‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫لعنتی.
‫باید پروفسور چا بوده باشه.
‫پروفسور چا بود. ‫سئونگ تاک اونطوری نیست.
‫امکان نداره. ‫نه، اون نیست.
‫قد بلنده بوده. ‫من که می دونم.
‫می دونم. ‫امکان نداره اون باشه.
‫ممکن نیست. ‫اگه اون بود، می کشتمش.
‫نکن. ‫می دونم که عصبانی ای،
‫ولی نمی تونی از اینجور حرفا بزنی.
‫تو یه دکتری.
‫می خوای بابابزرگ بره برات ‫دخلش رو بیاره؟
‫ازم خواست به کسی چیزی نگم.
‫به حرفش گوش نکردم.
‫حالا که می دونه داره تلافی می کنه؟
‫سلام، پروفسور جانگ.
‫چی؟ سئونگ تاک چی؟
‫چی به سرش اومده؟
‫- این... ‫- پروفسور چاست.
‫- بیا اول ببریمش. ‫- باشه.
‫وای، خدای من.
‫مدتی می شد سوار آمبولانس نشده بودم.
‫انگار یکی...
‫قبل از من دخل جفت شون رو آورده.
‫لعنتی.
‫هی. چیکار می کنی؟
‫- هی. ‫- حتما زده به سرش.
‫حالت خوبه؟
‫ما رو می شناسی؟
‫تو 20 سال شغل روحیم، ‫تا حالا همچین آدم رو مخی ندیده بودم.
‫اوه، خب.
‫بگذریم، الان چطوری برگردم؟
‫شمارم رو حدف کن و آفتابی نشو!
‫امروز باید یک بار واسه همیشه موضوع رو حل میکردم
‫بگذریم،
‫چرا اون گند دماغ سراغ چا یونگ مین رو گرفته بود؟
‫اون واقعا بدجور عاشقشه.
‫یونگ مین. ‫چا یونگ مین!
‫یونگ مین!
‫سی جین. نه.
‫- دکتر جانگ. ‫- بیا اول به حالت برسیم.
‫هر روز بهت فکر می کردم.
‫امروز چقدر دیگه باید ازم بدت بیاد؟
‫امروز چقدر بیشتر باید ازم متنفر باشی؟
‫امیدوارم به زودی منو فراموش کنی.
‫نه.
‫امیدوارم کاملا منو فراموش نکنی.
‫دیگه هیچوقت ازش دست نمی کشم.
‫پس دارم سعی می کنم ‫شجاع باشم.
‫اون هرگز یه روز هم ازت متنفر نبود.
‫میگه اون هر روز فقط به اوقات خوش فکر می کنه.
‫به روزهای خوشی که باهم گذروندید.
‫تا نتونه ازت متنفر باشه.
‫متنفر بودن از تو غیرممکنه.
‫و حالا،
‫واسه اینکه زیاد مجبور نباشی صبر کنی،
‫واسه اینکه اون زیاد طولش نده،
‫داره تماش تلاشش رو می کنه...
‫تا مبارزه کنه.
‫تو طرفدار جسیکایی.
‫بله. ‫بیا دفعه بعد به کنسرتش بریم.
‫با همدیگه.
‫تو گفتی که خونه آشپزی نمی کنی.
‫همیشه از بیرون غذا سفارش میدی؟
‫بله، ولی الان بیشتر غذا درست می کنم.
‫حالا که یکی رو دارم تا باهاش غذا بخورم.
‫حتما برات سخت بوده، ‫و ترسناک.
‫نه. چون تو اونجا بودی،
‫چون تو کنارم بودی،
‫سوالی ازم نداری؟
‫می تونم تو چشم هات زل بزنم؟
‫سلام.
‫صبح بخیر.
‫تو چت شده؟
‫به چی داری فکر می کنی؟
‫مامان، صدات رو بیار پایین. ‫ما تو بیمارستانیم.
‫مسئله چیه؟
‫اون دیشب بدون اینکه چیزی بهم بگه ‫همه کتاب هاش رو انداخته بیرون!
‫همه کتاب هاش!
‫من کتاب هام رو انداختم بیرون. ‫مگه واسه این کار نیازی به اجازه تو دارم؟
‫تو حتی یه خرده هم بخاطر از خود گذشتگی هایی ‫که کردی ناراحت نیستی؟
‫چیزی نمونده که پروفسور بشی!
‫مامان، تا حالا شده دلت برام بسوزه؟
‫من هیچوقت نمی تونم برم بیرون. ‫فقط کل روز می شینم توی خونه و درس می خونم!
‫اصلا باورم نمیشه.
‫دکتر، ببین اون چقدر عوض شده.
‫همیشه بهم حاضرجوابی می کنه ‫و خیلی هم منفی رفتار می کنه.
‫قبل از حادثه اصلا اینطوری نبود.
‫بهتر نیست ازش آزمایش بگیریم؟
‫تو کاملا عادی ای.
‫بعضی از بیمارهایی که از تو کما بیرون میان...
‫دیدشون نسبت به زندگی عوض میشه.
‫شاید وقتی بیمار توی کما بوده ‫اتفاق فوق العاده ای...
‫براش افتاده که ما ازش بی خبریم.
‫چی؟ اتفاق فوق العاده ای؟ ‫مثلا چی؟
‫این به بیمار بستگی داره.
‫هفته بعد می تونی مرخص بشی.
‫همچنان واسه زندگیت بجنگ.
‫خدای من. ‫اون دکتر چش شده؟
‫از دشب تا الان، اتفاقی براش افتاده؟
‫این دفعه چی به سر دستم اومده؟
‫از واکنش های فوق العاده ام تشکر کن ‫که فقط دستت بوده.
‫ممکن بود سرت باشه.
‫من جونت رو نجات دادم. ‫اینطوری نباید جوابم رو بدی.
‫اگه این جای زخمش بمونه چی؟
‫سی جین من عالی به زخم رسیدگی کرد.
‫پس جاش نمی مونه. ‫نگران نباش.
‫"سی جین من"؟
‫می دونستم. ‫دیشب اتفاقی افتاده.
‫گفتی که بعداً انجامش بدی. ‫صبر نداشتی.
‫یه بچه ای مثل تو شاید ندونه،
‫ولی اینجور چیزها از کنترل ما خارجه.
‫حالا که داریم راجع بهش حرف میزنیم، ‫یه دور دیگه چطوره؟
‫چی؟
‫پرده ها رو عوض کنم؟
‫شاید یه چیزی که طرح داشته باشه؟ ‫یا ساده باشه؟
‫چه رنگی باشه؟
‫رنگ بژ تا حال و هوا رو روشن کنه؟ ‫یا صورتی تا به اتاق حیات ببخشه؟
‫نظرت چیه؟
‫چی؟ داری از من می پرسی؟
‫خدای من. ‫از هر دوش خوشم میاد.
‫یکی دیگه؟
‫باید پسش بده چون فقط قرضش گرفته.
‫بخاطر اینه که بدن خودش نیست؟
‫درسته، نه؟ ‫اون بعضی وقت ها خیلی نامحترمانه رفتار می کنه.
‫قبل از اینکه بشناسمش، ‫خیلی بی ادب بود.
‫دقیقا.
‫هی، سئونگ تاک.
‫یالا.
‫چی؟
‫اون توصیه می کنه...
‫که پرده های تیره خاکستری بگیری.
‫که اینطور. ‫منم به این ترکیب فکر می کردم.
‫خدای من. ‫می دونستم.
‫سلیقه مون یکیه. ‫سر همه چی یه جور فکر می کنیم.
