‫«ترجمه از محمد سید»
‫افتخار.
‫افتخار یعنی از خودگذشتگی، فداکاری، سختی کشیدن.
‫[هاریانا]
‫پدربزرگت با افتخار از المپیک برگشت. ‫[باشگاه بوکس]
‫ولی بدونِ مدال.
‫طلا آوردن و افتخار آفرینی،
‫جزو وظایف پسرای خانوادۀ «سینگ»‌ـه.
‫تو بار میراث المپیک رو به دوش می‌کشی.
‫بیشتر فشار بیار.
‫دست‌ها بالا. اگه دست‌هات بیفته، ‫رؤیاهات هم به باد می‌ره.
‫نفست رو کنترل کن. ذهنت رو کنترل کن.
‫تا نگفتم حق نداری تمومش کنی.
‫آهای «دوندر»، نه استعداد بابات رو به ارث بردی،
‫نه رگ و ریشه‌ت مثل اونه.
‫کثافت بی‌عرضه. تو لیاقت این چیزا رو نداری.
‫خیلی به‌درد‌نخوری. تو پسر راغوبیر سینگ نیستی.
‫و مربی‌ش راغوبیر سینگه،
‫کسی که تو ده سال گذشته، ‫به «نیهال» آموزش داده
‫و ازش یه بوکسور در سطح جهانی ساخته.
‫حالا ببینیم نیهال تا کجا پیش می‌ره.
‫چون داستان المپیکش ‫دقیقاً از همین‌جا شروع می‌شه.
‫مسابقه تا لحظاتی دیگه شروع می‌شه، ‫بعد از پیام‌های بازرگانی برمی‌گردیم.
‫دیوارها محکم باشن، خونه پابرجا می‌مونه.
‫اگه پایه و زیرساخت قوی باشه، ‫خانواده استحکام پیدا می‌کنه.
‫با قدرت…
‫پسر، اون کجا...
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫ببین.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونی ازش دل بکنی.
‫و حالا بریم برای پخش زندۀ مسابقۀ بوکس ‫از ایالتِ هاریانا و شهرِ شکتیگار.
‫خانم‌ها و آقایان،
‫و حالا نوبتِ مسابقۀ فینالِ امروزه.
‫مسابقه‌ای که همه‌مون منتظرش بودیم.
‫یه مبارزۀ خشن در دستۀ سنگین‌وزن،
‫یه جدال بوکس.
‫اول از همه، با لباس آبی،
‫قهرمان المپیک از ازبکستان!
‫«عظمت خامیدوف»!
‫[عظمت خامیدوف]
‫و در سمت مقابل، با لباس قرمز،
‫مبارز شجاعِ خودمون،
‫جنگجویی از شکتیگار،
‫پسرِ هاریانا،
‫نیهال سینگ!
‫انرژی تماشاچیا رو ببینید.
‫اینجا جاییه که حتی برای یه مسابقۀ دوستانه،
‫روستایی‌ها و آدمای سطح بالا
‫کنار هم می‌شینن
‫فقط برای اینکه مبارزۀ نیهال سینگ رو ببینن.
‫می‌دونید چند درصد از بوکسورهای هند اهل هاریانا هستن؟
‫شصت درصد.
‫و توی المپیک بعدی، به صد درصد می‌رسه.
‫هاریانا طلا میاره!
‫چون فارغ از نیهال سینگ، ‫ما آقای مربی، جناب راغوبیر سینگ رو داریم.
‫ایشون در بازی‌های آسیایی ۱۹۸۶ نقره گرفت،
‫بعد از اون، کشورمون کلی مدال نقرۀ دیگه هم کسب کرد.
‫کلی نقره، ولی دریغ از طلا.
‫هیچ هندی‌ای
‫هنوز نتونسته طلا بگیره.
‫حتی پسرای خود آقای مربی هم توی این موضوع، ناکام بودن.
‫ولی نیهال سینگ تا تهش می‌ره.
‫آقای مربی همیشه می‌گه
‫این کار بیشتر به ذهن ربط داره
‫تا به مشت‌ها.
‫راغوبیر سینگ یه طرح هوشمندانه ‫برای مقابله با گاردِ «عظمت»...
‫- به نیهال داده. ‫- بوکسورها.
‫سر بالا! کلینچ ممنوع، ‫(کلینچ: بغل کردن در مبارزه)
‫ضربۀ زیر کمربند ممنوع.
‫به دستورات من گوش بدید. دست بدید.
‫- بوکس! ‫- و با این کلمه، مبارزه شروع می‌شه.
‫یه جاخالیِ عالی،
‫آپرکات از نیهال!
