‫» ترجمه از الهام صدر «
‫[قسمت سیزده]
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫ببخشید...
‫دیر کردم.
‫اگه واسه آخرین بار می‌رفتم دیدنش
‫و باهاش حرف می‌زدم،
‫اون‌وقت مِی...
‫هیچ‌کس نمی‌تونه آینده رو پیش‌بینی کنه.
‫تو هیچ کار اشتباهی نکردی.
‫من خیلی بی‌عرضه‌م.
‫آخه چرا انقدر بی‌عرضه‌م؟
‫تو هم آدمی دیگه.
‫خیلی دردناکه، مگه نه؟
‫با اینکه فقط یه شخصیت دوبعدی بود،
‫اما مدت زیادی می‌شناختیش.
‫می‌دونم اون چقدر برات عزیزه.
‫اشکال نداره.
‫اگه می‌خوای گریه کن.
‫من پیشتم.
‫ببخشید.
‫اون روز کنار دریاچه،
‫نباید بهت شک می‌کردم ‫که خودت همه‌چی رو صحنه‌سازی کردی.
‫اشکال نداره.
‫می‌دونم ترسیده بودی.
‫خوب همه‌ی جوانب رو بررسی نکرده بودم.
‫یه‌کم دیگه بهم زمان بده.
‫سعی می‌کنم خودم رو وفق بدم.
‫لازم نیست خودت رو وفق بدی.
‫از این به بعد، اگه بازم ‫همچین خطری پیش اومد،
‫یا هر کاری که باعث می‌شه ‫دست‌هات آلوده بشه،
‫بذار من انجامش بدم.
‫چرا؟
‫یادت رفته؟
‫من یه بازیگرم.
‫می‌تونم هر نقشی رو بازی کنم
‫بدون اینکه برام بار روانی داشته باشه.
‫و تو...
‫تو هیچ‌وقت نباید عوض بشی.
‫سوءقصد ندیمه مِی ‫به جانِ «شو خاتون» لو رفت.
‫بانو یو یه دعوای حسابی ‫با اعلی‌حضرت کرد
‫و اعلی‌حضرت هم از شدت خشم ‫اونو به کاخ سرد تبعید کرد.
‫اما بانو یو جای اینکه ‫اشتباهش رو قبول کنه،
‫از اعلی‌حضرت خواست تا ‫از شر «شو خاتون» خلاص بشه
‫و ادعا کرد
‫خواب دیده «شو خاتون»
‫یه روزی کل خاندانش رو می‌کشه.
‫خواب دیده؟
‫البته اعلی‌حضرت حرف‌هاش رو باور نکرد.
‫اعلی‌حضرت بانو یو رو سرزنش کرد که از روی حسادت ‫و بدون مدرک حرف می‌زنه تا خودشیرینی کنه.
‫اعلی‌حضرت.
‫اگه اول خانواده‌ی شو خاتون ‫علیه پدرم توطئه نمی‌کردن،
‫مِی هرگز بی‌دلیل سعی نمی‌کرد ‫اونو به قتل برسونه.
‫چطور جرئت می‌کنی جواب پس بدی!
‫زیادی باهات مهربون بودم...
‫که انقدر گستاخ شدی!
‫چرا اعلی‌حضرت حرفم رو باور نمی‌کنن؟
‫خفه شو!
‫اینجا می‌مونی ‫و به اعمالت فکر می‌کنی.
‫اعلی‌حضرت!
‫- در و پنجره‌ها رو میخکوب کنید، ‫- اعلی‌حضرت!
‫[ادارۀ طبل و ناقوس] ‫و بیرون نگهبان بذارید تا مراقبش باشن.
‫بدون فرمان من،
‫هیچ‌کس حق نداره ‫برای بانو یو غذا ببره!
‫بانو یو از شدت عصبانیت از کوره در رفت
‫و حرف‌هایی که بعدش زد...
‫هی نامفهوم‌تر می‌شد.
‫بی‌رحم!
‫بدون توانایی‌های من،
‫تو، شیاهو دان، هیچی نیستی!
‫ما خدمتکارها از ترس به خودمون می‌لرزیدیم.
‫اون واقعاً جرئت کرد جلوی اعلی‌حضرت وایسه
‫و حتی ایشون رو به اسم کوچیک صدا زد.
‫تا حالا هیچ‌کس همچین صحنه‌ای ندیده بود.
