.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫[قسمت بیست و هفت]
‫بانوی من...
‫اعلی‌حضرت این لباس‌ها ‫رو از قبل آماده کردن...
‫که ما بتونیم هویتمون رو مخفی کنیم.
‫بذارید کمکتون کنم.
‫از کی این‌ها رو برنامه‌ریزی کرده؟
‫بانوی من...
‫لطفا یه چیزی بخورید.
‫باید به زودی حرکت کنیم.
‫من جایی نمی‌رم.
‫حین سحر سمت کاخ حرکت می‌کنیم.
‫به خواست اعلی‌حضرت...
‫اگه بانوی من درخواست برگشت کردن...
‫ما می‌تونیم از جونمون به ‫عنوان اهرم فشار استفاده کنیم.
‫می‌دونه که من جون یه ‫آدم بی‌گناه رو نمی‌گیرم...
‫واسه همین این راه رو به کار برده.
‫خیلی‌خب.
‫همه آزادید.
‫از اینجا جدا می‌شیم.
‫بانوی من!
‫چیه؟
‫می‌خوای دست‌وپام رو ببندی؟
‫بانوی من...
‫حین جدایی...
‫اعلی‌حضرت این نامه رو واسه‌ی من من گذاشت...
‫و ازم خواست بعد این که ‫خطر رفع شد اون رو به شما بدم.
‫ولی الان این جرئت رو به خودم می‌دم که...
‫زودتر از موعد به شما بدمش.
‫لطفا بخونیدش بانوی من...
‫و سپس تصمیم بگیرید.
‫به همسر عزیزم وان‌یین...
‫اسم واقعی من ژانگ سانه.
‫اگه دوست داری بهم بخند.
‫قبلا می‌پرسیدم که...
‫چرا والدینم...
‫اسم به این پیش‌پاافتاده‌ای روم گذاشتن.
‫ولی حقیقت اتفاقا برعکس بود.
‫از ابتدایی تا راهنمایی...
‫من همیشه اولین شاگردی بودم...
‫که معلم‌ها اسمش رو یاد می‌گرفتن.
‫هر چند...
‫[ژانگ سان]
‫به جز اسم غیرطبیعی...
‫همه‌چیز در مورد من...
‫اتفاقا معمولی بود.
‫صرفا یه دانش‌آموز معمولی بودم.
‫[اس‌او‌اس]
‫الان شاید واست سوال بشه...
‫چرا دارم در مورد زمان دبیرستانم حرف می‌زنم.
‫چون که زندگیم...
‫توی این دنیا اونجا تمام شد.
‫توی کلاس نهم...
‫داشتم با گوشیم ور می‌رفتم...
‫یه تبلیغی...
‫من رو وارد این کتاب کرد.
‫از اون موقع شونزده سال و هشت ماه گذشته...
‫بهش که فکر می‌کنم...
‫الان مدتی که شیاهوو دان بودم...
‫از مدتی که ژانگ سان بودم بیشتر شده.
‫زنده‌باد اعلی‌حضرت!
‫طی دو سال گذشته...
‫گاهی یه تردیدی در ذهنم به وجود میاد...
‫اون دنیای خارج کتاب...
‫واقعا وجود داشت؟
‫یا صرفا توهمی بود که ذهن ‫مریضم به وجود آوردش؟
‫می‌دونی چی جالبه؟
‫اوایلی که رسیدم...
‫حس می‌کردم...
‫توی یه کابوس بی‌پایان گیر کردم.
‫ولی الان در عوض...
‫به ندرت حتی...
‫سال‌های دبیرستانم رو یادم میاد.
‫همه‌چیز عوض شد وقتی که ازم پرسیدی...
‫حال...
‫ات...
‫چطوره؟
‫بالاخره فهمیدم که گذشته‌ام حقیقت داشته...
‫و این که واقعا...
‫زندگی‌ای واقعی داشتم.
‫یه زمانی والدینی داشتم...
‫دوستانی داشتم...
‫و آینده‌ای.
