‫[اجرای بچشید و ببینید توسط ‫گروه کر کالج ترینیتی کمبریج]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫زود باشید.
‫بگیرش!
‫آره، آره، آره، آره!
‫«با وقار ببازید. ‫با متانت جشن بگیرید.»
‫پالمر، اگه بجنبی، ‫می‌تونی با اون ماشین بری.
‫بقیه‌تون، تمرین فردا ساعت ۳ و نیمه.
‫چشم، قربان.
‫بی‌خیال، بابا. اونا بردن.
‫کافی نیست.
‫الان می‌تونم سگم رو ببرم بیرون، نه؟
‫از ۴ و نیم گذشته، ملودی. ‫هر چقدر می‌خوای بگردونش.
‫ممنون. بیا کسپر.
‫- کدوم کلاس رو بهت سپرده؟ ‫- شش.
‫- می‌دونی کجا باید بری؟ ‫- بله، قربان.
‫چای می‌خوری؟
‫نه، ممنون. ‫ولی مطمئنم مادرت می‌خواد.
‫- پالمر، تو چطور؟ ‫- نه، ممنون.
‫فکر کردم یه کم ساکته.
‫- هنوز ندیدیش، نه؟ ‫- نه.
‫باشه.
‫خب، چرا تمرین رو شروع نمی‌کنی؟
‫- مطمئنم الاناست که بیاد. ‫- باشه.
‫مامان؟
‫گوشی این شخص...
‫سارا پالی... خاموش است.
‫مامان؟
‫خیلی وقت‌ها فکر می‌کنم، ‫وقتی به همه‌شون نگاه می‌کنم،
‫که هیچ‌وقت وقت نکردم اون کتاب‌هایی ‫که باید رو بخونم.
‫فکر کنم هیچ‌وقت برای شروع دیر نیست.
‫چی شده؟
‫مامان کجاست؟
‫خوشمزه‌س؟
‫این رمز «می‌تونم یه ذره امتحان کنم» هست؟
‫اگه می‌خوای، می‌تونی.
‫نه، ممنون. همین رو می‌خورم.
‫قرارم نیست نصفش کنیم. ‫خیلی کثیف‌کاری داره.
‫نه؟
‫می‌تونست مثل اون صحنه‌ی ‫«بانو و ولگرد» باشه.
‫معلومه که تو می‌شدی... بانو.
‫هنوزم می‌تونم بخندونمت.
‫خب، خندیدن هیچ‌وقت مشکلمون نبود، بود؟
‫گوش کن، کریگ، ‫خوشحالم که اینجاییم،
‫ولی قرار نیست از همون‌جایی ‫که دفعه پیش بودیم شروع کنیم.
‫- نمی‌خوام از اونجا شروع کنم... ‫- انگار که هیچی نشده.
‫دیگه نمی‌تونم خودم رو ‫دوباره تو اون وضعیت بذارم. باشه؟
‫- آقا؟ ‫- ممنون.
‫- خانم؟ ‫- نمی‌خوام، ممنون.
‫- آنی، فقط داریم یه چیزی می‌خوریم. ‫- جدی میگم، کریگ.
‫- می‌بینم. ‫- لبخند نزن.
‫- لبخند نمی‌زنم. ‫- این مهمه.
‫ببین. دارم سعی می‌کنم سنگین و رنگین رفتار کنم.
‫بهترین پیرهنم رو پوشیدم ‫و بدترین جوک‌هام رو آوردم.
‫و مضطربم.
‫- تو مضطربی؟ ‫- آره.
‫می‌دونم گند زدم، آنی.
‫و هر اتفاقی هم بیفته...
‫می‌دونم که این آخرین شانس منه.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫دارم فکر می‌کنم ‫اگه این بهترین پیرهنته،
‫مشکلاتمون خیلی بزرگ‌تر از ‫اون چیزیه که فکر می‌کردم.
‫بیا.
‫می‌دونم که دلت می‌خواد.
‫پیام‌هام فقط یه تیک می‌خوره، ‫خونه‌ی مامان جون هم نیست. زنگ زدم.
‫تو صف مدرسه می‌بینمت.
‫باید به یکی بگیم. بابا!
‫و در آخر، دیروز در محوطه‌ی مدرسه‌مون،
‫اتفاق بسیار مهمی رخ داد.
‫تیم اصلی، نوار پیروزی‌هاش رو ‫به هشت بازی متوالی رسوند.
‫آخرین باری که تیم سنت بارت ‫هشت بازی اولش رو برد،
‫برمی‌گرده به سال ۱۹۹۶، ‫که فصل رو شکست‌ناپذیر تموم کردن.
‫شکست‌ناپذیر به لاتین یعنی...؟
‫- لیبی جیمز. ‫- یعنی بدون شکست، قربان.
‫بسیار عالی.
‫خب، تیم اصلی این شنبه ‫بازی خارج از خونه داره،
‫اما هفته‌ی بعدش، ‫به همه‌تون نیاز داریم که با قدرت تمام بیاید،
‫و حمایتتون رو توی بازی خانگی ‫مقابل اکسبریج نشون بدید.
‫خوبی؟
‫خوبم.
‫سه نفر برای مصاحبه‌ی ‫استخدام بخش زبان داری.
‫اولیش فردا ساعت ۴ میاد.
‫سارا زنگ زد؟
‫- اصلاً ندیدیش؟ ‫- نه.
‫همه چی روبهراهه؟
‫گوشی این شخص... سارا پالی
‫خاموش است.
‫بیا دیگه عزیزم. ‫نمی‌تونیم دوباره این وضعیت رو داشته باشیم.
‫حدس بزن اون روز کی زنگ زد؟
‫- فکر کردم شماره‌ش رو بلاک کردی. ‫- نکردم.