‫واکنش اعلی‌حضرت چی بود؟
‫طبیعتاً اعلی‌حضرت از کوره در رفتن
‫و فوراً عنوان بانو یو رو ازش گرفتن.
‫که این‌طور.
‫برو پاداشت رو بگیر.
‫ممنونم، سرورم.
‫آقایون،
‫نظرتون در مورد این موضوع چیه؟
‫سرورم،
‫خانواده‌ی «شو خاتون» و خانواده‌ی «یو»
‫خیلی وقته با هم مشکل دارن.
‫بعد از اینکه بانو یو ‫مورد لطف اعلی‌حضرت قرار گرفت،
‫شو خاتون رو حسابی محدود کرد.
‫حالا که وزیر یو تنزل مقام پیدا کرده،
‫خانواده‌ی شو خاتون مطمئناً ‫پنهانی توطئه می‌کنن
‫تا در راه تبعید مسمومش کنن
‫و برای همیشه از شر وزیر یو خلاص بشن.
‫استفاده از ندیمه مِی ‫برای حذف شو خاتون...
‫چه موفق می‌شد و چه شکست می‌خورد، ‫به نفع بانو یو بود؛
‫یه نقشه‌ی عالی، یه تیر و دو نشون.
‫سرورم،
‫به نظرم...
‫نباید این زن رو دست‌کم گرفت.
‫اما یه چیزی هست که نمی‌فهمم
‫و یه‌کم مشکوک به نظر می‌رسه.
‫بگو.
‫خانواده‌ی شو خاتون پنهانی عمل می‌کنن
‫و هنوز اقدامی نکردن،
‫درحالی‌که که خانواده‌ی یو ‫کاملاً بی‌خبرن.
‫حتی ما مقامات...
‫بعد از کلی زحمت اینو فهمیدیم.
‫یو خاتون که در اعماق قصر حبس شده،
‫چطور می‌تونست از اتفاقات آینده خبر داشته باشه؟
‫اون که نمی‌تونه...
‫پیشگو باشه، می‌تونه؟
‫مزخرفه.
‫داره جالب‌تر می‌شه.
‫آقایون، خواهش می‌کنم رحم کنید.
‫[ادارۀ طبل و ناقوس] ‫لطفاً بهم یه‌کم غذا بدین. ‫رفیق. ‫رفیق، منو ببین!
‫رفیق، لطفاً یه پیغام برام ببر...
‫و بهشون بگو وان‌یین ‫هیچ کار اشتباهی نکرده.
‫من واقعاً کار اشتباهی نکردم.
‫چرا این دَر از سنگ سفت‌تره؟
‫خیلی درد داره.
‫شماها...
‫بانوی من.
‫سلام. ‫[صحبت به زبان انگلیسی]
‫تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫تازه یه تونل تنگ و باریک کندم.
‫کلی طول کشید تا ازش رد شم.
‫خواستم ازت بپرسم،
‫بعداً دوست داری چی بخوری؟
‫توی کاخ سرد مگه ‫چی برای خوردن پیدا می‌شه؟
‫هات پات؟
‫چرا انقدر گیر دادی به هات پات؟
‫مگه تو خودت عاشق هات پات نیستی؟
‫قابلمه‌ی نُه شبکه‌ای؟
‫ترجیح می‌دم قابلمه‌‌ی یین‌یانگ باشه.
‫می‌دونستم.
‫با یه‌کم سوپ خنک ماش شیرین.
‫حله!
‫این کاخ سرد اگه مرتبش کنی، ‫انقدرها هم بد نیست، نه؟
‫شاید بهتر باشه ‫کلاً بیایم همین‌جا زندگی کنیم.
‫چرت‌وپرت نگو.
‫اینجا قبلاً انبار اداره موسیقی بود.
‫همه‌جور خرت‌وپرتی اینجا پیدا می‌شه.
‫اما قابلمه نداره.
‫کی گفته؟
‫سینه‌خیز اومدن توی اون تونل...
‫با این قابلمه رو پشتم ‫واقعاً خسته‌کننده بود.
‫اون که چیزی نیست.
‫من با خودم یه میز آوردم، خب؟
‫قهرمان واقعی تویی.
‫بیرون چه خبره؟
‫فرمانده‌ی نگهبانان سلطنتی ‫دیشب تا خرخره خورده
‫و توی حوض نیلوفر غرق شده.
