‫«هفته دیگه تولد ۷۵ سالگی مامان جونه»، ‫برای همین امتحانش کردم. ‫[آنچه گذشت]
‫رمزش اینه.
‫اون همیشه به یه زنی به ‫اسم «کلیر سین» زنگ می‌زنه.
‫سلام. گروهبان کارآگاه، ‫آنی کسیدی هستم.
‫لطفا هر وقت این پیام رو شنیدی ‫بهم زنگ بزن.
‫بهترین فرصتمون برای قهرمانی بدون شکسته، ‫اونوقت بهترین بازیکنم داره خرابش می‌کنه.
‫«پلیس داره به عنوان یه پرونده قتل ‫بهش رسیدگی می‌کنه.»
‫باز شروع کرد. یه قتل دیگه ‫که هیچ‌وقت قرار نیست حلش کنه.
‫وضعیت فرق کرده. ‫ولی سوالای شما همونه.
‫برای همین، جوابای منم همونه.
‫آنی کسیدی.
‫گفتی بهت زنگ بزنم.
‫خب، پس یه سوال متفاوت ‫ازت می‌پرسم.
‫سوالی که هنوز ازت نپرسیدیم.
‫تو زنت رو کشتی، مایکل؟
‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫نه، نکشتم.
‫یه چیز دیگه هم بهت می‌گم.
‫هرچی این قضیه بیشتر طول بکشه، ‫چه اینجا با شما
‫چه با اون دو تا زنی که ‫تو خونه‌م کاشتی،
‫کمتر مطمئن میشم که با آدمایی طرفم ‫که بتونن بفهمن
‫کار کی بوده.
‫- الان نه. ‫- می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫آنی!
‫دارم آدرس رو می‌زنم ‫تو جی‌پی‌اس، استیون.
‫استیون بودی، درسته؟
‫آره، آدرس رو دارم.
‫ولی خب، ‫می‌خوام یه چیزی رو بدونی.
‫اگه بیام اونجا و ببینم ‫جای عمومی نیست،
‫قرارمون کنسله.
‫روشنه؟ ‫بدون نیروی کمکی با لباس فرم نمیام.
‫آره.
‫پس این یارو مقتول رو می‌شناخت؟
‫آره، هفته‌های قبل از مرگش ‫یه سره بهش زنگ می‌زد.
‫فقط ما فکر می‌کردیم زنه
‫چون شماره‌ش رو ‫به اسم یه زن ذخیره کرده بود.
‫همون کلک قدیمی.
‫اوه، این یکی رو بلدی، نه، اندی؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. W W W . M O V I E S H O . C O M
‫خب، به آیون زنگ بزن. ‫اگه نتونستی پیداش کنی، به بکی زنگ بزن.
‫منم باهات میام. ‫گفتم که نیروی کمکی نمیارم.
‫آنی، این یه پرونده قتله.
‫آره، و اگه فکر کنه داریم ‫طبق میل اون پیش می‌ریم،
‫احتمال این که حرف بزنه بیشتره، مگه نه؟
‫من احمق نیستم. من...
‫می‌دونم که لیست تماس‌هاشو چک کردین
‫و دیدین چقدر با هم حرف می‌زدیم.
‫ما...
‫ما خیلی با هم صمیمی شدیم.
‫- رابطه دوستی داشتین؟ ‫- نه، نه.
‫مهمه که اینو روشن کنم.
‫می‌خواستیم، ‫ولی جلوی خودمون رو گرفتیم.
‫به خاطر زندگی مشترکمون.
‫اگه کلیر، زنم، ‫اگه می‌فهمید، خب...
‫داغون می‌شد.
‫تموم شدن یه ازدواج ‫برای زنی به سن اون.
‫بعدش دیگه چیکار می‌تونه بکنه؟
‫خب، راهی نداره، داره؟
‫- اونم منفجر می‌شد. ‫- کی؟
‫- واقعاً عذابش می‌داد. ‫- منظورت مایکله؟
‫پس فکر می‌کنی اصلا برای چی ‫با هم حرف زدیم؟
‫اون یه آدم خاص بود که تو این...
‫ازدواج پوچ گیر افتاده بود.
‫برای همین بهتون زنگ زدم.
‫چون با این که از این قضیه ‫و ظاهرش خیلی می‌ترسم،
‫باید بفهمین اون کی بود ‫و با چی درگیر بود.
‫- ممنون، استیون. ‫- وظیفه‌مه کمک کنم.
‫ممنون.
‫ولی بذار رک باشیم...
‫تو فقط وقتی بهم زنگ زدی ‫که من بهت زنگ زدم.
‫در واقع، تو فقط وقتی زنگ زدی ‫که اعلام شد قتله،
‫پس... اینا رو برای کمک کردن ‫نمی‌گی،
‫این کارو می‌کنی ‫چون چاره دیگه‌ای نداری.
‫نه، من... سارا برام مهم بود.
‫- بود؟ ‫- بیشتر از چیزی که باید اعتراف کنم.
‫بعد از این که غیبش زد ‫چند بار بهش زنگ زدی؟
‫بعد از این که فهمیدی گم شده؟
‫بهم بگو.
‫تو اون روزای طولانی و ‫زجرآوری که نبود چند بار فقط...
‫چک کردی ببینی حالش خوبه؟
‫جدی؟
‫به همین اندازه؟
‫چطوری شروع شد، ‫این... رابطه‌ای که نداشتین؟
‫دوشنبه بیست و سوم کجا بودی؟
‫ببخشید. یه نفر پایین منتظرتونه.
‫- جواب سوالمو بده. ‫- به بیرون راهنماییتون می‌کنم.
‫حتماً سرت خیلی شلوغه، استیون. ‫شنبه هم تو دفتری.
‫با رئیسم صحبت می‌کنم. اون می‌خواد ‫حسابی ازت بازجویی کنه.
‫سلام.
