‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫به خاطر من...
‫بابام مرد.
‫بله، شنیدم.
‫فکر نکنم بتونم سنگینی مرگ یکی ‫دیگه رو روی وجدانم تحمل کنم.
‫همین منو ترسوند.
‫نه اینکه ارواح رو می دیدم.
‫این فکر که یکی دیگه ‫به خاطر من بمیره.
‫حالا مطمئن شدم.
‫نمی تونم اونطوری زندگی کنم.
‫پس بهم یاد بده.
‫ازم دکتر خوبی بساز.
‫دکتری که بیمارها رو نجات بده.
‫گفتی که...
‫از بیمارستان و ‫بیمارها خسته و بیزار شدی.
‫کار تو بود.
‫تو منو تکون دادی و عوضم کردی.
‫وزن لباس دکتری باعث میشه...
‫آدم حتی در مرگ هم ‫بقیه رو نجات بده.
‫سعی می کنم درست مثل ‫تو باهاش زندگی کنم.
‫مثل همون پیرمرد.
‫[قسمت چهاردهم]
‫خدای من. به لطف تو...
‫با غرور برگشتم اینجا.
‫هیچی مثل خونه نمیشه.
‫خونه ی من.
‫ممنون که منو رسوندی.
‫همین اطراف می بینمت.
‫تو...
‫به خاطر من نمی تونی بری؟
‫اون روز...
‫به خاطر نجات من ‫نتونستی از این دنیا بری...
‫یا مجازات شدی...
‫و مجبوری همینجا بمونی؟
‫اگه اینطور بوده باشه چی؟
‫میذاری من راه خودمو برم؟
‫اون روز...
‫چرا نجاتم دادی؟
‫اون روز...
‫لباس دکتریم تنم بود.
‫دو، سه.
‫پمپ رو بیار.
‫سئونگ تاک. بیدار شو.
‫سئونگ تاک. زود باش.
‫از قیافه ت معلوم بود ‫که اصلا نمی دونی چی شده...
‫به پیرمرد نگاه می کردی...
‫تنها کسی داشت بهت نگاه می کرد.
‫نگاهی که تو چشم هات بود...
‫خیلی غم انگیز بود.
‫چه چاره ای داشتم؟
‫زنده ها نمی تونستن ‫وظیفه شونو درست انجام بدن...
‫پس روح مجبور شد کمک کنه.
‫چهل سال دکتر بودم و ‫بازم روپوش سفید...
‫مثل باری رو دوشم بود، ‫انگار به اندازه کافی خوب نبودم.
‫نتونستم باهاش مبارزه کنم.
‫از اون موقع...
‫منو زیر نظر داشتی؟
‫چرا باید به احمقی اهمیت بدم ‫که چون ترسیده فرار می کنه؟
‫بچه که بودی با دیدن ‫ارواح می ترسیدی و فرار می کردی.
‫و بزرگتر که شدی سعی کردی دکتر نشی...
‫در حالی دلت می خواست بشی.
‫تنها کاری که کردی فرار کردن بود...
‫تا وقتی که یه روز ‫با یکی مثل خودت آشنا شدی.
‫اونوقت عوض شدی و جنگیدی...
‫و برای نجات مردم تلاش کردی.
‫یه جورایی جذاب بود.
‫اگه همینطور منتظر بمونم، یه روز...
‫می تونم با کسی روبه رو بشم...
‫که خیلی وقته دلم براش تنگ شده، درسته؟
‫حتما کار خودش بوده.
‫تو و من.
‫نه به مذهب ربط داره، نه به ‫گروه خونی و نه به ماه تولد.
‫بدن یکی رو قرض گرفت تا نجاتت بده...
‫بعدش بدن منو ‫قرض گرفت تا یکی دیگه رو نجات بده.
‫پس روحی که تو رو تسخیر کرد...
‫بله، جراح قلب اوه جو میونگ بود.
‫چیه؟
‫اون روز هم همینجا ‫وایستادی و بهش زل زدی.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫بهم خیانت کردی.
‫گفتی بهم یاد میدی.
‫چرا اینقدر زود مردی؟
‫اگه یکم بیشتر مونده بودی...
‫می تونستم دکتر خیلی خوبی بشم.
‫بیخیال.
‫خودتو به خاطر بی لیاقتی ‫یکی دیگه سرزنش نکن.
‫زیاد بهش فکر نکن.
‫درست مثل همون روز، ‫فراموش کن چی شده.
‫فقط امیدوارم بتونی خوشحال باشی...
‫که تونستی جون اون پسر رو نجات بدی.
‫و همین رفتار باعث میشه ‫دکتر خیلی خوبی باشی، می دونی.
‫دلم براتون تنگ شده، قربان.
‫دکتر جانگ. خوشحالم که ‫نظرتون عوض شد.
‫برای پرفسور چا بهترین ‫بیمارستان همینجاست.
‫و تازه خودشم اینجا کار کرده.
‫در کل اینجا مثل یه خونواده ایم.
‫بهتر می تونیم مراقبش باشیم.
‫کار تو که تا الان عالی بوده.
‫وقتی ازت خواستیم بمونین، ‫حتی خم به ابرو نیاوردین.
‫اما به محض اینکه با دکتر کو ‫حرف زدین نظرتون عوض شد.
‫یکم احساساتم جریحه دار شد.
‫به خاطر حرف ‫دکتر کو نمی مونم. به خاطر اونه.
‫ببخشید؟
‫اون می خواد اینجا بمونه.
‫[مرکز پزشکی دانشگاه یونسانگ]
‫ببین چقدر کند داره میاد.
‫مگه نمی دونی ساعت چنده؟ ‫روز اول دیر اومدی سر کار.
‫مگه نمی دونی چرا دیر کردم؟
‫دقیقا. باید زودتر از ‫خونه می اومدی بیرون.
‫صبح زود اومدم بیرون.
‫و به ندرت برای کسی کاری انجام میدم.
‫نه. داری جواب منو میدی.
‫باهام بیا. باید چند نفر رو ببینی.
‫نمی دونه الان اجازه نداره ‫اینطوری بهم دستور بده؟
‫چند بار...
‫چند بار باید بهت بگم؟ کار من نبود.
‫اگه می خواستی این کار رو بکنی، ‫باید درست انجامش می دادی.
‫یا حداقل نباید ‫نقشه منو خراب می کردی.
‫با جراحی اون همه ‫چی در عرض چند روز تموم می شد.
‫چرا وضعیت رو از ‫اینی که هست بدتر کردی؟
‫خدایا، به حرفم گوش نمیدی.
‫تو.
‫تا حالا دیدی من ‫خودم دستم رو آلوده کنم؟
‫پس اون فیلم چی؟
‫توی دوربین مشخصه تو ‫میری توی اتاقش و میای بیرون.
‫و همین داره منو دیوونه می کنه!
‫یادم میاد از دفتر تو رفتم بیرون.
‫اما وقتی به خودم اومدم توی لابی بودم.
‫یادم نمیاد بعد از ‫بیرون اومدن از دفترت چی شد.
‫انگار یه روح داره منو بازی میده!
‫چا یونگ مین.
‫هی، کی برگشتی؟
‫می دونم یه مدت نبودم.
‫اما چرا قیافه ت ‫طوری شده که انگار روح دیدی؟
‫اون روز خوشحال به نظر می اومدی.
‫اما امروز به نظر عصبانی میای.
‫چرا؟ عصبانی شدی که ‫نمی تونی یه بطری نوشیدنی رو باز کنی؟
‫تو...
‫گفتش گرون بوده. پس ‫یه جای امن بذارش
‫وقتی بیدار شدم بازش می کنیم.
‫که اینطور.
‫تو بودی که وارد ‫بدن جانگ مین هو شدی، درسته؟
‫فکر کردم فقط می تونی ‫وارد بدن اون بشی.
‫خصوصیه و به تو ربطی نداره.
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫می خوای بهم مشت بزنی ‫یا بلایی سر بدن پسرعموم بیارِی؟
‫وقتی تو بدن یکی دیگه م ‫اصلا از این کارها نمی کنم.
‫به چیزی که حقته می رسی.
‫امروز اومدم حرف بزنم. پس گوش کن.
‫خدایا. چرا می خوای اینو ‫بهش بگی؟ لازم نیست.
‫چطور انتظار داری اینو بگم؟ خجالت آوره.
‫ای وای، بگو دیگه.
‫باشه. خودم میگم.
‫دقیقا اینو بهش بگو.
‫خیلی ناراحت شدم که این ‫همه مدت نتونستم بهش بگم.
‫سئونگ تاک، پیام منو کلمه به کلمه منتقل کن.
‫هیچکس نمی تونه ‫کو سئونگ تاک رو نابود کنه.
‫مراقب باش. تازه داره شروع میشه.
‫پیامش اینه.
‫هیچکس نمی تونه ‫کو سئونگ تاک رو نابود کنه.
‫زود باش. بهش زل بزن.
‫چه کار می کنی؟
‫ولش کن.
‫وقتی نبودم داشتی دوباره نقشه می کشیدی.
‫همونطور که می بینی، برگشتم.
‫بهت هشدار میدم. دوباره بهش دست نمی زنی.
‫چا یونگ مین الان استاد منه.
‫- استاد ‫- بله.
‫خدایا. باید با کاراته ‫گردنت رو بشکنم.
‫و اینطوری واینستا.
‫سلام، رییس. یعنی پرفسور جانگ.
‫چی شده؟
‫نگهبان ها مراقب این اتاق هستن...
‫و در سه شیفت نگهبانی میدن.
‫به خاطر من تصمیم گرفتین بمونین.
‫باید شما دو تا رو امن نگه دارم.
‫از مکش و آنتی بیوتیک استفاده می کنیم.
‫چهار بار در روز بهش تازوسین میدیم.
‫مخاطش رو در آزمایشگاه کشت میدیم...
‫و از سینه عکس اشعه ایکس می گیریم.
‫اگه زود خوب بشه در ‫عرض یکی دو هفته روبه راه میشه.
‫اگه باکتری مثل ‫اسینتوباکتر در بدنش پیدا کنیم...
‫شاید بیشتر از اینا طول بکشه.
‫مطمئنم که از پسش برمیاد.
‫تا اینجا که اومده.
‫برخی از میکروب ها حریفش نمیشن.
‫استاد پرقدرت منه.
‫فعلا کاری به جانگ مین هو ندارم.
‫فقط فیلم ورود و خروجش رو داریم.
‫اما چیزی رو ثابت نمی کنه.
‫و منم رفته بودم بیرون. ‫پس تا یه حدی تقصیر منم هست.
‫اصلا تقصیر تو نیست.
‫مطمئنم پرفسور چا نمی خواد ‫خودتو به خاطر اتفاقی که افتاده...
‫اذیت کنی.
‫باید در چنین مواقعی قوی بمونی.
‫و اونم اینطوری قوی می مونه.
‫پرفسور چا اینو بهت گفت؟
‫بله. چی؟
‫پس میشه پیام منو بهش برسونی؟
‫بهش بگو نگران من نباشه ‫چون حالم خیلی خوبه.
‫این همه صبر کردم، ‫پس چند هفته دیگه صبر می کنم...
‫و اصلا مشکلی نداره.
‫پس بهش بگو هر چقدرم ‫طول کشید بازم برگرده پیشم.
‫بعد از تمام چیزهایی که بهم گفتی...
‫دارم فکر می کنم شما دو ‫تا با هم ارتباط خاصی دارین.
‫یه جور گفتگوی معنوی دارین؟ شبیه تله پاتی؟
‫خدایا. دکتر جانگ. من که شمن نیستم.
‫فکر نکنم.
‫پس می خواستین یه چیزی ازم بپرسین.
‫درسته. می خواستم. اما دیگه نه.
‫فعلا فکرهای دیگه ای ‫که دارم رو میذارم کنار.
‫و فقط روی اون تمرکز می کنم.
‫روی جراحی و خوب ‫شدنش تمرکز می کنم، تا زودتر بیدار بشه.
‫بهش حقیقت رو در مورد من گفتی؟
‫وقتی نبودم اتفاقی افتاد؟
‫بیخیال. بیا بیشتر مراقب باشیم.
‫خیلی بی احتیاطی.
‫همیشه بهم میگی مراقب باشم...
‫در حالی که تو باعث دردسر میشی.
‫چی؟ آدم اینطوری ‫با استادش حرف می زنه؟
‫بیا بریم. امروز باید ‫کلی بیمار رو ببینیم.
‫به این زودی یادت رفت؟
‫باید باهام خوب رفتار کنی. ‫من دست بالا رو دارم.
‫من استاد توام و تو شاگرد منی.
‫صبر کن. این حرف به نظر آشنا میاد.
‫کو سئونگ تاک؟ ‫برگشتی! بله، اینجایی.
‫زود باش. مدتها پیش ‫بهشون گفتم تخت ها رو عوض کنن.
‫این همه سودی که ‫بیمارستان می کنه کجا میره؟
‫تمام تخت ها و ‫قاب ها اینجا رو عوض کنین.
‫قاب ها رو هم؟
‫برادر، چقدر توی خواب غلت می خوری.
‫هر شب صدای جیر جیر تخت رو می شنوم.
‫کو سئونگ تاک. ‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫خدایا.
‫میزها و صندلی ها ‫اینطرف رو نو کن.
‫وسایل راحت و بسیار مدرن می خوام.
‫فقط اینطرف؟
‫سال بالایی ها که ‫خبرکشی سال پایینی ها رو می کنن...
‫دوران سختی رو می گذرونن که حقشون نیست.
