؟
‫نمی دونی دست جراح براش همه چیزه؟
‫تو همه چیز منی، سی جین.
‫تو خیلی از دست هام مهم تری.
‫به خودت بیا، خب؟
‫فکر می کنی چرا دست واسه جراح همه چیزه؟
‫واسه اینکه جون بیماران به دست های تو وابسته ست!
‫اگه نمی خوای قضیه رو جدی بگیری، استعفا بده!
‫خیلی خب. باشه.
‫خدایا. درد داره. میشه فوتش کنی؟ بجنب.
‫دست هات رو ببین. تو دکتری. ‫داری قلبم رو می شکنی.
‫هی، اینکه گریه کردن نداره.
‫گریه نکن. من خوبم.
‫تو بهم قول دادی، مگه نه؟
‫تو توی بخش جراحی قلبی ریوی هستی. ‫و من توی بخش اعصاب.
‫کرم دستی که بهت دادم چی شد؟
‫چرا به دست هات نزدی؟
‫خدایا. آخه چرا داری واسه این گریه می کنی؟ ‫بی خیال.
‫من خوبم. گریه نکن.
‫پس تو اون روز همه چی رو می دونستی.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چرا؟
‫بهت گفتم سوء تفاهم بود. همین.
‫سوء تفاهم؟
‫پس اون موقع پروفسور چا توی بدنت بود؟ ‫نه تو؟
‫پروفسور چا کنارم بود.
‫پس وقتی از اتاق اورژانس دویدی بیرون چی؟
‫احتمالا دوباره خودم بودم.
‫متوجهم. همش تو بودی.
‫پس تو بودی.
‫ولی بازم وقتی اسمش رو شنیدی ‫بدو بدو رفتی اونجا،
‫گذاشتی دستت رو مداوا کنه، ‫و با علاقه بهش زل زدی.
‫بعدش چی؟
‫هی. چی داری میگی؟ ‫بعدی در کار نیست.
‫صبر کن.
‫- تو داری... ‫- نه!
‫واسه چی حسودی کنم؟
‫می خواستم بگم "کنجکاوی" می کنی.
‫تو حتی حسودی نمی کردی، ‫ولی بازم یواشکی از سوراخ در نگاه کردی؟
‫لعنتی. بهتره حواست به رفتارت باشه. خب؟
‫تو دکتری. روی بیمارانت تمرکز کن.
‫نباید انگیزه ی پنهانی نسبت به قیم داشته باشی.
‫اوه، نه. نباید داشته باشم. درست رفتار می کنم.
‫ارتباط بین پروفسور چا و جانگ چیه؟
‫یه چیزی بین شون هست، نه؟
‫به خودشون مربوطه.
‫پس ارتباط تو با اون چیه؟
‫چی؟ ارتباط من با اون؟
‫اون فقط می تونه وارد بدن تو بشه.
‫و تو فقط می تونی روح اونو قبول کنی.
‫حتما بین شما دو تا یه چیزی هست.
‫نمی تونه تصادفی باشه.
‫درسته. راست میگی.
‫حالا که صحبت در این مورده، ‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫بقیه میگن من دیوونه ام. ‫تو چرا حرفم رو باور می کنی؟
‫من...
‫بیست سال پیش یه چیزی دیدم.
‫باید بهم می گفتی.
‫چرا خودت تنهایی این سختی رو کشیدی؟
‫چرا تنهایی رفتی؟ ‫این کار حماقت بود.
‫چرا خودت تنهایی رفتی اونجا؟
‫اون جانگ مین هوی عوضی.
‫باید می زدم آش و لاشش می کردم.
‫متاسفم.
‫باید این کار رو می کردم.
‫نباید اونجوری می رفتم.
‫هر روز به فکر تو بودم.
‫"امروز چقدر دیگه از من متنفر میشه؟"
‫"امروز چقدر دیگه از من بدش میاد؟"
‫"امیدوارم به زودی منو فراموش کنه."
‫"نه."
‫"امیدوارم بخشی از منو به خاطر داشته باشه."
‫وقتی دوباره همدیگه رو دیدیم،
‫اون جوری که منو نگاه کردی داغونم کرد.
‫ولی بخشی از وجودم خوشحال بود...
‫چون حتی اگه از من نفرت داشتی،
‫ولی به هر حال منو به خاطر داشتی.
‫سی جین، نه .
‫حتما برات سخت بود.
‫حتما خیلی از من متنفر بودی،
‫ولی نتونستی منو فراموش کنی.
‫ای بابا، آخه چرا گفتم حسودی؟
‫مگه من چی گفتم؟ ‫"مراقب رفتارت باش."
‫خدایا. حتما دیوونه شدم. اوه، نه.
‫شنیدم اون پسر کوچولو به هوش اومد.
‫منو ترسوندین.
‫خبر خوبیه. خیلی براش خوشحالم.
‫چون من و تو با هم همکاری کردیم...
‫اون پسر دوباره به هوش اومد؟
‫درسته.
‫ببین چی میگم.
‫وقتی می دیدم دکتر ها جون مردم رو نجات میدن،
‫بهت زده میشم و بهشون حسودی می کردم.
‫ولی این دفعه منم جون یکی رو نجات دادم.
‫کار کردن توی بیمارستان خیلی رضایت بخشه!
‫من باید سخت تر کار کنم...
‫که تمام سوراخ و سنبه های اینجا رو تمیز کنم.
‫♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫این چی بود دیگه؟
‫این خواهر دوقلوش بود؟
‫من داشتم یه خرده فکر می کردم.
‫به نظرم باید بذاریم طبیعت راه خودش رو بره.
‫بذار بدن و روحت کارشون رو انجام بدن.
‫منظورت چیه؟
‫شنیدم بدنت یه سری تغییراتی داشته.
‫اگه شرایطت بهتر بشه چی میشه؟
‫روحت، که خارج از بدنته، ضعیف تر میشه.
‫اگه روح ضعیف تر بشه، چی میشه؟
‫واقعا که.
‫خوب گوش کنین.
‫وقتی یکی رو تسخیر می کنی،
‫روحت وارد بدن یکی دیگه میشه...
‫و روحی که اونجا بوده رو به بیرون هل میده.
‫اگه تواناییت برای تسخیر دیگران ‫تضعیف بشه چی میشه؟
‫واقعا که، امان از دست شما پسر ها.
‫توانایی تسخیرت تضعیف شد...
‫واسه همین شما دو تا جدا شدین.
‫- متوجهم. ‫- متوجهم.
‫"متوجهم"؟ شما دو تا ‫با این عقل تون چه جوری دکتر شدین؟
‫واقعا که.
‫این یعنی من دیگه نمی تونم جراحی کنم؟
‫هنوزم می خوای جراحی کنی؟
‫خب ادامه بده.
‫اگه مدام خودتون رو نخود هر آش کنین ‫و علامه ی دهر بازی دربیارین،
‫ممکنه جون کسایی که زنده هستن رو به خطر بندازین.
‫اصلا شما که هیچ وقت به حرفم گوش نمیدین.
‫بگذریم، می خواین حرفم رو باور کنین، ‫می خواین نکنین.
‫من بهتون هشدار دادم،
‫پس وظیفه ام رو انجام دادم. خداحافظ.
‫به عبارت دیگه،
‫همین که امواج مغزیت بهبود پیدا کرد، ‫روحت تضعیف شد،
‫وقتی با هم ادغام شدیم، باز دارندگی ایجاد کرد.
‫واسه همین اون تصاویر توی ذهنم باقی موندن.
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫نه که تو بهم فرصت دادی بهت بگم!
‫خب... بگذریم، این نشونه ی خوبیه.
‫یعنی امواج مغزیت رو به بهبود هستن.
‫پس چرا به هوش نمیام؟
‫اینجوری نیست که درک نکنم ‫چرا داری از درون می سوزی،
‫ولی چطوره فعلا با یه لاته ی مشتی خودت رو آروم کنی؟
‫صبر کن ببینم... دیروز...
‫بیا فعلا وضعیت رو به دقت بررسی کنیم.
‫خب؟ خوشحالی؟ هیجان زده ای؟ ‫چون اون فقط می تونه تو رو ببینه؟
‫ارزش و اعتبار گرفتن به خاطر ‫جراحی ای که یکی دیگه انجام داده...
‫فعلا جراحی ای نذار.
‫نمی تونیم عمل کنیم. اینو ببین.
‫من حتی با یه جراحت کوچیک ‫نمی تونم به اتاق عمل برم.
‫چون دست تو نیست...
‫به خاطر اینکه دست تو نبود بی پروا عمل کردی؟
‫تو هم باید یه استراحتی بکنی. ‫این مدت خیلی کار می کردی.
‫من وقت واسه استراحت ندارم. ‫باید ورزش کنم...
‫و قرص منیزیم بخورم.
‫خیلی کار دارم.
‫آخه چرا این مردک...
‫خیلی خب. بریم تو کارش.
‫دیوار .
‫من خوشحالم.
‫من خیلی خوشحالم.
‫خوشحال.
‫یه آمریکانوی سرد با کلی یخ لطفا.
‫با یه لاته ی شیرین.
‫من لاته ی دوبل می خوام.
‫من ماکیاتوی کاراملی می خوام. سرد باشه.
‫من چای بابونه می خوام. داغ.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫چرا همیشه گشنگی می کشی؟
‫من که نمی تونم برات غذا بیارم.