‫کار شاهزاده دوآن بود.
‫داره از نقشه‌ی شو یائو پیروی می‌کنه
‫تا یواش‌یواش قدرت جناح ملکۀ مادر رو کم کنه.
‫فقط صبر کن...
‫دربار دوباره حسابی شلوغ می‌شه.
‫ولی یه مشکل دیگه هم هست.
‫از وقتی منو توی کاخ سرد زندانی کردی،
‫شاهزاده دوآن هی نامه می‌فرسته ‫و سعی می‌کنه منو بکشه سمت خودش.
‫هنوز بی‌خیال نشده که بفهمه...
‫اون آدم متخصصی که کنارته کیه.
‫بفرمایین، بانوی من.
‫بفرمایین سیرابی.
‫نمی‌خواد. خودت بخور.
‫اون هزارلاست.
‫این سیرابیه.
‫مزه‌شون مثل همه.
‫راستی.
‫حالا که مزه‌شون یکیه،
‫وقتی اون سیرابی می‌خواد،
‫می‌تونم به جاش بهش هزارلا بدم.
‫یعنی منظورت اینه که...
‫سرش کلاه بذاریم؟
‫دقیقاً! یه طعمه‌ی کلاسیک.
‫ملکۀ مادر یه نگهبان مخفی داره
‫که روی صورتش جای زخمه.
‫و «خانم بی» هم که هنر تغییر چهره بلده.
‫- چه تصادفی، نه؟ ‫- چه تصادفی، نه؟
‫شما دو تا دارید...
‫رمزی حرف می‌زنین؟
‫من که یه کلمه هم نمی‌فهمم.
‫قرارم نیست بفهمی.
‫غذات رو بخور.
‫بیاین.
‫یه نقشه‌ای دارم.
‫اعلی‌حضرت نسبت به من محتاطه...
‫درسته.
‫بااین‌حال...
‫می‌ترسه یکی دیگه حمایتم رو جلب کنه،
‫واسه همینم تموم این مدت ‫منو توی کاخ سرد زندانی کرده.
‫این روزهای فلاکت‌بار و ناامیدی...
‫واقعاً غیرقابل تحملن.
‫وقتی شنیدم باهات بدرفتاری می‌شه،
‫دلم از نگرانی آتش گرفت
‫و خیلی نگرانم.
‫فقط امیدوارم تو، وان‌یین،
‫مراقب خودت باشی
‫تا بتونی فرصتی ‫برای برنامه‌ریزی آینده داشته باشی.
‫سرورم،
‫اگه واقعاً به فکرم هستین،
‫منم قطعاً نهایت تلاشم رو می‌کنم ‫که کمکتون کنم.
‫اما لطف سلطنتی موندگار نیست.
‫سرورم، شما چه فرقی...
‫با اعلی‌حضرت دارید؟
‫خیلی شبیه خودته.
‫[اگه واقعاً به فکرم هستین، منم قطعاً ‫نهایت تلاشم رو می‌کنم که کمکتون کنم.]
‫[اما لطف سلطنتی موندگار نیست. ‫سرورم، شما چه فرقی...]
‫[با اعلی‌حضرت دارید؟]
‫البته که فرق‌های زیادی هست.
‫فقط آرزو دارم یه روزی
‫بتونم وسط شکوه آتش‌بازی‌ها،
‫همراه تو، یو وان‌یین، ‫از نورهای جشنواره فانوس‌ها لذت ببرم.
‫وان‌یین، هر چقدر زودتر کمکم کنی موفق بشم،
‫زودتر می‌تونم از این مخمصه نجاتت بدم.
‫خیلی گشنمه.
‫لطفاً بازم بهم غذا بدین.
‫دارم از گشنگی می‌میرم.
‫وعده‌ی سر خرمن؟
‫حالا که این‌طوره،
‫حاضرم با تمام توانم کمک کنم.
‫اون فرد متخصص کنار اعلی‌حضرت ‫که شما بهش اشاره کردین رو...
‫شناسایی کردم.
‫الان دفاع کردی.
‫حرکت آخر رو نباید دفاع می‌کردی.
‫دفاع کردم؟
‫بله، کردی.
‫حتماً همه حرکات رو حفظی.
‫غریزه‌ست.
‫از روی غریزه بود.
