‫[تمام افراد، حوادث و پیش‌زمینه‌های این ‫سریال خیالی بوده و ارتباطی با واقعیت ندارند.]
‫[همچنین از کودکان و حیوانات تحت ‫دستورالعمل‌های تولید فیلم‌برداری شده است.]
‫داری سر عقل میای؟
‫اینجا رو یادت میاد، مگه نه؟
‫اینجا قبلاً جای موردعلاقه‌ت بود.
‫چون حتی اگه کسی رو هم می‌زدی، هیچ‌کس نمیومد.
‫مین‌سو، چت شده؟
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫خودت نمی‌دونی؟
‫و امروز هم هیچ‌کس نمیاد.
‫مین‌سو.
‫خواهش می‌کنم.
‫تو چنین آدمی نیستی. تو بچه خوبی هستی، مگه نه؟
‫چطور تونستی با مادر خودت این کار رو بکنی؟
‫مین‌سو، خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم.
‫خواهش می‌کنم، مین‌سو.
‫خوابای خوب ببینی،
‫مامان.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫[قسمت هفتم]
‫مین‌سو، من اومدم.
‫- مین‌سو؟ ‫- بله، وکیل.
‫می‌تونی یه لحظه بیای بیرون؟
‫چند تا سؤال ازت دارم.
‫- مین‌سو. ‫- الان میام بیرون.
‫چی؟ لی سون‌هوا گم شده؟
‫توی محل قرارمون خیلی منتظرش موندم،
‫- اما الان نمی‌تونم باهاش تماس بگیرم. ‫- به هر قیمتی که شده پیداش کن.
‫همین الان!
‫می‌دونم بیداری.
‫مشترک موردنظر در دسترس نمی‌باشد. ‫بعد از شنیدن صدای بوق...
‫جواب تماس‌های منم نمیده.
‫کس دیگه‌ای هست که بتونیم بهش زنگ بزنیم؟
‫خانواده یا دوست و رفیق؟
‫در مورد جایی که ممکنه رفته باشه،
‫یه جا به ذهنم می‌رسه.
‫پس منظورت اینجا بود، مین‌سو؟
‫- بچگی‌هامون زیاد میومدیم اینجا. ‫- که اینطور، اما...
‫شک دارم الان بیاد اینجا.
‫هیچ پولی نداره،
‫و باید مخفی بمونه.
‫اینجا امن‌ترین جاییه که لی سون‌هوا می‌شناسه.
‫نمیای داخل؟
‫انگار بچه‌ها هنوز میان اینجا.
‫واقعاً فکر نمی‌کنم اینجا باشه.
‫جلوی پاتو بپا.
‫ممنون.
‫بریم؟
‫بذار محض احتیاط یه بار دیگه زنگ بزنم.
‫[لی سون‌هوا]
‫مین‌سو، حالت خوبه؟
‫یه لحظه صبر کن. اول به پلیس خبر میدم.
‫[تحقیقات در حال انجام است]
‫از کجا می‌شناختیش؟
‫یکی از شاهدهای پرونده‌مون بود.
‫از دیروز پیداش نمی‌کردیم.
‫علت مرگ چیه؟ فکر می‌کنی اوردوز بوده؟
‫در نگاه اول که این‌طور به نظر می‌رسه.
‫- اینو می‌بینی؟ ‫- رد طنابن؟
‫مین‌سو.
‫باید بررسی کنیم ببینیم حادثه بوده یا قتل.
‫یه لپ‌تاپ گم شده.
‫- یه لپ‌تاپ؟ ‫- اطلاعات مهمی توش بود،
‫اما دیروز از دفترمون گم شد.
‫دقیقاً بعد از اینکه لی سون‌هوا اومد اونجا. اما...
‫این دور و بر نمی‌بینمش.
‫چجور اطلاعاتی توش بود؟
‫پیچیده‌ست.
‫از کجا می‌دونستید میاد اینجا؟
‫اون و مین‌سو همدیگه رو می‌شناختن.
‫پس...
‫تو بودی که در مورد اینجا بهش گفتی؟
‫- عذر می‌خوام، کارآگاه کیم. ‫- سونگ‌جین.
‫اینجا که فضای بسته نیست.
‫کارآگاه گو!
‫این اطراف دوربین مداربسته نیست. خیلی پرته.
‫اما یه ماشین جلوتر توی جاده پارک شده،
‫و من فیلم دوربین داشبوردش رو گرفتم.
‫- بده ببینم. ‫- بله، قربان.
‫اشکالی نداره منم یه نگاه بندازم؟
‫عذر می‌خوام.
‫می‌تونم یه سیگار ازتون بگیرم؟
‫دیوونه شدی؟
‫چیه؟ غریبه که نیستیم.
‫- چیه؟ ‫- چی؟ هیچی.