‫من گرسنمه. ‫برم غذا بخر.
‫برات غذا بخرم؟ ‫چرا باید این کارو بکنم؟
‫گفتی اگه گرسنگی بکشم منو می کشی.
‫یعنی تو حاضری باعث مرگم بشی؟
‫خب، تا وقتی من هستم ‫این اتفاق نمیوفته.
‫چه غذایی می خوای؟
‫گوشت چطوره؟
‫سئونگ تاک.
‫اون می خواد به جای آهنگ های پاپ و کلاسیک...
‫تو اتاق صد آهنگ برتر جدول های بیلبورد ‫رو پخش کنی.
‫درسته. ‫اون از اونجور آهنگ ها خوشش میاد.
‫پس آهنگ های جسیکا رو پخش می کنم.
‫عالیه! ‫آهنگ جدیدش داره ترند میشه.
‫در رابطه با پتوها،
‫نیازی نیست پتوهای پر غاز باشن.
‫از نظرش اشکال نداره که لحاف های ‫روکش دار داشته باشه.
‫و می خواد قرمز باشن.
‫کِی من این حرف رو زدم؟
‫درسته. یونگ مین به ندرت سردش میشه.
‫پس به جاش لحاف روکش دار می گیرم.
‫درسته. همین کافیه. ‫مطمئن شو که به رنگ آبی بگیریشون.
‫خدای من. ‫کسی اینو میگه که سر لباس چه قشقرقی به پا می کنه.
‫هی. من این روزها یکم حساس بودم.
‫من بعد از کلی تامل ‫و با بدبختی رنج کشیدن...
‫به خاطر این برنگشتم.
‫صبر کن، سئونگ تاک.
‫وقت غذاست.
‫می ران، این روزها به نظر خیلی خوشحال میای.
‫یه مدت پیش، طوری به نظر میومدی ‫انگار آخر دنیاست.
‫باید بخاطرش از معاون رئیس هان تشکر کنم.
‫اون به پسرم اعتماد داره ‫و بیشتر از من که مادرشم...
‫باهاش صبوره.
‫من خدا رو شاکرم...
‫که اون چنین پسرعموی حمایت کننده ای داره.
‫درسته. بابا.
‫تو رتبه بندی بیمارستان های پارسال رو دیدی؟
‫اخیراً منتشر شدن.
‫رتبه بیمارستان مون خیلی بالا رفته.
‫اینطوری پیش بره، ممکنه به زودی ‫بیمارستان مون جز پنج بیمارستان برتر بشه.
‫همه اینا به لطف کادر پزشکی مون هستش.
‫دکترهای شایسته و شجاعی که ‫عقیده شون رو دنبال می کنن...
‫قلب و ریه های بیمارستان ما هستن.
‫بدون رگ های خونی،
‫قلب ها و ریه هامون به درستی عمل نمی کنن.
‫داشتن حمایت قابل اطمینان از طرف دولت...
‫کمک می کنه تا خون در کل بدن جریان پیدا کنه...
‫و بدن مون رو پر کنه.
‫امروز نکاتت منطقی هستن.
‫اخیراً مطالعه کردی؟
‫خدای من، می ران.
‫من همیشه نکات خوبی میگم.
‫من تو گفتگو کردن با آدما ‫خیلی خوب عمل می کنم.
‫فقط به غذا خوردن ادامه بده.
‫اینقدر پر حرفی نکن.
‫بهت که گفتم مشکلی با ‫تنهایی غذا خوردن ندارم.
‫نمی خوام دکتر کو رو ناراحت کنم.
‫اونم گرسنشه. ‫باید یکم گوشت بخوری.
‫یونگ مین، تو باید بیشتر بخوری. ‫من واقعا نیازی ندارم.
‫اون رژیم گرفته. ‫تو باید همه غذاها رو بخوری.
‫تخم مرغ می خوای؟
‫امکان نداره.
‫هی. من خیلی سر اون دو نفر...
‫کنجکاو بودم.
‫باید یه چیزی رو بدونی.
‫اونا سر و سِری ندارن.
‫تو سوال هات تموم نمیشن.
‫هی. بیخیال.
‫امروز آب و هوا عالیه. ‫باید می رفتیم بیرون غذا بخوریم.
‫بیرون خطرناکه. ‫پس نمی خواد.
‫اون عوضی جانگ مین هو، ‫ممکنه بیرون منتظرت باشه.
‫اون عوضی جانگ مین هو. ‫میزنم لت و پارش می کنم.
‫دوباره نه.
‫چرا باید از دست های با ارزشت ‫روی اون استفاده کنی؟
‫تو با اون دست های با ارزش ‫جون آدما رو نجات میدی.
‫تو روی خودت عمل می کنی، درسته؟
‫چی؟ جراحی؟
‫نمی تونم به کسی اعتماد کنم. ‫می خوام خودت انجامش بدی.
‫واسه همینم اینجا می مونیم. ‫اینو دیگه باید بدونی.
‫بله. می دونم.
‫جراحی پروفسور چا یونگ مین ‫به زمان دیگه ای موکول شد.
‫وقت دیگه ای براش تعیین شده؟
‫هنوز نه. ‫هنوز داریم ذات الریه اش رو درمان می کنیم.
‫که اینطور؟
‫از اون چیزی که فکر می کردم ‫داره بیشتر طول می کشه.
‫طبق برنامه رئیس بن روش عمل می کنه؟
‫بله. فکر کنم همینطوره.
‫امیدوارم خوب عملش کنه.
‫واسه اینکه وقت تلف نکرده باشی...
‫که سِمَت پروفسور چا رو این همه مدت ‫خالی نگه داشته باشی.
‫باید یه چیزی رو بررسی کنم.
‫دکتر اوه. ‫تو الان با دست یونگ مین منو زدی؟
‫اوه، نه. پروفسور چا بود. ‫فکر می کردم سئونگ تاک بود.
‫نه، فکر کنم می دونستی.
‫محکم زدیش.
‫نه. من همیشه محکم میزنم. ‫همین.
‫- یالا، سو جونگ. ‫- این بدن سئونگ تاکه.
‫حتی اگه درد داشته باشه، ‫اون درد رو حس می کنه.
‫ولی یونگ مین تو بدنش بود.
‫عزیزم، خیلی درد داشت؟
‫هی، نه. ‫نه! عزیزت اینجاست.
‫تو اخیراً زیاد وقت عزیزم رو گرفتی.
‫عزیزم؟
‫داری درمورد من حرف میزنی؟
‫به زودی قراره جراحی بشه. ‫نمیشه چند روز بهم وقت بدی؟
‫خب، اگه واقعا خوشت نمیاد، ‫دیگه دست برمی داریم.
‫این حرفا به نظر آشنا میاد.
‫این راحت نیست. ‫می دونم چه حسی داره.
‫تو بخاطر من نتونستی غذا بخوری. ‫حس بدی داشتم.
‫می تونی با دکتر اوه بخوری.
‫بعد از اینکه سئونگ تاک بخاطر مرغ سوء هاضمه پیدا کرد...
‫بهت گفته بودم که اون مرغ نمی خوره.
‫اوه، نه. ‫یادم رفته بود.
‫اون روز به نظر یونگ مین ازش خوشش میومد.
‫تو به سئونگ تاک مرغ دادی بخوره؟
‫تو مرغ ریختی توی بدنم؟
‫چی؟ بله. ‫ولی کل شب طوریم نشد.
‫عجیبه. ‫چرا طوریم نشده؟
‫چطوره یه سری قوانین بذاریم؟
‫فکر خوبیه.
