‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو» ‫مترجم: محمد مسعودی
‫چا یونگ مین بود.
‫دفعه ی قبلی گفتی...
‫من جوری حرف می زنم ‫که انگار داخل بدن پروفسور چا هستم.
‫- بس کن. ‫- من داخل بدن چا یونگ مین نیستم.
‫چا یونگ وارد بدن من میشه.
‫باید دهنت رو ببندی.
‫چی داری...
‫چی داری میگی؟
‫همین الان...
‫کنارمون وایستاده و حسابی عصبانیه.
‫حتی یه کلمه دیگه هم نگو.
‫دکتر کو.
‫چرا داری این کار رو می کنی؟
‫نمی بینی اون ترسیده؟
‫باهام بیا. بیا بریم بیرون حرف بزنیم.
‫خیلی طبیعی رفتار کن.
‫مودبانه خداحافظی کن.
‫حتی الان هم نگرانته.
‫من وارد بدنت بشم؟
‫این دیگه چه کاری بود؟
‫بدون مشورت با من چه غلطی می کنی؟
‫تو هم دقیقا همین کار رو کردی.
‫- بدون اینکه چیزی بگی واسه خودت همه کار کردی. ‫- و معذرت خواهی کردم!
‫گفتم سعی کردم جلوی خودم رو بگیرم ولی نتونستم!
‫تو به خاطر دکتر جانگ کنترلت رو از دست دادی.
‫بله، همینطوره. ‫و الان از این بابت پشیمونم.
‫منم واسه اون این کار رو کردم. ‫ولی مطمئن نیستم که پشیمونم یا نه.
‫- چی؟ ‫- شاید...
‫این روش اون واسه دوری از منه.
‫دیوار بنا می کنه، ‫که نتونم خیلی بهش نزدیک بشم.
‫در حالی که کنار کسی وایمیسته ‫که هیچ کس نمی دونه...
‫کِی به هوش میاد یا اصلا به هوش میاد یا نه.
‫اون دچار سوء تفاهم میشه ‫و تنهایی زجر می کشه.
‫من دلم براش سوخت.
‫که چی؟
‫من بهش بگم ...
‫روح شدم و دور و برش می پلکم؟
‫و هر وقت لازم باشه، ‫بدن تو رو قرض می گیرم؟
‫اگه بگم، اونم مثل هان سئونگ وون راحت باور می کنه؟
‫چرا به این فکر نمی کنی ‫که اون چقدر ترسیده و گیج شده؟
‫یه سری چیز ها هست ‫که بدجور دلت می خواد بهش بگی.
‫اونم حتما همین جوریه.
‫خودم می شنوم و بهش میگم.
‫با چشم های خودم می بینمش...
‫و با لب های خودم باهاش حرف می زنم.
‫فعلا خودم رو کنترل می کنم و بعدا،
‫یک جا خودم همه چیز رو بهش میگم!
‫هیچ کس نمی دونه کِی تو به هوش میای.
‫- هر وقت به هوش بیام! ‫- حتی اینو به یاد نمیاری.
‫از اول شروع می کنم.
‫اگه به هوش نیای چی؟
‫اون کسایی که از ۸ سالگی می دیدم...
‫بیشتر می مردن تا اینکه به هوش بیان.
‫یه روز بدون هیچ ردی غیب می شدن.
‫در لحظه ای که هیچ کس انتظارش رو نداشت.
‫نمی تونستن...
‫با عزیزان شون خداحافظی کنن.
‫که چی؟
‫منم شاید به زودی بمیرم،
‫پس باید خداحافظی کنم؟
‫حرفم این نیست.
‫آره، می دونم.
‫پنوموتروکس، ذات الریه، مسمومیت خون.
‫فقط یه اتفاق ناگوار کافیه...
‫که بدون هیچ ردی غیب بشم! ‫می دونم!
‫ولی به هر حال حتی اگه ‫بدون اینکه به هوش بیام بمیرم...
‫سئونگ تاک. وقتی یکی از کما به هوش میاد، ‫می دونی...
‫چرا طرف هیچی یادش نمیاد؟
‫چون اگه یادش میومد...
‫به عنوان روح چیکار کرده، ‫اون وقت هرگز زنده نمی موند.
‫اگه واسه خود بیمار اینجوری باشه،
‫تصور کن واسه اون چقدر سخته.
‫اگه من یادم نیاد،
‫و فقط اون یادش بیاد چی؟
‫همونطور که خودت گفتی، ‫اگه من بمیرم چی؟
‫حتی منم نمی تونم تحملش کنم.
‫چه جوری انتظار داری اون تنهایی از پسش بربیاد؟
‫هیچ کس من جمله خودم ‫نباید در این مورد چیزی بدونه.
‫تا دنیا طبق روالش ادامه پیدا کنه.
‫توی دنیای زنده ها...
‫قوانینی وجود داره.
‫چی بهت این حق رو میده...
‫که قانون شکنی کنی؟
‫وقتی عزیز آدم...
‫بدون خداحافظی یهو فوت میشه،
‫بازمانده ها درد و غم شدیدی می کشن.
‫و مطمئنم تو اینو بهتر از کسی می دونی.
‫تو به حریم شخصی احترام میذاری، مگه نه؟
‫این مشخصا تجاوز به حریم شخصیه.
‫از این خط قرمز عبور نکن.
‫گند خودته. خودت درستش کن.
‫توی این کار مهارت داری.
‫دکتر کو. این حرف ها دیگه چی بود؟
‫منظورت چیه؟
‫- مگه چی گفتم؟ ‫- عوضی.
‫یادم نمیاد چی گفتم.
‫نمی دونم چی گفتم، ‫ولی فرض کن هرگز چیزی نشنیدی.
‫- این دیگه چه جور بهونه ایه؟ ‫- هی، کو سئونگ تاک.
‫من حتما در موردت بد قضاوت کردم.
‫حق با توئه.
‫چند باری به خاطر رفتارت گیج شدم.
‫ولی فکر می کردم به خاطر خودمه...
‫چون بعد از دست دادن عزیزم ‫حال خوبی نداشتم.
‫و تو این مدت خیلی کمک کردی،
‫و فکر می کردم تو...
‫همکاری هستی که ‫که باهاش این دوران سخت رو می گذرونم.
‫باور داشتم که تا الان هر کار کردی ‫واسه کمک به پروفسور چا بود.
‫ولی چی گفتی؟ ‫یادت نمیاد؟
‫می خوای تظاهر کنم که هرگز این اتفاق نیفتاد؟
‫فکر می کنی قضیه شوخیه؟
‫زندگی یه آدم برات شوخیه؟
‫آخه تو دیگه چه آدم ناجوری هستی ‫که وقتی اون روی تخت خوابیده...
