‫خیلی داغه.
‫سئونگ چان، جلیقه نجات رو تنت کن!
‫تنت کن.
‫بابا، یه ماهی گنده...
‫سئونگ چان!
‫اکسیژن خونش داره میاد پایین.
‫چی؟
‫چه کار کنم؟ نیاز به احیای قلبی داره...
‫اما پرفسور اوه اینجا نیست.
‫حالا چی میشه؟
‫هی، کو سئونگ تاک! کجا میری؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫[دانشگاه پزشکی یونسانگ]
‫دقیقا علت مرگ چی بود؟
‫کاهش فشار خون ناشی ‫از شکستن دنده...
‫و پارگی شاهرگ.
‫میشه جراح رو مسئول دونست؟
‫نمی تونیم دکتر کو رو سرزنش کنیم چون...
‫فشار خون بیمار افت کرد ‫چون منتظر پرفسور یونگ بودیم.
‫اضطراری بود و مجبور شدیم یه کاری بکنیم...
‫و قبل از اینکه جراحی رو ‫شروع کنیم آسیب وارد شده بود.
‫پس اهمال کاری در درمان نبوده؟
‫هر رزیدنتی در این وضعیت بود...
‫شاهرگ رو می ‍ بست و منتظر می موند.
‫حاضر نمی شد بیمار رو جراحی کنه.
‫اما دکتر کو سعی کرد هر کاری ‫از دستش برمیاد برای نجات بیمار انجام بده.
‫بیمار از فشار خون بالا رنج می برد.
‫شاهرگ آئورتش بزرگ شده بود...
‫و این یعنی از قبل دچار مشکل بود.
‫بگذریم، دکتر کو هر کاری ‫تونست در اون شرایط انجام داد...
‫اوضاع از کنترلش خارج بود...
‫همه تون روشن و شیوا حرف می زنین.
‫آدم فکر می کنه همه دست به یکی کردین.
‫می خواین به خونواده مردی ‫که مرده همینو بگین؟
‫راست میگین. بیمار مرد، ‫و ما باید پاسخگو باشیم.
‫مسئولیت اخلاقی داریم...
‫اگرچه، نمی تونیم اینو ‫اهمال کاری در درمان بدونیم.
‫باید ببینیم حقیقت داره یا نه.
‫اصلا چرا اومدی اینجا، رییس بن؟
‫- ببخشید؟ ‫- نباید توی اتاق عمل باشی؟
‫منظورت چیه جراحی لغو شده؟
‫به جای اینکه به تعویق ‫انداخته بشه به کل لغو شد؟
‫به خاطر اینکه ‫بخش ما توی دردسر افتاده.
‫رییس مون خیلی درگیر شده.
‫نمی دونم چی شده، اما جراحی یونگ مین...
‫پس کی انجامش میدن؟
‫نمی تونم بگم.
‫دکتر کو کجاست؟
‫مسئله اینه، پرفسور...
‫مسئله به سئونگ تاک مربوط میشه.
‫حالا چه کار کنیم؟
‫چطور تونست ما رو ترک کنه؟
‫کو سئونگ تاک! همونجا وایستا.
‫نباید بذاری و بری.
‫سئونگ تاک!
‫کو سئونگ تاک!
‫سئونگ تاک!
‫ای بیشعور...
‫می بینی؟
‫بهت نگفتم مراقب باش؟
‫خدایا.
‫در طول جراحی پرت شدم بیرون.
‫سعی کردم برگردم اما نتونستم.
‫خدایا. چرا وسط ‫جراحی این اتفاق افتاد؟
‫حتی اگه توی بدنش می موندی ‫هم بیمار نمی تونست زنده بمونه.
‫پس وقتی فهمیدی دیگه ‫امن نیست باید دست برمی داشتی.
‫ببین چه کار کردی. ‫نتونستی جلوی خودتو بگیری...
‫که وارد بدنش بشی ‫و بیمار رو جراحی کنی.
‫این بار تصمیم من نبود.
‫چشم هاشو دیدم.
‫شرط می بندم چشم هاش ‫مثل تو شده بوده.
‫اگه اینقدر درمونده بود...
‫باید با مهارت های ‫خودش سعی می کرد بیمار رو نجات بده.
‫می تونست راهی پیدا کنه ‫تا بیمار رو درمان کنه.
‫وقتی برگرده، باید ‫سیم کشی مغزش رو تغییر بدی.
‫مطمئن نیستم برگرده.
‫هر موقع این تجربه ‫رو داشتم، با خودم گفتم...
‫نمی تونم تنهایی انجامش بدم.
‫شاید دکتری نباشم که ‫بتونه مردم رو نجات بده.
‫اما نمی تونم بذارم ‫زیر دست من بمیری.
‫تقصیر منه. هیچ جوره ‫نباید می رفتم توی بدنش.
‫اونوقت...
‫حداقل بیمار زیر ‫دست های اون نمی مرد.
‫خدای من. اگه اینو می دونی...
‫چرا اینجا نشستی و معطلی؟
‫میگی تقصیر منه! ‫الان وقت خوبی برای تنبیه کردن خودته؟
‫اگه می دونی تقصیر توئه...
‫یه راهی پیدا کن که ‫مسئولیت رو قبول کنی.
‫خدایا
‫هم دکتر بزرگ و هم دکتر ‫کوچیک هیچی سرشون نمیشه.ای خدا.
‫جدی میگم. من دیگه...
‫بگذریم. من که میرم.
‫- هی، به سئونگ تاک زنگ می زنه؟ ‫- تلفن مورد نظر خاموش است.
‫- چی گفت؟ کجاست؟ ‫- لطفا...
‫چرا تلفنش هنوز خاموشه؟ ‫بیخیال دیگه پسر.
‫لطفا. گوشی تو جواب بده.
‫- واقعا چرا اون کار رو کرد؟ ‫- تلفن مورد نظر خاموش است.
‫فکر کرد می تونه هر بیماری ‫که میاد زیر دستش رو نجات بده؟
‫دیگه داشت خیلی مغرور می شد.
‫می خواست خودنمایی کنه.
‫و کاملا برعکس شد.
‫چطور می تونی این حرفو بزنی؟
‫اگه اونجا بودی...
‫وایمیستادی و ‫مردن بیمار رو تماشا می کردی.
‫حداقل سئونگ تاک...
‫تمام تلاشش رو برای نجات بیمار کرد.
‫- تلفن مورد نظر خاموش است. ‫- هی.
‫لطفا پیام بگذارید...
‫- بعد از... ‫- می تونی با سئونگ تاک حرف بزنی؟
‫تو هم نمی تونی بگیریش؟
‫هنوزم خاموشه. پیام ها رو هم نمی خونه.
‫ای خدا. اینو از ‫سئونگ تاک انتظار نداشتم.
‫از اتاق عمل رفت بیرون و غیبش زد.
‫خب، ببین چه آشوبی درست کرده.
‫می دونستم که یه ‫روزی توی دردسر می افته.