‫- روزی یه ساعت. ‫- این کافی نیست. دو ساعت.
‫باشه، ولی روزی یک بار.
‫نمی تونم با این موافقت کنم. ‫سه بار.
‫این زیاده.
‫- نظر تو چیه؟ ‫- نظر تو چیه؟
‫- خوشمزه ست. ‫- آره.
‫- درست نمیگم؟ ‫- آره.
‫اون خوشش میاد.
‫بخور.
‫- این خیلی خوشمزه ست. ‫- شنیدم که اخیراً دکتر کو سئونگ تاک...
‫تغییر کرده.
‫اون تغییر کرده؟ ‫چطور؟
‫اول، سوابق جراحی رو بررسی کردم،
‫و اون اخیراً فقط به اتاق عمل رفته، ‫کار دیگه ای نکرده.
‫هیچ سوابقی از جراحی های اضطراری وجود نداره.
‫میره تو اتاق عمل، ولی عمل نمی کنه.
‫پس چیکار می کنه؟
‫چرا منو بیدار نکردی؟ ‫باید به بیمارها سر میزدم.
‫- دکتر کو بهشون سر زد. ‫- چی؟
‫این کارو کرد؟ ‫دوباره؟
‫به تک تک اتاق ها رفت ‫و علائم حیاتی شون رو بررسی کرد،
‫پانسمان شون رو عوض کرد،
‫و حتی آمپول شون رو هم تزریق کرد.
‫عجب. ‫حتما زده به سرش.
‫قضیه چیه؟ ‫کی زده به سرش؟
‫سئونگ تاک. ‫به نظر نمیاد یکم دیوونه میزنه؟
‫تو اتاق عمل طوریش نبود. و حالا این؟ ‫حتی وقتی کارآموز بود هم این کارها رو نمی کرد.
‫فقط من اینطوری فکر می کنم؟
‫حق با توئه. یکم رفتارش عجیب شده. ‫نسبت به قبل فرق کرده.
‫درست میگم، نه؟
‫ولی مثل قبل اون زمان هم نیست.
‫اون اصلا سئونگ تاکی که می شناسم نیست.
‫صبر کن ببینم. ‫پس جراحی پروفسور چا چی میشه؟
‫چیه؟ چیزی شده؟
‫تعداد گلبول های سفید خونش دوباره بالا رفته.
‫همینطورم گلوبولین پروکلسی تونین اون.
‫دوباره ذات الریه گرفته؟
‫نه. ممکن نیست. ‫این قابل قبول نیست.
‫- بیا یه آزمایش کشت خلط دیگه بگیریم. ‫- باشه.
‫قضیه چیه؟ ‫فکر می کردم حالش داره بهتر میشه.
‫بهتر میشه. ‫باید بشه.
‫تو عملت رو انجام میدی، درسته؟
‫نمی تونم به کس دیگه ای اعتماد کنم. ‫خودت انجامش بده.
‫این ولگرد حتما کل شب داشته ‫تو اتاق بیمارها رفت و آمد می کرده.
‫اگه بخاطر من بیدار شدی، بگیر بخواب. ‫حتما خسته ای.
‫خوابم برد.
‫ساعت چنده؟
‫اگه بیدار شدی که بیا حرف بزنیم.
‫- درمورد عملم... ‫- من گرسنمه.
‫امیدوارم امروز تو کافه تریا تونکاتسو سِرو کنن.
‫سئونگ تاک.
‫صدامو نمی شنوی؟
‫نه. بیرون هوا خوبه. ‫یعنی برم بیرون غذا بخورم؟
‫سئونگ تاک. منو نمی بینی؟ ‫صدامو نمی شنوی؟
‫بهتره تا غذا تموم نکردن برم.
‫سئونگ تاک.
‫چه اتفاقی افتاده؟
‫صدامو نمی شنوی؟ ‫منو نمی بینی؟
‫این بده.
‫چرا این اتفاق داره میوفته؟
‫سو جونگ کجاست؟
‫سئونگ تاک!
‫چطور جرئت می کنی اینطوری ‫ادا در بیاری؟
‫چاره ای نداشتم. ‫مدام داشتن بهم پیج میزدن.
‫بازم. منو ترسوندی.
‫سئونگ تاک. ‫خوشحالم که اومدی.
‫یه نگاهی بنداز.
‫اونو بی هوش آوردن، ‫ولی دلیلش رو نمی دونیم.
‫من الکترو و مواد شیمیاییش رو چک کردم، ‫ولی همه شون عادی ان.
‫سی تی اسکن مغز و سینه اش ‫نتایج عادی ای داشتن.
‫من چطور می تونم مشکلش رو بفهمم؟
‫درسته؟ ‫تو آدم ماه پیش نیستی، درسته؟
‫دوباره به درد نخور شدی.
‫مگه ندیدی دفعه قبلی با دست هام ‫جون یکی رو نجات دادم؟
‫اینو می بینی؟ ‫این دست به زودی کلی پول در میاره.
‫سئونگ تاک، اون یارو رو بگیر.
‫بگیرش.
‫بیا اینجا. ‫وایسا.
‫هی، سئونگ تاک.
‫هی تو. روح. بیا اینجا.
‫بیا اینجا.
‫هی. طوری نیست.
‫- بیا اینجا. ‫- چیه؟ چرا باید بگیریمش؟
‫اون همیشه داره غوغا به پا می کنه.
‫این دفعه دیگه چیه؟
‫چی می تونه باشه؟ ‫مرتیکه بی سر و پا.
‫داره سعی می کنه ‫جون یکی رو نجات بده.
‫نمی تونه از دست هاش استفاده کنه، ‫واسه همین داره می دوئه.
‫پروفسور چا داره تا آخرین دقیقه ‫سخت کار می کنه.
‫زمان زیادی نمونده. ‫به زودی عمل میشه.
‫نمی دونم والا. ‫اونا زیادی غیرقابل پیش بینی ان.
‫حتی نمی تونم حدس بزنم که ‫چه اتفاقی میوفته.
‫بیا اینجا.
‫پس این مرز توئه.
‫نه، حتی منم افتادم دنبال ارواح.
‫تو چرا افتاده بودی دنبالش؟
‫تو باید نجاتش بدی. ‫نمی تونی بذاری همینطوری بمیره.
‫سلام، روح.
‫کی...
‫تو کی هستی؟ ‫چرا داشتی دنبالم می کردی؟
‫این دکتر کیه؟
‫اونم یه روحه؟
‫اون روح نیست. ‫انسانه.
‫تنها دکتر توی دنیاست که ‫می تونه نجاتت بده.
‫تو میلی گرم نالوکسان بهش تزریق کنین.
‫نالوکسان؟
‫- چرا؟ ‫- اون مواد مصرف کرده.
‫مواد؟ چه موادی؟
‫فنتانیل.
‫بصورت غیرقانونی نسخه تهیه کرده ‫و مدام مصرف کرده.
‫واقعا؟ کی بهت گفت؟
‫- خودش. ‫- خودش؟
‫تو می شناسیش؟
‫کاش نمی شناختمش.
‫یه لحظه صبر کنین.
‫وایسید.
‫- چرا؟ ‫- ولی...
‫اگه اونو بهم تزریق کنن و به هوش بیام، ‫دستگیر نمیشم؟
‫گزارش منو میدی؟
‫بهش تزریق کنین.
‫- صبر کن. ‫- وایسید.
‫دیگه چیه؟
‫قول بده که وقتی به هوش اومدی ‫دیگه مواد مصرف نمی کنی.
