‫[قسمت بیست]
‫هنوز یکی منتظرمه...
‫که برگردم پیشش.
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫حالا...
‫دیگه واقعا نمی‌تونم برگردم.
‫می‌دونم می‌خوای ازم محافظت کنی،
‫ولی نمی‌خوام تو مواظبم باشی،
‫چون که...
‫می‌خوام کنارت باشم...
‫و همراهت بجنگم.
‫ما از همون اولش ‫توی یه مخمصه بودیم.
‫تا آخرش کنارت می‌مونم و کمکت می‌کنم.
‫مواظب باشین بانوی عزیز!
‫وان‌یین...
‫بانوی عزیز، مواظب باشین!
‫شیاهو دان...
‫منتظرم بمون.
‫اومدی؟
‫اومدم.
‫زخمی شدی.
‫چیزی نیست.
‫زخم سطحیه.
‫اول جلوی خونریزی رو بگیریم.
‫نگران نباش.
‫قرار نیست بمیرم.
‫هنوز کمک نکردم به آرزوت برسی.
‫عوضی!
‫دان.
‫شما اهالی شیای بزرگ ‫خجالت نمی‌کشین؟
‫عوضی‌ها!
‫اگه دان نمی‌خواست زنده بمونی،
‫تا الان ده بار کشته بودمت.
‫هنوز جلوی ما پررویی می‌کنی؟
‫پس من رو بکش!
‫من رو بکش!
‫خفه شو.
‫دان.
‫هایوان‌وانگ.
‫خوبی؟
‫خوبم آقای بی.
‫هاچینا.
‫هاچینا!
‫هاچینا.
‫طاقت بیار هاچینا.
‫شاهزاده توئر...
‫با خنجر زدمش.
‫هاچینا.
‫می‌کشمتون!
‫همه‌تون رو می‌کشم!
‫دان.
‫بکشمش؟
‫آقای بی...
‫نکش.
‫بکشش!
‫چرا زنده نگهش داریم؟
‫که بتونه با شاهزاده دوآن دسیسه بچینه؟
‫یادم نبود...
‫تو هم هنوز زنده‌ای.
‫پسره‌ی پررو.
‫اگه شاهزاده دوآن بفهمه ‫که نقشه قتل یان شکست خورد،
‫خودش دست به کار می‌شه،
‫و شاه‌کشی می‌کنه،
‫قطعا هم گناهش رو...
‫گردن یان می‌ندازه.
‫- افرادش توی جنگل کمین کردن. ‫- [تا ابد با عزت از ایشان یاد شود.] ‫- اگه همین الان روبه‌رو بشیم...
‫از اونجا که تعدادمون کمه...
‫فکر نمی‌کنم زنده بمونیم.
‫یانگ دوجیه رفته محافظان سلطنتی رو بیاره.
‫محافظان سلطنتی...
‫شاید به این راحتی نیان.
‫بهش اعتماد دارم.
‫پس...
‫باید صبر کنیم.
‫شیاهو دان، انرژیت رو هدر نده!
‫ما از زهر مملکت چیانگ ‫به سلاح‌هامون زدیم.
‫قرار نیست زنده بمونی.
‫خون تو...
‫همچنان جاری می‌شه...
‫و جاری می‌مونه...
‫تا وقتی که بمیری!
‫کمک.
‫کمک!
‫تو کی هستی؟
‫زود باشین.
‫باید فرمانده ژائو رو ببینم.
‫من رو پیش فرمانده ببرین.
‫فکر کردی همینطوری ‫می‌تونی فرمانده ژائو رو ببینی؟
‫محافظان سلطنتی رو ‫به کوهستان بی بفرستین!
‫وقت نداریم!
‫بچه گیر آوردی؟
‫به چه حقی می‌خوای ‫فرمانده ژائو رو ببینی؟
‫فکرش هم نکن!
‫واقعا...
‫کی هیاهو درست کرده؟
‫فرمانده ژائو.
‫فرمانده ژائو!
‫زود محافظان سلطنتی رو به کوه بی ببرین ‫تا اعلی‌حضرت رو نجات بدین!
‫زود...
‫دستت بهم نخوره.
‫تو کی هستی؟
‫یانگ دوجیه‌ام. مدیر رصدخانه سلطنتی.