‫باید بیشتر حواسشو جمع می کرد. ‫خودشو دست بالا گرفت.
‫- همچین بزنم توی دهنش... ‫- مگه دکترها مترسکن؟
‫باید همینطوری وایستیم و تماشا کنیم؟
‫مگه دکترها نباید ‫مشتاق نجات بیمارها باشن؟
‫جدی میگم. هر دکتری حق ‫نجات دادن بیمار رو داره.
‫- هتل ها چی؟ ‫- تمام هتل های سئول رو...
‫گشتیم، اما هیچ اثری ازش نیست.
‫و ماشینش رو هم ‫در پارکینگ بیمارستان ول کرده.
‫پس نمی تونیم ردشو بگیریم.
‫ای وای. از دست اون عوضی. ‫حتی خونه هم نرفته.
‫نرفته خونه؟
‫چون نتونستم پیداش کنم ‫یه سر رفتم خونه.
‫حتما خیلی شوکه شده.
‫اما حداقل باید بره خونه. ‫همه نگرانش شدن.
‫اما نگران نباش.
‫احتمالا به زمان نیاز داره.
‫سئونگ تاک...
‫قوی تر از اونیه که ‫بقیه فکر می کنن.
‫مطمئنم از سرش می افته ‫و به زودی برمی گرده.
‫ممنونم.
‫و نگران جراحی هم نباش.
‫منافع خونواده داغدیده ‫رو در نظر می گیرم...
‫و مسئله رو حل می کنم.
‫همونطور که می دونین، ‫کار من در بیمارستان همینه.
‫سئونگ وون.
‫عموت، پدر سئونگ تاک.
‫می دونی که در تلاش برای نجات...
‫سئونگ تاک مرد، درسته؟
‫بله.
‫بیست سال پیش با ‫یه قایق تصادف کردن.
‫و می دونی که...
‫شرایط عجیبی پیدا کرد ‫و خبر داری که شوکه شد.
‫همه شو یادته، درسته؟ وقتی جوون بود...
‫پسر خیلی شاد و مهربونی بود.
‫و تازه می دونی...
‫مجبور شد...
‫سالها بعد از ‫اون تصادف شرایط رو تحمل کنه.
‫سئونگ وون، می ترسم...
‫سئونگ تاک مثل قبل ‫دوباره پاش سر بخوره.
‫پس چرا پسر عزیزت رو ‫مجبور کردی دکتر بشه؟
‫می دونی توی بیمارستان ها چه خبره.
‫فکر نکردی که ممکنه ‫چنین اتفاقی براش بیافته؟
‫اگه می تونستی جلوشو ‫بگیری خیلی عالی می شد.
‫روشنه فرصت ‫چنین کار رو بهت دادم.
‫درک می کنم چه خبره، اما ‫بازم به جراحی نیاز داره.
‫اگه دکتر کو در دسترس نیست، ‫یه رزیدنت دیگه می تونه انجامش بده.
‫خب، سئونگ تاک باید برای ‫جراحی پرفسور چا باشه.
‫کی اینو گفته؟
‫رییس بن گفته؟
‫راستش باهاش موافقم.
‫یه بیمار عادی که نیست. پرفسور چاست.
‫باید دکتر نابغه مون، سئونگ تاک هم باشه.
‫می دونم دکتر خیلی لایقیه.
‫اما تازه سال اولشه.
‫یه سال اولی معمولی نیست. ‫یه سال اولی حرفه ایه.
‫خب، هیچوقت اینقدر کارش خوب نبوده.
‫اما بعد از عمل پرفسور چا...
‫کاملا یه آدم دیگه شده.
‫از اون موقع شروع کرده...
‫به جراحی های بزرگ و ‫تنهایی این کار رو کرده.
‫همونطور که می بینین، خیلی سخت میشه...
‫مرگ بیمار رو گردن جراح انداخت.
‫وقتی بیمار در شرایط بحرانی بوده ‫واینستاده مردنش رو تماشا کنه.
‫اگه اونو به خاطر این ‫نتیجه سرزنش کنین...
‫که تمام تلاشش ‫رو برای نجات بیمار انجام داده...
‫کارکنان بیمارستان ما و ‫تمام افراد مشغول در این کار...
‫میگن غیرمنطقی...
‫شاید باعث برداشت بدی بشه.
‫پاتو از گلیمت درازتر نکن.
‫براساس دانش پزشکی ‫خودت و قوانین نتیجه گیری کن.
‫و بیمارستان هزینه ‫درمان و...
‫مراسم سوگواری رو میده.
‫و تا جایی که بتونیم برای ‫خونواده داغدیده جبران می کنیم.
‫چشم، قربان.
‫رفتار دکتر کو رو می خواین چه کار کنین؟
‫بهم گفتین ببینم میشه چه کار کرد.
‫حرفه ش به پایان رسیده. ‫نیازی نیست کاری انجام بشه.
‫فقط باعث شایعه پراکنی میشه. فراموشش کن.
‫خودش گذاشته رفته و ‫هیچوقت برنمی گرده.
‫درسته. نباید برگرده.
‫وقتی نامه ی استعفاش رو بده...
‫خیلی سریع باید کارهاش انجام بشه.
‫باد سری رو پشتم ‫حس کردم. فکر کنم اینجایی.
‫خوبه. می تونی حضورم رو حس کنی؟
‫پس پنجره رو باز کن و بپر...
‫قبل از اینکه خودم هلت بدم.
‫از این فرصت برای ‫بیرون کردن پسرعموت استفاده کردی؟
‫با توجه به سابقه ناراحتی که داره...
‫فکر می کنی می تونی ‫به این راحتی از شرش خلاص بشی؟
‫کار من نبود.
‫تو سئونگ تاک رو نابود کردی، چا یونگ مین.
‫چی؟
‫می دونی که من کاری باهاش نکردم.
‫تو بودی که حرفه شو نابود کردی.
‫جدی میگم. تو باید بدونی کی دست برداری.
‫باهاش چه کار کردی؟ ‫خیلی شکننده بود.
‫بیا روراست باشیم. من قصد ‫نداشتم چنین اتفاقی بیافته.
‫چون بدشانس بودی این ‫اتفاقات افتاد. چرا اینقدر...
‫اصرار داری منو مقصر بدونی؟
‫و سئونگ تاک رو قربانی خودت کردی.
‫نمی دونم چرا...
‫مدام اصرار داری ‫این جراحی ها رو انجام بدی...
‫یا چه سودی ازشون می بری.
‫اما برای نجات خودت از ‫سئونگ تاک سواستفاده کردی.
‫و اگه کافی نبوده...
‫خودش رو هم نابود کردی.
‫الان حس بهتری داری؟
‫نه.
‫نابود شدم.
‫نمی دونستم که چنین ‫داستان غم انگیزی داره.
‫نگرانم.
‫خیلی ضعیف شده. ‫نمی خوام از این ضعیف تر بشه.
‫ناامیدم چون می خوام ببینمش، ‫اما نمی تونم از اینجا برم.