‫من خیلی مرد پستی هستم.
‫تو دقیقا اون زمان نجاتم دادی...
‫و بعد درست بعدش...
‫که متحدت بشم...
‫که از دانشت نسبت به کتاب...
‫به سود خودم استفاده کنم.
‫فقط به این وسیله...
‫می‌تونستم با اطمینان به ‫پیروزی دست پیدا کنم...
‫از از ملکه‌ی مادر و شاهزاده دوآن...
‫انتقام بگیرم.
‫نگران نباش مدیرعامل دان.
‫جفتمون وضعمون یکیه.
‫تا آخرش پیشت می‌مونم.
‫در مقابل تو...
‫نه تنها که گذشته‌ام رو مخفی کردم...
‫بلکه همچنین سعی کردم مراقب ‫رفتار و حرف زدنم باشم...
‫چه فرقی می‌کنه که امپراتور باشی؟
‫می‌تونی ازش در مقابل صدمه دیدن محافظت کنی؟
‫این هم آسونه.
‫به عنوان ژانگ سان...
‫دوست داشتنت یه امر مسلمه.
‫ولی به عنوان شیاهوو دان...
‫عملا دیوانه بودنه.
‫نفهمیدم که دقیقا کی عاشقتت شدم.
‫تنها چیزی که ازش مطمئنم اینه که...
‫بعد این که عاشق شدم...
‫گفتن حقیقت سخت‌تر شد.
‫وان‌یین...
‫باورت بشه یا نه...
‫انقدر از شخصیت اصلیم دور شده بودم.
‫خیلی دیر اومدی.
‫وان‌یین.
‫هیچکس منتظر تو نیست.
‫باید پیش من بمونی...
‫یه مرد دیوانه که داره می‌میره.
‫اون‌هایی که دارن غرق می‌شن...
‫همه آرزوی تکه‌چوبی دارن.
‫ولی وقتی از ساحل دور باشن...
‫سرنوشتشون نابودیه.
‫با نگه داشتن تکه چوب...
‫صرفا باعث می‌شن...
‫چوب هم همراه اون‌ها غرق بشه.
‫نباید بذاری که عشق...
‫قضاوتت رو لکه‌دار کنه.
‫اون واسه من یه تیکه‌چوبه، ‫من هم دارم غرق می‌شم.
‫امیدوارم بتونم...
‫حداقل توی این جهنم...
‫کاری کنم که دست تو به خون آغشته نشه...
‫حداقل باید یه جایی باشه...
‫که بتونی راحت بخوابی.
‫[تالار تایجی]
‫فقط التماس می‌کنم...
‫که روبه‌رو شدن با ترس و نگرانی...
‫توی چشم‌هات رو به وقفه بندازی.
‫هیچ خواسته‌ای ندارم...
‫جز این که ببینم مثل آتش همیشه رشد می‌کنی...
‫و مثل ماه می‌درخشی.
‫باید مدتی طولانی...
‫بازی بقا انجام بدیم.
‫امیدوارم همون بانوی شجاعی باشی...
‫که اولین باری که...
‫دیدمت بودی.
‫مشت به ملکه‌ی مادر...
‫و لگد به شاهزاده دوآن!
‫حتی اگه واقعا قدرتی داشته باشی...
‫من هرگز تسلیم نمی‌شم!
‫بریم سراغش!
‫من توی این مسیر تنها نیستم.
‫وان‌یین...
‫من دیگه جایی ندارم که خونه صداش کنم.
‫ولی من منزلم رو در تو یافتم.
‫اگه ترسیدی و متزلزل شدی...
‫و به یک حامی نزدیک نیاز داشتی...
‫با کمال میل این نقش رو ایفا می‌کنم...
‫تا روزی که...
‫زندگیم تموم بشه.
‫التماس می‌کنم آقای بی...
‫که جوری باهاش رفتار کنی...
‫که با من رفتار می‌کنی.
‫لطفا امنیتش رو هر جوری که شده تضمین کن.
‫انتظارش رو نداشتم که...