‫گفتی این کار رو می‌کنی.
‫شماره‌ش رو بلاک کنی، اسمت رو عوض کنی، ‫خونه رو بفروشی و بری اسپانیا.
‫برنامه‌ این بود.
‫«برای مواقع جنگ هسته‌ای.»
‫به‌هرحال نمی‌تونم خونه رو بفروشم، ‫هنوز به اسم اونه.
‫می‌خواست بره توی اون جای جدید ‫نزدیک پل پیتزا بخوره.
‫خب، نرو.
‫- فقط برای گپ زدن. ‫- نه.
‫به خودت قول دادی، ‫به منم قول دادی.
‫تموم شد و رفت.
‫«تموم شد و رفت؟»
‫اصطلاح جدیدمه.
‫- اونقدرها هم جدید نیست. ‫- برای من هست.
‫توی برنامه‌ی لوس ویمن شنیدمش،
‫و دارم سعی می‌کنم با لحن حرف زدنم ‫هماهنگش کنم.
‫- قاطعانه ست. ‫- هست.
‫و اینجا هم کاربرد داره، آنی.
‫باید ازش دوری کنی.
‫- برو، برو، برو. ‫- باشه.
‫تخم‌مرغ توی یخچال هست، ‫کنسروها هم کنارش،
‫فردا با شیر برمی‌گردم.
‫نه عزیزم. گرت من می‌تونه بره.
‫- نه، نه. ‫- یه بطری می‌گیرم که خیالم راحت باشه.
‫- آخی. ‫- خداحافظ.
‫ممنون، عزیزم.
‫- صبح بخیر، دیوید. ‫- صبح بخیر.
‫- سلام، کیت. ‫- سلام.
‫توی اتاق یکه. ‫یه دقیقه دیگه میاد.
‫صبح بخیر.
‫یه یارو توی اتاق یک داریم ‫که می‌خواد یه مورد مفقودی رو گزارش کنه.
‫این مربوط به ما نیست، کار گشتی‌هاست.
‫آره، می‌دونیم، این رو گفتم، ‫ولی اصرار داره با یه کارآگاه حرف بزنه.
‫- مدیر مدرسه‌ی سنت بارت ـه. ‫- کدوم یکی‌شون بود؟
‫همون بزرگه تو ابوتس‌ لی.
‫همون بالاشهریه؟
‫- یکی موهاش رو درست کرده. ‫- جدی؟ کی؟
‫ناخن‌هاش هم همین‌طور. فکر نکن ‫من متوجه‌ی این چیزها نمی‌شم.
‫قراری چیزی داری یا چی؟
‫- اجازه دارم به ناخن‌هام برسم. ‫- خوبه داری دوباره برمی‌گردی به زندگی.
‫- نباید لزوماً به‌خاطر مردا باشه. ‫- نباید باشه، ولی احتمالاً هست.
‫بگو دیگه، کیه؟
‫این همون چیزیه که درباره‌ت دوست دارم، بکی، ‫ذهن کنجکاوت.
‫همیشه دنبال حقیقتی.
‫همینه که ازت یه کارآگاه واقعی ساخته.
‫- پس حدسم درسته؟ ‫- نه.
‫سلام. مایکل هستی، درسته؟
‫هیچ‌وقت دیر نمی‌کنه.
‫هیچ‌وقت کلاسی رو از دست نمی‌ده.
‫هیچ‌وقت بدون اینکه به من بگه یا پیغام بذاره ‫مدرسه رو ترک نمی‌کنه.
‫این کمترین چیزیه که انتظار دارم. ‫و کمترین چیزی که اون از من انتظار داره.
‫نکته اینجاست که این کار اصلاً ‫بهش نمی‌خوره، بی‌سابقه‌ست،
‫و بنابراین، فوراً باعث نگرانی‌مون شده.
‫- آخرین بار کی همسرت رو دیدی؟ ‫- دیروز.
‫- کی دیروز؟ ‫- ۱۰ و ۲۰ دقیقه‌ی صبح.
‫- خیلی دقیقه. ‫- زنگ تفریح بود.
‫دخترم، که اونم از کارکنان مدرسه‌ست ‫خیلی نگرانش بود،
‫توی مدرسه باهاش ناهار خورد ... ‫فکر کنم حوالی ۱۲:۱۵، ۱۲:۳۰ بود.
‫بعد، بعدازظهر،
‫من و دخترم یه بازی راگبی دیدیم ‫و بعدش با ماشین برگشتیم خونه،
‫و یکی از دانش‌آموزهای سارا رو هم رسوندیم.
‫به محض اینکه رسیدم، ‫فهمیدم یه جای کار می‌لنگه.
‫از اون موقع دیگه هیچ تماسی نبوده؟
‫- با تلفن یا...؟ ‫- نه، گوشیش خاموشه.
‫پس واقعاً جای نگرانی هست.
‫یعنی وقتی یه خونه خالیه، ‫خودت خوب می‌فهمی، نه؟
‫وقتی شریک زندگیت اونجا نیست، ‫فقط... خب...
‫حسش می‌کنی.
‫درسته. می‌فهمم.
‫ولی قضیه اینه، مایکل،
‫اگه همون چند دقیقه بعد فهمیدی ‫یه چیزی درست نیست،
‫و اگه این همون‌طور که خودت می‌گی، ‫یه نگرانی فوری بوده...
‫پس چرا انقدر طول کشید ‫تا به ما خبر بدی؟
‫می‌گه زنش گم شده.
‫خب، گم نشده. ‫نمی‌تونیم اینو بگیم.
‫- فعلاً نه. ‫- چون هنوز ۲۴ ساعت نشده؟
‫ساعت‌ مهم نیست.