‫خامیدوف نیهال رو قفل کرده!
‫عظمت امتیاز می‌گیره. شروع سختی بوده.
‫و نیهال با یه بدلِ بی‌نظیر جواب می‌ده، ‫و حالا یه آپرکات.
‫گاردِ عظمت رو کامل باز کرد.
‫خامیدوف محکم مشت میندازه،
‫و ضربۀ قدرتمند نیهال…
‫فکر همه‌جاش رو کردی؟
‫مغز یه بوکسور سریع‌تر از دست‌هاش کار می‌کنه.
‫به اندازۀ کافی فکر کردم.
‫وقتشه دوتایی فرار کنیم.
‫نیهال.
‫ببین، «گودیا»،
‫ما قراره بچه‌دار شیم.
‫داریم یه زندگی جدید رو شروع می‌کنیم.
‫ارتباط ما با شکتیگار همین‌جا تموم می‌شه.
‫زود باش، وگرنه به اتوبوس دهلی نمی‌رسیم.
‫نه...
‫هاها! دختر آقای مربی می‌خواد خودش برداره.
‫گودیا.
‫گودیا، فرار کن!
‫نیهال!
‫گودیا، فرار کن!
‫عوضی.
‫یک،
‫دو،
‫سه،
‫چهار،
‫پنج،
‫شش،
‫هفت،
‫هشت،
‫نُه،
‫ده.
‫آره!
‫برای اولین بار، ظاهراً هند
‫قراره طلای بوکس المپیک رو ببره.
‫آقای مربی برای رسیدن به این افتخار ‫و برای رسیدن به اوج،
‫فقط منتظر یه اسمه.
‫نیهال سینگ!
‫نیهال!
‫[نویدا] ‫(شهری در ایالت اوتار پرادش)
‫چقدر پُررویی!
‫چرا بهم دست زدی؟
‫تو؟ آخه کی به تو دست می‌زنه؟ نه قیافه داری، نه هیکل.
‫هی، هی. آقا.
‫تو به من می‌گی کوتاه بیام؟ ‫اینجا نویداست. نویدای بزرگ.
‫اصلاً تو بچۀ هاریانایی، پدرسوخته؟
‫هوی!
‫هی، جلو نیا. شلیک می‌کنما.
‫جلو نیا.
‫من...
‫بچۀ...
‫هاریانا هستم.
‫هی، وایستا. چی‌کار می‌کنی؟
‫«دِو»، نباید مدیر رو می‌زدی.
‫زدی ناکارش کردی و کارِت رو هم از دست دادی.
‫حالا برنامه‌ت چیه، دِو؟
‫دِو، یه چند روز برو خونه استراحت کن.
‫یعنی... خانواده‌ت هم خوشحال می‌شن.
‫من نه روستایی دارم، نه خونه‌ای.
‫[پتیاله] ‫(شهری در ایالت پنجاب)
‫هوی! کوری مگه؟
‫اون دیگه چی بود؟
‫چی؟
‫چی شد؟
‫- چی شد؟ ‫- داداش، این…
‫چرا این‌طوری پریدی وسط؟
‫آقا، تقصیر من نبود.
‫پس تقصیر کی بود؟
‫آخه چرا باید بیام بزنم به تو؟
‫مگه تو در حدی هستی که منو بزنی؟
‫می‌خوای بزنمت؟
‫سیب‌زمینی کوچولو، رفیق من، کجا رفتی؟
‫خوابیده توی لونۀ هاپو کوچولو!
‫سیب‌زمینی کوچولو، رفیق من، کجا رفتی؟
‫خوابیده توی لونۀ هاپو کوچولو!
‫ببخشید، آقا.
‫خیلی ترسوئه، بابا. ‫یالا، برگردید سر کار.
‫یالا. برگردید سر کار.
‫[آقای مربی]
‫عوضی!
‫[راوی]
‫- چیه؟ ‫- داداش، باید بریم شکتیگار.
‫فوراً.
‫چرا؟
‫بابامون مُرده؟
‫اگه برای روشن کردنِ هیزم زیرِ جسده، خودت برو.
‫- تو انجامش بده. ‫- داداش، گودیا!
‫[شکتیگار]
‫[مسابقۀ بوکس]
‫[آرایشگاه]
‫می‌بینی؟ تا وارد شکتیگار می‌شی، ‫باشگاه‌های ورزشی مثل قارچ سبز می‌شن.
‫بعد از بردن طلای مسابقات کشورهای مشترک‌المنافع، ‫در عرض پنج سال بیشتر از ۸۰تا باشگاه باز شد.