‫آخه من زیادی خوبم.
‫در اوج بودن تنهایی میاره.
‫چطوره بیام بالا و همراهیت کنم؟
‫چرا والاحضرت هنوز ‫داره هندونه قاچ می‌کنه؟
‫برم یه‌کم هندونه بخورم.
‫تازه گرم شده بودم.
‫دان.
‫بیا باهام تمرین کن.
‫بانوی من.
‫بیا هندونه بخور.
‫چرا تمرین رو ول کردی؟
‫چند تا حرکت بود دیگه،
‫خیلی وقته یادشون گرفته بودم.
‫هر دوتون زحمت کشیدین.
‫ما فقط دستور می‌دیم
‫و شما خودتون رو هلاک می‌کنین.
‫کاری نمی‌کنیم که...
‫قابلدار نیست.
‫بعد از حل این قضیه،
‫باید برم.
‫به این زودی؟
‫مگه استادت بهت دستور نداده بود ‫از اعلی‌حضرت محافظت کنی؟
‫اما حالا که شاهزاده دوآن حواسش هست،
‫دیگه نمی‌تونم کنارتون آفتابی بشم.
‫درسته.
‫خب، تصمیم گرفتی کجا می‌خوای بری؟
‫اعلی‌حضرت یه مأموریت دیگه بهم داده.
‫چه مأموریتی؟
‫هنوز نمی‌تونم بگم.
‫وقتش که برسه می‌فهمین.
‫پس یه مأموریت مخفیه؟
‫بانوی من.
‫دوست دارین با من بیاین؟
‫چی؟
‫از همون دفعه اولی که دیدمتون،
‫فهمیدم شما پرنده‌ای هستین که ‫جاتون توی آسمون آزاده،
‫نه اینکه توی دیوارهای قصر گیر بیفتین.
‫فقط کافیه قبول کنین،
‫من خودم...
‫اعلی‌حضرت رو راضی می‌کنم.
‫چی داری می‌گی؟
‫می‌خوای منو ‫از اعلی‌حضرت بدزدی؟
‫جدی می‌گم.
‫یه دلیلی دارم...
‫که مجبوره قبول کنه.
‫بس کن.
‫بگذریم،
‫مرسی که اینو بهم گفتی.
‫مجبور نیستین همین الان جواب بدین.
‫خواهش می‌کنم.
‫بای،
‫جوون خوش‌تیپ و قهرمانی مثل تو...
‫حتماً در آینده بانوی زیبایی ‫کنارش خواهد داشت.
‫پس...
‫اگه حتی منم نبودم،
‫دوست داشتین برید بیرون ‫و دنیا رو ببینین؟
‫بانوی من.
‫منظورم اینه که...
‫بیرون از این پایتخت،
‫یه دنیای دیگه‌ست.
‫وقتی پاتون رو از دیوارهای قصر بذارین بیرون،
‫می‌تونین...
‫آزادانه و بی‌قیدوبند اسب‌سواری کنین.
‫همچین زندگی‌ای...
‫هیجان‌انگیز نیست؟
‫بانوی من.
‫بهش فکر کنین.
‫حالا که به این دنیا اومدین،
‫واقعاً چی می‌خواین؟
‫- خواب دیدم که... ‫- «خواب دیدم که...»
‫- هشتم اکتبر، ‫- «هشتم اکتبر،»
‫- فرد متخصص تنهایی سوار اسب شد و به ژانگتای رفت، ‫- «فرد متخصص تنهایی سوار اسب شد و به ژانگتای رفت...»
‫به همون مهمانسرا.
‫جلوش یه سکوی بلند بود،
‫و پشت‌سرش هلال ماه،
‫انگار داشت یه نمایش تماشا می‌کرد.
‫فردا هشتم اکتبره.
‫حرف‌هاش رو باور می‌کنید، سرورم؟
‫البته که نه کاملاً.
‫پس...
‫مقدمات رو آماده کنید.
‫امشب به قصر می‌رم.
‫اطاعت.
‫یونگر.
‫درود، سرورم.
‫تازه از یه بیماری سخت ‫بهبود پیدا کردی
‫و اخیراً هم شوک بهت وارد شده.
‫جلوی من نیاز به تشریفات نیست.
‫ممنون از توجهتون، سرورم.
‫دیگه حالم خوبه.