‫- اعلی‌حضرت رو نجات بدین! وقت نداریم! ‫- گفتی منجم سلطنتی هستی؟
‫چه مدرکی براش داری؟
‫نشانم رو دارم.
‫نشانم... نشانم...
‫الان از کوهستان بی ‫فرار کردم که زنده بمونم.
‫حتما توی راه افتاده.
‫سر همچین مسئله‌ای که دروغ نمی‌گم!
‫سر جونم قسم می‌خورم...
‫همه حرف‌هام...
‫جون تو چه ارزشی برای من داره؟
‫ببین چه سر و وضعی داری،
‫ادعات هم می‌شه ‫که منجم سلطنتی هستی،
‫تازه می‌گی می‌خوای ‫لشکرکشی هم کنی؟
‫دستگیرش کنید!
‫واقعا...
‫من...
‫- من منجم سلطنتی‌ام! ‫- برو!
‫اعلی‌حضرت رو نجات بدین!
‫فرمانده ژائو!
‫زندانیش کنید و...
‫ازش بازجویی کنید.
‫چشم فرمانده.
‫انگار این جایگاه قدرت...
‫واقعا قراره عوض بشه.
‫من دیگه برم.
‫رفع زحمت کنم.
‫مواظب خودت باش.
‫ارباب جیا.
‫بیا...
‫از دور به افتخار ارباب مو...
‫و نقشه هوشمندانه‌اش بنوشیم.
‫ارباب مو برای اینکه لو نره ‫از این اسم استفاده می‌کرد.
‫از این به بعد باید اسم واقعیش رو بگیم،
‫و صداش کنیم...
‫ارباب مورونگ.
‫به قول گفتنی:
‫«ملخی که برای جیرجیرک کمین کرده، ‫از مرغ انجیرخوار پشتش بی‌خبره.»
‫اصلا خبر ندارن...
‫که نقشه راهبردی «پرنده‌گیر» ‫شاهزاده دوآن...
‫خیلی هوشمندانه است.
‫هنوز وقتش نرسیده و نتیجه مشخص نیست.
‫آقایون، لطفا با احتیاط ‫کاری کنید و حرفی بزنید.
‫چشم.
‫- انرژیت رو هدر نده. ‫- [تا ابد با عزت از ایشان یاد شود.] ‫- پادزهرش رو ندارم.
‫شیاهو دان.
‫می‌خوام مثل اون فرستاده احمقت...
‫طعم مرگ رو بچشی.
‫من رو ببین.
‫واقعا فکر می‌کردی زنده است؟
‫وانگ ژائو؟
‫اون رو...
‫کشتیمش.
‫معلومه که کشتیمش!
‫کل هیئت فرستادگان واقعی رو...
‫خودم شخصا کشتم!
‫پس...
‫- با پایان جنگ و شروع تجارت... ‫- [یک ماه پیش] ‫- نه‌تنها فرصتی برای مردم هر دو مملکته... ‫- که استراحت و بهبودی پیدا کنن...
‫بلکه به قدرت شما، امپراتور...
‫کمکی می‌شه تا ثبات پیدا کنین...
‫و با تثبیت حاکمیت خودتون...
‫در چندین جناح پیروز بشین.
‫خوبه.
‫عالیه.
‫حرف نداره!
‫می‌خوام هیئت فرستادگانی بفرستم...
‫که با تو به شیای بزرگ برن ‫و مذاکرات رو انجام بدن.
‫امیدوارم مملکت‌های ما ‫دوباره دوست بشن و...
‫- دقیقا. ‫- همکاری ابدی شکل بدن.
‫خوبه. خوبه.
‫نمی‌شه!
‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫عمو.
‫نکنه یادت رفته...
‫که این اهالی شیای بزرگ...
‫چند تا از شهروندان یان رو کشتن؟
‫یعنی شانی...
‫بی‌دلیل مرد؟
‫چرند نگو!
‫مذاکرات صلح به نفع مملکت یانه.
‫شاهزاده، بهتره کمی آینده‌نگر باشین.
‫نذارین کینه‌ها و نفرت‌های قدیمی...
‫بهتون غلبه کنه.
‫داشتم با عموم حرف می‌زدم.
‫یه زن چیانگی حق نداره نظر بده.
‫عمو.
‫نکنه از اهالی شیای بزرگ می‌ترسین؟
‫اگه بحث ترسه...