‫[آکادمی بوکس]
‫اینجا برای من بیشتر شبیه یه کارخونه‌ست تا یه شهر.
‫مگه توی «بالیا» جامون بد بود؟
‫دخترمون چهارتا مشت زده به پسرای محل،
‫حالا تو گیر دادی که ازش یه قهرمان بسازی.
‫احمقی چیزی هستی؟ بحث عشق و علاقه‌ست، گیر دادن نیست.
‫تو مشت و لگد می‌بینی، ‫من آیندۀ عزیزدلمون رو می‌بینم.
‫عزیزدلم قراره برای پدر و مادرش،
‫برای خدای بزرگ و برای همه، افتخار آفرینی کنه.
‫فقط ببین آقای مربی چطوری ازش یه قهرمان می‌سازه.
‫[به شکتیگار خوش آمدید]
‫[بیمارستان شکتیگار]
‫ببخشید... گودیا سینگ.
‫۱۱۳.
‫[راغوبیر سینگ]
‫نیهال سینگ...
‫توی اردوی تیم ملی برای مسابقات انتخابیِ المپیکِ آتی
‫شرکت کرده بود.
‫ولی کی فکرش رو می‌کرد
‫که آرزوی دیرینۀ هند و آقای مربی، راغوبیر سینگ،
‫برای کسب طلای المپیک
‫انقدر تراژیک به پایان برسه؟
‫خوب شد؟
‫- نه آقا. بیاید یه‌بار دیگه بگیریم. ‫- عجب! خوب بود که بابا.
‫[بیمارستان شکتیگار]
‫حال گودیا چطوره؟
‫- هنوز ندیدمش. ‫- مگه نرفتی داخل؟
‫آقای مربی پیششه.
‫هنوزم این‌طوری صداش می‌کنی؟
‫همیشه همین‌طوری صداش می‌کردم.
‫چرا عینک نابینایان رو زدی؟
‫برای اینکه کسی منو نشناسه.
‫یادم رفته بود.
‫چقدر ذوق و شوق داشتم، ‫انگار آب یخ ریختن روم.
‫خجالت نمی‌کشید؟
‫با نقشۀ قبلی حمله کردن.
‫پسره می‌تونست مدال بیاره. ‫اصلاً قتل درستی نبود.
‫هیچ قتلی درست نیست، بارسولا.
‫الان فقط یه آدم نمُرد، امید و آرزوهای یه ایالت هم مُرد.
‫این پسر، امید شکتیگار بود.
‫- و من... ‫- این پسر، امید هند بود.
‫آقای مربی.
‫سلام آقا.
‫- آرویند؟ ‫- آقای مربی.
‫ببخشید، لازمه که...
‫لازمه که ازش نمونۀ سواب گرفته بشه.
‫آقا جون، الان وقت سؤال و جواب کردن با شما نیست.
‫ولی موضوع یه‌کم حساسه.
‫اگه چیزی دربارۀ پرونده بگید، ‫ممکنه مفید واقع بشه.
‫به کسی مظنونید؟
‫دشمنی نداشت؟
‫چی؟
‫[آکادمی شکتی]
‫مصاحبه با ویجو سانگوان.
‫رئیس آکادمی بوکس شکتی، ۵ نوامبر.
‫آکادمی بوکس شکتی ‫قهرمان‌های زیادی پرورش داده.
‫چه توی مسابقات ملی، ‫چه بازی‌های آسیایی یا کشورهای مشترک‌المنافع.
‫آموزش‌های ما از حدود ده یا یازده سالگی شروع می‌شه.
‫ببخشید، اسم کاملتون چیه، خانم جوینا؟
‫جوینا هازاریکا.
‫از مانیپور؟
‫شهر دیسپور، ایالت آسام.
‫من ویجای بویانِ آسام رو ‫دوبار توی مسابقات ملی شکست دادم.
‫بله، سال‌های ۱۹۸۶ و ۱۹۸۸، دستۀ میان‌وزن.
‫ولی در سال ۱۹۸۹، به نفع ویجای انصراف دادید.
‫هاریانا به نفع آسام انصراف داد، خانم.
‫سیاست!
‫گذشته رو فراموش کنید.
‫به آینده فکر کنید.
‫آکادمی بوکس شکتی
‫ورزشکاری رو پرورش می‌ده که ‫اولین طلای بوکس المپیک هند رو ببره.
‫این افتخار به ویجو سانگوان می‌رسه.
‫به این می‌گن اعتمادبه‌نفس.
‫آقا، راغوبیر سینگ هم اعتمادبه‌نفس داره.
‫ولی حتی ورزشکارهای اون هم هنوز نتونستن مدال طلا بگیرن.