‫خدایا.
‫دارم چه کار می کنم؟ ‫با خودم حرف می زنم...
‫اما ببین، اشتباه می کنی.
‫کی گفته من حرفه شو نابود کردم؟
‫چیزی براش تموم نشده. تو چی می دونی؟
‫فکر می کنی از من بهتر می شناسیش؟
‫گفتی باید دکتر کو باشه ‫تا عمل پرفسور چا انجام بشه.
‫بله. شنیدی؟
‫فکر کنم شنیدی. خب، بذار برات توضیح بدم.
‫می دونم تازه سال اولشه. ‫اما بهترین رزیدنت ماست.
‫شاید باورش سخت باشه ‫چون هیچوقت کارشو ندیدی.
‫پس از نزدیک عملکردش ‫رو در اتاق عمل دیدین؟
‫معلومه که دیدم. ‫بارها عملکردش رو دیدم.
‫نباید جلوی بقیه در موردش حرف بزنم.
‫اما وقتی دکتر کو اولین ‫جراحیش رو انجام داد...
‫همه توی اتاق عمل شوکه شده بودن.
‫فکر کردیم که یه روح ما رو تسخیر کرده.
‫یا فکر کردیم یه روح ‫دکتر کو رو تسخیر کرده.
‫اگه فقط یه بار اتفاق می افتاد، ‫در موردش حرف نمی زدیم.
‫خدایا. شروع کرد به جراحی های ‫بیشتر و بیشتر، مدام بهتر و بهتر شد.
‫خدایا. انگار از طرف خدا بهش کمک می شد.
‫سحرآمیز و مرموز بود.
‫واقعا باورمون شده بود ‫پای یه موجود فراطبیعی در میونه.
‫و مطمئن بودیم که دکتریه که ‫جهان بهش استعداد ذاتی داده.
‫دکتر کو برای جراحی پرفسور چا داوطلب شد؟
‫البته. کاری که کرد بیشتر ‫از کار یه داوطلب بود.
‫ازمون خواست که قبول کنیم ‫و این جراحی رو تایید.
‫دکتر کو تمایل شدیدی ‫برای نجات پرفسور چا داره.
‫مطمئنم می دونین که اون بود ‫که راه حل رو پیدا کرد.
‫فکر کنم بهتره یکم دیگه براش صبر کنیم.
‫وقتی زمان به سر اومد، ‫مجبور میشیم خودمون انجامش بدیم.
‫و مطمئنم که از پسش برمیام.
‫اما به این فکرم که...
‫بهترین دکتر روی پرفسور چا عمل کنه.
‫پرفسور چا رو به عنوان همکار ‫کوچیکترم دوست دارم و بهش احترام میذارم.
‫و دارین همچین کاری می کنین؟
‫- چی؟ ‫- نمی تونم اینقدر صبر کنم.
‫اگه به دکتر کو نیاز دارین، ‫هر چی زودتر بیارینش.
‫وگرنه از یکی دیگه می خوام.
‫دکتر کو...
‫برمی گرده.
‫خیلی مرموزه و شاید متوجه نشه، ‫اما از یه چیز واقعا مطمئنم.
‫اون بیشتر از هر کسی برای ‫جون آدم ها ارزش قائله.
‫برای همین در تمام این ‫مدت ما رو شرمنده کرده.
‫پرفسور چا، تو اینجایی؟
‫صدامو می شنوی؟
‫اگه می شنوی، یه نشونه ای بده؟
‫ببخشید.
‫قبل از اینکه بیام تو در زدم، اما...
‫اشکالی نداره.
‫دکتر اوه سو جونگ، درسته؟
‫منو می شناسین؟
‫چند بار توی اورژانس دیدمت.
‫با دکتر کو دوستی، درسته؟
‫راستش می خواستم بیام دیدنت.
‫امکانش هست باهاش تماس بگیری؟
‫نه، هنوز نه.
‫گفتم شاید باشی.
‫اما برای چی اومدی اینجا؟
‫درسته.
‫غذا خوردین؟
‫نمی دونستم چی دوست دارین...
‫برای همین رفتم و ‫سریع همه چی خریدم.
‫فکر کنم قیافه م طوریه ‫که میگه بهم غذا بدین.
‫- ببخشید؟ ‫- هر وقت دکتر کو منو می دید...
‫می گفت غذا خوردی یا نه.
‫فکر کنم سئونگ تاک ‫عادت داشته براتون غذا بیاره.
‫هیچوقت این کار رو نکرده بود.
‫چه پسر خوبیه.
‫همیشه غذای گرم و سوپ می فرستاد.
‫نمی دونم از کجا می دونست.
‫که اینطور.
‫اون غذای آبکی نمی خوره ‫چون خیلی زود سیرش می کنه...
‫اما می دونه شما چی دوست دارین.
‫چه پسر خوبی.
‫حتی منم هیچوقت باهاش سوپ نخوردم.
‫امروز اومدی به جای دکتر کو بهم غذا بدی؟
‫مسئله اینه...
‫حس کردم باید یه کاری بکنم.
‫هیچ کاری نکردم آدم رو دلسرد می کنه.
‫نمی تونم کاملا جای اونو بگیرم...
‫اما این کار رو می تونم بکنم.
‫حس کردم کاری که ‫می خواد براش انجام بده...
‫بهترین راه برای آروم کردنشه.
‫امیدوارم دعوام نکنه که ‫اینطوری براتون غذا اوردم.
‫دکتر کو دوست خیلی خوبی داره.
‫اصلا.
‫چقدر خجالت آوره، دکترهای جوونتر از من...
‫نگرانم شدن.
‫به خاطر غذا خیلی ممنونم.
‫دکتر کو گفت...
‫باید قوی باشم تا به ‫پرفسور چا قدرت بدم.
‫حرفشو باور می کنم، پس ‫می خوام قوی باشم.
‫دیگه نگران من نباش.
‫به جاش نگران دوستت باش.
‫دکتر کو در زمانی که دردسر ‫داشت خیلی بهم کمک کرد...
‫اما همونطور که می بینی، برام ‫سخته که مراقب یه نفر باشم.
‫باشه، حتما.
‫پس بیا از غذا لذت ببریم و قوی بشیم.
‫باشه.
‫- لذت ببرین. ‫- به نظر خوشمزه س.
‫رفیقم سئونگ تاک دوست خوبی داره.
‫دینم بهش مدام زیاد و زیادتر میشه.
‫آدمی که داره غرق میشه صبر ‫می کنه تا تیم نجات از راه برسه؟
‫- چی؟ ‫- بیمار که نباید منتظر دکتر بمونه.
‫وقتی بچه بودم ترسناک بود.
‫خیلی می ترسیدم.
‫فقط هشت سالم بود.
‫الان تنهایی کجا رفته؟
‫مدتی میشه که توی ‫خونه غذا نپختم.
‫اگه می دونستم باید آشپزی ‫کنم حتما تمرین می کردم.
