‫[قسمت دوازده]
‫منتظر آدم اشتباه بودم.
‫ولی به موقع اومد.
‫اگه نیومده بود،
‫خیلی وقت پیش مُرده بودم.
‫من خیلی کودنم،
‫یا تو مبهم حرف میزنی؟
‫تو خیلی کودنی.
‫ازش خوشت میاد، نه؟
‫این‌که بگم خوشم اومده خیلی ساده‌ست.
‫پس از اون خوشت نمیاد؟
‫اگه از اون خوشت نمیاد، ‫اوضاع ساده‌تر میشه.
‫چون ارباب اجازه نمیده کنار تو بمونه،
‫و اجازه نمیدی من اونو بکشم،
‫اونو کلا می‌بری. ‫مشکل حل شده.
‫اون همراهِ تو نمیاد.
‫انقدر مطمئن نباش.
‫با چهره جذاب من و خوشتیپ بودنم،
‫هیچ زن زیبایی نمی‌تونه مقاومت کنه.
‫تماشا کن و ببین.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫می‌تونم اینو بردارم؟
‫اما پژمرده شده.
‫توی برگ‌های اون
‫هنوز علائم حیات وجود داره.
‫همون‌طور که گفتی...
‫اگه یه نفر واسش تلاش کنه...
‫کی میگه نمی‌تونه ‫برای بقا اراده پیدا کنه؟
‫طبیب سلطنتی، لطفا عجله کنید.
‫والامقام تا صبح سرفه می‌کردن ‫و نتونستن بخوابن.
‫اومدم.
‫بانوی من، طبیب سلطنتی تشریف آوردند.
‫بنده...
‫این بنده به پیشگاه والامقام سر تعظیم فرود می‌آورد.
‫در اون شب،
‫قادر نبودم والامقام رو بشناسم.
‫بابت این توهین لایق مرگ هستم.
‫بانوی من، لطفا طبق میل خود ‫من رو مجازات کنید.
‫اگه مدام تعظیم کنی،
‫هیچ‌وقت خوب نمیشم.
‫اشتباه از منه.
‫باید نبض‌تون رو بگیرم.
‫طبیب سلطنتی، لطفا بنشینید.
‫متشکرم.
‫بانوی من.
‫حالم چطوره؟
‫نبض والامقام ثابته.
‫جدی نیست.
‫احتمالا به خاطر این باشه ‫که زیر بارون بودید،
‫که سبب شده عوامل بیماری‌زای بیرونی ‫به ریه‌های شما حمله کنند
‫و نیروی دفاعی بدن شما مختل بشه.
‫مقداری دارو آماده می‌کنم
‫و روزانه به والامقام تقدیم می‌کنم ‫تا میل کنند.
‫باید در عرض چند روز خوب بشید.
‫ممنون.
‫می‌تونم بپرسم...
‫اسم شما چیه، طبیب سلطنتی؟
‫اسم بنده شیائو تیانکایـه.
‫نابغه کوچیک؟
‫بله.
‫اسمت
‫خیلی منحصر به فرده.
‫اولین باره این‌طور میگن.
‫بابت تعریف‌تون متشکرم، بانوی من.
‫بانوی من.
‫- بانوی من. ‫- بانوی من.
‫تو...
‫چی...
‫تکون نخور!
‫بای؟
‫این چه حرکتی بود؟
‫تکنیک دفاع شخصی زنانه.
‫عالیه.
‫فقط همین یه حرکت رو بلدم.
‫باید سفت و سخت تمرین کنید.
‫هنرهای رزمی شما حتی ‫در حدِ والامقام هم نیست.
‫تو همراهِ اعلی‌حضرت نبودی؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫در اصل
‫باید با ارباب بی تمرین کنم،
‫اما هیچ جا نیست.
‫برای همین ناچار شدم
‫هنرهای رزمیم رو روی اون‌ها پیاده کنم.
‫آقای بی؟
‫ایشون حیاط پشتیه،
‫کنار میز سنگی.
‫مگه یه خدمتکار پیر ‫کنار میز سنگی نیست؟
‫آقای بی.
‫وان‌یین.
‫بیا، بیا.
‫قلاب‌دوزیم رو ببین... ‫اردک ماندارین روی آب بازی می‌کنه.