‫برید علتش رو از خودشون بپرسید، ‫اونا قدیمی و سنّتی‌ان.
‫ما استعدادهای جدیدیم.
‫مردم دهلی همین الانش هم ماجرای رقابت شما رو می‌دونن.
‫چه رقابتی، خانم؟
‫من یه باشگاه مدرن رو اداره می‌کنم، اون یه زورخونه رو.
‫نظرتون دربارۀ مرگ نیهال سینگ چیه؟
‫انتظار می‌رفت که مدال المپیک رو ببره.
‫ولی نبرد، درسته؟
‫بی‌خیال آقا، نیهال یه قهرمان بود.
‫در عرض دو سال، هشت‌تا طلا برده بود.
‫منطقۀ شمال، مسابقات ملی، بین‌منطقه‌ای.
‫بازی‌های جنوب آسیا. ‫اون صد درصد برای المپیک انتخاب می‌شد.
‫ولی الان مُرده.
‫غم‌انگیزه.
‫من یه سؤال ساده دارم.
‫اگه می‌شه، جواب بدید.
‫چرا این قتل اتفاق افتاد؟
‫یعنی کار کی می‌تونه باشه؟
‫کار هر کسی می‌تونه باشه.
‫شما حتماً یه چیزایی می‌دونید.
‫شاید یکی نمی‌خواسته نیهال پیشرفت کنه و مدال ببره.
‫شاید یه ورزشکار دیگه…
‫یا شاید یه باشگاه بوکس.
‫قتل و ورزش با هم فرق دارن، خانم.
‫با بوکسور جماعت درنیفت.
‫قبل از اینکه حرف بزنی، فکر کن.
‫سرکار خانمِ جوینا هازاریکا.
‫- آقای مربی. ‫- بله.
‫حق با شما بود، آقای مربی.
‫راویندر سینگ و دوندر سینگ، هر دو برگشتن.
‫آقای مربی.
‫کِی این اتفاق افتاد؟
‫دیشب.
‫پلیس گفت بین ۹:۳۰ تا ۱۰:۰۰ بوده.
‫شما که ساعت هشت در رو قفل می‌کنید.
‫گودیا بیرون چی‌کار می‌کرد؟
‫داشته فرار می‌کرده.
‫اصلاً فرار کردن توی این خونه
‫یه‌جور رسمه.
‫با یه پسر.
‫با نامزدش.
‫نامزد؟
‫این نیهال سینگِ شما نامزدش بود؟
‫یعنی نمی‌تونستن تا المپیک صبر کنن، بعدش برن؟
‫زندگیِ نیهال سینگ در آستانۀ یه تغییر بزرگ بود.
‫چه نیازی بود این‌طوری فرار کنن؟
‫خواهرتون...
‫باردار بود.
‫کار کی بوده؟
‫اسمش رو بهم بگو! کار کی بوده؟
‫اگه می‌دونستم که اینجا واینمیستادم. ‫پلیس داره تحقیق می‌کنه.
‫پلیس کارش تحقیقه. ‫فکر می‌کنی نمی‌دونم پلیس چی‌کار می‌کنه؟
‫- گودیا! ‫- گودیا!
‫گودیا!
‫- گودیا… ‫- برو دکتر رو خبر کن.
‫- دکتر! ‫- گودیا. دخترم.
‫- آروم باش، آروم باش. ‫- خواهر.
‫خوب می‌شی.
‫- دکتر؟ ‫- خبرش کن، پسر. زودتر خبرش کن.
‫- خواهر. ‫- کسی هست؟
‫زودتر دکتر رو خبر کنید.
‫نفس بکش، بچه. ‫نفس بکش.
‫- بیاید اینجا. ‫- برید کنار.
‫- آروم باشید. ‫- گودیا.
‫دکتر!
‫- ساکشن آماده‌ست. دکتر. ‫- برید کنار.
‫برید عقب.
‫- برید کنار. ‫- یه کاری بکن، آقا.
‫- لطفاً آروم باشید. ‫- نمی‌تونه نفس بکشه.
‫چی‌کار می‌کنید؟
‫آقای دکتر.
‫دستکش‌ها رو بعداً بپوش. اول یه کاری بکن.
‫لطفاً برید بیرون.
‫برید بیرون لطفاً.
‫- دارن ساکشن رو آماده می‌کنن. ‫- سیم رو…
‫وسایل ایمنی.
‫لطفاً برید بیرون.
‫دخترم...
‫سلام.
‫چی شده، آقای مربی؟
‫کی این کارها رو کرده؟
‫نیهال مُرده.