‫فایده اش چیه؟ ‫وقتی به هوش اومد که یادش نمیاد.
‫بهش تزریق کنین بره. ‫وقتی به هوش اومد گزارشش رو به پلیس بدید.
‫به هوش اومد.
‫پلیس به زودی میرسه.
‫تو با اینکه نمی تونی عمل کنی ‫جون یکی رو نجات دادی.
‫سئونگ تاک.
‫یه دکتر فقط کارش عمل کردن نیست.
‫و کار من نبود، کار تو بود.
‫تو نجاتش دادی.
‫این یه ویژگی خوب دیدن ارواحه.
‫می تونی کسایی رو نجات بدی که بقیه نمی تونن.
‫اینو یه مانع و نقص ندون. ‫ازش به نفع خودت استفاده کن.
‫همین میشه توانایی خاصت.
‫اونا که ارواح دوران باستان نیستن.
‫بیمارهایی هستن که باید نجات داده بشن.
‫این آخرین درخواست رئیس جانگ بود.
‫اون گفت که همه واسه خودشون داستان...
‫و دلشکستگی ای رو دارن ‫و ازم خواست که بهشون گوش بدم.
‫مطمئنم که سخته، ولی اینو به عهده بگیر.
‫نه. لطفا اینو به جای من به عهده بگیر.
‫این حرفا چیه؟
‫به نظر یه درخواست موقع مُردن میاد.
‫ای کثافت. ‫یعنی حتما باید اینطوری می گفتیش؟
‫دارم اینو جلوتر بهت میگم ‫چون شاید حافظه ام رو از دست دادم.
‫درسته. جراحیت.
‫مگه نمی خواستی اون موقع ‫راجع به عملت حرف بزنی؟
‫نمی تونیم انجامش بدیم. ‫اینو که می دونی، درسته؟
‫بهت گفته بودم. ‫این سخت ترین جراحیه.
‫دکترهای اینجا کارشون بد نیست.
‫درسته. ‫مگه امروز...
‫نوبت سی تی اسکن مغز چو هون گیل نیست؟
‫بریم.
‫اون قبلا می گفت که چقدر وقت آزاد داره.
‫چقدر سخته که با سو جونگ غذا بخورم.
‫خدای من.
‫چرا اینقدر داره طولش میده؟
‫بیا باهم ناهار بخوریم.
‫رستوران موردعلاقه ات رو رزرو کردم.
‫به زودی میام.
‫خوندتش ولی جواب نداده.
‫بعضی از دخترها تو روز تولدشون ‫نمی تونن با مامان شون غذا بخورن.
‫به نظر اون هیدروسفالی داره.
‫وقتی سی تی اسکن اخیر رو با سی تی اسکن ‫سه سال پیش مقایسه کردم،
‫می بینین که بطن مغز چقدر رشد کرده؟
‫اینا مایع هستن.
‫مایع نخاعی.
‫چه کارهایی میشه کرد؟
‫یه شانت.
‫برای تخلیه مایع از مغز به معده. ‫پیچیده ست.
‫ولی اگه مایع رو خارج کنیم، ‫احتمالی وجود داره.
‫ایول.
‫این همیشه بوده؟
‫من متوجهش نشدم؟
‫پس... ‫همیشه این وجود داشته؟
‫وقتی به سی تی اسکن قبل از جراحی نگاه کنین،
‫تقریبا تشخیصش غیرممکن بود.
‫بعلاوه، اون خون ریزی مغزی داشته.
‫مقدار خون داره کاهش پیدا می کنه،
‫پس به عنوان دکتر فقط می تونیم صبر کنیم.
‫به نظرم این بهترین تصمیم دکتره.
‫امکانش هست که بدتر شده باشه...
‫و روی هوشیاریش تاثیر گذاشته باشه.
‫ایول.
‫حتی اگه بهترین کاری که از انسان برمیاد ‫رو هم انجام بدیم،
‫چیزهایی پیش میان که از کنترل ما خارجن.
‫شغل ما اینطوریه.
‫مثل اینکه چطور یه ویدئوی ناشناخته ‫از سه سال پیش رو پیدا کردن.
‫من خوشحالم. ‫وگرنه دوباره متوجهش نمی شدیم.
‫بریم. ‫باید خبر عالی رو پخش کنیم.
‫هی، میشه ازش تشکر کنی...
‫اون اصلا ادب حالیش نیست.
‫خدای من. ‫چی شده؟
‫یه نمونه ببر آزمایش کن ‫و فوراً نتایج رو بیار.
‫به محض اینکه نتایج اومدن ‫یه سی تی اسکن انجام میدیم.
‫بله، دکتر.
‫پروفسور چا. ‫تو راهی واسه درمان هون گیل پیدا کردی.
‫این عالیه. من خیلی خوشحالم.
‫به این زودی دارن منتقلش می کنن؟
‫به جراحی مغز و اعصاب؟
‫هنوز نه. ‫فعلا دارن می برنش تو یه بخش.
‫- چرا؟ ‫- والدینش اومدن.
‫چه جور ملاقاتی اینطوری اتفاق میوفته؟
‫من بهش سر میزنم. ‫منتقلش می کنم.
‫سخته مگه نه، پسرم؟
‫ولی باز، باید طاقت داشته باشی ‫و مبارزه کنی.
‫من ازت ناامید نمیشم.
‫روی زنه تمرکز کن.
‫روشون زوم کن.
‫آقای کیم، مشتاقیم که مقاله عالی ای در بیاد.
‫بله، البته.
‫نماینده مجلس چوی. ‫زیاد نگران نباشید.
‫- ممنون. ‫- خدا نگهدار.
‫چرا وقتی همش چند صفحه می نویسن ‫اینقدر طولش میدن؟
‫خیلی خسته ام.
‫چرا وقتی فیلم نمی گیرن ‫اینطوری بزرگش می کنی؟
‫اینطوری نگو، آدم فکر می کنه جلوی دوربین ‫دارم نقش بازی می کنم.
‫اگه قرار باشه واسه انتخابات سراسری بعدی...
‫کاندید بشی،
‫این مقاله مهمه. ‫خودت اینو گفتی.
‫تو این دوره زمونه،
‫مردم همه چیز رو درمورد خانواده کاندیدها می دونن.
‫بریم.
‫همیشه یه آمریکانوی یخی بهم بدین. ‫با یخ اضافه.
‫من یه آب پرتقال و انبه می خوام.
‫لطفا یه آب پرتقال انبه هم بدین.
‫یه لاته انبه و موز.
‫و یه لاته انبه و موز.
‫و این و این و این.
‫هرچی که شکلات داره.
‫قند ارواح هم مگه پایین میاد؟
‫بخاطر اینه که یه بچه پرو...
‫با نوه زیبای من غذا نمی خوره.
‫میشه این و این و اینو هم بهم بدین؟
‫هی، و اون کارت.
‫- چی؟ ‫- من جونت رو نجات دادم.
‫چطور جرئت می کنی؟
‫و این کارت.
‫این کارت رو...
‫رو زیر دستگاه خوراکی سالن استراحت کارکنان بذار.
‫و با نوه ام خوب رفتار کن.
‫تا نزدم تو گردنت.
‫داری سعی می کنی جا خالی بدی؟
‫محدودیت کارتت چقدره؟
‫چوی هون گیل!
‫چیکار می کنی؟ ‫بیا پایین.
‫آروم بیا پایین.
‫می دونم که رنجیده شدی.
‫ولی نباید به بدن با ارزشت آسیب بزنی.
‫بیا پایین.
‫اوه...
‫درسته. تو یه روحی.