‫به همچین چیزی فکر می کنی؟
‫خب، دکتر جانگ.
‫این هشداری برای توئه.
‫از الان به بعد، ‫تو دیگه پزشک پروفسور چا نیستی.
‫حتی واسه ملاقاتش هم نیا.
‫اگه دوباره ببینمت،
‫حاضرم جواز طبابتم رو از دست بدم...
‫ولی زندگیت رو به جهنم بکشم.
‫متوجه شدی؟
‫چی؟ من توی دردسر افتادم، نه؟
‫آره، همینطوره.
‫تو تا حالا اونو اینجوری ندیده بودی، نه؟ ‫ولی من اینو زیاد دیدم.
‫وقتی عصبانیه خیلی ترسناک میشه. ‫سه یا چهار برابر ترسناک تر از منه.
‫ولی تو واقعا توی دردسر بزرگی افتادی.
‫چیکار کنم؟ ‫اون زندگیم رو جهنم می کنه.
‫خب برو اونجا.
‫و التماس کن تا تو رو ببخشه.
‫باید حقیقت رو بهش بگیم. ‫بیا بریم همین کار رو بکنیم.
‫چی داری میگی؟ ‫گفتم نه. مگه نگفتم؟
‫همین الان اون کنارمون وایستاده...
‫و حسابی عصبانیه.
‫حتی الان هم نگرانته.
‫مردک عوضی.
‫اصلا چه جوری می تونه ‫در مورد همچین چیزی شوخی کنه؟
‫وقتی عزیز آدم...
‫بدون خداحافظی یهو فوت میشه،
‫بازمانده ها درد و غم شدیدی می کشن.
‫و مطمئنم تو اینو بهتر از هر کسی می دونی.
‫"وقتی رسیدم سر کلاس، ‫کلی دانش آموز اونجا بود.
‫به هم کلاسیم گفتم،
‫سلام، من جی وون هستم.
‫اسم تو چیه؟"
‫سلام، من سئونگ جو هستم.
‫وقتی یکی از کما به هوش میاد،
‫می دونی چرا هیچی یادش نمیاد؟
‫چون اگه یادش میومد...
‫یه عنوان روح چیکار کرده، ‫اون وقت هرگز زنده نمی موند.
‫هیچ کس من جمله خودم نباید ‫در این مورد چیزی بدونه.
‫تا دنیا طبق روالش ادامه پیدا کنه.
‫چی بهت این حق رو میده...
‫که قانون شکنی کنی؟
‫- خوبی؟ الان می تونی تکون بخوری؟ ‫- حالت خوبه؟
‫- اینجوری؟ ‫- به نظر خیلی رو به راهی.
‫- این؟ ‫- شبیه عرق چینه.
‫- هی. ‫- بی خیال .
‫- خدایا. ‫- واقعا.
‫ممنون.
‫سردت نیست؟
‫- همه چی رو فراموش کن. ‫- خدایا. سردته. نه؟
‫زندگی شادی داشته باش.
‫و از حق خودت دفاع کن.
‫خیس نیست؟
‫اوضاع اون قدیم ها خوب بود.
‫فکر می کردم به زودی پولدار میشم.
‫خدایا، جوون یونگ.
‫نمی دونم بزرگ شده یا نه.
‫پسره ی لوس. ‫باید بیاد ملاقاتم.
‫چیه؟ ترسیدی؟
‫آماتور نباش. تو قبلا هم این کار رو کردی.
‫نه. ولی این...
‫حتما یادت رفته. ‫بذار من یادت بندازم.
‫من هرگز به رئیس جانگ دست نزدم.
‫حتی پتوش رو درست نکردم.
‫من بودم که...
‫به پروفسور چا خیانت کرد؟
‫اگه کاری نکنیم، ‫اون بالاخره به هوش میاد.
‫فکر می کنی بتونی باهاش رو به رو بشی؟
‫ما با هم اینو شروع کردیم.
‫پس وقتی هم تموم میشه باید اونجا باشی.
‫مگه نمی خوای دیگه اینقدر عمرت رو تلف نکنی ‫و برگردی سر کار؟
‫درست نمیگم؟
‫سی جین. جانگ سی جین!
‫سی جین!
‫اون کمک لازم داره. یالا!
‫سئونگ تاک!
‫چه اتفاقی افتاد؟ ‫اون چش شده؟
‫سی جین، بلند شو. جانگ سی جین!
‫پروفسور چا؟
‫- علائم حیاتیش رو چک کن. ‫- باشه.
‫آزمایش شمارش کامل خون، پنل الکترولیت ‫و آنالیز گاز های خون شریانی رو می خوام.
‫باشه.
‫- برگشتی؟ ‫- چی؟ آره.
‫ولی چرا اینجام؟
‫قبلا توی اتاق آماده باش خوابیده بودم.
‫اون به خاطر کار زیاد سرما خورده ‫و کمبود خواب داره.
‫و یه خرده هم سوء تغذیه گرفته.
‫کف اتاقش بی هوش افتاده بود.
‫اون حتما عجله داشته. ‫حتی منو بیدار نکرد.
‫وقتی اون آورد اینجا رنگش خیلی پریده بود.
‫الان پیششه، نه؟
‫آره. حتی چشم ازش برنمی داره.
‫چرا کمکش نکردی؟
‫تو اون روز گفتی حواسم به رفتارم باشه.
‫بله، باید باشه.
‫باید براش غذا می بردی ‫و نوبتی از پروفسور چا مراقبت می کردین.
‫بهتره این دفعه درست کارت رو بکنی.
‫مراقبت از بیمار دو روز پشت سر هم...
‫می تونه یه آدم سالم رو از پا دربیاره.
‫و اون تازه چند ماهه که...
‫بیست و چهار ساعته داره کار می کنه.
‫واسه فهمیدن ارتباط اونا ‫لازم نیست داستان شون رو بشنوم.
‫زودتر از چیزی که فکر می کردم ‫فرصت نصیبت شد.
‫این دفعه انتظار دارم کار یه حرفه ای رو ببینم.
‫با معلمت خداحافظی کن.
‫من مجبورت نمی کنم.
‫تصمیم با خودته، دکتر آن.
‫می خوای تا آخر عمرت لباس هلفدونی بپوشی...
‫یا یونیفرم آزمایشگاهی بپوشی...
‫و توی بیمارستان قدم بزنی؟
‫چه آب و هوای معرکه ای.