‫این روز انقدر زود فرا برسه.
‫فردا نهایت تلاشم رو می‌کنم.
‫اگه موفق بشم...
‫فشار روی تو...
‫کمتر می‌شه.
‫اینطوری موفق به فرار می‌شی.
‫بعدش باید...
‫مسیرت رو تنهایی ادامه بدی.
‫خیلی احتیاط کن.
‫ببخشید که به اندازه‌ی کافی...
‫آدم خوبی نبودم.
‫با این که خیلی بهت دروغ گفتم...
‫این عذرخواهیم...
‫صادقانه و واقعی بود.
‫تو شجاع‌ترین و...
‫و ترسناک‌ترین آدمی هستی...
‫که توی هر دو زندگیم دیدم.
‫قطعا تو موفق می‌شی...
‫و راهت رو...
‫به دنیایی جدید و درخشان هموار می‌کنی.
‫تا اون موقع...
‫اگه من رو بخشیده بودی...
‫روزهای تعطیل و جشنواره‌ها...
‫یه کاسه هات پات بخور...
‫انگار که من پیشتم.
‫از طرف ژانگ سان.
‫عجله کنید.
‫اعلی‌حضرت یهویی حالش بد شد.
‫طبیب‌ها، زود باشید!
‫باشه، باشه.
‫فهمیدم.
‫زودتر، طبیب‌ها.
‫پام!
‫زود!
‫اعلی‌حضرت نیست.
‫این...
‫این اعلی‌حضرت نیست.
‫اگه جرئت داری حرفت رو تکرار کن!
‫منتظر چی هستید؟
‫بیایید و پام رو درمان کنید!
‫بله، بله.
‫زود!
‫بانوی من...
‫چوشی شبانه برج دروازه رو دید زد...
‫و دید که نگهبانان سلطنتی توسط ‫افراد شاهزاده دوآن رهبری می‌شدن.
‫حالا...
‫دروازه‌ی شهر توسط سربازان مرزی محاصره شده.
‫این که کجا باید بریم...
‫تصمیمش با بانوی منه.
‫زخم‌هاتون چطوره؟
‫این زخم‌های جزئی...
‫چیزی نیستن.
‫بیایید کوهستان رو ترک کنیم...
‫و به یه جای مسکونی بریم.
‫وگرنه خبری از پایتخت بهمون نمی‌رسه.
‫من طبق دستور سلطنتی باید از شما محافظت کنم.
‫الان احتمال خطر وجود داره.
‫سربازهای سه ناحیه‌ی مرزی ‫طبق فرمان شاهزاده دوآن...
‫دارن به اینجا نزدیک می‌شن...
‫که نگهبانان سلطنتی رو سرکوب کنن...
‫و توی تصاحب سلطنت بهش کمک کنن.
‫این سربازها...
‫از شمال و شرق و جنوب میان.
‫پیشنهاد می‌دم...
‫قبل این که به هم برسن...
‫یه راه خروجی پیدا کنیم.
‫بیایید بریم سمت جنوب.
‫بانوی من...
‫ارتش جناح راست از سمت جنوب میاد.
‫می‌ریم سمت جنوب.
‫به سمت پیانگ.
‫اعلی‌حضرت همین رو می‌خواد.
‫از قبل لباس‌ها رو آماده کردید، نه؟
‫الان بپوشیدشون.
‫بعد حرکت می‌کنیم.
‫بله.
‫آقا...
‫امروز توی شهر ماهی فروختی؟
‫آره.
‫کسب و کار خیلی خوب نبود...
‫واسه همین زود برگشتم.
‫خانم.
‫شوهرتون خونه است؟
‫بله، هست.
‫توی شهر الان تجسس بزرگی در جریانه.
‫می‌گن خیلی هرج و مرج شده.
‫چه عجیب و ترسناک.
‫چرا باید این همه آدم حین ‫خاکسپاری ملکه‌ی مادر بمیرن؟
‫امکانش هست که علیاحضرت سعی کرد باشن...
