‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫- پروفسور چا. ‫- چرا تعجب کردی؟
‫اولین بار که نیست.
‫چرا از من می خوای که جراحی رو انجام بدم؟
‫- چطور می تونی بهم اعتماد کنی؟ ‫- من همیشه بهت اعتماد داشتم.
‫بیشتر از همه به تو اعتماد و ایمان داشتم.
‫و همچنین باور داشتم که تو به عنوان یه دکتر ‫اهمیت می دادی.
‫ولی تو یکی از نظراتی که راجع بهت داشتم ‫رو نابود کردی.
‫به نظرت کدوم یکی از این دو مهم ترن؟
‫اگه کسی مهارت کم داشته باشه، ‫می تونه تمرین کنه.
‫ولی اگه کسی بیماری رو اشتباه درمان کنه ‫می تونه اشتباهش رو جبران کنه؟
‫مطمئنم که تو جواب اینو می دونی.
‫پس چرا؟ ‫چرا هنوزم می خوای من جراحی رو انجام بدم؟
‫تو ازم خواستی که جلوت رو بگیرم ‫و کمکت کنم.
‫و بعضی وقت ها، طی جراحی،
‫اتفاقاتی میوفتن و بیمارها می میرن. ‫درسته؟
‫مثل دفعه قبل گند نزن.
‫یه دفعه ای انجامش بده، ‫بدون شکست، خب؟
‫من تو...
‫و کاری که کردی رو فراموش کردم. ‫تو بودی که رئیس جانگ رو به مرگ رسوندی.
‫فقط مدتی از یادم رفته بود.
‫پس این دفعه نوبت منه؟
‫چطور؟
‫منو میذاری روی میز جراحی ‫و اسکالپلت منو می کشی؟
‫درسته.
‫اگه شریان های اصلیم رو پاره کنی،
‫بُرش تمیزی میشه.
‫عوضی.
‫پروفسور چا.
‫لطفا جلوم رو بگیر.
‫لطفا کمکم کن.
‫نه. نمی تونم این کارو بکنم.
‫پس اون روز، تو...
‫دست های دکترها همیشه آغشته به خونن.
‫وقتی بیمارها میذارن روشون عمل کنیم، ‫اونا دارن جون شون رو...
‫در دستان ما قرار میدن.
‫دارن ازمون می خوان جونشون رو نجات بدیم ‫چون می خوان زنده بمونن.
‫خون، گوشت و استخوون هایی ‫که هر روز بهشون دست می زنیم...
‫تجسم جان هایی هست که ‫بیمارها داشتن.
‫جون همه شون مهم و با ارزشه.
‫بخاطر همینه که می تونی بعد از جراحی ‫خون روی دست هات رو بشوری.
‫و تو این دنیا خونی هست که ‫نمی تونی بشوری.
‫واسه همینم تو لیاقت نداری که دیگه ‫لباس دکتری بپوشی.
‫تو عوض شدی.
‫تو گفتی که دکترها تکنیسین هایی هستن...
‫که باید با مهارت هاشون حرف بزنن.
‫تای هیون. آن تای هیون.
‫چرا تو یکم بهم اعتماد نکردی؟
‫تو باید بهم اعتماد می کردی ‫و منتظرم می موندی.
‫به جراحیم محلق شو.
‫یه فرصت آخر بهت میدم که ‫دست هات رو خونی کنی.
‫بشوریش یا نه. ‫تو اینو شروع کردی، پس خودتم باید تمومش کنی.
‫چی داری میگی؟
‫می خوای دکتر آن تای هیون ‫روی یونگ مین جراحی کنه؟
‫این مزخرفه.
‫دکتر کو، مگه تو نمی دونی اون چیکار کرد؟
‫می دونم. ‫اون باعث مرگ رئیس شد.
‫اگه می دونی، چطور می تونی ‫این پیشنهاد رو بکنی؟
‫تا اندازه ای تقصیر اونه که یونگ مین ‫هنوز توی کماست.
‫نه. اون بود که به پروفسور چا کمک کرد ‫زنده بمونه.
‫وقتی پروفسور چا داشت روی خودش عمل می کرد...
‫بعد از اینکه کنترل بدنم رو برعهده گرفت، ‫یهو از بدنم بیرون اومد.
‫من فقط می تونستم فقط اونجا وایسم ‫و مُردنش رو تماشا کنم.
‫ممکن بود پروفسور چا رو بکشم.
‫ولی آن تای هیون اومد داخل ‫و نجاتش داد.
‫الان اوضاع فرق می کنه.
‫می دونیم اون چیکار کرده.
‫فکر می کنی اون می خواد ‫یونگ مین رو نجات بده؟
‫- چطور می تونی بهش اعتماد کنی... ‫- معلومه که من بهش اعتماد ندارم.
‫به پروفسور چا اعتماد دارم، نه اون.
‫تو گفتی که معجزه 99 درصد ‫خواست خداست...
‫و یک درصد باقی اراده و خواست آدماست.
‫تو هم دیدیش.
‫من مطمئنم که اون مثل اوضاع قبلش برمی گرده.
‫پروفسور چا خیلی چیزها داره ‫که بهشون برگرده...
‫و ازشون محافظت کنه.
‫خدای من. ‫دوباره برگشتی.
‫این اسم منه.
‫ببین، تو دوران من، ‫20 سال پیش،
‫این طرح جدید بود.
‫ولی الان، این قدیمی در نظر گرفته میشه.
‫هنوزم اینو داری؟
‫معلومه.
‫وقتی ما وارد این دنیا میشیم، ‫از نظر جسمانی بی لباسیم.
‫ولی بازم یه چیزی داریم ‫که مال خودمونه.
‫فقط خوش شانس ها می تونن...
‫بعد از اینکه اسم و رسمی به هم بزنن ‫این دنیا رو ترک کنن.
‫و همه اینقدر خوش شانس نمیشن.
‫حتما منو تو این بیمارستان تماشا کردی.
‫من چه جور دکتری بودم؟
‫یهو الان کنجکاو شدی؟
‫نگرانی که شاید همه چیزهایی ‫که اینجا گذروندی رو فراموش کنی...
‫و دوباره همون آدم عوضی برگردی؟
‫من وارد...
‫جسم بقیه آدما هم شدم.
‫نه فقط تو.
‫ولی از بین همه جسم هایی که ‫تحت کنترل گرفتم،
‫یکی فرق می کرد.
‫تو می خواستی روح رو شکست بدی،
‫واسه همین کل زورت رو زدی، ‫و این برام قابل تحسین بود.
‫ولی از یه طرف،
‫فکر می کردم بهتره به عنوان یه دکتر ‫بیشتر روی بیمارها تمرکز کنی.
‫ولی شاید، باعث شدم زیادی روی ‫دست ها و مهارت هات تمرکز کنی.
‫خدای من. ‫الان در این مورد حرف زدن فایده ای نداره.
‫وقتی به هوش بیای،
‫هیچی یادت نمیاد.
‫یونگ مین.
‫سعی کن همه چی رو فراموش نکنی. ‫وقتی به هوش اومدی،
‫دکتری باش که روی بیمارهاش تمرکز می کنه.
‫باشه؟
‫تو جراحیت برات آرزوی موفقیت می کنم.
‫و امیدوارم که دیگه هرگز همدیگه رو نبینیم.
‫اوه، درسته. ‫یه چیزه دیگه.
‫چون قرار نیست دیگه همدیگه رو ببینیم ‫روراست باهات حرف میزنم.
‫لقب من از روی سقراط گذاشته نشده. ‫[ فیلسوف معروف ]
‫بلکه از رو بقراط گذاشته شده. ‫[ پزشک معروف یونانی ]
‫باعث افتخارمه که تو منو بدرقه می کنی، پروفسور چا.
‫من تا همینجا می تونم بیام.
‫مطمئنم که می دونی.
‫معلومه.
‫حدود اینجا میشه.
‫مرز من اونجاست.
‫خدای من. ‫موندم الان دیگه اوضاع رئیس بن راحت میشه.
‫روز جراحیم،
‫اون با عجله رفت بیرون...
‫چون دخترش صدمه دیده بود.
‫وقتی فهمید چه اتفاقی افتاده ‫تا می تونست گریه کرد.
‫به بیمارستان التماس کرد ‫که منو اینجا نگه دارن.
‫بخاطر همین، با مقامات ارشد ‫شرایط بدی داشت.
‫واسه همین پیش اونا خیلی مراقبه.
‫واقعا؟
‫بهش گفتم که مجبور نیست ‫رفتنم رو ببینه.
‫من دیگه دارم میرم! ‫بعداً بهم امضا بده.
‫موندم یعنی می تونم فیلمی تماشا کنم...
‫که اون نقش اول مَردش باشه.
‫خدای من. اگه بیشتر از این اینجا بمونم ‫ممکنه از اتوبوس جا بمونم.
‫بالاخره بعد از دو سال ‫دارم از اینجا میرم.
‫پس هرچقدر که می خوام ‫منظره رو تماشا می کنم.
‫دیگه واقعا باید برم.
‫امیدوارم به هوش بیای.
‫و زندگی خوبی داشته باشی.
‫خدافظ.
‫خداحافظ، گوگ چان.
‫متاسفم...
‫که نتونستی زنده باشی.
‫محو و ناپدید نشو، باشه؟
‫دیگه به عنوان دو انسان همدیگه رو می بینم. ‫یه پروفسور و یه تازه کار.
‫هر روز برام غذا بخر و منو از لیست کشیک حذف کن.
‫چطور باهام رفتار می کنی؟
‫امیدوارم که همه خاطراتم ‫از تو رو یادم بره.
‫امیدوارم وقتی به هوش میای ‫یه آدم گنده دماغ نباشی.
‫نگران نباش. فقط از تو زیاد کار می کشم. ‫مثل دیوونه ها.
‫بریم سروقت آخرین جراحی مون.
‫باید خوب عمل کنیم.
‫باید بی نقص باشیم...
‫تا آدما تا سال ها ما رو یادشون بمونه.
‫بریم، سئونگ تاک.
‫چوی هون گیل، مَرد 27 ساله. ‫جراحی بطنی شانت رو شروع می کنیم.
‫محل های جراحی زیر گوش راست ‫و در شکم هستن.
‫مدت زمان پیش بینی شده، ‫یک تا دو ساعته.
‫میزان خون پیش بینی شده ‫50 تا 100 سی سی هست.
‫- همه اینا درستن؟ ‫- بله، درسته.
‫خیلی خب. بیاین شروع کنیم. ‫اسکالپل لطفا.
‫من نمی تونم اون جراحی رو انجام بدم.
‫حتی پروفسورها هم نمی تونن انجامش بدن. ‫اونوقت من چطور می تونم...
‫من ازت نمی خوام عمل کنی.
‫- پس... ‫- من جراحی رو رهبری می کنم.
‫می خوام تو دستیاری کنی.
‫ما پارسال این عمل رو انجام دادیم. ‫یادته؟
‫اگه مثل دفعه قبل،
‫دست هات بلرزن، ‫یا طی جراحی از هم جدا بشیم چی؟
‫سعی می کنم تا جایی که می تونم باشم.
‫اگه نشد، تای هیون جام رو می گیره.
‫اینقدر رو می تونه.
‫اون انجامش میده؟
‫انجام میده. ‫تای هیونی که می شناسم انجامش میده.
‫دارن چیکار می کنن؟
‫چا یونگ مین؟
‫چی؟
‫اوه؟ ‫پس چاره ای ندارم.
‫باید از این دست ها محافظت کنم.
‫یه دکتر باید چیزهای بیشتری نسبت به ‫زنده موندن بیمار رو در نظر بگیره.
‫باید زندگی بیمار رو در نظر بگیره ‫و بهترین تصمیم ممکن رو بگیره.
‫تا از چیزی که در زندگی بیمار مهمه ‫محافظت کنه.
‫من الان هم بیمار و هم دکترم،
‫و به عنوان یه دکتر، برای این بیمار ‫بهترین کاری که می تونم انجام بدم رو انتخاب می کنم.
‫چا یونگ مین، 38 ساله، مَرد.
‫تنگی کانال نخاعی سرخرگ بی نام سمت راست...
‫با تعویض شریان توسط یه برش استرنوم متوسط ‫درمان میشه.
‫تعویض سرخرگ بی نام؟
‫یه جراحی بای پس نیست؟
‫این بیمار درحال حاضر عفونتی...
‫کل بدنش رو گرفته.
‫بافت بدن شکننده ست، ‫بنابراین خیلی مراقب باش، آن تای هیون.
‫بله، پروفسور.
‫بیاین جراحی رو شروع کنیم.
‫اسکالپل.
‫گاز، لطفا.
‫مکش.
‫- بُرش بزن. ‫- بُرش میزنم.
‫پیداش کردم. ‫خودشه.
‫تمرکز کن.
‫خطرناک ترین نقطه چیه؟
‫جایی که نباید اشتباهی صورت بگیره.
‫اینجا. ‫موقع وصل کردن سرخرگ بی نام.
‫موقع بخیه زدن شریان اصلی و پیوند.
‫اگه شریان اصلی پاره بشه،
‫باید عمیق تر وارد بشی،
‫که اینطوری جراحی رو خیلی سخت تر ‫و خطرناک تر می کنه.
‫اگه تو بخیه زدنشون بهم موفق نشیم چی؟
‫اونوقت به فنا رفتیم.
‫تمرکز کن.
‫قدم بعدی. ‫پیوند و شریان اصلی رو بهم بخیه می زنیم.
‫پرولین 0-5.
‫نه.
‫چی...
‫آرامشت رو حفظ کن.
‫- پروفسور. ‫- طوری نیست.