‫برام بخند.
‫باید تا حد امکان لبخندت رو ببینم.
‫چه اتاق خوبیه.
‫نور رو ببین.
‫شما اینجا چیکار می کنین؟
‫قهوه آوردیم.
‫اون تازه وارده گفت با این شارژ شو.
‫گفت چی رو شارژ می کنه؟
‫مسخره ست.
‫هی. ببخشید.
‫خدای من. ما خیلی بی ملاحظه بودیم.
‫حتی یه بار هم به ملاقات نیومدیم.
‫به نظر وضعیتش باثباته. ‫علائم حیاتیش به نظر خوبن.
‫ممنون که اومدین، ولی اینجا یه خرده دست و پا تنگه.
‫و همونطور که می بینین، اون داره کار می کنه.
‫حله. زودی میریم.
‫اون که نه ما رو می بینه ‫و نه صدامون رو می شنوه.
‫بو می. بو می کجاست؟
‫اون...
‫هی. اون الان اینجا بود. کجا رفت؟
‫مثل سئونگ جو...
‫پروفسور جانگ.
‫اومد.
‫دکتر. بو می داره به هوش میاد.
‫بو می؟ هوشیاری؟
‫- صدای منو می شنوی؟ ‫- بو می.
‫اون به هوشه.
‫بو می. منو می بینی؟
‫تو به هوش اومدی. دخترم به هوش اومده.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫اون به هوش اومده؟ ‫برگشته، نه؟
‫آره. بو می برگشته.
‫بو می برگشته!
‫آره. اون برگشته.
‫سلام. به دنیای واقعی خوش برگشتی.
‫برگسون.
‫تو چرا اینقدر خوشحالی؟ ‫تو که به هوش نیومدی.
‫حداقل یکی مون زنده موند. ‫بهتر از اینه که همه مون بمیریم.
‫حتما باید اینجوری حرف بزنی؟
‫حواست باشه چی میگی.
‫اون اخیرا حساس شده.
‫بریم. وقتشه.
‫اون چلغوز رو ببین که سعی می کنه ‫خودش رو سرسخت نشون بده.
‫بهش گفتم به دختره بگه چه احساسی داره. ‫کلافه کننده ست.
‫صبر کن منم بیام.
‫داره بهتر میشه.
‫اونا حداقل روزی ۳ بار میان اینجا...
‫دقیقا همین موقع، فرقی هم نداره کجا باشن.
‫زمان تعویض شیفت و ساعات ملاقات. ‫ولی معمولا سفری بیهوده ست.
‫بچه که بودم هر وقت میومدم بیمارستان، ‫اول میومدم اینجا.
‫چون فورا متوجه می شدم ‫که روح می بینم یا نه.
‫بعضی روز ها، یکی بود،
‫بعضی روز ها دو تا بودن...
‫اون جوری اونجا می نشستن.
‫هر بار که میومدم بیمارستان، ‫توی دلم دعا می کردم...
‫که اون روز کسی رو نبینم.
‫ولی اگه کسی رو نمی دیدم، ‫کنجکاو می شدم...
‫که چه اتفاقی برای اون قبلی ها افتاد.
‫احتمالا یکی از این دو حالت بود.
‫یا به هوش اومدن یا مردن.
‫اون موقع متوجه نبودم،
‫ولی وقتی بزرگتر شدم متوجه شدم.
‫که اینجایی که بیماران جدید مدام میان،
‫اونا حتما مدام به عقب هل داده میشن.
‫گرچه به کور سوی امیدی دل می بندن...
‫و اینجوری منتظر می مونن.
‫سه نفر. پنج نفر.
‫نه نفر.
‫کسایی که من دیدم.
‫خانواده هاشون که تو دیدی.
‫کسایی که اونا رو دوست داشتن، ‫خندیدن و گریه کردن...
‫وقتی اون ارواح غیب شدن.
‫در حالی که تو به خاطر ترست ‫از ارواح فرار می کردی،
‫من فرار می کردم چون از اون آدم ها می ترسیدم.
‫فکر می کردم...
‫تمایلم برای نجات بیماران ضعیف بوده.
‫برام سوال بود که ‫شاید می تونستم جون بیمار رو نجات بدم.
‫اگه می تونستم چی؟
‫اون بیماران...
‫حتما حرف هایی دارن ‫که بدجور دلشون می خواد به عزیزان شون بگن.
‫اگه نتونن به خاطر من بهشون بگن چی؟
‫من همیشه می ترسیدم.
‫نه فقط به خاطر اینکه ‫جون بیماری به انگشتان من وابسته ست،
‫بلکه چون کل عمرشون وابسته ست.
‫بریم تو.
‫علائم حیاتیم ثابته.
‫مو هام شسته شده،
‫و لباس هام تمیزن.
‫کاتتر ادرارم هم تمیزه.
‫انگار درست موقعیتم رو تغییر دادن.
‫خیلی ممنون، پرستار ها.
‫اونا که صدای ما رو نمی شنون.
‫وقتی به هوش اومدیم ‫باید برگردیم ازشون تشکر کنیم.
‫نه که تو هم این کار رو می کنی!
‫کی این کار رو کرده؟
‫کی این سی-لاین رو وصل کرده؟
‫اون بیمار به خاطر عفونت ادراری یه ذره تب داشت،
‫پس مسکن لازم داشت ‫و سی-لاینش قدیمی بود.
‫دیروز از یه جای جدید بهش وصل کردیم.
‫اون کارآموز وصل کرده.
‫دیوونه شدین؟
‫آخه کی میذاره کارآموز سی-لاین وصل کنه؟
‫چرا؟ چیزی شده؟
‫داری چیکار می کنی؟
‫چیکار می کنم؟ دارم چارتش رو چک می کنم.
‫تو گفتی هرگز تسلیم نشیم.
‫سوای هر چیزی، مدام بگردیم و راهی پیدا کنیم.
‫دکتر کارش همینه.
‫این حرف خودت بود.
‫هر روز حواست بهش باشه و بهم گزارش بده.
‫حالا دیگه می تونی بری به کارت برسی.
‫اون خیلی زود رنگ عوض می کنه.
‫خوشحالم اومدی. الان می خواستم بهت زنگ بزنم.
‫اوه، بی خیال.
‫الان نمی تونم کسی رو درمان کنم.
‫- تو بیماری. ‫- چی؟
‫به این زودی پانسمان جدید لازم ندارم.
‫چرا، داری.
‫تو از چسب زخمم خوشت نمیاد؟
‫می خوای تو برام چسب زخم بزنی؟
‫خیلی خب، درد داره.
‫من توی پانسمان زخم خیلی کارم خوبه.
‫کارآموز اوه، متخصص پانسمان.
‫- بیا اول سی تی اسکن بگیریم. ‫- خیلی خب.
‫شرمنده .
‫اون چش شده؟
‫پرستار جانگ!
‫پنوموتوروکس. ‫[وجود هوا در حفره ی جنب]
‫مشکلت با دیوار رو حل کردی؟
‫چی؟ اوه، هنوز نه.
‫گفتی پزشکیه. مشکل پزشکیه که نمی تونی حلش کنی؟
‫مطمئن نیستم که جوابی براش باشه یا نه.
‫اینجایی.
‫ببخشید، ولی خیلی کار فوریه.
‫اون مورده... کد آبی. هوون گیل.
‫لعنتی.
‫کجا میری؟
‫کسی میاد؟
‫تمام رزیدنت ها توی اتاق عملن.
‫همه سرشون شلوغه؟
‫دکتر کو چی؟
‫کد آبی.
‫چرا داره اینقدر لفتش میده؟
‫من می میرم؟
‫می میرم، نه؟
‫ببخشید. من حلش می کنم.
‫چی شده؟ ‫بیمار چش شده؟
‫هوون گیل.
‫درصد اکسیژن خون داره میره بالا، ‫و ضربان قلبش داره آروم میشه.
‫چه خبره؟
‫ولی اگه کسی رو نمی دیدم، ‫کنجکاو می شدم...
‫که چه اتفاقی برای اون قبلی ها افتاد.
‫احتمالا یکی از این دو حالت بود.
‫یا به هوش اومدن یا مردن.
‫این دفعه دیگه چیه؟
‫من ازت خواستم نیای اینجا.
‫اون بیمار هورمون شادی.
‫چقدر طول کشید که اون به هوش بیاد؟
‫وقتی داشتی با همکارت ‫توی آمریکا صحبت می کردی،
‫من نشنیدم طرف چی گفت.
‫تو دیدی؟
‫آره، کار من بود.
‫کارم خوب بود، نه؟
‫هوون رنگش پریده بود،
‫من فقط کاری رو کردم که طی این سال ها...
‫اینجا دیدم دکتر ها می کنن.
‫وقتی اینجا باشی خیلی چیز ها می بینی و می شنوی.
‫من دکترم.
‫وقتی یه نفر کاری که تازه یاد گرفته رو ‫انجام بده متوجه میشم.
‫من ۲۰ ساله که اینجام.
‫بعد از این همه مدت، حتی سگم باشه ‫می تونه احیای قلبی...
‫و بخیه زدن رو انجام بده.
‫تو گفتی به امور زنده ها دخالت نمی کنی.
‫تو به اون میگی زنده؟
‫منو بی خیال شو و خودت رو ببین.
‫چون امواج مغزیت دارن زنده میشن، ‫تو جوگیر شدی.