‫آدم‌ها رو همراه خودشون ببرن...
‫که اون دنیا هم خدمتکار داشته باشن؟
‫ولی اونطوری که من شنیدم...
‫اون خاتون پلید بود که ملکه‌ی ‫مادر رو به قتل رسوند...
‫و قصد داشت که...
‫امپراتور رو هم حین خاکسپاری بکشه.
‫حقیقت داره؟
‫الان جلوی دروازه‌های شهر ‫تابلو چسبوندن که اون تحت‌تعقیبه.
‫- جدا؟ ‫- الکی که نیست، هست؟
‫ببخشید.
‫من و خواهرهام داریم می‌ریم ‫پایتخت دیدن فامیل‌هامون.
‫الان مکالمه‌ی شما رو شنیدم.
‫الان امنه که...
‫بریم سمت پایتخت؟
‫توی چنین شرایطی...
‫حتی مرد قوی‌ای مثل من...
‫جرئت ورود به پایتخت رو نداشت.
‫خانم‌ها، پیشنهاد می‌دم...
‫یه کار دیگه بکنید.
‫الان ورود به پایتخت مشکلی نداره...
‫ولی اجازه‌ی خروج نمی‌دن.
‫صبح زود شوهرم رفت اونجا که ماهی بفروشه...
‫و همچنان اونجا گیر کرده.
‫ولی این آقا الان گفت...
‫که تجسس واسه خاتون پلیده.
‫چرا حتی آقایون...
‫اجازه‌ی ترک پایتخت رو ندارن؟
‫از کجا معلوم؟
‫بیا، بیا بریم خونه.
‫ممکنه که...
‫شیاهو دان فرار کرده باشه؟
‫- بانوی من. ‫- بانوی من.
‫بانوی من!
‫حالتون خوبه؟
‫تب دارید.
‫نمی‌تونیم بیشتر از این بریم.
‫بانوی من باید یه جایی استراحت کنن.
‫من اون خونه رو بررسی می‌کنم.
‫نکن.
‫مردم معمولی بیشتر از ‫همه از مردهای غریبه می‌ترسن.
‫و ما هم زیادیم.
‫چو وو، تو به جاش برو.
‫شما دو تا...
‫یه جا قایم بشید.
‫مراقب بانو باش.
‫باشه.
‫بیا بریم.
‫آقا...
‫ما می‌خوایم فامیل‌هامون ‫توی پایتخت رو ببینیم.
‫ولی حین مسیر پول‌هامون رو دزدیدن.
‫و حالا بانومون مریض شده.
‫این تمام پولیه که برامون مونده.
‫می‌شه لطف کنید یکم غذا بهمون بدید؟
‫ما همه در رنج و عذاب شریکیم.
‫بفرمایید داخل.
‫بیا.
‫مرسی.
‫چرا خانمت...
‫داره اون رو می‌سوزونه؟
‫واسه سوگواری واسه برادرش که ‫نزدیک کوهستان بی زندگی می‌کرد.
‫دیروز...
‫حینی که مشغول تماشای...
‫خاکسپاری ملکه‌ی مادر بود...
‫ناگهان...
‫شاهزاده دوآن شرورش کرد...
‫و باعث مرگ خیلی‌ها شد.
‫برادرزنم هم به نحوی کشته شد.
‫شاهزاده دوآن شورش کرد؟
‫موفق شد؟
‫ما...
‫اصلا خبر نداریم.
‫اونی که این خبر بد رو بهمون رسوند...
‫فقط گفت خیلی‌ها مردن.
‫اکثرشون نگهبانان سلطنتی بودن.
‫بیشتر از این چیزی نمی‌دونست.
‫تلفات اکثرا از نگهبانان سلطنتی بوده.
‫یا بینشون جنگ داخلی رخ داده...
‫و یا شاهزاده دوآن ارتشش با لباس مبدل اومدن.
‫در هر صورت...
‫مدیرعامل دان حتما توی خطر جدی‌ای بوده.
‫بانوی من.