‫اون یه زن بالغ با هیچ سابقه‌ی کیفریه،
‫نه سابقه‌ی بیماری روانی، ‫نه اعتیاد داره...
‫نه، تا جایی که ما می‌دونیم. ‫دقیقاً باید همینو بفهمیم.
‫ولی تو فکر می‌کنی اگه آخرش معلوم بشه ‫پای جنایتی وسطه،
‫احتمالاً خود یارو یه نقشی داشته؟
‫نه، من فکر می‌کنم ‫یه... یه جور آدم مشکوکه، همین.
‫فقط چون مدیر یه مدرسه‌ی اشرافیه،
‫دلیل نمی‌شه همه چی تو خونه گل و بلبل باشه، نه؟
‫شاید برعکسش هم باشه، اگه بخوایم صادق باشیم.
‫هیچ ‌کی نمی‌دونه تو روابط بقیه چه خبره.
‫دقیقاً. ممنون.
‫آره، ولی قرار نیست ‫بهش بگه کجا می‌ره.
‫مسئله همینه. ‫یه حس بدی بهم می‌گه شاید این‌طور نباشه.
‫- الان کجاست؟ ‫- برگشته مدرسه.
‫پس برو اونجا، ‫هرچی می‌تونی اطلاعات جمع کن.
‫- بچه‌ دارن؟ ‫- آره، یه دختر.
‫با اونم حرف بزن.
‫و اینکه سابقه‌ای نداره رو ‫یه نکته‌ی مثبت حساب کنید.
‫و چون مدرسه‌ست، ‫ساکت و بی‌سروصدا پیش ببرید، باشه؟
‫هیچی معلوم نیست، تا وقتی برسید، ‫شاید خودش برگشته باشه.
‫اسم این مدیر چیه؟
‫اسمش مایکل پالی ـه.
‫باز!
‫قبل از اینکه جواب بدی، ‫واقعاً خوب فکر کن.
‫ببخشید، می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫یه تماس داشتم، گفت می‌خواد ‫به محض تعطیلی مدرسه بیاد خونه.
‫بیاد خونه.
‫آنی کسیدی.
‫امروز مادرت رو ندیدم. ‫همه چی روبراهه؟
‫همه چی خوبه.
‫اگه چیزی بود به من می‌گفتی، درسته؟
‫- البته، بله. ‫- چون من... من خیلی...
‫محتاط. نه، می‌دونم، می‌دونم.
‫می‌دونی، فکر کنم داره پلیس رو می‌فرسته
‫که برای کوچیک‌ترها یه صحبت آموزشی بذارن.
‫قبل از رد شدن از خیابون ‫به دو طرف نگاه کنید...
‫- با غریبه‌ها نرید. ‫- دقیقاً، از این چیزها.
‫- بهش گفتم ۵ و ۱۵. ‫- عالیه. ممنون، سیمون.
‫باشه. خداحافظ.
‫گوشی این شخص...
‫سارا پالی خاموش است.
‫پلیسه داره میاد خونه.
‫- کارآگاه آنی کسیدی. ‫- آره.
‫همین الان دوباره به گوشی مامان زنگ زدم. ‫بازم جواب نداد.
‫بابا، من دارم... ‫من ترسیدم.
‫چیزی نگفت؟
‫دعواتون شد؟ ‫اشکالی نداره اگه دعواتون شده...
‫دعوا نکردیم. هیچ‌وقت نمی‌کنیم.
‫پس کدوم گوریه؟
‫خب، رو پات وایسا، پینتون!
‫از اول!
‫برای همینه که دارن میان، نه؟
‫که کمک کنن جواب این سوال رو پیدا کنیم.
‫خب!
‫شوت بزن!
‫خوبه، بهتر!
‫آلانا، دخترشون، ‫وقتی ۱۷ ساله‌ش بود
‫به‌خاطر بردن ماری‌جوانا ‫به یه فستیوال موسیقی اخطار گرفته بود.
‫تقریباً باید جرم حساب نشه، ‫مگه نه؟
‫هر چی پیدا کردم همینه.
‫نه جرم ثبت‌شده‌ای تو مدرسه هست، ‫نه درگیری، هیچی.
‫اینا رو ببین.
‫نصف دیگه‌ی جامعه ‫چه‌جوری این‌ طوری گُنده‌ش شروع می‌کنه!
‫- سلام! ‫- عصر بخیر.
‫خوش اومدید!
‫- کارآگاه بکی هموند، ‫- خوشوقتم. منم همین‌طور، سیمون.
‫سیمون. تلفنی صحبت کردیم. ‫[کریگ: بابت پیتزا ممنونم]
‫کارآگاه آنی کَسیدی. ما دنبال ‫محل زندگی خانواده‌ی پالی هستیم.
‫مستقیم برید عقب، خانه‌ی مدیر رو می‌بینید.
‫[ممنون واسه قسمت کردن...]
‫ممنون، خداحافظ.
‫باشه. مستقیم همون طرف برو، ‫از اون مسیر باریک تا عقب.
‫نه.
‫اگه گوشیش رو روشن کرده باشه، ‫می‌فهمه نگرانشیم،
‫پس لازم نیست هی زنگ بزنیم.
‫من دارم برای خودم این کارو می‌کنم.
‫و منم دارم برای تو می‌گم که نکن.
‫- کدومشون کَسیدیه؟ ‫- اون یکی.
‫فعلاً، ریسک پایینی داره.
‫نه از این باب که جدی نمی‌گیریمش، ‫جدی می‌گیریم،
‫ولی یه‌سری چیزها هست که باید درباره‌ی ‫سارا بدونیم قبل از اینکه سطح پرونده رو بالا ببریم.