‫چطوره؟
‫تو آقای بی هستی؟
‫چرا این‌طوری لباس پوشیدی؟
‫پس تو...
‫سرگرمی‌های مخفی داری، ها؟
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫و بابتِ قلاب‌دوزیت.
‫اسم اینو می‌ذاری اردک‌های ماندارین ‫روی آب بازی می‌کنن؟
‫شخصه دو تا مرغ هستن ‫که بال‌بال میزنن.
‫درست میگم، بانوی من؟
‫وان‌یین،
‫اجازه بده
‫به این شاگرد کوچولوی بی ادب ‫یه درس خوب یاد بدم.
‫- آقای بی، شوخی کردم. ‫- برو.
‫صورتم نه! توی صورتم نزن!
‫چرا انقدر نیش و کنایه میزدی؟
‫می‌خواستم...
‫شما رو بخندونم.
‫بای.
‫تو سال‌ها دنیا رو گشتی.
‫باید جاهای زیادی رو دیده باشی، درسته؟
‫بله.
‫غروب‌های خورشید رو روی رودهای بلند دیدم، ‫ابرها روی کوه‌های مرتفع،
‫معبدهای هزار ساله، ‫و برج‌های دیده‌بانی که کیلومترها امتداد دارن.
‫بانوی من، اسم یه جا رو بگید.
‫ببینید جایی هست نرفته باشم.
‫خیلی بهت حسودیم میشه.
‫شما چی، بانوی من؟
‫کجا رفتید؟
‫من...
‫به جز قصر ژائویانگ، فقط به تالار یونگ‌یان
‫و باغ سلطنتی رفتم.
‫از وقتی وارد قصر شدم ‫فکر نمی‌کنم...
‫جایی رفته باشم.
‫خیلی کسل‌کننده‌ست.
‫بانوی پر انرژی مثل شما
‫نباید اینجا زندانی باشه.
‫چرا همراه من نمیاید؟
‫شما رو به تماشای کوهستان‌ها ‫و رودخانه‌ها می‌برم، غروب خورشید رو دنبال کنید.
‫الان؟
‫بانوی من،
‫دنیای بیرون
‫نه تنها زیباست
‫بلکه سرشار از ناشناخته‌هاست.
‫یه بار در جنگل‌های انبوه شمال‌غرب
‫با مردان وحشی روبه‌رو شدم.
‫و در جزیره کوچکی واقع در دریای شرق،
‫به هیولاهای بزرگ برخوردم.
‫یه بار دیگه، از کوهستان وولینگ رد شدم،
‫نهری رو دنبال کردم ‫که به دلِ غار میرفت،
‫و وقتی خارج شدم،
‫بین کوه‌های پوشیده از گل
‫یه دهکده مخفی پیدا کردم.
‫مردمانی اونجا بودن
‫که قرن‌ها از دنیا جدا بودن.
‫سرزمین شکوفه‌های هلو؟
‫از کجا فهمیدید اون گل‌ها ‫شکوفه‌های هلو بودن؟
‫خب...
‫بگذریم، وقتی باد می‌وزید،
‫گلبرگ‌ها همه جا میریخت
‫مثل برف صورتی‌رنگ بود.
‫تا آخر عمرم
‫اون منظره از یادم نمیره.
‫اگه فرصت کنم،
‫خیلی دوست دارم از نزدیک ببینم.
‫کوهستان وولینگ خیلی دوره،
‫ولی الان می‌تونم به شما نشون بدم.
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫اومدم با تو شام بخورم.
‫این همه زحمت بکش، ‫آخرش هیچی به هیچی.
‫تکون نخور.
‫برید.
‫شروع می‌کنم.
‫نوش جان.
‫بوی خیلی خوبی میده!
‫یه کاسه و چاپ‌استیک به منم میدید؟
‫نگهبانان!
‫اون‌ها رو صدا نزن.
‫من مفت‌خور نیستم.
‫در عوض در مورد مملکت یان ‫بهت اطلاعات میدم.
‫قبوله؟
‫در میان چمنزار و بیابان واقع شدن،
‫زندگی‌شون به رحمت طبیعت بستگی داره ‫و عاشق دردسر درست کردن هستن.
‫غارت می‌کنن، آتیش میزنن، ‫به تاراج می‌برن...