‫آقا...
‫ما نباید توی چنین شرایطی مزاحم شما بشیم...
‫ولی بانوی ما به شدت مریضه.
‫می‌شه یه کاسه نودل براش درست کنید؟
‫یه لحظه.
‫عزیزم...
‫یکم نودل درست کن.
‫بیا بریم.
‫بفرمایید.
‫نودل بخورید.
‫مرسی.
‫بفرما.
‫مرسی.
‫بانوی من...
‫حداقل یکم بخور.
‫مسیر طولانی‌ای در پیش داریم.
‫درسته.
‫واسه مسیر باید قوت داشه باشی.
‫لطفا یه چیزی بخور.
‫حق با توئه.
‫الان نباید تسلیم بشم.
‫اون هنوز منتظرمه.
‫شما هم بخورید.
‫باشه.
‫بسه، انقدر گریه نکن.
‫واسه چشم‌هات خوب نیست.
‫دلم واسه برادر بیچاره‌ام می‌سوزه.
‫اون شاهزاده دوآن کثافت خیلی پسته!
‫آروم حرف بزن.
‫اول که امپراتور ملکه‌ی مادر رو کشت.
‫بعد هم شاهزاده دوآن شورش ‫کرد و سعی کرد امپراتور رو بکشه.
‫این‌ها...
‫همه امور سلطنتیه.
‫ما چطور باید پیش‌بینی می‌کردیم؟
‫درسته که من خیلی چیزی نمی‌دونم...
‫ولی برادرم...
‫بهم گفته بود...
‫که امپراتور دستور داده بود ‫زمین‌ها مساوی تقسیم بشه...
‫و مالیات‌ها کم بشه.
‫اعلی‌حضرت کلی مسئولین ‫فاسد رو هم اعدام کرده!
‫زندانی کردن مسئولین فاسد کافی نیست؟
‫چرا اعدام بشن؟
‫اگه بخوام مردم ازم حمایت کنن...
‫اول باید بهشون امید بدم.
‫اعدام در حق این مسئولین کثافت...
‫یه فراره.
‫به مردم امید می‌ده.
‫اون زمان...
‫فکر کردم داره زیاده‌روی می‌کنه.
‫نمی‌دونستم که...
‫بعد شونزده سال زندگی توی این دنیا...
‫حقایق تلخش رو دیده بود.
‫قربانی کردن یه نفر...
‫برای نجات بقیه...
‫گاهی اجتناب‌ناپذیره.
‫یادت نره...
‫این‌ها شخصیت‌های دو بعدی هستن.
‫به خودم هم یادآوری می‌کنم...
‫که خیلی از لحاظ احساسی درگیر نشم.
‫واقعا فکر می‌کنی که یه ظالمی؟
‫من یه ظالمم...
‫و همیشه بودم.
‫ولی مردی که ادعا کرد یه ظالمه...
‫و اهمیتی به زندگی بقیه نمی‌ده...
‫در واقع داره زمان و امنیت...
‫کمی که براش مونده رو...
‫صرف محافظت...
‫از اون شخصیت‌های دو بعدی بی‌اهمیت می‌کنه.
‫بانوی من...
‫گریه نکنید.
‫ خانم چه‌اش شده؟
‫حتما دلش واسه فامیل‌هاش توی پایتخت تنگ شده.
‫زندگی‌هامون خیلی سخت شده.
‫عزیزم...
‫بذار باز هم واست سوپ بیارم.
‫سیر که بشی دلت واسه خونه تنگ نمی‌شه.
‫ممنون خانم.
‫ولی نمی‌تونم دیگه بخورم.
‫چرا صورتت انقدر قرمزه؟
‫تب داره.
‫باید زود طبیب خبر کنیم.
‫عزیزم!
‫اومدم.
‫صرفا بخاطر مسیر خسته‌ام.
‫می‌شه شب رو اینجا بمونیم؟
‫دوست ندارم نه بگم...
‫ولی مسئولین یه قانون گذاشتن که...