‫پیش ما بمون. فقط برای امشب.
‫نه. نه، باید اینجا پیش بابا باشم.
‫سلام.
‫فقط دارم یه سری وسایل برمی‌دارم.
‫آلانا، من خیلی متاسفم.
‫من-من دیشب با آقای هالیدی حرف زدم
‫تا شاید یه رسیتال از همه ‫آهنگای مورد علاقه‌ش اجرا کنیم؟
‫آه، هنوز خیلی زوده. عذر می‌خوام.
‫نمی‌دونم اینو می‌دونی ‫یا نه، مایکل،
‫ولی تو پرونده‌های قتل زنان،
‫قاتل به احتمال زیاد شریک زندگی، ‫شریک سابق،
‫یا یه مردیه که مقتول رو خوب می‌شناسه.
‫از قضا، ‫اینو نمی‌دونستم، نه.
‫برای همین خیلی مهمه که شما رو ‫از مظنونینمون خط بزنیم
‫تا بتونی به سوگواریت برسی
‫و ما هم بتونیم ‫کارمون رو بکنیم،
‫که همون چیزیه که الان می‌خوایم ‫روش تمرکز کنیم.
‫بعدازظهری که سارا غیبش زد،
‫تو داشتی... مسابقه راگبی می‌دیدی.
‫مربی‌گری مسابقه راگبی رو می‌کردم، بله.
‫- و اون مسابقه کی تموم شد...؟ ‫- ساعت ۴:۱۵، بله.
‫بعدش من و دخترم، ‫به همراه یه پسری به اسم پا...
‫اینا رو که قبلاً بهتون گفتم.
‫حدود ۴:۳۰ رسیدیم خونه.
‫که تو همون لحظه متوجه شدین ‫سارا نیست.
‫آلانا متوجه شد، بله.
‫اون تو اتاقی که ‫درس میده رو گشت،
‫بعدش رفت بالا، بیرون رو نگاه کرد،
‫و آخر سر اومد پیش من تا بپرسه ‫می‌دونم اون کجاست یا نه.
‫که نمی‌دونستم.
‫اینم اضافه کنم که هر کاری که ‫تا قبل اون مسابقه راگبی انجام دادم
‫قابل پیگیریه.
‫اگه سر کلاس نبودم،
‫یا داشتم روی یه رویداد نظارت می‌کردم ‫یا تو جلسه بودم،
‫که همه‌ش هم ثبت شده.
‫خوبی داشتن یه برنامه ‫زمانی سفت و سخت همینه.
‫عذرش موجهه.
‫سارا تا ظهر مدرسه بوده.
‫چند نفر اینو تایید کردن.
‫پس یا با میل خودش ‫رفته،
‫یا به زور بردنش.
‫و اگه بردنش...
‫پس کار مایکل پالی نبوده.
‫خانواده پالی رو گوشیاشون ‫ردیاب خانواده داشتن،
‫ولی سارا به ندرت ‫گوشیشو جایی می‌برد.
‫خب، حالا چی؟ ولش کنیم بره؟
‫نه. اول می‌ذارم جستجو تموم بشه.
‫نمی‌تونیم مجبورش کنیم بمونه.
‫نه، ولی اون که جایی نمیره، ‫مگه نه؟
‫گناهکار باشه یا نه، باید نشون بده ‫که داره همکاری می‌کنه.
‫- آنی. ‫- می‌تونم یه لحظه باهات حرف بزنم؟
‫- کجا رفتی؟! ‫- خب، سعی کردم بهت بگم، ولی...
‫- ولی من وسط بازجویی بودم. ‫- آره.
‫من در دسترس نبودم چون داشتم ‫یه بازجویی مهم انجام می‌دادم.
‫- آره. ‫- آره. پس باید صبر می‌کردی.
‫من اصلاً نفهمیدم ‫که از همون اول بهش زنگ زدی.
‫این اولین باریه که ‫یه چیزی از این قضیه می‌شنوم.
‫تو افسر رابط خانواده‌ای.
‫اون با سارا دوست بوده.
‫درسته، پس میای پیش من، ‫و اینو بهم میگی،
‫- و من تصمیم می‌گیرم چیکار کنیم. ‫- ببخشید.
‫متاسفم که اینجوری شد. ‫اگه پامو از گلیمم درازتر کردم...
‫- اگه؟ ‫- این خیلی حرفه، آیون.
‫اون از همین الان داره انگشت ‫اتهامو می‌گیره سمت مایکل،
‫و من از ایده این که کار مایکل ‫باشه خوشم میاد، بیشتر از هر کسی،
‫ولی بیا روراست باشیم...
‫مایکل عذرش موجهه.
‫اسمش استیون سجویکه. ‫یکی از پدرهای تو مدرسه‌س.
‫پسرش بهترین بازیکن ‫تیم راگبیه.
‫روز مسابقه، ‫روز بزرگ پسرش،
‫اون هیچ‌جا پیداش نیست.
‫همینطور سارا پالی.
‫شاید همینه.
‫چرا باید گوشی رو قایم کنه زیر تخت؟
‫نه به خاطر این که با عجله رفته ‫یا می‌خواستن بدزدنش...
‫چون نمی‌خواسته مایکل بدونه ‫داره کجا میره.
‫- آره. ‫- یا با کی قرار داشته.
‫دیشب نتونستم با انجام دادنش کنار بیام، ‫پس...
‫بعداً انجامش می‌دیم.
‫با هم.
‫آره.
‫هوم.
‫به سیندی تو نونوایی گفتم ‫اینو کنار بذاره.
‫خوراکی مورد علاقه آنیه.
‫اون یکشنبه‌ها میاد، ‫و دوتایی یه تیکه می‌خوریم.
‫خب، باید به سیندی ‫تو نونوایی بگی
‫که من یکشنبه‌ها میام ‫تا تو بتونی یه تیکه ازش بخوری.