‫[مرکز پزشکی دانشگاه یونسانگ]
‫چرا هیچ تازه واردی نیومده؟ ‫همه ش خمیازه می کشم.
‫به هون جیل گفتم منتظرم ‫بمونه، اما خیلی زود رفت.
‫چی؟
‫عزیزم.
‫شنیدی؟
‫های جین داره برای سخنرانی ‫در دانشگاه ها درخواست میده.
‫جی وون اولین امتحان استادی در ‫حومه شهر رو قبول شده.
‫همین چند روز پیش بیدار شد.
‫عیبی نداره. خیلی ‫زود می تونی بهشون برسی.
‫میگن در عرض دو هفته می تونی بری خونه...
‫تا اون موقع سخت تلاش کن ‫و تا بهار آینده پایان نامه تو تموم کن.
‫مامان، دارم درس می خونم.
‫میشه حرف نزنی؟
‫چی؟ اینا رو میگم...
‫چون شاید نگران و مضطرب ‫باشی که عقب افتادی...
‫در حالی که دوستات ‫دکترا گرفتن و پرفسور شدن.
‫مگه من گفتم...
‫می خوام دکترا بگیرم یا پرفسور بشم؟
‫این رویای توئه.
‫تویی که نگرانی دخترت ‫شاید دکترا نگیره.
‫عالیه. بله.
‫خدایا. چی به سرت اومده؟
‫از عوارض بعد از عمله؟
‫این کتاب رو برام اوردی؟
‫از کجا اوردیش؟ از کجا می دونستی؟
‫این کتاب تو نیست؟
‫کتاب هاتو از آپارتمانت اوردم.
‫سو می اوردش؟
‫چرا قایم میشی؟ یه روحی.
‫حتما تازه وارد اوردش.
‫هیچوقت تمومی نداره.
‫حالا کجا گذاشته رفته؟
‫هنوز درخواست منو کامل نکردی.
‫تای هیون. اینجا چه کار می کنی؟
‫با چه جراتی اومدی اینجا؟
‫عزیزم. حالت چطوره؟
‫ببخشید که زیاد نمیام.
‫جون یونگ با دوستهاش ‫رفت بسکتبال تماشا کنه.
‫بازیکن مورد علاقه ش بازی ‫می کنه و از این حرفها.
‫گفت بهت بگم متاسفه.
‫گفتش که حتما دفعه ی بعد میاد دیدنت.
‫که اینطور.
‫عیبی نداره. مطمئنم ترجیح ‫میده بازیکن مورد علاقه شو ببینه...
‫تا بابای مریضش رو.
‫دیدن من براش دردناکه.
‫حتما سرت خیلی شلوغه. ‫لازم نیست مدام بهم سر بزنی.
‫خیلی عالیه.
‫همینطوری درستش کردم ‫و مزه ش شبیه دست پخت تو شد.
‫جون یونگ خوشحاله چون ‫شبیه دست پخت تو شده.
‫به محض درست شون می کنم به فروش میره.
‫با این سرعت خیلی زود پولدار میشیم.
‫خوبه. خدای من. خیالم راحت شد.
‫خیلی راحت شد.
‫به هر حال، اینو نوشتی ‫و یه جایی گذاشتیش؟
‫به نظر شبیه دست خط تو نیست.
‫اینو از کجا اورد؟
‫باید زودتر بهم می دادیش.
‫یا باید زودتر بهم یاد می دادیش.
‫اینطوری مجبور نمی شدیم مغازه رو ببندیم.
‫نمی خواستم مجبورت ‫کنم کار سختی انجام بدی.
‫می خواستم خودم انجامش بدم.
‫کار کردی...
‫روز و شب از انگشت هات کار کشیدی...
‫و کلی زحمت کشیدی ‫تا به اونجا برسی.
‫متاسفم...
‫از دستش دادم.
‫منم که باید متاسف باشم...
‫چون کاری کردم اینطوری رنج بکشی.
‫واقعا متاسفم.
‫بگذریم، اون یارو بامزه بود.
‫گفتش پسرمون رو بیارم ‫چون تو منتظری.
‫چه آدم فضولی بود.
‫می خواستم ازش تشکر کنم...
‫اما امروز رفته مرخصی.
‫تازه وارد اینو گفت؟
‫از طرف تو ازش تشکر می کنم.
‫هی. اینم از مبارز ما.
‫خیلی وقته ندیدمت، دکتر آن.
‫چی شده؟ باز چه نقشه ای کشیدین؟
‫چرا می خواستین منو ببینین؟
‫باید برگردی سر کار.
‫- ببخشید؟ ‫- بله، دکتری به خوبی اون...
‫نباید زیاد بیکار بمونه.
‫شنیدم که دست های دکترها اگه ‫مدت زیادی کار نکنه، فرسوده میشه.
‫راست میگن؟
‫یکی از دکترهای ما یهو ناپدید شده...
‫اونم قبل از یه جراحی مهم...
‫و تو به جای اون باید یه بیمار رو عمل کنی.
‫یه بیمار باید جراحی بشه؟
‫چه جور...
‫- چا یونگ مین. ‫- چی؟
‫می خوای پرفسور چا رو عمل کنم؟
‫مگه مهمه بیمار کیه؟
‫چیزی که مهمه عمله.
‫چی...
‫یکی از بیماران ما ‫به تازگی روی میز جراحی مرد.
‫همه میگن...
‫گریزناپذیر بوده و ‫موقعی اتفاق افتاد که دکتر...
‫با تمام توان سعی کرد بیمار رو نجات بده.
‫و گاهی در طول جراحی...
‫اتفاقی می افته و بیمار همینطوری می میره.
‫درسته؟
‫منابع انسانی به زودی ‫تو رو سر کار برمی گردونه.
‫زود برگرد و اولین ‫جراحی رو با موفقیت انجام بده.
‫چرا اینجا همچین حرفی رو می زنی؟
‫چرا؟ می ترسی الان زیر نظرمون داشته باشه؟
‫اگه داشته باشه چی؟ ‫چه کار می تونه بکنه؟
‫سئونگ تاک رفته.
‫اون چیه؟
‫اینو میگی؟
‫این...
‫یه هدیه برای دکتر آن ‫که تازه برگشته سر کار.
‫وقتی جراحی رو تموم کردی، ‫اینو با هم باز می کنیم.
‫مثل دفعه ی قبل گند نزن.
‫یه بار انجامش بده ‫و بدون شکست، باشه؟
‫می دونی این چقدر کمیابه، مگه نه؟
‫- خیلی کمیابه. ‫- سلیقه خوبی داری.
‫[آپارتمان ریار، بلوک 102، واحد 4202]
‫این آپارتمان پرفسور چاست.
‫انگار دکتر کو گاهی میره اونجا.
‫حس کردم شاید اونجا باشه.
‫که اینطور.
‫اگه پیداش کردی، میشه ‫بهش بگی می خوام ببینمش؟
‫می خوای یه چیزی ازش بپرسم.