‫خودشه، آره؟
‫همون مجرم پرونده هیون‌جین.
‫کارآگاه گو این عکس رو آورده. بفهم ببین کیه.
‫- اول محله رو بگردین. ‫- بله، قربان.
‫را‌یونگ. یه لحظه صبر کن.
‫عقلتو از دست دادی؟
‫از جونت سیر شدی یا چی؟
‫همین‌طوری هم به خاطر خراب شدن ‫اوضاع اعصابم داغونه.
‫سیگار رو بده به من.
‫انداختمش.
‫چی؟
‫کار کی بوده؟ دادستان پارک جه‌یول؟
‫چرا باید تا این حد پیش بره؟ ‫و چی توی اون لپ‌تاپ بود؟
‫اگه واسه سوال و جواب بیشتر بهم نیاز داشتید، ‫می‌تونید باهام تماس بگیرید.
‫چرا این‌قدر تلاش می‌کنی اینو پنهان کنی؟
‫اگه این کار دوباره هیون‌جین رو به خطر بندازه چی؟
‫یه نفوذی توی نیروی پلیس دارن.
‫چی گفتی؟
‫متأسفم. فقط یکم عصبی‌ام.
‫می‌فهمم. بعداً حرف می‌زنیم.
‫حیف شد این‌طوری همدیگه رو دیدیم.
‫حتی نتونستم بچه‌دار شدنت رو تبریک بگم.
‫گمونم هنوز نشنیدی.
‫چی؟
‫پس بهتره بری داخل.
‫بچه پررو...
‫با همین دو تا دستای خودم می‌کشمش.
‫سونگ‌جین!
‫خدای من، کجا در رفت؟
‫سونگ‌جین! داری چیکار می‌کنی؟
‫هی.
‫ته‌سیگار.
‫خودت گفتی حواسم بهش باشه، نه؟
‫خانم وکیل رفت؟
‫بسیار خب.
‫بریم.
‫حالت زیاد خوب نیست؟
‫اگه هنوز نمی‌تونم خودمو راضی کنم که ببخشمشون،
‫معنیش اینه که مشکل از منه؟
‫گاهی وقتا بخشش جواب درستی نیست.
‫پس...
‫توی همچین موقعیتی باید چیکار کنم؟
‫فقط باید...
‫غصه‌ی فردا رو نخوری.
‫بعضی روزا ازشون متنفر میشی،
‫و روزای دیگه، عذاب می‌کشی.
‫بعدش یه روز یهویی به عقب نگاه می‌کنی،
‫و می‌بینی با به دوش کشیدن اون خاطره
‫چه راه درازی رو اومدی.
‫و وقتی این کار رو بکنی،
‫یکم احساس بهتری بهت دست میده.
‫حتی اگه اون زخم هرگز کاملاً التیام پیدا نکنه،
‫متوجه میشی که حتی با وجود جای زخم‌هات،
‫هنوزم می‌تونی رو به جلو حرکت کنی.
‫اشکال نداره اگه نمی‌تونی ببخشی. ‫و اشکال نداره اگه نمی‌تونی فراموش کنی.
‫فقط سعی کن هر روز رو بگذرونی.
‫درست مثل کاری که من کردم.
‫من پست و خودخواهم.
‫اخیراً حسابی داغون بودم.
‫اما بازم حقش این نبود.
‫اونا تاوانش رو پس میدن.
‫تک‌تک افرادی که با کانکت درگیرن.
‫فرض رو بر این بگیرم که اونا
‫لپ‌تاپ رو برداشتن؟
‫اشکال نداره بهش بگی.
‫- چی رو؟ ‫- اتفاقی که با پارک جه‌یول افتاد.
‫اگه به خاطر من حاضر نمی‌شدی به سون‌کیو بگی،
‫الان اشکال نداره بهش بگی.
‫من مخالفم.
‫حداقل تا زمانی که این پرونده کاملاً تموم بشه نگو.
‫این تصمیمش الان با هیون‌جینـه.
‫اگه کانکت توی پلیس نفوذ کرده باشه،
‫ممکنه به کمک سون‌کیو نیاز داشته باشیم.
‫ممکنه...
‫در نهایت ازش طلاق بگیرم.
‫چی؟
‫با اومدن بچه نمی‌تونم بهش دروغ بگم.
‫داری راجع به چی حرف می‌زنی؟ یعنی چی...
‫نگو که...
‫در مورد خبرنگار لی؟
‫- مرگ یه بار شیون هم یه بار. ‫- هوانگ هیون‌جین!
‫اون‌قدر پشیمونم که دارم دیوونه می‌شم.
‫اون‌قدر دلم واسه سون‌کیو می‌سوزه که می‌تونم بمیرم.
‫اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم، ‫این کار رو می‌کردم!