‫قدرت زیادی دارن اما شرف ندارن.
‫جایی که در مورد اون حرف میزنم
‫مملکت یانـه.
‫اون‌ها صرفا غذا، اسب و لباس نمی‌دزدن...
‫حتی...
‫قصد فتحِ
‫شیایِ ما رو دارن.
‫سوالِ من...
‫در مورد خاندان سلطنتی مملکت یانه.
‫ژالوواهان امپراتور یانه،
‫پشت اون لبخندش ‫یه آدم مکار و پر نیرنگه.
‫شاهزاده توئر در میدان نبرد مشغوله،
‫انقدر به استعدادش می‌باله
‫که به تکبر کشیده شده.
‫بانوی من، لطفا نگاه کنید.
‫عمو و برادرزاده هستن،
‫ولی در واقع رقیب یکدیگر هستن.
‫به‌جز اینکه هر دو از امپراتوری ما نفرت دارن،
‫در مورد هیچ چیز دیگه‌ای ‫با همدیگه توافق ندارن.
‫بین این دو نفر،
‫کدوم‌شون رو راحت‌تر میشه ‫طرف خودمون آورد؟
‫در واقع هیچ‌کدوم.
‫امپراتور یان به خاطر تیرِ ما ‫بینایی یه چشمش رو از دست داده.
‫توئر هم...
‫اون...
‫با اعلی‌حضرت کینه قدیمی داره.
‫کینه؟
‫چه کینه‌ای؟
‫نباید...
‫موضوعِ...
‫بانو شانی زیبا رو پیش می‌کشیدم؟
‫بانوی من، لطفا نگاه کنید.
‫بانو شانی زیبا؟
‫اون کیه؟
‫عشق کودکی توئر.
‫سال‌ها پیش، امپراتور یان اون رو ‫برای ضیافت به قصر فرستاد،
‫که جنجال زیادی بپا کرد.
‫بعدها،
‫به اون لقب بانوی زیبا رو دادن.
‫اما کمی بعد،
‫اون متهم شد به بهانه رفتن به اتاق خواب امپراتور ‫[بانو شانی زیبا]
‫قصد قتل اون رو داشته
‫و در نهایت اعدام شد.
‫دولت یان این رو بهونه‌ای
‫برای اعلام جنگ با شیا دید،
‫باعث سال‌ها جنگ شد.
‫نمی‌دونستم.
‫خب...
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫مهم نیست،
‫باید یکی رو بفرستیم که به صورت جدا ‫با هر کدوم صحبت کنه.
‫مذاکرات صلح برای کشور ما حیاتیه.
‫اگه هر کدوم
‫حاکم دانایی باشن،
‫باید بدونن بهتره ‫کدورت‌های شخصی رو کنار بذارن.
‫وان‌یین،
‫به نظرت...
‫چه آدم مناسبی این کاره؟
‫بین ادیبان، فردی که دیپلماسی رو بلده ‫و به زبون یان مسلطه
‫وانگ ژائوئه.
‫آقایون.
‫ببینید.
‫وانگ،
‫باید بگم، با این لباس،
‫واقعا شبیه اهالی یان شدی.
‫خب؟
‫مخصوصا امشب پوشیدم
‫تا اول به شما نشون بدم!
‫زود باش، بشین، بشین!
‫ار لان کجاست؟
‫چرا نیومده؟
‫ار لان...
‫امشب...
‫وزیر دارایی ضیافتی رو برگزار کردن.
‫ار لان...
‫اون...
‫دعوت‌نامه رو پذیرفت و رفت.
‫مگه از طرف تو معاشرت نمی‌کنه؟
‫- منظورت چیه... ‫- ار...
‫گفت مقداری پول بهت بدم.
‫- واسه راهت... ‫- نمی‌تونم قبول کنم.
‫اعلی‌حضرت پول جمع‌آوری کردن.
‫چرا تعارف می‌کنی؟
‫پول من نیست.
‫واسه اونم پول فرستاده؟
‫چی؟
‫به تو هم پول داده؟
‫وانگ،
‫حتی اگه بی‌پول و فقیری، ‫ثروتمندانه سفر کن.
‫اینو هم بگیر.
‫ممنون، لی.
‫خیلی حرف میزنی... ‫تو چی آوردی؟
‫بگیر.