‫منطقیه.
‫عالیه.
‫این...
‫این پرونده‌ای که ‫تو مدرسه روش کار می‌کنی...
‫معنیش اینه که هنوزم رو ‫پرونده تینا کار می‌کنی دیگه؟
‫سال ۲۰۰۴ بهتون چه قولی دادم...
‫تو و ران،
‫وقتی که هنوز لباس فرم تنم بود؟
‫که اون عوضی‌ای که این کارو کرده رو ‫پیدا می‌کنی.
‫سال ۲۰۱۷ وقتی تازه کارآگاه شده بودم ‫بهتون چه قولی دادم؟
‫که اون عوضی‌ای که این کارو کرده رو ‫پیدا می‌کنی.
‫و هر یکشنبه وقتی می‌شینیم ‫یه تیکه کیک بخوریم چی میگم؟
‫که اون عوضی‌ای که این کارو کرده رو ‫پیدا می‌کنی.
‫و اون عوضی‌ای که این کارو کرده رو ‫پیدا می‌کنم.
‫هیچ شکی تو دلم نیست. جدی میگم.
‫فقط...
‫خیلی وقته که داری اینو میگی، ‫مگه نه؟
‫- کارول... ‫- اشکالی نداره، عزیزم.
‫خیلی چیزا فکرتو مشغول کرده.
‫مایکل.
‫این به صلاح مدرسه‌س.
‫خودت می‌تونی ببینی.
‫چند ساله که ما سه تا ‫با هم کار می‌کنیم؟
‫خب، برای همین می‌خواستیم ‫حضوری انجامش بدیم.
‫یادت رفته چقدر ازت حمایت کردم؟ ‫وقتی به اون همه مرخصی نیاز داشتی؟
‫والدین شاکی بودن.
‫- خب، این هیچ ربطی به... ‫- اون بیرون صف کشیده بودن.
‫و تو. اون همه چرت و پرت قبل از کرونا.
‫خودت می‌دونی که این چیزا ‫خود به خود غیب نمیشن.
‫اعضای هیئت مدیره همه موافقن.
‫- این به نفعته. ‫- اوه، با من از بالا به پایین حرف نزن.
‫- مایک... ‫- بهم نگو مایک.
‫- اون بهت میگه مایک. ‫- من با اون حرف نمی‌زنم.
‫باشه. باشه. همه‌مون ‫سعی کنیم محترمانه حرف بزنیم.
‫تعلیق فقط یه وقفه‌س.
‫- نیازی نیست بار منفی برای این کلمه قائل بشیم. ‫- موافقم.
‫اوه، تو موافقی؟
‫ما امتحانات پایان ترم رو داریم، ‫روز بازدید رو داریم،
‫و نه فقط اینا، تیم اول یه بازی حیاتی داره.
‫و ما باید از اینا محافظت کنیم.
‫حق با اونه. ما یه کسب و کاریم.
‫والدین مشتری ما هستن، ‫و توقعات خاصی دارن.
‫اونا توقع دارن تو بکشی عقب.
‫سیمون!
‫ازت می‌خوام یه ایمیل ‫برای والدین و کارمندا تنظیم کنی.
‫می‌خوام این به درستی توضیح داده بشه،
‫و این که موقتیه، دو هفته‌ایه،
‫و داره به پیشنهاد من انجام میشه.
‫مایکل، ما نوشتیمش.
‫خب، پس دلم می‌خواد ‫قبل از این که ارسال بشه بخونمش.
‫می‌خوام همه بفهمن ‫که این ربطی به من نداره.
‫این یه قضاوت در مورد ‫شخصیت یا توانایی‌های من نیست.
‫مایکل، صبح ارسال شد.
‫اینا مال ژوئنه. یه مسابقه ورزشی.
‫والدین، کارمندا.
‫اینم مایکل، نگاه کن.
‫اینا همه رو یه لپ‌تاپی بود ‫که تو خونه پیدا کردیم.
‫بازم سارا.
‫به خودش رسیده، ‫و دلیلش هم اینه.
‫لطفاً برو جلوتر.
‫اونجا داره به اون نگاه می‌کنه ‫یا پالی؟
‫یه جواب بهتر داریم.
‫ببین، یه عکس از لایو داریم.
‫اونا رابطه‌شون رو شروع می‌کنن، ‫هر روز با هم حرف می‌زنن،
‫با این حال روزی که اون غیبش میزنه، ‫قبل از این که کسی بفهمه اون رفته،
‫تماسا قطع میشه.
‫- پس داریم میگیم کار اونه؟ ‫- نه.
‫داریم می‌گیم آدم جالبیه.
‫تو لیستمون اولویته.
‫لیست تو. من فقط افسر رابطم.
‫راستی حرفش شد...
‫به خانواده پالی هیچ حرفی ‫از این قضیه نمی‌زنی.
‫باشه. مدارک، دستگاه‌ها، هر چی ‫می‌تونیم از استیون سجویک پیدا کنیم،
‫- بعدش میاریمش اینجا. ‫- بله، رئیس.
‫می‌دونی منظورم از سایمون هاول کیه؟ ‫
‫اون قبل از من اینجا مدیر بود.
‫من و مامانت،
‫درست قبل از اینکه من ‫کارو تحویل بگیرم اومدیم اینجا،
‫تا خونه رو ببینیم.
‫باورمون نمی‌شد.
‫خیلی از جای قبلیمون قشنگ‌تر بود.
‫تو که یادت نمیاد.
‫یه جا، وقتی مامانت داشت ‫با زن اون حرف می‌زد،
‫منو آورد اینجا.
‫و بهم گفت که نیایم اینجا زندگی کنیم.
‫گفت کار رو قبول کن،
‫ولی با اینکه هیچ‌جا رو ‫به این قشنگی پیدا نمی‌کنی،
‫یه جا بیرون از محوطه مدرسه بگیر.