‫اما یه سال بلایی می تونه ‫کار یه سال پایینی رو قبول کنه.
‫برگشته.
‫من که چیزی نگفتم.
‫هی، برگشتی.
‫برگشته.
‫این چیه؟
‫هی.
‫آرزوی ما رو براورده کرده.
‫راستش، کنجکاو بودم بدونم ‫طعمش چقدر بهتر شده.
‫نمی دونم زنم تونست ‫ازش تشکر کنه یا نه.
‫چرا برای جشن برگشتنت ‫داری پول خرج می کنی؟
‫من چی؟ برای من چیزی داری؟
‫داری می خندی؟ ‫هی سئونگ تاک. سئونگ تاک؟
‫- همه چی مرتب شد. ‫- روز خوش.
‫توی خونه ماساژور خوبی داشتی.
‫وقتی بیدار شدی می تونی ازش استفاده کنی.
‫سئونگ تاک.
‫هی. راستشو بخوای ‫واقعا یکی لازم داشتم.
‫خدایا. جدی میگم.
‫نباید یه تشکر بکنی؟
‫تو که پولش رو ندادی. ‫به زور اعتبار گرفتی.
‫یه بند هم برای سر داره.
‫از جیب خودم خرج کردم.
‫دارم شهریه رو از پیش میدم.
‫خیلی خوبه.
‫خدایا. هر ذره از بدنم ‫از گردن تا پشت درد داشت.
‫خوب جایی رو ماساژ میده.
‫کی می دونست روح هم ماساژ دوست داره؟
‫چی؟ برای چی اومدی اینجا؟
‫تای شیک...
‫خب، رییس بن.
‫می خواستم از مفاصل تون ‫به خوبی مراقبت کنین.
‫مراقب خودت باش.
‫دست هات ضعیف شدن.
‫حداقل پاهات باید قوی بمونن.
‫چرا اینو بهم میدی؟
‫هدیه خیلی خوبیه.
‫خدایا. دست هات خیلی ضعیفه...
‫قربان.
‫پس حواست باشه که پاهات قوی بمونن.
‫بفرما.
‫برای تشکر از راهنمایی ‫و به خاطر خیانتی که بهت کردم.
‫بیا. بخورش.
‫داری خیلی غیررسمی باهام ‫حرف می زنی. میشه منم اینطوری حرف بزنم؟
‫بگذریم، از کجا در مورد ‫زانو دردم می دونستی؟
‫چه مرد بامزه ای.
‫بهم علاقه داره؟
‫نه. خوب نیست.
‫سئونگ تاک. خودتی.
‫خوبه، سئونگ تاک.
‫با جایزه هم برگشتی.
‫- این از طرف من نیست. ‫- پس از طرف کیه؟
‫بابابزرگ.
‫- آقای رییس. ‫- جناب رییس.
‫به من توجه نکنین و برگردین سر کار.
‫یکم استراحت کنین و ‫یکم خوردنی بخورین.
‫ای وای.
‫ناگهانی اومدین نوه تون رو تشویق کنین.
‫برای تشویق تو نیومدم اینجا.
‫سئونگ تاک.
‫پدربزرگ. برای چی اومدین اینجا؟
‫اومدم با تو قرار بذارم، دکتر اوه.
‫این بار می خواستم من ‫زودتر بهتون زنگ بزنم.
‫اینا دیگه چیه؟
‫رشوه س تا ازت ‫بخوام از نوه م استفاده کنی...
‫و بهش دستور بدی.
‫سر و کله زدن با این ‫پسر بی ادب خیلی سخته، مگه نه؟
‫نیاز به توجه زیادی داره، اما قابل کنترله.
‫حتما، قابل کنترلم. هوای منو داشته باش.
‫بابابزرگ منو می شناسی؟
‫بیش از 20 ساله که ‫همدیگه رو می شناسیم.
‫بیشتر از تو منو می شناسه.
‫هر سه ماه با هم قرار میذاریم.
‫- چای میل دارین؟ ‫- خیلی عالیه.
‫می دونستم.
‫می دونستم برمی گردی.
‫خوشحالم برگشتی.
‫از کجا می دونستی؟
‫می خواستم نامه استعفات رو ‫پاره کنم، اما خبری از نامه نبود.
‫نه، اون نه.
‫اینکه بابابزرگت که مرده ‫جونم رو در 20 سال قبل نجات داده.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫بابابزرگت بهت گفت؟
‫اونم می دونه؟
‫خب، مسئله اینه...
‫مطمئن نیستم اما...
‫چی شده؟
‫اگه مال بیست سال قبل بوده، ‫من فقط هشت سالم بوده.
‫اون روز چی دیدی؟
‫اون روز خیلی مریض بودم.
‫چش شده؟ داره از تب می سوزه.
‫باید بهش ادای احترام کنی.
‫[در آرامش بخواب]
‫مثل امروز مریض نشو.
‫باید بزرگ بشی، ‫قوی و سالم باشی.
‫و...
‫خوشحال باش...
‫از کاری که می کنی لذت ببر.
‫بابابزرگ...
‫خیلی دوستت داره...
‫و خیلی متاسفم.
‫بابابزرگ؟
‫از اینطرف.
‫باشه.
‫تاک.
‫بهش اپینفرین بزن.
‫به دستگاه وصلش کن.
‫اکسیژن خونش داره افت می کنه.
‫چه کار کنم؟
‫نیاز به تنفس مصنوعی داره، ‫اما پرفسور اوه اینجا نیست.
‫بابابزرگ.
‫هی. چرا تنها اومدی اینجا؟
‫بزرگترت کو؟
‫بابابزرگم...
‫رفت پیش چند تا دکتر.
‫منظورت چیه؟ خب...
‫کی کجا رفت؟
‫بابابزرگم مرد...
‫اما با یه پسر کوچولو رفت اونجا.
‫هی بچه، حالت خوبه؟
‫توی اتاق بیمارستان بیدار شدم...
‫و پدربزرگت کنارم وایستاده بود.
‫گفت اون پسر کوچولو نوه شه...
‫جراحی خوب پیش رفته و زنده مونده.
‫توی دانشکده پزشکی ‫فهمیدم تو همون پسربچه ای.
‫برای همین باهام بدرفتاری کردی؟
‫معلومه. بابابزرگم این همه زحمت کشید...
‫تا جون تو رو نجات بده.
‫چطور خوشم بیاد وقتی داشتی ‫اونطوری زندگی تو تلف می کردی؟
‫باید زودتر بهم می گفتی.
‫بابابزرگ اون موقع بهم گفت...
‫که یا توهم زدم یا ‫به خاطر تبم خیالاتی شدم.
‫گفت به هیچکس نگم و ‫یه راز بین خودمون بمونه.
‫احتمالا به خاطر خودم اینو گفت...
‫چون هیچکس حرفمو باور نمی کرد.
‫کلی آدم اون روز اونجا بودن.
‫واقعا خیالاتی شدم؟ فکر نکنم.
‫من مثل تو نمی تونم یه ‫چیزایی رو ببینم. فقط یه بار دیدم.
‫گیج شدم و پیش خودم نگهش داشتم...
‫اما وقتی تو رو اینجا دیدم فهمیدم...
‫که یه خیال نبوده.
‫چیزی که اون روز دیدم واقعی بود.
‫موقعی که پدربزرگت رییس بود...
‫و پدربزرگ من پرفسور بود...
‫دوست بودن چون هر ‫دو یه چیزو می خواستن.
‫هر سال برای یادبود بابابزرگم میاد.
‫پس بهتره سرحال باشی.
‫بابابزرگم داره تماشا می کنه.
‫همیشه تماشا می کنه.
‫اما نه فقط منو.
‫تازه...
‫به سو یونگ نگو...
‫که من اینجام، باشه؟
‫باید از سلامت روانی ‫نوه ی عزیزم محافظت کنم.
‫دیدن اون باعث شادی من میشه.
‫خب، جریان چی بود؟
‫حرفی که اونجا زدی.
‫اونجا؟ چی گفتم؟
‫- چی؟ ‫- در مورد تپش قلبت.
‫که من باحالم. جدی گفتی؟
‫اگه جدی بوده باشه چی؟ مگه چیه؟
‫دلم می خواست بدونم.
‫پس حقیقت داشت.
‫من اینجام.
‫تو اینجایی؟
‫رفیق من.
‫چرا همیشه می پرسی؟
‫آخه نمی دونی که من جواب میدم یا نه.
‫نوه ت خیلی بزرگ و خوب شده.
‫همینطوره.
‫نوه ت هنوز خوب بزرگ و بالغ نشده.
‫شاید اگه بذارم اوضاع پیش بره...
‫تو و من فامیل بشیم.
‫رفیق من. زیاد جلو جلو فکر نکن.
‫خب، بستگی به پسره داره. ‫بذار ببینیم اون چه واکنشی نشون میده.
‫دختره دکتر خیلی خوبی میشه.
‫راحت می تونیم بیمارها ‫رو بسپریم دستش.
‫ارزشش رو داشت...
‫مخفیانه ازش...
‫حمایت کنی، درسته؟
‫ممنونم.
‫سپاسگزار میشم...
‫اگه همینطوری ‫دین به جامعه رو...
‫ادا کنن.
‫هر دوشون.
‫نباید میذاشتم به این ‫راحتی بری. واقعا حیف شد.
‫اگه در زمان به عقب برگردم...
‫بیشتر بهت می چسبم و نمیذارم بری.
‫تو که خدا نیستی.
‫نمی تونی جلوی کسی رو بگیری تا جلو نره.
‫امیدوارم تا سالهای ‫سال میون زنده ها بمونی.
‫وقتی من رفتم...
‫کلی کار برای تو می مونه.
‫می تونه چه کار کنه؟
‫- کو سئونگ تاک برگشته؟ ‫- کلی هم پول خرج کرده.
‫طوری رفتار می کنه که انگار ‫برگشتنش یه اتفاق خیلی مهم بوده.
‫شنیدم شوکه شده و فرار کرده.
‫پس حتما حالش خوبه.
‫ذهن عجیب و غریبی داره. ‫اینو قبول دارم.
‫به خاطر پیشینه شه.
‫واقعا یه چیز دیگه س.
‫من بودم هرگز نمی تونستم برگردم.
‫بیمار به یه جای بهتر خواهد رفت.
‫[اتاق استراحت]
‫از طرف منم با خونواده داغدیده حرف زدی؟
‫اینقدر به دوربین زل زدم تا ‫پیدا کنم که چشم ها نابود شد.
‫[سالن عزاداری، راهروی شمالی]
‫[سالن عزاداری، ورودی اصلی]
‫فکر کردم که ‫کو سئونگ تاکی که می شناختم...
‫حتما اونجا پیداش میشه.
‫ای عوضی.
‫حتی در اون حالت هم دیدنت خوب بود.
‫همونطور که می دونی، ‫حتی اگه می خواستم هم نمی تونستم بیام.
‫ممنونم. و آفرین بهت.
‫سلام کردنت تموم شد؟
‫میشه بریم سر کار؟
‫بفرما.
‫همه چیزو اوردی؟ ‫چیزی رو فراموش نکردی؟
‫کلی ابزار اینجاست. باید ‫برم وسایل قدیمی تو رو هم بیارم؟
‫مگه نمی دونی همیشه باید ‫با یه ماشین قدیمی رانندگی یاد بگیری؟
‫افتخار کن که می تونی ‫با ابزار قدیمی من تمرین کنی.
‫در رو پشت سرت قفل کردی؟ ‫تمیز کاری کردی؟
‫تمیز کاری؟
‫اگه وقتی برگردم خونه م کثیف باشه...
‫ازت شکایت می کنم.
‫گاهی کارآموزها می خوان...
‫تقریبا سال اولت رو رد کردی.
‫تعجبی نداره اصول اولیه رو نمی دونی.
‫وانمود کن داری تمرکز ‫می کنی. از نو شروع کن.
‫یه امتحانی بکن. با بخیه شروع کن.
‫لعنت بهش.
‫با موز حرف می زنی؟
‫نه، اینطوری نه...
‫خدای من. برو کنار.
‫باید فاصله شون یکسان باشه.
‫مساوی، اینطوری.
‫اینطوری. می بینی؟
‫نمی تونی این کار رو بکنی؟ نمی تونی؟
‫این کار رو نکن. دوباره امتحان کن.
‫اینطوری نه.
‫باورم نمیشه دارم ‫این کار رو می کنم.
‫روی همه شون تمرین کن. ‫روی تمام کوسن ها.
‫تمام شب مشغول باش.
‫خدای من.
‫نمی تونم یه روزه انجامش بدم.
‫مثل پرداخت کردن تمام ‫هزینه ها با یه کارت اعتباری نیست!
‫هی.
‫داری می خندی؟
‫داری بهش یاد میدی تا نجاتت بده؟
‫به زحمت می تونه راه بره. ‫تا ابد طول می کشه.
‫کسی چه می دونه؟
‫ببین با من چه کار کردی.
‫چی؟
‫من بهت یاد دادم؟
‫کی؟
‫سئونگ تاک گفت...
‫یه جنگجوی رقابتیم.
‫راست میگه.
‫می خواستم برنده بشم.
‫در برابر کی برنده بشی؟
‫افرادی که تحقیرت کردن و آزارت دادن؟
‫روحی که تسخیرم کرد.
‫اولش نمی دونستم...
‫که نذاشت ازشون شکایت کنم...
‫و همین رقابت همیشگیم بود.