‫- باشه؟ ‫- چه چیزهایی؟
‫با کی صحبت می‌کرده، کجا بوده، ‫مشغول چه کاری بوده.
‫اون که مشغول هیچ کاری نبوده.
‫لپ‌تاپش رو هم می‌خوایم، ‫اگه داشته باشه.
‫هر دستگاهی. گوشی‌ها.
‫قبلاً گفتم.
‫- با خودش برده؟ ‫- همیشه با خودش می‌برد.
‫خاموشه.
‫می‌تونی روشنش کنی؟
‫چون اگه روشن بشه، ‫می‌تونن بفهمن کجاست.
‫- کجاست. ‫- نمی‌تونن.
‫می‌تونید؟ وگرنه از قبل این کار رو کرده بودید.
‫نه، درسته.
‫خب، اگه موافقید، ‫فقط می‌خوایم این سوال‌ها رو مرور کنیم،
‫شاید آلانا رو ببریم یه اتاق دیگه...
‫- قرار نیست با هم انجامش بدیم؟ ‫- این فقط روال معموله.
‫یعنی دو تا روایت می‌گیریم.
‫- بیشترین اطلاعات ممکن. اگه اشکالی نداره؟ ‫- نه.
‫بفرما. شاید به درد بخوره. ‫چیزهاش رو اونجا نگه می‌داشت.
‫مخاطب‌ها. شماره‌ها. خرده‌ریزها.
‫من و زنم خیلی با هم فرق داریم،
‫اما تو این یکی شبیه همیم.
‫هیچ‌ کدوممون با تکنولوژی میونه خوبی نداریم.
‫با هم ناهار خوردیم.
‫یعنی حدود ۱۲:۱۵، ۱۲:۳۰...
‫و حالش چطور بود؟ خودش؟
‫خوشحال. همیشه خوشحاله.
‫بچه‌ها برای کلاس موسیقی میان اینجا.
‫گروه کُر مدرسه رو هم هدایت می‌کرد.
‫و از نظر دوستی، ‫با کی بیشتر صمیمی بود؟
‫معلم‌ها؟ خارج از مدرسه کسی؟
‫محبوبه. قطعاً.
‫ولی مامان همیشه از اون زن‌هایی بوده که...
‫نمی‌خوام این طوری به نظر بیاد ‫ولی...
‫همه چی همیشه دور بابا می‌چرخیده.
‫هیچ چیزی عوض نشده بود؟
‫نه.
‫- ناراحت نبود؟ از چیزی دلخور نشده بود؟ ‫- نه.
‫- مشکلی توی کار نبود؟ ‫- نه.
‫توی رابطه‌تون؟
‫نه.
‫مایکل، چیزی هست ‫که دلت نمی‌خواد من بدونم
‫ولی ته دلت فکر کنی ممکنه مربوط باشه؟
‫هر چی که باشه؟
‫نه. و همین نگرانم می‌کنه.
‫لپ‌تاپش اونجاست.
‫عینک مطالعه‌شه، ‫وقتی اونا رو دیدم،
‫فکر کردم خب، این خوبه ‫چون پس نمی‌تونه خیلی دور رفته باشه.
‫ولی اگه خیلی دور نرفته، ‫پس کجا رفته؟ می‌فهمی؟
‫هفته‌ی بعد تولد ۷۵ سالگی مامان‌ جونه.
‫از هیچی خبر نداره.
‫- متاسفم. ‫- لازم نیست.
‫چای مامانه. ‫تمام مدت اینجا بوده.
‫ولش کن. همه چی رو ول کن.
‫حلش می‌کنیم. باشه؟
‫اشکالی نداره یه نگاه سریع به بالا بندازیم؟
‫حالت خوبه؟
‫یعنی چطور داری با این قضیه کنار میای؟
‫شخصاً؟ آخه، به نظر...
‫خیلی آروم به نظر می‌رسی.
‫من ۱۶۰ تا دانش‌آموز دارم ‫که باید امتحان بدن.
‫اون نمره‌های پیش‌بینی‌شده تعیین می‌کنه
‫که کدوم دانشگاه برن،
‫شاید کل آینده‌شون رو.
‫پس اینکه همسر مدیرشون ‫۲۴ ساعته دیده نشده،
‫نباید نگرانشون کنه.
‫نه، ولی باید شما رو نگران کنه.
‫می‌کنه.
‫اما به عنوان کسی که مسئولیت راهنمایی‌شون رو
‫تو این زمان حساس زندگیشون به عهده داره،
‫نباید روشون تاثیر بذاره.
‫نکته همینه.
‫نمی‌دونم چقدر مفیده. ‫هیچ‌وقت توش رو نگاه نکردم.
‫گوشیش. ‫زیر تختش بود.
‫- قایمش کرده زیر تخت؟ ‫- نه، فقط... زیر تخت بود.
‫نه. نه، مهم نیست...
‫مهم نیست چی شده، ‫هیچ‌وقت گوشیش رو ول نمی‌کرد.
‫هیچ‌وقت. می‌کنی؟
‫شاید کلیدت رو جا بذاری، ‫شاید کتت رو جا بذاری.
‫اما بلند نمی‌شی که همین‌جوری از ‫زندگی لعنتی خودت بزنی بیرون.
‫- همیشه اونجا نگه‌ش می‌داشت؟ ‫- چی؟
‫- گوشیش رو کنار تخت نگه می‌داشت؟ ‫- نه.
‫آره. بعضی وقتا...
‫شب‌ها رو بالش، تا کمک کنه بخوابه.
‫می‌تونم یه نوشیدنی بخورم؟ ‫می‌خوای برات بریزم؟
‫آلانا. باشه.
‫باشه.
‫باید از این گوشی استفاده کنیم ‫تا مامانت رو پیدا کنیم.