‫من که توئر باشم، ‫از مرگ نمی‌ترسم.
‫جنگجویان یان بزرگ رو می‌برم...
‫به پایتخت شیای بزرگ یورش می‌بریم...
‫و سر از تن امپراتور جدا می‌کنیم!
‫خفه شو!
‫نگهبانان!
‫شاهزاده رو به اقامتگاهش ببرین ‫تا خوب به رفتارش فکر کنه.
‫نذارین بدون اجازه من بیاد بیرون!
‫چشم!
‫صبر داشته باش...
‫سگ خیانتکار شیایی.
‫اعلی‌حضرت.
‫حالا...
‫مذاکرات صلح در سراسر کشور اعلام شده.
‫هیئت فرستادگان امپراتور یان...
‫به سمت شیای بزرگ راه افتاده.
‫اعلی‌حضرت.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫از بین شما...
‫کی حاضره با من ‫به پایتخت شیای بزرگ بیاد...
‫تا سر از تن امپراتور جدا کنه...
‫و کاری کنه مردم شیا...
‫با خون تقاص پس بدن؟
‫تا پای مرگ همراه شاهزاده توئریم!
‫بکشیدشون!
‫مواظب ارباب وانگ باشین!
‫فرار کنین ارباب وانگ!
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫هر کاری لازم باشه می‌کنم...
‫تا جنگ تموم شه و تجارت برقرار بشه.
‫تا موفق نشدم...
‫از سفرم برنمی‌گردم.
‫تو...
‫[تا ابد با عزت از ایشان یاد شود.]
‫هاچینا!
‫بابت این کارت تقاص پس می‌دی!
‫تکون نخور!
‫تکون نخور.
‫نباید بیشتر ازت خون بره.
‫همه‌تون رو می‌کشم.
‫همه‌تون رو می‌کشم!
‫می‌کشمتون!
‫ماموریت وانگ ژائو مخفیانه بود.
‫حتی مادر بیوه‌اش از حقیقت خبر نداشت.
‫بهش گفتم...
‫که این سفر خیلی مهمه...
‫و اگه دلش می‌خواد...
‫می‌تونه نره.
‫ولی اون گفت...
‫من لب مرز دو مملکت به دنیا اومدم.
‫از وقتی بچه بودم،
‫شاهد بودم چه خانواده‌هایی ‫به خاطر جنگ از هم پاشیدن.
‫خیلی از همبازی‌هام...
‫که الان بزرگ شدن...
‫فرصت این رو نداشتن...
‫که پدر و مادری بالای سرشون باشه.
‫بعضی‌هاشون حتی...
‫قبل از اینکه بالغ بشن...
‫به خاطر جنگ کشته شدن.
‫جنازه‌های کوچیکشون رو...
‫می‌شد توی یه پتوی کوچیک پیچید.
‫اعلی‌حضرت...
‫مذاکرات صلح برای مملکت ما حیاتیه.
‫حاضرم برای این هدف بمیرم.
‫اگه بلایی سرم اومد...
‫لطفا برام مقبره‌ای خالی بسازید سرورم.
‫تا روحم بتونه...
‫به میهن برگرده.
‫تا این زندگی من...
‫بی‌جهت به پایان نرسیده باشه.
‫باید کاری کنم مرگش بی‌ارزش نشه.
‫حالا که روحش به آسمون رفته ‫شاید در آرامش باشه.
‫باید...
‫همچنان...
‫مذاکره کنیم.
‫چی می‌گی واسه خودت؟
‫وان‌یین.
‫تفنگ رو به آقای بی بده،
‫و بگو مواظب دروازه باشه.
‫باشه.
‫رفیق.
‫اسمت چیه؟
‫رفیق...
‫اینجا رو باش.
‫نگاه کن.
‫می‌خوای با چند تا سکه مسی...
‫بهم رشوه بدی؟
‫با ایمان می‌شه تقدیر رو عوض کرد...
‫عالیه.
‫نه، نه، اصلا هم عالی نیست!
‫چی عالیه و نیست؟
‫همین الان...
‫با شش خط برات ستاره طرح کردم.
‫فلاکت بزرگی توی تقدیرت افتاده.
‫اگه بخوای چرت و پرت بگی...
‫وسایل شکنجه رو میارم.