‫مکش.
‫لعنتی. ‫نمی تونم چیزی ببینم.
‫آروم باش.
‫باید خون رو تخلیه کنیم، ‫تا بتونم محل جراحی رو ببینم.
‫یالا.
‫بالایی... ‫باید محل بخیه بالایی رو پیدا کنم.
‫عجله کن.
‫پیداش کردم.
‫پرولین 0-8.
‫یالا. ‫فقط یکم بیشتر.
‫لطفا. التماس می کنم.
‫اینجا.
‫اون چش شده؟
‫- ببُرش. ‫- می بُرم.
‫کارمون تموم شد. ‫از همگی ممنونم.
‫دکتر کو چش شده؟ ‫چه اتفاقی داره میوفته؟
‫سئونگ تاک. ‫تو انجامش بده.
‫خودت تمومش کن.
‫زده به سرت؟ ‫چطور می تونم...
‫فقط باید منو بخیه بزنی. ‫اینقدر رو می تونی.
‫با اینحال...
‫تو همین کارو می کردی.
‫باید بخیه ها مساوی زده بشن.
‫دیگه وقت کار عملیه. ‫از پسش برمیای.
‫آقای به درد نخور.
‫من بدنم رو بهت می سپارم.
‫نزدیک می مونم و کمک می کنم.
‫دوباره فقط وای میستی ‫و تماشا می کنی؟
‫بسپاریمش به اون مرد؟
‫نخ رو بده من.
‫سوزون رو از جلو بگیره، ‫قبل از علامت وسطش.
‫آره. ‫عمود بر جِناغ.
‫اینطوری راحت تر میشه وارد شد.
‫حواست به فاصله و عمق باشه.
‫اگه گند بزنی، فتق بوجود میاری.
‫آقای به درد نخور.
‫من هنوزم مجردم.
‫تو رو بخاطر جای زخمم مقصر می دونم.
‫پوستم رو منگنه نزن. ‫از برچسب استفاده کن.
‫تمیز و قشنگ تمومش کن.
‫می خوام خوشگل باشم.
‫کارم خوبه؟
‫آره، داری خوب انجام میدی.
‫باید قبلش بهم می گفتی. ‫منو ترسوندی.
‫چی؟
‫افتخار کن که...
‫من اولین مورد عملت هستم.
‫تو همیشه میگی که باعث افتخار منه.
‫سئونگ تاک.
‫ممنون.
‫از روز اولی که...
‫تا به این لحظه.
‫کارم تموم شد.
‫تموم شد، مگه نه؟
‫آره، تموم شد.
‫ضربان قلب ثابته و فشار خون خوبه.
‫به نظرم جراحی خوب پیش رفت.
‫- ایول! ‫- خودشه.
‫- ایول! ‫- اون موفق شد.
‫کو سئونگ تاک موفق شد! ‫اون موفق شد!
‫باریکلا.
‫آفرین.
‫آقای هان...
‫خدای من.
‫اون رفته، مگه نه؟ ‫شوخی نمی کنه، رفته؟
‫رفته، درسته؟
‫ایول!
‫کو سئونگ تاک!
‫جراحی تموم شد؟ چطور پیش رفت؟ ‫خوب پیش رفت؟
‫کارآموز اوه.
‫پروفسور چا؟
‫جراحی تموم شد، خوب پیش رفت ‫و اون رفته.
‫کاملا رفته. ‫واسه همیشه ناپدید شد!
‫ایول!
‫اون رفت.
‫اونا واقعا سرنوشت رو شکست دادن.
‫باریکلا.
‫پروفسور چا بهم گفت تا بدستش نیاوردی ‫بهت نگم،
‫ولی پروفسور چا...
‫دو بار تو رو واسه سِمَت مربی بالینی توصیه کرد.
‫هر دو دفعه، هان سئونگ وون قبول نکرد.
‫پروفسور چا رفت توی دفترش...
‫و پرسید که اون تو رو مورد تبعیض قرار داده...
‫که تو سئول تحصیل پزشکی نکنی،
‫ولی هر دفعه آقای هان گفت که ‫تو به اندازه کافی نتایج نداشتی.
‫این عصبانیش کرد و واسه همینم...
‫پروفسور چا اونقدر ازت کار می کشید.
‫تا به اندازه کافی امتیاز بدست بیاری.
‫اون در ظاهر یه مار کبری ست...
‫ولی در باطن، آدم دل رحمیه.
‫اون کار دیگه چی بود؟
‫دیوونه شدی؟
‫چطور تونستی اینطوری بهم خیانت کنی؟
‫مگه چیکار کردم؟
‫- چطور بهت خیانت کردم؟ ‫- چی؟
‫گفتم که دست هام رو آغشته به خون می کنم ‫و همین کارو هم کردم.
‫گفتم که بازی رو تموم می کنم ‫و همین کارو هم کردم.
‫مگه اشتباهه که یه دکتر ‫روی یه بیمار عمل کنه؟
‫تلافیش رو سرت در میارم.
‫نگران نباش.
‫یه جراحی موفق به این معنی نیست ‫که اون به هوش میاد.
‫حتی اگه به هوش بیاد، ‫یادش نمیاد.
‫اگه من ساکت بمونم ‫مشکلی پیش نمیاد، مگه نه؟
‫تو تنها دکتر توی دنیایی که ‫روی خودت عمل کردی.
‫باریکلا، یونگ مین. ‫کارت عالی بود.
‫امیدوارم این دفعه به هوش بیاد.
‫به هوش میاد، نگران نباش.
‫می دونم که کارت خوب بود،
‫ولی این دفعه نمی تونی اینقدر مطمئن باشی.
‫جراحی موفقیت آمیز بود ولی...
‫من صد در صد تضمینش می کنم. ‫به چشم هام اعتماد کن.
‫مگه نمی دونی بینایی من عالیه؟
‫به چشم هات اعتماد کنم؟ ‫نه به دست هات؟
‫دو یا سه روز طول می کشه ‫تا به هوش بیاد.
‫اون مدت زیادیه که خواب بوده.
‫اون زیادی خسته شده.
‫به یه استراحت طولانیه خوب نیاز داره.
‫- اون خیلی خوشتیپه. ‫- می دونم.
‫- چطور امکان داره یه مَرد اینقدر زیبا باشه؟ ‫- اون یه خواننده ست؟
‫شرط می بندم که آدم معروفیه.
‫- من کسی رو نمی شناسم که این شکلی باشه. ‫- چشم هام چه منظره ای رو می بینن.
‫اون به چی نگاه می کنه؟
‫سلام.
‫به دنیای واقعی خوش اومدی.
‫منو می شناسی، مگه نه؟
‫دوباره نادیده گرفته شدم. ‫همیشه همینطوری میشه.
‫وقتی سه سال پیش تصادف کرده بودی،
‫یه سی تی اسکن گرفته بودی، ‫و این دکتر رفت گشت و فایل رو پیدا کرد.
‫اینطوری بود که مشکل رو شناسایی کردیم ‫و درمانت کردیم.
‫چطور این کارو کردین؟
‫من معمولا این حرف رو به یه مَرد دیگه نمیزنم،
‫ولی تو چهره و هیکلی مثل من داری.
‫می تونی یه بازیگر بشی.
‫تو مدتی روی تخت بودی، ‫پس کمی احساس ضعیفی و سرگیجه می کنی.
‫ما تو رو وارد برنامه توانبخشی می کنیم ‫و ببینیم که چطور پیشرفت می کنی.
‫از اول زیادی تلاش نکن.
‫تا چند ماه دیگه حالت خیلی بهتر میشه.
‫باشه. ممنون.
‫پس نادیده گرفته شدن ‫همچین حسی داره.
‫دفعات زیادی به سرم اومده، ‫برام عادیه.
‫یونگ مین هم اینطوری میشه؟
‫یکی دیگه اومد.
‫که منو نادیده گرفت.
‫دکتر، من آماده ام که برم خونه.
‫بابت همه چی ازت ممنونم.
‫تبریک میگم.
‫یه ماه دیگه به عنوان یه بیمار بیمار سرپایی می بینمت.
‫بله، دکتر.
‫راستی، هفته دیگه دارم به یه سفر میرم.
‫یه مدت وقت می ذارم تا بفهمم ‫که می خوام چه راهی رو در پیش بگیرم...
‫و با زندگیم چیکار کنم.
‫داری با نامزدت میری؟
‫صبر کن. ‫نمی تونی این کارو بکنی.
‫نه. تنها دارم میرم.
‫می خوام در خصوص نامزدیم ‫هم تجدید نظر کنم.
‫این فکر عالی ایه. ‫امیدارم که تصمیم بگیری بهمش بزنی.
‫امیدوارم سفر عالی ای داشته باشی.
‫می دونی که نباید زیاد به خودت فشار بیاری، درسته؟
‫بله، دکتر.
‫یه چیزه دیگه.
‫بیمار توی کمایی که گفتی ‫روش عمل می کنی.
‫اون تو اتاق 708 ـه.
‫خوشحالم که به هوش اومده.
‫چرا به نظر آشنا میاد؟
‫جایی همدیگه رو دیدیم؟
‫خدای من. یالا! ‫بهم دست نزن!
‫نمی خوام یه دختر نزدیکم بشه. ‫یه دکتر بگین بیاد!
‫بیخیال. دردم گرفت!
‫بگیر که اومد. ‫چطور جرئت می کنی روش دست بلند کنی؟
‫واسه تو، ممکنه اون فقط یه کارآموز باشه.
‫ولی اون دختر عزیز منه.
‫- مامان. دست نگه دار. ‫- هی! چیکار می کنی؟
‫ولم کن!
‫دکترها فقط دکترن!
‫چرا جنسیت شخص مهمه؟
‫اون فقط گیجه. ‫وقتی هوشیار بشه...
‫پس بعد از اینکه هوشیار شد ‫درمانش کن. باشه؟
‫تا وقتی که منتظر می مونی تا هوشیار بشه، ‫یکم غذا بخور.
‫- چی؟ ‫- باید قوی باشی...
‫اگه قرار باشه با همچین بیمارهایی ‫سر و کار داشته باشی.
‫اینو بخور تا انرژی بگیری.
‫یه دکتر عالی شو،
‫تا بیمارهایی مثل اونا صف بکشن ‫که تو درمان شون کنی.
‫- فهمیدی؟ ‫- مامان.
‫و تحت هر شرایطی باید خونه بخوابی.
‫حتی اگه یکمم بخوابی، ‫خواب خوبی گیرت میاد.
‫خواب خیلی مهمه.
‫شنیدم باید استقامت جسمانی خوبی داشته باشی ‫تا بتونی تو بخش جراحی قلب کار کنی.
‫مامان. ‫می دونستم که نظرت رو عوض می کنی.
‫می دونستم که از کارم حمایت می کنی.
‫ممنون، مامان. ‫خیلی ممنونم.
‫یالا. فوراً غذات رو بخور.
‫همه اینا رو امروز صبح برات پختم.
‫همش رو می خورم.
‫نمی ذارم غذایی بمونه.
‫خدای من.
‫- خانوم. ‫- خانوم.
‫سلام.
‫خدای من. ‫غذای موردعلاقه ام.
‫من کیمچی خیارسبز درست کردم. ‫یه خورده امتحان کن.
‫- می دونم که خوشت میاد. ‫- عاشق این غذام.
‫دوباره دیر کردم.
‫کِی قراره باهم غذا بخوریم؟
‫چطوره که یه دونه عکس از ما نیست؟
‫درسته. ‫ارواح توی عکس نشون داده نمیشن، درسته؟
‫پس باید می گفتم یه چیزی رو امضا کنه.
‫چی؟ این چیه؟
‫خدای من. ‫این داره کار می کنه؟
‫چا یونگ مین، منو ببین.
‫فکر می کنی من کو سئونگ تاک ام؟
‫نه، من چا یونگ مین ام.
‫خدای من. ‫کِی این فیلم رو گرفته؟
‫خب، داری این پیغام رو می ذاری... ‫منظورم اینه که،
‫چا یونگ مین داره این پیغام رو ‫تو بدن کو سئونگ میذاره.
‫می دونم چیزی که دارم میگم ‫باورش سخته.
‫ممکنه فکر کنی که سئونگ تاک ‫داره سرکارت می ذاره.
‫درسته. ‫می تونم اینو درک کنم...
‫چون تو از سئونگ تاک خوشت نمیاد.
‫خدای من.
‫این داره حس ناجور و ضایعی هم میده.
‫پاییز قبل، تو یه کت و شلوار زرشکی تو یه فروشگاه لباسی ‫به اسم مراکش،
‫تو محله گنگنام بصورت اقساط بیش از شش ماهه خریدی.
‫یه بار پوشیدیش، ولی ازش خوشت نیومد.
‫واسه همین وانمود کردی که اصلا نپوشیدیش...
‫و رفتی که پول پیشِت رو پس بگیری. ‫ولی مچت رو گرفتن...
‫چون یه لکه قهوه پشت شلوار بود.
‫آره. درسته.
‫فقط تو این حادثه خجالت آور رو می دونی.
‫الان حرفم رو باور می کنی؟
‫آره. من خودتم. ‫من چا یونگ مین ام.
‫پس...
‫به حرفی که می خوام بزنم گوش بده.
‫تو مدت زیادی توی کما بودی.
‫می تونی از کو سئونگ بپرسی که چطور ‫این اتفاق افتاد.
‫اون واضح حرف نمیزنه، ‫واسه همین سخت میشه فهمید چی میگه.
‫ولی سعی کن بفهمی که چی میگه. ‫متوجهشون میشی.
‫حالا، بریم سروقت مسائل مهم.