‫ژائو ووچنگ با موفقیت ‫فرماندهی نگهبانان سلطنتی رو به دست گرفت.
‫باید به‌خاطر استراتژی عالیت ‫ازت تشکر کنم، یونگر.
‫اما حالا یه مسئله‌ی دردسرساز دیگه داریم.
‫یه متخصص ماهر کنار امپراتور پیداش شده
‫و چندین بار منو به خطر انداخته.
‫یونگر، تو راجع‌به این موضوع...
‫چیزی می‌دونی؟
‫منظورش بِی ژوئه، ‫همون استاد هنرهای رزمی...
‫که توی کتاب ‫ارتباط عمیقی با امپراتور داره؟
‫اما یادمه اون باید ‫خیلی دیرتر پیداش می‌شد.
‫یادمه به‌طور مبهم ‫در خواب‌هام دیدمش.
‫به نظر میاد همچین آدمی واقعاً وجود داره.
‫پس سرورم،
‫برای همین اومدین دیدنم؟
‫از دستم عصبانی هستی، یونگر؟
‫به‌عنوان یه خاتون ساده‌ی قصر،
‫چه حقی دارم از شما عصبانی باشم؟
‫فقط دارم به حال و روز خودم غصه می‌خورم.
‫سرورم، به گل‌های این گلخونه نگاه کنید.
‫با وجود زیبایی‌شون،
‫در این فضای کوچیک حبس شدن.
‫بهم بگید،
‫چه کاری از دستشون برمیاد، ‫جز اینکه منتظر بمونن...
‫تا بقیه تحسین‌شون کنن؟
‫یونگر.
‫شاید به چشم بقیه،
‫من شاهزاده‌ای باشم که به مردم نزدیکه،
‫یه ژنرال شجاع،
‫کسی که انتظار می‌ره یه حاکم عاقل باشه.
‫اما هیچ‌کس اصلاً براش مهم نیست...
‫من در اعماق وجودم...
‫چه جور آدمی هستم.
‫من بین این دیوارهای قصر،
‫تاریک‌ترین روزهای زندگیم رو تحمل کردم؛
‫لگدمال شدم،
‫تحقیر شدم،
‫شلاق خوردم...
‫فقط به این خاطر که مادرم...
‫در این قصر جایگاه پایینی داشت.
‫فکر کنم یه زمانی عزیز بود،
‫ولی طولی نکشید...
‫که توسط یکی که عزیزتر بود لگدمال شد
‫و تبدیل شد به روح مظلومی که ‫در این قصر تاریک سرگردونه.
‫پس هیچ‌کس بهتر از من نمی‌فهمه...
‫که این قصر درندشت...
‫برای یه زن چه معنایی داره.
‫و هیچ‌کس درمونده‌تر از من نیست
‫که هرچه زودتر اونو ‫از این دریای رنج نجات بده
‫تا عمری که برامون باقی مونده رو ‫با هم باشیم.
‫اما الان این قدرت رو ندارم.
‫شاید نباید بهت نزدیک می‌شدم،
‫شاید من برات مرد مناسبی نباشم،
‫یا شاید از همون اول نباید...
‫سرورم، معذرت می‌خوام.
‫من لجاجت کردم.
‫می‌دونم شما بار دنیا رو...
‫به دوش می‌کشید.
‫دلخوری من در برابرش چه ارزشی داره؟
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫خانم بی.
‫خنجر آماده شد؟
‫درست کردنش سخت نبود.
‫به لطف طراحی توئه.
‫ببین.
‫معرکه‌ست.
‫به محض اینکه عملیات امشب تموم بشه،
‫به «بای» کمک می‌کنم که بره.
‫با این عجله؟
‫برنامه‌های دان ردخور ندارن.
‫پس الان باهاش خداحافظی می‌کنم.
‫دیشب که داشتم ستاره‌ها رو تماشا می‌کردم،
‫متوجه شدم اون پنج ستاره...
‫دارن در یه خط قرار می‌گیرن.
‫خب؟
‫پیشگویی‌های استاد همیشه دقیقه،
‫و ازم خواست ‫یه چیز دیگه هم بهت بگم:
‫آشنایی شما با همدیگه...
‫شاید اصلاً اتفاق خوبی نباشه.
‫داری از خودت درمیاری، نه؟
‫من غلط کنم با حرف‌های استاد شوخی کنم.