‫من مدیر رصدخانه سلطنتی‌ام،
‫مسئول خوش‌بختی یا فلاکت آینده ‫سلطنتی این مملکتم.
‫میل خودته...
‫باور کنی یا نه...
‫و اینکه بتونی مقام نظامیت رو...
‫به عنوان معاون فرمانده نگه داری...
‫کاملا به خودت بستگی داره.
‫تو از کجا می‌دونی...
‫که من تازه معاون فرمانده شدم؟
‫اراده آسمان...
‫رمز و راز داره.
‫رفیق، بگو ببینم داستان...
‫سائو سائو یا...
‫وانگ هو رو شنیدی؟
‫وانگ هو چیه؟
‫وایستا...
‫این چه ربطی به من داره؟
‫رفیق عزیزم، ‫همه‌چی به تو ربط داره!
‫می‌گن وقتی که سائو سائو...
‫رفت تا یوآن شو رو فتح کنه...
‫دید خشکسالی شده ‫و ارتش هیچ آذوقه‌ای نداره.
‫مسئول کشاورزی که وانگ ‌هو بود، ‫از سائو سائو پرسید:
‫«حالا که آذوقه‌ای نداریم،»
‫«باید چیکار کنیم؟»
‫«باید...»
‫«بوشل‌های بزرگ رو با کوچیک جایگزین کنیم،»
‫«و اون‌ها رو جیره‌بندی نکنیم.»
‫«ولی سربازها شاکی می‌شن.»
‫«اون موقع چی؟»
‫«مهم نیست.»
‫«من نقشه زیرکانه‌ای دارم.»
‫وقتی که جیره‌ها کم شد،
‫سربازها واقعا خشمگین شدن.
‫بعدش سائو سائو...
‫به مسئول کشاورزی گفت:
‫«باید یه چیز دیگه ازت قرض بگیرم...»
‫«تا روحیه ارتش رو حفظ کنم.»
‫«چی می‌خواین؟»
‫«باید...»
‫«سرت رو بزنم.»
‫«من بی‌گناهم! واقعا بی‌گناهم!»
‫«می‌دونم بی‌گناهی.»
‫«ولی...»
‫«اگه تو رو اعدام نکنم،»
‫«پس باید خودم رو اعدام کنم؟»
‫چی داری می‌گی؟
‫حرف الکی می‌زنی.
‫رفیق،
‫فکر نمی‌کنی تو...
‫عین وانگ هو باشی؟
‫ببین،
‫ژائو ووچنگ تو رو گذاشت ‫که مراقب من باشی.
‫ولی چه لزومی داشت جلوی همه...
‫بگه ازم بازجویی کنی؟
‫چون اگه اعلی‌حضرت سرافکنده بشه،
‫یه نفر باید اعدام بشه.
‫حتی اگه اعلی‌حضرت فوت کنه،
‫شاهزاده دوآن حکومت رو ادامه می‌ده،
‫و باید اقتدارش رو ‫با اقدامی نشون بده.
‫ژائو ووچنگ که زیردست شاهزاده دوآنه،
‫پس برای اون مشکلی پیش نمیاد.
‫اگه بازجویی خوب حاصل نشه،
‫چه کسی قراره بابت این ‫و دیر رسیدن نیروهای کمکی...
‫مجازاتش رو تحمل کنه؟
‫همه این الهامات رو...
‫از اون ستاره گرفتی؟
‫- [تا ابد با عزت از ایشان یاد شود.] ‫- تو داری می‌میری... ‫- من هم آب از سرم گذشته. ‫- درباره چی مذاکره کنیم؟ ‫- فکرش هم نکن!
‫درسته.
‫تو فرض کن...
‫این آدم محکوم به مرگ...
‫داره هذیون می‌گه.
‫بیاریدش جلو.
‫[تا ابد با عزت از ایشان یاد شود.]
‫سال‌ها جنگ...
‫مردم ما رو بدبخت کرده.
‫تو متوجه نشدی،
‫ولی ژالوواهان می‌دونست...
‫که مردم دیگه اراده جنگ ندارن.
‫باید وقت بذاره...
‫تا تجدید نیرو کنه...
‫و همچنین فرصت تازه‌ای می‌خواد...
‫تا روحیه...
‫جنگ‌آوری مردم رو بالا ببره.