‫ببخشید.
‫اینجا چه کار می کنی؟ ‫از کجا فهمیدی؟
‫اومدم تو رو ببرم.
‫بیا بریم.
‫چرا اینقدر طولش...
‫میشه بیای بریم؟ ‫کارآموزم و سرم شلوغه.
‫دکتر یانک تو رو ‫فرستاد یا پرستار یونگ؟
‫دکتر جانگ.
‫بهم گفت اگه کاری که گفتم ‫رو نکردی حسابی کتکت بزنم.
‫از کجا می دونه مشتم خیلی قویه؟
‫شنیدم همه چی حل شد.
‫فقط کافی بود من برم ‫تا همه چی حل بشه.
‫توی اتاق نشیمن نامه ی استعفام رو گذاشتم.
‫میشه به جای من تحویلش بدی؟
‫خسته شدم از بس تلفنم زنگ خورد.
‫این خوبه؟
‫هیچکدوم از لباس های ‫اینجا اندازه م نمیشه.
‫ازت خوشم می اومد. می دونستی؟
‫چی؟
‫وقتی با اون لباس ‫سفید با عجله اینطرف و اونطرف میری...
‫وقتی یه بیمار رو ‫نجات میدی و لبخند می زنی...
‫خیلی باحال و هیجانزده بودی.
‫وقتی اونطوری می دیدمت ‫قلبم به تپش می افتاد.
‫بابابزرگم از دیدنت خیلی خوشحال می شد.
‫گاهی این فکر به سرم می زنه.
‫چرا از بابابزرگت میگی؟
‫من که هیچوقت ندیدمش.
‫گفتی مرده.
‫مرده. بیست سال قبل.
‫اون موقع مرد...
‫اما با مرگش یه ‫بچه رو نجات داد.
‫برای همین خیلی ناراحتم...
‫که می بینم اون بچه ‫اینطوری رفتار می کنه.
‫چی داری میگی؟
‫باید برم یه جایی.
‫یکم اینجا استراحت کن و بعد برگرد.
‫می بینمت.
‫می دونی جراحی پرفسور چا ‫عقب انداخته شده، مگه نه؟
‫منتظره، اما مطمئنم خودت می دونی.
‫بیمارستان پر از دکتره. ‫از پسش برمیان.
‫پرفسور جانگ هم منتظرته.
‫می خواد یه چیزی ازت بپرسه.
‫فکر نکنم دیگه مجبور ‫باشم ببینمش.
‫همین الان گفتم ‫ازت خوشم میاد، عوضی.
‫باید بگیرم بزنمش؟
‫عقلتو از دست دادی؟ ‫می خوای من چه کار کنم؟
‫وقتی نمونده.
‫عقلتو از دست دادی، اما بازم...
‫منو چی فرض می کنی؟
‫یه روح با کلاسم ‫که کار درست رو انجام میده.
‫در مورد سئونگ جو هم کمک کردی.
‫فکر می کنی این ‫با اون دفعه فرقی نداره؟
‫و به هون جیل.
‫نمی خوام کمک کنم. اینقدر نگو!
‫پس اون روز...
‫چرا توی اتاق عمل بودی؟
‫چی؟
‫همونجا واینستا! ببندش!
‫حتما باید گذشته رو کند و کاو کنی؟
‫اگه زودتر اومده بودی...
‫بیمار زنده می موند؟
‫چی داری میگی؟
‫شاید 20 سالی باشه که اینجام...
‫اما من یکی دیگه رو عمل کنم؟
‫پس اون روز، تو بودی ‫که بدنم رو دستکاری کرد؟
‫همون 12 سال پیش.
‫از اون موقع چندین بار...
‫ازم استفاده کردی تا ‫بیمارانی رو نجات بدی.
‫دکتر بودی، یه جراح قلب.
‫مهارت داری...
‫و بهم بدهکاری.
‫درست حساب و کتاب کردی؟
‫بهت بدهکارم؟ برعکسش نیست؟
‫جراحیم داره شروع میشه.
‫وقتی رفتم توی اتاق عمل...
‫می میرم.
‫احتمالش هست حتی...
‫قبل از اون بمیری.
‫این بار...
‫دوست دارم تو...
‫در زندگی و مرگ من دخیل باشی، دکتر.
‫پسرم.
‫می دونی چقدر نگران شدم؟
‫برای همین اومدم. ‫چون نمی خوام ناراحت باشی.
‫بذار خوب نگاهت کنم.
‫خوب غذا می خوری؟
‫تا حالا دیدی من غذا نخورم؟
‫می دونی که فقط ‫بهترین غذاها رو می خورم.
‫چرا نمیای خونه؟
‫کجا موندی؟
‫یه مخفیگاه هست که ‫بابابزرگ ازش خبر نداره.
‫اونم نگرانته.
‫می دونی که...
‫در ظاهر نشون نمیده...
‫اما تو رو خیلی دوست داره.
‫می دونم.
‫همینطور می دونم برای ‫دفاع از من کلی رنج کشیدی...
‫بابابزرگ وانمود می کنه ‫به من اهمیتی نمیده.
‫اصلا خوشم نمیاد...
‫اما به نظر میاد مجبوری ‫دوباره این کار رو بکنی.
‫باید یه چیزی بهت بگم.
‫گرسنه م.
‫میشه اول سفارش بدیم؟
‫زیادی غافلگیر نشو. ‫و زیادی هم گریه نکن.
‫حالم خوبه.
‫خوب میشم.
‫این کار رو نمی کنم تا بمیرم.
‫می خوام زنده بمونم.
‫زنده بمونم و پیش تو برگردم.
‫- الو؟ ‫- از اورژانسم.
‫باشه.
‫می خواد چه کار کنه که ‫مجبورم کرده این کار رو بکنم؟
‫بگذریم. برام مهم نیست.
‫غذای اینجا خوشمزه س.
‫بازم بیایم اینجا.
‫مامان.
‫منو یاد اون روز میندازه.
‫فکر کنم ده سالت بود.
‫با یه لبخند بزرگ اومدی پایین.
‫گفتی مامان گرسنه مه. صبحونه می خوام.
‫همینو گفتی.
‫گفتی چقدر خوشمزه س. ‫دوباره برام درست کن.
‫اینم گفتی.
‫از اون روز...
‫وانمود کردی همه ‫چیزو فراموش کردی...
‫و طوری رفتار کردی که انگار خوبی.
‫با صدای بلندتر خندیدی ‫و بیشتر شبیه یه بچه رفتار کردی.
‫انگار سعی داشتی بیشتر ‫شبیه بچه یه خونواده پولدار رفتار کنی.
‫می دونم این کار رو برام کردی.
‫فکر کردی به خاطر تو شوهرمو از دست دادم.
‫پس می خواستی از طرف ‫پدرت هم منو بخندونی.
‫منو خیلی خوشحال کردی.
‫و خیلی دلم شکست...
‫چون می دونستم...
‫خیلی برام تلاش کردی.