‫واسه رانندگی و لذت بردن از درختان...
‫و التیام روح با استشمام هوای تازه معرکه ست.
‫پروفسور چا،
‫بیا بذاریم دکتر جانگ استراحت کنه.
‫خانم جونگ.
‫خانم جونگ؟
‫اون واقعا طرفدار پر و پا قرصه.
‫بذار ببینیم.
‫اوه نه.
‫حتما دوباره دارم خواب می بینم.
‫چرا زود پاشدی؟ ‫باید یه کم دیگه می خوابیدی.
‫حالت بهتره؟
‫اینجا چه خبره؟
‫تو اینجا چیکار می کنی؟
‫تقصیر من بود؟
‫به خاطر کاری که کردم؟
‫تقصیر من بود.
‫چون من یه عوضی ام که نمی تونه بمیره یا زنده بمونه.
‫این حرف رو نزن.
‫تمام هورمون های شادی که واسه جمع کردن شون ‫اینقدر سخت تلاش کردیم از بین میرن.
‫حتی نمی تونی دوباره خودت رو تقویت کنی...
‫چون نمی تونی عمل انجام بدی.
‫بذار منم یه درخواستی بکنم.
‫می دونستم یکی از همین روز ها اون مریض میشه.
‫نگران نباش. من متقاعدش می کنم ‫و به نحوی اونو می برم اونجا.
‫اگه گوش نده اونو می دزدم.
‫فقط صبر کن تا اون خوابش ببره، خب؟
‫این رمز دره. ممنون.
‫خانم جونگ باید می رفت سر کار.
‫منم مرخصی ام، پس...
‫گوش کن.
‫نمیشه بعد اینکه دوباره قدرتت رو بدست آوردی ‫از دستم عصبانی بشی؟
‫چطوره اول یه چیزی بخوری؟
‫گفتم دیگه نمی خوام تو رو ببینم.
‫تو واسه خواسته ام یا خودم ارزش قائل نیستی؟
‫چه فیلمی سعی داری پیاده کنی؟
‫فیلمی در کار نیست.
‫فراموشش کن. من میرم.
‫اگه پروفسور چا بود...
‫مخالفت می کرد.
‫ببین.
‫اون اگه بود نمی خواست ‫با این حالت بری کنارش.
‫تو چی می دونی؟
‫چون این حسیه که من دارم.
‫اینکه یه نفر به خاطر من از خستگی از حال بره.
‫دوباره واسه محافظت از من بخواد برگرده پیشم.
‫شاید اون وقت دلم بخواد بمیرم...
‫تا اون بالاخره به آرامش برسه.
‫- من همچین حسی دارم. ‫- دکتر کو.
‫اگه طرف حداقل یه روز استراحت کنه ‫و دوباره شاداب و سرزنده برگرده،
‫شاید کمی عذاب وجدانم کمتر بشه.
‫اون وقت حداقل باید به خاطر اونم که شده به هوش بیام.
‫به نظرم اینجوری تشویق می شدم.
‫بابت دیروز...
‫خیلی معذرت می خوام.
‫فراموشش کن. دیگه بحثش رو پیش نکش.
‫فقط واسم سوال بود...
‫پروفسور چا چه حسی می داشت...
‫اگه کنارت می بود ‫و می دید که تو چقدر...
‫خسته ای.
‫واسم سوال بود راهی هست ‫که بتونم احساسات اونو به تو انتقال بدم.
‫گمونم فقط می خواستم یه کاری بکنم.
‫پس ... من سعی نداشتم...
‫اوضاع رو برات سخت تر کنم.
‫روشم نادرست...
‫و زیاده روی بود.
‫دیگه هرگز...
‫تکرار نمیشه.
‫ولی الان هیچ کس کنارش نیست.
‫اینو که می دونی.
‫قضیه چیه؟
‫داغه.
‫خیلی داغه.
‫تمام تلاشم رو کردم، ولی آشپزیم افتضاحه.
‫مدتی میشه خونه آشپزی نکردم.
‫خیلی وقته. ‫اینا خیلی خوب از آب درنیومدن.
‫تو اینا رو با اون دستت درست کردی؟
‫واقعا؟
‫چی؟ آره، خب...
‫شاید یه کم ظاهر داغونی داشته باشن، ‫ولی مطمئنم مزه شون خوبه.
‫توفو که دوست داری.
‫و عاشق رولت املت هستی.
‫آب باید بخوری.
‫این یکی لب پر شده.
‫درسته، یه لیوان نو هست.
‫لیوان نو.
‫این آشپزخونه رو خوب می شناسی.
‫انگار اینجا زندگی کردی.
‫من به خاطر پروفسور چا زیاد میومدم.
‫فکر می کردم شما از همدیگه متنفر بودین.
‫ما یه ارتباط نفرت-دوستی داریم.
‫راستش ما خیلی با هم صمیمی بودیم.
‫واسه همین خیلی چیز ها ازت شنیدم.
‫بیا. یه کم بخور.
‫به این زودی داری میری؟
‫باید یه خرده بیشتر استراحت کنی.
‫من خوب خوردم و خوابیدم.
‫الان خوبم. باید برم.
‫یه دقیقه صبر کن.
‫پس چطوره باقی روزت رو هم ‫کاری رو بکنی که پروفسور چا دوست داره؟
‫همونطور که به خاطر اون به کنسرت جسیکا رفتی،
‫چطوره یه کار دیگه ای هم واسش بکنی ‫که اگه اون بود می خواست؟
‫مطمئنم این اونو خوشحال می کنه.
‫اینجا خیلی لیزه. مراقب باش.
‫صورت خوشگلت رو زخم می کنی.
‫♪من مثل یه احمق زندگی کردم♪
‫داری چیکار می کنی؟
‫خدایا.
‫امروز اینجا سوت و کوره.
‫پروفسور چا و اون تازه وارد اینجا نیستن. ‫بو می هم...
‫احساساتی نباش.
‫اولین بار نیست.
‫از سکوت اینجا خوشم میاد.
‫اون واسه قبل بود. ‫الان با این سوت و کوری به نظر خالی و متروکه میاد.
‫نمی دونم اون امروز میاد یا نه.
‫- معلومه میاد. ‫- چی؟
‫کجا می خواد بره؟ بدنش اینجاست.
‫اون چقدر خوش شانسه که می تونه بره بیرون.
‫خدایا. اینکه هر روز بخوای صبر کنی ‫خیلی خسته کننده ست، مگه نه؟
‫چی؟ بیماران کما؟
‫به اتفاق دیروز فکر کن.
‫نگه داشتن اونا در اینجا خیلی آزار دهنده ست.