‫چون آدما هی میان در خونه‌ت.
‫منظورت چیه؟
‫دانش‌آموزا، پدر و مادرا، کارمندا.
‫هی در می‌زنن، هی در ‫می‌زنن و ول‌کن هم نیستن.
‫چون اینجا خونه‌ی تو نیست،
‫خونه‌ی مدیر مدرسه‌ست.
‫مال مدرسه‌ست، مال ‫اوناست و تو هم مال اونایی.
‫تو دیگه فقط مایکل نیستی، می‌دونی.
‫- همیشه آقای مدیری. ‫- آره.
‫و فقط هم رو تو تاثیر نمی‌ذاره.
‫رو همه تاثیر می‌ذاره.
‫سارا، دیگه سارا نیست.
‫میشه زن مدیر، و بعد رو ‫ازدواجت تاثیر می‌ذاره...
‫- بس کن. ‫- تو با مدرسه ازدواج کردی.
‫برای همین سعی داشت بهم بگه،
‫چون به خاطر همین چیزا بود ‫که خودش و زنش داشتن می‌رفتن.
‫چون دیدن خطر این هست ‫که نتونن از پس همه‌چی بربیان.
‫منم نگاش کردم و با خودم گفتم: ‫«خب من این‌جوری نمی‌شم...
‫...چون من از پسش برمیام...
‫...چون من از تو بهترم.»
‫برای همین از نصیحتش ‫تشکر کردم و نادیده‌ش گرفتم.
‫دیگه بس کن.
‫و هیچ‌وقتم درباره‌ش با مادرت ‫حرف نزدم، تا اینکه سر خودمون اومد.
‫ما به‌موقع نرفتیم.
‫خب، من از هیئت امنا یه کم ‫مرخصی خواستم و اونا هم قبول کردن.
‫البته با توجه به اینکه چقدر ‫سرمون شلوغه، تا جای ممکن کوتاهه.
‫ولی به نظرم مهمه که ‫یه‌کم تو خونه پیش آلانا باشم.
‫خوبه. از شنیدنش خوشحالم.
‫باشه. الان می‌خوای بپرسی اوضاع چطوره، نه؟
‫این نگاهتو می‌شناسم.
‫خب، وظیفه من و بکیه که در جریان بذاریمت.
‫اما هیچ خبر جدیدی نیست،
‫جز اینکه داریم همه‌چیزایی که از ‫جستجو به دست اومده رو بررسی می‌کنیم.
‫و هنوز داریم با محلی‌های ولز حرف می‌زنیم،
‫همون کافه‌ای که کارتش اونجا استفاده شده.
‫همین؟
‫تونستین برین تو گوشیش؟
‫آره. آره، رفتیم.
‫خب، باشه، این خودش یه خبر جدیده، مگه نه؟
‫آره، می‌تونست باشه،
‫اما مامان دوست‌داشتنیت مثل ‫بقیه‌مون به گوشیش نچسبیده بود،
‫پس...
‫- میشه سریع یه چیزی بهت نشون بدم؟ ‫- آره.
‫این‌جوری ولش کردن؟
‫آره. طبقه بالا خیلی بدتره.
‫انگار کشتنش، بعدشم دزد زده بهش.
‫واقعاً متأسفم.
‫مرتبش می‌کنیم، باشه؟ حتی ‫اگه مجبور باشم خودم انجامش بدم.
‫می‌دونی، اون خیلی بیشتر از چیزی ‫که تو میگی سرش تو گوشی بود.
‫حتماً چیزایی توش هست.
‫نه لزوماً.
‫درست و حسابی توش رو گشتین؟
‫آلانا، ما یه عالمه بخش داریم ‫که مخصوص همین کاران.
‫اگه چیزی توش باشه، پیداش می‌کنیم،
‫و تو اولین نفری هستی که می‌فهمی.
‫یه چیزی حدود ۶۰ تا مقاله مختلف هست.
‫ساکت بشین لطفا.
‫الان چی گفتم؟
‫سه چهار تا مقاله مختلف درباره‌ش هست.
‫- من دیدم که انگار... ‫- بوری!
‫آخرین باری که چک ‫کردم، بردن یه مسابقه راگبی
‫بهت این حق رو نمی‌داد که تو کلاس حرف بزنی.
‫یا از گوشیت استفاده کنی.
‫- یا من اشتباه می‌کنم؟ ‫- نه آقا.
‫- دایس؟ ‫- نه آقا.
‫حالا چی این‌قدر جالب بود؟
‫یالا بگو.
‫یکی بهم گفت...
‫سریع.
‫گفتن بابای دیلن دستگیر شده، آقا.
‫دوباره بگو.
‫دستگیر شده.
‫به خاطر قتل.
‫اینم یه تاکتیکتونه، آره؟
‫یه نفرو دستگیر کنین و ۵ ساعت ‫بندازینش تو سلول تا به خودش بپیچه؟
‫که اعصابش خرد بشه؟
‫مصاحبه ساعت ۱۳:۰۱ شروع میشه.
‫استیون، قبل از اینکه بریم ‫سراغ رابطه‌ت با سارا...
‫آره، هیچ رابطه واقعی‌ای در کار نبود.
‫- باشه... ‫- فقط چند تا تماس تلفنی بود.
‫دلم نمی‌خواد هیچ سوتفاهمی ‫درباره این موضوع پیش بیاد.
‫ولی قبل از اینکه به اونجا ‫برسیم، می‌خوام اول بهمون بگی
‫بعدازظهر روز ۲۳ مارس کجا بودی،
‫دقیقا، بین ساعتای...؟
‫۱۲:۱۵ تا ۴:۳۰.
‫خب من...
‫اگه کمک می‌کنه یادت بیاد، استیون،
‫جاییه که خودت انتخاب ‫کردی اونجا باشی
‫به جای اینکه بازی راگبی ‫پسرت رو برای مدرسه‌ش ببینی.