‫از لبه بیا پایین. ‫اصلا چیکار می کنی؟
‫نمی خوام عمل بشم.
‫- چی؟ ‫- فقط بذار بمیرم.
‫اگه خوب بشم هیچکس خوشحال نمیشه.
‫زندگی با ارزشم؟ ‫به همین خیال باش.
‫تو یه بار گفتی که ارزش نداره ‫که آدم بهش بچسبه.
‫زندگی من افتضاحه، پس بذار بمیرم.
‫"نه اینکه زندگی اونا خیلی عالی بوده. ‫چرا ازش نمی گذرن؟"
‫تو از ما چی می دونی؟
‫زندگی تو چقدر عالی بوده؟
‫نمی دونم. ‫چطور می تونم بدونم...
‫که تو چه زندگی ای داشتی؟
‫چرا اصلا باید اینو بدونم؟
‫ولی کاملا ناخواسته...
‫یه چیزهایی رو فهمیدم.
‫اون هنوز خیلی جوونه.
‫رویاش اینه که یه بازیگر بشه.
‫یه بیمار هست که...
‫به جای مرگ قریب الوقوع ‫نگران آینده توئه.
‫من می خوام این بیمارها رو نجات بدم.
‫اگه بتونم.
‫یه دکتر هست که برخلاف حریم خصوصی دردناکش ‫می خواد نجاتت بده.
‫دارم می میرم، مگه نه؟
‫اشباع اکسیژن داره بالا میره ‫و ضربان قلبش داره ضعیف میشه.
‫تو نمی خوای بمیری. ‫می خوای زندگی کنی.
‫اگه اینطور نبود ‫پس چرا اونطوری واکنش نشون دادی؟
‫اون موقع...
‫از کِی تا حالا تو به بیمارهات اهمیت میدی؟
‫تو بودی که گفتی دیگه تمومه ‫و تسلیم شدی.
‫چرا الان داری وانمود می کنی که دکتر خوبی هستی؟
‫بهت نمیاد. ‫نقش بازی نکن.
‫حق با توئه.
‫گفتم که دیگه تمومه.
‫ازت گذشتم.
‫چیزی نمونده بود از دستت بدم،
‫و بقیه نجاتت دادن.
‫من دکتری بودم که بیمارهایی که بهش کمک می کردم ‫رو ایراد گیرانه انتخاب می کردم.
‫این بیمار باید زنده بمونه یا نه؟
‫اگه به هوش بیان، خانواده شون خوشحال میشن ‫یا ناراحت؟
‫اگه بیمار بخواد زنده بمونه، ‫من نجاتش میدم،
‫اگه نخواد، می ذارم بمیره.
‫تو منو اینجور دکتری دونستی.
‫ولی حیف شد.
‫جراح تو مثل من نیست.
‫این جراح دکتر خوبیه...
‫که از صمیم قلب به بیمارها اهمیت میده.
‫اگه واقعا می خوای بمیری، ‫پیغامت رو می رسونم.
‫چی میگی؟
‫بهشون بگم نجاتت بدن،
‫یا بهشون بگم ولت کنن تا بمیری؟
‫می خوای چیکار کنم؟
‫من پدرت رو...
‫بکشم...
‫یا نجات بدم؟
‫پس تو اینجور دکتری شدی.
‫من هر بیماری رو درمان نمی کنم. ‫چرا؟
‫چون من هر دکتری واسه هر بیماری نیستم.
‫عصبانی ای که باید امروز صبح ‫مرگش رو اعلام می کردی؟
‫باید یاد بگیری که چطور ‫مرگ یکی رو اعلام کنی.
‫حالا باید برم کسایی رو نجات بدم ‫که قابل نجات دادن هستن.
‫دو نوع بیمار وجود داره.
‫اونایی که به دست من می تونن زنده بمونن.
‫و کسایی که حتی بعد از درمان کردنم ‫نمی تونن زنده بمونن.
‫اما، اگه بعد از اینکه معالجه شون کردم ‫جواب نداد،
‫یعنی اینکه هیچکس نمی تونه ‫اونا رو خوب کنه.
‫اونا همچین چیزی هستن.
‫من دیوونه بودم. ‫طوری رفتار می کردم انگار شکست ناپذیرم.
‫یه مَرد ازم لطفی خواست.
‫لطف؟ یه مَرد؟ ‫کی؟
‫یه مَرد...
‫که خوشی زندگیش تماشا کردن توئه.
‫گفت که این واسه توئه. ‫نباید قندت پایین باشه.
‫حتی کارت بانکیم رو هم ازم گرفت.
‫چی داری میگی؟
‫شوخیت گرفته؟
‫اگه سرکارت بذارم، ممکنه دوباره منو بکشه.
‫همه اینا رو بخور ‫و فردا برام غذا بخر.
‫باید برم به نجات دادن بیمارها برسم.
‫من نمی تونم تنهایی همه اینا رو بخورم.
‫ولی برخلاف اینا، می خوام زنده بمونم.
‫نه بخاطر اینکه آدم خاصی هستم،
‫بلکه بخاطر اینکه قول هایی دادم.
‫باید سر قول هام بمونم.
‫واقعا می ترسم که فرصتش رو نداشته باشم.
‫پس تو بهتره تصمیم درست رو بگیری.
‫زمان زیادی برام نمونده.
‫هی. بهت که گفتم یه مدت نمی تونم ببینمت.
‫منم دلم برات تنگ شده.
‫ولی بو می داره بو می بره، ‫و فعلا باید به اون برسم.
‫من بخاطر عشق باهاش ازدواج نمی کنم.
‫بهت که گفتم والدینش خر پولن.
‫کلی املاک دارن.
‫هی، باید برم.
‫کلی چی؟ ‫باید بزنم لت و پارت کنم...
‫نمی تونم لت و پارت کنم.
‫چرا این بیرونی؟ ‫می خواستم برگردم داخل.
‫خیلی سرده که اینطوری بیرون باشی.
‫- اینو بپوش. ‫- نیازی نیست. سردم نیست.
‫هفته دیگه مرخص میشی. ‫درسته؟
‫می خوای باهم بریم سفر؟
‫یه چند جایی مد نظر دارم.
‫چی؟ یه سفر؟
‫وقتی نمی تونستم برم ‫باید فراموشش می کرد.
‫چرا با پیک فرستادتش؟
‫اون به عنوان کارآموز درآمد زیادی نداره. ‫این به نظر گرون میاد.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫من خیلی تعریف این آرایشگاه رو شنیدم.
‫صبر کن. تو...
‫چی باعث شده به اینجا بیای؟
‫یه آرایشگر نیاز داشتم... ‫نه. این نه.
‫خب، فکر می کنی چرا اومدم آرایشگاهم؟
‫دو برابر ازم پول بگیر.
‫می خوای با موهات چیکار کنی؟
‫- می خوای موهات رو فر کنی؟ ‫- فر؟
‫بله. ‫باید موهام رو فر کنم.
‫ولی این اولین فر توی عمرم هستش.
‫این به نظر عالی میاد.
‫می تونم اینطوری موهام رو فر کنم؟
‫خدای من.
‫دخترهای جوون اونطوری فر می کنن.
‫مگه سن من چشه؟
‫حتما. بشین.
‫اینجا؟
‫خیلی خب.
‫دخترت هنوزم توی اورژانس کار می کنه، درسته؟
‫واسه همین اخم کردی.
‫- تو سو جونگ رو می شناسی؟ ‫- البته.
‫اون سخت کوش ترین کارآموز تو اورژانسه.
‫و زیباترین دکتر هم هست.