‫پس با خانواده هاشون صحبت کن ‫و مقدمات انتقال شون رو فراهم کن.
‫قضیه اینه که... من می دونم دیروز چه اتفاقی افتاد،
‫ولی اون الان وضعیتش خیلی بی ثباته...
‫تو به نظر دیگه برات مهم نیست...
‫- که خواسته ام رو اجابت کنی. ‫- ببخشید؟
‫چون جراحی اون بچه رو ‫بهت نسپردم منو نادیده می گیری؟
‫الان با این قضیه کلنجار برم؟
‫ببخشید؟
‫حالا که قراره اینجوری باشه، ‫شاید اون قضیه رو هم پیش بکشم.
‫بیماری که دیروز ‫کنار اون بیمار دیگه بود.
‫همون که قنادی داره...
‫- کی دکتر... ‫- بیمارستان هر کاری ازش برمیومد انجام داد.
‫ما تخت اضافی نداریم.
‫نمی تونیم بیشتر از این اونا رو نگه داریم. ‫آره، درسته. نمی تونیم. نه.
‫بیا قضیه رو کشش ندیم.
‫من از دست بیماران کما خیلی خسته شدم.
‫این یه خرده عذاب آوره.
‫مامان، الان دستم بنده.
‫بعدا بهت زنگ می زنم. شرمنده.
‫برو که رفتیم.
‫این یه خرده عذاب آوره.
‫من یه خرده خوراکی میارم.
‫سو جونگ.
‫قطع کردی؟
‫قطع کرد.
‫خیلی وقته نیومدم اینجا.
‫اون مجبوره آخه اینجا کار کنه؟
‫چشم پزشکی کدوم طبقه ست؟
‫کدوم بهتره، این یا این؟
‫تو این لباس فروشی رو می شناسی؟
‫اوه... پروفسور چا چند باری منو آورده اینجا.
‫اون پرسید خسته نشدم ‫از اینکه هر روز یه چیز یکسان می پوشم،
‫و بهم گفت تروریست مد هستم.
‫اینم گفت؟
‫ببخشید؟ خب، آره.
‫گفت اون الان خیلی بهتر لباس می پوشه.
‫از این بیشتر خوشم میاد.
‫خسته نشدی از اینکه ‫همیشه ی خدا یه چیز یکسان می پوشی؟
‫سال هاست همین رو می پوشی.
‫می دونی مردم چی گفتن؟
‫بهت گفتن تروریست مد.
‫پروفسور چا...
‫حتی یه روز هم ازت متنفر نبود.
‫اون هر روز میگه ‫فقط به دوران خوب فکر می کنه.
‫پس امکان نداره ازت متنفر باشه.
‫امکان نداره بشه ازت متنفر بود.
‫روزی که دوباره همدیگه رو دیدین،
‫پروفسور چا عصبانی بود...
‫چون تو خیلی دیر برگشتی.
‫اون خیلی منتظر بود،
‫و تو بالاخره برگشته بودی. ‫به نظرم قضیه این بود.
‫طی این سال ها،
‫پروفسور چا...
‫خیلی آدم پیچیده ای شده.
‫آدم کوته فکری هم هست.
‫و حالا،
‫واسه اینکه تو مجبور نشی خیلی منتظر بمونی،
‫واسه اینکه اون خیلی لفتش نده،
‫داره واسه مبارزه...
‫تمام تلاشش رو می کنه.
‫از این بابت مطمئنم.
‫ما خیلی با هم صمیمی هستیم.
‫تموم شد.
‫دارو های تجویز شده رو بخور ‫تا به زودی خوب بشی.
‫خیلی جوون به نظر می رسی ‫ولی کارت خیلی خوبه.
‫خیلی کمک کردی. ممنون.
‫من فقط وظیفه ام رو انجام دادم.
‫مامان.
‫مامان، قضیه اینه که...
‫سو جونگ، یه بیمار آزمایش گاز خون شریانی لازم داره.
‫- عجله ایه. ‫- اومدم.
‫همینجا منتظر بمون.
‫اوه سو جونگ! چرا وایستادی؟
‫اومدم.
‫به خانواده ها زنگ زدی؟
‫آره، فعلا بهشون بگو بیان.
‫بیا رو در رو باهاشون حرف بزنیم.
‫خیلی خب.
‫تای شیک، زندگیت واقعا به درد لای جرز می خوره.
‫نه. دکتری شغله،
‫و من واسه دستمزد کار می کنم.
‫الان و توی این سن، یه حرکت اشتباه...
‫می تونه نابودم کنه.
‫ببین کی اینجاست. بان تای شیکه.
‫خیلی خوشتیپی.
‫اون زمان دکتری بودم ‫که رویای خالصانه و مخلصانه ای داشتم.
‫همیشه خدا در مورد رسالت مون ‫و حس وظیفه شناسی می شنیدم.
‫اینم از آقای "وظیفه شناس متحرک."
‫اون دکتر معرکه ای بود.
‫تمام دکتر های جوون بهش احترام میذاشتن.
‫خب میذاشتن، که چی؟
‫اون بیهوده مرد.
‫زندگی خیلی بیهوده ست.
‫دختره ی کله شق.
‫چی؟ چشم پزشکی؟
‫از کِی تا حالا اتاق اورژانس شده چشم پزشکی؟
‫بعد از اون همه پز دادن، ‫به مادرش دروغ گفته.
‫من که آخه ازش چیزی نمی خوام.
‫می خوام زندگی راحتی داشته باشه.
‫دختره ی لوس!
‫کاملا حق با توئه!
‫کدوم بچه ای توی دنیا ‫احساسات والدینش رو درک می کنه؟
‫اونا فکر می کنن باهوش و همه فن حریفن.
‫فراموشش کن. وقتی از درون داری می سوزی،
‫باید فورا خودت رو آروم کنی.
‫اینو بخور. چیز خوبیه.
‫دخترت حتما اینجا دکتره.
‫خب، آره، درسته.
‫خوب بارش آوردی.
‫حتما توی اتاق اورژانس کار می کنه.
‫اتاق اورژانس جای سختی واسه کار کردنه.
‫سخت ترین محل کار توی بیمارستانه.
‫- دقیقا حرف منم همینه. ‫- آره.
‫اون بدترین رشته رو انتخاب کرد. ‫خیلی اعصاب خرد کنه.
‫خیلی اعصاب خرد کنه. باید هم باشه.
‫امروزه هیچ کس به پزشکی...
‫به چشم حرفه ای شرافتمندانه یا قابل احترام نگاه نمی کنه.