‫اما باید چیکار کنم؟ این اتفاق دیگه افتاده،
‫و این من بودم که انجامش دادم.
‫پاشو. بیا بریم یه چیزی بخوریم.
‫از این استفاده کنین. یه چیز خوب و گرون بگیرین.
‫با ما نمیای؟
‫برنامه دارم.
‫اشتباه کردن، صدمه زدن به مردم،
‫و کار اشتباه انجام دادن یه چیزه،
‫اما خودت باید گندی که زدی رو جمع کنی.
‫اگه توی سن ما مثل یه ترسو رفتار کنی،
‫دیگه راه برگشتی نداری.
‫کجا داری میری؟ چه برنامه‌ای؟
‫قراره با مدیرعامل بک ازدواج کنم.
‫جدی میگی؟
‫چرا همیشه ازدواجت رو این‌طوری اعلام می‌کنی؟
‫انگار داری غذا سفارش میدی.
‫دیرم میشه.
‫هه‌ایل دیگه بهمون زور نمیگه.
‫فقط یکم دیگه تحمل کنین.
‫اون همه حرف از عدالت زدی،
‫و تهش این کار رو می‌کنی.
‫- مدیرعامل بک کجاست؟ ‫- داخل منتظره.
‫چرا این بار ازم نمی‌پرسی
‫که چرا مدیرعامل بک رو انتخاب کردم؟
‫واسه ازدواج اولت، و ازدواج دومت،
‫سر هر چیز کوچیکی باهام جنگیدی.
‫حتماً فکر کردی کنترل کردنش آسونه.
‫خانواده قدرتمندی نداره که ازش حمایت کنن.
‫مردایی مثل اون زیادن.
‫پس چرا اون؟
‫شما دو تا از یه قماشین.
‫ممکنه عشقی در کار نباشه، اما می‌تونه درکت کنه.
‫این برداشتیه که من کردم.
‫در مورد جونگ‌هیون...
‫اگه واقعاً از دیدنش این‌قدر ناراحتی،
‫جابجاش می‌کنم.
‫بعد از عروسی.
‫نیازی نیست.
‫دیگه نیازی به این کار نیست.
‫بیانیه مطبوعاتی قبلاً منتشر شده،
‫بنابراین داریم فکر می‌کنیم که ‫مراسم نامزدی رو بی‌خیال بشیم.
‫حتماً ایده‌ی اون بوده.
‫همیشه با این چیزا مشکل داره.
‫خب، جلو انداختن عروسی هم ایده بدی نیست.
‫شما دو تا می‌تونید در مورد تاریخ تصمیم بگیرید.
‫انتخاب یه تاریخ خوش‌یمن، ‫پیروی از تمام سنت‌ها...
‫منم نمی‌تونم این مزخرفات رو تحمل کنم.
‫با شین‌جه در موردش صحبت می‌کنم.
‫فکر نمی‌کردم از این آدما باشی، ‫اما همیشه میگی «شین‌جه، شین‌جه».
‫پس از اون شوهرای زن‌ذلیلی، مدیرعامل بک؟ آره؟
‫هر کاری از دستم بربیاد واسش انجام میدم،
‫اگه این چیزیه که شین‌جه می‌خواد.
‫دختر من خیلی خوش‌شانسه.
‫ال‌اند‌جی داره هه‌ایل رو ترک می‌کنه.
‫همراه با ازدواج من، داره مستقل میشه.
‫قراره کادوی عروسیم باشه.
‫یه بنیاد غیرانتفاعی.
‫این چیزیه که شین‌جه می‌خواد.
‫مطمئنم می‌دونی راه‌اندازی یکی از اونا ‫واقعاً چه معنایی داره.
‫معنیش اینه که شین‌جه هیچ قصدی ‫واسه به ارث بردن هه‌ایل نداره، درسته؟
‫- و تو با این قضیه مشکلی نداری؟ ‫- اگه شین‌جه باهاش مشکلی نداره،
‫پس منم مشکلی ندارم.
‫من...
‫دخترم رو بزرگ نکردم ‫که فقط عروس یه خانواده اشرافی بشه.
‫این دلیل بزرگیه که چرا دو بار طلاق گرفته.
‫برام مهم نیست شین‌جه چی میشه یا نمیشه.
‫خودش باید تصمیم بگیره چی می‌خواد ‫و بره انجامش بده.
‫هر تصمیمی که بگیره،
‫من در کنارش ازش حمایت می‌کنم.
‫پس تبری که بهت دادم رو می‌گیری...
‫و باهاش به خودم ضربه می‌زنی؟
‫زندگی خودمه، مگه نه؟
‫الان فرمونش دست منه، مامان.
‫تو واقعاً هیچ درکی از پول نداری.
‫اون همه غذای گرون رو پس فرستادی بالا.