‫آقای مربی، اون پسر رو...
‫ما فقط به دنیا آوردیمش.
‫شما بودید که بهش شیر و روغن حیوانی و شکر زرد دادید.
‫ازش یه ورزشکارِ به این بزرگی ساختید.
‫شما می‌دونستید، عمو؟
‫چیو می‌دونستم؟
‫دختر شما با داداش من ارتباط داشته.
‫- هکوم! ‫- غیر از این بوده؟
‫- هی. ‫- پلیس داره دروغ می‌گه یا من؟
‫هکوم!
‫بچۀ نیهال چطوری سر از شکم اون درآورد؟
‫خفه شو!
‫اون به آبرو، طایفه، یا خانواده اهمیتی نمی‌داد؟
‫من همیشه به بچه‌هام یاد دادم
‫که طبقه، مذهب، و اصل‌و‌نسب
‫- مهم نیستن. ‫- ول کن، عمو.
‫دخترت داشته هر کاری می‌خواسته می‌کرده ‫ولی تو نفهمیدی.
‫کور بودی؟
‫پدرِ کور و دخترِ عوضی.
‫هوی!
‫آشغال، زبونت رو می‌دم لاشخورا بخورن!
‫جرئت داری یه‌بار دیگه ‫به خواهرم چیزی بگو.
‫برو ببینم!
‫- دِو. ‫- هی، ولم کن.
‫- دِو. ‫- برو عقب. ولم کن.
‫هی، ولم کن، آشغال.
‫کاری می‌کنم...
‫- کنار برادرت بخوابی. ‫- دِو… دکتر.
‫- برو کنار، آشغال. ‫- دکتر کجاست؟ ببینم...
‫چی شده، دکتر؟
‫هان؟ گودیا کِی به‌هوش میاد؟
‫تا امشب.
‫یا تا فردا شب.
‫الان دقیق نمی‌شه گفت.
‫کجا می‌ری؟
‫دقیق نمی‌شه گفت.
‫[ان‌اس‌آی]
‫[سازمان ورزش‌های ملی]
‫نیهال سینگ دو هفته اینجا توی اردو بود.
‫[مربی]
‫انتخابی المپیک ماه دیگه‌ست.
‫مشغول تمرین بود.
‫انتخابی براش کاملاً فرمالیته بود.
‫اشتباه بود.
‫بله، اشتباه بود.
‫یادتون نمیاد کله‌گُنده‌ای توی جایگاه وی‌آی‌پی باشه؟
‫مثلاً یه آدم ازخودراضی.
‫اسم‌هاشون رو نمی‌دونم.
‫من از کوچین اومدم اینجا. برای اردو.
‫ولی یه دقیقه بهم وقت بدید.
‫آدیراج پونیا.
‫اون هم‌اتاقی نیهاله.
‫اون شب وی‌آی‌پی‌ها کی بودن؟
‫همه اومده بودن، قربان.
‫آقای ویجو سانگوان از آکادمی بوکس شکتی حضور داشت.
‫و آقای داندا. کدخدای شورای محلی.
‫و...
‫اسمش چی بود...
‫اون یارو که هفده‌تا ماشین داره… ‫«کوکی».
‫کوکی یاداو؟
‫مافیای مانسار؟
‫اینجا، جلو چشم همه؟ در ملأعام؟
‫یه مأمور پلیس هم بود.
‫معاون رئیس پلیس.
‫آقای فوگات.
‫پادشاه‌ها، وزرا، دزدها، پلیس‌ها، ‫همه میان اینجا.
‫توی شکتیگار فکر و ذکر همه، شده بوکس.
‫بیا بریم، گل‌پسر. اتاق نیهال رو بهمون نشون بده. ‫هر چی هم که یادت میاد رو بهم بگو.
‫- بیا. ‫- تشریف بیارید، آقا.
‫فقط نگاه کن...
‫که آقای مربی‌ت چه گندی به باشگاه بوکست زده.
‫جایی که توش مبارزه می‌کردن،
‫حالا دارن با زنگ‌زدگی می‌جنگن.
‫[باشگاه بوکس هاریانا]
‫آخرین بار شش ماه پیش با گودیا حرف زدم.
‫داشت می‌خندید.
‫خوشحال بود.
‫عاشق شده بوده.
‫شاید.
‫شاید نه. بوده.
‫خودش بهم گفت.
‫همه‌چیز رو بهم گفت غیر از اسم پسره.
‫چی؟ منظورت چیه؟
‫کِی؟
‫کِی یعنی چی؟
‫خیلی بهم زنگ می‌زد.