‫می دونستم باید بهتر کار کنم ‫تا نذارم تو منو تسخیر کنی.
‫که اینطور. تعجبی نداره.
‫خیلی سریع پیشرفت کردی.
‫سئونگ تاک همین کار رو می کنه.
‫تا اینطوری دیگه تسخیرش نکنم.
‫تا بتونه شکستم بده.
‫فکر کنم برای همین ‫این فرصت بهمون داده شده.
‫تا بتونم خوب آموزشش بدم.
‫در چنین زمانی باید خوشحال باشی...
‫تا پرفسور چا هم بتونه خوشحال باشه.
‫شام خوردی؟
‫موهات...
‫خودم مرتبش کردم تا خوشحال باشم. عجیبه؟
‫قشنگ شده.
‫چی شده؟ بهتون افتخار می کنم.
‫گل هم خریدین؟
‫توی راه برگشت متوجه شون شدم.
‫می خواستم اتاق رو زنده کنم.
‫خوشگل نیستن؟
‫خیلی خوشگلی. منو به وجد آوردی
‫می خوام زودتر بیدار بشم.
‫چیزی که من نتونم ‫زنده ش کنم، هیچکس نمی تونه.
‫انبر.
‫فرق داره.
‫خوبی؟
‫چی؟ بله.
‫کف سره.
‫مراقب باش. به صورتت زیبات آسیب نرسون.
‫امیدوارم تو خوش تیپ ‫هم خوب بشی.
‫و به رویات برسی.
‫این برای توئه. یه هدیه س.
‫چیه؟ کسی اونجاست؟
‫چی؟
‫نه.
‫از پدر و مادرمون خواستم...
‫تاریخ عروسی رو برای ‫بهار آینده بذارن.
‫اون تو نیستی؟
‫یواشکی از پشت سر آدم نیا.
‫گفتی یه پیک بودی. بازیگر بودی؟
‫توی این فیلم بازی کردی.
‫بازیگر نیستم. یه کار پاره وقت بود.
‫پول خوبی بهم دادن.
‫خیلی باحاله.
‫باید به بو می نشونش می دادی. ‫از دیدنش خیلی خوشحال می شد.
‫خیلی خجالت داره. ‫زیاد هم بازی نمی کنم.
‫داری نقش بازی می کنی؟
‫شبیه یه بازیگر واقعی بودی.
‫اگه یه نقش اصلی می گرفتی ‫و بعدا ستاره می شدی...
‫یه چیزی رو برام امضا کن.
‫میشه بس کنی؟
‫بعدا؟ کدوم بعدا؟
‫بعدی برای من وجود نداره.
‫جرات ندارم باهاش حرف بزنم.
‫اومدم خونه، مامان.
‫کی هستی؟ چرا منو مامان صدا می کنی؟
‫یه دختر باید مامانش ‫رو چی صدا کنه؟ مامان بزرگ؟
‫روزت چطور بوده؟
‫کدوم بچه ای هیچوقت ‫به حرف مادرش گوش نمیده؟
‫مرتب میام خونه.
‫بگذریم.
‫رشته م هم تغییر میدم.
‫واقعا؟ نظرت عوض شد؟
‫هر کاری من بگم می کنی؟
‫به هر حال که ماه ‫بعد باید تغییرش بدم.
‫میشم جراح قلب.
‫چی؟ واقعا باید...
‫مامان.
‫رفتم دانشکده پزشکی تا ‫مثل بابابزرگ دکتر بشم.
‫تا مثل بابابزرگ زندگی کنم.
‫با چه جراتی این حرف رو می زنی؟
‫چی؟ مثل بابابزرگ دکتر بشی؟
‫دکتری که فقط ‫به بیمارهاش اهمیت میده...
‫و خونواده ش براش هیچی نیستن؟
‫دکتری که خودشو از ‫کار زیاد می کشه و در تنهایی می میره؟
‫نه. دکتری که جون آدم ها رو نجات میده...
‫و آدم ها رو تغییر میده.
‫می خوای کاری کنی از شدت عصبانیت بمیرم؟
‫اگه قوی و سالم بودی شکایتی نداشتم.
‫همیشه مریض میشی و ‫مجبور میشی مرخصی بگیری!
‫چرا اینقدر اصرار داری ‫این مسیر سخت رو بری؟
‫چون می خوام کاری که ‫دوست دارم رو انجام بدم و خوشحال باشم.
‫به بابابزرگ قول دادم.
‫سعی کردم خلاص بشم در ‫عوض قبر خودمو کندم.
‫نه، نمیگم که تو سر باری. ‫بد برداشت نکن.
‫اولین نبرد رو باختم.
‫حالا کجا باید بریم؟
‫جدی؟ بیمار تا الان مرده.
‫عالیه. حالا از دست چپت استفاده کن.
‫عالی پیش میری.
‫باید بتونی از دست ‫چپت هم استفاده کنی.
‫[بخش جراحی]
‫ببین. الگو اینه.
‫باشه. فهمیدم الگو چیه.
‫- ببخشید. ‫- دیوونه شدی؟
‫زود باش!
‫هیچی. خیلی دلسرد شدم.
‫ادامه بده.
‫- علائم حیاتی رو چک کن ‫- چشم، دکتر.
‫خدایا. لطفا.
‫لطفا.
‫آره!
‫نتایج آزمایش نشون میده...
‫تعداد گلبول سفید ‫خونش به 11 هزار رسیده.
‫و سی آرپی و سطح ‫پروکالسیتونین هم پایین اومده.
‫خبر خیلی خوبیه. داره بهتر میشه.
‫بله. به نظر میاد ‫یواش یواش داره بهتر میشه.
‫راستش، دکتر کو تازگی ‫کمتر میاد بهش سر بزنه.
‫قبلا هر روز می اومد.
‫فکر کنم این روزها سرش شلوغه.
‫شنیدم که تازگی توی دفتر ‫پرفسور چا خودشو حبس کرده.
‫شاید دلیلش همینه.
‫خدایا. نمی دونم اونجا چه کار می کنه.
‫خودشه. شکاف رو باز نگه دار.
‫بله. توی همون شکاف.
‫عجله نکن.
‫اینجا تمرین می کردی.
‫یونگ مین...
‫تو هم اینجایی. درسته؟
‫تازه وارد، می دونم تمام شب بیدار بودی.
‫اما باید بیدار بشی.
‫تازه وارد.
‫تازه وارد!
‫دکتر کو. می خواستم بهت زنگ بزنم.
‫خب، می دونی مسئله اینه...
‫چرا یهو داری هوانگ ‫گوک چان رو منتقل می کنی؟
‫بهش گفتی، دکتر کیم؟
‫نه. تازه فهمیدم. از کجا می دونستی؟
‫بهت گفتم بهشون نگو. ‫مزاحم شون نشو. سرشون شلوغه.
‫- نه، باید می گفتی! ‫- البته، می خواستم بگم.
‫دستور هان سئونگ وون بوده؟
‫قبلا در موردش حرف زدیم.
‫اما خونواده ش مخالف بودن، ‫برای همین نادیده ش گرفتم.
‫و امروز دوباره بحثش رو پیش کشید.
‫یعنی، اشاره کرد که ‫به این مسئله رسیدگی نشده.
‫گفتش حمایت از هزینه های ‫پزشکی اونو قطع می کنه.
‫به خونواده ش در مورد انتقال گفتم...
‫چون بیمارستان هزینه هاشو میده...
‫چاره ای به جز موافقت نداشتن.
‫ای عوضی. چطور ‫می تونه این کار رو بکنه؟
‫منظورت چیه که هزینه هاشو بیمارستان میده؟
‫یه داستان مفصل داره.
‫تنها بیماریه که مجبوریم منتقل کنیم؟
‫چوی هون گیل چی؟
‫سرپرست اون خیلی ‫اصرار داره همینجا نگهش داره.
‫و سرپرستش هم داره هزینه ها رو میده.
‫اون روز حرفش رو پیش کشیدم.
‫اما به گوشش نرفت که نرفت.
‫سرپرستش از وزاری سابقه. ‫نمیشه اذیتش کرد.
‫چرا نمیشه؟
‫انجامش بده.
‫گوک چان رو اینجا بذارین ‫و به جاش منو منتقل کنین!
‫منو انداختن توی این بیمارستان، ‫تا هیچکس در موردم چیزی نفهمه.
‫کی اهمیت میده سر از کجا دربیارم؟
‫گفتی هر لحظه ممکنه بمیرم ‫و مثل یه بمب ساعتی شدم!
‫چرا یه لطفی بهم نمی کنی و منو نمی کشی؟
‫کی هستی؟ کو سئونگ تاک؟ یا چا یونگ مین؟
‫اول خودتو معرفی کن.
‫اون بیمارها که کاری نکردن.
‫چرا اونا رو میندازی بیرون؟
‫که اینطور. چون اینطوری شدی، ‫حدسم درست بود.
‫می دونستم این بیماران ‫کمایی دارن بهت کمک می کنن.
‫به روح تبدیل شدن؟
‫در سرتاسر بیمارستان سرگردونن؟
‫با سرپرستش حرف زدم.
‫انتقال رو میشه به تعویق انداخت.
‫پس حالا در مدیریت ‫بیمارستان هم دخالت می کنی؟
‫می بینم تو داری هزینه ها رو میدی.
‫یه دلیلی داره که تا الان ‫بیمارستان هزینه ها رو می داده.
‫سریع می تونی سود و ضرر رو حساب کنی.
‫شک دارم دلیلش سخاوت تو بوده باشه.
‫اگه می خوای از اون بیمارها محافظت کنی...
‫حقایق پزشکی که ‫اینقدر می پرستی شون رو برام بیار.
‫استاد چطوره؟
‫درسته.
‫حتی به بیمارانی که امید...
‫به بهتر شدن نداشتن، نگاه هم نمی کرد.
‫هنوزم همونطوریه؟
‫خدایا. واقعا خوب ‫می تونه آدم رو غافلگیر کنه.
‫با عقل جور درمیاد. آدمی که ‫قبلا کارش پیک بوده...
‫از پس هزینه چندین ماه ‫موندن توی بیمارستان برنمیاد.
‫حتما خبر داشتی.
‫من بودم که عملش کردم.
‫اما حدس می زنم که ‫با پدر و مادرش کنار نمی اومده.
‫هیچوقت نیومدن بیمارستان ملاقاتش.
‫وقتی هم تصادف کرده، ‫تنها اوردنش بیمارستان.
‫برای همین فکر کردم خونواده نداره.
‫- تصادف کرده؟ ‫- بله.
‫روی بازوش یه زخم داره، ‫برای همین ازش پرسیدم.
‫بهم گفت سه سال پیش ‫با موتور تصادف کرده.
‫اون یارو احتمالا زخمی شده.
‫بو می رفت. و تو هم میری.
‫و وقتی من برم، اینجا تنها میشه.
‫می دونم چه حسی داره...
‫چون قبل از اینکه بیام اینجا تنها بودم.
‫خیلی ترسناکه...
‫و حس تنهایی بدی داره.
‫داشتم دنبالت می گشتم
‫اینجا چه کار می کنی؟
‫یادت میاد؟
‫تصادفی که هون گیل توش بوده؟
‫کی این لوله رو گذاشته؟
‫بیمار به خاطر عفونت ‫مجاری ادرار کمی تب داره...
‫برای همین مسکن لازم داشت ‫و سرمش خیلی بود.
‫دیروز یه سرم جدید زدیم.
‫تبش باید با آنتی بیوتیک از بین می رفت.
‫اما ایی اس آر هفتاد بوده. ‫و سی آرپی ده.
‫قبلا هم این اعداد رو داشته.
‫یعنی تبش به خاطر ‫عفونت مجاری ادرار بوجود نیومده.
‫پس...
‫یهو تنگی نفس پیدا کرده.
‫وقتی اینجا رسیده بیهوش بوده.
‫عفونت دریچه قلب داشته. ‫خود جراحی موفقیت آمیز بوده.
‫اما خونریزی مغزی هم داشته. ‫برای همین رفته توی کما.
‫جوون بوده...
‫و خونریزی زیادی هم نبوده. ‫برای همین زیر نظرش داشتیم.
‫اما چون هنوز بیدار نشده...
‫باید یه علت دیگه داشته باشه.
‫و می دونی ممکنه دلیلش ‫چی بوده باشه؟
‫نه. باید الان شروع کنم به جستجو.
‫آخرین سی تی اسکن ‫رو پنج ماه پیش انجام داده.
‫بیا یه سی تی اسکن دیگه ازش بگیریم.
‫سه سال پیش به خاطر ‫یه تصادف بستری شده.
‫مطمئنم سه سال ‫پیش سی تی اسکن گرفتن.
‫برو ببین کدوم بیمارستان بوده. ‫و برام اون اسکن رو بگیر.
‫بیا مقایسه شون کنیم.
‫- باشه. ‫- ازم خواست بررسیش کنم.
‫مطمئنم بهتر از هر کسی می دونی.
‫چندین بار بهم گفته شد...
‫خودمو آماده کنم.
‫می دونم شاید هر لحظه بمیرم.
‫اما...
‫هنوز خیلی جوونه.
‫رویاش اینه که بازیگر بشه.
‫می خوام...
‫اگه بتونم نجات شون بدم.
‫تا وقتی که...
‫فکر کنی هنوز تموم نشده...
‫چه برای خودت چه برای اونا.
‫وقت تمرین عملی رسیده. حاضری؟
‫از اینطرف.
‫پنج قربانی یه تصادف ماشین.
‫یکی شون بعد از ضربه به سرش بیهوش شده.