‫تو یه روح کُمایی بودی.
‫روحی که نمی دونست زنده می مونی ‫یا می میری.
‫وقتی اینطوری اینو بشنوی، ‫ممکنه بترسی یا وحشت زده بشی.
‫ولی نترس...
‫چون روح شدن جنبه های مثبت زیادی داره.
‫خیلی چیزها می تونی بشنوی.
‫و به خیلی چیزها پی می بری.
‫ولی...
‫وقتی به هوش بیای ‫هیچی یادت نمیاد.
‫و من می خوام همینو بهت بگم.
‫درمورد سخت ترین...
‫اما با ارزش ترین...
‫سه ماه زندگیت.
‫و چیزی که باعث شد...
‫دوباره برگردی.
‫آدمایی که باید یادت بمونن،
‫و ارزش هایی که باید به خاطر بسپاری.
‫یکی یکی اونا رو میگم.
‫این آخرین پیغام منه. ‫اینا رو یادت باشه،
‫چا یونگ مین.
‫یونگ مین.
‫یونگ مین، به هوش اومدی؟
‫منو می شناسی؟
‫یونگ مین، تو به هوش اومدی.
‫تو برگشتی، یونگ مین.
‫ممنون. ‫خیلی ممنونم.
‫به هوش اومده؟
‫واقعا؟
‫آره، به هوش اومده.
‫می تونم دستش رو نگه دارم.
‫ببین. ‫می تونم دستش رو نگه دارم.
‫هنوزم دست های قشنگی داره.
‫درسته. ‫دست های اون کاری نکردن.
‫دست های من همه کارها رو انجام دادن.
‫هی، آقای به درد نخور.
‫چی؟
‫دستت رو ازم بکش.
‫و از جلوم گم شو.
‫این یه نادیده گرفته شدن دیگه ست؟
‫من؟ چطور می تونی منو فراموش کنی؟
‫- پروفسور چا! ‫- پروفسور چا.
‫- قربان! ‫- من خیلی نگران بودم...
‫- که هیچوقت به هوش نیاید. ‫- خدای من.
‫- خیلی خیالم راحت شد. ‫- به نظر خوب میاید!
‫- دلم براتون تنگ شده بود. ‫- شما برگشتید، قربان.
‫بیدار شدی.
‫ناراحتی ای نداری؟
‫هی، سئون هو.
‫من چند وقته اینطوری ام؟
‫یکم بیشتر از سه ماه.
‫سه ماه.
‫شندیم که آن تای هیون روم عمل کرده.
‫ولی چرا نیومده ببینمش؟
‫اون روز مزیت اینو داشت ‫که یه جراح مهمون باشه.
‫برای همین بعد از جراحی رفت.
‫جراح مهمون؟ ‫منظورت چیه؟
‫اون استعفا داده؟ ‫چرا؟
‫خب، داستانش درازه.
‫درسته. ‫اسمش چیه؟
‫چه اتفاقی واسه جان کوانگ دیوک افتاد؟
‫گل های تو اتاقت خشک شده بودن، ‫واسه همین گل های تازه گرفتم.
‫قشنگ نیستن؟
‫می دونی که عظلات پاهات ضعیفن...
‫چون مدت زیادی بی هوش بودی.
‫می دونم آزار دهنده ست، ‫ولی تحمل کن.
‫بعد از یکی دو روز می تونی راه بری.
‫جانگ سی جین.
‫مگه تو الان نباید تو سیاتل باشی؟
‫بخاطر پدرت متاسفم.
‫در نهایت نتونستم جونش رو نجات بدم.
‫می دونم که تمام تلاشت رو کردی.
‫تقصیر تو نیست.
‫پس تو موقتا اینجایی.
‫بخاطر منه؟
‫چرا این دفعه منو تنها نداشتی؟
‫نه، من نمیرم.
‫کنارت می مونم.
‫بهت قول دادم که می مونم.
‫حتما هنوز فکر می کنی که من...
‫همون دانشجوی پزشکی احمق و ساده لوح ‫12 سال پیش هستم.
‫- یونگ مین. ‫- چیه؟
‫حالا که می بینی...
‫چنین دکتر بزرگی شدم، ‫می خوای کنارم بمونی؟
‫یا...
‫فکر کردی که وقتی تصمیم گرفتی کنارم باشی ‫من می پذیرمت؟
‫برگرد به آمریکا یا هرجایی...
‫که ازش اومدی.
‫اگه یادش نمیاد، من بهش میگم.
‫خیلی هم سخت نیست.
‫چرا تو اینجایی؟
‫همونطور که می بینی ‫اومدم پانسمانت رو عوض کنم.
‫الان دیگه اینجور کارها رو می کنم.
‫آقای به درد نخور.
‫دو بار پرسیدم که چرا تو اینجایی.
‫یه دکتر به جز تو بیمارستان ‫کجا ممکنه باشه؟
‫و به زودی می فهمی که ‫من دیگه به درد نخور نیستم.
‫شوکه میشی.
‫ممکن نیست خیلی تغییر کرده باشی.
‫به تو اعتماد ندارم. ‫بگو جای وون بیاد.
‫می خواستم تا جایی که میشه ‫از این استفاده نکنم، ولی...
‫این چیه؟
‫حالا هرچی. از خجالت آب میشی. ‫اصلا برام مهم نیست.
‫بهت گفتم این چیه، سئونگ تاک.
‫خیلی خب.
‫اون درمورد رئیس جانگ ‫و دکتر آن تای هیون پرسیده.
‫به نظر هم نمی دونه که چطور ‫حادثه رخ داده.
‫یادش نمیاد.
‫خوشحالم که می بینم برگشتی، پروفسور چا.
‫تبریک میگم.
‫نیازی نبود بیای.
‫معلومه که باید میومدم. ‫تو بهترین دکتر مایی.
‫وقتی شنیدم به هوش اومدی، ‫من خیلی...
‫خوشحال بودم.
‫مطمئنم که شنیدی،
‫ولی بخاطر اتفاقی که برای رئیس جانگ افتاد ‫ناراحتم.
‫مطمئنم که برات سخته،
‫ولی خیلی خودتو سرزنش نکن.
‫مطمئنم که باید به مسئله مهمی رسیدگی می کردی.
‫و وقتی داشتی با عجله برمی گشتی ‫حادثه ای برات رخ داد،
‫پس تو هم یه قربانی بودی.
‫ما مسئله رو با خانواده اش حل کردیم،
‫پس گذشته رو پشت سر بذار...
‫و روی التیامت تمرکز کن.
‫گفتن این ناجوره،
‫ولی تو اصلا نمی دونی که چقدر ‫خدا رو شاکرم...
‫که تو به زندگی برگشتی.
‫آخ. سینه ام درد می کنه.
‫اگه اینقدر خدا رو شاکری، ‫چرا دست خالی اومدی؟
‫باید نوشیدنی با خودت میاوردی.
‫هان سئونگ وون. ‫مطمئنم که بهت گفتم بی سر و صدا صبر کنی...
‫تا خودم بیام پیشت.
‫حتما خیلی مضطرب بودی،
‫که می بینم تنهایی اومدی اینجا.
‫اومدی ببینی که چقدر یادم میاد؟
‫تا بتونی...
‫دفعه بعد جراح رو مقصر بدونی.
‫چطور تو یادت میاد...
‫تو زندگی خصوصیم فضولی نکن.
‫خب؟ چیکار می کنی؟
‫کی حرف مَردی رو باور می کنه ‫که از کما به هوش اومده؟
‫هیچکس باور نمی کنه. ‫معلومه که باور نمی کنن.
‫ولی، حرف کسی که تو کار دخیل بوده ‫رو باور می کنن.
‫بهت که گفتم.
‫حقیقت مدت زیادی مخفی نمی مونه.
‫نه تا موقعی که یه نفر باشه ‫که صداقتی تو وجودش باشه.
‫بعلاوه، باید خدا رو شاکر باشی ‫که من زنده ام...
‫تا از گناهانت کم کنم.
‫وقتی زندانی بشی وقت زیادی ‫وقت آزاد زیادی داری.
‫حرومش نکن.
‫وقتی به دیوار خیره میشی ‫با خودت فکر کن.
‫به این فکر کن که جان انسان ها...
‫چقدر مهم و ترسناکن،
‫که تو اونا رو خیلی کم ارزش دونستی ‫و باهاشون بازی کردی.
‫برو بیرون. ‫خوابم میاد.
‫همش منو تا سرحد مرگ می ترسونه.
‫داره به یه عادت تبدیل میشه.
‫ازت پرسیدم این چیه، سئونگ تاک.
‫چیه؟
‫اینو می بینی؟
‫بالاش مساوی نیست.
‫گفتم که خوشگل بخیه بزنی...
‫چون هنوزم مجردم.
‫گفتم که اگه جای زخمم بمونه ‫تو رو مقصر می دونم.
‫یه چیزه دیگه. ‫چرا هنوزم اینجایی؟
‫مگه بهت نگفته بودم که ‫حداقل روزی یه بار...
‫به عنوان یه مشاهده کننده یا دستیار ‫سر یه عمل حاضر باشی؟
‫مرتیکه تنبل.
‫تو گفتی...
‫دست هات نیاز به تمرین بیشتر ‫و تجربه واقعی دارن.
‫من بدنم رو قربانی کردم ‫تا این تجربه رو بهت بدم.
‫تا تو سخت تر تمرین کنی ‫و تلاش بیشتری بکنی.
‫پروفسور.
‫پروفسور!
‫بس کن. بهم دست نزن. ‫قبلا این کارو نکرده بودی.
‫می تونم بغلت کنم! ‫می تونم حست کنم!
‫زخم جراحیم. ‫بس کن.
‫پس واسه چی سر به سر گذاشتی؟ ‫چطور تونستی سر به سرم بذاری؟
‫مگه بهت نگفته بودم قوانین آدمای زنده ‫رو زیر پا نذاری؟
‫این تلافی بود.
‫این بچه ها جلوی سرنوشت وایسادن ‫و تغییرش دادن.
‫خدا می دونه که دیگه چه چیزی ‫رو تغییر میدن.
‫ولی از طرفی، قوانین برای زیر پا گذاشته شدن ‫مقدر شدن.
‫کسی که ناچارتره برنده میشه.
‫ مشترکی که با آن تماس گرفته اید ‫ در دسترس نمی باشد.
‫چرا جواب نمیده...
‫الو؟
‫پلیس؟
‫آن تای هیون...
‫در خصوص جانگ کوانگ دیوک ‫خودش رو تحویل داده.
‫طی بازجوییش،
‫گفته تو بهش دستور دادی ‫که قتل انجام بده.
‫چه چرت و پرتی...
‫به هرحال، چون ما یه بیانیه و مدرک داریم، ‫باید بیای اداره.
‫چی میگی؟ ‫توصیه می کنم به میل خودت بیای.
‫اگه نیای، باید یه حکم دستگیری بگیریم.
‫مدرک؟
‫سِمَت پروفسور چا. ‫بدش به من.
‫وقتی به رئیس جانگ تزریق کردم، ‫دیگه خطر رو به جون خریدم.
‫ماشه کشیده شد.
‫یه بار دستم به خون آغشته شد.
‫دو بار چه فرقی می کنه؟
‫حتما به همین خاطر بود که تا الان ‫کسی رو جاش استخدام نکردم.
‫پروفسور، من جلوی اداره پلیس وایسادم.
‫می خواستم وقتی به هوش بیای ‫اول ببینمت،
‫ولی وقتی به ورودی بیمارستان رسیدم،
‫نمی تونستم باهات رو به رو بشم، ‫واسه همین اومدم اینجا.
‫می دونم که نمی تونم خونِ ‫روی دست هام رو بشورم،
‫ولی تقاص کاری که کردم رو میدم ‫و بعد میام دیدنت.
‫لطفا زود خوب و سالم شو.
‫ممنون که بهم باور داشتی...
‫و نجاتم دادی.
‫سر حرفم می مونم که ‫گفتم چیزی برنمی دارم.
‫از قبل درخواست سهمم رو کردم.
‫می خوام همه اش رو اهدا کنم.
‫تو هیچوقت به سهمت نمیرسی...
‫چون من هرکاری از دستم برمیاد می کنم.
‫به عنوان یه دختر وظیفه دارم ‫که این کارو با قاتل بابام بکنم.
‫چی؟ قتل؟
‫قتل؟
‫هی. مگه من پدر رو کشتم؟
‫من هیچ کاری نکردم.
‫اون در هر صورت یه سال بعدش می مُرد.
‫اینکه زودتر بفرستیمش اون دنیا ‫تا زجر نکشه چه عیبی داره؟
‫بعلاوه،
‫تو بودی که دستگاه حفظ حیاتش رو قطع کردی.
‫حتی اگه یه روز رو هم از کسی بگیری، ‫بازم قتل محسوب میشه.
‫با همون یه روز،
‫من می تونستم "پدر" صداش کنم...
‫به جای اینکه زمان مرگش رو اعلام کنم.
‫بخاطر همینه که هرگز نمی تونم ببخشمت...
‫حتی اگه پدر تو رو ببخشه.
‫پلیس. ‫جانگ مین هو.
‫تو به جرم برنامه ریزی قتل ‫جانگ کوانگ دیوک دستگیری.
‫یه آدم شایسته اینجا می شینه.
‫روزی که خواستی باز جویی بشی...
‫رو بهم اطلاع بده.
‫منم باهات میام.
‫حق اینو داری که سکوت اختیار کنی.
‫چی گفتی؟ قتل؟
‫به نظر که تو الان خودت ‫بهش اعتراف کردی.