‫عزیزم؟
‫دیر اومدی.
‫باید بهم می‌گفتی داری میای.
‫نه، فقط... ‫با شکم خالی حالت تهوع می‌گیرم،
‫اما وقتی یه چیزی می‌خورم حالم بد میشه.
‫بعداً می‌تونی اون کار رو بکنی. بیا بشین.
‫چیکار می‌کنی؟
‫بشین.
‫هنوز یکم خجالت می‌کشم.
‫اون‌قدر بی‌شرم نیستم که بتونم غذایی رو که
‫الان واسم درست کردی بخورم.
‫و تو هم لازمه اینقدر خنگول باشی؟
‫بخور.
‫تقصیر بچه نیست.
‫اون هودی سبزی که بهت حمله کرد، ‫لی سون‌هوا رو کشت.
‫ولی خودت خبر داری، نه؟
‫مطمئنم را‌یونگ قبلاً بهت گفته.
‫آره.
‫می‌خوام بشنوم.
‫هر اتفاقی که برات افتاده.
‫اگه به خاطر اینه که هنوز بهم اعتماد نداری...
‫این‌طور نیست.
‫به خاطر این نبود که بهت اعتماد نداشتم.
‫به خاطر اینه که تنهایی تجربه‌اش نکردم.
‫با اینکه ما زن و شوهریم،
‫فکر نمی‌کردم در جایگاهی باشم که ‫با بی‌پروایی دردی رو درمیون بذارم
‫نه مال من بود و نه اجازه بیانش را داشتم.
‫و...
‫نمی‌خواستم سربارت بشم.
‫می‌دونستم که دو دل می‌شدی.
‫بین کارآگاه بودن و شوهر من بودن.
‫این داستان طولانی و مفصلی میشه.
‫و بخش‌هایی هست که شنیدنش
‫واست دردناکه.
‫آماده‌ی شنیدنش هستم.
‫خب، اعلام استقلال چه حسی داره؟
‫حس رهایی‌بخش؟
‫شک دارم این پایان کار باشه.
‫مادرم حتی یک بار هم
‫توی زندگیش کوتاه نیومده.
‫می‌دونی چیش خیلی ترسناکه؟
‫اینکه نمی‌دونه چطوری تسلیم بشه.
‫من به نظرم نسبتاً خوب پیش رفت.
‫آرامش قبل از طوفان؟
‫یا ما توی کانون طوفانیم؟
‫این تو رو می‌ترسونه؟
‫- نظرت در مورد یه نوشیدنی دیگه چیه؟ ‫- خوشحال میشم.
‫توی خونه من.
‫می‌دونی تفاوت بین من و مادرم چیه؟
‫من تعداد دفعاتی که زمین خوردم از دستم در رفته.
‫و هر بار برگشتم و جنگیدم.
‫تا آخرش می‌رم.
‫هر طوفانی که بیاد،
‫راهم رو از وسطش باز می‌کنم.
‫جسد یک زن ۲۰ و چند ساله ‫توی یه ساختمون متروکه توی سئول پیدا شد.
‫آزمایش خون، دوز کشنده‌ای از ‫یک ماده مخدر رو نشون داد،
‫و پلیس پس از یافتن شواهدی از قتل، ‫درخواست کالبدشکافی کرده.
‫سانگ‌آ.
‫بابا، دیرم شده. عجله کن.
‫- سانگ‌آ چش شده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫شاید باید اینو از خودت بپرسی.
‫چی شده عزیزم؟ اتفاقی افتاده؟
‫مامان...
‫فکر می‌کردم درمانش تموم شده.
‫مامانت دوباره ناامیدت کرد، نه؟
‫من و تو همیشه خیلی تلاش می‌کنیم،
‫پس چرا مامانت همیشه باید ‫ما رو این‌قدر ناراحت کنه؟
‫[سازمان ملی پزشکی قانونی موجین]
‫خانم هونگ یون‌هی.
‫باید باهاتون صحبت کنم.
‫- دیرم شده. ‫- فقط یه دقیقه طول می‌کشه.
‫چرا زنگ نزدید؟
‫می‌فهمم که عصبی هستید، ‫و می‌دونم چرا مردد هستید.
‫- اما... ‫- بذارید یه چیزی رو روشن کنم.
‫من نمی‌خوام هیچ ربطی به این قضایا داشته باشم.
‫- خانم هونگ... ‫- امیدوارم دیگه همدیگه رو نبینیم.
‫دیروز یه جسد آوردن، درسته؟
‫علت مرگ، اوردوز. یه زن ۲۰ و چند ساله.
‫پارک جه‌یول اونو کشت.
‫- راجع به چی حرف می‌زنی؟ ‫- دلیلی که ازتون خواستم
‫گوشیش رو کپی کنید،
‫به خاطر یه برنامه بود.