‫گوشی رو باز می‌کنیم، ‫کلی چیز می‌فهمیم،
‫درباره‌ی اینکه کجا ممکنه باشه، ‫با کی ممکنه باشه.
‫منو ببین.
‫این کاریه که الان باید بکنیم. ‫واسه مامانت.
‫بحث اعتماد نیست. ‫همه مثل تو فکر نمی‌کنن.
‫رمز رو نمی‌دونم ‫چون... خب نمی‌دونم.
‫- شاید بتونی کمک کنی حدس بزنیم. ‫- حدس زدن یه کد ۶ رقمی؟
‫قبلاً ۴ رقمی بودن، ‫که حدس زدشون غیرممکن بود
‫چون کد ۴ رقمی ‫می‌تونست هر چیزی باشه.
‫بعد ۶ رقمی‌شون کردن، ‫که امنیتش بیشتر بشه،
‫ولی برعکس شد، چون تنها کد ۶ رقمی‌ای که
‫همه یادشون می‌مونه یه تاریخه.
‫الزاماً نه.
‫- تو کد ۶ رقمی داری؟ ‫- آره.
‫تاریخه؟
‫آره.
‫صحیح.
‫منم دارم، سارا هم حتماً داره.
‫و یه تاریخ الکی نیست،
‫شخصیه، مثل تاریخ تولد، پس...
‫بی‌خیال، بریم سراغشون. ‫تاریخ تولدش چنده؟
‫نهم ژانویه هفتاد و چهار.
‫مال آلانا؟
‫بیست و دوم آگوست دو هزار.
‫- مال خودت؟ ‫- اون نیست.
‫چرا نیست؟
‫سوم ژانویه‌ی هزار و نهصد و هفتاد.
‫صفر-هشت-صفر-نه-نه-نه.
‫روز عروسی‌تون. ‫برای همه چی ازش استفاده می‌کنه.
‫بهش گفتم عوضش کن چون ‫هک کردنش خیلی راحته، ولی گوش نمی‌ده.
‫می‌گه هیچ‌وقت دلیلی براش نداشته.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫هر روز ۱۲ نفر تو بریستول ‫گزارش مفقودی می‌دن.
‫البته این شامل همه‌ چی می‌شه...
‫بیمارهای زوال عقل که سرگردون می‌شن، ‫بچه‌هایی که مدرسه رو می‌پیچونن،
‫تا حتی چیزهای جنایی.
‫شش ماه تو واحد گم‌شدگان کار کردم.
‫- همه‌ش رو بده به دانکن. ‫- هوم.
‫دانکن پارسال تو پرونده‌ی حل‌نشده کمکم کرد.
‫آره؟ کدوم پرونده‌ت؟
‫تینا بردلی. ‫از استوک کرافت گم شد.
‫آره، آره.
‫- پلاک نداره. ‫- چی؟
‫اون زنی که لپ‌تاپ ‫فرد گمشده رو برام آورد...
‫اون زن؟ اسمش بکی ـه.
‫ازش خوشت میاد، دانکن، ‫چون من خوشم میاد،
‫و من از هیچ‌کس خوشم نمیاد.
‫ببخشید. ادامه بده.
‫- گفت یه ماشین بیرون خونه پارک شده. ‫- آره، هست.
‫ولی پلاک ندارم. شماره‌ش رو ندارم.
‫اون رو برام گیر بیار، ‫می‌زنمش تو سیستم پلاک‌خوان.
‫- هر چی بتونم برات می‌گیرم. ‫- یه لحظه وقت بده.
‫کیلو-تانگو-صفر-هشت، آلفا-جولیت-اسکار.
‫اینم گوشیش.
‫اگه بتونی حساب بانکیش رو چک کنی، ‫ببین چی خریده و کجا.
‫آدم مهربونی به نظر میاد.
‫مثل اون آدمایی که همه می‌شناسن‌شون.
‫خیلی خب. پیداش کنیم، دانکن.
‫[برّه توسط گروه کُر کلیسای وینچستر]
‫به کی داری دست می‌زنی، احمق؟ ‫به کی داری دست می‌زنی؟
‫خیلی خب، ستاره‌ی تیم راگبی!
‫می‌خوای چی کار کنی؟ ‫می‌خوای چی کار کنی؟
‫ول کن، مرد!
‫ولم کن!
‫دیگه با من دعوا راه ننداز، عوضی!
‫بوری، برو کنار.
‫آقای بومن می‌گه توی تاریخ خیلی ضعیف شدی،
‫که شاید مجبور بشه ‫تمرینت با تیم راگبی رو متوقف کنه.
‫بله، قربان.
‫این چیزی نیست که بخواد انجامش بده،
‫- اما اگه بهتر نشی، مجبور می‌شه. ‫- بله، قربان.
‫راهرو رو با زمین بازی اشتباه گرفتیم؟
‫نه، قربان.
‫نه. برو پی کارت.
‫همون‌طور که شاید بدونید، ‫خانم پالی، سارا...
‫از دوشنبه نه تو مدرسه دیده شده، ‫نه خونه.
‫ما مطمئن نیستیم کجا رفته،
‫یا چقدر قراره بمونه یا چرا، ‫ولی من و آلانا مطمئنیم،
‫که مثل اکثر این‌جور چیزها،
‫یه دلیل کاملاً منطقی‌ای پشتشه.
‫صبر کن.
‫سیمون داره با والدین تمام ‫دانش‌آموزان درگیر تماس می‌گیره،
‫که بگه سارا یه مدت نیست.
‫و پلیس هم مطلع شده، ‫به عنوان اقدام احتیاطی،
‫در صورتی که هر اتفاق... ‫ناخوشایندی افتاده باشه،
‫اما دلیلی نداریم باور کنیم ‫که این‌طور باشه
‫و به‌زودی برمی‌گرده.