‫چندتا اتهام دیگه هم داریم ‫که بهش اضافه کنیم.
‫وقتی تو معاون رئیس موسسه چانمیانگ بودی،
‫اختلاس کردی و از وظایفت سر باز کردی.
‫همینطورم پول دادی تا به کو سئونگ تاک حمله کنن.
‫متاسفم. ‫می تونی حرفت رو ادامه بدی.
‫اون چی داره میگه؟
‫مدرکی دارین؟ ‫می تونین ثابتش کنین؟
‫هر حرفی که الان بزنید ‫ممکن است بر علیه شما استفاده شود،
‫و حق اینو دارید که وکیل اختیار کنید.
‫ولم کنین!
‫چرا؟
‫اومدی تا رو زخمم نمک بپاشی؟
‫تو اینطوری نبودی.
‫حرفم رو پس می گیرم.
‫تو حقیر بودی و فقط به دنبال انتقام بودی.
‫چطور جرئت می کنی؟
‫قبلا بهم قلدری می شد.
‫و آدم بزرگا می گفتن که...
‫من بابام رو به کشتن دادم.
‫اون موقع،
‫ازت خوشم میومد.
‫وقتی گفتم که نمی خوام زجر بکشی ‫از ته دل گفتم.
‫وقتی هم که گفتم امیدوارم قبل از...
‫به هوش اومدن پروفسور چا سر عقل بیای، ‫بازم جدی گفتم.
‫ولی به نظر دیگه یکم دیره، مگه نه؟
‫منتظر می مونم، هرچقدر که باشه.
‫تا تو دوباره همون آدم قبلی بشی.
‫منتظرت می مونم.
‫تو چه کمر عریضی داری.
‫- چیکار می کنی؟ ‫- همش دلم می خواست بهت دست بزنم.
‫اینطوری باعث میشه ‫حس واقعی ای داشته باشه.
‫باید یکم برخورد فیزیکی انجام می دادیم.
‫- خیلی حس خوبی داره. ‫- ازم دور شو.
‫برو پی کارت.
‫تو باید مراقب و آروم باشی.
‫بخشی از سلامتیت رو مدیون منی.
‫ای مرتیکه. چطور جرئت می کنی ‫قبل از یکی دیگه ای بهم دست بزنی؟
‫به نظر ناامید میای.
‫بخاطر اینه که اون نیستم؟
‫مگه من اینو گفتم؟
‫اینقدر بی احساس نباش.
‫نمی تونی که تا ابد اینقدر گوشه گیر باشی.
‫بهت گفته بودم که...
‫با بدن خودم از اول شروع می کنم.
‫من دنبال رمانتیک غمگینانه نمیرم.
‫میرم واسه کمدی رمانتیک.
‫زوج های کمدی رمانتیک اول دشمنن ‫و بعد ازدواج می کنن.
‫با هم بد تا می کنن و بعد عاشق میشن.
‫باهم دعوا می کنن، بعد موقعی که نیاز باشه ‫باهم همکاری می کنن.
‫ما هم دقیقا همین کارو کردیم.
‫اوه، یعنی ما تو یه وضعیت ‫کمدی رمانتیک بودیم؟
‫چرا دکتر جانگ اینجا نیست؟
‫خیلی سرش شلوغه؟
‫دکتر جانگ چند روز پیش ‫رفت آمریکا.
‫بعد از اینکه استعفا داد.
‫- چی؟ ‫- خبر نداشتی؟
‫فکر می کردم باهم سر این توافق کردین.
‫خودت بهش گفتی که بره.
‫واقعا بخاطر اینکه من بهش گفتم رفت؟
‫چرا جلوش رو نگرفتی؟
‫جلوش رو گرفتم. ‫بهش گفتم یکم صبر کنه،
‫ولی وقتی که گفت نمی تونه ‫چی می تونستم بهش بگم؟
‫به نظر بدجور دلش شکسته بود.
‫مگه چی بهش گفتی؟
‫بیخیالش. ‫آدرس آمریکاش رو بهم بده.
‫اوه، ای وای. ‫یادم رفت آدرسش رو بگیرم.
‫مرتیکه به درد نخور...
‫تو دست رد به سینه ات خورده.
‫نمی تونی تنهایی تو یه کمدی رمانتیک باشی.
‫می دونی که بعد از مرخص شدنت ‫هم نباید خیلی به خودت فشار بیاری، درسته؟
‫پروازهای بلند مدت که اکیداً ممنوعه.
‫هی، حساب کاربریش تو شبکه های اجتماعی ‫یا ایمیلش رو بهم بده.
‫هی، تو. ‫کو سئونگ تاک!
‫هی... ‫اوه، نه.
‫سینه ام...
‫- یه چیزی بهم بگو خب. ‫- وای خدا.
‫- سئونگ تاک! ‫- من مدت بیش از حدی اینجا بودم.
‫دیگه وقتشه راهی بشم.
‫از الان به بعد،
‫شما می تونین مراقبشون باشین.
‫ماندو.
‫چا ماندو. ‫خیلی نگرانت بودم.
‫تو اول برگشتی.
‫خوبی؟
‫به نظر سالم میای.
‫چاق تر شدی؟
‫اون سیگی تو خونه مون بوده؟
‫آره. بعد از اینکه مامانم بیرونش کرد ‫بابابزرگت بهش پناه داد.
‫شرط می بندم توی عمارت ‫خوب بهش رسیدن.
‫پدر و پسر بازمانده های واقعی ای هستن.
‫"پدر و پسر"؟
‫باباش کیه؟
‫استاد کمدی رمانتیک ها.
‫من گرسنمه. ‫برام غذا بخر.
‫چرا همیشه از من می خوای ‫وقتی تو پول بیشتری داری؟
‫دکتر هو.
‫تو واسه بخش ما درخواست دادی.
‫من قبلا این کتاب های درسی رو مطالعه می کردم. ‫می خوای بهت قرضش بدم؟
‫می تونم قرضش بگیرم؟ ‫خیلی ممنون.
‫هرموقع که سوالی داشتی ‫می تونی بیای پیشم.
‫یا اگه چیزی نیاز داشتی.
‫تو نسخه چهارم کتاب جراحی قلب کیرکلین ‫رو داری؟
‫تو دفترمونه. ‫الان می خوایش؟
‫- بله. ‫- باهام بیا.
‫اون هیچوقت به آدم بزرگتر و جوونتر از خودش اهمیت نداده، ‫و الان این کارو می کنه؟
‫اون مرتیکه...
‫فکر نمی کردم همچین آدمی باشه. ‫باید درس عبرت بگیره.
‫دکتر زیبا.
‫سرت شلوغه؟
‫یه چیزی برات دارم.
‫نه، وقتم خالیه. ‫چیه؟
‫بیا.
‫چرا باید اینو بهم بدی؟
‫یه کیک شکلاتیه.
‫باید خیلی وقت پیش بهت می دادمش.
‫الان خیلی دیره.
‫دکتر زیبا.
‫متاسفم.
‫و خدا رو شاکرم.
‫تو خیلی زیبا...
‫و خوب بزرگ شدی.
‫دکتر زیبا.
‫کاری که می خوای بکنی رو بکن ‫و خوشحال باش.
‫امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی.
‫حتما.
‫حتی از فاصله خیلی دور،
‫تشویقت می کنم.
‫کل کیک رو بخور.
‫خداحافظ.
‫من مدت خیلی زیادی اینو پوشیدم.
‫بچه کوچولو خوب بزرگ شده.
‫بخاطرش ممنونم.
‫دیگه می تونیم بریم.
‫خدای من. ‫چه حس خوبی داره.
‫خدای من. گفت که همیشه ‫کنارم منتظر می مونه...
‫و مهمم نیست که چقدر طول بکشه.
‫همه موقع هایی که دستم رو گرفت...
‫و همه چیزهایی که بهم گفت ‫رو یادم میاد.
‫چرا این حلقه رو بهم داد؟
‫که اینطور. ‫استودیویت اجاره اش با سپرده بوده.
‫پول زیادی پس انداز کردی.
‫حتما وقت نداشتی که پول خرج کنی.
‫با پس اندازی که من دارم،
‫می تونیم یه آپارتمان بگیریم.
‫لوازم خانگیت به نظر مشکلی ندارن.
‫پس فقط اثاثیه بخریم؟
‫ولی دکور خونه رو از اول انجام میدیم.
‫بیا کاغذ دیواری ها، پرده ها، ‫پتو ها...
‫و همه چی رو باهم انتخاب کنیم.
‫سی جین.
‫می تونی وقتی به هوش اومدی ‫جوابت رو بهم بدی.
‫تو بدن خودت...
‫و با صدای خودت.
‫برام مهم نیست کِی به هوش میای ‫یا چقدر طول می کشه.
‫من جایی نمیرم. ‫همینجا منتظرت می مونم.
‫باید برم اونجا، درسته؟
‫یا یکم بیشتر صبر کنم؟
‫ممکنه منتظرم باشه.
‫نه. اگه الان کنترل رو بهش بدم،
‫دیگه عمراً قدرتی تو زندگی مون داشته باشم.
‫ولی مگه نباید کسی که ناچاره ‫پیش قدم بشه؟
‫این منصفانه نیست؟
‫درسته؟ نظر تو چیه؟ ‫نظرت رو بهم بگو.
‫چی؟
‫کیه؟ ‫من که منتظر کسی نیستم.
‫یونگ مین، رمزت رو عوض نکردی. ‫سلام.
‫جانگ سی جین. تو...
‫ولی بیرون خیلی سرده.
‫احوالت خوب بوده؟ خوبی؟ ‫مرخص شدنت چطور بود؟
‫تو اینجا چیکار می کنی؟ ‫فکر می کردم رفتی آمریکا.
‫تازه از آمریکا برگشتم. ‫باید کارهای اونجا رو تموم می کردم.
‫مگه دکتر کو بهت نگفت؟
‫چی؟ ‫اون مرتیکه، کو سئونگ تاک.
‫وسایلم تا چند روز دیگه میرسه.
‫و چند روز هم طول می کشه...
‫تا کاغذبازی بیمارستان کارهاش انجام بشن.
‫وسایلت؟ ‫منظورت چیه؟
‫بهت که گفتم. ‫دارم میام اینجا زندگی کنم.
‫الان که فکر می کنم، اثاثیه خونه ات ‫به نظر خوبن.
‫همه شون رو نو خریدم. ‫ولی چرا تو اینجایی؟
‫یعنی باید برم هتل؟
‫چی؟ هتل؟ ‫تو همینو می خوای؟
‫حتی غذا هم نخوردم...
‫چون یه راست از فرودگاه اومدم اینجا.
‫چی؟ مگه نمی دونی ساعت چنده؟ ‫چرا چیزی نخوردی؟
‫خدای من.
‫به این زودی برگشتی سر کار.
‫البته. ‫بیمارستان بدون من نمی تونه سرپا باشه.
‫باید هیکل عالی ای داشته باشی.
‫مگه تو شرایط اولیه جراح قلب و قفسه سینه بودن ‫رو نمی دونی؟
‫خیلی اشتیاق دارم.
‫از الان سال هایی که توی برنامه پزشکی می گذرونم ‫قراره سرشار از عشق و حمایت باشه.
‫روز اوله!
‫کو سئونگ تاک، ‫از امروز صد حرکت اسکوات انجام میدی.
‫ازش فیلم می گیری و برام می فرستیش.
‫چطوره با یه قهوه سر صبح شروع کنیم؟
‫کو سئونگ تاک، تو همه جراحی هام ‫دستیاری میدی.
‫و پزشک کشیک هم هستی.
‫چطوره واسه شام یه استیک گوشت کره ای ‫نیمه پز بخوریم؟
‫کو سئونگ تاک، تو مسئول بیمارها...
‫مسئول مقالات پایان نامه ‫و کنفرانس ها هستی.
‫وقتشه لطفم رو جبران کنی.
‫با همه توانت کنارم کار کنی.
‫پشیمون میشه.
‫این آخرین پیغام منه.
‫اینو یادت باشه،
‫چا یونگ مین.
‫خیلی خب. ‫یا شمارش من. یک، دو، سه.
‫پروفسور چا.
‫این بیمار یه زخم چاقو داره.
‫چاقو خورده تو قفسه سینه اش.
‫چاقو به دنده دوم و سوم سمت چپ نفوذ کرده.
‫بیاین با بادکنک فولی ‫جلوی خون ریزی رو بگیریم.
‫و فوراً می بریمش به اتاق عمل، سئونگ تاک.
‫یادت نره.
‫به همون اندازه ای که واسه ‫جان خودت ارزش قائلی،
‫هر زندگی توی این دنیا مهمه.
‫اسکالپل.
‫- مکش. ‫- مکش.
‫دست هایی که می تونن جان انسان ها ‫رو کمی بیشتر...
‫توی این دنیا نگه دارن.
‫موافق نیستی که الان دست هام ‫خیلی به درد بخورن؟
‫هی، تو جراحی رو انجام دادی؟ ‫نه، من انجام دادم.
‫به نظر زیادی اعتماد به نفست بالا رفته.
‫گرسنمه. ‫می خوای غذا بخوریم؟
‫و این وظیفه تو در قبال ‫آدماییه که بین...
‫زندگی و مرگ گیر کردن.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»
‫- پروفسور چا. ‫- چرا تعجب کردی؟
‫اولین بار که نیست.
‫چرا از من می خوای که جراحی رو انجام بدم؟
‫- چطور می تونی بهم اعتماد کنی؟ ‫- من همیشه بهت اعتماد داشتم.
‫بیشتر از همه به تو اعتماد و ایمان داشتم.