‫اثراتی از تهوع نشون میده. ‫نیاز به سی تی اسکن مغزی داره.
‫سئونگ تاک، خوشحالم اینجایی. ‫بیا یه نگاهی بهش بنداز.
‫فقط به بیمار نگاه کن و روش تمرکز کن.
‫بریم. ‫یک، دو، سه.
‫یه تاکسی و موتور بهم خوردن...
‫و یه اتوبوس هم ‫محکم خورده بهشون.
‫خیلی مسافرها افتادن و زخمی شدن.
‫اون بیشتر از همه ‫آسیب دیده. سوار موتور بوده.
‫چندین جراحت داره. باید براش لوله بذارین.
‫بعد از گذاشتن لوله ‫در گلو برای معاینه بیشتر بفرستش.
‫سئونگ تاک، تو باید براش لوله بذاری.
‫دکتر لی سئون هو به زودی می رسه. ‫برای لوله گذاری آماده بشین.
‫چی؟ خودت انجامش نمیدی؟
‫آروم باش و همونطور ‫که تمرین کردی پیش برو.
‫اول، گردنش رو کاملا باز کن.
‫خودشه. خیلی آروم.
‫با سر لوله زبونش رو بیا پایین...
‫و زبونش رو بیار پایین و بکش.
‫خودشه.
‫سئونگ تاک. چرا منو صدا زدی اگه...
‫قربانی چندین جراحت داره، ‫احتمال خونریزی ریوی هم داره.
‫باید براش لوله گذاشته بشه.
‫اینقدر وقت تلف نکن، سئون هو.
‫نمی بینی وضعش بحرانیه؟
‫چرا شروع نمی کنی؟
‫وارد شد. درسته؟ ‫درست انجامش دادم، درسته؟
‫- آفرین بهت. بعدی. ‫- باشه.
‫از اینطرف.
‫زاویه درست. عمیق بخیه بزن.
‫خودشه.
‫حاشیه ش درست باشه. زیادی سفتش نکن.
‫خودشه.
‫- بریم اسکن بگیریم. ‫- باشه.
‫فکر نمی کنی سئونگ تاک عجیب شده؟
‫قبلا تنها چند تا ‫عمل سخت رو انجام می داد.
‫امروز چش شده؟ ‫آخه کارآموز که نیست.
‫شنیدم که حتی دیگه ‫وارد اتاق عمل هم نمیشه.
‫شاید به خاطر اتفاقی ‫که افتاده هنوزم ناراحته.
‫دکتر جانگ، از اینطرف.
‫باشه.
‫خوبه. آفرین.
‫بله.
‫ایست قلبی. برای ‫احیا آماده بشین.
‫لعنتی.
‫دو، موارد اضطراری رو درمان نمی کنم.
‫چرا؟ چون قبل از اینکه ‫به من برسن باید چند مرحله طی بشه.
‫دکتر آن رو بفرست و ‫نمی خواد بهش اکسیژن بدی.
‫آماده کردن اتاقک ‫اکسیژن 3 هزار دلار خرج داره.
‫پول حروم میشه.
‫این دست ها برای کسیه که ‫حداقل یک درصد شانس داشته باشه.
‫سئونگ تاک.
‫هنوز تموم نشده.
‫یه کاری بکن وگرنه می میره.
‫لعنتی.
‫نه.
‫ناامیدی در زندگی آدم وجود داره.
‫ناامیدی ها بهم می خورن ‫و متصل میشن...
‫و در هم پیچیده میشن.
‫چشم هاشون که افسون شده...
‫و ارواح...
‫هم افسون میشن.
‫ببین. فکر کنم برگشته.
‫موفق شدی، سئونگ تاک.
‫اونم تنهایی.
‫موفق شد.
‫سلام.
‫آموزش نتیجه داد.
‫دکتر کو تنهایی از پسش ‫براومد، درسته؟ بدون پرفسور چا.
‫پرفسور.
‫مطمئنم کنارش ایستاده و تماشا می کنه.
‫خب، هیچوقت اینقدر خوب نبوده.
‫اما بعد از عمل پرفسور چا...
‫یه آدم کاملا متفاوت شده.
‫از اون موقع عمل هایی رو شروع کرده...
‫که به تنهایی از پسشون براومده.
‫حقیقتش اینه که، ‫در این مورد به کسی نگفتم، اما...
‫گاهی حس می کنم دارم ‫پرفسور چا رو می بینم.
‫اونم وقتی سئونگ تاک ‫توی اتاق عمل وایستاده.
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫فکر پرفسور چا هنوز متوجه نشده.
‫یا تو...
‫ازش قایم کردی؟
‫چی داری میگی؟
‫از خودش بپرس.
‫کو سئونگ تاک، نه.
‫پرفسور چا.
‫دوست داری چه تخصصی بخونی؟
‫جراحی قلب.
‫دکتر کو با کسی دوسته؟
‫سئونگ تاک نامزد داره؟
‫تمام عمر مجرد بوده.
‫به یه دختر قول دادم.
‫که در بخش جراحی برم، ‫و اونم به جراحی مغز و اعصاب بره.
‫می خوای جایی بری؟
‫هنوزم قضاوتت در مورد من سرجاشه؟
‫باشه. بذار همینجا بمونیم.
‫جایی که من هستم. پیش من.
‫بهم یاد بده.
‫منو یه دکتر کن.
‫دکتری که بیمارها رو نجات میده.
‫کار تو بود.
‫منو تکون دادی و عوضم کردی.
‫من داخل چا یونگ مین نیستم.
‫چا یونگ مین وارد بدن من میشه.
‫چطوری...
‫چطور ممکنه؟
‫چطور جرات می کنی ‫از سی جین اخاذی کنی؟
‫کثافت با چه جراتی این کار رو کردی؟
‫مدتی میشه توی ‫خونه آشپزی نکردم.
‫اگه می دونستم قراره ‫آشپزی کنم بیشتر تمرین می کردم.
‫یونگ مین...
‫خودش بوده.
‫تمام این مدت کنار من بوده.
‫اونجا بوده.
‫پیش من بوده.
‫خدایا...
‫این وقت شب چه کار می کنی؟
‫همونطور که می بینی، ‫سعی دارم یه جراح قلب معرکه بشم.
‫منو دیدی، مگه نه؟
‫ضربان قلبت بالا رفت؟
‫قلبم نزدیک بود از دهنم بپره بیرون.
‫همون نوشیدنی پروتئینی قبله؟
‫چه وقت خوبی اومدی.
‫برات خوبه. بعد از ‫ورزش که بهتر هم میشه.
‫بعد از یه روز مفید ‫خیلی بیشتر به آدم کیف میده.
‫چرا اینقدر ناراحتی؟
‫به خاطر مامانته؟ ‫هنوزم ازش دوری می کنی؟
‫نه، آتش بس شده.
‫دعوا کردیم و من عقب نشینی کردم.
‫وقتی به بابابزرگت فکر ‫می کنم، مادرتو خوب درک می کنم.
‫منم درکش می کنم.
‫اما بازم سعی مو می کنم.
‫مامان ها بالاخره تسلیم میشن.
‫این روزها حال دکتر جانگ چطوره؟
‫- حالش خوبه؟ ‫- چی؟
‫می دونی سرت با کارآموزی ‫شلوغ بوده اما یه سر بهش بزن.
‫بیخیال. من دیگه کارآموز نیستم.
‫حتی امروز یکی رو نجات دادم.
‫ببین. دست هام خیلی خاصه.
‫تو هم می دونستی.
‫از کجا فهمیدی؟
‫سئونگ تاک...
‫اگه می خواست بگه از ‫همون اول می گفت.
‫اگه تا الان نگفته، ‫حتما دلیل خوبی داشته.
‫جزییات رو نمی دونم...
‫اما حدس می زنم پرفسور چا همینو می خواد.
‫برای همین دوست دارم از ‫دکتر کو مخفی نگهش داری.
‫پاهام خیلی درد می کنن.
‫[مرکز پزشکی یونسانگ]
‫بودرمانی کمک می کنه بخوابی.
‫شنیدم از بوی اسطوخودوس خوشت میاد.
‫هی، مراقب باش.
‫یعنی، شنیدم خیلی ها ‫از اسطوخودوس خوششون میاد.
‫تازگی خوابیدن خیلی برام سخت شده.
‫ممنونم. به خوبی ازش استفاده می کنم
‫لیوان مخصوصت رو شکستی.
‫هی، مراقب باش، باشه؟
‫یعنی، همه شنیدن که شکسته و خبرش پخش شد.
‫جدی؟
‫می خواستم یه نوشو بگیرم، ‫اما مدام فراموش می کردم.
‫به خاطر اینم ممنونم. ازشون ‫خوب استفاده می کنم.
‫اینم از پیاز و خیارشور، بدون خیار.
‫هی. می خوای گیر بیوفتی؟
‫قبلا همینا رو دوست داشتم.
‫- چی؟ ‫- الان خیار می خورم.
‫اما خیارشور نه.
‫یه چیزی به غیر از نون می خوام.
‫غذا خوردی؟
‫- از غذا لذت ببرین. ‫- ممنونم.
‫اوردمت اینجا چون ‫شنیدم غذاش خوبه. اشکالی که نداره؟
‫نه، عاشق مرغم.
‫خوشمزه س.
‫دکتر کو چه جور غذایی دوست داره؟
‫گفتش که سوپ دوست نداره.
‫- چی؟ ‫- ماهی، گوشت، مرغ.
‫بین اینا.
‫گوشت رو به ماهی ترجیح میده.
‫اصلا مرغ نمی خوره. ‫یه بار حسابی حالشو بهم زد.
‫چرا می خواستی یه ‫جای دیگه همدیگه رو ببینیم؟
‫می خواستم یه کار ‫خوب برات کرده باشم.
‫حتما از غذای کافه تریا خسته شدی.
‫- میشه فردا هم بیرون غذا بخوریم؟ ‫- چی؟ فردا هم؟
‫از تنها غذا خوردن خسته شدم...
‫و ازت ممنونم که برام آشپزی می کنی.
‫املت رول شده و توفو...
‫خیلی خوشمزه بودن و باید ‫همه شو می خوردم.
‫نباید هیچی باقی می ذاشتم.
‫خوبه که بیایم بیرون قدم بزنیم
‫هوای شب خوبه و خیابون قشنگه.
‫همینطوره.
‫خیلی سخته که آدم ‫همه ش یه جای بسته باشه.
‫بیایم گاهی همینطوری قدم بزنیم؟
‫چی؟ بیایم پیاده روی؟
‫جایی که منو بردی دوست داشتنی بود.
‫دفعه ی بعد، یونگ مین رو باید ببرم اونجا.
‫تا اون موقع زمستون میشه...
‫اما فکر کنم در زمستون هم قشنگ باشه.
‫توی زمستون قشنگه.
‫بهش قول دادم...
‫وقتی امتحان رو قبول شدیم، ‫بریم به کوهستان آلپ.
‫بعد از امتحان نبود، ‫بعد از کارآموزی مون بود...
‫میشه بریم یه نوشیدنی داغ بخوریم؟
‫- پس من... ‫- من می گیرم.
‫همینجا صبر کن.
‫یه چیزی جور درنمیاد.
‫چی؟
‫گوشی تو جواب بده.
‫باید خودم بیام سراغت؟
‫یه چیزی شده.
‫نامزدت که بیهوش شده ‫خبر داره بهش خیانت می کنی؟
‫بیمارستان حالمو بد می کنه ‫و نمی تونم برگردم اونجا.
‫گفتم تعقیبت کنن، ‫تا بیرون همدیگه رو ببینیم.
‫بریم یه جای ساکت تا حرف بزنیم.
‫هنوز یکم دیگه از حرف هامون مونده.
‫من حرفی ندارم. گمشو.
‫سر جات وایستا.
‫یه گفتگوی خواهر و برادریه.
‫ولم کن. بهم دست نزن.
‫خدایا.
‫فقط اعصاب منو خورد می کنی.
‫وقتی فکر می کنم چطوری ‫بهم ضربه زدی، شب ها خوابم نمی بره.
‫هی، وقت تسویه حسابه.
‫دکتر کو!
‫برو کنار، دکتر کو!
‫نه.
‫مراقب باش، یونگ مین!
‫سئونگ تاک.
‫نه.
‫- سئونگ تاک. ‫- پیشم بمون.
‫لطفا.
‫پیشم بمون.
‫یونگ مین.
‫چا یونگ مین!
‫یونگ مین!
‫[دکتر روح]
‫گفتی بار اول انجامش میدی.
‫چیزی نیست که بتونی جلوشو بگیری.
‫حالا که در این مورد ‫حرف می زنیم، یه دور دیگه چطوره؟
‫حتما خیلی درد داشته، عزیزم.
‫عزیزت اینجاست.
‫تازگی زیادی داری ‫از بدنش استفاده می کنی.
‫چرا یه قانون نذاریم؟
‫دیگه دست هامو آلوده کردم.
‫فرقی نمی کنه دوباره این کار رو بکنم.
‫وقت زیادی ندارم.
‫من سرپرستشم. من تصمیم می گیرم.
‫منم مسئول سلامتیش هستم ‫و حق دارم نظر بدم.
‫- خودتو عمل می کنی، درسته؟
‫- کجا رفت؟ ‫- چی شده؟
‫سئونگ تاک، نمی تونی منو ببینی؟ ‫صدامو نمی شنوی؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫به خاطر من...
‫بابام مرد.
‫بله، شنیدم.