‫چرا اون باید اینقدر سخت کار کنه؟ ‫مجبور که نیست.
‫اون آدم لطیفی هم هست. خدای من. ‫اون منو کلافه می کنه.
‫مطمئنم که همینطوره!
‫خدای من. آره. ‫بایدم کلافه بشی.
‫هر موقع من دکترها رو می بینم،
‫منم کلافه میشم.
‫رنگ شون پریده.
‫و طوری اینور و اونور میرن ‫انگار یه جور روح هستن.
‫برام سوال پیش میاره که چرا ‫اون شغل مسخره رو تحمل می کنن.
‫دوباره چرت و پرت گفتی.
‫حتی فکرشم نکن که بگی اون ‫شغل راحت و پر درآمد...
‫بهترینه.
‫چه جور دکتری...
‫فقط بی سر و صدا باش تا موهات رو فر کنم ‫و بعدش برو.
‫خیلی مرموزه.
‫اون دکترها طوری به نظر میان ‫که هر دقیقه ممکنه از هوش برن.
‫ولی بیمارها رو که می بینن،
‫چشم هاشون می درخشه.
‫وقتی بیمارهایی که نزدیک بود بمیرن ‫رو می بینن...
‫که دارن از بیمارستان میرن،
‫خیلی اونا رو خوشحال می کنه.
‫بنابراین مثل احمق ها لبخند میزنن.
‫اینطوری...
‫دکترهای خوبی میشن.
‫و من اینو واسه خودمم می خواستم.
‫من چندین دهه توی بیمارستان کار کردم.
‫بنابراین چیزهای زیادی دیدم.
‫تقریبا عین مادربزرگ ها حرف میزنی.
‫کاری می کنم که خوشگل و جوون بشی.
‫عروس عزیزم.
‫لطفا خوب از سو جونگ مراقبت کن.
‫و من خیلی متاسفم.
‫و خیلی ازت ممنونم.
‫چیه؟ ‫پروفسور چا چش شده؟
‫اون اینجاست.
‫چی شده؟
‫الان چند روزه که متوجه ‫خلط چرکی شدم.
‫و و تعداد گلبول های سفید خونش ‫دارن افزایش پیدا می کنن...
‫به همراه ارقام دیگه بدن.
‫یه آزمایش کشت انجام دادم ‫و تایید کردم...
‫سودوموناهای مقاوم به کارباپنم ‫شروع به رشد کرده.
‫- یعنی... ‫- ذات الریه اش...
‫دوباره بدتر شده.
‫ازش بخواه که یه سی تی اسکن سینه انجام بده، ‫تا بتونیم یه نگاهی به رگ ها بندازیم.
‫تا رگ های گردن هم اسکن بگیره.
‫چیه؟ چی شده؟
‫سرخرگ بی نام دوباره داره تنگ میشه.
‫پس...
‫با این وضعیت خیلی دووم نمیارم.
‫خدای من. ‫اون اصلا هیچیش راحت نیست.
‫حتی آخر سر هم اوضاع رو برام راحت نمی کنی.
‫سئونگ تاک، بسه.
‫داری دکتر جانگ رو می ترسونی.
‫خودم اینو به سرم آوردم.
‫این به اتفاقی که اون روز افتاد ‫مربوط میشه؟
‫دکتر کو. ‫جراحیش چی؟
‫الان جراحی پروفسور چا رو انجام بدیم؟
‫طبق سی تی اسکن،
‫انسداد سرخرگ بی نام برگشت پذیر...
‫نسبت به قبل بدتر شده.
‫نمی تونیم...
‫بیشتر از این جراحی رو به تاخیر بندازیم.
‫ولی ایده آل نیست که الان جراحی انجام بشه.
‫ممکنه هنوزم یه جایگزینی سرخرگ بی نام باشه.
‫ولی این جراحی داره سخت تر ‫و پیچیده تر میشه.
‫بله. عمل کردن بیماری که هنوزم ‫ذات الریه داره خطرناکه.
‫اگه بخاطر پیوند عفونت کنه، ‫فاجعه میشه.
‫ولی اگه صبر کنیم تا برطرف بشه، ‫زنده نمی مونه.
‫سر دو راهی گیر کردیم.
‫نمی تونیم بیشتر از این پروفسور چا ‫رو تو خطر ول کنیم.
‫البته که نمیشه.
‫پس ما درمورد وضعیتش صحبت کردیم.
‫چطوره به جاش یه جراحی بای پس انجام بدیم؟
‫فعلا می تونیم جریان خون ‫رو درست کنیم، درسته؟
‫می تونیم کاری به سرخرگ بی نام ‫دردسر ساز نداشته باشیم.
‫می تونیم شریان های کاروتید چپ و راست ‫رو توی گردن...
‫با یه لوله بهم وصل کنیم.
‫اونطوری فقط گردن رو باز می کنیم ‫که جراحی رو ساده می کنه.
‫پروفسور چا هنوز 40 سالش نشده.
‫تو کنفرانس قبلی مون گفتید که ‫می خواید مشکل اصلی رو برطرف کنید.
‫می دونم که پروفسور چا جوونه ‫و آینده درازی در پیش رو داره.
‫هنوز ازدواج نکرده.
‫و عاشق لباس های مارک دار جدیده، ‫ولی نتونسته اونا رو بپوشه.
‫ما هم می خوایم عمل رو انجام بدیم.
‫ولی واسه درست کردن سرخرگ بی نام، ‫باید قفسه سینه اش رو بشکافیم.
‫اگه میزان التهاب بالا بره چی؟ ‫و شکافتن بدن بیماری...
‫که هنوز ذات الریه داره ‫کار خطرناکیه.
‫این اولین جراحی پروفسور چا نیست.
‫می دونی که وقتی پای شاهرگ وسط باشه،
‫بیمار کلی خون از دست میده. ‫بنابراین این جراحی خیلی خطرناکه.
‫اصلا عمل ساده یه بیمار در کما ‫به اندازه کافی خودش خطرناک هست.
‫ولی تو می خوای یه جراحی سخت تر ‫و خطرناک تر انجام بدی؟
‫موندم اصلا این کار لزومت داره.
‫راستش رو بخوای، هیچ تضمینی وجود نداره ‫که اون بعد از جراحی به هوش بیاد.
‫اگه مشکلی پیش بیاد، ‫ممکنه اون بمیـ...
‫پس به جای همچین خطر بزرگی،
‫توصیه می کنم گردنش رو بشکافیم ‫و جریان خون رو برطرف کنیم.
‫اول باید جون بیمار رو نجات بدیم.
‫اونا پروفسورن. ‫چطور می تونن به این راحتی نظرشون رو عوض کنن؟
‫وقتی مسئله نجات اعتبارشون باشه ‫بهتر از اونا وجود نداره!
‫اونا نظرهایی ان که ارزش صحبت رو دارن.
‫و درست هم میگن.
‫داری طرف اونا رو می گیری؟ ‫این زندگی توئه.
‫من دارم به عنوان یه دکتر ‫به قضیه نگاه می کنم، نه بیمار.
‫پس می خوای یه بای پس انجام بدیم؟
‫می خوای تا آخر عمرت تو گردنت ‫یه لوله باشه؟
‫هر موقع که حرف میزنی یا چیزی می خوره، ‫اذیتت می کنه.
‫چطور می تونی اونطوری زندگی کنی؟
‫با اون لوله چه شکلی میشی؟
‫مگه نمی خوای ازدواج کنی؟
‫استرس می گیری که نکنه یه وقت ‫لوله مسدود بشه.