‫می دونم که هیچ علاقه ای به بنیاد نداری.
‫احتمالا فکر می کنی ‫من این پست رو گرفتم...
‫تا جای پدرت باشم و ‫می خوام این پست به تو برسه.
‫و می دونم این کار رو برام می کنی.
‫اما مجبور نیستی ‫این کار رو بکنی، پسرم.
‫برای من زندگی نکن.
‫برای خودت زندگی کن.
‫هر کاری می خوای با زندگیت بکن.
‫اینطوری خوشحالتر میشم.
‫برای بخش مغز ‫و اعصاب هیچ بیماری نداریم.
‫فکر کنم اشتباه شده.
‫بله، پرستار یونگ.
‫چی؟
‫چی شده؟
‫از پوست آب میاد بیرو.
‫- برام دستگاه اشعه ایکس سیار بیار. ‫- باشه.
‫از اتاق ویژه 9101 زنگ می زنم.
‫یه دستگاه اشعه ‫ایکس سیار بیارین.
‫به محض اینکه بهم ‫زنگ زدین اومدم اینجا.
‫اما تخت سرش رو کج کرده بود.
‫به نظرم عجیب اومد. ‫برای همین بلافاصله بلندش کردم.
‫چرا؟
‫قبل از اینکه برم تخت رو چک کردم.
‫[تماس ناموفق از طرف مامان]
‫[تماس ناموفق از طرف برادر جای وون]
‫[لطفا گوشی تو جواب بده. مشکلی...]
‫لطفا گوشی تو جواب بده.
‫پرفسور چا مشکل پیدا کرده!
‫پرفسور چا چش شده؟
‫هی، چرا جواب تماسم رو نمیدی؟
‫آقا، منو زودتر به مرکز ‫پزشکی دانشگاه یونسانگ برسونین.
‫شب چطوری خواب تون می بره؟
‫رییس جانگ کافی نبود؟
‫سعی کردی پرفسور چا رو هم بکشی؟
‫منظورت چیه؟
‫چی؟ ترسیدی که ‫پرفسور چا جراحی بشه؟
‫چون وقتی بیدار بشه دستت رو میشه؟
‫بازم چطور تونستی ‫این کار رو بکنی؟
‫فکر کردی متوجه نشدم؟
‫می خوای بدونی چرا وقتی همه ‫چیزو فهمیدم چیزی نگفتم؟
‫چون ممکن بود به پرفسور چا هم آسیب بزنی.
‫می خواستم نجاتش بدم.
‫برای همین در امان نگهش داشتم.
‫خوب بهش گوش کن.
‫اگه اتفاقی براش بیافته...
‫نمیذارم شماها قسر در برین.
‫پیام منو به اون آشغال هم برسون.
‫اگه دوباره به پرفسور چا نزدیک بشه...
‫تا آخر دنیا هم شده دنبالش ‫میرم و نابودش می کنم.
‫می کشمش.
‫فهمیدی؟
‫هی.
‫برگشتی، کو سئونگ تاک.
‫پس مجبورم جون خودمو به ‫خطر بندازم تا تو رو دوباره ببینم.
‫نگاش کن. اون لباس برام آشناست.
‫چیه؟ نگرانی که الان مرده باشم؟
‫همونطور که می بینی، حالم خوبه.
‫دیوونه شدی؟ ‫عقلتو از دست دادی؟
‫چطور تونستی اینقدر احمق باشی؟ ‫نزدیک بود بمیری!
‫چه چاره ای داشتم؟ اینجا نبودی.
‫بدون تو، هیچ کاری از دستم برنمی اومد.
‫و چیه؟ چی سر افتخاراتت اومد؟ بچه ی لوس.
‫اگه حتی جراحی موفقیت آمیز ‫هم بود، بیمار زنده نمی موند.
‫احتمالا نمی دونستی...
‫اما حتی قبل از اینکه جراحیش ‫کنیم، رگش پاره شده بود.
‫خیلی دیر شده بود.
‫تقصیر تو نبود. پس...
‫ممکن بود تو جاش باشی.
‫ممکن بود تو رو بکشم.
‫اگه سر جراحی تو پیش بیاد چی؟
‫حتما بد در موردت قضاوت کردم.
‫فکر کردم که اگه بهت ‫آموزش بدم، دکتر به درد بخوری گیرم میاد.
‫فکر کنم در موردت اشتباه کردم.
‫فقط به فکر اینی که ‫بعدش از اینجا فرار کنی؟
‫برای اینکه دکتر بهتری ‫نشی خودتو به آب و آتیش نزدی؟
‫ترسیدی که ممکنه یکی رو بکشی؟
‫- پرفسور چا... ‫- دکترها...
‫همیشه از پایان ‫یه جراحی خوشحال نیستن.
‫فکر می کنی دکترها ‫همیشه حق دارن بگن...
‫جراحی موفقیت آمیز بود.
‫نگران نباشین.
‫همین فکر رو می کنی؟
‫مگه دکترها خدان؟
‫نیستیم. برای همین...
‫باید تمام تلاش مون رو بکنیم...
‫و امیدواریم...
‫بیمارهایی که نجات میدیم ‫از بیمارهایی که از دست میدیم بیشتر باشن.
‫فقط می تونیم به این آرزو زنده باشیم.
‫خدایا.
‫هر بار که یه بیمار ‫رو از دست بدی، فرار می کنی؟
‫خودتو در یه اتاق زندانی ‫می کنی انگار دنیا به آخر رسیده؟
‫گریه و زاری می کنی؟
‫اگه چنین رفتاری می خوای بکنی، ‫دکتر شدن رو فراموش کن.
‫بزدلی مثل تو لیاقت ‫پوشیدن اون لباس سفید رو نداره.
‫دست گرم کنی که بهت دادم رو برگردون.
‫کی گفت قرار بوده اینجا بمونم؟
‫کی هستی که منو قضاوت کنی؟
‫چرا زندگی مو بهم ریختی ‫در حالی که کاری باهات نداشتم؟
‫حتی وقتی بیدار بشی یادت هم نمیاد.
‫چرا باید این وضع رو تحمل کنم؟
‫چرا باید با تو قاطی بشم ‫و این سختی رو تحمل کنم؟
‫پشیمونی؟
‫یا از من خسته شدی؟
‫چیه؟ گفتی تا وقتی ‫بیدار بشم اینجا می مونی.
‫آره. خسته شدم.
‫از بیمارستان، بیمارها...
‫و تو خسته شدم ‫که بدنم رو بهت قرض بدم!
‫خسته شدم از بس به این فکر ‫کردم چطوری باید زندگیم رو بگذرونم.
‫از همه چی خسته شدم!
‫می خوام تمومش کنم.
‫می خوام به زندگی قدیمیم برگردم.
‫خدایا.
‫با عجله اومد اینجا، ‫نگران بود که نکنه بمیری.
‫و تو جونت رو به خطر انداختی ‫تا بتونی اونو برگردونی.
‫چه زوج باورنکردنی.