‫فکر نکنم بتونم سنگینی مرگ یکی ‫دیگه رو روی وجدانم تحمل کنم.
‫همین منو ترسوند.
‫نه اینکه ارواح رو می دیدم.
‫این فکر که یکی دیگه ‫به خاطر من بمیره.
‫حالا مطمئن شدم.
‫نمی تونم اونطوری زندگی کنم.
‫پس بهم یاد بده.
‫ازم دکتر خوبی بساز.
‫دکتری که بیمارها رو نجات بده.
‫گفتی که...
‫از بیمارستان و ‫بیمارها خسته و بیزار شدی.
‫کار تو بود.
‫تو منو تکون دادی و عوضم کردی.
‫وزن لباس دکتری باعث میشه...
‫آدم حتی در مرگ هم ‫بقیه رو نجات بده.
‫سعی می کنم درست مثل ‫تو باهاش زندگی کنم.
‫مثل همون پیرمرد.
‫[قسمت چهاردهم]
‫خدای من. به لطف تو...
‫با غرور برگشتم اینجا.
‫هیچ مثل خونه نمیشه.
‫خونه ی من.
‫ممنون که منو رسوندی.
‫همین اطراف می بینمت.
‫تو...
‫به خاطر من نمی تونی بری؟
‫اون روز...
‫به خاطر نجات من ‫نتونستی از این دنیا بری...
‫یا مجازات شدی...
‫و مجبوری همینجا بمونی؟
‫اگه اینطور بوده باشه چی؟
‫میذاری من راه خودمو برم؟
‫اون روز...
‫چرا نجاتم دادی؟
‫اون روز...
‫لباس دکتریم تنم بود.
‫دو، سه.
‫پمپ رو بیار.
‫سئونگ تاک. بیدار شو.
‫سئونگ تاک. زود باش.
‫از قیافه ت معلوم بود ‫که اصلا نمی دونی چی شده...
‫به پیرمرد نگاه می کردی...
‫تنها کسی داشت بهت نگاه می کرد.
‫نگاهی که تو چشم هات بود...
‫خیلی غم انگیز بود.
‫چه چاره ای داشتم؟
‫زنده ها نمی تونستن ‫وظیفه شونو درست انجام بدن...
‫پس روح مجبور شد کمک کنه.
‫چهل سال دکتر بودم و ‫بازم روپوش سفید...
‫مثل باری رو دوشم بود، ‫انگار به اندازه کافی خوب نبودم.
‫نتونستم باهاش مبارزه کنم.
‫از اون موقع...
‫منو زیر نظر داشتی؟
‫چرا باید به احمقی اهمیت بدم ‫که چون ترسیده فرار می کنه؟
‫بچه که بودی با دیدن ‫ارواح می ترسیدی و فرار می کردی.
‫و بزرگتر که شدی سعی کردی دکتر نشی...
‫در حالی دلت می خواست بشی.
‫تنها کاری که کردی فرار کردن بود...
‫تا وقتی که یه روز ‫با یکی مثل خودت آشنا شدی.
‫اونوقت عوض شدی و جنگیدی...
‫و برای نجات مردم تلاش کردی.
‫یه جورایی جذاب بود.
‫اگه همینطور منتظر بمونم، یه روز...
‫می تونم با کسی روبه رو بشم...
‫که خیلی وقته دلم براش تنگ شده، درسته؟
‫حتما کار خودش بوده.
‫تو و من.
‫نه به مذهب ربط داره، نه به ‫گروه خونی و نه به ماه تولد.
‫بدن یکی رو قرض گرفت تا نجاتت بده...
‫بعدش بدن منو ‫قرض گرفت تا یکی دیگه رو نجات بده.
‫پس روحی که تو رو تسخیر کرد...
‫بله، جراح قلب اوه جو میونگ بود.
‫چیه؟
‫اون روز هم همینجا ‫وایستادی و بهش زل زدی.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫بهم خیانت کردی.
‫گفتی بهم یاد میدی.
‫چرا اینقدر زود مردی؟
‫اگه یکم بیشتر مونده بودی...
‫می تونستم دکتر خیلی خوبی بشم.
‫بیخیال.
‫خودتو به خاطر بی لیاقتی ‫یکی دیگه سرزنش نکن.
‫زیاد بهش فکر نکن.
‫درست مثل همون روز، ‫فراموش کن چی شده.
‫فقط امیدوارم بتونی خوشحال باشی...
‫که تونستی جون اون پسر رو نجات بدی.
‫و همین رفتار باعث میشه ‫دکتر خیلی خوبی باشی، می دونی.
‫دلم براتون تنگ شده، قربان.
‫دکتر جانگ. خوشحالم که ‫نظرتون عوض شد.
‫برای پرفسور چا بهترین ‫بیمارستان همینجاست.
‫و تازه خودشم اینجا کار کرده.
‫در کل اینجا مثل یه خونواده ایم.
‫بهتر می تونیم مراقبش باشیم.
‫کار تو که تا الان عالی بوده.
‫وقتی ازت خواستیم بمونین، ‫حتی خم به ابرو نیاوردین.
‫اما به محض اینکه با دکتر کو ‫حرف زدین نظرتون عوض شد.
‫یکم احساساتم جریحه دار شد.
‫به خاطر حرف ‫دکتر کو نمی مونم. به خاطر اونه.
‫ببخشید؟
‫اون می خواد اینجا بمونه.
‫[مرکز پزشکی دانشگاه یونسانگ]
‫ببین چقدر کند داره میاد.
‫مگه نمی دونی ساعت چنده؟ ‫روز اول دیر اومدی سر کار.
‫مگه نمی دونی چرا دیر کردم؟
‫دقیقا. باید زودتر از ‫خونه می اومدی بیرون.
‫صبح زود اومدم بیرون.
‫و به ندرت برای کسی کاری انجام میدم.
‫نه. داری جواب منو میدی.
‫باهام بیا. باید چند نفر رو ببینی.
‫نمی دونه الان اجازه نداره ‫اینطوری بهم دستور بده؟
‫چند بار...
‫چند بار باید بهت بگم؟ کار من نبود.
‫اگه می خواستی این کار رو بکنی، ‫باید درست انجامش می دادی.
‫یا حداقل نباید ‫نقشه منو خراب می کردی.
‫با جراحی اون همه ‫چی در عرض چند روز تموم می شد.
‫چرا وضعیت رو از ‫اینی که هست بدتر کردی؟
‫خدایا، به حرفم گوش نمیدی.
‫تو.
‫تا حالا دیدی من ‫خودم دستم رو آلوده کنم؟
‫پس اون فیلم چی؟
‫توی دوربین مشخصه تو ‫میری توی اتاقش و میای بیرون.
‫و همین داره منو دیوونه می کنه!
‫یادم میاد از دفتر تو رفتم بیرون.
‫اما وقتی به خودم اومدم توی لابی بودم.
‫یادم نمیاد بعد از ‫بیرون اومدن از دفترت چی شد.
‫انگار یه روح داره منو بازی میده!
‫چا یونگ مین.
‫هی، کی برگشتی؟
‫می دونم یه مدت نبودم.
‫اما چرا قیافه ت ‫طوری شده که انگار روح دیدی؟
‫اون روز خوشحال به نظر می اومدی.
‫اما امروز به نظر عصبانی میای.
‫چرا؟ عصبانی شدی که ‫نمی تونی یه بطری نوشیدنی رو باز کنی؟
‫تو...
‫گفتش گرون بوده. پس ‫یه جای امن بذارش
‫وقتی بیدار شدم بازش می کنیم.
‫که اینطور.
‫تو بودی که وارد ‫بدن جانگ مین هو شدی، درسته؟
‫فکر کردم فقط می تونی ‫وارد بدن اون بشی.
‫خصوصیه و به تو ربطی نداره.
‫پس چرا اومدی اینجا؟
‫می خوای بهم مشت بزنی ‫یا بلایی سر بدن پسرعموم بیارِی؟
‫وقتی تو بدن یکی دیگه م ‫اصلا از این کارها نمی کنم.
‫به چیزی که حقته می رسی.
‫امروز اومدم حرف بزنم. پس گوش کن.
‫خدایا. چرا می خوای اینو ‫بهش بگی؟ لازم نیست.
‫چطور انتظار داری اینو بگم؟ خجالت آوره.
‫ای وای، بگو دیگه.
‫باشه. خودم میگم.
‫دقیقا اینو بهش بگو.
‫خیلی ناراحت شدم که این ‫همه مدت نتونستم بهش بگم.
‫سئونگ تاک، پیام منو کلمه به کلمه منتقل کن.
‫هیچکس نمی تونه ‫کو سئونگ تاک رو نابود کنه.
‫مراقب باش. تازه داره شروع میشه.
‫پیامش اینه.
‫هیچکس نمی تونه ‫کو سئونگ تاک رو نابود کنه.
‫زود باش. بهش زل بزن.
‫چه کار می کنی؟
‫ولش کن.
‫وقتی نبودم داشتی دوباره نقشه می کشیدی.
‫همونطور که می بینی، برگشتم.
‫بهت هشدار میدم. دوباره بهش دست نمی زنی.
‫چا یونگ مین الان استاد منه.
‫- استاد ‫- بله.
‫خدایا. باید با کاراته ‫گردنت رو بشکنم.
‫و اینطوری واینستا.
‫سلام، رییس. یعنی پرفسور جانگ.
‫چی شده؟
‫نگهبان ها مراقب این اتاق هستن...
‫و در سه شیفت نگهبانی میدن.
‫به خاطر من تصمیم گرفتین بمونین.
‫باید شما دو تا رو امن نگه دارم.
‫از مکش و آنتی بیوتیک استفاده می کنیم.
‫چهار بار در روز بهش تازوسین میدیم.
‫مخاطش رو در آزمایشگاه کشت میدیم...
‫و از سینه ی عکس اشعه ایکس می گیریم.
‫اگه زود خوب بشه در ‫عرض یکی دو هفته روبه راه میشه.
‫اگه باکتری مثل ‫اسینتوباکتر در بدنش پیدا کنیم...
‫شاید بیشتر از اینا طول بکشه.
‫مطمئنم که از پسش برمیاد.
‫تا اینجا که اومده.
‫برخی از میکروب ها حریفش نمیشن.
‫استاد پرقدرت منه.
‫فعلا کاری به جانگ مین هو ندارم.
‫فقط فیلم ورود و خروجش رو داریم.
‫اما چیزی رو ثابت نمی کنه.
‫و منم رفته بودم بیرون. ‫پس تا یه حدی تقصیر منم هست.
‫اصلا تقصیر تو نیست.
‫مطمئنم پرفسور چا نمی خواد ‫خودتو به خاطر اتفاقی که افتاده...
‫اذیت کنی.
‫باید در چنین مواقعی قوی بمونی.
‫و اونم اینطوری قوی می مونه.
‫پرفسور چا اینو بهت گفت؟
‫بله. چی؟
‫پس میشه پیام منو بهش برسونی؟
‫بهش بگو نگران من نباشه ‫چون حالم خیلی خوبه.
‫این همه صبر کردم، ‫پس چند هفته دیگه صبر می کنم...
‫و اصلا مشکلی نداره.
‫پس بهش بگو هر چقدرم ‫طول کشید بازم برگرده پیشم.
‫بعد از تمام چیزهایی که بهم گفتی...
‫دارم فکر می کنم شما دو ‫تا با هم ارتباط خاصی دارین.
‫یه جور گفتگوی معنوی دارین؟ شبیه تله پاتی؟
‫خدایا. دکتر جانگ. من که شمن نیستم.
‫فکر نکنم.
‫پس می خواستین یه چیزی ازم بپرسین.
‫درسته. می خواستم. اما دیگه نه.
‫فعلا فکرهای دیگه ای ‫که دارم رو میذارم کنار.
‫و فقط روی اون تمرکز می کنم.
‫روی جراحی و خوب ‫شدنش تمرکز می کنم، تا زودتر بیدار بشه.
‫بهش حقیقت رو در مورد من گفتی؟
‫وقتی نبودم اتفاقی افتاد؟
‫بیخیال. بیا بیشتر مراقب باشیم.
‫خیلی بی احتیاطی.
‫همیشه بهم میگی مراقب باشم...
‫در حالی که تو باعث دردسر میشی.
‫چی؟ آدم اینطوری ‫با استادش حرف می زنه؟
‫بیا بریم. امروز باید ‫کلی بیمار رو ببینیم.
‫به این زودی یادت رفت؟
‫باید باهام خوب رفتار کنی. ‫من دست بالا رو دارم.
‫من استاد توام و تو شاگرد منی.
‫صبر کن. این حرف به نظر آشنا میاد.
‫کو سئونگ تاک؟ ‫برگشتی! بله، اینجایی.
‫زود باش. مدتها پیش ‫بهشون گفتم تخت ها رو عوض کنن.
‫این همه سودی که ‫بیمارستان می کنه کجا میره؟
‫تمام تخت ها و ‫قاب ها اینجا رو عوض کنین.
‫قاب ها رو هم؟
‫برادر، چقدر توی خواب غلت می خوری.
‫هر شب صدای جیر جیر تخت رو می شنوم.
‫کو سئونگ تاک. ‫خیلی دلم برات تنگ شده بود.
‫خدایا.
‫میزها و صندلی ها ‫اینطرف رو نو کن.
‫وسایل راحت و بسیار مدرن می خوام.
‫فقط اینطرف؟
‫سال بالایی ها که ‫خبرکشی سال پایینی ها رو می کنن...