‫اونا واسه نجات جون مردم از جون مایه میذارن،
‫و شب و روز زحمت می کشن و خسته میشن.
‫اگه واسه دیدن خانواده هاشون وقت نداشته باشن،
‫این شغل به چه درد می خوره؟
‫مسخره ست.
‫امروزه آدم باید یه شغل راحت با درآمد زیاد داشته باشه.
‫این از همه بهتره.
‫فرزند خلف کسیه که این کار رو بکنه، مگه نه؟
‫چه جوری همچین حرفی می زنی؟
‫چه جوری کادر بیمارستان می تونه همچین حرفی بزنه؟
‫اگه کسی درآمد زیاد داشته باشه،
‫اون چه جور دکتریه؟
‫باورم نمیشه الان همچین حرفی شنیدم.
‫رو به راهی؟ ‫اگه هوا خیلی سرده، ماشین...
‫خوبه.
‫اینجا قشنگه.
‫فکر نمی کردم دیگه ‫همچنین منظره ی قشنگی ببینم.
‫اگه اینقدر برات سخته،
‫چرا کنار پروفسور چا می مونی؟
‫هیچ کس نمی دونه اون کِی به هوش میاد.
‫ببخشید. من نباید همچین حرفی می زدم.
‫چون می ترسم.
‫از اینکه دوباره ولش کنم می ترسم.
‫اولین بار ۱۲ سال پیش ولش کردم.
‫اون موقع یه احمق بزدل بودم.
‫دیگه هرگز ولش نمی کنم.
‫پس سعی دارم شجاع باشم.
‫ولی هر روز می ترسم.
‫قول دادم اونو برش گردونم،
‫ولی متاسفانه نمی تونم.
‫کار خیلی خاصی از دستم ساخته نیست.
‫تو داری...
‫کاری می کنی.
‫همین که کنارشی.
‫تلفن سالن رو هم جواب نمیده.
‫گمونم رئیس چو خیلی عصبانیه.
‫بابابزرگ، مامان مچم رو گرفت.
‫چه جوری درستش کنم؟
‫قبلا این صحنه رو دیدم.
‫پس اون روز هم سئونگ تاک نبود.
‫پروفسور جانگ، شنیدم حالتون خوب نبود.
‫خوبین؟ بهترین؟
‫وقتی خبر رو شنیدم خیلی نگران شدم.
‫دکتر جانگ. چی بهتون گفتم؟
‫یه روز استراحت کردین خیلی بهتر شدین.
‫این روز ها خیلی تلاش کردم کار خوبی انجام بدم.
‫ولی تو کارت اعتباری مشکیت رو یه جای دیگه گذاشتی.
‫اوه، اونو میگی؟ الان دست جای وونه.
‫واسه بودجه ی حمایتی مون.
‫من میذارم بدن و ماشینم رو قرض بگیری.
‫کارتم هم می خوای؟
‫اخاذی هم حدی داره.
‫بگذریم، بابت امروز ممنون.
‫داری ازم تشکر می کنی؟
‫اوه راستی.
‫لباس ها... ۵۸۴ دلار شد؟
‫یا ۵۸۵ دلار بود؟ ‫بگذریم، پول رو بزن به حساب دکتر جانگ.
‫ممنون.
‫چی؟
‫پول چی رو بزنم؟ لباس ها؟
‫من داخل بدن چا یونگ مین نیستم.
‫چا یونگ مین وارد بدن من میشه.
‫می دونم.
‫این غیر ممکنه.
‫ولی امیدوارم حقیقت داشته باشه.
‫حتی اگه فقط یه روز باشه،
‫امیدوارم بتونم اینجور جادویی باهات باشم.
‫اگه خوب درس می خوندم، ‫می رفتم هاروارد.
‫بالا رفتن از این دیوار سخته.
‫سلام، سئونگ تاک.
‫به این زودی بیدار شدی؟
‫اوه، نه. حتما من بیدارت کردم.
‫دقیقا. واسم سوال بود ‫چی اینقدر مهمه...
‫که بعد از چند روز که اومدم خونه منو بیدار کردی.
‫باید لوله های آب رو تعمیر می کردم.
‫آب چند روزه که درست نمیاد .
‫حتما یه جای لوله ها گرفته.
‫اونا گفتن کل لوله باید عوض بشه.
‫- خدایا. ‫- وای خدا. سرده!
‫- بابا. ‫- خدای من.
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫بابابزرگ عزیزم. چرا اونجا وایستادی؟
‫اوه، نه!
‫خدای من. بابا، سر تا پات خیس شده.
‫اگه باهام مشکلی داری، بهم بگو.
‫روم آب نریز.
‫- خدای من. ‫- وای خدا.
‫اونجا واینستا. ‫یه حوله از توی خونه برام بیار. خب؟
‫شلنگ آب... دیوار...
‫- اوه، نه. ‫- سئونگ جو.
‫یافتم!
‫چیه؟ کیه؟
‫چه خبره؟ ‫این موقع اینجا چیکار می کنی؟
‫منم، کو سئونگ تاک. عجله نکن.
‫یه چیزی پیدا کردم.
‫- چی؟ ‫- چی رو پیدا کردی؟
‫- دیوار مانع رو. ‫- چی؟
‫جریان خون مسدود شده رو!
‫چی میگی؟ حرف هات با عقل جور درنمیاد.
‫امواج مغزیت بهبود پیدا کردن، ‫ولی یه چیزی مانع شون بوده.
‫دیوار، رگ خونی، و سئونگ جو!
‫ولی رگ های خونی مسدود بودن،
‫شریان های سینه ای داخلی تحت فشار بودن.
‫اگه رگ های خونی مغز تو هم تحت فشار باشن چی؟
‫مطمئنم ما آزمایشی گرفتیم...
‫معلومه، از رگ های خونیت سی تی اسکن گرفتیم.
‫ولی چیزی پیدا نکردیم.
‫بعدش فقط امواج مغزیت رو چک کردیم...
‫چون اون موقع بزرگ ترین مشکل همین بود.
‫ولی حالا امواج مغزیت بهبود پیدا کردن.
‫- آنژیوگرام! ‫- آنژیوگرام!
‫چی داری میگی؟
‫باید همین الان بریم.
‫- من شروع می کنم. ‫- باشه.
‫تزریق کن.
‫شریان زیرچنبری در ترقوه ی چپش به نظر خوبه.
‫- بیا سرخرگ کاروتیدش رو چک کنیم. ‫- باشه.
‫سرخرگ کاروتید چپ هم به نظر خوبه.
‫اونجا.
‫همونجا.