‫درک می کنم که می خواستی ‫کمکش کنی از این دوران بگذره.
‫چرا اینقدر بهش سخت گرفتی؟
‫می تونستی اول آرومش کنی.
‫بهم گفتی که باید ‫مغزشو دوباره سیم کشی کنم.
‫از کی تا حالا به حرف من گوش میدی؟
‫چرا اون روز وارد بدن من شدی؟
‫همون روز در 12 سال پیش.
‫بهت که گفتم.
‫چشم هات مثل اون بود.
‫بس کن!
‫اینجا بیمارستانه. ما دکتریم.
‫اگه ما از بیمار دست بکشیم، کی...
‫فکر کنم میشه گفت اون ‫چشم ها منو از خود بیخود می کنن.
‫چنین قدرت جادویی داریم؟
‫درسته. به خاطر همین روی ‫چشم هاش شرط می بندم.
‫هنوزم تمام فکر و ذکرش پزشکیه.
‫می بینم فقط تصمیم ‫گرفتی روی اون کلمات تمرکز کنی...
‫تو هم تا خرخره گیری.
‫خب، زاویه، حجم و زمانبندی.
‫بعد از کلی محاسبه ‫بدنش رو تسخیر کردی. درسته؟
‫- خدایا. ‫- جراحی که نبود.
‫هی، شانس اوردی که بلافاصله پیدات کرد.
‫به علاوه، حتی منم ‫نمی دونم چه اتفاقی قراره بیافته...
‫چون اولین بارم بود.
‫به خودم قول دادم هرگز بدن ‫یه آدم شرور رو تسخیر نکنم.
‫خدایا. واقعا وحشتناک بود.
‫چرا می خندی؟
‫چه بد شانسی!
‫کجایی؟
‫فکر کردم که جراحی و زودی بیدار میشه.
‫حالا چی؟
‫تقصیر منه.
‫اون روز نباید تنهاش می ذاشتم.
‫تقصیر منه.
‫گرسنگی بکشی، خودم می کشمت.
‫اگه بدونی چی به صلاحته، ‫گوشی تو روشن نگه میداری.
‫پرفسور چا...
‫خوشبختانه دچار عفونت خونی نشد. ‫مشکل تنفسی داره.
‫باید تا دو هفته بهش ‫آنتی بیوتیک بدیم و مراقبش باشیم.
‫جراحیش بدون شک تا ‫وقتی به طور کامل خوب بشه عقب می افته.
‫ببخشید. واقعا ببخشید.
‫اما سی جین، من دکترم.
‫دکتری که دیوونه شده...
‫چون خیلی مریضه نمی تونه هیچ کاری بکنه.
‫دکتری که...
‫می خواد هر کاری بکنه ‫تا نجات پیدا کنه.
‫نمیذارم این بیمار اینطوری بمیره.
‫قسم می خورم نجاتش بدم.
‫نجاتش میدم و...
‫می فرستمش پیش تو.
‫قول میدم.
‫هی. سئونگ تاک، یه کاری بکن.
‫زیاد دوام نمیاره.
‫دکترها خدا نیستن.
‫برای همین...
‫تمام تلاش مونو...
‫می کنیم.
‫به این امید که...
‫بیماران بیشتری رو نجات بدیم.
‫با قلبی ناامید.
‫[برادر جای وون]
‫چه خبر؟ اتفاقی برای پرفسور چا افتاده؟
‫بله، افتاده.
‫دارن می برنش یه بیمارستان دیگه.
‫چی؟
‫پرفسور جانگ یهو گفت ‫می خواد یه جای دیگه درمانش کنه...
‫و یه جای دیگه جراحیش کنه.
‫حتما از اتفاق دیروز هنوز توی شوکه.
‫رییس فعلا اینجا نیست.
‫چرا وقتی برگرده در موردش ‫باهاش حرف نمی زنین؟
‫نه، نیازی نیست.
‫تا جایی که تونستم صبر کردم. ‫نمی تونم به اینجا اعتماد کنم.
‫یه بیمارستان پیدا کن تا ‫همین امروز منتقلش کنم.
‫دکتر، اما...
‫خودم باید بگردم؟
‫پرفسور چا چی؟ اون خبر داره؟
‫چی؟ پرفسور چا؟
‫چی داری میگی؟ چه فرقی می کنه؟
‫چی شده؟ پرید توی گلوت؟
‫خدای من. جی مین. پسرم.
‫- چی شده؟ ‫- چش شده؟
‫یکی لطفا کمک کنه!
‫- خدای من. ‫- کمک.
‫- باید آمبولانس خبر کنیم. ‫- به اورژانس زنگ بزن.
‫- نه. پسرم. ‫- چش شده؟
‫نه.
‫- در چهارراه... ‫- جی مین. چی شده؟
‫لطفا کمک کنین. لطفا.
‫یکی به دادم برسه!
‫جی مین. نه.
‫لطفا کمک کنین. پسرم. جی مین.
‫رییس بن؟
‫[شکلات با روکش بادوم زمینی]
‫پسرتون آسم داره؟
‫بله، آسم داره.
‫داشت از بادوم زمینی ‫خفه می شد که درش اوردیم.
‫به نظر خوب می اومد، اما ‫شروع کرد به خس خس کردن...
‫بعد از چند قدم افتاد و بیهوش شد.
‫فکر کنم گلوش ورم کرده و بسته شده.
‫پس باید چه کار کنم؟ ببرمش بیمارستان؟
‫اونقدرها زنده نمی مونه.
‫یه ثانیه صبر کن.
‫[داروخانه]
‫همینجا صبر کن. پنج دقیقه ‫دیگه برمی گردم.
‫کوچولو. حواست بهش باشه.
‫نذار بن تای شیک جایی بره.
‫قربان؟
‫چی شده؟ من کجام؟
‫منظورت چیه؟
‫سئونگ تاک.
‫[داروخانه]
‫چی شده؟
‫برین کنار!
‫این چیه؟
‫- شال گردنت رو بهم بده. ‫- باشه.
‫کوچولو. برام نور بنداز.
‫- باشه. ‫- بیا.
‫این کار خطر نداره؟
‫جی مین، خوبی؟
‫مامانم. خوبی؟
‫- بیدار شد ‫- بیدار شد.
‫خدا رو شکر.
‫جی مین.
‫چی شده؟
‫آسم داره.
‫یه جسم خارجی رو قورت داده...
‫باعث شده مسیر تنفسیش ‫بند بیاد و حمله آسم بهش دست بده.
‫تونستم راه تنفسیش رو باز کنم...
‫تا ببرینش بیمارستان و ‫با استرویید درمانش کنین.
‫دکتری؟
‫از کجا می دونی؟
‫چی شده؟
‫چرا میام و میرم؟
‫چی سر عقلم اومده؟
‫کی هستی؟
‫بله. مرخصش کردم.
‫ساعت چند میریم؟
‫یه لحظه بهم فرصت بده.