‫- چی؟ ‫- اتفاقی که برای اون افتاد.
‫می تونی تضمین کنی واسه تو نیفته؟
‫احمق.
‫چیکار داری؟
‫فکر می کردم دیگه هرگز مجبور نیستیم ‫همدیگه رو ببینیم.
‫خیلی خورد توی ذوقم، دکتر آن.
‫فکر کردی اگه خودت در بری ‫همه چی فراموش میشه؟
‫در حالی که پروفسور چا هنوز زنده ست؟
‫خب اون بیماران معدود،
‫همگی به هوش اومدن؟
‫خب...
‫تو دکتری.
‫مطمئنم اینجور موارد رو دیدی.
‫بیمار ممکنه طول روز خوب باشه. ولی یهو شب...
‫پووف. می میره.
‫چی؟
‫توصیه ی پزشکی؟
‫چیز جدی ای نیست.
‫امروز توی بیمارستان یه اتفاق کوچیک رخ داد.
‫و به لطف اون اتفاق، ‫من اطلاعات مهمی...
‫در زمان مناسبی کسب کردم.
‫به عنوان مثال،
‫انتظار می رفت بیمار به زودی هوش بیاد. ‫ولی با یه حرکت اشتباه،
‫ممکنه بیمار یهو ریغ رحمت رو سر بکشه.
‫مثل اون بیمارانی که در کما هستن.
‫کار چا یونگ مین بود.
‫چی داری میگی؟
‫همین که شنیدی.
‫تو مدتیه از حرف هام...
‫و نحوه ی رفتارم گیج شدی.
‫راستش پروفسور چا بود، نه من.
‫کو سئونگ تاک!
‫دیوونه شدی؟ ‫داری چیکار می کنی؟
‫حقیقت رو میگم.
‫این دفعه نوبت منه.
‫در مورد وضعیتم...
‫نه.
‫در مورد وضعیت مون.
‫هی، کو سئونگ تاک!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫یه سری چیز ها هست ‫که بدجور دلت می خواد بهش بگی.
‫دیگه هرگز از دستش نمیدم.
‫پس سعی دارم شجاع باشم.
‫- یه چیزی پیدا کردم. ‫- چی؟
‫اون دیواری که مانعت شده بود!
‫من راهی واسه بهبود ‫سطح هوشیاری کاهش یافته ی پروفسور چا پیدا کردم.
‫تو...
‫تو چطور الان می تونی جراحی انجام بدی؟
‫دکتر دیگه ای غیر خودت هست...
‫که واسه نجات جونت اینقدر مصر باشه؟
‫اگه دست هام حین عمل بلرزه چی؟
‫با معلمت خداحافظی کن.
‫کو سئونگ تاک!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: محمد مسعودی
‫- رترکتور آرمی نیوی رو بهم بده. ‫- رترکتور آرمی نیوی.
‫وای، خدا.
‫چی شده، کو سئونگ تاک؟
‫دوباره رترکتور آرمی نیوی رو بده.
‫- اون چش شده؟ ‫- نمی دونم.
‫اون هیچ وقت اینجوری نبوده.
‫بیاین پمپ رو راه بندازیم.
‫تمومه.
‫کاتتر خروجی رو درآوردیم.
‫حالا باید یه سوراخ جدید ‫توی شریان ریوی ایجاد کنیم.
‫بخش مهم این عمل اینه که ‫کاتتر بطن راست کجا قرار می گیره.
‫بیاین بدون دست زدن به شریان سینه این کار رو بکنیم.
‫چی؟
‫ما سر این توافق نکردیم.
‫پروفسور. تو کاملا توانایی انجامش رو داری.
‫خب، بله، همینطوره.
‫این جزء تخصص منه.
‫اسکالپل.
‫خب من سوراخ رو تا اینجا ادامه میدم...
‫یه خرده بیشتر سمت راست.
‫یه ذره دیگه. بله، همینه. خوبه.
‫پروفسور هان خودش داره عمل می کنه؟
‫خب البته. ‫جراح ارشد باید عمل رو انجام بده.
‫درست نمیگم، آقای هان؟
‫قیچی.
‫پینات.
‫سوراخ رو ایجاد کردم.
‫حالا مهم ترین قسمتش. ‫اتصال کاتتر.
‫سئونگ جو. می دونی من کی ام، نه؟
‫من تو رو پیش مامانت می فرستم.
‫نخ بخیه ی پرولین ۶-۰.
‫من قبلا بچه ای رو عمل نکردم.
‫صبر کنین. ما کاتتر رو وصل می کنیم.
‫نخ بخیه ی پرولین ۶-۰.
‫قسمت ۱۱
‫سئونگ جو کجاست؟ غیبش زده؟
‫سئونگ جو...
‫اوناهاشش.
‫دکتر!
‫اون گفت واسه دیدن مامانش ‫باید خودش رو تر و تمیز کنه.
‫می خواست صورتش رو بشوره.
‫چیه؟ شما ها بازم نتونستین ‫اون بچه رو مداوا کنین؟
‫عمل به خوبی انجام شد.
‫پس نباید اونو ببینم. ‫باید وارد بدنش می شد.
‫آخه چرا؟ مشکل چیه؟
‫- این جدیده. ‫- منظورت چیه؟
‫تو بعد از عملت مضطربانه رفتار می کنی.
‫همیشه خیلی خوشحال بودی.
‫محل بهبود عالی بود.
‫به شریان های تاجی هم فشار وارد نشده بود.
‫و امکان نداشت آئورتش تحت فشار باشه.
‫تو هم دیدی. ‫علائم حیاتیش تمام مدت ثابت بود!
‫پس مشکل چیه؟
‫عمل تازه تموم شد.
‫یه مدت طول می کشه ‫که اون هوشیاریش رو بدست بیاره.
‫من توی دنیای زنده ها ازش مراقبت می کنم.
‫تو توی دنیای خودت مراقبش باش.
‫و خیلی نگران نباش.
‫هی، سئونگ تاک. ‫شنیدم جراحی به خوبی پیش رفت.
‫- یعنی ماموریت مون تمومه؟ ‫- بیمار چطوره؟
‫فشار خونش ۱۱ روی ۷ ئه. ‫و نبضش ۹۰ ئه.
‫فشار سیاهرگ مرکزی ۶ ئه. ‫همه چی به نظر عالیه. بی نقصه.
‫این یعنی حداقل عمل خوب پیش رفته.
‫چیه؟ چی نگرانت کرده؟
‫خدایا، نه. من نگران نیستم.
‫اون به زودی بیدار میشه.
‫هی، تو نمی تونی اینقدر مطمئن یا خودخواه باشی.
‫جراحی موفقیت آمیز تضمینی بر این نیست...
‫که بیمار به هوش بیاد. ‫هنوز باید صبر کنیم و ببینیم.
‫من مغرور نیستم. ‫فقط مطمئنم. اون...
‫نه. توی این مورد به من اعتماد کن. ‫مگه منو نمی شناسی؟
‫معلومه که می شناسم. ولی...
‫فقط حواست بهش باشه.
‫اگه چیزی تغییر کرد بهم زنگ بزن.
‫خب؟ پیشاپیش ممنون.
‫دستم وسط حراجی لرزید.
‫تا حالا همچین اتفاقی برای تو افتاده؟
‫نه. واسه من نه.
‫پس چرا این اتفاق واسه من افتاد؟
‫نمی دونم. ‫شاید اون بالایی برنامه هایی داره.
‫من حوصله ی شوخی ندارم.
‫هی، منم همینطور. شوخی نمی کنم. ‫حتی اگه می دونستم، نمی تونستم بهت بگم.
‫اگه بهت بگم و معلوم بشه غلطه چی؟
‫امروزه خبر غلط دادن جرمه.
‫و اینو رو ببین. ‫آستین ها به نظر یه خرده کوتاه میان. نه؟
‫بدم خیاط درستش کنه؟
‫ای بابا. اون همش از مرز ها عبور می کنه.
‫فکر می کردم داره به این عادت می کنه.
‫صبر کن.
‫دلیلش همینه؟
‫چه خبره؟
‫چیه؟
‫گفت واسه مامانش می خواد، ‫ولی فقط داره واسه خودش خوراکی برمی داره.
‫عمل به خوبی پیش رفت. ‫ولی اون چرا هنوز اینجاست؟
‫حتی اگه عمل هم خوب پیش بره،
‫روح آدم فوری غیب نمیشه.
‫خب، اینجا هرگز نمیشه پیش بینی کنی ‫چه اتفاقی میفته.
‫ولی به هر حال. ‫چطوری می تونی اینو توی روش بگی؟
‫درسته. اون الانش هم ‫از ترس رنگش پریده.
‫چرا به من گیر دادین؟
‫- سئونگ جو چی شد؟ ‫- سئونگ جو چی شد؟
‫سئونگ جوی من وضعیتش با ثباته.
‫مال تو چی؟ هنوز اینجاست؟
‫من نباید جراحی رو انجام می دادم.
‫اون موقع باید دست می کشیدم.
‫منظورت چیه؟
‫پروفسور چا! سئونگ جو...
‫دکتر.
‫چیزی نیست.
‫فقط داری آماده میشی ‫که بری مامانت رو ببینی، سئونگ جو.
‫دکتر، تو هم باهام میای؟
‫بعدا.
‫سئونگ جو،
‫تو می تونی پسر بزرگی باشی ‫و خودت تنهایی بری مامانت رو ببینی. مگه نه؟
‫گریه نکن. ‫تو صورتت رو به خاطر اون شستی.