‫حالا، با توجه به هر چیزی که ‫اینجا تو مدرسه داره اتفاق می‌افته،
‫معلومه که باید این مسئله بین خودمون بمونه.
‫نمی‌خوام هیچ دانش‌آموز یا والدینی نگران بشن.
‫و اگه کسی از شما با سارا ‫صحبت کرده،
‫یا می‌دونید که ممکنه کجا باشه...
‫بیرون اتاق هنر دیدمش. ‫فکر کنم صبح دوشنبه بود.
‫ولی نمی‌دونم چقدر... مفیده، یا...
‫خب، همون‌طور که گفتم، ‫این اطلاعاتی نیست که
‫امیدوار باشیم بهش نیاز پیدا کنیم.
‫بسیار خب. خب، برگردید سر کارتون.
‫کارت عالی بود، مایک.
‫کری کلنسی بیرونه.
‫اومده برای مصاحبه‌ی شغل زبان.
‫مطمئنی برای این کار حالت خوبه؟
‫مشترک مورد نظر در دسترس نیست...
‫- کریگ استنهوپ. ‫- در حال حاضر در دسترس نیست.
‫لطفاً بعد از بوق پیغام بذارید.
‫سلام. آنی‌ام. فقط می‌خواستم ‫بابت اون شب تشکر کنم.
‫از دیدنت واقعا خوشحال شدم.
‫ولی فکرامو کردم، کریگ، ‫و مطمئن نیستم.
‫می‌دونی، کارم داره خیلی شلوغ می‌شه
‫و پرونده‌ی تینا هم هست ‫که باید بهش برسم، می‌فهمی که؟
‫نمی‌خوام تهش به هم ضربه بزنیم. ‫نمی‌خوام دوباره داغون بشم.
‫راستش فکر نمی‌کنم ‫در حق هیچ ‌کدوممون منصفانه باشه.
‫پس ممنون بابت پیتزا.
‫می‌دونم که متاسفی، کریگ.
‫منم متاسفم.
‫پس... آنی‌ام، راستی... ‫این رو که گفتم، نه؟
‫احتمالاً همون اولش گفتم. خب، خداحافظ!
‫شنبه‌ها کلاس داریم، ‫ولی فقط صبح‌ها،
‫پس بعدازظهر واسه خودتون آزاده.
‫ممنون. و تعطیلات چی؟
‫تعطیلات چی؟
‫تعطیلات دیگه، تعطیلاته دیگه.
‫درباره حقوق هم، ‫همونی که گفتم جای چونه نداره.
‫من مدرسه‌هایی رو می‌شناسم ‫که بیشتر می‌دن.
‫خب، منم معلم‌هایی رو می‌شناسم ‫که با کمترش راضی‌ان.
‫فقط واسه اینکه روشن باشه، ‫من قرار نیست راضی بشم.
‫به دستش میارم.
‫البته اگه کار رو بگیرید.
‫اولین چیزی که ازم پرسیدید،
‫درباره مدرسه نبود، ‫نه دانش‌آموزها، نه روش تدریس،
‫درباره حق بازنشستگی بود.
‫- مگه مهم نیست؟ ‫- این یه قرارداد شش‌هفته‌ایه.
‫خب واسه یه قرارداد شش‌هفته‌ای، ‫حق بازنشستگی مگه مهم نیست؟
‫- پس دقیقاً من چی می‌تونم...؟ ‫- خیلی چیزها مهمن...
‫ولی هیچی به اندازه‌ی آموزش مهم نیست،
‫به اندازه‌ی شکوفا کردن استعداد، ‫خلق کردن فرصت.
‫و شما هیچی از اینکه چطور می‌خواید ‫این کار رو بکنید به من نشون ندادید.
‫- اگه شما... ‫- هیچی.
‫می‌تونم بقیه‌ی مصاحبه‌ها رو عقب بندازم، ‫اگه این قضیه‌ی سارا...
‫هیچ ربطی به سارا نداره.
‫فقط واسه این کار مناسب نبود، فهمیدی؟
‫من به این مرد نگاه می‌کنم و با خودم می‌گم...
‫یعنی لازم نیست ‫همه‌ش زار بزنی و اشک بریزی،
‫ولی خیلی چیزها اینجا جور درنمیاد.
‫بعد دوباره راهی می‌شه. ‫برمی‌گرده مدرسه.
‫ادامه می‌ده، ‫انگار ناپدید شدن زنش
‫فقط یه چیزیه که باید ‫بین برنامه‌ی کاریش جا بده.
‫اون مدیر مدرسه‌ست. آدمی که ‫عادت داره همه‌چی طبق میل خودش پیش بره.
‫و هر چی این‌جور آدم‌ها ‫سنشون بالاتر می‌ره،
‫تو از هر کسی بهتر اینو می‌دونی، ‫بدتر می‌شن.
‫کریگ فقط از این خوشش نمی‌اومد ‫که من کار کنم.
‫نه، آنی، از این خوشش نمی‌اومد ‫که تو اصلاً کار مستقلی بکنی.
‫این‌جور آدم‌ها عوض نمی‌شن.
‫برای همینه که پیام‌های ‫پیتزاش رو نادیده می‌گیری
‫و برای همینه که هیچ‌وقت بهش زنگ نمی‌زنی.
‫حتی واسه اینکه بهش بگی علاقه‌ای نداری.
‫- موافقی؟ ‫- کاملاً، آره.
‫دیگه برات چی گرفته؟
‫کلی چیزی که من نخواسته بودم می‌گیره، ‫و هیچی از اون چیزی که خواسته بودم.
‫- من دیگه برم. ‫- خداحافظ، عزیزم.