‫دوران سختی رو می گذرونن که حقشون نیست.
‫اما یه سال بلایی می تونه ‫کار یه سال پایینی رو قبول کنه.
‫برگشته.
‫من که چیزی نگفتم.
‫هی، برگشتی.
‫برگشته.
‫این چیه؟
‫هی.
‫آرزوی ما رو براورده کرده.
‫راستش، کنجکاو بودم بدونم ‫طعمش چقدر بهتر شده.
‫نمی دونم زنم تونست ‫ازش تشکر کنه یا نه.
‫چرا برای جشن برگشتنت ‫داری پول خرج می کنی؟
‫من چی؟ برای من چیزی داری؟
‫داری می خندی؟ ‫هی سئونگ تاک. سئونگ تاک؟
‫- همه چی مرتب شد. ‫- روز خوش.
‫توی خونه ماساژور خوبی داشتی.
‫وقتی بیدار شدی می تونی ازش استفاده کنی.
‫سئونگ تاک.
‫هی. راستشو بخوای ‫واقعا یکی لازم داشتم.
‫خدایا. جدی میگم.
‫نباید یه تشکر بکنی؟
‫تو که پولش رو ندادی. ‫به زور اعتبار گرفتی.
‫یه بند هم برای سر داره.
‫از جیب خودم خرج کردم.
‫دارم شهریه رو از پیش میدم.
‫خیلی خوبه.
‫خدایا. هر ذره از بدنم ‫از گردن تا پشت درد داشت.
‫خوب جایی رو ماساژ میده.
‫کی می دونست روح هم ماساژ دوست داره؟
‫چی؟ برای چی اومدی اینجا؟
‫تای شیک...
‫خب، رییس بن.
‫می خواستم از مفاصل تون ‫به خوبی مراقبت کنین.
‫مراقب خودت باش.
‫دست هات ضعیف شدن.
‫حداقل پاهات باید قوی بمونن.
‫چرا اینو بهم میدی؟
‫هدیه خیلی خوبیه.
‫خدایا. دست هات خیلی ضعیفه...
‫قربان.
‫پس حواست باشه که پاهات قوی بمونن.
‫بفرما.
‫برای تشکر از راهنمایی ‫و به خاطر خیانتی که بهت کردم.
‫بیا. بخورش.
‫داری خیلی غیررسمی باهام ‫حرف می زنی. میشه منم اینطوری حرف بزنم؟
‫بگذریم، از کجا در مورد ‫زانو دردم می دونستی؟
‫چه مرد بامزه ای.
‫بهم علاقه داره؟
‫نه. خوب نیست.
‫سئونگ تاک. خودتی.
‫خوبه، سئونگ تاک.
‫با جایزه هم برگشتی.
‫- این از طرف من نیست. ‫- پس از طرف کیه؟
‫بابابزرگ.
‫- آقای رییس. ‫- جناب رییس.
‫به من توجه نکنین و برگردین سر کار.
‫یکم استراحت کنین و ‫یکم خوردنی بخورین.
‫ای وای.
‫ناگهانی اومدین نوه تون رو تشویق کنین.
‫برای تشویق تو نیومدم اینجا.
‫سئونگ تاک.
‫پدربزرگ. برای چی اومدین اینجا؟
‫اومدم با تو قرار بذارم، دکتر اوه.
‫این بار می خواستم من ‫زودتر بهتون زنگ بزنم.
‫اینا دیگه چیه؟
‫رشوه س تا ازت ‫بخوام از نوه م استفاده کنی...
‫و بهش دستور بدی.
‫سر و کله زدن با این ‫پسر بی ادب خیلی سخته، مگه نه؟
‫نیاز به توجه زیادی داره، اما قابل کنترله.
‫حتما، قابل کنترلم. هوای منو داشته باش.
‫بابابزرگ منو می شناسی؟
‫بیش از 20 ساله که ‫همدیگه رو می شناسیم.
‫بیشتر از تو منو می شناسه.
‫هر سه ماه با هم قرار میذاریم.
‫- چای میل دارین؟ ‫- خیلی عالیه.
‫می دونستم.
‫می دونستم برمی گردی.
‫خوشحالم برگشتی.
‫از کجا می دونستی؟
‫می خواستم نامه استعفات رو ‫پاره کنم، اما خبری از نامه نبود.
‫نه، اون نه.
‫اینکه بابابزرگت که مرده ‫جونم رو در 20 سال قبل نجات داده.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫بابابزرگت بهت گفت؟
‫اونم می دونه؟
‫خب، مسئله اینه...
‫مطمئن نیستم اما...
‫چی شده؟
‫اگه مال بیست سال قبل بوده، ‫من فقط هشت سالم بوده.
‫اون روز چی دیدی؟
‫اون روز خیلی مریض بودم.
‫چش شده؟ داره از تب می سوزه.
‫باید بهش ادای احترام کنی.
‫[در آرامش بخواب]
‫مثل امروز مریض نشو.
‫باید بزرگ بشی، ‫قوی و سالم باشی.
‫و...
‫خوشحال باش...
‫از کاری که می کنی لذت ببر.
‫بابابزرگ...
‫خیلی دوستت داره...
‫و خیلی متاسفم.
‫بابابزرگ؟
‫از اینطرف.
‫باشه.
‫تاک.
‫بهش اپینفرین بزن.
‫به دستگاه وصلش کن.
‫اکسیژن خونش داره افت می کنه.
‫چه کار کنم؟
‫نیاز به تنفس مصنوعی داره، ‫اما پرفسور اوه اینجا نیست.
‫بابابزرگ.
‫هی. چرا تنها اومدی اینجا؟
‫بزرگترت کو؟
‫بابابزرگم...
‫رفت پیش چند تا دکتر.
‫منظورت چیه؟ خب...
‫کی کجا رفت؟
‫بابابزرگم مرد...
‫اما با یه پسر کوچولو رفت اونجا.
‫هی بچه، حالت خوبه؟
‫توی اتاق بیمارستان بیدار شدم...
‫و پدربزرگت کنارم وایستاده بود.
‫گفت اون پسر کوچولو نوه شه...
‫جراحی خوب پیش رفته و زنده مونده.
‫توی دانشکده پزشکی ‫فهمیدم تو همون پسربچه ای.
‫برای همین باهام بدرفتاری کردی؟
‫معلومه. بابابزرگم این همه زحمت کشید...
‫تا جون تو رو نجات بده.
‫چطور خوشم بیاد وقتی داشتی ‫اونطوری زندگی تو تلف می کردی؟
‫باید زودتر بهم می گفتی.
‫بابابزرگ اون موقع بهم گفت...
‫که یا توهم زدم یا ‫به خاطر تبم خیالاتی شدم.
‫گفت به هیچکس نگم و ‫یه راز بین خودمون بمونه.
‫احتمالا به خاطر خودم اینو گفت...
‫چون هیچکس حرفمو باور نمی کرد.
‫کلی آدم اون روز اونجا بودن.
‫واقعا خیالاتی شدم؟ فکر نکنم.
‫من مثل تو نمی تونم یه ‫چیزایی رو ببینم. فقط یه بار دیدم.
‫گیج شدم و پیش خودم نگهش داشتم...
‫اما وقتی تو رو اینجا دیدم فهمیدم...
‫که یه خیال نبوده.
‫چیزی که اون روز دیدم واقعی بود.
‫موقعی که پدربزرگت رییس بود...
‫و پدربزرگ من پرفسور بود...
‫دوست بودن چون هر ‫دو یه چیزو می خواستن.
‫هر سال برای یادبود بابابزرگم میاد.
‫پس بهتره سرحال باشی.
‫بابابزرگم داره تماشا می کنه.
‫همیشه تماشا می کنه.
‫اما نه فقط منو.
‫تازه...
‫به سو یونگ نگو...
‫که من اینجام، باشه؟
‫باید از سلامت روانی ‫نوه ی عزیزم محافظت کنم.
‫دیدن اون باعث شادی من میشه.
‫خب، جریان چی بود؟
‫حرفی که اونجا زدی.
‫اونجا؟ چی گفتم؟
‫- چی؟ ‫- در مورد تپش قلبت.
‫که من باحالم. جدی گفتی؟
‫اگه جدی بوده باشه چی؟ مگه چیه؟
‫دلم می خواست بدونم.
‫پس حقیقت داشت.
‫من اینجام.
‫تو اینجایی؟
‫رفیق من.
‫چرا همیشه می پرسی؟
‫آخه نمی دونی که من جواب میدم یا نه.
‫نوه ت خیلی بزرگ و خوب شده.
‫همینطوره.
‫نوه ت هنوز خوب بزرگ و بالغ نشده.
‫شاید اگه بذارم اوضاع پیش بره...
‫تو و من فامیل بشیم.
‫رفیق من. زیاد جلو جلو فکر نکن.
‫خب، بستگی به پسره داره. ‫بذار ببینیم اون چه واکنشی نشون میده.
‫دختره دکتر خیلی خوبی میشه.
‫راحت می تونیم بیمارها ‫رو بسپریم دستش.
‫ارزشش رو داشت...
‫مخفیانه ازش...
‫حمایت کنی، درسته؟
‫ممنونم.
‫سپاسگزار میشم...
‫اگه همینطوری ‫دین به جامعه رو...
‫ادا کنن.
‫هر دوشون.
‫نباید میذاشتم به این ‫راحتی بری. واقعا حیف شد.
‫اگه در زمان به عقب برگردم...
‫بیشتر بهت می چسبم و نمیذارم بری.
‫تو که خدا نیستی.
‫نمی تونی جلوی کسی رو بگیری تا جلو نره.
‫امیدوارم تا سالهای ‫سال میون زنده ها بمونی.
‫وقتی من رفتم...
‫کلی کار برای تو می مونه.
‫می تونه چه کار کنه؟
‫- کو سئونگ تاک برگشته؟ ‫- کلی هم پول خرج کرده.
‫طوری رفتار می کنه که انگار ‫برگشتنش یه اتفاق خیلی مهم بوده.
‫شنیدم شوکه شده و فرار کرده.
‫پس حتما حالش خوبه.
‫ذهن عجیب و غریبی داره. ‫اینو قبول دارم.
‫به خاطر پیشینه شه.
‫واقعا یه چیز دیگه س.
‫من بودم هرگز نمی تونستم برگردم.
‫بیمار به یه جای بهتر خواهد رفت.
‫[اتاق استراحت]
‫از طرف منم با خونواده داغدیده حرف زدی؟
‫اینقدر به دوربین زل زدم تا ‫پیدا کنم که چشم ها نابود شد.
‫[سالن عزاداری، راهروی شمالی]
‫[سالن عزاداری، ورودی اصلی]
‫فکر کردم که ‫کو سئونگ تاکی که می شناختم...
‫حتما اونجا پیداش میشه.
‫ای عوضی.
‫حتی در اون حالت هم دیدنت خوب بود.
‫همونطور که می دونی، ‫حتی اگه می خواستم هم نمی تونستم بیام.
‫ممنونم. و آفرین بهت.
‫سلام کردنت تموم شد؟
‫میشه بریم سر کار؟
‫بفرما.
‫همه چیزو اوردی؟ ‫چیزی رو فراموش نکردی؟
‫کلی ابزار اینجاست. باید ‫برم وسایل قدیمی تو رو هم بیارم؟
‫مگه نمی دونی همیشه باید ‫با یه ماشین قدیمی رانندگی یاد بگیری؟
‫افتخار کن که می تونی ‫با ابزار قدیمی من تمرین کنی.
‫در رو پشت سرت قفل کردی؟ ‫تمیز کاری کردی؟
‫تمیز کاری؟
‫اگه وقتی برگردم خونه م کثیف باشه...
‫ازت شکایت می کنم.
‫گاهی کارآموزها می خوان...
‫تقریبا سال اولت رو رد کردی.
‫تعجبی نداره اصول اولیه رو نمی دونی.
‫وانمود کن داری تمرکز ‫می کنی. از نو شروع کن.
‫یه امتحانی بکن. با بخیه شروع کن.
‫لعنت بهش.
‫با موز حرف می زنی؟
‫نه، اینطوری نه...
‫خدای من. برو کنار.
‫باید فاصله شون یکسان باشه.
‫مساوی، اینطوری.
‫اینطوری. می بینی؟
‫نمی تونی این کار رو بکنی؟ نمی تونی؟
‫این کار رو نکن. دوباره امتحان کن.
‫اینطوری نه.
‫باورم نمیشه دارم ‫این کار رو می کنم.
‫روی همه شون تمرین کن. ‫روی تمام کوسن ها.
‫تمام شب مشغول باش.
‫خدای من.
‫نمی تونم یه روزه انجامش بدم.
‫مثل پرداخت کردن تمام ‫هزینه ها با یه کارت اعتباری نیست!
‫هی.
‫داری می خندی؟
‫داری بهش یاد میدی تا نجاتت بده؟
‫به زحمت می تونه راه بره. ‫تا ابد طول می کشه.
‫کسی چه می دونه؟
‫ببین با من چه کار کردی.
‫چی؟
‫من بهت یاد دادم؟
‫کی؟
‫سئونگ تاک گفت...
‫یه جنگجوی رقابتیم.
‫راست میگه.
‫می خواستم برنده بشم.
‫در برابر کی برنده بشی؟
‫افرادی که تحقیرت کردن و آزارت دادن؟
‫روحی که تسخیرم کرد.
‫اولش نمی دونستم...
‫که نذاشت ازشون شکایت کنم...
‫و همین رقابت همیشگیم بود.