‫وقتی مامانت رو دیدی، حسابی خوش بگذرون.
‫من خیلی زود میام.
‫به زودی همدیگه رو می بینیم.
‫هی، حالا نوبت منه! ‫من میرم ببینم چی شد!
‫اون دو تا دکتر بالاخره درستش کردن.
‫سئونگ جو. سئونگ جو!
‫چیه؟ چی شده؟
‫سئونگ جو. به هوش اومدی؟
‫سئونگ جو به هوش اومده؟ ‫نه، هنوز نه.
‫سئونگ جو! به هوشی؟
‫منو می بینی؟ منو می شناسی؟
‫آره!
‫ایول، سئونگ تاک.
‫تو گفتی مطمئنی اون به زودی به هوش میاد. ‫حق با تو بود.
‫البته. مگه نمی دونی کی عمل رو انجام داده؟
‫بهت گفتم بهم اعتماد کن.
‫خیلی هوشمندانه بود!
‫نه. دست هام این کار رو کردن. ‫دست هام کار فوق العاده ای کردن.
‫می بینی؟ ‫دست هام جادویی هستن!
‫تو هیچ وقت در موردش پز نمیدی.
‫راستی، مامانش! ‫من میرم بیارمش.
‫سلام، سئونگ جو. ‫به دنیای زنده ها خوش برگشتی.
‫منو که می شناسی، نه؟
‫سئونگ جو. منو...
‫می بینی؟
‫سئونگ جو فقط منو می بینه. فقط من.
‫و فقط من می تونم دست های قشنگش رو بگیرم.
‫خب...
‫خوشحالی؟
‫چی؟
‫خوشحالی که اون فقط می تونه تو رو ببینه؟
‫اخیرا نوشیدنی می خوردی؟
‫نه. من حتی یه قطره از این چیز ها هم نمی خورم.
‫یا با جدیت ورزش می کردی؟
‫من ورزش نمی کنم. ابدا.
‫اینو امتحان کن.
‫این دیگه واسه چیه؟
‫سئونگ تاک.
‫بهتره از الان به بعد به فکر سلامت جسمت باشی.
‫افتخار می کنی که هرگز ورزش نمی کنی؟
‫کری؟
‫فکر می کردم بار ها بهت گفتم...
‫واسه کار در بخش جراحی قلبی-ریوی ‫مقاومت بدنی بالا لازم داری.
‫و اون دست هایی که خیلی بهشون افتخار می کنی.
‫نمی دونی واسه جراح، ‫دست همه چیزشه؟
‫جون بیمارانت به دست های تو وابسته ست.
‫اگه با دست هات کوچیک ترین اشتباهی بکنی،
‫می تونی جون یه نفر رو بگیری. ‫توی اتاق عمل کار ما همینه.
‫توی اتاق عمل...
‫اتفاقی افتاد؟
‫ولی خب...
‫تو چرا واست مهمه؟
‫اینجور نیست که تو عمل جراحی انجام بدی.
‫خب خوشحالی؟
‫وقتی بیدار میشی، جراحی تمومه.
‫و بیمار زنده ست. ‫این تو رو خوشحال می کنه؟
‫اون منم که جراحی رو انجام میدم. ‫ولی همه چی به اسم تو تموم میشه.
‫کِیف میده، نه؟
‫آره.
‫همه فقط تو رو می بینن.
‫و فقط تو می تونی اونا رو لمس کنی.
‫من نامرئی ام. ‫من فقط یه جنازه ی زنده ام.
‫من تنهایی نمی تونم هیچ کاری بکنم! هیچی!
‫من اون دست های تو رو لازم دارم.
‫فقط با اونا می تونم...
‫با اونا می تونم کاری بکنم.
‫پس...
‫بهتره ورزش کنی.
‫و حتما مداوم منیزیم مصرف کن.
‫فهمیدی؟ کار خودت رو انجام بده.
‫خدایا. آره. دیگه وقتش بود از کوره در بره.
‫قضیه از این قراره. ‫هر چی بیشتر مستاصل بشی،
‫بیشتر ناراحت و ناامید میشی.
‫اون تمام تلاشش رو می کرد ‫که اینو پنهان کنه.
‫و تو حتما باید اینو به رخش می کشیدی!
‫مردک... خدای من.
‫وقتی می تونی باید دراز بکشی ‫و راحت استراحت کنی.
‫یا برو بیرون...
‫برو بیرون و استراحت کن.
‫الان تعطیلات آخر هفته ست.
‫چرا به حرفم گوش نمیدی؟
‫تا کِی می خوای این کار رو بکنی؟
‫خواهش می کنم . اینجوری نکن.
‫خواهش می کنم، سی جین.
‫تا کِی می خوای این کار رو بکنی؟
‫لی جی هوان؟ الان میام.
‫بلند شو.
‫بلند شو تا دیگه اون نخواد بیاد.
‫لطفا بلند شو! تو باید بلند بشی.
‫تا کِی می خوای اینجا بخوابی؟
‫خواهش می کنم. کافیه دیگه.
‫کافیه!
‫بلند شو!
‫وقتشه که به هوش بیای!
‫خیلی ها دارن به خاطر تو عذاب می کشن!
‫بلند شو. خواهش می کنم!
‫کافیه.
‫سلام، چه خبر؟
‫اون پسره مگه امروز عمل نداشت؟
‫تموم شد؟ چطور پیش رفت؟ تموم شد؟
‫تموم شد. خوب بود.
‫اون الان به هوش اومد.
‫جدی؟
‫پس چرا اینقدر پکری؟
‫نباید حسابی خوشحال باشی؟
‫می دونم.
‫تا همین چند لحظه پیش خوشحال بودم.
‫چی شده؟ مشکلی هست؟
‫فقط یه خرده خسته ام.
‫چرا؟ تو که کاری نکردی.
‫پروفسور چا...
‫احتمالا اونی بوده که جراحی رو انجام داده.
‫بگذریم، آفرین.
‫کارت خوب بود، سئونگ تاک.
‫درسته، مگه نه؟
‫من کاری نکردم.
‫خانم.
‫- بله؟ ‫- دارین میرین؟
‫بله، دارم میرم.
‫اون پسره امروز عمل شد و به خوبی عملش انجام شد.
‫اون حتی به هوش اومده. عالی نیست؟
‫ببخشید؟
‫اگه کمی دیرتر پیدا می شد ‫خیلی اوضاعش ناجور می شد.
‫خدا رو شکر که به موقع پیداش کردین.
‫شما جونش رو نجات دادین.
‫خیلی ممنون.
‫من جونش رو نجات دادم؟
‫نمی فهمم چی دارین میگین.
‫شما گفتین با عجله بیام ‫چون پسره بی هوش افتاده.
‫حتما منو با یکی دیگه اشتباه گرفتین.
‫من باید به اتوبوسم برسم،
‫پس دیگه میرم.
‫درسته.
‫فعالیت های زمینه ای از نوار مغزی سابق بهتره.
‫شگفت انگیز نیست؟
‫اون مورد ۳ سال پیش رو یادته؟
‫اون بیماری که گمون می شد...
‫هورمون شادی ترشح می کنه ‫که ما نمی دونستیم.
‫چقدر طول کشید که بیمار به هوش بیاد؟
‫اوه... درسته.
‫این بیمار زودتر به هوش میاد. ‫مطمئنم.
‫مایکل، بعدا بهت زنگ می زنم.
‫تو برگشتی. دوباره یهو سر و کله ات پیدا شد.
‫تو توی اتاق نبودی.
‫و من اینجا بودم. ‫ندیدی چون داشتی با گوشی حرف می زدی.
‫اومدم در مورد پیشرفت پروفسور چا بپرسم.
‫گمونم جوابم رو گرفتم.
‫همون جوریه که شنیدی. ‫امواج مغزیش بهبود پیدا کردن.
‫پس چرا به هوش نمیاد؟
‫دکتر ها معمولا به معجزه باور ندارن.
‫داری میگی ما معجزه لازم داریم؟
‫ولی گاهی اوقات کسایی رو می بینیم...
‫که باعث میشن بفهمیم ‫توی دنیا مضامین توجیه ناپذیری وجود داره.
‫ولی اگه اون معجزه ۹۹ درصد ‫خواست اون بالایی باشه،
‫به نظرم اون یه درصد باقی مونده ‫خواست و اراده ی مردمه.
‫تو داری تمام تلاشت رو می کنی...
‫درست مثل پروفسور چا.
‫گاهی حس می کنم...
‫که شاید اون داره اینجوری ازم انتقام می گیره.
‫که شاید اون داره دیواری می سازه ‫که من نتونم نزدیک تر بشم.
‫مسخره ست.
‫اگه می شنید ناراحت می شد.
‫اون بی صبرانه مشتاقه برگرده ‫حتی اگه مجبور باشه دیواری رو خراب کنه.
‫این قطعا حقیقت نداره. می تونم تضمین کنم.
‫چه جوری می تونی تضمین کنی؟
‫تو چی می دونی؟
‫ها؟
‫تو همیشه اینجوری حرف می زنی.
‫انگار پروفسور چا داخل بدن توئه.
‫بخش جراحی قلبی-ریوی شلوغه، نه؟
‫ممنونم که نگرانی و بهش سر می زنی،
‫ولی فکر نمی کنی روزی چند بار سر زدن زیاده رویه؟
‫مگه اینکه به من به عنوان دکترش اعتماد نداری.