‫سرخرگ بی نام.
‫سرخرگ بی نام باریک تر شده.
‫پیداش کردیم. همینه.
‫هی، چه جوری فهمیدی؟
‫خب، برخلاف یه بنده خدایی، ‫من نابغه به دنیا اومدم.
‫و نابغه می تونه قانون جاذبه رو...
‫با دیدن افتادن یه سیب کشف کنه...
‫و راهی واسه محاسبه ی ‫چگالی جریان سرریز پیدا کنه...
‫من راهی برای بهبود پروفسور چا از کما پیدا کردم.
‫- چی؟ واقعا؟ ‫- جدی؟
‫- چه جوری پیدا کرده؟ ‫- خدای من.
‫- چه جوری؟ ‫- بیاین تماشا کنیم.
‫این نتیجه ی آنژیوگرام امروز صبحه.
‫اینجا. می بینین که سرخرگ بی نامش باریک شده؟
‫واسه همین جریان خون به مغزش ضعیف بوده،
‫که منجر به از دست دادن هوشیاری شده.
‫متوجهم. بله.
‫چه جوری اینو ندیدیم؟
‫مگه ام آر آی و سی تی اسکن نکردیم؟
‫من اولین سی تی اسکنی که گرفتیم رو چک کردم.
‫ما نتونستیم متوجه ‫جریان ضعیف خون به مغزش بشیم.
‫بعدش اوضاعش مدام در حال نوسان بود.
‫پس نمی تونستیم اینو توی اسکن ها ببینیم.
‫پس امواج مغزی پروفسور چا اخیرا...
‫به خاطر بهبود جریان خون بهتر شدن؟
‫خب، فکر نکنم واسه اون توضیح پزشکی باشه.
‫اتفاقی که افتاده رو ‫نمیشه با نیرو های زمینی توصیفش کرد.
‫در عالمی ناشناخته اتفاق افتاده.
‫- عالمی ناشناخته؟ ‫- چی داره میگه؟
‫- قضیه چیه؟ ‫- چی؟
‫داشت خوب پیش می رفت. چرا خرابش کرد؟
‫کو سئونگ تاک هم نوبره والا.
‫اون متوجه این قضیه شد.
‫بگذریم، داری میگی ‫اگه سرخرگ بی نام پروفسور چا رو درست کنیم...
‫اون ممکنه به هوش بیاد؟
‫چه جوری میشه درستش کرد؟
‫می تونیم سرخرگی مصنوعی بذاریم.
‫می تونیم کل سرخرگ رو جایگزین کنیم،
‫تا بتونیم سرخرگ بی نام رو بهبود ببخشیم ‫تا به جریان یافتن خون کمک کنیم.
‫می تونیم راه امن رو پیش بگیریم و بای پس انجام بدیم.
‫چون اون جوونه،
‫باید عاملش رو برطرف کنیم ‫تا مطمئن بشیم دیگه این اتفاق نیفته.
‫واسه عمل برنامه ریختی؟
‫بله، واسه فردا صبح ساعت ۸ ردیفش کردم.
‫من؟ من پروفسور چا رو عمل کنم؟
‫دکتر کو، چرا با من این کار رو می کنی؟
‫ممنون که توی عمل سئونگ جو کمکم کردی.
‫- چی؟ ‫- می دونستی که توی دردسر میفتی،
‫ولی به حد کافی شجاع بودی ‫که به بیمارم کمک کنی.
‫بعد از اون،
‫- ما با هم سوار یه قایق شدیم. ‫- سوار یه قایق شدیم؟ ‫[کنایه از اتفاق نظر داشتن]
‫من هرگز نمی خواستم سوار اون قایق بشم.
‫و وقتی پروفسور چا به هوش بیاد، ‫شما هم با هم سوار یه قایق میشین.
‫نمیشه من از اون قایق پیاده بشم؟
‫من زود دریازده میشم.
‫خواهش می کنم؟
‫باشه. تو کمک می کنی دیگه، مگه نه؟
‫چی؟ نه.
‫مگه نشنیدی تس چی گفت؟
‫الان نمی تونیم عمل انجام بدیم. ‫نه با وجود مشکل مون.
‫به هر حال تو توی عمل سئونگ جو ترکوندی.
‫بی نقص بود.
‫خطرناک بود. من از بدنت خارج شدم و دوباره وارد شدم.
‫مختصر بود، نه؟
‫می دونی به خاطر همون لحظه ی مختصر ‫من چقدر اضطراب داشتم؟
‫وقتی داشتم لباس می خریدم هم دوباره اتفاق افتاد.
‫حتما پولت رو پس میدم.
‫ممنون.
‫شاید زیاد خریدم.
‫فکر نمی کنی بتونی؟ ‫پس فراموشش کن.
‫نه. معلومه که می تونم. ‫من چا یونگ مین یگانه هستم.
‫گفتی می ترسیدی که به اندازه ی بقیه...
‫واسه نجات بیمارانت مصمم نباشی.
‫همینجوری جون خیلی ها نجات دادی.
‫دکتر دیگه ای هم غیر خودت هست...
‫که برای نجات جونت اینقدر مصمم باشه؟
‫همینجوری بی خیالش میشی؟
‫گفتی میذاری بره بالا ‫تا کاری کنی سقوط کنه و نابود بشه.
‫چرا هنوز داره میره بالا؟
‫کِی سقوط می کنه و نابود میشه؟
‫اون قبلا جاه طلبی نداشت. ‫چرا یهو داره اینقدر سخت کار می کنه؟
‫و این قضیه که اون موهبت داره چیه؟
‫شاید واقعا بدنش تسخیر شده.
‫اون وقت باید مراسم جن گیری برگزار کنیم.
‫واسه چرت و پرت هات خیلی زوده.
‫تو کار نداری؟
‫می خوای بیمارستان رو از دست بدی؟
‫چه جوری هرگز نتونستی ‫پسر عموت که از تو جوون تره رو شکست بدی؟
‫تمام عمرت یه بازنده بودی.
‫- رئیس کو. ‫- من دیگه میرم.
‫فکر می کردم تو هم مثل من از حقت دفاع می کنی.
‫این خیلی اعصاب خرد کنه.
‫چیه؟
‫کی رو عمل کنه؟
‫پس پروفسور چا...
‫کی می خواد عمل رو انجام بده؟
‫خود عمل خیلی سخت نیست.
‫شاید سخت باشه ‫به خاطر اینکه عمل دومه،
‫ولی حتی اگه دست هام بلرزه...
‫تا این حد رو از پسش برمیام. ‫مثل کاری که با سئونگ جو کردم.