‫یه برنامه فساد و قاچاق.
‫[دفتر دادستانی]
‫حیف که درست و حسابی سر قول و توافقمون نموندیم.
‫جای نگرانی نیست.
‫وقتی اون خبرنگار مُرد هم همینو گفتی.
‫با این حال، الان لپ‌تاپ اون خبرنگار کجاست؟
‫هنوز نفهمیدید کی لپ‌تاپ رو برداشته.
‫هنوز داریم دنبالش می‌گردیم.
‫شما به ما قول بالاترین سطح ‫امنیت و ایمنی رو داده بودین.
‫بهتره یادتون باشه که چطوری کسی مثل تو
‫به جایی که امروز هستی رسید.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫[لی دایون]
‫در موردش تحقیق کردم.
‫پارک جه‌یول چند وقت پیش ‫تعلیق کیفرخواست بهش داده.
‫تعلیق واسه حمله خشونت‌آمیز.
‫مشکوک به نظر می‌رسه، نه؟
‫تنها خانوادش یه خواهر برادر کوچیکتره که خردساله.
‫همون‌طور که گفتی، به نظر می‌رسه ‫جوونای آسیب‌پذیر رو هدف قرار میده.
‫اتفاقی که واسه یو‌جونگ افتاد هم هست.
‫لی سون‌هوا با وجود اینکه ‫به ما اطلاعات داد، به قتل رسید.
‫بقیه قربانی‌ها هم ممکنه در خطر باشن.
‫فهمیدم. با پیدا کردن لی دایون شروع می‌کنم.
‫[لی دایون]
‫- هی، تازه‌کار. ‫- بله؟
‫کارآگاه کیم کجا رفت؟
‫کارآگاه کیم؟ گفت یه لحظه میره بیرون.
‫- بسیار خب. من دارم میرم بیرون. ‫- بله، قربان.
‫[اداره پلیس موجین سئول]
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫روی سرنگ پیدا شده توی صحنه،
‫- یه اثر انگشت پیدا کردیم. ‫- توی اداره چی؟
‫هنوز هیچ‌کس توی اداره نمی‌دونه.
‫من خودم به شخصه دست بکار شدم.
‫همش کار تو بود؟
‫فکر می‌کردم می‌تونم ازت به عنوان ‫مامور دوجانبه استفاده کنم،
‫اما تو حتی یکی از دستورات ما رو هم اجرا نکردی.
‫فکر کردم کاملاً به ال‌اند‌جی ملحق شدی.
‫اما اینم نبود.
‫توی تمام این مدت نقشه خودتو مخفی می‌کردی.
‫تو واقعاً کی هستی؟
‫لپ‌تاپ کجاست؟
‫نمی‌دونم.
‫واقعاً؟
‫پس کمکت می‌کنم یادت بیاد.
‫بابت همه چیز پشیمون میشی.
‫حتی از روزی که به دنیا اومدی.
‫- شروع کنیم؟ ‫- بله.
‫پارک جه‌یول اونو کشت.
‫خانم، حالتون خوبه؟
‫آره، خوبم.
‫حالا می‌فهمی
‫که چرا به اون فلش اینقدر نیاز داریم؟
‫اما...
‫وقتی گفتم می‌خوام بیارمت بیرون، جدی گفتم.
‫چرا باید این کار رو بکنی؟
‫چون شاید...
‫اگه کمتر خوش‌شانس بودم،
‫ممکن بود جای تو باشم.
‫زندگی زیر یه سقف با کسی که ممکنه منو بکشه،
‫و تلاش و دست و پا زدن
‫واسه نجات بچه‌م از همون سرنوشت.
‫[مرحوم لی سونگ‌هیوک، ‫مرحوم پارک جونگ‌یون]
‫[مرحوم لی گایون]
‫عمداً چیزی نگفتم، اما بازم اومدید.
‫هی.
‫واقعاً فکر کردی این روز رو فراموش می‌کنیم؟
‫نظرت چیه؟ واسه تولد امسال،
‫یه چیز یکم رنگارنگ‌تر انتخاب کردم.
‫[مرحوم لی سونگ‌هیوک، مرحوم پارک جونگ‌یون]
‫[مرحوم لی گایون]
‫اوضاع فرق می‌کرد؟
‫اگه اون اتفاق توی ۲۰ و چند سالگیم نمی‌افتاد،
‫بلکه یکم دیرتر توی زندگیم رخ می‌داد...
‫اگه من
‫آدم قوی‌تری بودم.
‫و اگه بچه‌م رو واسه فرزندخوندگی نمی‌دادم
‫و انتخاب دیگه‌ای می‌کردم.
‫واسم سواله
‫که آیا ممکن بود همه چیز فرق کنه؟
‫توی هیچ سنی اون‌قدر قوی نیستی ‫که بتونی از پسش بربیای.