‫می دونستم باید بهتر کار کنم ‫تا نذارم تو منو تسخیر کنی.
‫که اینطور. تعجبی نداره.
‫خیلی سریع پیشرفت کردی.
‫سئونگ تاک همین کار رو می کنه.
‫تا اینطوری دیگه تسخیرش نکنم.
‫تا بتونه شکستم بده.
‫فکر کنم برای همین ‫این فرصت بهمون داده شده.
‫تا بتونم خوب آموزشش بدم.
‫در چنین زمانی باید خوشحال باشی...
‫تا پرفسور چا هم بتونه خوشحال باشه.
‫شام خوردی؟
‫موهات...
‫خودم مرتبش کردم تا خوشحال باشم. عجیبه؟
‫قشنگ شده.
‫چی شده؟ بهتون افتخار می کنم.
‫گل هم خریدین؟
‫توی راه برگشت متوجه شون شدم.
‫می خواستم اتاق رو زنده کنم.
‫خوشگل نیستن؟
‫خیلی خوشگلی. منو به وجد اورد.
‫می خوام زودتر بیدار بشم.
‫چیزی که من نتونم ‫زنده ش کنم، هیچکس نمی تونه.
‫انبر.
‫فرق داره.
‫خوبی؟
‫چی؟ بله.
‫کف سره.
‫مراقب باش. به صورتت زیبات آسیب نرسون.
‫امیدوارم تو خوش تیپ ‫هم خوب بشی.
‫و به رویات برسی.
‫این برای توئه. یه هدیه س.
‫چیه؟ کسی اونجاست؟
‫چی؟
‫نه.
‫از پدر و مادرمون خواستم...
‫تاریخ عروسی رو برای ‫بهار آینده بذارن.
‫اون تو نیستی؟
‫یواشکی از پشت سر آدم نیا.
‫گفتی یه پیک بودی. بازیگر بودی؟
‫توی این فیلم بازی کردی.
‫بازیگر نیستم. یه کار پاره وقت بود.
‫پول خوبی بهم دادن.
‫خیلی باحاله.
‫باید به بو می نشونش می دادی. ‫از دیدنش خیلی خوشحال می شد.
‫خیلی خجالت داره. ‫زیاد هم بازی نمی کنم.
‫داری نقش بازی می کنی؟
‫شبیه یه بازیگر واقعی بودی.
‫اگه یه نقش اصلی می گرفتی ‫و بعدا ستاره می شدی...
‫یه چیزی رو برام امضا کن.
‫میشه بس کنی؟
‫بعدا؟ کدوم بعدا؟
‫بعدی برای من وجود نداره.
‫جرات ندارم باهاش حرف بزنم.
‫اومدم خونه، مامان.
‫کی هستی؟ چرا منو مامان صدا می کنی؟
‫یه دختر باید مامانش ‫رو چی صدا کنه؟ مامان بزرگ؟
‫روزت چطور بوده؟
‫کدوم بچه ای هیچوقت ‫به حرف مادرش گوش نمیده؟
‫مرتب میام خونه.
‫بگذریم.
‫رشته م هم تغییر میدم.
‫واقعا؟ نظرت عوض شد؟
‫هر کاری من بگم می کنی؟
‫به هر حال که ماه ‫بعد باید تغییرش بدم.
‫میشم جراح قلب.
‫چی؟ واقعا باید...
‫مامان.
‫رفتم دانشکده پزشکی تا ‫مثل بابابزرگ دکتر بشم.
‫تا مثل بابابزرگ زندگی کنم.
‫با چه جراتی این حرف رو می زنی؟
‫چی؟ مثل بابابزرگ دکتر بشی؟
‫دکتری که فقط ‫به بیمارهاش اهمیت میده...
‫و خونواده ش براش هیچی نیستن؟
‫دکتری که خودشو از ‫کار زیاد می کشه و در تنهایی می میره؟
‫نه. دکتری که جون آدم ها رو نجات میده...
‫و آدم ها رو تغییر میده.
‫می خوای کاری کنی از شدت عصبانیت بمیرم؟
‫اگه قوی و سالم بودی شکایتی نداشتم.
‫همیشه مریض میشی و ‫مجبور میشی مرخصی بگیری!
‫چرا اینقدر اصرار داری ‫این مسیر سخت رو بری؟
‫چون می خوام کاری که ‫دوست دارم رو انجام بدم و خوشحال باشم.
‫به بابابزرگ قول دادم.
‫سعی کردم خلاص بشم در ‫عوض قبر خودمو کندم.
‫نه، نمیگم که تو سر باری. ‫بد برداشت نکن.
‫اولین نبرد رو باختم.
‫حالا کجا باید بریم؟
‫جدی؟ بیمار تا الان مرده.
‫عالیه. حالا از دست چپت استفاده کن.
‫عالی پیش میری.
‫باید بتونی از دست ‫چپت هم استفاده کنی.
‫[بخش جراحی]
‫ببین. الگو اینه.
‫باشه. فهمیدم الگو چیه.
‫- ببخشید. ‫- دیوونه شدی؟
‫زود باش!
‫هیچی. خیلی دلسرد شدم.
‫ادامه بده.
‫- علائم حیاتی رو چک کن ‫- چشم، دکتر.
‫خدایا. لطفا.
‫لطفا.
‫آره!
‫نتایج آزمایش نشون میده...
‫تعداد گلبول سفید ‫خونش به 11 هزار رسیده.
‫و سی آرپی و سطح ‫پروکالسیتونین هم پایین اومده.
‫خبر خیلی خوبیه. داره بهتر میشه.
‫بله. به نظر میاد ‫یواش یواش داره بهتر میشه.
‫راستش، دکتر کو تازگی ‫کمتر میاد بهش سر بزنه.
‫قبلا هر روز می اومد.
‫فکر کنم این روزها سرش شلوغه.
‫شنیدم که تازگی توی دفتر ‫پرفسور چا خودشو حبس کرده.
‫شاید دلیلش همینه.
‫خدایا. نمی دونم اونجا چه کار می کنه.
‫خودشه. شکاف رو باز نگه دار.
‫بله. توی همون شکاف.
‫عجله نکن.
‫اینجا تمرین می کردی.
‫یونگ مین...
‫تو هم اینجایی. درسته؟
‫تازه وارد، می دونم تمام شب بیدار بودی.
‫اما باید بیدار بشی.
‫تازه وارد.
‫تازه وارد!
‫دکتر کو. می خواستم بهت زنگ بزنم.
‫خب، می دونی مسئله اینه...
‫چرا یهو داری هوانگ ‫گوک چان رو منتقل می کنی؟
‫بهش گفتی، دکتر کیم؟
‫نه. تازه فهمیدم. از کجا می دونستی؟
‫بهت گفتم بهشون نگو. ‫مزاحم شون نشو. سرشون شلوغه.
‫- نه، باید می گفتی! ‫- البته، می خواستم بگم.
‫دستور هان سئونگ وون بوده؟
‫قبلا در موردش حرف زدیم.
‫اما خونواده ش مخالف بودن، ‫برای همین نادیده ش گرفتم.
‫و امروز دوباره بحثش رو پیش کشید.
‫یعنی، اشاره کرد که ‫به این مسئله رسیدگی نشده.
‫گفتش حمایت از هزینه های ‫پزشکی اونو قطع می کنه.
‫به خونواده ش در مورد انتقال گفتم...
‫چون بیمارستان هزینه هاشو میده...
‫چاره ای به جز موافقت نداشتن.
‫ای عوضی. چطور ‫می تونه این کار رو بکنه؟
‫منظورت چیه که هزینه هاشو بیمارستان میده؟
‫یه داستان مفصل داره.
‫تنها بیماریه که مجبوریم منتقل کنیم؟
‫چوی هون گیل چی؟
‫سرپرست اون خیلی ‫اصرار داره همینجا نگهش داره.
‫و سرپرستش هم داره هزینه ها رو میده.
‫اون روز حرفش رو پیش کشیدم.
‫اما به گوشش نرفت که نرفت.
‫سرپرستش از وزاری سابقه. ‫نمیشه بهش دست زد.
‫چرا نمیشه؟
‫انجامش بده.
‫گوک چان رو اینجا بذارین ‫و به جاش منو منتقل کنین!
‫منو انداختن توی این بیمارستان، ‫تا هیچکس در موردم چیزی نفهمه.
‫کی اهمیت میده سر از کجا دربیارم؟
‫گفتی هر لحظه ممکنه بمیرم ‫و مثل یه بمب ساعتی شدم!
‫چرا یه لطفی بهم نمی کنی و منو نمی کشی؟
‫کی هستی؟ کو سئونگ تاک؟ یا چا یونگ مین؟
‫اول خودتو معرفی کن.
‫اون بیمارها که کاری نکردن.
‫چرا اونا رو میندازی بیرون؟
‫که اینطور. چون اینطوری شدی، ‫حدسم درست بود.
‫می دونستم این بیماران ‫کمایی دارن بهت کمک می کنن.
‫به روح تبدیل شدن؟
‫در سرتاسر بیمارستان سرگردونن؟
‫با سرپرستش حرف زدم.
‫انتقال رو میشه به تعویق انداخت.
‫پس حالا در مدیریت ‫بیمارستان هم دخالت می کنی؟
‫می بینم تو داری هزینه ها رو میدی.
‫یه دلیلی داره که تا الان ‫بیمارستان هزینه ها رو می داده.
‫سریع می تونی سود و ضرر رو حساب کنی.
‫شک دارم دلیلش سخاوت تو بوده باشه.
‫اگه می خوای از اون بیمارها محافظت کنی...
‫حقایق پزشکی که ‫اینقدر می پرستی شون رو برام بیار.
‫استاد چطوره؟
‫درسته.
‫حتی به بیمارانی که امید...
‫به بهتر شدن نداشتن، نگاه هم نمی کرد.
‫هنوزم همونطوریه؟
‫خدایا. واقعا خوب ‫می تونه آدم رو غافلگیر کنه.
‫با عقل جور درمیاد. آدمی که ‫قبلا کارش پیک بوده...
‫از پس هزینه چندین ماه ‫موندن توی بیمارستان برنمیاد.
‫حتما خبر داشتی.
‫من بودم که عملش کردم.
‫اما حدس می زنم که ‫با پدر و مادرش کنار نمی اومده.
‫هیچوقت نیومدن بیمارستان ملاقاتش.
‫وقتی هم تصادف کرده، ‫تنها اوردنش بیمارستان.
‫برای همین فکر کردم خونواده نداره.
‫- تصادف کرده؟ ‫- بله.
‫روی بازوش یه زخم داره، ‫برای همین ازش پرسیدم.
‫بهم گفت سه سال پیش ‫با موتور تصادف کرده.
‫اون یارو احتمالا زخمی شده.
‫بو می رفت. و تو هم میری.
‫و وقتی من برم، اینجا تنها میشه.
‫می دونم چه حسی داره...
‫چون قبل از اینکه بیام اینجا تنها بودم.
‫خیلی ترسناکه...
‫و حس تنهایی بدی داره.
‫داشتم دنبالت می گشتم
‫اینجا چه کار می کنی؟
‫یادت میاد؟
‫تصادفی که هون گیل توش بوده؟
‫کی این لوله رو گذاشته؟
‫بیمار به خاطر عفونت ‫مجاری ادرار کمی تب داره...
‫برای همین مسکن لازم داشت ‫و سرمش خیلی بود.
‫دیروز یه سرم جدید زدیم.
‫تبش باید با آنتی بیوتیک از بین می رفت.
‫اما ایی اس آر هفتاد بوده. ‫و سی آرپی ده.
‫قبلا هم این اعداد رو داشته.
‫یعنی تبش به خاطر ‫عفونت مجاری ادرار بوجود نیومده.
‫پس...
‫یهو تنگی نفس پیدا کرده.
‫وقتی اینجا رسیده بیهوش بوده.
‫عفونت دریچه قلب داشته. ‫خود جراحی موفقیت آمیز بوده.
‫اما خونریزی مغزی هم داشته. ‫برای همین رفته توی کما.
‫جوون بوده...
‫و خونریزی زیادی هم نبوده. ‫برای همین زیر نظرش داشتیم.
‫اما چون هنوز بیدار نشده...
‫باید یه علت دیگه داشته باشه.
‫و می دونی ممکنه دلیلش ‫چی بوده باشه؟
‫نه. باید الان شروع کنم به جستجو.
‫آخرین سی تی اسکن ‫رو پنج ماه پیش انجام داده.
‫بیا یه سی تی اسکن دیگه ازش بگیریم.
‫سه سال پیش به خاطر ‫یه تصادف بستری شده.
‫مطمئنم سه سال ‫پیش سی تی اسکن گرفتن.
‫برو ببین کدوم بیمارستان بوده. ‫و برام اون اسکن رو بگیر.
‫بیا مقایسه شون کنیم.
‫- باشه. ‫- ازم خواست بررسیش کنم.
‫مطمئنم بهتر از هر کسی می دونی.
‫چندین بار بهم گفته شد...
‫خودمو آماده کنم.
‫می دونم شاید هر لحظه بمیرم.
‫اما...
‫هنوز خیلی جوونه.
‫رویاش اینه که بازیگر بشه.
‫می خوام...
‫اگه بتونم نجات شون بدم.
‫تا وقتی که...
‫فکر کنی هنوز تموم نشده...
‫چه برای خودت چه برای اونا.
‫وقت تمرین عملی رسیده. حاضری؟
‫از اینطرف.
‫پنج قربانی یه تصادف ماشین.