‫بذار زودتر بره،
‫شاید جفت‌تون بتونید زنده بمونید.
‫اگه به وان‌یین چشم داری، ‫راحت بگو.
‫نیتم خیره.
‫حتی اگه به فکر خودت نیستی،
‫حداقل به فکر اون باش.
‫اینکه تو امپراتوری ‫چه اهمیتی داره؟
‫می‌تونی ازش محافظت کنی
‫تا باهاش بدرفتاری نشه؟
‫بله که می‌تونم.
‫پس می‌تونی قول بدی...
‫فقط عاشق اون باشی و از این دریای بی‌کران، ‫فقط همین یه پیمونه رو برداری؟
‫اینم کاری نداره.
‫خیلی‌خب.
‫باشه.
‫حتی اگه بتونی همه‌ی این کارهایی که ‫می‌گی رو بکنی،
‫اون بازم یه پرنده توی قفس می‌مونه
‫و هیچ‌وقت نمی‌تونه شاد و آزاد ‫توی این دنیا بچرخه.
‫بای.
‫دنیا فقط واسه آزاد چرخیدن نیست.
‫اون جاه‌طلبی‌های خودش رو داره.
‫به چشم تو اون فقط یه پرنده‌ی کوچیکه...
‫که باید آزاد بشه،
‫اما نمی‌بینی...
‫که اون چقدر درستکار و نجیبه،
‫مثل خورشید درخشانه
‫و می‌تونه آسمون آبی و وسیع رو روشن کنه.
‫بانوی من.
‫بهش فکر کنین.
‫حالا که به این دنیا اومدین،
‫واقعاً چی می‌خواین؟
‫البته که همچین زندگی‌ای شگفت‌انگیزه.
‫ولی کارهای مهم‌تری دارم که باید انجام بدم.
‫بای، می‌دونی چیه؟
‫اونجایی که من به دنیا اومدم،
‫دوست داشتیم واسه توصیف خودمون...
‫از «برده‌های کار» استفاده کنیم،
‫انگار...
‫همه‌مون فقط برده بودیم.
‫چشم‌بسته و در خدمت بقیه
‫و هر روز کارهای بی‌معنی می‌کردیم.
‫اما الان من یه فرصت دارم.
‫وقتی بتونم کارهای بیشتری ‫واسه این دنیا...
‫و مردم بکنم،
‫دیگه نمی‌خوام ‫فقط برای خوشحالی خودم زندگی کنم.
‫«ستارۀ قطبی» نور رو به آسمون برمی‌گردونه.
‫نشونه‌ای شوم از خون سلطنتی و نابودی؛
‫خوشبختی و مصیبت به یه مو بندن.
‫پنج ستاره به یه خط می‌شن، ‫[بی‌نام: استادی فراتر از این دنیای خاکی] ‫در میان ناامیدی، خوشبختی بزرگی طلوع می‌کنه.
‫این دو نفر با هم ‫ارتباطات کارمایی زیادی دارن.
‫زندگی‌های گذشته‌شون...
‫در این دنیای فانی نیست.
‫خیلی رومخه.
‫می‌رم وسایلم رو جمع کنم.
‫ولی راستش حق با توئه.
‫واقعاً براش سخته که...
‫اینجا شاد باشه.
‫اگه یه روزی به خواسته‌هاش برسه
‫و بخواد بره،
‫و اون موقع منم دیگه نباشم،
‫اونو با خودت ببر.
‫از این حرف‌ها نزن.
‫خواهش می‌کنم، التماست می‌کنم.
‫و بذارید موسیقی شروع بشه!
‫باشه، باشه.
‫چرا اینجا وایستادین؟ ‫بفرمایین طبقه بالا.
‫بفرمایین.
‫باشه.
‫قربان.
‫چرا انقدر طولش دادین؟
‫منتظرتون بودیم.
‫بفرمایین اونجا بشینین.
‫عجله‌ای نیست،
‫عجله‌ای نیست.
‫امروز یه آواز جدید...
‫به اسم «ملودی سبد ماهی» داریم.
‫دخترهای جدید مثل عسل شیرین‌زبونن.
‫اگه الان از دستشون بدین، ‫بعداً پشیمون می‌شین.
‫بفرمایین داخل. طبقه بالا، از این طرف.
‫ارباب، اونا اینجان.
‫طبق نقشه پیش برو.