‫تو حق داشتی انتخاب کنی
‫که چطوری می‌خوای زندگی کنی.
‫هیچ‌کس حق نداره انتخابت رو قضاوت کنه.
‫واقعاً این‌طور فکر می‌کنی؟
‫هیچ‌وقت پشیمون نشدین؟
‫اون روز،
‫که شماها واسه نجاتم اومدین.
‫اگه نمی‌رفتیم، ممکن بود بمیری.
‫البته بهتر بود اگه اصلاً این اتفاق نمی‌افتاد.
‫اون‌وقت شین‌جه بی‌سروصدا ‫شرکت مادرش رو تحویل می‌گرفت،
‫و من کابوس بیدار شدن توی زندان رو نداشتم،
‫که تا آخر عمرم دست از سرم بر نداره.
‫وکیل بازماندگان آزار و اذیت و تعرض.
‫چه حرفا. تا الان سه تا ساختمون به اسمم بود.
‫می‌دونی؟ گندکاریای آشغالای پولدار رو جمع می‌کردم.
‫اون توی تلویزیون بود، می‌دونی؟ ‫توی یه میزگرد باهات بحث می‌کرد.
‫و توام الان هنوز داشتی لبخند می‌زدی،
‫مثل قبل از اون اتفاق، بدون هیچ غمی توی دنیا.
‫اما حتی اگه می‌تونستم زمان رو به عقب برگردونم،
‫همون کار رو می‌کردم و میومدم نجاتت می‌دادم.
‫البته به خاطر تو.
‫اما این تنها دلیلش نیست.
‫و به خاطر تمام آدمایی که ‫از اون موقع تونستیم بهشون کمک کنیم.
‫به خاطر اونا هم دوباره این کار رو می‌کردم.
‫منم همین کار رو می‌کردم.
‫[مرحوم لی سونگ‌هیوک، ‫مرحوم پارک جونگ‌یون]
‫وقتی صبح از خواب بیدار میشم،
‫هنوزم با خودم فکر می‌کنم،
‫چی میشه اگه
‫همه اینا فقط یه کابوس وحشتناک باشه؟
‫اگه یه کابوسه، بیا با همدیگه ‫به دیدنش ادامه بدیم.
‫ما درست همون‌جا کنارتیم.
‫توی این کابوس.
‫خب؟
‫هنوز نفهمیدی؟
‫نمی‌دونم.
‫نگران نباش.
‫تازه شروع کردم.
‫می‌خواستم کاری به صورتت نداشته باشم،
‫اما چاره‌ای برام نذاشتی.
‫شاید اگه یه چیزی روی پوستت حک کنم،
‫بالاخره واست درس بشه.
‫آره؟
‫نظرت چیه؟
‫هنوزم یادت نمیاد؟
‫من چیزی در مورد لپ‌تاپ نمی‌دونم.
‫اما می‌دونم زنت باهاشون همدست شده
‫تا تو رو زمین بزنه.
‫بیخیال. هر حقه‌ای که توی آستین دارن،
‫واقعاً فکر می‌کنی اهمیتی داره؟
‫یون را‌یونگ بهش گفت گوشیت رو کپی کنه.
‫تماسشون رو شنیدم.
‫چه بسا شاید ممکنه الان دست ال‌اند‌جی باشه.
‫مدرکی که نشون میده تو کانکت هستی.
‫باهاش چیکار کنم؟
‫فعلاً ولش کن بره.
‫اگه همین‌طوری غیبش بزنه، ‫واسمون دردسر درست می‌کنن.
‫شما میرین دفتر؟
‫من باید اظهاراتم رو تموم کنم.
‫منم همین‌طور.
‫خیلی‌خب، بعداً توی پاتوقمون می‌بینمتون.
‫من مستقیم میرم اونجا.
‫خدای من.
‫خانم هونگ یون‌هی‌ـه.
‫[هونگ یون‌هی]
‫- الو؟ ‫- پیشنهادت رو قبول می‌کنم، خانم یون.
‫اما در عوض باید کمکم کنید.
‫فهمیدم.
‫- چیه؟ چی گفت؟ ‫- بعداً باهات تماس می‌گیرم.
‫[شوهر]
‫من رسیدم. منتظر می‌مونم.
‫مامان، داری چیکار می‌کنی؟
‫فقط وسایل ضروری.
‫فقط وسایل کاملاً ضروری رو جمع کن. عجله کن.
‫- چی شده؟ ‫- از اینجا میریم.
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫از این به بعد، فقط قراره ما دو تا باشیم.
‫اگه می‌خوای بری، خودت تنها برو.
‫سانگ‌آ.
‫می‌دونم پذیرفتنش واست سخته.
‫اما سانگ‌آ، من واسه این کارم دلیل دارم.