‫چرا همون وقت رو روی بیماران خودت نمیذاری؟
‫اون اتاق، اتاق بیمارستانی اونه، ‫ولی آزمایشگاه منم هست.
‫لطفا اگه واجب نیست اینقدر نیا.
‫آقای کیم هم همینطور.
‫می فهمی چی میگم، نه؟
‫حس می کنم دو بار رد هم له شدم.
‫کاری کردم که بهش بر خورد؟
‫چرا اون داره دیوار می کشه؟
‫دیوار؟
‫به عبارت دیگه، داری از طرف یه مرد دیگه...
‫همون حس و حالی رو می گیری ‫که از نامزد سابقت می گرفتی.
‫جوری که اون حرف می زنه و رفتار می کنه، ‫و حتی طرز نگاهش مشابه ست.
‫اون چیز هایی رو می دونه که فقط اون می دونست، ‫مثل اینکه چه چیز هایی رو دوست داری...
‫و خاطرات گذشته ات رو.
‫من بیش از حد حساسم؟
‫موارد زیادی مثل این هست.
‫علی الخصوص نسبت به کسی ‫که داره با آدم سختی می کشه،
‫و حتی بیشتر، اگه با اون کسی که ‫برات عزیزه صمیمی باشه.
‫احساساتت به اون انعکاس داده میشه،
‫و تو نهایتا بدون اینکه متوجه بشی ‫بهش اتکا می کنی.
‫تو وقایع مهمی رو گذروندی...
‫و از لحاظ احساسی خسته ای.
‫شاید واسه همینه که ‫توی وقایع کوچیک دنبال معنا و مفهومی...
‫یا اونا رو بزرگ شون می کنی.
‫اگه اینجوریه...
‫چرا مدتی ازش فاصله نمی گیری؟
‫اون وقت می تونی احساسات خودت رو بازتاب بدی...
‫و واقعیت رو یه خرده عینی تر ببینی.
‫دیوار.
‫ها؟
‫♪یه روز♪
‫♪صدای افتادن برگ ها رو شنیدم♪
‫♪ناگهان♪
‫♪قلب تهی خودم رو دیدم♪
‫حالا که سئونگ جو رفته انگار اینجا سوت و کوره.
‫تو گفتی نهایتا سه ساعت. اون گوش نکرد.
‫تمام بچه ها اینجورین.
‫پسرم وقتی اون سن بود خیلی بدتر بود.
‫تو پسر داری؟
‫چیه؟ نمی تونم پسر داشته باشم؟
‫جون یونگ.
‫نمی دونم قدش بلندتر شده یا نه.
‫♪شاید از دستش دادم♪
‫♪شاید دیر شده♪
‫اون می خواد کفرمون رو دربیاره؟
‫تا کِی باید تحمل کنیم؟
‫♪زمانی که گذشته♪
‫♪اگه می تونستم زمان از دست رفته رو بدست بیارم♪
‫باید زنگ بزنین پلیس بیاد جمعش کنه.
‫♪امشب♪
‫اون الان پررو پررو داره باهامون حرف می زنه.
‫چه جور زندگی ای داشته که اون...
‫♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫اینجا کی می دونه اون یارو ‫وقتی زنده بوده چیکار می کرده؟
‫نمی دونم. هیچ وقت نپرسیدم.
‫چرا آدم در مورد گذشته ی کسی بپرسه؟
‫- فکر می کنی تس چیکار می کرده؟ ‫- ♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫♪مثل یه احمق♪
‫اوه؟ این چیه؟
‫این دیگه چه چیز مسخره ایه؟
‫این چیه؟
‫حتما اشتباهی شده، نه؟
‫تو تمام بودجه ی حمایتی ‫بخش جراحی قلبی-ریوی رو به حالت تعلیق درآوردی.
‫وضعیت مالی بیمارستان خیلی خوب نیست.
‫دارم بودجه رو کم می کنم.
‫ما خیلی مصرف نمی کنیم.
‫ذره ذره جمع گردد، وانگهی دریا شود.
‫واسه نمایش این کار رو می کنی؟
‫من باید از آبرو و وجهه ام محافظت کنم.
‫این به خاطر دسیسه چینی با دکتر ها ‫واسه سرشاخ شدن با منه.
‫قطع بودجه فقط شروعشه. بشین و تماشا کن.
‫تو اینجوری نبودی.
‫حرفم رو پس می گیرم. ‫جنم انتقام گرفتن نداشتی.
‫چرا بلبل زبونی می کنی ‫و بحث گذشته رو پیش می کشی؟
‫بهت گفتم صبر کن.
‫قصد دارم اوضاع رو برات سخت تر و بدتر کنم.
‫پروفسور چا!
‫وقتی سر هیچ و پوچ هول برت می داره ‫چیکار می تونی بکنی؟
‫دکتر ها واسه تو کار نمی کنن.
‫اونا رو از عمل کردن منع نکن.
‫می خوای بدونی چرا دکتر چا ‫اینقدر روی عمل کردن مصره؟
‫حتی اگه بهت بگم هم درک نمی کنی.
‫اگه می دونستی،
‫با جون یه بیمار بازی نمی کردی.
‫من دیگه میرم.
‫این ماه به حد کافی ‫از کارت اعتباریم استفاده نکردم. کارت وی آی پیم.
‫بودجه ی حمایتی مون چقدره؟
‫الو؟
‫کدوم اتاقه؟
‫مطمئنی؟
‫جانگ مین هو اومده.
‫شما دو تا قرار ملاقات دارین؟
‫فکر نکنم بیاد دفتر تو.
‫پس کجا داره میره؟
‫نه، ولش کن.
‫حتما کار دیگه ای اینجا داره.
‫این عوضی چرا برگشته؟
‫هوون گیل. اون پسر رئیس جانگ نیست؟
‫چرا برگشته اینجا؟
‫اون عوضی چطور جرئت کرده بیاد اینجا؟
‫طبقه ی نهم؟
‫طبقه ی نهم چیه؟
‫هدیه ست، رشوه نیست.
‫واسه پیدا کردن سئونگ جو به این سرعت.
‫کار من نبود.
‫ولی منم نقشی داشتم.
‫حالا که دستت تو کار خیره، ‫میشه یه مشکلی رو برام حل کنی؟
‫می دونی که دیوار چیه، نه؟
‫چه جور دیواریه؟
‫دیوار آجری؟ دیوار بتنی؟
‫ادامه بده. یه چیز نامرئی پیدا کن.
‫یه چیزی که کمی هم پزشکی توش داشته باشه.
‫دیوار داخلی و خارجی رگ های خونی،
‫دیوار بطنی، دیوار قفسه ی سینه...
‫چی رو می خوای بدونی؟
‫یک درصد از چیزی که لازمه ی معجزه ست.
‫چی داری میگی؟
‫چه تصویر زیبایی.
‫دکتر ها واقعا نوبرن به خدا.
‫حتی وقتی با مرگ و زندگی سر و کار دارن، ‫وقت واسه دل و قلوه دادن دارن.
‫چرا دیگه چیزی نمیگی؟ ‫جزئیات بیشتری بگو.
‫الان دلم می خواد ‫یه مشت جانانه به یکی بزنم.
‫اوه، الان وقتیه که آدم باید به دیواری مشت بزنه.
‫اون عوضی اینجاست. پسر رئیس جانگ.
‫- اون رفت طبقه ی نهم. ‫- دکتر جانگ.
‫کو سئونگ تاک! قضیه چی بود؟
‫کسی اینجاست؟
‫سلام؟ ببخشید؟
‫کسی...
‫من اشتباه می کنم؟
‫دکتر جانگ؟
‫بیا غذا بخوریم، یونگ مین.
‫تو قبلا همش به فکر غذا خوردن من بودی.
‫می دونی من عمدی غذا نمی خوردم...
‫چون می خواستم با تو غذا بخورم؟
‫من هنوز چیزی نخوردم.
‫چی؟ غذا نخوردی؟
‫چرا تا این وقت شب غذا نخوردی؟
‫گوشت بیشتر بخور. ‫و اینقدر آب گوشت رو نخور.
‫خدایا، این خیلی خوبه. محشره.
‫از این بدت میاد، نه؟ بی مزه ست.
‫پس زود خوب شو.
‫بلند شو تا بریم با هم یه چیز خوب بخوریم.
‫سلام.
‫پس اینجا اومدی؟
‫چی می خوای؟
‫واسه چی اومدی اینجا؟
‫اوه، خدا. پروفسور چا.
‫برو بیرون. بیرون حرف می زنیم.
‫اینجوری نیست که اونو نشناسم. ‫باید بهش سلام کنم.
‫چرا اومدی اینجا، عوضی؟
‫خدایا، پروفسور چا.
‫این چیه؟ غذای اونه؟
‫حتما روزی سه وعده غذا می خوره.
‫اوضاعش به نظر رو به راهه.
‫مگه بهت نگفتم برو بیرون؟
‫جانگ سی جین بزرگ...
‫به این احمق حریره میده؟
‫چرا تو هنوزم مثل ۱۲ سال پیشی؟
‫مجبورم می کنی به این یارو علاقه نشون بدم.
‫اون نقطه ضعف توئه.
‫- حرف دهنت رو بفهم. ‫- اصلا اون می دونه؟
‫که ازش استفاده کردم ‫تا مجبورت کنم...