‫ممنون بابت این.
‫همچنین همون زمانیه که سارا پالی گم شد.
‫که بعداً جنازه‌ش پیدا شد.
‫پس اینکه تو اون ساعتا ‫کجا بودی خیلی مهمه.
‫من تو کلبه بودم.
‫کدوم کلبه؟
‫ما یه کلبه تفریحی داریم که اجاره‌ش می‌دیم.
‫رفته بودم اونجا چک کنم که تمیز شده باشه.
‫اواخر بعدازظهر برگشتم بریستول
‫و بقیه شب رو تو خونه گذروندم.
‫با کلیر.
‫و اگه مدرکی برای این می‌خواین،
‫برین از همسایه روبه‌روییمون بپرسین.
‫اون جلوی خونه‌ش پر از دوربینه.
‫میگه چون دزدی تو بریستول داره زیاد میشه.
‫این که یه عوضی فضوله به واقعیت نزدیک‌تره.
‫هر وقت میرم بیرون سیگار بکشم می‌بینمشون.
‫از همه‌چی فیلم می‌گیره.
‫فکر نمی‌کردم هیچ‌وقت بابتش خوشحال بشم.
‫خب، این کلبه. کجاست؟
‫ولز.
‫یه جایی به اسم اوگمور.
‫نزدیک بریج‌اند.
‫سارا تاحالا تو این کلبه بوده؟
‫شاید یه بار.
‫به عنوان یه دوست.
‫انگار همه‌شون می‌دونن.
‫بابای سجویک.
‫فرض می‌کنم اینو از قبل بهت گفتن؟
‫باید راست باشه، نه؟
‫پلیس از رابطه‌شون خبر داره.
‫الکی سجویک رو دستگیر نکردن.
‫الان کجایی؟
‫باید خصوصی حرف بزنیم.
‫تو ازدواج کردی؟
‫- ببخشید؟ ‫- خب حلقه دستت نیست،
‫ولی این روزا معنایی نداره، مگه نه؟
‫پس، یه رابطه طولانی‌مدت داری؟ ازدواج کردی؟
‫ببخشید، این سوالا خط قرمزه؟
‫نه.
‫خب...؟
‫بله.
‫راضی هستی؟
‫در حد کافی.
‫چطور؟
‫خب، چطوری از پسش برمیای؟
‫کار، رابطه‌ها، چطوری ‫همه اینا رو مدیریت می‌کنی؟
‫مطمئن نیستم چقدر به دردت بخوره که
‫رابطه تو و سارا رو با رابطه من و...
‫- و...؟ ‫- داشتی اسمشو می‌گفتی.
‫خب، منظورم اینه که لازم ‫نیست به اینا جواب بدی...
‫- فقط دارم سر صحبت رو باز می‌کنم، پس... ‫- کریگ.
‫نمی‌دونم.
‫«باید بیشتر تلاش کنی؟»
‫«بعد از مدرسه بیا پیشم؟»
‫نمی‌دونم، به شاگردات چی میگی
‫وقتی تکلیفاشونو بهت نشون میدن،
‫می‌دونی، این...
‫نمی‌دونم.
‫هیچ‌کدوممون کامل نیستیم، اینو می‌دونم.
‫تو چطور، مایکل؟
‫فکر خوبیه.
‫برو قدم بزن.
‫می‌تونم برم قدم بزنم؟
‫نه اگه بخوای بری همون ‫جایی که فکر می‌کنم قراره بری،
‫چون من نمی‌تونم ببرمت اونجا.
‫چرا، هنوز پلمپه یا...؟
‫نه.
‫- پس چی؟ ‫- چون خودتو تو دردسر میندازی، برای همین.
‫اگه رسانه‌ها ببیننت، اگه ردی به جا بذاری،
‫از نظر پزشکی قانونی، خودت ‫رو در صحنه جرم قرار میدی.
‫- فکر می‌کردم کارشون با این چیزا تموم شده. ‫- آره، تموم شده.
‫ولی ممکنه یه نفر تو آینده این ‫پرونده رو دوباره بررسی کنه
‫و مدرکی پیدا کنه که تو اونجا بودی.
‫چرا برای خودت دردسر درست می‌کنی؟
‫دردسر؟
‫اونجا جاییه که جنازه زنم پیدا شده.
‫این یه دوستی غیر معمول بوده.
‫و استیون سجویک داره سعی می‌کنه پنهانش کنه.
‫پس ما الان دنبال مدرک نمی‌گردیم.
‫ما دنبال نبودن مدرکیم.
‫چی پاک شده؟
‫پیام‌هایی که پاک شدن، ریز مکالمات،
‫فاصله‌های عجیب تو دفترچه خاطرات، خب؟
‫- دوربین مداربسته خونه همسایه روبه‌رویی رو می‌خوام. ‫- چشم رئیس.
‫و می‌خوام یه تیم کامل بره اون کلبه تو ولز.
‫ببینیم می‌تونیم ثابت کنیم سارا ‫روزی که گم شده اونجا بوده یا نه.
‫حتی با اینکه شنیدنش براش سخته،
‫بهتره بدونه، مگه نه؟
‫به‌هرحال می‌فهمه. بهتره از زبون تو بشنوه.
‫تو می‌خوای که بفهمه.
‫- نه... ‫- چرا می‌خوای.
‫- تو ازش خوشت نمیاد. ‫- نه، اون از من خوشش نمیاد.
‫و مهم نیست من درباره‌ش چی فکر می‌کنم،
‫چون اون باباته.
‫تو می‌خوای مراقبش باشی، و این منطقیه.
‫ولی من می‌خوام مراقب تو باشم.
‫خدای من، چی شده؟
‫چیه؟
‫یه کار احمقانه کردم.
‫وقتی داشتن می‌اومدن سمت ‫خونه، من یه چیزی برداشتم.