‫و همچنین باور داشتم که تو به عنوان یه دکتر ‫اهمیت می دادی.
‫ولی تو یکی از نظراتی که راجع بهت داشتم ‫رو نابود کردی.
‫به نظرت کدوم یکی از این دو مهم ترن؟
‫اگه کسی مهارت کم داشته باشه، ‫می تونه تمرین کنه.
‫ولی اگه کسی بیماری رو اشتباه درمان کنه ‫می تونه اشتباهش رو جبران کنه؟
‫مطمئنم که تو جواب اینو می دونی.
‫پس چرا؟ ‫چرا هنوزم می خوای من جراحی رو انجام بدم؟
‫تو ازم خواستی که جلوت رو بگیرم ‫و کمکت کنم.
‫و بعضی وقت ها، طی جراحی،
‫اتفاقاتی میوفتن و بیمارها می میرن. ‫درسته؟
‫مثل دفعه قبل گند نزن.
‫یه دفعه ای انجامش بده، ‫بدون شکست، خب؟
‫من تو...
‫و کاری که کردی رو فراموش کردم. ‫تو بودی که رئیس جانگ رو به مرگ رسوندی.
‫فقط مدتی از یادم رفته بود.
‫پس این دفعه نوبت منه؟
‫چطور؟
‫منو میذاری روی میز جراحی ‫و اسکالپلت منو می کشی؟
‫درسته.
‫اگه شریان های اصلیم رو پاره کنی،
‫بُرش تمیزی میشه.
‫عوضی.
‫پروفسور چا.
‫لطفا جلوم رو بگیر.
‫لطفا کمکم کن.
‫نه. نمی تونم این کارو بکنم.
‫پس اون روز، تو...
‫دست های دکترها همیشه آغشته به خونن.
‫وقتی بیمارها میذارن روشون عمل کنیم، ‫اونا دارن جون شون رو...
‫در دستان ما قرار میدن.
‫دارن ازمون می خوان جونشون رو نجات بدیم ‫چون می خوان زنده بمونن.
‫خون، گوشت و استخوون هایی ‫که هر روز بهشون دست می زنیم...
‫تجسم جان هایی هست که ‫بیمارها داشتن.
‫جون همه شون مهم و با ارزشه.
‫بخاطر همینه که می تونی بعد از جراحی ‫خون روی دست هات رو بشوری.
‫و تو این دنیا خونی هست که ‫نمی تونی بشوری.
‫واسه همینم تو لیاقت نداری که دیگه ‫لباس دکتری بپوشی.
‫تو عوض شدی.
‫تو گفتی که دکترها تکنیسین هایی هستن...
‫که باید با مهارت هاشون حرف بزنن.
‫تای هیون. آن تای هیون.
‫چرا تو یکم بهم اعتماد نکردی؟
‫تو باید بهم اعتماد می کردی ‫و منتظرم می موندی.
‫به جراحیم محلق شو.
‫یه فرصت آخر بهت میدم که ‫دست هات رو خونی کنی.
‫بشوریش یا نه. ‫تو اینو شروع کری، پس خودتم باید تمومش کنی.
‫چی داری میگی؟
‫می خوای دکتر آن تای هیون ‫روی یونگ مین جراحی کنه؟
‫این مزخرفه.
‫دکتر کو، مگه تو نمی دونی اون چیکار کرد؟
‫می دونم. ‫اون باعث مرگ رئیس شد.
‫اگه می دونی، چطور می تونی ‫این پیشنهاد رو بکنی؟
‫تا اندازه ای تقصیر اونه که یونگ مین ‫هنوز توی کماست.
‫نه. اون بود که به پروفسور چا کمک کرد ‫زنده بمونه.
‫وقتی پروفسور چا داشت روی خودش عمل می کرد...
‫بعد از اینکه کنترل بدنم رو برعهده گرفت، ‫یهو از بدنم بیرون اومد.
‫من فقط می تونستم فقط اونجا وایسم ‫و مُردنش رو تماشا کنم.
‫ممکن بود پروفسور چا رو بکشم.
‫ولی آن تای هیون اومد داخل ‫و نجاتش داد.
‫الان اوضاع فرق می کنه.
‫می دونیم اون چیکار کرده.
‫فکر می کنی اون می خواد ‫یونگ مین رو نجات بده؟
‫- چطور می تونی بهش اعتماد کنی... ‫- معلومه که من بهش اعتماد ندارم.
‫به پروفسور چا اعتماد دارم، نه اون.
‫تو گفتی که معجزه 99 درصد ‫خواست خداست...
‫و یک درصد باقی اراده و خواست آدماست.
‫تو هم دیدیش.
‫من مطمئنم که اون مثل اوضاع قبلش برمی گرده.
‫پروفسور چا خیلی چیزها داره ‫که بهشون برگرده...
‫و ازشون محافظت کنه.
‫خدای من. ‫دوباره برگشتی.
‫این اسم منه.
‫ببین، تو دوران من، ‫20 سال پیش،
‫این طرح جدید بود.
‫ولی الان، این قدیمی در نظر گرفته میشه.
‫هنوزم اینو داری؟
‫معلومه.
‫وقتی ما وارد این دنیا میشیم، ‫از نظر جسمانی بی لباسیم.
‫ولی بازم یه چیزی داریم ‫که مال خودمونه.
‫فقط خوش شانس ها می تونن...
‫بعد از اینکه اسم و رسمی به هم بزنن ‫این دنیا رو ترک کنن.
‫و همه اینقدر خوش شانس نمیشن.
‫حتما منو تو این بیمارستان تماشا کردی.
‫من چه جور دکتری بودم؟
‫یهو الان کنجکاو شدی؟
‫نگرانی که شاید همه چیزهایی ‫که اینجا گذروندی رو فراموش کنی...
‫و دوباره همون آدم عوضی برگردی؟
‫من وارد...
‫جسم بقیه آدما هم شدم.
‫نه فقط تو.
‫ولی از بین همه جسم هایی که ‫تحت کنترل گرفتم،
‫یکی فرق می کرد.
‫تو می خواستی روح رو شکست بدی،
‫واسه همین کل زورت رو زدی، ‫و این برام قابل تحسین بود.
‫ولی از یه طرف،
‫فکر می کردم بهتره به عنوان یه دکتر ‫بیشتر روی بیمارها تمرکز کنی.
‫ولی شاید، باعث شدم زیادی روی ‫دست ها و مهارت هات تمرکز کنی.
‫خدای من. ‫الان در این مورد حرف زدن فایده ای نداره.
‫وقتی به هوش بیای،
‫هیچی یادت نمیاد.
‫یونگ مین.
‫سعی کن همه چی رو فراموش نکنی. ‫وقتی به هوش اومدی،
‫دکتری باش که روی بیمارهاش تمرکز می کنه.
‫باشه؟
‫تو جراحیت برات آرزوی موفقیت می کنم.
‫و امیدوارم که دیگه هرگز همدیگه رو نبینیم.
‫اوه، درسته. ‫یه چیزه دیگه.
‫چون قرار نیست دیگه همدیگه رو ببینیم ‫روراست باهات حرف میزنم.
‫لقب من از روی سقراط گذاشته نشده. ‫[ فیلسوف معروف ]
‫بلکه از رو بقراط گذاشته شده. ‫[ پزشک معروف یونانی ]
‫باعث افتخارمه که تو منو بدرقه می کنی، پروفسور چا.
‫من تا همینجا می تونم بیام.
‫مطمئنم که می دونی.
‫معلومه.
‫حدود اینجا میشه.
‫مرز من اونجاست.
‫خدای من. ‫موندم الان دیگه اوضاع رئیس بن راحت میشه.
‫روز جراحیم،
‫اون با عجله رفت بیرون...
‫چون دخترش صدمه دیده بود.
‫وقتی فهمید چه اتفاقی افتاده ‫تا می تونست گریه کرد.
‫به بیمارستان التماس کرد ‫که منو اینجا نگه دارن.
‫بخاطر همین، با مقامات ارشد ‫شرایط بدی داشت.
‫واسه همین پیش اونا خیلی مراقبه.
‫واقعا؟
‫بهش گفتم که مجبور نیست ‫رفتنم رو ببینه.
‫من دیگه دارم میرم! ‫بعداً بهم امضا بده.
‫موندم یعنی می تونم فیلمی تماشا کنم...
‫که اون نقش اول مَردش باشه.
‫خدای من. اگه بیشتر از این اینجا بمونم ‫ممکنه از اتوبوس جا بمونم.
‫بالاخره بعد از دو سال ‫دارم از اینجا میرم.
‫پس هرچقدر که می خوام ‫منظره رو تماشا می کنم.
‫دیگه واقعا باید برم.
‫امیدوارم به هوش بیای.
‫و زندگی خوبی داشته باشی.
‫خدافظ.
‫خاحافظ، گوگ چان.
‫متاسفم...
‫که نتونستی زنده باشی.
‫محو و ناپدید نشو، باشه؟
‫دیگه به عنوان دو انسان همدیگه رو می بینم. ‫یه پروفسور و یه تازه کار.
‫هر روز برام غذا بخر و منو از لیست کشیک حذف کن.
‫چطور باهام رفتار می کنی؟
‫امیدوارم که همه خاطراتم ‫از تو رو یادم بره.
‫امیدوارم وقتی به هوش میای ‫یه آدم گنده دماغ نباشی.
‫نگران نباش. فقط از تو زیاد کار می کشم. ‫مثل دیوونه ها.
‫بریم سروقت آخرین جراحی مون.
‫باید خوب عمل کنیم.
‫باید بی نقص باشیم...
‫تا آدما تا سال ها ما رو یادشون بمونه.
‫بریم، سئونگ تاک.
‫چوی هون گیل، مَرد 27 ساله. ‫جراحی بطنی شانت رو شروع می کنیم.
‫محل های جراحی زیر گوش راست ‫و در شکم هستن.
‫مدت زمان پیش بینی شده، ‫یک تا دو ساعته.
‫میزان خون پیش بینی شده ‫50 تا 100 سی سی هست.
‫- همه اینا درستن؟ ‫- بله، درسته.
‫خیلی خب. بیاین شروع کنیم. ‫اسکالپل لطفا.
‫من نمی تونم اون جراحی رو انجام بدم.
‫حتی پروفسورها هم نمی تونن انجامش بدن. ‫اونوقت من چطور می تونم...
‫من ازت نمی خوام عمل کنی.
‫- پس... ‫- من جراحی رو رهبری می کنم.
‫می خوام تو دستیاری کنی.
‫ما پارسال این عمل رو انجام دادیم. ‫یادته؟
‫اگه مثل دفعه قبل،
‫دست هات بلرزن، ‫یا طی جراحی از هم جدا بشیم چی؟
‫سعی می کنم تا جایی که می تونم باشم.
‫اگه نشد، تای هیون جام رو می گیره.
‫اینقدر رو می تونه.
‫اون انجامش میده؟
‫انجام میده. ‫تای هیونی که می شناسم انجامش میده.
‫دارن چیکار می کنن؟
‫چا یونگ مین؟
‫چی؟
‫اوه؟ ‫پس چاره ای ندارم.
‫باید از این دست ها محافظت کنم.
‫یه دکتر باید چیزهای بیشتری نسبت به ‫زنده موندن بیمار رو در نظر بگیره.
‫باید زندگی بیمار رو در نظر بگیره ‫و بهترین تصمیم ممکن رو بگیره.
‫تا از چیزی که در زندگی بیمار مهمه ‫محافظت کنه.
‫من الان هم بیمار و هم دکترم،
‫و به عنوان یه دکتر، برای این بیمار ‫بهترین کاری که می تونم انجام بدم رو انتخاب می کنم.
‫چا یونگ مین، 38 ساله، مَرد.
‫تنگی کانال نخاعی سرخرگ بی نام سمت راست...
‫با تعویض شریان توسط یه برش استرنوم متوسط ‫درمان میشه.
‫تعویض سرخرگ بی نام؟
‫یه جراحی بای پس نیست؟
‫این بیمار درحال حاضر عفونتی...
‫کل بدنش رو گرفته.
‫بافت بدن شکننده ست، ‫بنابراین خیلی مراقب باش، آن تای هیون.
‫بله، پروفسور.
‫بیاین جراحی رو شروع کنیم.
‫اسکالپل.
‫گاز، لطفا.
‫مکش.
‫- بُرش بزن. ‫- بُرش میزنم.
‫پیداش کردم. ‫خودشه.
‫تمرکز کن.
‫خطرناک ترین نقطه چیه؟
‫جایی که نباید اشتباهی صورت بگیره.
‫اینجا. ‫موقع وصل کردن سرخرگ بی نام.
‫موقع بخیه زدن شریان اصلی و پیوند.
‫اگه شریان اصلی پاره بشه،
‫باید عمیق تر وارد بشی،
‫که اینطوری جراحی رو خیلی سخت تر ‫و خطرناک تر می کنه.
‫اگه تو بخیه زدنشون بهم موفق نشیم چی؟
‫اونوقت به فنا رفتیم.
‫تمرکز کن.
‫قدم بعدی. ‫پیوند و شریان اصلی رو بهم بخیه می زنیم.
‫پرولین 0-5.
‫نه.
‫چی...
‫آرامشت رو حفظ کن.
‫- پروفسور. ‫- طوری نیست.
‫مکش.
‫لعنتی. ‫نمی تونم چیزی ببینم.
‫آروم باش.
‫باید خون رو تخلیه کنیم، ‫تا بتونم محل جراحی رو ببینم.
‫یالا.
‫بالایی... ‫باید محل بخیه بالایی رو پیدا کنم.
‫عجله کن.
‫پیداش کردم.
‫پرولین 0-8.