‫راهی آمریکا بشی؟
‫آخه چرا باید طبقه ی نهم باشه؟
‫لعنتی.
‫اون زمان،
‫واسه اینکه نامزد آینده دارت رو نابود شده نبینی،
‫بهت گفتم بی سر و صدا کشور رو ترک کنی.
‫اون اینو می دونه؟
‫تا زنگ نزدم انتظامات برو بیرون.
‫بذار ببینیم. کدوم دست بود؟
‫دست چپ بود یا راست؟
‫داری چیکار می کنی؟
‫شما کی هستین؟ دستم نه!
‫دستم نه! نه! نه!
‫نه!
‫این به خاطر امروزه.
‫بیا دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫تو باید مراقب دست هات باشی، دکتر.
‫خدای من...
‫این دفعه چی رو بگیرم؟
‫الان دیگه دست هاش به درد نمی خوره.
‫اوه، آره.
‫اگه اون بمیره حرف گوش میدی؟ ‫اونو برات بکشم؟
‫فکر کردی داری کجا میری؟ ‫هنوز حرف اصلیم رو نزدم.
‫این فرم درخواست اندوخته ی قانونی ارثیه اته.
‫نمیگم مال توئه.
‫من چیزی که مال توئه رو می خوام.
‫- عجب مسخره ای هستی. ‫- چی؟
‫من نمی خوام خلاف خواسته ی رئیس عمل کنم.
‫حتی اگه قرار بود چیزی گیرم بیاد، ‫ترجیح می دادم به یه سگ ولگرد بدم...
‫تا تو.
‫به کاری که کردی فکر کن.
‫تو از سگ کمتری.
‫زده به سرت؟
‫آره. من فقط الان از یه چیز می ترسم.
‫آشغالی مثل تو واسم مهم نیست،
‫پس از بخت خوبت تشکر کن و گمشو.
‫زنگ بزنم پلیس؟ ‫مطبوعات چطور؟
‫- انگشتت رو بده من. ‫- نه.
‫- انگشتت رو بزن اینجا. ‫- ول کن!
‫- اثر انگشتت رو می خوام! ‫- ولم کن!
‫- ولش کن. ‫- ولم کن!
‫ول کن. ولش کن، عوضی!
‫ول کن!
‫خواهش می کنم!
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫این موضوع خانوادگیه. گمشو.
‫- اثر انگشتت رو بزن! ‫- ول کن!
‫بزن دیگه!
‫بیا اینجا.
‫دستت رو بده من.
‫آشغال. صدای گریه ی پدرت رو از اون بالا نمی شنوی؟
‫اون هنوز تو رو پسر خودش می دونست.
‫اگه به خاطر آرزوی قبل از مرگش نبود ‫تو کارت تموم بود!
‫تو ازش اخاذی کردی؟ ‫چطور جرئت کردی از سی جین اخاذی کنی؟
‫چطور تونستی همچین کاری بکنی، آشغال؟
‫عقلت رو از دست دادی؟
‫هی. تو خیانتکاری؟
‫تو نامزد جدید سی جین هستی؟
‫لعنت به تو.
‫دکتر کو.
‫تو الان منو زدی؟ مردک...
‫ازت شکایت می کنم!
‫اینجا چه خبره؟
‫چرا منو کشوندی بیرون؟ ‫اون منو زد!
‫تو هم الان طرف اونی؟
‫شما الان با هم دست تون توی یه کاسه ست؟
‫چی در مورد من فکر کردی؟
‫چطور تونستی توی بیمارستان الم شنگه راه بندازی؟
‫و واسه چی اومدی اینجا؟
‫چرا؟ چون من تنها پسر اونم!
‫نمی تونم بی خیال میراثم بشم!
‫و تو فکر می کنی اون هیچ کاری نمی کنه؟
‫مطمئنم مخفیانه پول رو بالا می کشه. ‫نمی تونم بذارم این اتفاق بیفته!
‫- قضیه صرفا به خاطر پوله؟ ‫- صرفا به خاطر پول؟
‫فکر می کردم ریاضیت خوبه. جدی داری میگی؟
‫فکر می کنی فقط به خاطر خودم ‫دارم این کار رو می کنم؟
‫خیلی وقته که کار از کار گذشته.
‫چون نقشه ی تو، چا یونگ مین...
‫چا یونگ مین؟ چی داری میگی؟
‫فقط فکر می کنی من دیوونه ام.
‫پس باید از بیمارستان دوری کنی.
‫آقای هان، الان نمی تونی بهم پشت کنی. تو یکی نه.
‫بذار یه چیزی رو بهت یادآوری کنم. ‫من روی بابام دست دراز نکردم.
‫درسته. آره.
‫من پتو رو براش درست کردم. ‫که گرم بمونه.
‫تو بودی که این نقشه رو کشیدی، ‫بازیکن ها رو اجیر کردی، هدف رو به دام کشوندی،
‫توپ رو پرت کردی، و ضربه زدی. ‫تو پشت تمام قضایا بودی.
‫و پروفسور چا؟
‫من مسبب اون واقعه نبودم!
‫حالا که خاطراتت رو تازه کردم،
‫باید همکاری کنی.
‫ما با هم اینو شروع کردیم، ‫پس باید با همدیگه هم تمومش کنیم.
‫قشنگ نیست؟
‫بازی مون هنوز تموم نشده.
‫تو که اینجا دوربین یا شنود نصب نکردی، نه؟
‫ببخشید؟
‫همیشه سر بزنگاه پیدات میشه.
‫برام سواله از کجا می دونستی.
‫اوه، خب...
‫واسه چی از دست های خوبت ‫واسه همچین چیز کم اهمیتی استفاده کردی؟
‫نمی دونی دست جراح براش همه چیزه؟
‫جدی میگم. داشتم میومدم اینجا،
‫دو تا آدم منگ داشتن با هم دعوا می کردن.
‫وقتی منگ کردن باید می رفتن خونه...
‫و یه کم می خوابیدن.
‫حتی داشتن با چماق دعوا می کردن.
‫جدی میگم. دستم به نظر چیزیش نشده!
‫رگ هاش به نظر سالمن. ‫و اعصابم هم آسیب ندیده.
‫عضلاتم هم به نظر خوبن.
‫واسه چی از دست های خوبت ‫واسه همچین چیز کم اهمیتی استفاده کردی؟
‫نمی دونی دست جراح براش همه چیزه؟
‫تو همه چیز منی، سی جین.
‫تو خیلی از دست هام مهم تری.
‫به خودت بیا، خب؟
‫فکر می کنی چرا دست واسه جراح همه چیزه؟
‫واسه اینکه جون بیماران به دست های تو وابسته ست!
‫اگه نمی خوای قضیه رو جدی بگیری، استعفا بده!
‫خیلی خب. باشه.
‫خدایا. درد داره. میشه فوتش کنی؟ بجنب.
‫دست هات رو ببین. تو دکتری. ‫داری قلبم رو می شکنی.
‫هی، اینکه گریه کردن نداره.
‫گریه نکن. من خوبم.
‫تو بهم قول دادی، مگه نه؟
‫تو توی بخش جراحی قلبی ریوی هستی. ‫و من توی بخش اعصاب.
‫پس قدر دست هات رو بدون. ‫نگاه شون کن. داغون شدن.
‫کرم دستی که بهت دادم چی شد؟
‫چرا به دست هات نزدی؟
‫خدایا. آخه چرا داری واسه این گریه می کنی؟ ‫بی خیال.
‫من خوبم. گریه نکن.
‫پس تو اون روز همه چی رو می دونستی.
‫چرا بهم نگفتی؟
‫چرا؟
‫بهت گفتم سوء تفاهم بود. همین.
‫سوء تفاهم؟
‫پس اون موقع پروفسور چا توی بدنت بود؟ ‫نه تو؟
‫پروفسور چا کنارم بود.
‫پس وقتی از اتاق اورژانس دویدی بیرون چی؟
‫احتمالا دوباره خودم بودم.
‫متوجهم. همش تو بودی.
‫پس تو بودی.
‫ولی بازم وقتی اسمش رو شنیدی ‫بدو بدو رفتی اونجا،
‫گذاشتی دستت رو مداوا کنه، ‫و با علاقه بهش زل زدی.
‫بعدش چی؟
‫هی. چی داری میگی؟ ‫بعدی در کار نیست.
‫صبر کن.
‫- تو داری... ‫- نه!
‫واسه چی حسودی کنم؟
‫می خواستم بگم "کنجکاوی" می کنی.
‫تو حتی حسودی نمی کردی، ‫ولی بازم یواشکی از سوراخ در نگاه کردی؟
‫لعنتی. بهتره حواست به رفتارت باشه. خب؟
‫تو دکتری. روی بیمارانت تمرکز کن.
‫نباید انگیزه ی پنهانی نسبت به قیم داشته باشی.
‫اوه، نه. نباید داشته باشم. درست رفتار می کنم.
‫ارتباط بین پروفسور چا و جانگ چیه؟
‫یه چیزی بین شون هست، نه؟
‫به خودشون مربوطه.
‫پس ارتباط تو با اون چیه؟
‫چی؟ ارتباط من با اون؟
‫اون فقط می تونه وارد بدن تو بشه.
‫و تو فقط می تونی روح اونو قبول کنی.
‫حتما بین شما دو تا یه چیزی هست.