‫صاحبخونه‌ها اجازه ندن غریبه‌ها...
‫شبانه خونه‌هاشون بمونن.
‫با این که شما آدم‌های بدی نیستین...
‫خانم‌ها...
‫ما مردم عادی...
‫جرئت نداریم به حرف مسئولین گوش نکنیم.
‫پس چطوره...
‫در این صورت...
‫بهتره که ما بریم.
‫بابت نودل ممنون.
‫مرسی.
‫اون...
‫چی شده؟
‫این...
‫خب...
‫ساکت!
‫بانوی من...
‫اون داشت از پنجره‌ی ‫آشپزخونه می‌اومد داخل...
‫و من گرفتمش.
‫آقا، خانم...
‫ببینید. این‌ها وسایل شماست؟
‫این گوشت رو واسه ‫سال نو گذاشته بودیم.
‫و اون سنجاق سر...
‫ظاهرا مال وانگه.
‫درسته.
‫اذیتش نکن چو وو.
‫بچه است دیگه.
‫آره.
‫آقا، خانم...
‫ما باهاتون خداحافظی می‌کنیم...
‫خودتون به حساب...
‫این درد برسید.
‫خانم...
‫خواستم این رو زودتر بگم...
‫ولی این پیرمرد خنگ جلوم رو گرفت.
‫مسئولین قانون گذاشتن...
‫ولی روستای ما خیلی دورافتاده است...
‫تا نزدیک‌ترین مسافرخونه...
‫حدود سی لی با اینجا فاصله داره.
‫امن نیست که شما خانم‌ها...
‫برید اون بیرون.
‫آره.
‫اوضاع عوض شده.
‫اون‌ها واسمون یه دزد گرفتن.
‫خانم‌ها، اگه مشکلی ندارید...
‫لطفا شب رو پیش ما بمونید.
‫می‌تونید فردا صبح برید.
‫آره.
‫فکر خوبیه.
‫مرسی.
‫بیا، بریم توی خونه.
‫پاشو!
‫برو.
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫بانوی من.
‫بانوی من؟
‫وقتی دزد رو تا جنگل همراهی کردم...
‫خیلی تقلا کرد...
‫و سر و صدای زیادی کرد...
‫یه سری روستایی اومدن.
‫میزبانمون وسایل گم شده ‫رو با صاحب‌هاشون برگردوند.
‫حالا حدود پنج شیش خونه...
‫از حضورمون مطلع شدن.
‫بانوی من...
‫اگه همه‌ی اون‌ها رو توی تاریکی بکشیم...
‫می‌تونیم تقصیرها رو بندازیم گردن دزد...
‫و ردمون رو بپوشونیم.
‫نه.
‫بیایید بریم.
‫باید همین الان...
‫به سمت پیانگ حرکت کنیم.
‫بانوی من...
‫الان توی شرایطی نیستید که جایی برید.
‫باید شب رو خوب استراحت کنید.
‫چویی و چوشی روی سقف نگهبانی می‌دن...
‫تا وقتی کسی گزارش نده...
‫لازم نیست فرار کنیم.
‫باشه.
‫پس یکم دیگه می‌خوابم.
‫چهار ساعت دیگه بیدارم کنید.
‫بله بانوی من.
‫پیداش کردیم!
‫پیداش کردیم.
‫فرمانده.
‫بذار ببینم.
‫واقعا خودشه.
‫به نگهبانان سلطنتی اطلاع بدیم؟
‫احمقی؟
‫ما گرفتیمش، ارتش مرکزی.
‫چند نفر همراه خودت بیار...
‫تا ببریمش پیش اعلی‌حضرت.
‫باشه!
‫ببریدش!
‫باشه!
‫برید!
‫مدیرعامل دان...
‫منتظر من بمون.
‫زود میام پیشت.
‫بانوی من.
‫بانوی من!
‫بانوی من.
‫سربازها اومدن اینجا.
‫به دقت بگردید.
‫برو!
‫- مامور، اشتباه گرفتی؟ ‫- لعنتی!