‫کی هستی؟
‫چی شده؟
‫چرا اینجایی؟
‫شنیدم داری منتقلش می کنی.
‫پرفسور چا موافقت کرده؟
‫اینقدر مزخرف نگو و برو بیرون.
‫مگه نشنیدی چی گفتم؟
‫فکر کنم پرفسور چا هنوز خبردار نشده.
‫یا ازش قایم می کنی؟
‫چی داری میگی؟
‫خدایا. تقریبا ‫غیرممکن بود به موقع برسم.
‫بن تای شیک دیگه داره پیر میشه.
‫با اون پاهای ضعیفش...
‫چطور می تونه ساعت ها ‫بایسته و عمل کنه؟
‫دکتر بودی؟
‫اگه این همه راه تا دم در اومدی...
‫باید بیای تو.
‫مجبور بودی کاری کنی بیام بیرون توی سرما؟
‫یخبندونه.
‫- آقای اوه هستی؟ ‫- حالا که این بیرونیم...
‫بریم برای دکور ‫بهار و تابستون خرید کنیم؟
‫برام چند تا لباس از ‫پوشاک مردونه می خری؟
‫نوه ت همسن منه، مگه نه؟
‫درسته. زیباترین موجود دنیاست.
‫سو یونگ.
‫علائم حیاتیش چطوره؟
‫رییس بن.
‫اونجا چه کار می کردین؟
‫خودمم موندم.
‫واقعا نمی دونم اینجا دارم چه کار می کنم.
‫مثل همون روز.
‫روزی که 20 سال قبل اتفاق افتاد.
‫کار تو بود؟
‫همونی که 20 سال پیش نجاتم داد.
‫بچه ی اون روز...
‫الان خیلی بزرگ شده.
‫سئونگ تاک.
‫زمان زود می گذره، مگه نه؟
‫- دکتر، آمبولانس حاضره. ‫- باشه.
‫بهش دست نزنین.
‫دکتر کو.
‫می خوای یه جای دیگه برِی؟
‫چرا اینقدر طولش دادی؟
‫از انتظار خسته شدم.
‫هنوزم قضاوتت در مورد من سرجاشه؟
‫- خیالت جمع بشه ‫- باشه. بیا همینجا بمونیم.
‫جایی که من هستم.
‫پیش من.
‫[بیست سال قبل]
‫ببر.
‫واقعا، پرفسور اوه. کارت حرف نداره.
‫پرفسور، خیلی معرکه ای.
‫آفرین به همگی.
‫راستی.
‫- دکتر بن. ‫- بله؟
‫هر وقت فرصت کردی...
‫یه سر به من بزن.
‫اگه دیدی چیزی کم داری...
‫بهتره به موقع بیای.
‫خیلی ممنونم، پرفسور.
‫خوب درس می خونم و یاد می گیرم.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه.
‫مراقب بیمار هستم. ‫شما برین خونه و استراحت کنین.
‫- تمام شب اینجا بودین. ‫- چیزی نیست.
‫باید صبر کنم تا بیمار بیدار بشه.
‫خدای من.
‫شاهزاده من زنگ زده؟
‫بابابزرگ میره به بیمار یه نگاهی بندازه...
‫و بعد میاد خونه.
‫چی؟
‫خب...
‫منتظرم می مونی؟
‫بله، البته.
‫کیک شکلاتی مورد علاقه...
‫شاهزاده مو خریدم و منتظر توئه.
‫- تست خون رو یه ساعت دیگه انجام میدیم. ‫- اگه مشکلی پیش اومد بهم زنگ بزنین
‫چشم.
‫الو؟
‫جراح آزاد نداریم. میشه بری یه جای دیگه؟
‫کدوم مورده؟
‫ببخشید.
‫خونریزی شاهرگی که ‫هر لحظه ممکنه پاره بشه.
‫هر لحظه ممکنه پاره بشه...
‫حتی اگه علائم ثابت باشن، ‫بازم ممکنه سر راه اتفاقی بیافته.
‫خودم انجامش میدم.
‫بیمار رو بگیر.
‫به بخش بیهوشی زنگ ‫بزن و اتاق عمل رو آماده کن.
‫باشه.
‫بیا اینجا.
‫به خدایان باور دارین؟
‫حتی اگه نداشته باشین...
‫لحظه ای می رسه...
‫که با درموندگی به ‫یکی شون پناه می برین.
‫در چنین مواقعی...
‫دکترهایی مثل ما وجود دارن.
‫اگه یه دکتر یه بیمار ‫رو نادیده بگیره چی میشه؟
‫ارواح نمی تونن کاری بکنن.
‫زنده ها...
‫باید تا جایی که ‫میشه وظیفه شونو انجام بدن.
‫خدای من...
‫به این زودی وقتش شد؟
‫گریه کرد و گفت ‫بیدار می مونه تا بیای خونه...
‫و خوابش برد.
‫دوباره از دستش دادم.
‫بابابزرگ بی مصرف ‫دوباره زد زیر قولش.
‫[دفتر پرفسور اوه جو میونگ]
‫پرفسور؟
‫خدایا. حتما دوباره ‫تمام شب کار کرده.
‫سلام؟
‫خوابیدی؟
‫بیماری که درد سینه داشت رو معاینه کردی؟
‫هنوز نه.
‫خودتو جمع و جور کن. ‫اگه سکته کنه چی؟
‫- مراقب باش. ‫- باشه.
‫بریم یه نگاهی بندازیم.
‫ممنون که منتظر موندی.
‫حالا می تونیم بریم
‫از اینطرف.
‫باشه. بگیرش. ‫با شماره سه. یک، دو، سه.
‫همین الان به دستگاه ‫وصلش کن. زود باش.
‫بدش من.
‫از اینطرف.
‫عجله کن.
‫بگیرش. با شماره ی سه. یک، دو، سه.
‫سئونگ تاک، بیدار شو
‫به دستگاه وصلش کن.
‫براش لوله بذار!
‫بابا!
‫بابا...
‫بابا!
‫زمانی که با درموندگی ‫به خدایان پناه می برین.
‫اگه خدایان سرشون خیلی ‫شلوغ باشه...
‫دعا می کنین که یه روح به ‫دادتون برسه، اینقدر درمونده میشین.
‫بابا.
‫اگه دکترها نتونن ‫تمام بیمارها رو خوب کنن...
‫ای کاش...
‫ساعت رو ببین. برای اولین روزت دیر اومدی.
‫حتی بهش دست هم نزن.
‫الان استاد منه.
‫- استاد ‫- بله.
‫می خوام این بیمارها رو نجات بدم.
‫ایست قلبی کرده. ‫برای احیا آماده بشین.
‫وانمود می کنی آرومی. ‫باید از اول شروع کنی.
‫نه. اینطوری نه.
‫تمام شب تمرین می کنی. برو.
‫غذا خوردی؟
‫- یه چیزی درست نیست. ‫- یه جای کار می لنگه.
‫باید حسابشو برسیم.
‫برو کنار، دکتر کو!
‫نه.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»