‫خطرناک ترین قسمت عمل ‫که نباید اشتباهی رخ بده کجاست؟
‫زمان اتصال سرخرگ بی نامه.
‫موقع بخیه ی نیتیو و گرافت.
‫اگه نیتیو پاره بشه،
‫باید عمیق تر بریم.
‫عمل رو خیلی سخت تر و پیچیده تر می کنه.
‫اگه نتونیم بخیه بزنیم چی؟
‫اون وقت کارم تمومه.
‫رئیس بان تای شیک جراح اصلیه،
‫و دکتر کو سئونگ تاک کمکش می کنه.
‫اون خودش رو عمل می کنه.
‫رترکتور آرمی-نیوی.
‫اونا یه قضیه ای دارن.
‫مطمئنم.
‫کارم خیلی خوبه، نه؟
‫اوایل صورتت رو زخمی می کردم.
‫اون درد داشت؟ شرمنده.
‫واسه این بود که بار اولم بود.
‫من...
‫چیزی یادم نمی مونه.
‫می دونی چرا ریش بیماران کما رو می زنیم؟
‫چون نمی دونیم اونا کِی به هوش میان.
‫واسه اینکه وقتی به هوش اومدن ‫از دیدن چهره شون شوکه نشن.
‫هر اتفاقی که افتاد...
‫و چیز هایی که شنیدم.
‫شاید دوباره عصبانی بشی...
‫وقتی موقع به هوش اومدن منو ببینی.
‫ولی شاید یه خرده دردش کمتر باشه...
‫اگه موقع عصبانیت قیافه ات خوشگل باشه.
‫عیبی نداره.
‫می تونیم دوباره شروع کنیم.
‫مشکلی نیست.
‫این آخرین باریه که برات این کار رو می کنم.
‫از الان به بعد دیگه خودت بکن.
‫می فهمی که منظورم چیه، مگه نه؟
‫شنیدم تو مشکل رو حل کردی . ‫این جایزه اته.
‫ایول. بالاخره یه جایزه گرفتم.
‫گازداره. من شیر رو ترجیح می دادم.
‫من پروتئین لازم دارم.
‫نوشیدنی پروتئینیه. ‫پروتئینت رو تامین می کنه.
‫جدا؟
‫مثل خودمون عالی و پر انرژیه.
‫مراقب حرف زدنت باش.
‫منم این مدت خیلی چیزی نخوردم، ‫واسه همین از این به عنوان مکمل استفاده می کنم.
‫راستی حالا که صحبتش شد، ‫تو خیلی به نظر رو به راه نمیای.
‫چی شده؟ ‫نتونستی بری خونه؟
‫شیفت بودی؟
‫بیشتر میشه گفت از خونه دوری می کنم.
‫واسه جنگ و دعوا آماده نیستم.
‫با کی؟
‫مامانت فهمید؟
‫بعد اینکه عمل پروفسور چا با موفقیت تموم شد...
‫می تونیم به مشکلات من رسیدگی کنیم.
‫واسه عمل فردا حسابی هوشیار باش.
‫چرا باشم؟ ‫من که انجامش نمیدم.
‫بعد فردا دیگه بهم زنگ نزن.
‫آخرین روز این وضعه. راحت میشم.
‫آدم های زیادی هیجان زده خواهند بود،
‫و آدم های زیادی ناامید.
‫تو چی؟ تو چه حسی داری؟
‫خودت چی فکر می کنی؟
‫راستش تو گفتی ۲۰ سال پیش یه چیزی دیدی.
‫چی بود؟ چی دیدی؟
‫اینم بعدا بهت میگم.
‫خدایا. اخیرا ذهنم خیلی درگیر بوده.
‫نمی دونم...
‫باید امیدوار باشم ‫که اون بچه همه چی رو فراموش کنه...
‫و زندگی راحتی داشته باشه ‫یا زندگی درستی داشته باشه، حتی اگه سخت باشه.
‫یه بیمار جدید داریم.
‫فردا عالی عمل کن. خداحافظ.
‫سوار اسکوتر برقی بوده که خورده زمین.
‫من فکر می کنم دنده اش شکسته ‫و ریه اش صدمه دیده.
‫به نظر باید به بخش قلبی ریوی بره.
‫دست سئونگ تاک بهتر شده، نه؟ بهش خبر بده.
‫ولی... سئونگ تاک...
‫من دکتر شیفت رو خبر می کنم.
‫سلام، تس رو ندیدی که...
‫بالاخره پیدات کردم. ‫ستاره ی سهیل شدی.
‫پروفسور چا.
‫ببخشید که دو تا درخواست دارم، ولی...
‫میشه اینو به اون مغازه ی کیک گردو فروشی ببری؟
‫- چی؟ ‫- تو فردا قراره عمل بشی.
‫عالیه. خیلی برات خوشحالم.
‫می دونم واسه این وقت نداری،
‫ولی من عجله دارم.
‫با توجه به اتفاقی که برای هوون گیل افتاد...
‫و بو می یهو غیبش زد...
‫می دونی که اگه من غیبم بزنه، یعنی مردم.
‫من میرم.
‫مدتی میشه غذای خیابونی نخوردم.
‫کجا برم؟
‫ببخشید.
‫پس اون استاد کیک گردو بوده.
‫کمکی ازم ساخته ست؟
‫تعطیلیم.
‫کیک ها هم اصلا فروش نمیره.
‫واسه اینه که مزه شون بده.
‫چی؟
‫طبق این دستور پخت بپزین. ‫مثل برق و باد فروش میرن.
‫و اگه وقت کردین...
‫پسرتون رو بیارین بیمارستان.
‫اون منتظر شماست.
‫قشنگه.
‫سلام. تو کِی اومدی؟
‫خیلی خب. نگران نباش. ‫قبل اینکه به هوش بیای برش می گردونم.
‫عیبی نداره. ‫نیازی نیست برش گردونی.
‫ممنون.
‫ممنون...
‫بابت همه چی.
‫خدایا.
‫خواهش می کنم. وقتی برگشتی...
‫اون اخلاقت رو درست کن.
‫چیه؟ مضطربی؟
‫که موقع عملت مشکلی پیش بیاد؟
‫مضطربی؟
‫پس بسپرش به زنده ها.
‫خب؟
‫ولی خب ...
‫تو می خوای با زندگیت هر کار دوست داری بکنی.
‫کی می تونه جلوت رو بگیره؟
‫خودت گفتی...
‫اینکه به هوش بیای یا نه ‫بستگی به کائنات داره.
‫من اینو جاهای خوب می پوشم.