‫چرا باید به تو زنگ می‌زد؟
‫من دل‌نازک و مهربونم.
‫دل‌نازکی‌ت رو دیدم.
‫داشتی زبون هکوم رو می‌دادی لاشخورا بخورن.
‫- خب... ‫- آره دیدم.
‫اینو من گرفتم.
‫بعد از اینکه تو رفتی.
‫وقتی شدم نفر اول هند، دولت این جایزه رو داد.
‫یه بشقاب.
‫دوتا قاشق.
‫اگه یه الک هم بهت می‌دادن، ‫می‌شد مثل مراسم «کاروا چاوت».
‫بریم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫آفرین! آفرین.
‫چی‌کار می‌کنی، «راکا»؟ کامل بازش کن.
‫چرا بیمارستان نیستی؟
‫گودیا اونجا بیهوش افتاده. باید پیشش باشی.
‫مجرم‌ها هنوز دستگیر نشدن.
‫اومدی اینجا تمرین کنی؟
‫یه ماه دیگه انتخابیِ المپیکه.
‫باشگاه بوکس هاریانا ‫باید یه بوکسور دیگه جای نیهال آماده کنه.
‫در ضمن، اونجا کلی دکتر و پرستار هست.
‫اگه می‌موندم هم، گودیا به‌هوش نمی‌اومد.
‫من که خدا نیستم، دوندر.
‫پس چرا دورت این‌همه آدم جمع کردی...
‫که می‌پرستنت؟
‫آهای مردم، تمرین امروز تموم شد.
‫برید خونه‌هاتون.
‫- یالا. آفرین. ‫- برید.
‫برو، پسرم.
‫هی!
‫به سرت ضربه خورده؟
‫حرف رو با یه‌بار نمی‌فهمی؟
‫من کاری رو می‌کنم که آقای مربی بهم بگه.
‫بدونِ اجازه‌ش، دستشویی هم نمی‌ری؟
‫بهش اجازه می‌دی خودشو بشوره، آقای مربی؟
‫حرف دهنت رو بفهم.
‫حد خودت رو بدون.
‫داداش، دیگه نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم.
‫می‌خوای چه غلطی کنی؟
‫- نشونت بدم؟ ‫- نشون بده.
‫نشون بده، عوضی.
‫راکا.
‫برو خونه.
‫مگه نمی‌دونی اون نوشیدنی‌های لامصب ‫اینجا ممنوعه؟
‫برای کی ممنوعه؟
‫من که عضو باشگاه نیستم.
‫نتونستی از گودیا مراقبت کنی.
‫تو داری حرف از مراقبت کردن از گودیا می‌زنی؟
‫تو؟
‫شما دوتا برادر برای گودیا سنگ تموم گذاشتید، نه؟
‫این سال‌ها کی هوای دخترک رو داشت؟
‫برعکس جنابعالی ‫که یه روز یهویی ول کردی رفتی.
‫یه روز یهویی ول کردم رفتم؟ همین؟
‫یادت نیست چقدر بهم کتک زدی؟
‫حیوون رو هم این‌طوری نمی‌زنن.
‫به‌خاطر توئه که امروز گودیا بیهوش تو بیمارستان افتاده.
‫راوی که پنج ساله رفته قایم شده، ‫منم...
‫یه علیلِ کوفتی‌ام! چُلاقم.
‫معلول شدی، جونت رو از دست ندادی که.
‫ضمناً افتخار یعنی فداکاری، درد، رنج.
‫آره، من همۀ رنج‌ها رو تحمل کردم.
‫همۀ کتک‌ها رو فراموش کردی؟
‫آدم تنبل رو فقط باید کتک زد.
‫به من می‌گی تنبل؟ به من می‌گی تنبل؟
‫آره، به تو می‌گم تنبل.
‫اون‌موقع تنبل بودی، الان هم معلولی.
‫دفعۀ بعد، دست راستت رو یه‌کم پایین‌تر نگه دار.
‫می‌خوای بوکسور بشی؟
‫من می‌رم بیمارستان.
‫دِو!
‫راویندر.
‫ماشینت.
‫حتماً همۀ مردم اینجا شنیدن که برگشتی.
‫ممکنه دعوا بشه.
‫هنوز بلدی مبارزه کنی؟
‫من چیزی رو فراموش نکردم.
‫فقط دلم نمی‌خواد به یاد بیارم.
‫به خودم قول دادم کسی رو نزنم.
‫خیلی‌خب.
‫توی ماشین غذا گذاشتم. بخورش.
‫هی، دِو.
‫- آرویند؟ ‫- راوی، پسر.