‫مامور...
‫خیلی زود رسیدن اینجا.
‫برو!
‫مزخرف نگو. برو!
‫زود!
‫خونه رو بگردین!
‫اعتراف کن!
‫من چیزی نمی‌دونم.
‫- زودتر برید! ‫- خونه‌ای که مسافرهای مشکوک داخلشن رو...
‫زود لو بدید!
‫جایزه ده تیل نقره است!
‫مامور!
‫بانوی من!
‫- ما بی‌گناهیم! ‫- بانوی من!
‫برو!
‫از در پشتی برید.
‫بریم.
‫برو!
‫و تو!
‫- صبر کن. ‫- برو!
‫زود!
‫اعتراف کن!
‫سربازها رسیدن.
‫فرار کن که زنده بمونی.
‫دیگه دزدی نکن.
‫از این سمت.
‫اونجا رو بررسی کنید!
‫برو!
‫در رو باز کن!
‫باز کن!
‫کیه؟
‫باز کن!
‫زود!
‫بگردید!
‫کسی اینجا نیست.
‫اون کجاست؟
‫بهش اطلاع دادید که فرار کنه؟
‫ما بی‌گناهیم مامور.
‫مامور...
‫واقعا نمی‌دونیم اون کیه.
‫فقط خواست شب رو اینجا بمونه.
‫- لطفا ما رو نکشید. ‫- بهمون آسیب نزنید.
‫برید!
‫جدا بشید و روستا رو بگردید!
‫برید افراد!
‫زود!
‫از این سمت.
‫بن بسته.
‫اول باید یه تکیه‌گاه اون بالا پیدا کنیم...
‫و بانو رو با طناب بکشیم بالا.
‫دیر می‌شه.
‫سربازها به زودی می‌رسن اینجا.
‫تازه...
‫الان چطوری...
‫یه طناب بلند پیدا کنیم؟
‫ما سربازها رو دور می‌کنیم...
‫که تا جای ممکن زمان بخریم.
‫نه.
‫شما همین الان هم به سختی فرار کردید.
‫این که برگردید...
‫با خودکشی فرقی نداره.
‫هدفشون فقط منم.
‫شما باید برید.
‫نباید شما رو با خودم به کشتن بدم.
‫بانوی من...
‫فقط برید.
‫نگران نباشید بانوی من.
‫بین درخت‌ها مخفی می‌شیم...
‫یه سری سرباز رو می‌کشیم...
‫و قبل اسارت خودمون رو می‌کشیم.
‫مطمئن می‌شیم که چیزی لو نمی‌ره.
‫دقیقا.
‫چو وو، چوکی...
‫یه راهی پیدا کنید که...
‫بانو رو از خطر فراری بدید.
‫صبر کنید.
‫اسم‌هاتون چیه؟
‫ما اسم نداریم.
‫چویی و چوشی کافیه.
‫احتیاط کنید بانوی من.
‫زنده برگردید!
‫بانوی من...
‫مرگمون که حتمیه.
‫بد نیست یه امتحانیش بکنیم.
‫چوکی، حواست جمع باشه.
‫من می‌رم یه تکیه‌گاهی اون بالا پیدا کنم.
‫بانوی من...
‫بیایید اونجا یه استراحتی بکنیم.
‫من برای همتون دردسر درست کردن.
‫خودتون رو اذیت نکنید بانوی من.
‫کی اونجاست؟
‫بانوی من...
‫این سوراخ کوچیکه...
‫و بیش از دو نفر توش جا نمی‌شن.
‫اگه سعی کنه بهتون آسیبی بزنه، نمی‌تونم...
‫به موقع نجاتتون بدم.
‫می‌تونست من رو گزارش بده که جایزه بگیره...
‫ولی خطر کرد و بخاطر من برگشت.
‫بهش اعتماد دارم.
‫تو خیلی چابکی.
‫روی دیواره‌ی پرتگاه قایم شو.
‫احتیاط کن.
‫فهمیدم.
‫دیدم که رفتن سمت جنگل.