‫خودم رفتم معبد نانشان
‫دعا کنم و اینو واست بیارم.
‫وقتی سفر راه دور میری،
‫توانایی مسئله‌اش جداست،
‫ولی شانس هم خیلی مهمه.
‫بیا!
‫گردنت بنداز!
‫خیلی‌خب!
‫یه راهب بلند بالا تبرک کرده.
‫یه نسخه
‫از جغرافی‌نامه یان واست پیدا کردم، وانگ.
‫در مورد فرهنگ و آداب مملکت یانه.
‫امیدوارم به کارت بیاد،
‫سن،
‫خیلی لطف کردی.
‫این...
‫گل چیه؟
‫تا حالا ندیدم.
‫گل استکانی.
‫گل استکانی؟
‫آره.
‫یه گیاه خاص مملکت یانه.
‫افسانه‌ها میگن
‫با اشک شترهایی رشد می‌کنه که
‫تحمل جدایی از عزیزانشون رو نداشتن.
‫مردم یان باور دارن
‫افرادی که با این گل به سفر میرن
‫در نهایت...
‫دوباره عزیزانشون رو می‌بینن.
‫اگه حقیقت داشته باشه،
‫با این گل، وانگ،
‫قطعا
‫صحیح و سالم برمی‌گردی!
‫درسته.
‫سفر پیش‌رو
‫طولانیـه و سختی‌های زیادی داره.
‫بهتره...
‫با این نوشیدنی
‫واست آرزوی سفر امنی کنیم، وانگ.
‫باشد که همدیگه رو
‫تشویق کنیم.
‫[ژنرال لو، در این اواخر ‫وضعیت قصر آرام شده.]
‫[قصد دارم پسر شما رو نجات بدم. ‫خیالتون راحت باشه.]
‫سرورم،
‫از قصر خبر رسیده.
‫ارباب هنرهای رزمی مرموز
‫در کنار امپراتور دوباره پیدا شده.
‫کجاست؟
‫قصر ژائویانگ.
‫قصر ژائویانگ؟
‫به نظر میاد
‫زمانش رسیده
‫با یو خاتون صحبت کنم.
‫این بنده حقیر، وانگ ژائو،
‫به اعلی‌حضرت عرض ادب می‌کنه...
‫افراد زیادی این اطراف هستن.
‫رسمی رفتار نکن، آقای وانگ.
‫برای اینکه شاهزاده دوآن ‫و ملکهٔ مادر خبردار نشن،
‫باید خودت رو شبیه بازرگان‌ها کنی
‫و به یان سفر کنی.
‫بابت این سفر نمی‌تونم حکم رسمی
‫یا هدفی مشروع بهت بدم.
‫نمی‌تونم نگهبان در اختیارت بذارم،
‫فقط چند تا نگهبان مخفی
‫تا به‌صورت مخفیانه ازت محافظت کنن.
‫وقتی به یان رسیدی،
‫اونجا هم باید...
‫بداهه پیش بری.
‫این سفر طولانیه
‫و شدیدا خطرناکه.
‫امیدوارم...
‫مراقب خودت باشی، آقای وانگ.
‫ممنون، سرورم.
‫این رعیت...
‫بنده حقیر در کودکی ‫پدرم رو از دست دادم.
‫تنها نگرانی من..
‫مادر بیوه‌ام در خونه‌ست.
‫به خوبی از مادرت مراقبت می‌کنم.
‫به خاطر کشور برو.
‫من...
‫حواسم به همه‌چیز هست
‫تا هیچ نگرانی نداشته باشی.
‫نهایت تلاشم رو می‌کنم
‫تا جلوی جنگ رو بگیرم ‫و روابط تجاری برقرار کنم.
‫تا وقتی موفق نشدم...
‫برنمی‌گردم.
‫ما روی تو حساب کردیم، آقای وانگ.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫[گل استکانی]
‫بانوی من!
‫همین الان، یه خواجهٔ جوان غریبه
‫این رو به زور بهم داد.
‫وقتی صداش زدم، فرار کرد،
‫و نتونستم بهش برسم.
‫پیدا کردن یه آدم هم‌فکر سخته... ‫چرا تردید داری؟
‫دیدار ما امروز در گلخانه.