‫یالا. ‫فقط یکم بیشتر.
‫لطفا. التماس می کنم.
‫اینجا.
‫اون چش شده؟
‫- ببُرش. ‫- می بُرم.
‫کارمون تموم شد. ‫از همگی ممنونم.
‫دکتر کو چش شده؟ ‫چه اتفاقی داره میوفته؟
‫سئونگ تاک. ‫تو انجامش بده.
‫خودت تمومش کن.
‫زده به سرت؟ ‫چطور می تونم...
‫فقط باید منو بخیه بزنی. ‫اینقدر رو می تونی.
‫با اینحال...
‫تو همین کارو می کردی.
‫باید بخیه ها مساوی زده بشن.
‫دیگه وقت کار عملیه. ‫از پسش برمیای.
‫آقای به درد نخور.
‫من بدنم رو بهت می سپارم.
‫نزدیک می مونم و کمک می کنم.
‫دوباره فقط وای میستی ‫و تماشا می کنی؟
‫بسپاریمش به اون مرتیکه؟
‫نخ رو بده من.
‫سوزون رو از جلو بگیره، ‫قبل از علامت وسطش.
‫آره. ‫عمود بر جِناغ.
‫اینطوری راحت تر میشه وارد شد.
‫حواست به فاصله و عمق باشه.
‫اگه گند بزنی، فتق بوجود میاری.
‫آقای به درد نخور.
‫من هنوزم مجردم.
‫تو رو بخاطر جای زخمم مقصر می دونم.
‫پوستم رو منگنه نزن. ‫از برچسب استفاده کن.
‫تمیز و قشنگ تمومش کن.
‫می خوام خوشگل باشم.
‫کارم خوبه؟
‫آره، داری خوب انجام میدی.
‫باید قبلش بهم می گفتی. ‫منو ترسوندی.
‫چی؟
‫افتخار کن که...
‫من اولین مورد عملت هستم.
‫تو همیشه میگی که باعث افتخار منه.
‫سئونگ تاک.
‫ممنون.
‫از روز اولی که...
‫تا به این لحظه.
‫کارم تموم شد.
‫تموم شد، مگه نه؟
‫آره، تموم شد.
‫ضربان قلب ثابته و فشار خون خوبه.
‫به نظرم جراحی خوب پیش رفت.
‫- ایول! ‫- خودشه.
‫- ایول! ‫- اون موفق شد.
‫کو سئونگ تاک موفق شد! ‫اون موفق شد!
‫باریکلا.
‫آفرین.
‫آقای هان...
‫خدای من.
‫اون رفته، مگه نه؟ ‫شوخی نمی کنه، رفته؟
‫رفته، درسته؟
‫ایول!
‫کو سئونگ تاک!
‫جراحی تموم شد؟ چطور پیش رفت؟ ‫خوب پیش رفت؟
‫کارآموز اوه.
‫پروفسور چا؟
‫جراحی تموم شد، خوب پیش رفت ‫و اون رفته.
‫کاملا رفته. ‫واسه همیشه ناپدید شد!
‫ایول!
‫اون رفت.
‫اونا واقعا سرنوشت رو شکست دادن.
‫باریکلا.
‫پروفسور چا بهم گفت تا بدستش نیاوردی ‫بهت نگم،
‫ولی پروفسور چا...
‫دو بار تو رو واسه سِمَت مربی بالینی توصیه کرد.
‫هر دو دفعه، هان سئونگ وون قبول نکرد.
‫پروفسور چا رفت توی دفترش...
‫و پرسید که اون تو رو مورد تبعیض قرار داده...
‫که تو سئول تحصیل پزشکی نکنی،
‫ولی هر دفعه آقای هان گفت که ‫تو به اندازه کافی نتایج نداشتی.
‫این عصبانیش کرد و واسه همینم...
‫پروفسور چا اونقدر ازت کار می کشید.
‫تا به اندازه کافی امتیاز بدست بیاری.
‫اون در ظاهر یه مار کبری ست...
‫ولی در باطن، آدم دل رحمیه.
‫اون کار دیگه چی بود؟
‫دیوونه شدی؟
‫چطور تونستی اینطوری بهم خیانت کنی؟
‫مگه چیکار کردم؟
‫- چطور بهت خیانت کردم؟ ‫- چی؟
‫گفتم که دست هام رو آغشته به خون می کنم ‫و همین کارو هم کردم.
‫گفتم که بازی رو تموم می کنم ‫و همین کارو هم کردم.
‫مگه اشتباهه که یه دکتر ‫روی یه بیمار عمل کنه؟
‫تلافیش رو سرت در میارم.
‫نگران نباش.
‫یه جراحی موفق به این معنی نیست ‫که اون به هوش میاد.
‫حتی اگه به هوش بیاد، ‫یادش نمیاد.
‫اگه من ساکت بمونم ‫مشکلی پیش نمیاد، مگه نه؟
‫تو تنها دکتر توی دنیایی که ‫روی خودت عمل کردی.
‫باریکلا، یونگ مین. ‫کارت عالی بود.
‫امیدوارم این دفعه به هوش بیاد.
‫به هوش میاد، نگران نباش.
‫می دونم که کارت خوب بود،
‫ولی این دفعه نمی تونی اینقدر مطمئن باشی.
‫جراحی موفقیت آمیز بود ولی...
‫من صد در صد تضمینش می کنم. ‫به چشم هام اعتماد کن.
‫مگه نمی دونی بینایی من عالیه؟
‫به چشم هات اعتماد کنم؟ ‫نه به دست هات؟
‫دو یا سه روز طول می کشه ‫تا به هوش بیاد.
‫اون مدت زیادیه که خواب بوده.
‫اون زیادی خسته شده.
‫به یه استراحت طولانیه خوب نیاز داره.
‫- اون خیلی خوشتیپه. ‫- می دونم.
‫- چطور امکان داره یه مَرد اینقدر زیبا باشه؟ ‫- اون یه خواننده ست؟
‫شرط می بندم که آدم معروفیه.
‫- من کسی رو نمی شناسم که این شکلی باشه. ‫- چشم هام چه منظره ای رو می بینن.
‫اون به چی نگاه می کنه؟
‫سلام.
‫به دنیای واقعی خوش اومدی.
‫منو می شناسی، مگه نه؟
‫دوباره نادیده گرفته شدم. ‫همیشه همینطوری میشه.
‫وقتی سه سال پیش تصادف کرده بودی،
‫یه سی تی اسکن گرفته بودی، ‫و این دکتر رفت گشت و فایل رو پیدا کرد.
‫اینطوری بود که مشکل رو شناسایی کردیم ‫و درمانت کردیم.
‫چطور این کارو کردین؟
‫من معمولا این حرف رو به یه مَرد دیگه نمیزنم،
‫ولی تو چهره و هیکلی مثل من داری.
‫می تونی یه بازیگر بشی.
‫تو مدتی روی تخت بودی، ‫پس کمی احساس ضعیفی و سرگیجه می کنی.
‫ما تو رو وارد برنامه توانبخشی می کنیم ‫و ببینیم که چطور پیشرفت می کنی.
‫از اول زیادی تلاش نکن.
‫تا چند ماه دیگه حالت خیلی بهتر میشه.
‫باشه. ممنون.
‫پس نادیده گرفته شدن ‫همچین حسی داره.
‫دفعات زیادی به سرم اومده، ‫برام عادیه.
‫یونگ مین هم اینطوری میشه؟
‫یکی دیگه اومد.
‫که منو نادیده گرفت.
‫دکتر، من آماده ام که برم خونه.
‫بابت همه چی ازت ممنونم.
‫تبریک میگم.
‫یه ماه دیگه به عنوان یه بیمار بیمار سرپایی می بینمت.
‫بله، دکتر.
‫راستی، هفته دیگه دارم به یه سفر میرم.
‫یه مدت وقت می ذارم تا بفهمم ‫که می خوام چه راهی رو در پیش بگیرم...
‫و با زندگیم چیکار کنم.
‫داری با نامزدت میری؟
‫صبر کن. ‫نمی تونی این کارو بکنی.
‫نه. تنها دارم میرم.
‫می خوام در خصوص نامزدیم ‫هم تجدید نظر کنم.
‫این فکر عالی ایه. ‫امیدارم که تصمیم بگیری بهمش بزنی.
‫امیدوارم سفر عالی ای داشته باشی.
‫می دونی که نباید زیاد به خودت فشار بیاری، درسته؟
‫بله، دکتر.
‫یه چیزه دیگه.
‫بیمار توی کمایی که گفتی ‫روش عمل می کنی.
‫اون تو اتاق 708 ـه.
‫خوشحالم که به هوش اومده.
‫چرا به نظر آشنا میاد؟
‫جایی همدیگه رو دیدیم؟
‫خدای من. یالا! ‫بهم دست نزن!
‫نمی خوام یه دختر نزدیکم بشه. ‫یه دکتر بگین بیاد!
‫بیخیال. دردم گرفت!
‫بگیر که اومد. ‫چطور جرئت می کنی روش دست بلند کنی؟
‫واسه تو، ممکنه اون فقط یه کارآموز باشه.
‫ولی اون دختر عزیز منه.
‫- مامان. دست نگه دار. ‫- هی! چیکار می کنی؟
‫ولم کن!
‫دکترها فقط دکترن!
‫چرا جنسیت شخص مهمه؟
‫اون فقط گیجه. ‫وقتی هوشیار بشه...
‫پس بعد از اینکه هوشیار شد ‫درمانش کن. باشه؟
‫تا وقتی که منتظر می مونی تا هوشیار بشه، ‫یکم غذا بخور.
‫- چی؟ ‫- باید قوی باشی...
‫اگه قرار باشه با همچین بیمارهایی ‫سر و کار داشته باشی.
‫اینو بخور تا انرژی بگیری.
‫یه دکتر عالی شو،
‫تا بیمارهایی مثل اونا صف بکشن ‫که تو درمان شون کنی.
‫- فهمیدی؟ ‫- مامان.
‫و تحت هر شرایطی باید خونه بخوابی.
‫حتی اگه یکمم بخوابی، ‫خواب خوبی گیرت میاد.
‫خواب خیلی مهمه.
‫شنیدم باید استقامت جسمانی خوبی داشته باشی ‫تا بتونی تو بخش جراحی قلب کار کنی.
‫مامان. ‫می دونستم که نظرت رو عوض می کنی.
‫می دونستم که از کارم حمایت می کنی.
‫ممنون، مامان. ‫خیلی ممنونم.
‫یالا. فوراً غذات رو بخور.
‫همه اینا رو امروز صبح برات پختم.
‫همش رو می خورم.
‫نمی ذارم غذایی بمونه.
‫خدای من.
‫- خانوم. ‫- خانوم.
‫سلام.
‫خدای من. ‫غذای موردعلاقه ام.
‫من کیمچی خیارسبز درست کردم. ‫یه خورده امتحان کن.
‫- می دونم که خوشت میاد. ‫- عاشق این غذام.
‫دوباره دیر کردم.
‫کِی قراره باهم غذا بخوریم؟
‫چطوره که یه دونه عکس از ما نیست؟
‫درسته. ‫ارواح توی عکس نشون داده نمیشن، درسته؟
‫پس باید می گفتم یه چیزی رو امضا کنه.
‫چی؟ این چیه؟
‫خدای من. ‫این داره کار می کنه؟
‫چا یونگ مین، منو ببین.
‫فکر می کنی من کو سئونگ تاک ام؟
‫نه، من چا یونگ مین ام.
‫خدای من. ‫کِی این فیلم رو گرفته؟
‫خب، داری این پیغام رو می ذاری... ‫منظورم اینه که،
‫چا یونگ مین داره این پیغام رو ‫تو بدن کو سئونگ میذاره.
‫می دونم چیزی که دارم میگم ‫باورش سخته.
‫ممکنه فکر کنی که سئونگ تاک ‫داره سرکارت می ذاره.
‫درسته. ‫می تونم اینو درک کنم...
‫چون تو از سئونگ تاک خوشت نمیاد.
‫خدای من.
‫این داره حس ناجور و ضایعی هم میده.
‫پاییز قبل، تو یه کت و شلوار زرشکی تو یه فروشگاه لباسی ‫به اسم مراکش،
‫تو محله گنگنام بصورت اقساط بیش از شش ماهه خریدی.
‫یه بار پوشیدیش، ولی ازش خوشت نیومد.
‫واسه همین وانمود کردی که اصلا نپوشیدیش...
‫و رفتی که پول پیشِت رو پس بگیری. ‫ولی مچت رو گرفتن...
‫چون یه لکه قهوه پشت شلوار بود.
‫آره. درسته.
‫فقط تو این حادثه خجالت آور رو می دونی.
‫الان حرفم رو باور می کنی؟
‫آره. من خودتم. ‫من چا یونگ مین ام.
‫پس...
‫به حرفی که می خوام بزنم گوش بده.
‫تو مدت زیادی توی کما بودی.
‫می تونی از کو سئونگ بپرسی که چطور ‫این اتفاق افتاد.
‫اون واضح حرف نمیزنه، ‫واسه همین سخت میشه فهمید چی میگه.
‫ولی سعی کن بفهمی که چی میگه. ‫متوجهشون میشی.
‫حالا، بریم سروقت مسائل مهم.
‫تو یه روح کُمایی بودی.
‫روحی که نمی دونست زنده می مونی ‫یا می میری.
‫وقتی اینطوری اینو بشنوی، ‫ممکنه بترسی یا وحشت زده بشی.
‫ولی نترس...
‫چون روح شدن جنبه های مثبت زیادی داره.
‫خیلی چیزها می تونی بشنوی.