‫حتی اگه نمی‌فهمی،
‫- لطفاً فقط بهم اعتماد کن... ‫- بهت اعتماد کنم؟
‫به تو؟
‫گفتی ترک می‌کنی. قول دادی.
‫سانگ‌آ، این...
‫من دقیقاً می‌دونم توی این خونه چه خبره.
‫هر بار که این اتفاق می‌افته، می‌ترسم که بمیری.
‫اصلاً می‌دونی چقدر ترسیدم؟
‫و اصلاً می‌دونی چقدر دارم تلاش می‌کنم؟
‫با این فکر که اگه کارم رو خوب انجام بدم،
‫اگه بابا حالش سر جاش باشه،
‫فکر می‌کردم دیگه باهات اون‌طوری رفتار نمی‌کنه.
‫اما مامان، این چیه؟
‫سانگ‌آ.
‫اگه تو این کار رو بکنی، من چیکار می‌تونم بکنم؟
‫سانگ‌آ.
‫سانگ‌آ. سانگ‌آ.
‫[کجایی؟ چیکار می‌کنی؟]
‫[فرار کردم. با مامانم دعوا کردم.]
‫[می‌خوای همدیگه رو ببینیم؟]
‫[آره]
‫[د پرایم]
‫ببخشید. جلسه‌م یکم طول کشید.
‫چه سرگرمی جذابی.
‫- تمام اینا رو خودت درست کردی؟ ‫- آره.
‫[مدیرعامل بک ته‌جو]
‫درست کردن اینا به آرامش ذهنم کمک می‌کنه.
‫چطور بگم؟
‫می‌بینی، حتی این دنیای کوچیک هم ‫تعادل و نظم خودشو داره.
‫این یکی هنوز تموم نشده؟
‫این یکی به یه مشکل کوچیک خورده.
‫آفت زده. اگه ولش کنم، کُلش رو آلوده می‌کنه.
‫پس از آفت‌کش استفاده می‌کنی؟
‫به جای اون،
‫این روش یکم
‫مؤثرتره.
‫آفت‌ها
‫بدون اینکه بدونن تله‌ست، طعمه رو می‌گیرن.
‫بله، ما الان داریم می‌زنیم بیرون.
‫- چی؟ ‫- یه قربانی کانکت پیدا کردیم.
‫اون مظنون یکی از پرونده‌های پارک جه‌یوله.
‫سه روزه که خبری ازش نیست.
‫آخرین فعالیتش یه پست توی ‫شبکه‌های اجتماعی از دیروز بود.
‫خب الان کجاست؟
‫هتل ماگان. سون‌کیو گوشیش رو ردیابی کرده،
‫- و قربانی الان اونجاست. ‫- صبر کن، من توی راهم.
‫نه، خیلی طول می‌کشه.
‫اگه اورژانسی بود چی؟ باهات تماس می‌گیرم.
‫شرمنده، ته‌جو. یه کاری پیش اومده. ‫باید اینو بذاریم واسه یه وقت دیگه.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫هتل ماگان. توی نمونه‌کارهای د پرایم دیدمش.
‫سیستم مدیریت اون هتل ‫با راه‌حل د پرایم کار می‌کنه، درسته؟
‫من هوانگ هیون‌جین، وکیل ال‌اند‌جی هستم.
‫باید با مدیر صحبت کنم.
‫[ماگان]
‫این یه مسئله فوریه، ‫و من به همکاری شما نیاز دارم.
‫می‌خوام وضعیت سلامتی یکی از مهمان‌هایی ‫که اینجا اقامت داره رو بررسی کنم.
‫یه مسئله فوری؟ چجور...
‫من نگران امنیت موکلم هستم، یکی از مهمان‌های شما.
‫می‌تونم اسم مهمان رو بپرسم؟
‫لی دایون. متولد ۲۰۰۶.
‫[فقط پرسنل]
‫لیست این مهمان و وضعیت اتاق رو بررسی کن.
‫- اسمش لی دایونه. ‫- بله، قربان.
‫[کانکت‌این]
‫[یون را‌یونگ، ۴۲ ساله]
‫[کانگ شین‌جه، ۴۲ ساله]
‫[هوانگ هیون‌جین، ۴۲ ساله]
‫[وکیل هوانگ هیون‌جین]
‫[جستجوی رزرو: لی دایون]
‫[تاریخ رزرو]
‫[اتاق: ۱۹۰۸]
‫اتاق ۱۹۰۸.
‫[لی دایون]
‫[فکر کنم ته‌جو بتونه کمک کنه. ‫شماره اتاق لی دایون رو بهم بگو.]
‫[اتاق ۱۹۰۸]
‫[فهمیدم. یه تماس اضطراری از طرفش می‌گیرم.]
‫ممنون از صبرتون.