‫می‌تونی بری.
‫چشم.
‫شاهزاده دوآن، ‫برای دیدن من عجله داشتید.
‫- چی... ‫- وان‌یین، تو...
‫اخیرا چیزی ندیدی؟
‫چیزی ندیدم؟
‫مگه نگفته بودی
‫می‌تونی پیشگویی کنی و آینده رو ببینی؟
‫بله.
‫من...
‫به‌قطع اخیرا چیزهایی دیدم.
‫مثل چی؟
‫مثلِ...
‫در جنگل‌های انبوه شمال‌غرب،
‫رد پای مردهای وحشی پدیدار شده.
‫و...
‫در روستای کوچکی در دریای شرق،
‫هیولاهایی در درون دریاچه دیده شدن.
‫در نهر منتهی به کوهستان وولینگ،
‫یه نوری رو دیدم.
‫اون سمت کوه، دامنه‌هایی ‫سرشار از درخت‌های هلو وجود داره.
‫شنیدم
‫ارباب هنرهای رزمی امپراتور ‫دوباره پیداش شده...
‫و این‌دفعه، توی قصره.
‫بی ژو رو پیدا کرده؟
‫اگه این آدم رو حذف نکنیم، خیل خطرناکه.
‫می‌تونی آینده‌بینی کنی
‫چطور می‌تونیم اون رو از بین ببریم؟
‫این اطلاعات موثقه؟
‫شما چطور فهمیدید؟
‫توی خواب دیدم،
‫منم از آینده‌نگریم استفاده کردم.
‫کافی بود بگی شنیدم.
‫عوضی...
‫با وجود اینکه داستانت رو درست آماده نکردی ‫خیلی راحت دروغ میگی.
‫طبیب سلطنتی، شیائو، ‫آدم با کفایتیه یا نه؟
‫وقتی بقیه مریض میشن، ‫طبیب‌ها میگن استراحت کنید،
‫ولی اون به شما گفته برید بیرون.
‫نور آفتاب عالیه.
‫کمی در معرض آفتاب ملایم قرار بگیری
‫برای بهبودی مفیده.
‫با این‌حال، لازم نیست این همه راه ‫به گلخونه بیاید.
‫روزی که بارون می‌اومد و اونجا پناه گرفتم ‫گوشواره‌ام رو گم کردم.
‫ممکنه توی گلخونه باشه.
‫بریم برگردیم.
‫بانوی من،
‫اون شاهزاده دوآن و...
‫چرا با همدیگه هستن؟
‫وان‌یین.
‫حاضری به من کمک می‌کنی؟
‫شاهزاده دوآن، یه لحظه صبر کنید.
‫اجازه بدید تلاش کنم.
‫الان که بی ژو و بای هر دو در قصر هستن،
‫با این‌حال اون فقط یه ارباب رو می‌شناسه،
‫نه دو تا.
‫من...
‫یه مرد بلند قامت می‌بینم
‫توی راهرو ظاهر میشه.
‫راهرو؟
‫کدوم...
‫راهرو؟
‫شبیه باغ سلطنتیه،
‫اما مطمئن نیستم.
‫انقدر سریع بود که نتونستم واضح ببینم.
‫در این مورد با خاتون شیه مشورت کردی؟
‫اول پیش تو اومدم.
‫اگه در عرض سه روز نتونی پیش‌بینی کنی،
‫اون زمان خیلی دیر نشده از اون بپرسم.
‫کی این اطلاعات رو لو داده؟
‫ممکنه...
‫همین الان، یه خواجهٔ جوان غریبه
‫این رو به زور بهم داد.
‫وقتی صداش زدم، فرار کرد،
‫و نتونستم بهش برسم.
‫بانوی من.
‫این مسیر برگشت به قصر نیست.
‫دیدم سرتون پایینه ‫و از این مسیر میرید،
‫جسارت نکردم مزاحم‌تون بشم.
‫بانوی من،
‫چایی گلیـه که خودم دم کردم
‫تا گرمای بدن و سموم بدن‌تون رو بهبود ببخشه.
‫میل می‌کنید؟
‫میل ندارم.
‫بانوی من، از وقتی برگشتید
‫خیلی نگران و آشفته هستید.