‫وقتی خبردار شدم که برگشتی شکتیگار،
‫اومدم ببینم داداشم حالش خوبه یا نه.
‫متأسفم، پسر.
‫- اتفاقی که برای گودیا پیش اومده… ‫- داداش، چیزی دستگیرت شد؟
‫تحقیقات در جریانه.
‫ببین، داره می‌شه پنج سال.
‫ولی می‌دونی که شکتیگاری‌ها چه‌جوری‌ان.
‫مردم اینجا به این راحتی‌ها فراموش نمی‌کنن.
‫حواست به پسرای ویجو هم باشه، احتیاط کن.
‫تو اینجایی که مراقبم باشی.
‫تو برو خونه، من می‌مونم.
‫باشه.
‫داداش.
‫گودیا.
‫به‌خاطر من اومدین؟
‫الان پنج سال می‌گذره.
‫باید زودتر می‌اومدیم.
‫نیهال؟
‫حالش خوبه؟
‫- نیهال… ‫- نیهال…
‫خوبِ خوب. ‫نیهال چیزی‌ش نشده.
‫حالش عالیه.
‫اون‌وقت...
‫بچه‌م چی؟
‫گودیا، همه‌چیز مرتبه.
‫خب؟
‫حتی اگه مشکلی هم باشه، درست می‌شه.
‫مگه نه؟ آره دیگه.
‫من عاشقِ...
‫نیهالم.
‫فرار کردن کار درستی نبود.
‫ولی مجبور بودم.
‫منظورت چیه؟
‫راوی، بذار برای بعد.
‫گودیا.
‫دختر، خوب گوش کن ببین چی می‌گم.
‫قشنگ فکر کن. ‫ببین یادت میاد کی بهت حمله کرده؟
‫پسرای ویجو بودن. دقیقاً کیا بودن؟ چیزی یادت میاد؟
‫نتونستم قیافه‌شون رو ببینم.
‫ماسک زده بودن.
‫- همه‌شون زده بودن. ‫- ماسک؟ چه ماسکی؟
‫من…
‫- هیچی یادم نمیاد. ‫- گودیا، خواهر جون، این خیلی مهمه.
‫سعی کن بیشتر فکر کنی.
‫ماسک‌ها رو توصیف کن. به یاد بیار…
‫نمی‌تونم…
‫لطفاً بذارید استراحت کنه.
‫اشکالی نداره، به ذهنت زیاد فشار نیار.
‫زودتر خوب شو.
‫بعد با من بیا بریم گورگان.
‫بیا از اینجا بریم.
‫اونجا کلی مهمونی می‌ریم. باشه؟
‫چی شده؟
‫هوس کردم...
‫شکلات بخورم.
‫ک...
‫کارامل کرانچ؟
‫- هنوزم «کارامل کرانچ» می‌خوری؟ ‫- ولی شکلات براش قدغنه.
‫یه چشم یکی‌شون رو کور کردم.
‫جدی؟
‫دستخوش!
‫حالا اون یکی چشمش رو بسپر به داداشات.
‫مراقبش باش.
‫[به گودیا نگید که نیهال سینگ مُرده]
‫دِو، راوی سینگ.
‫جوینا هازاریکا هستم، از خبرگزاری «اسپکتروم آنلاین».
‫بیا، وقتِ این مسخره‌بازی‌ها رو نداریم.
‫یه قتل وحشیانه توی شکتیگار اتفاق افتاده، ‫و خواهرتون به‌شدّت آسیب دیده.
‫ولی این مسئله اون‌قدری که باید، بزرگ نشده.
‫من قصد کمک دارم.
‫گودیا باید به حقش برسه.
‫وقتی مطبوعات وارد بشن، ‫تحقیقات سرعت می‌گیره.
‫راوی، سوار ماشین شو.
‫ماشینو روشن کن، پسر.
‫ببین،
‫اگه می‌خوای توی این مُرده‌شورخونه ‫دکون باز کنی، برو یه جای دیگه.
‫من خبرنگارهای مثل تو رو خوب می‌شناسم.
‫- ولی شما هم می‌خواید که تحقیقات انجام بشه، نه؟ ‫- نه.
‫ما هیچی نمی‌خوایم.
‫فقط می‌خوایم دست از سر خانواده‌مون بردارید.
‫تو بهم زنگ بزن.
‫اگه خواستی صحبت کنی.
‫بریم.
‫آقای مربی درسته که مراقب بچه‌هاش نیست
‫ولی مراقب ماشین تو بوده.
‫این برای قهرمانی توی مسابقات ملی بود.
‫تو همیشه سوگلیِ پدرمون بودی.