‫در مورد امنیت مهمانی که گفتید،
‫ما تأیید کردیم که هیچ مشکلی وجود نداره.
‫اتاق رو بررسی کردید و مهمان رو شخصاً دیدید؟
‫به دلیل حریم خصوصی مهمان، ‫من نمی‌تونم جزئیات بیشتری ارائه بدم.
‫اگه پلیس درخواست رسمی بده،
‫اون موقع کاملاً همکاری خواهیم کرد.
‫خیلی‌خب، صبر کنید. فقط یه چیز دیگه.
‫هر اتاق یه دکمه اضطراری داره، درسته؟
‫بله، درسته.
‫پس اگه زنگ خطر اضطراری توی یه اتاق فعال بشه،
‫پروتکل چیه؟
‫پروتکل ایجاب می‌کنه که یکی از پرسنل ‫اتاق رو واسه ایمنی بررسی کنه.
‫درسته.
‫که اینطور.
‫پس بیاین بریم یه نگاهی بندازیم.
‫- ببخشید؟ ‫- زنگ خطر. باید به صدا در اومده باشه.
‫[هشدار تماس اضطراری: اتاق ۱۹۰۸]
‫اگه هتل واستون دردسر درست کرد ‫من تمام مسئولیتش رو به عهده می‌گیرم.
‫شما گفتید که قربانی ممکنه در خطر باشه.
‫اگه حق با شما باشه، شین‌جه، ‫هتل هم دنبال دردسر نیست.
‫ممنون.
‫[هشدار تماس اضطراری: اتاق ۱۹۰۸]
‫[فقط پرسنل]
‫این زنگ خطر واسه اتاق ۱۹۰۸ هست، درسته؟
‫- درسته؟ ‫- بله، تماس از اتاق ۱۹۰۸ اومده.
‫پس چرا همینجوری اینجا وایسادین؟
‫ببخشید، اما...
‫فقط پرسنل هتل اجازه دارن ‫برن بالا توی اتاق مهمان‌ها.
‫مگه اینکه با پلیس باشید...
‫الان یه کارآگاه تشریف آوردن.
‫خانواده لی دایون الان گزارش مفقودی دادن.
‫ما رو ببر به اتاقش.
‫گمونم الان بتونیم بریم یه سر و گوشی آب بدیم؟
‫بریم؟
‫[پذیرش]
‫[لیست وی‌آی‌پی]
‫[وی‌آی‌پی ۳۸]
‫[هشدار اضطراری]
‫[هشدار اضطراری وی‌آی‌پی ۳۸، ‫تهدید امنیتی بحرانی شناسایی شد]
‫شوهرم خونه‌ست.
‫فقط یکم دیگه صبر کن.
‫سانگ‌آ کجاست؟
‫رفت دیدن دوستش.
‫بهش بگو زیاد دیر نکنه.
‫نمی‌تونی موقع غذا خوردن کارت رو کنار بذاری؟
‫چرا غذا نمی‌خوری؟
‫فقط داشتم فکر می‌کردم.
‫به چی؟
‫مخلفات بود، سوپ بود، یا برنج؟
‫یا شاید آب؟
‫چی بود؟
‫اینکه دارو رو توی کدومش ریختی.
‫و بعد از اون، قصد داشتی اطلاعات رو بدزدی؟
‫یا از قبل دزدیدیش؟
‫شک دارم هنوز به یون را‌یونگ داده شده باشه.
‫وگرنه این‌قدر ساکت نمی‌موندن.
‫معلومه راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫خانم، من یکی از کارمندای هتل ماگان هستم.
‫ما در پاسخ به تماس اضطراری شما اینجاییم.
‫اگه اونجایید، لطفاً جواب بدید.
‫[شوهرم خونه‌ست. فقط یکم دیگه صبر کن.]
‫مشکلی که پیش نیومده؟
‫[هونگ یون‌هی]
‫کمکم کن.
‫خانم؟
‫[کجایی؟]
‫[تقریباً رسیدم.]
‫خانم هونگ یون‌هی.
‫منتظرت بودم.
‫را‌یونگ.
‫«ترجمه از حـامـد»
‫من بهت فرصت‌های زیادی دادم.
‫بذار در هم شکستنت رو ببینم.
‫چیکار کردی؟
‫بیمار، لی دایون، توی کدوم اتاقه؟
‫چطور جرأت می‌کنی دخترمو ازم مخفی کنی؟
‫مگه اینکه باعث بشی بیشتر ‫رنج بکشن، وگرنه واسه من بی‌معنیه.
‫می‌تونی یک بار گولم بزنی، اما دو بار نمی‌تونی.
‫این باید مدرک کافی واسه ‫به زندان انداختن پارک جه‌یول باشه.
‫یه برنامه قاچاق انسان وجود داره،
‫و یه دادستان توش دخیله.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M