‫یکی شون بعد از ضربه به سرش بیهوش شده.
‫اثراتی از تهوع نشون میده. ‫نیاز به سی تی اسکن مغزی داره.
‫سئونگ تاک، خوشحالم اینجایی. ‫بیا یه نگاهی بهش بنداز.
‫فقط به بیمار نگاه کن و روش تمرکز کن.
‫بریم. ‫یک، دو، سه.
‫یه تاکسی و موتور بهم خوردن...
‫و یه اتوبوس هم ‫محکم خورده بهشون.
‫خیلی مسافرها افتادن و زخمی شدن.
‫اون بیشتر از همه ‫آسیب دیده. سوار موتور بوده.
‫چندین جراحت داره. باید براش لوله بذارین.
‫بعد از گذاشتن لوله ‫در گلو برای معاینه بیشتر بفرستش.
‫سئونگ تاک، تو باید براش لوله بذاری.
‫دکتر لی سئون هو به زودی می رسه. ‫برای لوله گذاری آماده بشین.
‫چی؟ خودت انجامش نمیدی؟
‫آروم باش و همونطور ‫که تمرین کردی پیش برو.
‫اول، گردنش رو کاملا باز کن.
‫خودشه. خیلی آروم.
‫با سر لوله زبونش رو بیا پایین...
‫و زبونش رو بیار پایین و بکش.
‫خودشه.
‫سئونگ تاک. چرا منو صدا زدی اگه...
‫قربانی چندین جراحت داره، ‫احتمال خونریزی ریوی هم داره.
‫باید براش لوله گذاشته بشه.
‫اینقدر وقت تلف نکن، سئون هو.
‫نمی بینی وضعش بحرانیه؟
‫چرا شروع نمی کنی؟
‫وارد شد. درسته؟ ‫درست انجامش دادم، درسته؟
‫- آفرین بهت. بعدی. ‫- باشه.
‫از اینطرف.
‫زاویه درست. عمیق بخیه بزن.
‫خودشه.
‫حاشیه ش درست باشه. زیادی سفتش نکن.
‫خودشه.
‫- بریم اسکن بگیریم. ‫- باشه.
‫فکر نمی کنی سئونگ تاک عجیب شده؟
‫قبلا تنها چند تا ‫عمل سخت رو انجام می داد.
‫امروز چش شده؟ ‫آخه کارآموز که نیست.
‫شنیدم که حتی دیگه ‫وارد اتاق عمل هم نمیشه.
‫شاید به خاطر اتفاقی ‫که افتاده هنوزم ناراحته.
‫دکتر جانگ، از اینطرف.
‫باشه.
‫خوبه. آفرین.
‫بله.
‫ایست قلبی. برای ‫احیا آماده بشین.
‫لعنتی.
‫دو، موارد اضطراری رو درمان نمی کنم.
‫چرا؟ چون قبل از اینکه ‫به من برسن باید چند مرحله طی بشه.
‫دکتر آن رو بفرست و ‫نمی خواد بهش اکسیژن بدی.
‫آماده کردن اتاقک ‫اکسیژن 3 هزار دلار خرج داره.
‫پول حروم میشه.
‫این دست ها برای کسیه که ‫حداقل یک درصد شانس داشته باشه.
‫سئونگ تاک.
‫هنوز تموم نشده.
‫یه کاری بکن وگرنه می میره.
‫لعنتی.
‫نه.
‫ناامیدی در زندگی آدم وجود داره.
‫ناامیدی ها بهم می خورن ‫و متصل میشن...
‫و در هم پیچیده میشن.
‫چشم هاشون که افسون شده...
‫و ارواح...
‫هم افسون میشن.
‫ببین. فکر کنم برگشته.
‫موفق شدی، سئونگ تاک.
‫اونم تنهایی.
‫موفق شد.
‫سلام.
‫آموزش نتیجه داد.
‫دکتر کو تنهایی از پسش ‫براومد، درسته؟ بدون پرفسور چا.
‫پرفسور.
‫مطمئنم کنارش ایستاده و تماشا می کنه.
‫خب، هیچوقت اینقدر خوب نبوده.
‫اما بعد از عمل پرفسور چا...
‫یه آدم کاملا متفاوت شده.
‫از اون موقع عمل هایی رو شروع کرده...
‫که به تنهایی از پسشون براومده.
‫حقیقتش اینه که، ‫در این مورد به کسی نگفتم، اما...
‫گاهی حس می کنم دارم ‫پرفسور چا رو می بینم.
‫اونم وقتی سئونگ تاک ‫توی اتاق عمل وایستاده.
‫نشنیدی چی گفتم؟
‫فکر پرفسور چا هنوز متوجه نشده.
‫یا تو...
‫ازش قایم کردی؟
‫چی داری میگی؟
‫از خودش بپرس.
‫کو سئونگ تاک، نه.
‫پرفسور چا.
‫دوست داری چه تخصصی بخونی؟
‫جراحی قلب.
‫دکتر کو با کسی دوسته؟
‫سئونگ تاک نامزد داره؟
‫تمام عمر مجرد بوده.
‫به یه دختر قول دادم.
‫که در بخش جراحی برم، ‫و اونم به جراحی مغز و اعصاب بره.
‫می خوای جای بری؟
‫هنوزم قضاوتت در مورد من سرجاشه؟
‫باشه. بذار همینجا بمونیم.
‫جایی که من هستم. پیش من.
‫بهم یاد بده.
‫منو یه دکتر کن.
‫دکتری که بیمارها رو نجات میده.
‫کار تو بود.
‫منو تکون دادی و عوضم کردی.
‫من داخل چا یونگ مین نیستم.
‫چا یونگ مین وارد بدن من میشه.
‫چطوری...
‫چطور ممکنه؟
‫چطور جرات می کنی ‫از سی جین اخاذی کنی؟
‫کثافت با چه جراتی این کار رو کردی؟
‫مدتی میشه توی ‫خونه آشپزی نکردم.
‫اگه می دونستم قراره ‫آشپزی کنم بیشتر تمرین می کردم.
‫یونگ مین...
‫خودش بوده.
‫تمام این مدت کنار من بوده.
‫اونجا بوده.
‫پیش من بوده.
‫خدایا...
‫این وقت شب چه کار می کنی؟
‫همونطور که می بینی، ‫سعی دارم یه جراح قلب معرکه بشم.
‫منو دیدی، مگه نه؟
‫ضربان قلبت بالا رفت؟
‫قلبم نزدیک بود از دهنم بپره بیرون.
‫همون نوشیدنی پرتئینی قبله؟
‫چه وقت خوبی اومدی.
‫برات خوبه. بعد از ‫ورزش که بهتر هم میشه.
‫بعد از یه روز مفید ‫خیلی بیشتر به آدم کیف میده.
‫چرا اینقدر ناراحتی؟
‫به خاطر مامانته؟ ‫هنوزم ازش دوری می کنی؟
‫نه، آتش بس شده.
‫دعوا کردیم و من عقب نشینی کردم.
‫وقتی به بابابزرگت فکر ‫می کنم، مادرتو خوب درک می کنم.
‫منم درکش می کنم.
‫اما بازم سعی مو می کنم.
‫مامان ها بالاخره تسلیم میشن.
‫این روزها حال دکتر جانگ چطوره؟
‫- حالش خوبه؟ ‫- چی؟
‫می دونی سرت با کارآموزی ‫شلوغ بوده اما یه سر بهش بزن.
‫بیخیال. من دیگه کارآموز نیستم.
‫حتی امروز یکی رو نجات دادم.
‫ببین. دست هام خیلی خاصه.
‫تو هم می دونستی.
‫از کجا فهمیدی؟
‫سئونگ تاک...
‫اگه می خواست بگه از ‫همون اول می گفت.
‫اگه تا الان نگفته، ‫حتما دلیل خوبی داشته.
‫جزییات رو نمی دونم...
‫اما حدس می زنم پرفسور چا همینو می خواد.
‫برای همین دوست دارم از ‫دکتر کو مخفی نگهش داری.
‫پاهام خیلی درد می کنن.
‫[مرکز پزشکی یونسانگ]
‫بودرمانی کمک می کنه بخوابی.
‫شنیدم از بوی اسطوخودوس خوشت میاد.
‫هی، مراقب باش.
‫یعنی، شنیدم خیلی ها ‫از اسطوخودوس خوششون میاد.
‫تازگی خوابیدن خیلی برام سخت شده.
‫ممنونم. به خوبی ازش استفاده می کنم
‫لیوان مخصوصت رو شکستی.
‫هی، مراقب باش، باشه؟
‫یعنی، همه شنیدن که شکسته و خبرش پخش شد.
‫جدی؟
‫می خواستم یه نوشو بگیرم، ‫اما مدام فراموش می کردم.
‫به خاطر اینم ممنونم. ازشون ‫خوب استفاده می کنم.
‫اینم از پیاز و خیارشور، بدون خیار.
‫هی. می خوای گیر بیافتی؟
‫قبلا همینا رو دوست داشتم.
‫- چی؟ ‫- الان خیار می خورم.
‫اما خیارشور نه.
‫یه چیزی به غیر از نون می خوام.
‫غذا خوردی؟
‫- از غذا لذت ببرین. ‫- ممنونم.
‫اوردمت اینجا چون ‫شنیدم غذاش خوبه. اشکالی که نداره؟
‫نه، عاشق مرغم.
‫خوشمزه س.
‫دکتر کو چه جور غذایی دوست داره؟
‫گفتش که سوپ دوست نداره.
‫- چی؟ ‫- ماهی، گوشت، مرغ.
‫بین اینا.
‫گوشت رو به ماهی ترجیح میده.
‫اصلا مرغ نمی خوره. ‫یه بار حسابی حالشو بهم زد.
‫چرا می خواستی یه ‫جای دیگه همدیگه رو ببینیم؟
‫می خواستم به کار ‫خوب برات کرده باشم.
‫حتما از غذای کافه تریا خسته شدی.
‫- میشه فردا هم بیرون غذا بخوریم؟ ‫- چی؟ فردا هم؟
‫از تنها غذا خوردن خسته شدم...
‫و ازت ممنونم که برام آشپزی می کنی.
‫املت رول شده و توفو...
‫خیلی خوشمزه بودن و باید ‫همه شو می خوردم.
‫نباید هیچی باقی می ذاشتم.
‫خوبه که بیایم بیرون قدم بزنیم
‫هوای شب خوبه و خیابون قشنگه.
‫همینطوره.
‫خیلی سخته که آدم ‫همه ش یه جای بسته باشه.
‫بیایم گاهی همینطوری قدم بزنیم؟
‫چی؟ بیایم پیاده روی؟
‫جایی که منو بردی دوست داشتنی بود.
‫دفعه ی بعد، یونگ مین رو باید ببرم اونجا.
‫تا اون موقع زمستون میشه...
‫اما فکر کنم در زمستون هم قشنگ باشه.
‫توی زمستون قشنگه.
‫بهش قول دادم...
‫وقتی امتحان رو قبول شدیم، ‫بریم به کوهستان آلپ.
‫بعد از امتحان نبود، ‫بعد از کارآموزی مون بود...
‫میشه بریم یه نوشیدنی داغ بخوریم؟
‫- پس من... ‫- من می گیرم.
‫همینجا صبر کن.
‫یه چیزی جور درنمیاد.
‫چی؟
‫گوشی تو جواب بده.
‫باید خودم بیام سراغت؟
‫یه چیزی شده.
‫نامزدت که بیهوش شده ‫خبر داره بهش خیانت می کنی؟
‫بیمارستان حالمو بد می کنه ‫و نمی تونم برگردم اونجا.
‫گفتم تعقیبت کنن، ‫تا بیرون همدیگه رو ببینیم.
‫بریم یه جای ساکت تا حرف بزنیم.
‫هنوز یکم دیگه از حرف هامون مونده.
‫من حرفی ندارم. گمشو.
‫سر جات وایستا. گاز که نمی گیرم.
‫یه گفتگوی خواهر و برادریه.
‫ولم کن. بهم دست نزن.
‫خدایا.
‫فقط اعصاب منو خورد می کنی.
‫وقتی فکر می کنم چطوری ‫بهم ضربه زدی، شب ها خوابم نمی بره.
‫هی، وقت تسویه حسابه.
‫دکتر کو!
‫برو کنار، دکتر کو!
‫نه.
‫مراقب باش، یونگ مین!
‫سئونگ تاک.
‫نه.
‫- سئونگ تاک. ‫- پیشم بمون.
‫لطفا.
‫پیشم بمون.
‫یونگ مین.
‫چا یونگ مین!
‫یونگ مین!
‫[دکتر روح]
‫گفتی بار اول انجامش میدی.
‫چیزی نیست که بتونی جلوشو بگیری.
‫حالا که در این مورد ‫حرف می زنیم، یه دور دیگه چطوره؟
‫حتما خیلی درد داشته، عزیزم.
‫عزیزت اینجاست.
‫تازگی زیادی داری ‫از بدنش استفاده می کنی.
‫چرا یه قانون نذاریم؟
‫دیگه دست هامو آلوده کردم.
‫فرقی نمی کنه دوباره این کار رو بکنم.
‫وقت زیادی ندارم.
‫من سرپرستشم. من تصمیم می گیرم.
‫منم مسئول سلامتیش هستم ‫و حق دارم نظر بدم.
‫- خودتو عمل می کنی، درسته؟
‫- کجا رفت؟ ‫- چی شده؟
‫سئونگ تاک، نمی تونی منو ببینی؟ ‫صدامو نمی شنوی؟
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»