‫فکر کردم اون ماشینی که جلوی راه رو بسته ‫ماشین توئه.
‫فقط یه بطری شیر آوردم برای مامانت.
‫فکر کنم از این سر زدن‌ها خوشش میاد.
‫تو چی؟
‫چی شده، گرت؟ ‫چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
‫- نمی‌خوای وارد این بحث بشی. ‫- امتحانم کن.
‫باشه پس.
‫هشت سال گذشته، آنی.
‫یا پیداش می‌کنی یا بی‌خیال می‌شی ‫و می‌ری پی کارت.
‫مرسی از لطفت. ‫این کار رو نمی‌کنم، ولی ممنون.
‫- مامان هم همین حس رو داره. ‫- فکر نکنم داشته باشه.
‫فقط زیادی مهربونه که چیزی بگه.
‫- گرت؟ ‫- آره، یه دقیقه مامان.
‫دارم با آنی خداحافظی می‌کنم.
‫اینجا قراره کی به کی کمک کنه؟
‫این همه سر زدن. این همه اومدن.
‫داره از پا درش میاره، نمی‌بینی؟
‫دانکن.
‫- آخرین بار کی دیده شده بود؟ ‫- دوشنبه.
‫- وقت ناهار. تو مدرسه. ‫- این با اطلاعات ما جور درمیاد.
‫گوشیش ساعت ۱۲:۴۲ خاموش شده.
‫ولی بعدتر همون روز، ‫کارت بانکیش تراکنش داشته.
‫ساعت ۱۵:۰۲ یه پرداختی انجام شده.
‫تو بریستول نه، تو بریجند.
‫این پرداخت توی دستگاه فروش سیگار
‫داخل یه کافه تو آگمور انجام شده.
‫تو جنوب ولزه. نزدیک بریجند.
‫- ما نمی‌گیم... ‫- اون کار مامان نبوده.
‫- حتماً خودش نبوده. ‫- اون اصلاً اهل سیگار نبود.
‫ولی کارت، کارت خودشه دیگه.
‫پرداخت بدون تماس بوده، ‫پس ممکنه خودش بوده باشه، شایدم نه.
‫اول وقت امروز صبح ‫یه‌سری مأمور فرستادیم اونجا.
‫دوربین مداربسته نداره، ‫پس داریم با مشتری‌های ثابت حرف می‌زنیم،
‫هر کاری از دستمون بربیاد می‌کنیم.
‫- ببخشید، این ساعت چند بوده؟ ‫- ۱۵:۰۲.
‫و هیچ نشونه‌ای هم ‫از پرداخت سفر، بلیت قطار و این چیزها نیست.
‫و ماشین‌تون هم هنوز بیرون پارکه، ‫پس معلوم نیست چطور رفته اونجا.
‫مگر اینکه نقدی حساب کرده باشه؟
‫دیگه کسی نقدی پول نمی‌ده.
‫خب، شاید نمی‌خواسته ‫کسی بفهمه کجا داره می‌ره.
‫پس چرا باید با همون کارت ‫سیگار خریده باشه؟
‫آدم فکرش رو بکنه، دقیقاً همون موقع ‫که این اتفاق می‌افتاده،
‫- داشتیم مسابقه رو تماشا می‌کردیم. یادته؟ جلوی هیل‌ساید. ‫- مایکل.
‫- هیچ‌ کی نمی‌گه تو ربطی به این موضوع داشتی. ‫- نه.
‫ولی چطور ممکنه ندونم ‫زنم کجا بوده؟
‫مایکل، با توجه به این خبر جدید
‫و مدتی که حالا سارا ناپدید شده،
‫دارم وضعیتش رو پرخطر اعلام می‌کنم.
‫- و می‌خوام یه کنفرانس خبری برگزار کنیم. ‫- نه.
‫- امروز. ‫- نه، نمی‌خوام دانش‌آموزها به‌هم بریزن.
‫امتحان‌ها نزدیکه، ‫بعد هم مسابقه با کینگز...
‫مایکل، زنت گم شده!
‫من هدایت پرونده رو ‫به‌عنوان افسر ارشد تحقیقات می‌گیرم دستم.
‫و از آنی می‌خوام ‫رابط خانواده‌ی شما بشه.
‫- ببخشید... ببخشید، چی چی؟ ‫- افسر رابط خانواده.
‫همیشه کنارتون خواهد بود،
‫مطمئن می‌شه از خبرهای جدید باخبر می‌مونید،
‫و اینکه حس کنید ‫در جریان کارها هستید.
‫ببخشید، یعنی چی دقیقاً؟
‫یعنی از این به بعد ‫خیلی بیشتر کارآگاه کسیدی رو می‌بینید.
‫ممنون از همه‌تون. ‫شروع کنیم.
‫من کارآگاه ارشد، دانیلا لنگ هستم
‫رئیس واحد جرایم عمده اینجا در بریستول و بث.
‫حالا می‌سپارمتون به بازرس پمبرلی،
‫مسئول پرونده‌ی فرد مفقودشده.
‫عصر بخیر.
‫سارا پالی، معلمی ۵۲ ساله ‫از وستبری‌آن‌ترایم بریستول،
‫و عکس سارا رو ‫طبق معمول منتشر می‌کنیم.
‫می‌دونم که همسر سارا، ‫مایکل، می‌خواد چند کلمه‌ای حرف بزنه.
‫این پیام مخاطبش رسانه‌ها نیست،
‫و نه هیچ‌کس دیگه‌ای، ‫مخاطبش فقط خود ساراست.
‫سارا، هر چی باعث شده ‫خونه رو ترک کنی،
‫اگه کاری کردم یا نکردم، یا...