‫پسری که به پدر خودش مشت نمی‌زنه،
‫معلومه که سوگلی می‌شه.
‫از اینجا کارامل کرانچ بگیریم.
‫بعداً.
‫قبلش یه کار کوچیک هست، بذار به اون رسیدگی کنیم.
‫- اینجا دنبال چی می‌گردیم؟ ‫- بیا.
‫- پلیس داره تحقیق می‌کنه دیگه. ‫- این فراتر از توانِ پلیسِ شکتیگار‌ـه.
‫خدا مرگت نده!
‫راوی، بگیرشون.
‫ببین. از اونجا برو.
‫راوی، بگیر اون عوضی رو!
‫اینو از کجا آوردی؟
‫مادربزرگت داد.
‫گوش کن، بچه،
‫اگه تا یه دقیقۀ دیگه ‫اون ماسک رو ندی به من،
‫دل و روده‌ت رو می‌ریزم بیرون.
‫زنده‌زنده پوستت رو می‌کنم.
‫بگیرش. مال خودت.
‫عجله کن.
‫چرا؟ هنوز از پسرای ویجو می‌ترسی؟
‫- حالا معلوم می‌شه، پسر. ‫- برو دیگه، پسر.
‫یالا، داداش.
‫پدرسوخته.
‫[سوپرمارکت]
‫سلام به برادران عزیز.
‫چطوری داداش؟
‫از کجا میاید؟
‫[آکادمی بوکسِ شکتی]
‫پس شما پسرای ویجو هستید.
‫برای چی اومدید؟ می‌خواید چیزی بخرید؟
‫داداش، همه‌چیز گیرت میاد. ‫فقط کارامل کرانچ…
‫برادر کوچیکت کجاست؟
‫ببین، داداش…
‫برادرم توی جیبم که نیست.
‫اگه منظورت راویه، توی ماشینه.
‫هی!
‫برنامه‌تون اینه که کتکش بزنین؟
‫خیلی باهوشی.
‫ولی تو خیلی احمقی.
‫کثافت. ‫بزنیدش!
‫راوی.
‫یالا!
‫بزنید اون پدرسوخته رو!
‫سیب‌زمینی کوچولو، رفیق من…
‫خوابیده توی لونۀ هاپو کوچولو!
‫آشغال، حافظه‌تو از دست دادی؟ ‫هی، یه تکونی بده به خودت!
‫بیاریدش بیرون!
‫راوی!
‫دستت رو مشت کن. ‫بزن این کثافت‌ها رو!
‫چرا داری کتک می‌خوری؟
‫بزنشون!
‫سیب‌زمینی کوچولو، رفیق من، کجا رفتی؟
‫خوابیده توی لونۀ هاپو کوچولو!
‫اگه به‌خاطر خودت هم نمی‌خوای،
‫به‌خاطر گودیا بزنشون!
‫سیب‌زمینی کوچولو، رفیق من، کجا رفتی؟
‫خوابیده توی لونۀ هاپو!
‫سیب‌زمینی کوچولو، رفیق من، کجا رفتی؟
‫خوابیده توی لونۀ هاپو کوچولو!
‫♪ سگه لگد زد، من گریه کردم ♪
‫♪ مامان محبت کرد، من خندیدم ♪
‫هی!
‫هیچ‌کس نباید در بره.
‫چی شد، پهلوون؟
‫کم آوردی؟
‫اسلحه کشیدی! ‫یادت رفته چطوری باید با دست‌هات مبارزه کنی؟
‫یادت رفته؟
‫اینجا هیچ‌کس چیزی رو یادش نرفته.
‫تو برادر من آرجون رو کشتی.
‫آرجون دوستم بود.
‫برو این «دوستی» رو
‫بذار در کوزه آبش رو بخور.
‫حالا الان می‌میری.
‫خون در برابر خون.
‫- بی‌خیال دیگه. می‌زنم نفله‌ت می‌کنما! ‫- آهای، بسه.
‫اسلحه رو بذار کنار.
‫همین الان!
‫دخالت نکن، آقای مربی.
‫اون پسر منه. اسلحه رو بنداز.
‫تو جنمش رو نداری که شلیک کنی.
‫آشغال، می‌خوای جنم رو نشونت بدم؟
‫می‌خوای نشونت بدم؟
‫گلوله رو فعلاً نگه دار، «دارام».
‫خوبیت نداره که توی یه روز...
‫یه خانواده، دو بار داغ ببینه.
‫منظورت چیه؟
‫خبرش رو نشنیدی؟
‫[بیمارستان]
‫«ترجمه از محمد سید»
دانلود فیلم و سریال W W W . M O V I E S H O . C O M