‫چشم.
‫مطمئن باشید پشیمون نمی‌شین.
‫ارباب جوان، لطفاً بیشتر بنوشید.
‫باشه.
‫قربان، چیزی لازم ندارین؟
‫هی،
‫بیا با صحبت حلش کنیم.
‫افراد ما رو بفرست بالا...
‫تا نمایش بعدی رو اجرا کنن.
‫تماشاچی‌های پایین صحنه رو نترسون.
‫قربان، سری بعد کمتر بخورید، باشه؟
‫آفرین!
‫چه قشنگ!
‫آفرین!
‫واقعاً مهارت دارن.
‫آره، تحسین‌برانگیزه.
‫آفرین!
‫معرکه‌ست.
‫- آفرین! ‫- واقعاً تحسین‌برانگیزه.
‫آفرین! آفرین!
‫عجب مهارت رزمی‌ای!
‫واقعاً تحسین‌برانگیزه!
‫شگفت‌انگیزه!
‫مهارت‌هاش واقعاً چشمگیره.
‫- آفرین! ‫- آفرین!
‫اونجا رو باش!
‫آفرین!
‫قتل!
‫[عمارت شاهزاده دوآن]
‫سرورم.
‫چطور پیش رفت؟
‫هم خبر خوب دارم،
‫هم خبر بد.
‫انقدر ما رو بلاتکلیف نذار. ‫فقط نتیجه رو بگو.
‫بگو دیگه.
‫نقشه موفقیت‌آمیز بود.
‫اما،
‫تمام قاتل‌هایی که فرستاده بودیم...
‫کشته شدن.
‫پس...
‫این...
‫ادامه بده.
‫تا دعوا شروع شد،
‫تماشاچی‌ها هر کدوم یه طرف رفتن
‫و کل اونجا ریخت به هم.
‫اون یارو از هر طرف...
‫توسط آدمکش‌ها محاصره شده بود،
‫ولی با یه حرکت سریع ‫از شکاف بین‌شون در رفت
‫و واقعاً باورش سخت بود.
‫قشنگ یه دفعه چاقو خورد،
‫ولی انگار یذره هم روش تأثیر نذاشت.
‫به مبارزه ادامه می‌داد،
‫به چپ و راست حمله می‌کرد.
‫بعد...
‫ضربه‌ی دوم رو خورد
‫و بعدشم سوم.
‫ضرباتی که می‌خورد مرگبار بودن،
‫تیغه‌ها برق می‌زدن ‫و خون همه‌جا پاشیده شده بود،
‫ولی بازم هیچ نشونه‌ای از ضعف نشون نمی‌داد، ‫انگار هیچیش نشده.
‫فقط وقتی آخرین آدمکش رو هم کشت،
‫قهقهه‌ی بلندی سر داد: ‫«هاهاها»
‫و بعدش بالاخره افتاد.
‫چرا خنده‌ش رو تکرار می‌کنی؟
‫اینجایی که گزارش بدی، ‫نه اینکه قصه بگی.
‫سرورم.
‫چیزهایی که الان گفتم...
‫اصلاً اغراق نبود.
‫جنازه‌ی اون متخصص کجاست؟
‫بعد از اینکه مُرد،
‫مأمورها به صاحبان مهمانسرا دستور دادن ‫صحنه رو تمیز کنن
‫و همه‌ی لکه‌های خون رو پاک کنن.
‫ارباب.
‫- یکی رو فرستادم جسد رو بخره. ‫- ارباب، جسد اینجاست.
‫هویتش رو هم تأیید کردیم.
‫اون کیه؟
‫با توجه به جسد و وسایلش،
‫اون یکی از نگهبان‌های مخفی ‫و مورد اعتماد ملکۀ مادر بوده.
‫ملکۀ مادر؟
‫فوق‌العاده بی‌رحم ‫و با مهارت‌های استثنایی،
‫با یه جای زخم دراز روی صورتش.
‫همون کسی بود که...
‫ما قبلاً حسابی ‫ازش حساب می‌بردیم.
‫پس داری می‌گی آدمِ ملکۀ مادر...
‫داشته از امپراتور محافظت می‌کرده؟
‫این...
‫خودمم اصلاً فکرش رو نمی‌کردم...
‫اوضاع این‌جوری بشه.
‫چرا ملکۀ مادر...