‫می‌تونستم ببینم...
‫می‌تونستم ببینم چه شکلی به نظر ‫میاد، اوضاع قراره چطور پیش بره.
‫- داری از چی حرف می‌زنی؟ ‫- باید یه لطفی بهم بکنی.
‫از می‌خوام بری اتاق استراحت معلما...
‫برو بیرون!
‫نمی‌تونم برم اونجا.
‫می‌خوام بری اتاق معلما.
‫اونجا قایمش کردم.
‫- باید از شرش خلاص شم. ‫- مطمئن نیستم این کار درستی باشه.
‫اگه بابا بفهمه، نابودش می‌کنه.
‫نمی‌تونم جفتشونو از دست بدم.
مووی شو W W W . M O V I E S H O . C O M
‫- همه‌چی روبه‌راهه؟ ‫- همه‌چی خوبه.
‫- اشکالی نداره من...؟ ‫- البته. ببخشید.
‫سارا اون پایین بود.
‫ملودی، سگ‌گردونه، از اون‌ور اومد.
‫من ازدواج کردم...
‫اما خوشبخت نیستم.
‫منو به خاطر یه زن دیگه ‫ول کرد، یه زن جوون‌تر.
‫سخته، نه؟
‫وقتی اوضاع سخت میشه، حرف زدن درباره‌ش سخته.
‫خجالت‌آوره.
‫اونو می‌شنوی؟
‫صدای زنگ کلیسای مدرسه‌ست. ‫این‌قدر نزدیکیم.
‫برای همین می‌خواستم بیام اینجا...
‫...تا ازت بپرسم، هر کی که این کارو ‫کرده، هر کی که سارا رو اینجا ول کرده...
‫می‌خواسته مردم فکر کنن کار من بوده؟
‫- خوندی توش چیه؟ ‫- معلومه که نه.
‫حالا مگه چیه؟ مال کیه؟
‫کتابه نیست. فقط ازش استفاده ‫کردم تا اونا رو توش قایم کنم.
‫این...
‫دفترچه خاطرات مامانه...
‫از تو کلاسورشه.
‫می‌دونستم همون جاست که در ‫مورد همه‌چی می‌نوشت، در مورد...
‫اون.
‫سجویک یا بابات؟
‫جفتشون.
‫منم صفحه‌ها رو درآوردم، قسمت خاطراتشو،
‫همون صبحی که تازه گم شده بود
‫تا نذارم بابا بخوندشون.
‫ام...
‫و بعدشم پلیس گفت که ‫قراره بیان و خونه رو بگردن.
‫من...
‫می‌دونستم اگه پیداش کنن، ‫برای بابا خیلی بد میشه.
‫بهش انگیزه قتل میده.
‫اینطوری...
‫...همه‌چی رو به هم می‌بافتن.
‫پس قایمشون کردی؟
‫خوندی‌شون؟
‫- همه‌شو؟ ‫- به اندازه کافی خوندم.
‫نتونستم تا آخرش برم.
‫خب، حالا چی؟
‫می‌خوام ببرمشون خونه ‫و آتیششون بزنم.
‫- نمی‌تونی. ‫- چرا؟
‫اگه اتاق پرسنل رو بگردن چی؟ ‫این مسئله کاملاً شخصی خودشه.
‫این مدرکه. باید بدیش به پلیس.
‫نه، نه، اشتباه برداشت می‌کنن.
‫نوشته چقدر سجویک رو دوست داشته.
‫این‌که ماه‌ها بوده قصد داشته بذاره بره.
‫- بارها و بارها اینو نوشته... ‫- مهم نیست چی نوشته.
‫و این‌جوری بابا گناهکار به نظر می‌رسه.
‫نباید خودتو درگیر این ماجرا کنی.
‫خب که چی اگه نوشته باشه قصد داشته ‫از بابات جدا بشه؟
‫خب، اون دلش نمی‌خواسته این اتفاق بیفته.
‫هوم؟ ولی شاید، سجویک هم ‫دلش همچین چیزی نمی‌خواسته.
‫وگرنه، اگه ماه‌ها و ماه‌ها ‫گذشته بوده...
‫چرا تا الان انجامش نداده بودن؟
‫این مدرکیه علیه ‫جفتشون.
‫رئیس!
‫این پیام‌ها از گوشی سجویک ‫پاک شده بودن.
‫سارا هم دقیقاً همین پیام‌ها رو ‫از گوشی خودش پاک کرده،
‫ولی از روی فضای ابری ‫پاکشون نکرده.
‫می‌تونی اینا رو پرینت بگیری؟
‫حدس می‌زدم همینو بگی.
‫اگه پیامکی هم بوده، ‫خیلی زیاد نبوده.
‫۷۰۰ تا پیام توی گوشیتونه.
‫این کاملاً مزخرفه.
‫ببخشید، حق با شماست.
‫۷۰۰ تا پیام توی گوشیتون «بود»،
‫و بعد، درست یک روز ‫قبل از ناپدید شدن سارا،
‫پاکشون کردید.
‫همه‌شونو. یک‌جا.
‫آخرین پیامش... ‫بد نیست از همین آخرش شروع کنیم.
‫...خیلی کوتاه ‫و رک و راست بود، نه؟
‫یادم نمیاد.
‫- یادتون نمیاد چی نوشته بود؟ ‫- نه، چطوره شما یادآوری کنید؟
‫چرا که نه؟
‫آخرین پیامش خیلی ساده میگه: ‫«همه چی تمومه.»
‫این عجیبه، چون اگه ‫هیچ علاقه‌ای در کار نبوده،
‫پس دقیقاً چی تموم شده بوده؟
‫- دوستی‌مون. ‫- یه ذره بلندتر.