‫و به خیلی چیزها پی می بری.
‫ولی...
‫وقتی به هوش بیای ‫هیچی یادت نمیاد.
‫و من می خوام همینو بهت بگم.
‫درمورد سخت ترین...
‫اما با ارزش ترین...
‫سه ماه زندگیت.
‫درمورد عشقت...
‫و قولی که دادی.
‫و چیزی که باعث شد...
‫دوباره برگردی.
‫آدمایی که باید یادت بمونن،
‫و ارزش هایی که باید به خاطر بسپاری.
‫یکی یکی اونا رو میگم.
‫این آخرین پیغام منه. ‫اینا رو یادت باشه،
‫چا یونگ مین.
‫یونگ مین.
‫یونگ مین، به هوش اومدی؟
‫منو می شناسی؟
‫یونگ مین، تو به هوش اومدی.
‫تو برگشتی، یونگ مین.
‫ممنون. ‫خیلی ممنونم.
‫به هوش اومده؟
‫واقعا؟
‫آره، به هوش اومده.
‫می تونم دستش رو نگه دارم.
‫ببین. ‫می تونم دستش رو نگه دارم.
‫هنوزم دست های قشنگی داره.
‫درسته. ‫دست های اون کاری نکردن.
‫دست های من همه کارها رو انجام دادن.
‫هی، آقای به درد نخور.
‫چی؟
‫دستت رو ازم بکش.
‫و از جلوم گم شو.
‫این یه نادیده گرفته شدن دیگه ست؟
‫من؟ چطور می تونی منو فراموش کنی؟
‫- پروفسور چا! ‫- پروفسور چا.
‫- قربان! ‫- من خیلی نگران بودم...
‫- که هیچوقت به هوش نیاید. ‫- خدای من.
‫- خیلی خیالم راحت شد. ‫- به نظر خوب میاید!
‫- دلم براتون تنگ شده بود. ‫- شما برگشتید، قربان.
‫بیدار شدی.
‫ناراحتی ای نداری؟
‫هی، سئون هو.
‫من چند وقته اینطوری ام؟
‫یکم بیشتر از سه ماه.
‫سه ماه.
‫شندیم که آن تای هیون روم عمل کرده.
‫ولی چرا نیومده ببینمش؟
‫اون روز مزیت اینو داشت ‫که یه جراح مهمون باشه.
‫برای همین بعد از جراحی رفت.
‫جراح مهمون؟ ‫منظورت چیه؟
‫اون استعفا داده؟ ‫چرا؟
‫خب، داستانش درازه.
‫درسته. ‫اسمش چیه؟
‫چه اتفاقی واسه جان کوانگ دیوک افتاد؟
‫گل های تو اتاقت خشک شده بودن، ‫واسه همین گل های تازه گرفتم.
‫قشنگ نیستن؟
‫می دونی که عظلات پاهات ضعیفن...
‫چون مدت زیادی بی هوش بودی.
‫می دونم آزار دهنده ست، ‫ولی تحمل کن.
‫بعد از یکی دو روز می تونی راه بری.
‫جانگ سی جین.
‫مگه تو الان نباید تو سیاتل باشی؟
‫بخاطر پدرت متاسفم.
‫در نهایت نتونستم جونش رو نجات بدم.
‫می دونم که تمام تلاشت رو کردی.
‫تقصیر تو نیست.
‫پس تو موقتا اینجایی.
‫بخاطر منه؟
‫چرا این دفعه منو تنها نداشتی؟
‫نه، من نمیرم.
‫کنارت می مونم.
‫بهت قول دادم که می مونم.
‫حتما هنوز فکر می کنی که من...
‫همون دانشجوی پزشکی احمق و ساده لوح ‫12 سال پیش هستم.
‫- یونگ مین. ‫- چیه؟
‫حالا که می بینی...
‫چنین دکتر بزرگی شدم، ‫می خوای کنارم بمونی؟
‫یا...
‫فکر کردی که وقتی تصمیم گرفتی کنارم باشی ‫من می پذیرمت؟
‫برگرد به آمریکا یا هرجایی...
‫که ازش اومدی.
‫اگه یادش نمیاد، من بهش میگم.
‫خیلی هم سخت نیست.
‫چرا تو اینجایی؟
‫همونطور که می بینی ‫اومدم پانسمانت رو عوض کنم.
‫الان دیگه اینجور کارها رو می کنم.
‫آقای به درد نخور.
‫دو بار پرسیدم که چرا تو اینجایی.
‫یه دکتر به جز تو بیمارستان ‫کجا ممکنه باشه؟
‫و به زودی می فهمی که ‫من دیگه به درد نخور نیستم.
‫شوکه میشی.
‫ممکن نیست خیلی تغییر کرده باشی.
‫به تو اعتماد ندارم. ‫بگو جای وون بیاد.
‫می خواستم تا جایی که میشه ‫از این استفاده نکنم، ولی...
‫این چیه؟
‫حالا هرچی. از خجالت آب میشی. ‫اصلا برام مهم نیست.
‫بهت گفتم این چیه، سئونگ تاک.
‫خیلی خب.
‫اون درمورد رئیس جانگ ‫و دکتر آن تای هیون پرسیده.
‫به نظر هم نمی دونه که چطور ‫حادثه رخ داده.
‫یادش نمیاد.
‫خوشحالم که می بینم برگشتی، پروفسور چا.
‫تبریک میگم.
‫نیازی نبود بیای.
‫معلومه که باید میومدم. ‫تو بهترین دکتر مایی.
‫وقتی شنیدم به هوش اومدی، ‫من خیلی...
‫خوشحال بودم.
‫مطمئنم که شنیدی،
‫ولی بخاطر اتفاقی که برای رئیس جانگ افتاد ‫ناراحتم.
‫مطمئنم که برات سخته،
‫ولی خیلی خودتو سرزنش نکن.
‫مطمئنم که باید به مسئله مهمی رسیدگی می کردی.
‫و وقتی داشتی با عجله برمی گشتی ‫حادثه ای برات رخ داد،
‫پس تو هم یه قربانی بودی.
‫ما مسئله رو با خانواده اش حل کردیم،
‫پس گذشته رو پشت سر بذار...
‫و روی التیامت تمرکز کن.
‫گفتن این ناجوره،
‫ولی تو اصلا نمی دونی که چقدر ‫خدا رو شاکرم...
‫که تو به زندگی برگشتی.
‫آخ. سینه ام درد می کنه.
‫اگه اینقدر خدا رو شاکری، ‫چرا دست خالی اومدی؟
‫باید نوشیدنی با خودت میاوردی.
‫هان سئونگ وون. ‫مطمئنم که بهت گفتم بی سر و صدا صبر کنی...
‫تا خودم بیام پیشت.
‫حتما خیلی مضطرب بودی،
‫که می بینم تنهایی اومدی اینجا.
‫اومدی ببینی که چقدر یادم میاد؟
‫تا بتونی...
‫دفعه بعد جراح رو مقصر بدونی.
‫چطور تو یادت میاد...
‫تو زندگی خصوصیم فضولی نکن.
‫خب؟ چیکار می کنی؟
‫کی حرف مَردی رو باور می کنه ‫که از کما به هوش اومده؟
‫هیچکس باور نمی کنه. ‫معلومه که باور نمی کنن.
‫ولی، حرف کسی که تو کار دخیل بوده ‫رو باور می کنن.
‫بهت که گفتم.
‫حقیقت مدت زیادی مخفی نمی مونه.
‫نه تا موقعی که یه نفر باشه ‫که صداقتی تو وجودش باشه.
‫بعلاوه، باید خدا رو شاکر باشی ‫که من زنده ام...
‫تا از گناهانت کم کنم.
‫وقتی زندانی بشی وقت زیادی ‫وقت آزاد زیادی داری.
‫حرومش نکن.
‫وقتی به دیوار خیره میشی ‫با خودت فکر کن.
‫به این فکر کن که جان انسان ها...
‫چقدر مهم و ترسناکن،
‫که تو اونا رو خیلی کم ارزش دونستی ‫و باهاشون بازی کردی.
‫برو بیرون. ‫خوابم میاد.
‫همش منو تا سرحد مرگ می ترسونه.
‫داره به یه عادت تبدیل میشه.
‫ازت پرسیدم این چیه، سئونگ تاک.
‫چیه؟
‫اینو می بینی؟
‫بالاش مساوی نیست.
‫گفتم که خوشگل بخیه بزنی...
‫چون هنوزم مجردم.
‫گفتم که اگه جای زخمم بمونه ‫تو رو مقصر می دونم.
‫یه چیزه دیگه. ‫چرا هنوزم اینجایی؟
‫مگه بهت نگفته بودم که ‫حداقل روزی یه بار...
‫به عنوان یه مشاهده کننده یا دستیار ‫سر یه عمل حاضر باشی؟
‫مرتیکه تنبل.
‫تو گفتی...
‫دست هات نیاز به تمرین بیشتر ‫و تجربه واقعی دارن.
‫من بدنم رو قربانی کردم ‫تا این تجربه رو بهت بدم.
‫تا تو سخت تر تمرین کنی ‫و تلاش بیشتری بکنی.
‫پروفسور.
‫پروفسور!
‫بس کن. بهم دست نزن. ‫قبلا این کارو نکرده بودی.
‫می تونم بغلت کنم! ‫می تونم حست کنم!
‫زخم جراحیم. ‫بس کن.
‫پس واسه چی سر به سر گذاشتی؟ ‫چطور تونستی سر به سرم بذاری؟
‫مگه بهت نگفته بودم قوانین آدمای زنده ‫رو زیر پا نذاری؟
‫این تلافی بود.
‫این بچه ها جلوی سرنوشت وایسادن ‫و تغییرش دادن.
‫خدا می دونه که دیگه چه چیزی ‫رو تغییر میدن.
‫ولی از طرفی، قوانین برای زیر پا گذاشته شدن ‫مقدر شدن.
‫کسی که ناچارتره برنده میشه.
‫ مشترکی که با آن تماس گرفته اید ‫ در دسترس نمی باشد.
‫چرا جواب نمیده...
‫الو؟
‫پلیس؟
‫آن تای هیون...
‫در خصوص جانگ کوانگ دیوک ‫خودش رو تحویل داده.
‫طی بازجوییش،
‫گفته تو بهش دستور دادی ‫که قتل انجام بده.
‫چه چرت و پرتی...
‫به هرحال، چون ما یه بیانیه و مدرک داریم، ‫باید بیای اداره.
‫چی میگی؟ ‫توصیه می کنم به میل خودت بیای.
‫اگه نیای، باید یه حکم دستگیری بگیریم.
‫مدرک؟
‫سِمَت پروفسور چا. ‫بدش به من.
‫وقتی به رئیس جانگ تزیق کردم، ‫دیگه خطر رو به جون خریدم.
‫ماشه کشیده شد.
‫یه بار دستم به خون آغشته شد.
‫دو بار چه فرقی می کنه؟
‫حتما به همین خاطر بود که تا الان ‫کسی رو جاش استخدام نکردم.
‫پروفسور، من جلوی اداره پلیس وایسادم.
‫می خواستم وقتی به هوش بیای ‫اول ببینمت،
‫ولی وقتی به ورودی بیمارستان رسیدم،
‫نمی تونستم باهات رو به رو بشم، ‫واسه همین اومدم اینجا.
‫می دونم که نمی تونم خونِ ‫روی دست هام رو بشورم،
‫ولی تقاص کاری که کردم رو میدم ‫و بعد میام دیدنت.
‫لطفا زود خوب و سالم شو.
‫ممنون که بهم باور داشتی...
‫و نجاتم دادی.
‫سر حرفم می مونم که ‫گفتم چیزی برنمی دارم.
‫از قبل درخواست سهمم رو کردم.
‫می خوام همه اش رو اهدا کنم.
‫تو هیچوقت به سهمت نمیرسی...
‫چون من هرکاری از دستم برمیاد می کنم.
‫به عنوان یه دختر وظیفه دارم ‫که این کارو با قاتل بابام بکنم.
‫چی؟ قتل؟
‫قتل؟
‫هی. مگه من پدر رو کشتم؟
‫من هیچ کاری نکردم.
‫اون در هر صورت یه سال بعدش می مُرد.
‫اینکه زودتر بفرستیمش اون دنیا ‫تا زجر نکشه چه عیبی داره؟
‫بعلاوه،
‫تو بودی که دستگاه حفظ حیاتش رو قطع کردی.
‫حتی اگه یه روز رو هم از کسی بگیری، ‫بازم قتل محسوب میشه.
‫با همون یه روز،
‫من می تونستم "پدر" صداش کنم...
‫به جای اینکه زمان مرگش رو اعلام کنم.
‫بخاطر همینه که هرگز نمی تونم ببخشمت...
‫حتی اگه پدر تو رو ببخشه.
‫پلیس. ‫جانگ مین هو.
‫تو به جرم برنامه ریزی قتل ‫جانگ کوانگ دیوک دستگیری.
‫یه آدم شایسته اینجا می شینه.
‫روزی که خواستی باز جویی بشی...
‫رو بهم اطلاع بده.
‫منم باهات میام.
‫حق اینو داری که سکوت اختیار کنی.
‫چی گفتی؟ قتل؟
‫به نظر که تو الان خودت ‫بهش اعتراف کردی.
‫چندتا اتهام دیگه هم داریم ‫که بهش اضافه کنیم.
‫وقتی تو معاون رئیس موسسه چانمیانگ بودی،
‫اختلاس کردی و از وظایفت سر باز کردی.
‫همینطورم پول دادی تا به کو سئونگ تاک حمله کنن.