‫اهالی شیا می‌دونن اشتباه می‌کنن...
‫- [در جنگ یکی از کشورها زجر می‌کشد.] ‫- برای همین این معاهده رو فرستادن. ‫- [جنگ طولانی به نفع هیچ‌کس نیست.] ‫- [کدورت‌ها رو کنار بذاریم و مذاکره کنیم.] ‫- [این پیام حاکی از حسن نیت منه.]
‫وزرای دربار و مردم...
‫دنبال جنگ دیگه‌ای نیستن.
‫من هم نمی‌خوام ‫خلاف میلشون عمل کنم.
‫ولی شانی...
‫خادم برگزیده ما بود.
‫شانسی دختر جوونی بود.
‫چرا باید بی‌دلیل ‫اقدام به آدمکشی می‌کرد؟
‫این دستور...
‫از طرف کی اومده بود؟
‫چطور اون فرد...
‫مجبورش کرد که انجام بده؟
‫اجبار بود یا مزد گرفته بود؟
‫یا نکنه با عزیز دردونه‌اش...
‫تهدیدش کردن؟
‫شیاهو دان...
‫از کجا این‌ها رو می‌دونه؟
‫خبر نداشتی بازیچه چه ماجرایی شدی.
‫نه تونستی عزیزت رو نجات بدی،
‫نه دشمن واقعیت رو دیدی.
‫واقعا فکر می‌کنی امپراتور یان...
‫خبر نداره که به شیای بزرگ اومدی؟
‫دقیقا مثل شانی...
‫رقم خوردن مرگ شما توی قصر شیا...
‫بیشتر براش سود داره، ‫تا روی دست خودش بمیرین.
‫وقتی اخبار به مملکت یان برسه،
‫دوباره اشک تمساح می‌ریزه،
‫و فریاد می‌زنه،
‫که مملکت شیا باید تقاص پس بده.
‫راست می‌گی.
‫من... بازیچه بودم.
‫ولی تو چی؟
‫تو بازیچه نیستی؟
‫معلومه که هستم.
‫از وقتی سنم کم بود می‌گفتم...
‫که اگه با تمام داشته‌هام بجنگم...
‫ممکنه روزی از دستم برن.
‫ولی بعدا کم‌کم متوجه شدم...
‫که هر تصمیمی بگیرم...
‫و تمام مقاومت‌هایی که نشون می‌دم...
‫دقیقا به نفع اون‌ها بود.
‫من هم بازیچه‌ام،
‫هم هدفم،
‫هم خود تیرم.
‫من سلاح قتلی‌ام که توی دستشونه،
‫و تنها چیزی که نمی‌تونم باشم،
‫کسیه که هستم.
‫حرف‌هایی که داره می‌زنه...
‫از تجربه شیاهو دان توی داستان اصلیه؟
‫اتفاقا من و تو خیلی ‫به همدیگه شبیهیم.
‫ولی من سرسپرده نیستم.
‫نمی‌خوام وانمود کنم که متکبرم،
‫و کورکورانه به سمت سرنوشت برم،
‫یا خودم رو گول بزنم...
‫و بگم...
‫«چاره دیگه‌ای نداشتم.»
‫تو سرسپرده‌ای؟
‫واقعا هستی؟
‫زانو بزن!
‫آرامش خودت رو سر دختره از دست دادی،
‫متوجه موضوع اصلی نیستی!
‫پس چطور با خیال راحت ‫یان بزرگ رو بهت بسپارم؟
‫چطور می‌خوای امپراتور باشی؟
‫من اگه نتونم حتی جون عزیزم رو نجات بدم،
‫پس لیاقت امپراتوری یان رو ندارم!
‫ساکت شو!
‫نگهبانان!
‫بله اعلی‌حضرت؟
‫از طرفم اعلام کنین:
‫شاهزاده دیوانه شده.
‫از امروز به بعد...
‫نباید از اردوگاه خارج بشه.
‫اگه همچنان طلب بخشش نکرد،
‫بهش گرسنگی بدید!
‫چشم اعلی‌حضرت.
‫فکرش هم نمی‌کردم...
‫که انقدر خاطرخواه یکی بشی.
‫حالا که اینطوریه...
‫می‌خوام یه زهری بهت بدم.
‫روی زخم بزنش...