‫و باید تا آخر عمرت دارو مصرف کنی.
‫تو می خوای انجامش بدی؟
‫جراحی رو میگم.
‫قبلا ازم پرسیدی...
‫اگه تو رو به عنوان جراحم انتخاب کنم.
‫می خوای انجامش بدی؟
‫چرا داری از من سوال می کنی؟
‫بیا بای پس رو انجام بدیم.
‫رئیس بن باهام تماس گرفت.
‫و الان حرفات رو شنیدم.
‫فکر کنم بدونم نظر دکترانه اش چیه.
‫- دکتر جانگ. ‫- یونگ مین.
‫فقط ازت می خوام جواب ‫یه سوال رو بدی.
‫اگه ما بای پس رو انجام بدیم،
‫احتمال به هوش اومدنت بیشتره، درسته؟
‫می دونم که تا آخر عمرت ‫تو گردنت لوله داری،
‫استرس می گیری که نکنه یه وقت ‫لوله مسدود بشه،
‫و تا آخر عمرت دارو مصرف می کنی. ‫همه این چیزها رو می دونم،
‫ولی به هوش میای، درسته؟
‫بله. درسته.
‫- پروفسور چا. ‫- سئونگ تاک، کافیه.
‫من قیم اونم.
‫من تصمیم رو می گیرم.
‫نه، این فقط تصمیم تو نیست.
‫منم در قبال اون مسئولم ‫و حقش رو هم دارم.
‫خیلی تلاش کردم تا الان زنده نگهش دارم.
‫نباید اینطوری خاتمه پیدا کنه.
‫من همه بیمارستان های توی کره رو می گردم. ‫اصلا اینو بیخیال.
‫حتی اگه مجبور بشم کل دنیا رو بگردم،
‫دکتری پیدا می کنم که روش عمل کنه.
‫نمی تونم اجازه بدم که ‫این اتفاق براش بیوفته.
‫بله. دکتر یی جین هو.
‫ایشون به کنفرانسی در خارج از کشور رفتن؟
‫باشه.
‫پس... ‫یه لحظه صبر کن.
‫لعنتی.
‫سلام، برادر یو مین.
‫کسی تو بیمارستان تون هست...
‫پیگیر دکترهای همه بیمارستان هایی ‫که در این زمینه...
‫کارشون خوبه، شده.
‫ولی کدوم احمقی داوطلب میشه؟
‫همه می دونن که پروفسور چا تو کماست.
‫جراحی ساده ای نیست.
‫خدا می دونه که اگه بهش دست بزنن ‫ممکنه چه فاجعه ای پیش بیاد.
‫منظورت اینه که...
‫اون ورق هنوزم توی بازیه؟
‫دارم میگم که راحت تر شده.
‫بعداً با دکتر آن قرار ملاقات دارم.
‫برام سوال پیش اومده.
‫چرا اینقدر درگیر کم کردن شر ‫پروفسور چا هستی؟
‫چون باهم گذشته ای داریم ‫برام قابل درکه.
‫اون اگه به هوش هم بیاد ‫بازم چیزی نمی دونه که.
‫اگه هم بدونه، کسی حرفش رو باور نمی کنه.
‫چیزهای زیادی هستن که ‫منو اذیت می کنن.
‫اول باید از شر اون خلاص بشم...
‫تا مسیر رو هموار کنه ‫که از شر کس دیگه ای هم خلاص بشم.
‫اون همش داره عوض میشه.
‫بگذریم. وقتی سوءاستفاده کردنت با دکتر آن تموم شد ‫باهاش چیکار می کنی؟
‫اون مگه بزرگترین مشکل نیست؟
‫هیچ مدرک یا شاهد دیگه ای وجود نداره.
‫اگه خطایی ازش سر بزنه ‫شرش رو کم می کنم.
‫کامل ازش سوءاستفاده می کنم ‫و زمان درست رو پیدا می کنم.
‫خوبه. ‫تو تصمیم درست رو گرفتی.
‫اولویت نجات جونشه.
‫تو جراح اصلی هستی.
‫درمورد چیزه دیگه ای نمی دونم، ‫ولی تو جراحی های بای پس کارم خوبه.
‫بقیه میگن که در این زمینه ‫من یکی از سه جراح برتر هستم،
‫ولی خودم روم نمیشه اینو بگم.
‫به هرحال، من اونو به عنوان همکار جوانم ‫عزیز می دونم و دوستش دارم.
‫یه چیز هست که منو ناراحت می کنه.
‫اگه اونو عمل بای پس بکنیم، ‫ممکنه دست هاش ضعیف تر بشن.
‫یه جور عوارض می مونه.
‫اون قبلا یک سره بیش از ده ساعت عمل می کرد.
‫ولی احتمالا دیگه نتونه...
‫چنین جراحی های پیچیده ای رو انجام بده.
‫بیا اینجا.
‫پروفسور چا!
‫اون می خواد باهات حرف بزنه.
‫تا دیر نشده بگو.
‫وقت جراحیت تعیین شده.
‫همون روزیه که عمل من انجام میشه.
‫- چی؟ ‫- بهت که گفتم.
‫جراحی که این دفعه روت عمل می کنه ‫مثل من نیست.
‫بابت اون موقع عذر می خوام.
‫حرفی که زدم رو فراموش کن. ‫به دل نگیر.
‫حرفاش خیلی به نظر آشنا میاد.
‫من خیلی خوشحالم. ‫واقعا.
‫ممنون. فعلا.
‫اگه اونو عمل بای پس بکنیم، ‫ممکنه دست هاش ضعیف تر بشن.
‫ولی احتمالا دیگه نتونه...
‫چنین جراحی های پیچیده ای رو انجام بده.
‫دکتر.
‫می خواستم یه چیزی ازت بپرسم.
‫از کجا می دونستی که قبل از غش کردنم...
‫خون دماغ شدم؟
‫شنیدم که راجع بهش می دونستی ‫و پی بردی که من به چه عملی نیاز داشتم.
‫یه دکتر بهم گفت...
‫که احتمالش هست ‫و ازم خواست که معاینه ات کنم.
‫که اینطور.
‫خیلی سپاسگزارم.
‫اون دکتر خوبیه.
‫اونقدر خوبه،
‫که با اینکه مریضه، از بقیه مراقبت می کنه ‫و روشون عمل می کنه.
‫یکی که نسبت به...
‫به بیمارها علاقه و حس مسئولیت پذیری داره.
‫اون توی کماست.
‫خوشبختانه، ما راهی پیدا کردیم، ‫و قراره جراحی بشه...
‫درست مثل تو...
‫چون همون دکتر بهمون گفت.
‫این خیلی عالیه.
‫امیدوارم که جراحیش خوب پیش بره، ‫و مثل من...
‫به هوش بیاد.
‫چرا خودت اینو بهش نمیگی؟
‫چی؟ من؟
‫می دونی که آدما چطور با بیمارهای بی هوش حرف میزنن؟
‫بیشتر آدما فکر می کنن که ‫اونا دارن با خودشون حرف میزنن،
‫ولی بیمارها همه چی رو می شنون.
‫سلام، چوی هون گیل.
‫وای. ‫تو خیلی خوش قیافه ای.
‫خب...
‫من لیم بو می هستم.
‫پس...
‫شنیدم که به زودی قراره جراحی بشی.
‫منم مثل تو مدت زیادی مریض بودم،
‫ولی بعد از جراحیم بهتر شدم ‫و به زودی میرم خونه.
‫می دونم...
‫که تو هم خوب میشی.
‫هون گیلِ خوشتیپ،
‫لطفا به هوش بیا.