‫- دوستی‌مون. ‫- و شما در جوابش چی گفتید؟
‫یا اونم از ذهنتون پریده؟
‫بگم...؟ چرا که نه؟
‫«تو اصلاً پیش خودت چی فکر کردی؟
‫این‌همه قول دادی، ‫سعی کردی کاری کنی سی رو ول کنم،
‫بعد حالا جا زدی؟
‫تاوانشو پس می‌دی.
‫اصلاً روحت هم خبر نداره. ‫تاوان لعنتیشو پس می‌دی.»
‫عجب دوستی پرشوری!
‫اون ویلایی که اجاره می‌دید ‫توی آگموره، درسته؟
‫پس اگه سارا رفته اونجا، ‫برای موندن نبوده؟
‫فکر نکنم.
‫پس وقتی تیم تشخیص هویت ما ‫بعداً برسه اونجا،
‫توی هیچ‌کدوم از اتاق‌خواب‌ها ‫ردپایی ازش پیدا نمی‌کنن؟
‫استیون؟
‫متأسفم. هضمش خیلی سخته.
‫همون بعدازظهری که ناپدید شد،
‫سارا پالی از کارت بانکیش ‫توی کافه رد هیر استفاده کرده.
‫۵ دقیقه با ماشین تا کلبه شما راهه.
‫سیگار خریده.
‫- اون سیگار نمی‌کشه. ‫- نه، ولی تو می‌کشی.
‫خودتون به ما گفتید ‫همسایه‌تون الک هر بار میرید بیرون
‫سیگار بکشید ‫ازتون فیلم می‌گیره.
‫این چیزی بود که گفتید، درست می‌گم؟
‫اون من بودم.
‫کارت اون دست من بود.
‫ما با هم صمیمی بودیم، من...
‫اعتراف می‌کنم. الان ‫بهش اعتراف می‌کنم. من...
‫با هم وقت می‌گذروندیم...
‫...هر وقت که می‌شد.
‫و...
‫بخاطر همین، اون کارتشم ‫توی ماشین من جا گذاشت.
‫کیف پولمو خونه جا گذاشته بودم، ‫برای همین به جاش از اون استفاده کردم.
‫- چرا داری اینا رو پنهان می‌کنی؟ ‫- من چیزی رو پنهان نمی‌کنم.
‫- دارم کمک می‌کنم. ‫- الان اون کارت کجاست؟
‫اگه قضیه اینه و دوشنبه همراهت بوده،
‫پس الان کجاست؟
‫تو کیف پولمه.
‫که وقتی اومدم اینجا ازم گرفتنش.
‫مرخصی اضطراری رو گرفتم. ‫تأییدش کردم.
‫سلام، بکی.
‫در مورد سجویک درست می‌گفتی. ‫کارت بانکی سارا دست اونه.
‫باشه، ممنون. خداحافظ.
‫بکی بود، گفت داره میاد ‫کار رو تحویل بگیره،
‫چیز خاصی هست که بخوای ‫برات بیاره؟
‫نه، فکر نکنم.
‫تنهاتون می‌ذارم.
‫- ممنون. ‫- فعلاً.
‫- کجا رفته بودی؟ ‫- بهت که گفتم.
‫رفته بودم اون مرخصی اضطراری رو هماهنگ کنم.
‫- خب، خیلی طول کشید. ‫- خب، زیاد طول کشید دیگه.
‫توی جیبت چیه؟
‫چی؟
‫توی جیبت چی داری؟
‫- چرا این‌طوری می‌کنی؟ ‫- فقط دارم ازت یه سؤال می‌پرسم.
‫نه. داری جوری ازم بازجویی می‌کنی ‫انگار یه بچه‌دبیرستانیم.
‫نشونم بده.
‫برگه‌ست... از کلاسور مامان.
‫برگه‌های دفترچه خاطراتش.
‫نگران بودم... من...
‫دلم نمی‌خواست افکار خصوصیش ‫بین پلیسا دست به دست بشه.
‫خودت خوندیشون؟
‫همه‌شو نه. تا تهش نخوندم.
‫خب، می‌تونی برام بخونیشون؟
‫یعنی اگه فکر می‌کنی ارزششو داشته ‫که از پلیس مخفیشون کنی،
‫دلم می‌خواد بشنوم ‫توشون چی نوشته.
‫نمی‌خوای بشنوی.
‫واقعاً نمی‌خوام؟
‫خب، چطوره از هفته‌ای شروع کنی ‫که ناپدید شد؟
‫- بابا، خواهش می‌کنم. ‫- روزهای قبل از مرگش.
‫از همون‌جا شروع کن.
‫بخون.
‫«اون غیرقابل تحمله.
‫طرز حرف زدنش با من، ‫جوری که انگار اصلاً منو نمی‌بینه.
‫این روزا هر بار ‫توی خونه می‌بینمش،
‫از خودم می‌پرسم...»
‫ادامه بده.
‫«از خودم می‌پرسم، ‫اصلاً چی شد جذبش شدم؟
‫پیش خودم چی فکر می‌کردم؟ ‫اون...»
‫بخون ادامه شو.
‫«اون کفشا، لباسا، موهاش، ‫اون طرز راه رفتن مغرورانه‌ش.»
‫بابا، بابا، آدما...
‫آدما چیزایی می‌نویسن ‫که منظوری ازش ندارن.
‫این اصلاً... ‫این هیچ معنی خاصی نداره.
‫فقط بخون.
‫«ولی با...»
‫نه، نه. سانسورش نکن ‫هیچی رو از قلم ننداز. فقط بخون.
‫«ولی با استیون فرق می‌کنه.
‫استیون منو می‌خواد.
‫استیون بلده چطوری منو دوست داشته باشه
‫- ما با هم بودیم...» ‫- ادامه بده.
‫«ما توی ماشین و خونه‌ش با هم بودیم.
‫اون می‌دونه چطور دل آدمو به‌دست بیاره.
‫وقت می‌ذاره، تا این‌که...»
‫- به خوندن ادامه بده. ‫- بابا، تو رو خدا...