‫واسه چی اومدیم اینجا؟
‫خدای من. چه گرد و خاکی.
‫هر از گاهی باید یه تمیزکاری بکنی.
‫هنوزم همه چی مثل سابقه.
‫زندگی می تونه خیلی بی مزه باشه.
‫می خوام خودم این کار رو بکنم ‫ولی نمی تونم، پس تو انجامش بده.
‫می خوای اینا رو دستم کنم؟
‫من اینو به هر کسی نمیگم، ‫پس خوب گوش کن.
‫هفته ای یه بار به دست هات برس.
‫واسه خوشگل کردن دست هات نیست.
‫جون بیماران به دست های تو وابسته ست،
‫پس جوری به دست هات برس ‫که به بیماران می رسی.
‫مجبور نیستم اینقدر زیاده روی کنم.
‫هر روز بیشتر از یه بار برو اتاق عمل.
‫یا واسه مشاهده یا واسه کمک.
‫بچه بودی زیاد میومدی اینجا. ‫کاری رو بکن که اون موقع می کردی.
‫اگه زیاد بری اتاق عمل، ‫بهش عادت می کنی.
‫مطمئنم می تونی از پس استرسش بربیای.
‫من کنارت می مونم و کمک می کنم.
‫همونطور که تو کمکم کردی.
‫بذار...
‫لطفت رو جبران کنم.
‫عجیبه. چرا خونیه؟
‫پرستار جانگ!
‫خیلی خب.
‫الان میام.
‫الو؟
‫چی؟
‫چیه؟ چی شده؟
‫مجرای صدری خونریزی داره.
‫نبضش رو به افزایشه ‫ولی فشار خونش رو به کاهشه.
‫اون با اسکوتر خورده زمین.
‫پروفسور جانگ عکس و سی تی اسکنش رو دید...
‫و گفت صبح دنده اش رو درست می کنه.
‫اون چندین دنده ی شکسته داره،
‫ولی قطعات استخوون ‫سرخرگ اصلی رو پاره نکردن.
‫اون خونش رو می کشه تا شبانه بررسی کنه...
‫و صبح عمل کنه.
‫خون قرمز روشنه ‫یعنی سرخرگ اصلی پاره شده.
‫وقتی داشته نفس می کشیده ‫یه دنده پاره اش کرده.
‫بیمار در وضعیت وخیمه. ‫همین الان ببرینش اتاق عمل.
‫سرخرگ اصلیشه. یه دنده پاره اش کرده.
‫چی؟
‫خب حالا چیکار کنیم؟
‫چرا وقت تلف می کنین؟ ‫زنگ بزنین پروفسور ها.
‫به متخصص بی هوشی زنگ بزنین ‫و اتاق عمل رو آماده کنین.
‫به پروفسور ها زنگ بزنین. ‫من یه اتاق عمل رزرو می کنم.
‫چیکار کنیم؟ ‫پروفسور جانگ ۲ ساعت با اینجا فاصله داره.
‫اون وقتش آزاد نیست؟ ‫کسی نمی تونه زودتر بیاد؟
‫پروفسور هان نوشیدنی خورده ‫پس آمادگی نداره.
‫پروفسور کیم یه حوزه ی دیگه ست.
‫مسخره ست.
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫الان نمی تونم بریم عمل کنیم!
‫خودت گفتی اون دو ساعت دووم نمیاره.
‫آخه سرخرگ اصلیه.
‫این عملی سخت و خطرناکه.
‫خب اینم دلیل دیگه ای که باید انجامش بدی.
‫مگه بهت نگفتم که دست هام بی ثبات تر شدن؟
‫اگه دست هام موقع عمل بلرزه چی؟
‫مگه نمی دونی...
‫یه اشتباه توی همچین عملی ‫ممکنه بیمار رو به کشتن بده؟
‫پس عمل خودت چی؟
‫تو هم مگه همین ریسک رو نمی کنی؟
‫اونجا صحبت سر بازی با جون خودمه.
‫حتی اگه من عمل کنم و اشتباهی رخ بده....
‫بگذریم،
‫این جون یه بیمار دیگه ست.
‫چطور می تونیم سر جون یه بیمار دیگه ریسک کنیم؟
‫همچنان اون خون رو ازش بکشین...
‫و بهش خون تازه بدین تا یکی برسه.
‫کسی که داره غرق میشه...
‫می تونه صبر کنه تا تیم نجات برسن؟
‫- چی؟ ‫- بیمار ها که نمی تونن منتظر دکتر بمونن.
‫این حرف خودت بود.
‫کو سئونگ تاک. سئونگ تاک!
‫چرا کسی نیومد؟
‫فشار خونش به ۶ افت کرد.
‫اون خیلی دووم نمیاره. یه کاری بکن!
‫سئونگ تاک، کاری ازت ساخته نیست؟
‫فقط تو می تونی نجاتش بدی.
‫الان رگش جدا شد؟
‫اسکالپل.
‫کوتر.
‫به نظرم قبلا جدا شده.
‫دیگه خیلی دیره، مگه نه؟
‫رترکتور دیور.
‫نخ بخیه ی پرولین ۰-۴.
‫کو سئونگ تاک.
‫خودت رو جمع و جور کن! نخ بخیه.
‫چی؟ اونا دارن چیکار می کنن؟
‫عمل جراحی.
‫بیمار داشت می مرد،
‫و آی سی یو اوضاعش به هم ریخته بود.
‫سرخرگ اصلیش آسیب دیده، ‫و جراحی خیلی سختیه.
‫اونا رفتن و...
‫هی.
‫لعنتی.
‫سئونگ تاک، یه کاری بکن وگرنه اون می میره!
‫کو سئونگ تاک. سئونگ تاک.
‫همونجا واینستا! بهش گیره بزن!
‫همین الان یه گیره بهم بده.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫سئونگ تاک!
‫چرا این اتفاق باید برای من بیفته؟
‫چا یونگ مین، تو سئونگ تاک رو نابود کردی.
‫مطمئن نیستم دوباره رو به راه بشه.
‫نمی خوام دیگه این کار رو بکنم.
‫فقط می خوام دوباره همون زندگی قبلیم رو داشته باشم.
‫من خیلی وقت ندارم. ‫بدون این، من می میرم.
‫شاید حتی قبل اینکه ‫به اتاق عمل بری بمیری.
‫تو بیماری داری ‫که ازت می خوایم عملش کنی.
‫و با یه حرکت اشتباه، ‫ممکنه روی تخت بمیره.
‫داری میگی پروفسور چا رو عمل کنم؟
‫این احتمالا آخرین باره.