‫نمی تونه تصادفی باشه.
‫درسته. راست میگی.
‫حالا که صحبت در این مورده، ‫بذار یه چیزی ازت بپرسم.
‫بقیه میگن من دیوونه ام. ‫تو چرا حرفم رو باور می کنی؟
‫من...
‫بیست سال پیش یه چیزی دیدم.
‫باید بهم می گفتی.
‫چرا خودت تنهایی این سختی رو کشیدی؟
‫چرا تنهایی رفتی؟ ‫این کار حماقت بود.
‫چرا خودت تنهایی رفتی اونجا؟
‫اون جانگ مین هوی عوضی.
‫باید می زدم آش و لاشش می کردم.
‫متاسفم.
‫باید این کار رو می کردم.
‫نباید اونجوری می رفتم.
‫هر روز به فکر تو بودم.
‫"امروز چقدر دیگه از من متنفر میشه؟"
‫"امروز چقدر دیگه از من بدش میاد؟"
‫"امیدوارم به زودی منو فراموش کنه."
‫"نه."
‫"امیدوارم بخشی از منو به خاطر داشته باشه."
‫وقتی دوباره همدیگه رو دیدیم،
‫اون جوری که منو نگاه کردی داغونم کرد.
‫ولی بخشی از وجودم خوشحال بود...
‫چون حتی اگه از من نفرت داشتی،
‫ولی به هر حال منو به خاطر داشتی.
‫سی جین، نه .
‫حتما برات سخت بود.
‫حتما خیلی از من متنفر بودی،
‫ولی نتونستی منو فراموش کنی.
‫ای بابا، آخه چرا گفتم حسودی؟
‫مگه من چی گفتم؟ ‫"مراقب رفتارت باش."
‫خدایا. حتما دیوونه شدم. اوه، نه.
‫شنیدم اون پسر کوچولو به هوش اومد.
‫منو ترسوندین.
‫خبر خوبیه. خیلی براش خوشحالم.
‫چون من و تو با هم همکاری کردیم...
‫اون پسر دوباره به هوش اومد؟
‫درسته.
‫ببین چی میگم.
‫وقتی می دیدم دکتر ها جون مردم رو نجات میدن،
‫بهت زده میشم و بهشون حسودی می کردم.
‫ولی این دفعه منم جون یکی رو نجات دادم.
‫کار کردن توی بیمارستان خیلی رضایت بخشه!
‫من باید سخت تر کار کنم...
‫که تمام سوراخ و سنبه های اینجا رو تمیز کنم.
‫♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫این چی بود دیگه؟
‫این خواهر دوقلوش بود؟
‫من داشتم یه خرده فکر می کردم.
‫به نظرم باید بذاریم طبیعت راه خودش رو بره.
‫بذار بدن و روحت کارشون رو انجام بدن.
‫منظورت چیه؟
‫شنیدم بدنت یه سری تغییراتی داشته.
‫اگه شرایطت بهتر بشه چی میشه؟
‫روحت، که خارج از بدنته، ضعیف تر میشه.
‫اگه روح ضعیف تر بشه، چی میشه؟
‫واقعا که.
‫خوب گوش کنین.
‫وقتی یکی رو تسخیر می کنی،
‫روحت وارد بدن یکی دیگه میشه...
‫و روحی که اونجا بوده رو به بیرون هل میده.
‫اگه تواناییت برای تسخیر دیگران ‫تضعیف بشه چی میشه؟
‫واقعا که، امان از دست شما پسر ها.
‫توانایی تسخیرت تضعیف شد...
‫واسه همین شما دو تا جدا شدین.
‫- متوجهم. ‫- متوجهم.
‫"متوجهم"؟ شما دو تا ‫با این عقل تون چه جوری دکتر شدین؟
‫واقعا که.
‫این یعنی من دیگه نمی تونم جراحی کنم؟
‫هنوزم می خوای جراحی کنی؟
‫خب ادامه بده.
‫اگه مدام خودتون رو نخود هر آش کنین ‫و علامه ی دهر بازی دربیارین،
‫ممکن جون کسایی که زنده ان رو به خطر بندازین.
‫اصلا شما که هیچ وقت به حرفم گوش نمیدین.
‫بگذریم، می خواین حرفم رو باور کنین، ‫می خواین نکنین.
‫من بهتون هشدار دادم،
‫پس وظیفه ام رو انجام دادم. خداحافظ.
‫به عبارت دیگه،
‫همین که امواج مغزیت بهبود پیدا کرد، ‫روحت تضعیف شد،
‫وقتی با هم ادغام شدیم، باز دارندگی ایجاد کرد.
‫واسه همین اون تصاویر توی ذهنم باقی موندن.
‫چرا زودتر بهم نگفتی؟
‫نه که تو بهم فرصت دادی بهت بگم!
‫خب... بگذریم، این نشونه ی خوبیه.
‫یعنی امواج مغزیت رو به بهبود هستن.
‫پس چرا به هوش نمیام؟
‫اینجوری نیست که درک نکنم ‫چرا داری از درون می سوزی،
‫ولی چطوره فعلا با یه لاته ی مشتی خودت رو آروم کنی؟
‫صبر کن ببینم... دیروز...
‫بیا فعلا وضعیت رو به دقت بررسی کنیم.
‫خب؟ خوشحالی؟ هیجان زده ای؟ ‫چون اون فقط می تونه تو رو ببینه؟
‫ارزش و اعتبار گرفتن به خاطر ‫جراحی ای که یکی دیگه انجام داده...
‫فعلا جراحی ای نذار.
‫نمی تونیم عمل کنیم. اینو ببین.
‫من حتی با یه جراحت کوچیک ‫نمی تونم به اتاق عمل برم.
‫چون دست تو نیست...
‫به خاطر اینکه دست تو نبود بی پروا عمل کردی؟
‫تو هم باید یه استراحتی بکنی. ‫این مدت خیلی کار می کردی.
‫من وقت واسه استراحت ندارم. ‫باید ورزش کنم...
‫و قرص منیزیم بخورم.
‫خیلی کار دارم.
‫آخه چرا این مردک...
‫خیلی خب. بریم تو کارش.
‫دیوار .
‫من خوشحالم.
‫من خیلی خوشحالم.
‫خوشحال.
‫یه آمریکانوی سرد با کلی یخ لطفا.
‫با یه لاته ی شیرین.
‫من لاته ی دوبل می خوام.
‫من ماکیاتوی کاراملی می خوام. سرد باشه.
‫من چای بابونه می خوام. داغ.
‫باید یه چیزی بخوری.
‫چرا همیشه گشنگی می کشی؟
‫من که نمی تونم برات غذا بیارم.
‫برام بخند.
‫باید تا حد امکان لبخندت رو ببینم.
‫چه اتاق خوبیه.
‫نور رو ببین.
‫شما اینجا چیکار می کنین؟
‫قهوه آوردیم.
‫اون تازه وارده گفت با این شارژ شو.
‫گفت چی رو شارژ می کنه؟
‫مسخره ست.
‫هی. ببخشید.
‫خدای من. ما خیلی بی ملاحظه بودیم.
‫حتی یه بار هم به ملاقات نیومدیم.
‫به نظر وضعیتش باثباته. ‫علائم حیاتیش به نظر خوبن.
‫ممنون که اومدین، ولی اینجا یه خرده دست و پا تنگه.
‫و همونطور که می بینین، اون داره کار می کنه.
‫حله. زودی میریم.
‫اون که نه ما رو می بینه ‫و نه صدامون رو می شنوه.
‫بو می. بو می کجاست؟
‫اون...
‫هی. اون الان اینجا بود. کجا رفت؟
‫مثل سئونگ جو...
‫پروفسور جانگ.
‫اومد.
‫دکتر. بو می داره به هوش میاد.
‫بو می؟ هوشیاری؟
‫- صدای منو می شنوی؟ ‫- بو می.
‫اون به هوشه.
‫بو می. منو می بینی؟
‫تو به هوش اومدی. دخترم به هوش اومده.
‫ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫اون به هوش اومده؟ ‫برگشته، نه؟
‫آره. بو می برگشته.
‫بو می برگشته!
‫آره. اون برگشته.
‫سلام. به دنیای واقعی خوش برگشتی.
‫برگسون.
‫تو چرا اینقدر خوشحالی؟ ‫تو که به هوش نیومدی.
‫حداقل یکی مون زنده موند. ‫بهتر از اینه که همه مون بمیریم.
‫حتما باید اینجوری حرف بزنی؟
‫حواست باشه چی میگی.
‫اون اخیرا حساس شده.
‫بریم. وقتشه.
‫اون چلغوز رو ببین که سعی می کنه ‫خودش رو سرسخت نشون بده.
‫بهش گفتم به دختره بگه چه احساسی داره. ‫کلافه کننده ست.
‫صبر کن منم بیام.
‫داره بهتر میشه.
‫اونا حداقل روزی ۳ بار میان اینجا...
‫دقیقا همین موقع، فرقی هم نداره کجا باشن.
‫زمان تعویض شیفت و ساعات ملاقات. ‫ولی معمولا سفری بیهوده ست.
‫بچه که بودم هر وقت میومدم بیمارستان، ‫اول میومدم اینجا.
‫چون فورا متوجه می شدم ‫که روح می بینم یا نه.
‫بعضی روز ها، یکی بود،
‫بعضی روز ها دو تا بودن...
‫اون جوری اونجا می نشستن.