‫به... خوندن... ادامه بده.
‫«تا هر وقت بخوام برام وقت میذاره.
‫اون می‌خواد کلیر رو ول کنه.
‫از منم می‌خواد مایکل رو ول کنم.
‫مایکل خسته‌کننده...
‫...کسی که همه بهش می‌خندن.
‫و منم دلم می‌خواد.
‫اصلاً باید این کارو بکنم.
‫آدم فقط یک بار زندگی می‌کنه.»
‫هیچ‌وقت نمی‌خواستم بفهمی.
‫و، ام...
‫...حالا می‌خوای باهاشون چیکار کنی؟
‫آتیششون بزنم.
‫این حریم شخصی... خودشه. ‫من...
‫تو چی فکر می‌کنی؟
‫پال معتقده باید ببرمشون پیش پلیس.
‫خب، توصیه من اینه که، ام...
‫...کاری رو بکنی که فکر می‌کنی درسته...
‫...حالا که مامان دیگه اینجا نیست.
‫سجویک یه کلبه تو ولز داره.
‫گفت وقتی اونجا بوده از ‫کارت اون استفاده کرده.
‫- با هم اونجا بودن؟ ‫- نه.
‫ادعا می‌کنه تنها بوده. می‌گه ‫سارا کارت رو توی ماشینش جا گذاشته.
‫خب، می‌دونی این حرف یعنی چی، نه؟
‫این حرفای یه آدمه که داره ‫توی دروغای خودش غرق میشه،
‫- چون اگه من کارتمو جا بذارم، می‌خوام پسش بگیرم. ‫- دقیقا.
‫همسایه‌ش توی بریستول آمار تمام ‫رفت‌وآمدهاشو با دوربین مداربسته داره.
‫اونم خونه‌شه.
‫- خوش به حال بعضیا! ‫- اینم سجویک که داره می‌ره.
‫دوربین‌های پلاک‌خوان روی پل سورن ‫ردشو می‌زنن...
‫...بعد چند ساعت بعد،
‫دوباره از رو همون پل برمی‌گرده.
‫درست موقع عصرونه برمی‌گرده بریستول.
‫توی هر دو تا مسیر، تنها توی ماشینه.
‫حداقل جلوی ماشین که تنهاست.
‫زنگ می‌زنم دادستانی. ‫ببینم برای تفهیم اتهام چی لازم داریم.
‫- تا کی می‌تونیم نگهش داریم؟ ‫- تا ۶:۳۰.
‫- ساعت چنده الان؟ ‫- شش.
‫باشه، نیم ساعت وقت داریم.
‫- همه‌چی رو به راهه؟ ‫- سلام. یه چیزی رو یادم رفت.
‫- احتمالاً حتی کمکی هم نکنه. ‫- همه چی کمکمون می‌کنه.
‫خب، همه دارن می‌گن ‫اون بعدازظهر کشته شده،
‫موقع مسابقه راگبی. درسته؟
‫- همه؟ ‫- خب، تو اینترنت و این‌ور اون‌ور.
‫یعنی اونجا هست دیگه. ‫نمی‌شه ندیدش.
‫ولی این درست نیست. ‫حتماً دیرتر کشته شده.
‫چرا فکر می‌کنی این‌طوریه؟
‫خب، چون من هر روز همون مسیر رو پیاده می‌رم، ‫همیشه ساعت ۴:۳۰.
‫و همون بعدازظهر اول از جلو خونه رد شدم، ‫مگه نه؟
‫همون بعدازظهری که ‫سارا ناپدید شد.
‫و به مایکل پالی سلام هم کردم،
‫و بعد به راهم ادامه دادم، ‫همون مسیری که همیشه می‌رم.
‫ولی کاسپار پیداش نکرد.
‫پس، همون‌طور که فکر می‌کردیم... ‫حتماً ناپدید شده،
‫رفته یه جایی و بعد برگشته.
‫آره، یا بعداً جسدشو ‫انداختن اونجا.
‫همون روزی که سگ پیداش کرد.
‫باشه. بذار دوباره چک کنم.
‫خیلی خب، دانکن.
‫ما به ویدئوی خروج دوباره سجویک ‫از خونه نیاز داریم،
‫پس به جلو زدن فیلم ادامه بده.
‫مدرکی می‌خوام که نشون بده ‫جسد رو جابه‌جا کرده.
‫۶:۲۰. باشه.
‫این مال دوشنبه‌شبه، ‫یعنی همون روزی که ناپدید شد.
‫سجویک از ولز برمی‌گرده، ‫پارک می‌کنه و دیگه اصلاً بیرون نمی‌ره.
‫خانواده‌ش گرفتن خوابیدن. ‫هیچ‌کس تکون نمی‌خوره.
‫فقط بزن جلو.
‫برو جلوتر.
‫مطمئنیم اون شب ‫دیگه بیرون نرفت؟
‫نه، نرفت. نگاه کن.
‫هیچی نیست.
‫وقتی شروع به جلو زدن فیلم کردیم ‫اون ماشین اونجا بود؟
‫خب نه، همین الان رسید.
‫- ساعت چنده؟ ‫- ام، ۱۱:۱۵.
‫خب، یه ماشین ساعت ۱۱:۱۵ می‌رسه...
‫- کسی پیاده نمیشه؟ ‫- فعلاً که نه.
‫ایناهاشن. زوم کن.
‫این مایکل پالیه.
‫حداقل هنوز همدیگه ‌رو داریم.
‫«ترجمه از میثم موسویان»
‫[داستان، اسامی، شخصیت‌ها، مکان‌ها و رویدادهای ‫نشان داده شده در این سریال کاملا خیالی هستند.]
‫[هر شباهتی بین شخصیت‌ها و مکان‌های این سریال و اشخاص و ‫مکان‌های واقعی تصادفیست و نباید از آن نتیجه‌گیری شود.]