‫چیزی خاطرتون رو مکدر کرده؟
‫الان شاهزاده دوآن رو دیدم،
‫که ظاهرا اعلی‌حضرت رو ناراحت کرده
‫و قرار بود تنبیه بشه.
‫شنیدم اعلی‌حضرت ‫به نگهبان‌های مخفیش دستور می‌داد...
‫تا موقع انجام مجازات ‫از هیچ خشونتی دریغ نکنن.
‫نمی‌دونم شاهزاده دوآن
‫زنده می‌مونه یا نه.
‫چطور ممکنه؟
‫می‌خواید برم بپرسم؟
‫دیوونه شدی؟
‫اگه اعلی‌حضرت مطلع بشه،
‫چطوری بهش توضیح بدم؟
‫درست فکر نکردم، بانوی من.
‫می‌‌تونی بری.
‫ولم کنید!
‫زانو بزن!
‫بانوی من شما بسیار باهوش هستید.
‫این ندیمه یواشکی بیرون رفت
‫تا اطلاعات رو به خواجه‌ای بده
‫که از شاهزاده دوآن رشوه کرده.
‫فورا اون رو دستگیر کردیم.
‫دروغ میگید!
‫بانوی من.
‫از کِی با شاهزاده دوآن همدست شدی؟
‫این‌طور نیست!
‫چطور ممکنه جرئت چنین افکاری ‫نسبت به والامقام رو داشته باشم؟
‫هنوز انکار می‌کنی؟
‫بانوی من،
‫نگران بودم نگران اعلی‌حضرت هستید،
‫رفتم راهی برای کمک پیدا کنم.
‫بانوی من،
‫چطور به من اعتماد ندارید؟
‫چون زیاد از حد بهت اعتماد کردم
‫و این فرصت رو بهت دادم ‫بهم خیانت کنی.
‫من هرگز به شما خیانت نکردم،
‫و وفاداری من متزلزل نشده.
‫حقیقت رو بگو!
‫جشنواره فانوس بود...
‫جشنواره فانوس قبل از اینکه ‫وارد قصر بشید.
‫اون‌موقع کنار شما بودم،
‫وقتی اولین بار با اعلی‌حضرت آشنا شدید.
‫شما رو دیدم که دلباختهٔ همدیگه هستید.
‫اون زمان خیلی شاد بودید.
‫بعد از اینکه با شما وارد قصر شدم،
‫هر از گاهی می‌اومدن و با من صحبت می‌کردن.
‫همین.
‫پس از همون اول، اطلاعات دربارهٔ من رو
‫به اون می‌دادی؟
‫نمی‌فهمم...
‫چرا اعلی‌حضرت رو انتخاب نکردید
‫اما در عوض اون آدم ظالم رو انتخاب کردید.
‫قبلا از اون ستمکار نفرت داشتید.
‫هر روز گریه می‌کردید و غذا نمی‌خوردید.
‫ولی از وقتی که به صورت ناگهانی ‫شب‌ها پیش اون ظالم میرید،
‫همه‌چیز عوض شد.
‫اصلا نمی‌فهمم
‫چرا اینکه مشخصه عاشق ‫اون حاکم ظالم شدید
‫با این‌حال شاهزاده دوآن رو فریب میدید،
‫اجازه می‌دید روز به روز ‫به خاطر شما تحلیل بره،
‫در حالی که شما فقط به خوش‌گذرونی ‫با اون ستمگر فکر می‌کنید.
‫روزی که با لباس مبدل از قصر خارج شدم...
‫تو به شاهزاده دوآن گفتی؟
‫آره.
‫ولی اون روز، خانواده خاتون شو ‫برای ارباب یو پاپوش دوخته بودن،
‫و بعد اعلی‌حضرت ‫فورا شما رو از قصر خارج کردن.
‫نگران امنیت شما بودم.
‫کاملا اتفاقی اعلی‌حضرت ‫آدمی رو برای پرس‌وجو فرستاده بودن،
‫بهشون گفتم
‫از کدوم دروازه خارج شدید.
‫بانوی من،
‫اون رو بکشیم؟
‫بانوی من...
‫بانوی من!
‫من در سن پنج سالگی وارد منزل شما شدم
‫تا بهتون خدمت کنم.
‫با همدیگه غذا خوردیم و خوابیدیم، ‫و فقط و فقط به شما اهمیت دادم.