‫باید یهو به امپراتور حسن نیت نشون بده؟
‫خیلی عجیبه.
‫امکان نداره.
‫یادتون رفته...
‫چطور سر «طرح نمک در قبال خدمت»
‫با هم جنگیدن؟
‫اون یه درگیری شدید بود
‫که افراد دربار همه ازش خبر دارن.
‫چطور ممکنه یهو...
‫یا شاید...
‫اون جاسوسی بوده که ملکۀ مادر ‫کنار امپراتور گذاشته بود.
‫پس...
‫یعنی ما آدم اشتباهی رو کشتیم
‫و در واقع به امپراتور کمک کردیم
‫یه تهدید رو از سر راه برداره؟
‫آقایون، الکی فکر و خیال نکنید.
‫حذف کسی با این موقعیت ویژه
‫اتفاقاً به ما آرامش خاطر می‌ده.
‫در این مقطع، هر دوی اونا دیگه ‫نیروی چندانی ندارن.
‫با توجه به دسیسه‌های دربار،
‫جایگزینی اونا...
‫فقط مسئله‌ی زمانه.
‫سرورمون دانا هستن.
‫[خاطرات ژانگ سان]
‫شنیدم که...
‫هر چند روز یک‌بار میای کتابخونه.
‫فکر می‌کردم داری سخت درس می‌خونی.
‫انتظار نداشتم...
‫انقدر به این گل و گیاه‌ها علاقه داشته باشی.
‫علیاحضرت،
‫من...
‫وقتم رو سر کارهای بیهوده تلف نمی‌کنم.
‫مـ... من فقط...
‫فقط...
‫فقط چی؟
‫این...
‫علیاحضرت.
‫می‌دونم اشتباه کردم.
‫بچه‌جون.
‫تو کار اشتباهی نکردی.
‫من که سرزنشت نکردم.
‫لازم نیست انقدر مضطرب باشی.
‫[اس‌او‌اس] ‫(اس‌او‌اس: درخواست کمک) ‫ملکۀ مادر فقید، ‫یه زمانی...
‫خیلی برات ارزش قائل بود.
‫فقط در تربیتت زیادی سخت‌گیری می‌کرد.
‫اما من...
‫هیچ بچه‌ای از خودم ندارم.
‫چرا تو...
‫بچه‌ی من...
‫نمی‌شی؟
‫من با ملکۀ مادر فقید فرق دارم.
‫فقط امیدوارم تو، ولیعهد،
‫با شادی بزرگ بشی.
‫مجبور نیستی کارهایی رو بکنی ‫که دوست نداری.
‫اگه نمی‌خوای درس بخونی،
‫خب نخون.
‫اگه این گل‌وگیاه‌ها رو دوست داری، ‫[اس‌او‌اس] ‫پس هر جور که دلت می‌خواد بهشون برس. ‫می‌بینی؟ ‫باغبونیش... ‫واقعاً قشنگه.
‫حق با علیاحضرته.
‫علیاحضرت،
‫جدی می‌گین؟
‫من وقتی حرفی بزنم،
‫پاش وامیستم.
‫ممنونم، علیاحضرت.
‫سرورم،
‫این موهبت بزرگیه!
‫چرا هنوزم ایشون رو «علیاحضرت» صدا می‌زنین؟
‫باید ایشون رو جور دیگه‌ای خطاب کنین...
‫و دیگه بهشون بگین «مادر».
‫من...
‫ممنونم، مادر.
‫پسر عزیزم.
‫ببین،
‫این عالی نیست؟
‫این گل‌ها رو ببین.
‫واقعاً فوق‌العاده‌ن.
‫آره.
‫رنگشونم قشنگه.
‫بیا بریم از نزدیک ببینیم.
‫اونجا نرو.
‫بیا الان بریم.
‫بیا بریم.
‫دیرمون می‌شه ها.
‫فقط یه نگاه.
‫اگه دیر کنیم، خواهر نگران می‌شه.
‫- سرورم. ‫- سرورم.
‫قصر به این بزرگی،
‫بعد ولیعهد هر روز فقط ‫همین گل‌های ادریسی رو تماشا می‌کنه
‫و انگار هیچ‌وقتم خسته نمی‌شه.
‫دقیقاً.
‫نکنه روح یه گل ‫تسخیرش کرده باشه؟
‫» ترجمه از الهام صدر «
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M