‫نتونستی به زبون بیاری ‫یا اصلاً چیزی بگی،
‫برگرد خونه، ‫می‌تونیم با هم حلش کنیم.
‫مثل همیشه.
‫با هم درستش می‌کنیم.
‫من و آلانا خیلی نگرانتیم،
‫پس یه جوری بهمون خبر بده که سالمی.
‫- خب، فکر کنم همین بود. ‫- ممنون، مایکل.
‫و دوباره! دوتا!
‫خوبه، عوض کنید! سریع!
‫سارا پالی ۵۲ ساله، ‫معلمی از وستبری‌آن‌ترایم،
‫از دوشنبه دیده نشده.
‫پلیس امروز از مردم خواست ‫که اگه خبری دارن اعلام کنن،
‫و همسرش، مایکل پالی مدیر،
‫مستقیماً از زنش خواست که برگرده.
‫فقط یه جوری بهمون خبر بده ‫که سالمی. یه تماس...
‫- بچه‌ها. ‫- آلانا...
‫امشب یه جلسه بین ‫والدین و اعضای هیئت امنا داریم.
‫مایک خواسته و فکر کنم ‫حق با مایک باشه،
‫که سعی کنیم حرف‌ و حدیث بین دانش‌آموزا ‫رو تا جایی که می‌شه محدود کنیم.
‫پس لطفاً حواستون به موبایل‌ها باشه، ‫سخت‌گیری کنید.
‫آنی!
‫یکی کلی طرفدار پیدا کرده.
‫از طرف اون قراری که نرفت.
‫بعد از اون قراری که نداشت.
‫هان؟
‫باشه!
‫خب، هر چی سریع‌تر.
‫اگه بفهمه باید کل مدت اینجا باشیم،
‫خوشحال نمی‌شه.
‫نیم‌دایره.
‫خب، ترکیب اصلی شنبه.
‫هر کی اسمش رو شنید، ‫میاد تو، لباس عوض می‌کنه.
‫پنج نفر جلو. پولارد، ویتکر، ‫پینتون گوشه‌گیر.
‫بوری، اوجامی، ردیف دوم. بدو.
‫سه نفر عقب... ‫رابرتز، دایس، سیمپکینز سمت کور.
‫هاف‌بک‌ها، ترنر، مگوایر، بدو.
‫سنترها... ‫هوپر، این دفعه ۱۳، لطفاً.
‫لورنزو. بدو.
‫پالمر، بال چپ. ‫تیلور، بال راست.
‫- آقا، سجویک بال چپ نیست؟ ‫- بپر برو سر جات!
‫یا خدا. نگا کن چه وضعیه.
‫فول‌بک...
‫جونز.
‫اتوبوس ساعت ۱۲ راه می‌افته، سجویک.
‫به عنوان ذخیره‌ی غیربازیکن سفر می‌کنی.
‫یعنی باید بطری‌های آب پر و آماده باشه،
‫کیف کمک‌های اولیه رو هم از دفترم برداری.
‫فقط این نیست که ‫توی زمین چیکار می‌کنی،
‫تو همیشه نماینده‌ی این تیمی.
‫مثل اوباش فوتبال رو جشن بگیری،
‫آبروی تیم رو می‌بری.
‫درس تاریخ رو جدی نگیری، ‫تو راهرو دعوا کنی،
‫آبروی تیم رو می‌بری.
‫آبروی تیم رو ببری، ‫بازی نمی‌کنی.
‫به همین سادگی.
‫بهترین فرصتمون برای شکست‌ناپذیر موندن، ‫و بهترین بازیکنم داره خرابش می‌کنه.
‫عمداً.
‫نگام کن.
‫قضیه اینه.
‫و این همونیه که، به جای ‫اینکه وقتش رو با تو بگذرونه،
‫پدرت روش سرمایه‌گذاری می‌کنه.
‫آموزش. ‫و این چیزیه که ما ارائه می‌دیم.
‫فهمیدی؟
‫- سجویک. ‫- بله، آقا.
‫خب، حالا برو سر جات.
‫عجیبه، نه؟
‫دقیقاً همون موقعی که زنش گم شده، ‫مایک تو مسابقه‌ی راگبیه،
‫جایی که همه می‌بیننش.
‫عذرموجه بدی نیست. ‫منظورم همینه.
‫شاید فقط گذاشته رفته.
‫همه چی براش زیاد بوده، ‫و زده به چاک.
‫ولی بعد - می‌دونم، می‌دونم... ‫چرا گوشیش رو گذاشته رفته؟
‫و چرا به آلانا چیزی نگفته؟
‫من، می‌خواستم عذرخواهی کنم ‫اگه تهاجمی به نظر رسیدم،
‫- مخصوصاً اولین بار که همدیگه رو دیدیم. ‫- مایکل، اصلاً...
‫خودت می‌دونی، دوران راحتی ‫برای هیچ‌ کدوممون نیست.
‫همه یه چیز رو می‌خوایم.
‫همه‌مون فقط می‌خوایم سارا رو پیدا کنیم، ‫پس...
‫خونه می‌بینیمت.
‫بیا، نگاه کن. ‫یه چیز رو راست می‌گفت.
‫- ۴:۳۰. ‫- دقیقاً سر بزنگاه.
‫آنی؟
‫همین پایین.
‫ساراست؟
‫کاپشنشه. بارونی‌شه.
‫اسمت چیه؟
‫ملودی.
‫ملودی، یه چیز دیگه ازت می‌خوام.
‫لطفاً این سگ رو دور کن. ‫سگ، ملودی، زود باش!
‫کسپر! ‫کسپر، بیا اینجا، زود باش!
‫مایکل!
‫مایکل؟
‫مایکل، منم، آنی!
‫مایکل، دارم میام تو!
W W W . M O V I E S H O . C O M