‫باید باور کنید ‫من هیچ‌وقت به شما آسیب نمیزنم.
‫هر کاری کردم به خاطر خیر و صلاح شما بود،
‫بانوی من.
‫اون رو ببرید و زندانی کنید.
‫بدون اجازهٔ من،
‫آزادش نکنید.
‫بانوی من.
‫بانوی من...
‫اون ظالم ارباب یو رو تنزل داد ‫و شما رو نادیده گرفت!
‫بانوی من، به خودتون بیاید!
‫تازه برگشتم قصر
‫و ماجرای می رو شنیدم.
‫حالت خوبه؟
‫مدت‌هاست به این موضوع فکر می‌کنم
‫و تازه یادم اومد.
‫توی رمان، شخصیت زن اصلی ‫توی بچگی مادرش رو از دست داد
‫و بدون مهر و محبت بزرگ شد.
‫وقتی هشت ساله بود،
‫سرخکِ به‌شدت مسری گرفت.
‫همه توی خونه فاصله گرفتن.
‫منو توی اتاق کنار سرد و مرطوب زندانی کردن
‫و همون جا رها شدم.
‫فقط مِی به خواست خودش کنار من موند
‫و ازم مراقبت کردن.
‫وان‌یین.
‫تو این چیزا رو تجربه نکردی.
‫دیگه بهش فکر نکن.
‫ولی من مدت زیادی اینجا بودم،
‫و خیلی با من مهربون بود.
‫گوش کن،
‫تو به‌طور ناخواسته وارد این کتاب شدی،
‫به یه دنیا کاملا ناآشنا اومدی.
‫نه تنها مجبور بودی فورا خودتو وفق بدی،
‫بلکه ناچار بودی به طور مداوم فکر کنی
‫چطور با شاهزاده دوآن کنار بیای،
‫از پسِ ملکهٔ مادر بیای،
‫و برای بقا تقلا کنی.
‫تا همین الان عالی پیش رفتی.
‫حداقل از من بهتر.
‫بدون تو،
‫ممکن بود تا به اینجا نمیرسیدم.
‫کاملا دلیل ناراحتیت بابت می رو
‫درک می‌کنم.
‫اما هیچ‌وقت...
‫به خودت شک نکن.
‫خودتو سرزنش نکن.
‫باشه؟
‫واقعا خوب پیش رفتم؟
‫اما خیلی خسته‌ام.
‫اجازه بده یه مدت همین‌طوری بمونم.
‫فقط یه لحظه، و بعد انرژی می‌گیرم.
‫می دیگه نمی‌تونه توی قصر بمونه.
‫اون رو یه جای دیگه می‌فرستم.
‫ساعت چنده؟
‫از نه صبح گذشته.
‫چطوری انقدر خوابیدم؟
‫مِی چی شد؟
‫غذا خورده؟
‫بله.
‫بانوی من،
‫مایل هستید به می سر بزنید؟
‫امروز صبح مدام میگه
‫دوباره می‌خوان شما رو ببینن.
‫در ضمن یه نامه برای شما نوشتن.
‫[برای بانوی من، شخصا به ایشون تحویل داده شود]
‫[بانوی من، می‌دونم هنوز از دستم عصبانی هستید.]
‫[هرچند که در این سال‌ها ارباب من بودید،]
‫[شما رو خانواده خودم می‌دانم...]
‫[در این دنیا فقط به شما اهمیت می‌دهم.]
‫بانوی من،
‫به من دستور دادند مِی ‫رو به بیرون قصر همراهی کنم،
‫اما اون...
‫مُرده.
‫بانوی من،
‫می‌دونم هنوز از دستم عصبانی هستید.
‫لطفا اجازه بدید برای بار آخر ‫شما رو «بانوی من» صدا بزنم.
‫از الان به بعد در این قصر،
‫همه شما رو والامقام خطاب می‌کنن،
‫- و هیچ‌کس شما رو بانوی من صدا نمیزنه. ‫- بانوی من، بیدار شدید.
‫هرچند که در این سال‌ها
‫ارباب من بودید،
‫شما رو خانواده خودم می‌دانم...
‫در این دنیا فقط به شما اهمیت می‌دهم.