‫هر بار که میومدم بیمارستان، ‫توی دلم دعا می کردم...
‫که اون روز کسی رو نبینم.
‫ولی اگه کسی رو نمی دیدم، ‫کنجاو می شدم...
‫که چه اتفاقی برای اون قبلی ها افتاد.
‫احتمالا یکی از این دو حالت بود.
‫یا به هوش اومدن یا مردن.
‫اون موقع متوجه نبودم،
‫ولی وقتی بزرگتر شدم متوجه شدم.
‫که اینجایی که بیماران جدید مدام میان،
‫اونا حتما مدام به عقب هل داده میشن.
‫گرچه به کور سوی امیدی دل می بندن...
‫و اینجوری منتظر می مونن.
‫سه نفر. پنج نفر.
‫نه نفر.
‫کسایی که من دیدم.
‫خانواده هاشون که تو دیدی.
‫کسایی که اونا رو دوست داشتن، ‫خندیدن و گریه کردن...
‫وقتی اون ارواح غیب شدن.
‫در حالی که تو به خاطر ترست ‫از ارواح فرار می کردی،
‫من فرار می کردم چون از اون آدم ها می ترسیدم.
‫فکر می کردم...
‫تمایلم برای نجات بیماران ضعیف بوده.
‫برام سوال بود که ‫شاید می تونستم جون بیمار رو نجات بدم.
‫اگه می تونستم چی؟
‫اون بیماران...
‫حتما حرف هایی دارن ‫که بدجور دلشون می خواد به عزیزان شون بگن.
‫اگه نتونن به خاطر من بهشون بگن چی؟
‫من همیشه می ترسیدم.
‫نه فقط به خاطر اینکه ‫جون بیماری به انگشتان من وابسته ست،
‫بلکه چون کل عمرشون وابسته ست.
‫بریم تو.
‫علائم حیاتیم ثابته.
‫مو هام شسته شده،
‫و لباس هام تمیزن.
‫کاتتر ادرارم هم تمیزه.
‫انگار درست موقعیتم رو تغییر دادن.
‫پوشکم رو عوض کردن؟
‫آره.
‫خیلی ممنون، پرستار ها.
‫اونا که صدای ما رو نمی شنون.
‫وقتی به هوش اومدیم ‫باید برگردیم ازشون تشکر کنیم.
‫نه که تو هم این کار رو می کنی!
‫کی این کار رو کرده؟
‫کی این سی-لاین رو وصل کرده؟
‫اون بیمار به خاطر عفونت ادراری یه ذره تب داشت،
‫پس مسکن لازم داشت ‫و سی-لاینش قدیمی بود.
‫دیروز از یه جای جدید بهش وصل کردیم.
‫اون کارآموز وصل کرده.
‫دیوونه شدین؟
‫آخه کی میذاره کارآموز سی-لاین وصل کنه؟
‫چرا؟ چیزی شده؟
‫داری چیکار می کنی؟
‫چیکار می کنم؟ دارم چارتش رو چک می کنم.
‫تو گفتی هرگز تسلیم نشیم.
‫سوای هر چیزی، مدام بگردیم و راهی پیدا کنیم.
‫دکتر کارش همینه.
‫این حرف خودت بود.
‫هر روز حواست بهش باشه و بهم گزارش بده.
‫حالا دیگه می تونی بری به کارت برسی.
‫اون خیلی زود رنگ عوض می کنه.
‫خوشحالم اومدی. الان می خواستم بهت زنگ بزنم.
‫اوه، بی خیال.
‫الان نمی تونم کسی رو درمان کنم.
‫- تو بیماری. ‫- چی؟
‫به این زودی پانسمان جدید لازم ندارم.
‫چرا، داری.
‫تو از چسب زخمم خوشت نمیاد؟
‫می خوای تو برام چسب زخم بزنی؟
‫خیلی خب، درد داره.
‫من توی پانسمان زخم خیلی کارم خوبه.
‫کارآموز اوه، متخصص پانسمان.
‫- بیا اول سی تی اسکن بگیریم. ‫- خیلی خب.
‫شرمنده .
‫اون چش شده؟
‫پرستار جانگ!
‫پنوموتوروکس. ‫[وجود هوا در حفره ی جنب]
‫مشکلت با دیوار رو حل کردی؟
‫چی؟ اوه، هنوز نه.
‫گفتی پزشکیه. مشکل پزشکیه که نمی تونی حلش کنی؟
‫مطمئن نیستم که جوابی براش باشه یا نه.
‫اینجایی.
‫ببخشید، ولی خیلی کار فوریه.
‫اون مورده... کد آبی. هوون گیل.
‫لعنتی.
‫کجا میری؟
‫کسی میاد؟
‫تمام رزیدنت ها توی اتاق عملن.
‫همه سرشون شلوغه؟
‫دکتر کو چی؟
‫کد آبی.
‫چرا داره اینقدر لفتش میده؟
‫من می میرم؟
‫می میرم، نه؟
‫ببخشید. من حلش می کنم.
‫چی شده؟ ‫بیمار چیکارش شده؟
‫هوون گیل.
‫درصد اکسیژن خون داره میره بالا، ‫و ضربان قلبش داره آروم میشه.
‫چه خبره؟
‫ولی اگه کسی رو نمی دیدم، ‫کنجکاو می شدم...
‫که چه اتفاقی برای اون قبلی ها افتاد.
‫احتمالا یکی از این دو حالت بود.
‫یا به هوش اومدن یا مردن.
‫این دفعه دیگه چیه؟
‫من ازت خواستم نیای اینجا.
‫اون بیمار هورمون شادی.
‫چقدر طول کشید که اون به هوش بیاد؟
‫وقتی داشتی با همکارت ‫توی آمریکا صحبت می کردی،
‫من نشنیدم طرف چی گفت.
‫تو دیدی؟
‫آره، کار من بود.
‫کارم خوب بود، نه؟
‫هوون رنگش پریده بود،
‫من فقط کاری رو کردم که طی این سال ها...
‫اینجا دیدم دکتر ها می کنن.
‫وقتی اینجا باشی خیلی چیز ها می بینی و می شنوی.
‫من دکترم.
‫وقتی یه نفر کاری که تازه یاد گرفته رو ‫انجام بده متوجه میشم.
‫من ۲۰ ساله که اینجام.
‫بعد از این همه مدت، حتی سگم باشه ‫می تونه احیای قلبی...
‫و بخیه زدن رو انجام بده.
‫تو گفتی به امور زنده ها دخالت نمی کنی.
‫تو به اون میگی زنده؟
‫منو بی خیال شو و خودت رو ببین.
‫چون امواج مغزیت دارن زنده میشن، ‫تو جوگیر شدی.
‫- چی؟ ‫- اتفاقی که برای اون افتاد.
‫می تونی تضمین کنی واسه تو نیفته؟
‫احمق.
‫چیکار داری؟
‫فکر می کردم دیگه هرگز مجبور نیستیم ‫همدیگه رو ببینیم.
‫خیلی خورد توی ذوقم، دکتر آن.
‫فکر کردی اگه خودت در بری ‫همه چی فراموش میشه؟
‫در حالی که پروفسور چا هنوز زنده ست؟
‫خب اون بیماران معدود،
‫همگی به هوش اومدن؟
‫خب...
‫تو دکتری.
‫مطمئنم اینجور موارد رو دیدی.
‫بیمار ممکنه طول روز خوب باشه. ولی یهو شب...
‫پووف. می میره.
‫چی؟
‫توصیه ی پزشکی؟
‫چیز جدی ای نیست.
‫امروز توی بیمارستان یه اتفاق کوچیک رخ داد.
‫و به لطف اون اتفاق، ‫من اطلاعات مهمی...
‫در زمان مناسبی کسب کردم.
‫به عنوان مثال،
‫انتظار می رفت بیمار به زودی هوش بیاد. ‫ولی با یه حرکت اشتباه،
‫ممکنه بیمار یهو ریغ رحمت رو سر بکشه.
‫مثل اون بیمارانی که در کما هستن.
‫کار چا یونگ مین بود.
‫چی داری میگی؟
‫همین که شنیدی.
‫تو مدتیه از حرف هام...
‫و نحوه ی رفتارم گیج شدی.
‫راستش پروفسور چا بود، نه من.
‫کو سئونگ تاک!
‫دیوونه شدی؟ ‫داری چیکار می کنی؟
‫حقیقت رو میگم.
‫این دفعه نوبت منه.
‫در مورد وضعیتم...
‫نه.
‫در مورد وضعیت مون.
‫هی، کو سئونگ تاک!
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫یه سری چیز ها هست ‫که بدجور دلت می خواد بهش بگی.
‫دیگه هرگز از دستش نمیدم.
‫پس سعی دارم شجاع باشم.
‫- یه چیزی پیدا کردم. ‫- چی؟
‫اون دیواری که مانعت شده بود!
‫من راهی واسه بهبود ‫سطح هوشیاری کاهش یافته ی پروفسور چا پیدا کردم.
‫این یعنی پروفسور چا می تونه به هوش بیاد؟
‫تو...
‫تو چطور الان می تونی جراحی انجام بدی؟
‫دکتر دیگه ای غیر خودت هست...
‫که واسه نجات جونت اینقدر مصر باشه؟
‫اگه دست هام حین عمل بلرزه چی؟
‫با معلمت خداحافظی کن.
‫کو سئونگ تاک!