‫لطفا رویات رو هم محقق کن.
‫خیلی متاسفم.
‫اگه یکم زودتر می رفتم داخل...
‫من باید تنها بیمار توی دنیا باشم که...
‫صدای دکتری که روش جراحی کرد ‫رو شنیده...
‫که بخاطر اینکه نتونست نجاتش بده ‫عذرخواهی کرد.
‫پروفسور چا.
‫می دونی وقتی روح شدم...
‫اولین چیزی که دیدم چی بود؟
‫قضیه چیه؟
‫قیچی.
‫بعد از اینکه جراحی کردن رئیس بن تموم شد ‫و رفت،
‫- کارآموز داشت باقی کار رو تموم می کرد، ‫- مکش.
‫و وضعیتم حیاتی شد.
‫تو از اتاق عمل بغلی دوئیدی اومدی ‫تا جونم رو نجات بدی.
‫هرکاری از دستت برمیومد کردی...
‫تا نجاتم بدی.
‫یه کالبدشکافی آئورت حاد...
‫میزان مرگ و میرش خیلی بالاست.
‫من بخاطر اینکه تو بودی ‫الان زنده ام.
‫می دونم که همون موقع و همونجا ‫ممکن بود بمیرم.
‫می دونم که نمی تونستی مغزم رو نجات بدی...
‫چون تا اون موقع دیگه فشار خونم ‫زیاد افت کرده بود.
‫من مدت خیلی زیادی اینجا بودم،
‫که تقریبا عین یه دکتر حرف میزنم.
‫من حتی بیمار تو نبودم،
‫ولی روزها سعی کردی تا نجاتم بدی.
‫همه اونا رو دیدم.
‫- بیاین همین کارو بکنیم. ‫- خیلی خب.
‫دیدم که هر موقع به آی سی یو میومدی...
‫و منو می دیدی، ناراحت می شدی.
‫یه مدت دیگه عصبانی می شدی.
‫عصبانی شدن موقعی که بیماری رو ببینی ‫که نمی تونی نجات بدی...
‫ویژگی خاص توئه.
‫می دونستم که چقدر کلافه بودی،
‫ولی هنوزم بعضی وقت ها دردآوره.
‫متاسفم. ‫من ناجور عصبانی میشم.
‫اگه تو متاسفی،
‫میشه یه لطف دیگه ازت بخوام؟
‫قبل از اینکه هون گیل جراحی بشه ‫و به هوش بیاد،
‫میشه منو بفرستی یه جای دیگه؟
‫دیدم که امروز صبح داشتی ‫به خلاصه وضعیتم نگاه می کردی.
‫می دونم که دلت برام می سوزه،
‫ولی اگه نمی تونی بعد از این همه مدت ‫راه حلی پیدا کنی،
‫پس دیگه واقعا تمومه.
‫تو هم به زودی عمل میشی.
‫نمی خوام دوباره تنها باشم.
‫اگه به یه بیمارستان نقاهت نزدیک خونه ام برم،
‫بیشتر می تونم خانواده ام رو ببینم.
‫و شاید...
‫اونجا دوست هایی پیدا کنم.
‫واسه هرکسی جز پروفسور چا ‫کار سختیه.
‫نمی تونیم از خودش بخوایم ‫که روی خودش عمل کنه.
‫این یه مشکله.
‫متوجه نشدم که کِی کو سئونگ تاک ‫نابغه بوده،
‫ولی الان دلم تنگ شده که کسی مثل پروفسور چا ‫رو اینجا داشته باشیم.
‫ما داریم کمتر و کمتر جراحی انجام میدیم.
‫پروفسور چا شخصیت اضطراب آوری بود،
‫ولی اون بهترین بود.
‫بعد از جراحی بای پس، اون...
‫به خوبی قبل نمیشه، غیر از اینه؟
‫بازم به لطف تو، بدنم در امانه.
‫دیگه خیالم راحته.
‫ممنون.
‫پروفسور چا. ‫بعدها،
‫اگه به بیمار دیگه ای مثل من برخورد کردی،
‫همون موقع نجاتش بده.
‫اگه تونستی.
‫نمی تونم اجازه بدم دوباره منو به درد نخور بکنی.
‫تو گفتی که دست هات به زودی ‫به درد نخور میشن.
‫این دست ها به آموزش ‫و تمرین بیشتری نیاز دارن...
‫تو گفتی که کمکم می کنی.
‫اوه؟ ‫پس چاره ای ندارم.
‫باید از این دست ها محافظت کنم.
‫- تو منو می شناسی. ‫- از کجا باید بشناسم.
‫چطور می تونم بهت اعتماد کنم؟
‫چطور همچین آدم ترسویی...
‫چنین کار وحشتناکی کرده؟
‫می تونی طوری زندگی کنی ‫که انگار هیچ اتفاقی نیوفتاده؟
‫هنوز زندگی درازی برات مونده.
‫چی داری میگی؟
‫مگه من چیکار کردم؟
‫اوه. تا جایی که بتونی انکارش می کنی؟
‫باشه پس.
‫هدف از ملاقات امروز این نیست.
‫هدف؟ چیه؟
‫تو چه سر و کاری ممکنه با من داشته باشی؟
‫درواقع، دارم. ‫پروفسور چا.
‫چی؟ جراحی پروفسور چا؟
‫می خوای من روش عمل کنم؟
‫زده به سرت؟
‫اونم می دونه؟
‫این...
‫فکر خودشه؟
‫آره، همینطوره.
‫فکر منه.
‫پروفسور چا؟
‫سِمَت پروفسور چا.
‫بدش به من.
‫تو سِمَت اونو می خوای؟
‫من دارم همه چی رو به خطر میندازم.
‫حقم نیست انقدر بخوام؟
‫نگاه توی چشم هات عوض شدن.
‫واقعا مصمم هستی.
‫وقتی به رئیس جانگ تزیق کردم، ‫دیگه خطر رو به جون خریدم.
‫ماشه کشیده شد.
‫یه بار دستم به خون آغشته شد. ‫دو بار چه فرقی می کنه؟
‫اینو بهم قول بده، ‫اونوقت با دست های خودم تمومش می کنم.
‫کل بازی رو.
‫حتما به همین خاطر بود که تا الان ‫کسی رو جاش استخدام نکردم.
‫منتظر من بودید؟
‫می تونم بشینم؟
‫آقای هان.
‫می تونید شروع کنید.
‫چیکار می کنن؟
‫چا یونگ مین، 38 ساله، مَرد.
‫تنگی کانال نخاعی سرخرگ بی نام سمت راست...
‫با تعویض شریان توسط یه برش استرنوم متوسط ‫درمان میشه.
‫تعویض سرخرگ بی نام؟
‫یه جراحی بای پس نیست؟
‫بیاید جراحی رو شروع کنیم.
‫اسکالپل.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫به نظرت اون می تونه یونگ مین رو نجات بده؟
‫نگران نباش.
‫حتی اگه خوب پیش بره، ‫تضمین نمی کنه که اون به هوش میاد.
‫نه. آروم باش.
‫یونگ مین، لطفا.
‫کسی اینجا نیست. ‫ساکته.
‫فقط خوش شانس ها می تونن...
‫بعد از اینکه اسم و رسمی به هم بزنن ‫این دنیا رو ترک کنن.
‫و همه اینقدر خوش شانس نمیشن.
‫مطمئنم که اون مثل قبل برمی گرده.
‫سئونگ تاک، از روز اولی که...
‫باهم آشنا شدیم تا به این لحظه ‫ازت ممنونم.