‫امروز صبح، اعلی‌حضرت دستور دادند ‫از قصر خارج بشم.
‫بانوی من!
‫اما بدون شما،
‫من چیزی جز...
‫- یه روح آواره بی‌مکانی بیش نیستم. ‫- بانوی من!
‫دیگه زندگی برای من معنی نداره،
‫قبل اینکه بمیرم،
‫اجازه بدید این ندیمه ‫برای بار آخر کاری انجام بده
‫تا لطف‌تون جبران بشه.
‫چه موفق بشم یا شکست بخورم،
‫در زندگی آینده تنها می‌تونم بار دیگه
‫ندیمهٔ شما بشم.
‫یو وان‌یین،
‫واقعا اجازه دادی ندیمه‌ات،
‫- عه... ‫- ملکهٔ مادر تشریف آوردند!
‫سلام عرض شد، بانوی من.
‫شو خاتون،
‫صدمه دیدی؟
‫بانوی من، باید از من حمایت کنید
‫داشتم قدم میزدم
‫وقتی که اون دختر به اسم...
‫می،
‫آره، می،
‫یه‌دفعه با سرعت
‫با قیچی به من حمله‌ور شد، ‫می‌خواست من رو بکشه،
‫با صدای بلند می‌گفت
‫که برادر من دستور داده
‫تا به پدر والامقام یو آسیب وارد بشه.
‫و بعد، هوان
‫برای محافظت از من خودش رو وسط انداخت
‫و دستش زخم عمیقی برداشت.
‫چطور جرئت می‌کنی، والامقام یو.
‫اصلا می‌دونی باعث چه فاجعه‌ای شدی؟
‫والامقام یو به خاطر لطف ‫و محبت اعلی‌حضرت مغرور شده
‫و همه قوانین رو نادیده می‌گیره.
‫اون از مقام والامقام
‫به بانو تنزل پیدا می‌کنه!
‫نگهبانان،
‫ایشون رو به کاخ سرد ببرید.
‫- چشم، بانوی من! ‫- چشم، بانوی من!
‫منتظر قضاوت امپراتور باشید.
‫می!
‫دفتر خاطرات ژانگ سان.
‫سرورم، لطفا عجله کنید.
‫ولم کنید!
‫بانوی من رو محکم بگیرید!
‫اجازه ندید به خودشون صدمه بزنن!
‫اون رو محکم ببندید!
‫ولم کنید!
‫درد داره!
‫ولم کنید!
‫آب خیلی سرده! عوضش کنید!
‫ولم کنید!
‫درد می‌کنه...
‫عجله کنید!
‫- بگیریدش! ‫- داره منو می‌کشه!
‫همونجا نایستید. بیاید کمک!
‫- ولم کنید! ‫- بگیریدش!‌ بگیریدش!
‫- والامقام. ‫- عجله کنید!
‫ولیعهد،
‫نترسید.
‫محکم بگیریدش!
‫مادر،
‫مادر، حالت خوبه؟
‫دیروز وقتی برای ادای احترام اومدید،
‫حالتون خیلی خوب بود.
‫چطور
‫سردردتون انقدر شدید شد،
‫و شما رو زمین‌گیر کرد؟
‫ممکنه...
‫چیزی خورده باشید
‫که واستون ممنوع باشه؟
‫کار تو بود...
‫کار تو بود.
‫- کار تو بود... ‫- مادر،
‫مشخصه بی فکری از خود شما بوده.
‫چرا گردن من می‌ندازید؟
‫مادر،
‫یادت میاد
‫همین حرف‌ها رو
‫مو به‌ مو به من زدی
‫وقتی که...
‫بچه‌ام سقط شده بود؟
‫بد ذات...
‫خیالت راحت باشه، مادر.
‫اگه اتفاقی واستون بیفته،
‫به شما کمک می‌کنم
‫از این امپراتوری محافظت کنید.
‫آسوده خاطر باشید، مادر.
‫با وجود من،
‫حالتون خوب میشه.
‫استراحت کنید.
‫ولیعهد،
‫فورا بیا.
‫مادربزرگت با تو کار داره.
‫[لوح یادبود ملکهٔ مادر لی ژن]
‫دان،
‫از الان به بعد،
‫من مادر تو هستم.
‫باید...
‫مطیع باشی.
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M