‫تا خونریزی قطع نشه ‫و باعث مرگ بشه.
‫برو شانی رو پیدا کن.
‫اگه می‌خوای ازم متنفر شو.
‫من که دارم می‌میرم،
‫تو هم آب از سرت گذشته.
‫ولی کسی که باعث مرگ عزیز زندگیت شد،
‫با خیال راحت روی مسند پادشاهی می‌شینه،
‫و غصه هیچی رو نمی‌خوره.
‫متاسفانه...
‫دوره من سر اومده.
‫اگه تونستی اون امپراتور ‫ژالوواهان خائن رو بکشی...
‫واقعا خوشحال می‌شم...
‫تو هم به انتقامت می‌رسی.
‫ولی فعلا...
‫مرتکب شاه‌کشی شدی.
‫حتی احتمالا فرصت نکنی...
‫زنده از شیای بزرگ خارج بشی.
‫واقعا پادزهرش رو ندارم.
‫اون زن چیانگی فقط زهرش رو بهم داد.
‫طبیب‌های سلطنتی خودت رو بیار...
‫بگو یه کاریش کنن.
‫پس لطفا برام دعا کن.
‫بگو چطوری سرنوشت رو عوض کنم.
‫بگو!
‫باورم نمی‌شه با همچین نزاکتی ‫داری ازم خواهش می‌کنی...
‫ازم می‌خوای راهنماییت کنم، ‫ولی جلوم زانو نمی‌زنی.
‫می‌تونم نزاکتم رو بیشتر نشونت بدم.
‫حرف می‌زنی یا نه؟
‫رفیق.
‫می‌تونی ببر تالی رو بیاری؟
‫درود فرمانده.
‫بازجویی چطور پیش می‌ره؟
‫فرمانده،
‫هنوز حرفی نزده.
‫شک نکنید کامل و جامع ‫ازش سوال می‌پرسم.
‫کاملا با دقت و ظرافت...
‫ازش بازجویی کن.
‫این از امور مهم مملکته.
‫اعتبار جفتمون رو بالا می‌بره.
‫بله، چشم.
‫مراقبت کنین فرمانده.
‫کسی نمونده.
‫بریم...
‫همه رو بکشیم.
‫چشم.
‫واقعا پادزهرش رو ندارم.
‫دان!
‫کسایی که توی جنگل کمین کرده بودن...
‫دارن نزدیک می‌شن.
‫برو.
‫بلند شو.
‫فکر...
‫فکر نکنم دیگه بتونم فرار کنم.
‫پس بیا یه جا رو پیدا کنیم...
‫که قایم بشیم و...
‫منتظر بمونیم.
‫منتظر چی بمونیم؟
‫یه فرصتی...
‫تا ببینیم خدا برامون...
‫چه حکمتی داره.
‫بریم قصر زیرزمینی.
‫بلند شو.
‫چیکار می‌کنین؟
‫ولم کنین!
‫توجهشون رو جلب می‌کنم...
‫تا برای شما وقت بخرم.
‫وان‌یین.
‫این قصر زیرزمینی...
‫مثل پناهگاهه.
‫این سنگ‌نگاره توی شیاری رفته...
‫که مثلثی رو تشکیل می‌ده...
‫و به سطح سنگی زیرش تکیه داده.
‫بدون ابراز مخصوص...
‫به سختی می‌شه ‫این در رو باز کرد.
‫این...
‫قانون ثبات مثلثه.
‫خوب بلدی مدیرعامل دان.
‫هنوز درس‌های زمان...
‫راهنماییت رو یادته.
‫هر چی نباشه...
‫این تبلور دانش باستانیه.
‫ارباب سائو.
‫پیکر بی‌جان اعلی‌حضرت ‫و توئر رو پیدا نکردیم.
‫همچنان بگردین. زیاد دور نشدن.
‫چشم.
‫یافتم!
‫نزدیک قصر زیرزمینی خون ریخته.
‫حتما اونجا قایم شدن.
‫منتظر چی هستی؟ برو!
‫سرورم.
‫دروازه از داخل مسدود شده.
‫حتما اعلی‌حضرت داخلشه.
‫خرابش کنید.
‫محکم!
‫محکم‌تر بکوبید!
‫آره!
دانلود فیلم و سریال M O V I E S H O . C O M