‫متاسفم. ‫می تونی حرفت رو ادامه بدی.
‫اون چی داره میگه؟
‫مدرکی دارین؟ ‫می تونین ثابتش کنین؟
‫هر حرفی که الان بزنید ‫ممکن است بر علیه شما استفاده شود،
‫و حق اینو دارید که وکیل اختیار کنید.
‫ولم کنین!
‫چرا؟
‫اومدی تا رو زخمم نمک بپاشی؟
‫تو اینطوری نبودی.
‫حرفم رو پس می گیرم.
‫تو حقیر بودی و فقط به دنبال انتقام بودی.
‫چطور جرئت می کنی؟
‫قبلا بهم قلدری می شد.
‫و آدم بزرگا می گفتن که...
‫من بابام رو به کشتن دادم.
‫اون موقع،
‫ازت خوشم میومد.
‫وقتی گفتم که نمی خوام زجر بکشی ‫از ته دل گفتم.
‫وقتی هم که گفتم امیدوارم قبل از...
‫به هوش اومدن پروفسور چا سر عقل بیای، ‫بازم جدی گفتم.
‫ولی به نظر دیگه یکم دیره، مگه نه؟
‫منتظر می مونم، هرچقدر که باشه.
‫تا تو دوباره همون آدم قبلی بشی.
‫منتظرت می مونم.
‫تو چه کمر عریضی داری.
‫- چیکار می کنی؟ ‫- همش دلم می خواست بهت دست بزنم.
‫اینطوری باعث میشه ‫حس واقعی ای داشته باشه.
‫باید یکم برخورد فیزیکی انجام می دادیم.
‫- خیلی حس خوبی داره. ‫- ازم دور شو.
‫برو پی کارت.
‫تو باید مراقب و آروم باشی.
‫بخشی از سلامتیت رو مدیون منی.
‫ای مرتیکه. چطور جرئت می کنی ‫قبل از کس دیگه ای بهم دست بزنی؟
‫به نظر ناامید میای.
‫بخاطر اینه که اون نیستم؟
‫مگه من اینو گفتم؟
‫اینقدر بی احساس نباش.
‫نمی تونی که تا ابد اینقدر گوشه گیر باشی.
‫بهت گفته بودم که...
‫با بدن خودم از اول شروع می کنم.
‫من دنبال رمانتیک غمگینانه نمیرم.
‫میرم واسه کمدی رمانتیک.
‫زوج های کمدی رمانتیک اول دشمنن ‫و بعد ازدواج می کنن.
‫با هم بد تا می کنن و بعد عاشق میشن.
‫باهم دعوا می کنن، بعد موقعی که نیاز باشه ‫باهم همکار می کنن.
‫ما هم دقیقا همین کارو کردیم.
‫اوه، یعنی ما تو یه وضعیت ‫کمدی رمانتیک بودیم؟
‫چرا دکتر جانگ اینجا نیست؟
‫خیلی سرش شلوغه؟
‫دکتر جانگ چند روز پیش ‫رفت آمریکا.
‫بعد از اینکه استعفا داد.
‫- چی؟ ‫- خبر نداشتی؟
‫فکر می کردم باهم سر این توافق کردین.
‫خودت بهش گفتی که بره.
‫واقعا بخاطر اینکه من بهش گفتم رفت؟
‫چرا جلوش رو نگرفتی؟
‫جلوش رو گرفتم. ‫بهش گفتم یکم صبر کنه،
‫ولی وقتی که گفت نمی تونه ‫چی می تونستم بهش بگم؟
‫به نظر بدجور دلش شکسته بود.
‫مگه چی بهش گفتی؟
‫بیخیالش. ‫آدرس آمریکاش رو بهم بده.
‫اوه، ای وای. ‫یادم رفت آدرسش رو بگیرم.
‫مرتیکه به درد نخور...
‫تو دست رد به سینه ات خورده.
‫نمی تونی تنهایی تو یه کمدی رمانتیک باشی.
‫می دونی که بعد از مرخص شدنت ‫هم نباید خیلی به خودت فشار بیاری، درسته؟
‫پروازهای بلند مدت که اکیداً ممنوعه.
‫هی، حساب کاربریش تو شبکه های اجتماعی ‫یا ایمیلش رو بهم بده.
‫هی، تو. ‫کو سئونگ تاک!
‫هی... ‫اوه، نه.
‫سینه ام...
‫- یه چیزی بهم بگو خب. ‫- وای خدا.
‫- سئونگ تاک! ‫- من مدت بیش از حدی اینجا بودم.
‫دیگه وقتشه راهی بشم.
‫از الان به بعد،
‫شما می تونین مراقبشون باشین.
‫ماندو.
‫چا ماندو. ‫خیلی نگرانت بودم.
‫تو اول برگشتی.
‫خوبی؟
‫به نظر سالم میای.
‫چاق تر شدی؟
‫اون سیگی تو خونه مون بوده؟
‫آره. بعد از اینکه مامانم بیرونش کرد ‫بابابزرگت بهش پناه داد.
‫شرط می بندم توی عمارت ‫خوب بهش رسیدن.
‫پدر و پسر بازمانده های واقعی ای هستن.
‫"پدر و پسر"؟
‫باباش کیه؟
‫استاد کمدی رمانتیک ها.
‫من گرسنمه. ‫برام غذا بخر.
‫چرا همیشه از من می خوای ‫وقتی تو پول بیشتری داری؟
‫دکتر هو.
‫تو واسه بخش ما درخواست دادی.
‫من قبلا این کتاب های درسی رو مطالعه می کردم. ‫می خوای بهت قرضش بدم؟
‫می تونم قرضش بگیرم؟ ‫خیلی ممنون.
‫هرموقع که سوالی داشتی ‫می تونی بیای پیشم.
‫یا اگه چیزی نیاز داشتی.
‫تو نسخه چهارم کتاب جراحی قلب کیرکلین ‫رو داری؟
‫تو دفترمونه. ‫الان می خوایش؟
‫- بله. ‫- باهام بیا.
‫اون هیچوقت به آدم بزرگتر و جوونتر از خودش اهمیت نداده، ‫و الان این کارو می کنه؟
‫اون مرتیکه...
‫فکر نمی کردم همچین آدمی باشه. ‫باید درس عبرت بگیره.
‫دکتر زیبا.
‫سرت شلوغه؟
‫یه چیزی برات دارم.
‫نه، وقتم خالیه. ‫چیه؟
‫بیا.
‫چرا باید اینو بهم بدی؟
‫یه کیک شکلاتیه.
‫باید خیلی وقت پیش بهت می دادمش.
‫الان خیلی دیره.
‫دکتر زیبا.
‫متاسفم.
‫و خدا رو شاکرم.
‫تو خیلی زیبا...
‫و خوب بزرگ شدی.
‫دکتر زیبا.
‫کاری که می خوای بکنی رو بکن ‫و خوشحال باش.
‫امیدوارم زندگی خوبی داشته باشی.
‫حتما.
‫حتی از فاصله خیلی دور،
‫تشویقت می کنم.
‫کل کیک رو بخور.
‫خداحافظ.
‫من مدت خیلی زیادی اینو پوشیدم.
‫بچه کوچولو خوب بزرگ شده.
‫بخاطرش ممنونم.
‫دیگه می تونیم بریم.
‫خدای من. ‫چه حس خوبی داره.
‫خدای من. گفت که همیشه ‫کنارم منتظر می مونه...
‫و مهمم نیست که چقدر طول بکشه.
‫همه موقع هایی که دستم رو گرفت...
‫و همه چیزهایی که بهم گفت ‫رو یادم میاد.
‫چرا این حلقه رو بهم داد؟
‫که اینطور. ‫استودیویت اجاره اش با سپرده بوده.
‫پول زیادی پس انداز کردی.
‫حتما وقت نداشتی که پول خرج کنی.
‫با پس اندازی که من دارم،
‫می تونیم یه آپارتمان بگیریم.
‫لوازم خانگیت به نظر مشکلی ندارن.
‫پس فقط اثاثیه بخریم؟
‫ولی دکور خونه رو از اول انجام میدیم.
‫بیا کاغذ دیواری ها، پرده ها، ‫پتو ها...
‫و همه چی رو باهم انتخاب کنیم.
‫سی جین.
‫می تونی وقتی به هوش اومدی ‫جوابت رو بهم بدی.
‫تو بدن خودت...
‫و با صدای خودت.
‫برام مهم نیست کِی به هوش میای ‫یا چقدر طول می کشه.
‫من جایی نمیرم. ‫همینجا منتظرت می مونم.
‫باید برم اونجا، درسته؟
‫یا یکم بیشتر صبر کنم؟
‫ممکنه منتظرم باشه.
‫نه. اگه الان کنترل رو بهش بدم،
‫دیگه عمراً قدرتی تو زندگی مون داشته باشم.
‫ولی مگه نباید کسی که ناچاره ‫پیش قدم بشه؟
‫این منصفانه نیست؟
‫درسته؟ نظر تو چیه؟ ‫نظرت رو بهم بگو.
‫چی؟
‫کیه؟ ‫من که منتظر کسی نیستم.
‫یونگ مین، رمزت رو عوض نکردی. ‫سلام.
‫جانگ سی جین. تو...
‫ولی بیرون خیلی سرده.
‫احوالت خوب بوده؟ خوبی؟ ‫مرخص شدنت چطور بود؟
‫تو اینجا چیکار می کنی؟ ‫فکر می کردم رفتی آمریکا.
‫تازه از آمریکا برگشتم. ‫باید کارهای اونجا رو تموم می کردم.
‫مگه دکتر کو بهت نگفت؟
‫چی؟ ‫اون مرتیکه، کو سئونگ تاک.
‫وسایلم تا چند روز دیگه میرسه.
‫و چند روز هم طول می کشه...
‫تا کاغذبازی بیمارستان کارهاش انجام بشن.
‫وسایلت؟ ‫منظورت چیه؟
‫بهت که گفتم. ‫دارم میام اینجا زندگی کنم.
‫الان که فکر می کنم، اثاثیه خونه ات ‫به نظر خوبن.
‫همه شون رو نو خریدم. ‫ولی چرا تو اینجایی؟
‫یعنی باید برم هتل؟
‫چی؟ هتل؟ ‫تو همینو می خوای؟
‫حتی غذا هم نخوردم...
‫چون یه راست از فرودگاه اومدم اینجا.
‫چی؟ مگه نمی دونی ساعت چنده؟ ‫چرا چیزی نخوردی؟
‫یالا! خیلی بی فکری.
‫درسته. ‫برنج تموم کردم.
‫هر روز خدا دلم برات تنگ شده بود.
‫می دونی چقدر سرم شلوغ بوده،
‫تا بتونم هرچه سریعتر برگردم؟
‫نگران نباش.
‫حتی اگه منو نپذیری، بازم دوستت دارم.
‫قراره بدجور دوستت داشته باشم.
‫خب، اگه راحت نیستی،
‫می تونم امشب رو توی هتل بمونم.
‫من جوابم رو...
‫توی بدن خودم ‫و با صدای خودم بهت میدم.
‫از طرف خودم.
‫خدای من.
‫به این زودی برگشتی سر کار.
‫البته. ‫بیمارستان بدون من نمی تونه سرپا باشه.
‫باید هیکل عالی ای داشته باشی.
‫مگه تو شرایط اولیه جراح قلب و قفسه سینه بودن ‫رو نمی دونی؟
‫خیلی اشتیاق دارم.
‫از الان سال هایی که توی برنامه پزشکی می گذرونم ‫قراره سرشار از عشق و حمایت باشه.
‫روز اوله!
‫کو سئونگ تاک، ‫از امروز صد حرکت اسکوات انجام میدی.
‫ازش فیلم می گیری و برام می فرستیش.
‫چطوره با یه قهوه سر صبح شروع کنیم؟
‫کو سئونگ تاک، تو همه جراحی هام ‫دستیاری میدی.
‫و پزشک کشیک هم هستی.
‫چطوره واسه شام یه استیک گوشت کره ای ‫نیمه پز بخوریم؟
‫کو سئونگ تاک، تو مسئول بیمارها...
‫مسئول مقالات پایان نامه ‫و کنفرانس ها هستی.
‫وقتشه لطفم رو جبران کنی.
‫با همه توانت کنارم کار کنی.
‫پشیمون میشه.
‫این آخرین پیغام منه.
‫اینو یادت باشه،
‫چا یونگ مین.
‫خیلی خب. ‫یا شمارش من. یک، دو، سه.
‫پروفسور چا.
‫این بیمار یه زخم چاقو داره.
‫چاقو خورده تو قفسه سینه اش.
‫چاقو به دنده دوم و سوم سمت چپ نفوذ کرده.
‫بیاین با بادکنک فولی ‫جلوی خون ریزی رو بگیریم.
‫و فوراً می بریمش به اتاق عمل، سئونگ تاک.
‫یادت نره.
‫به همون اندازه ای که واسه ‫جان خودت ارزش قائلی،
‫هر زندگی توی این دنیا مهمه.
‫اسکالپل.
‫- مکش. ‫- مکش.
‫دست هایی که می تونن جان انسان ها ‫رو کمی بیشتر...
‫توی این دنیا نگه دارن.
‫موافق نیستی که الان دست هام ‫خیلی به درد بخورن؟
‫هی، تو جراحی رو انجام دادی؟ ‫نه، من انجام دادم.
‫به نظر زیادی اعتماد به نفست بالا رفته.
‫گرسنمه. ‫می خوای غذا بخوریم؟
‫و این وظیفه تو در قبال ‫آدماییه که بین...
‫زندگی و مرگ گیر کردن.
‫«ارائه شده توسط سایت مووی شو»