‫به جستجو ادامه بدیم؟
‫معلومه که باید ادامه بدیم.
‫اگه بگیریمش هزار تیل نقره دریافت می‌کنیم.
‫برای باقی عمرمون کافیه.
‫اون زن خیلی خوب مخفی می‌شه.
‫چند تا روستا رو گشتیم؟
‫حتی نمی‌تونم از سال نو لذت ببرم.
‫نترس.
‫واسه همین بهش می‌گن خاتون پلید.
‫مافوق‌ها گفتن که...
‫فقط بگیریمش.
‫فرقی نمی‌کنه زنده باشه یا بمیره.
‫اگه افتاد دست ما...
‫حسابی شکنجه‌اش کنیم!
‫- بریم! ‫- برو!
‫اونجا رو بگردید!
‫برید بچه‌ها!
‫نمی‌تونی حرف بزنی؟
‫الان می‌فهمم...
‫چرا مجبوری دزدی کنی.
‫شیاهو دان.
‫به همین زودی به اسم خطابم می‌کنی؟
‫بخاطر مریضی...
‫امپراتور فقید حس می‌کرد که مرگش نزدیکه.
‫برای همین این فرمان برای ‫تحویل تاج‌وتخت به ولیعهد صادر شد.
‫اما با توجه به این که اون هنوز خردساله...
‫شاهزاده دوآن به عنوان ‫جانشین اون انتخاب می‌شه.
‫عناوین افتخاری...
‫بیهوده هستن.
‫هر عنوانی دوست داری انتخاب کن، اعلی‌حضرت.
‫من با هیچکدوم مشکلی ندارم.
‫چرا مثل ملکه‌ی مادر...
‫لباس زنونه نمی‌پوشی؟
‫شیاهو دان!
‫یادم نبود.
‫ازش می‌ترسی.
‫الان چی گفتی؟
‫از اولش خوب می‌دونستی...
‫کی به مادرت و خودت...
‫آسیب زده.
‫ولی چاره‌ای نداشتی جز این که...
‫چشم و گوشت رو به حقیقت ببندی.
‫تصمیم گرفتی که خشمت رو...
‫روی یه آدم بی‌گناه خالی کنی.
‫چرا؟
‫چون خیلی ضعیف بودی.
‫باید خشمت رو سر یکی خالی می‌کردی...
‫وگرنه نمی‌تونستی زندگی کنی.
‫واسه همین...
‫یه هدف ساده‌تر انتخاب کردی...
‫یه قربانی سردرد...
‫و صرفا یه بازیچه.
‫تنها دلیلش که اون وارث تاج‌وتخت شد...
‫فقط و فقط شانس بود.
‫با این وجود تو یعنی شیاهو بو...
‫حس می‌کنی که نیازه به کل دنیا بگی...
‫تو یعنی...
‫شاهزاده دوآن...
‫از همه جهت ازش بهتری...
‫و فقط تو قرار بوده...
‫حاکم باشی.
‫به عنوان یه بازنده‌ی شکست خورده...
‫پشت میله‌های زندان...
‫همچنان حرف‌های بزرگی می‌زنی.
‫همه‌ی این حرف‌ها رو می‌زنی ‫که فقط من رو تحریک کنی، نه؟
‫جواب نمی‌ده شیاهو دان.
‫زحمت نکش.
‫عصبانیت کردم، نه؟
‫خفه شو!
‫اعلی‌حضرت...
‫کارش رو تموم می‌کنم.
‫لازم نیست.
‫حتما خوب به امپراتور سابق برس.
‫ولی یادت باشه...
‫دست راستش سالم بمونه...
‫باید آخرین قانونش رو بنویسه.
‫یانگ، من...
‫من...
‫زشت شد.
‫ار لان، خب، من...
‫من...
‫قصد نداشتم مزاحم بشم.
‫فکر کردم وارد اتاق یانگ شدم.
‫اینجا فضاش بیشتره.
‫و باعث می‌شه رسیدگی به سن راحت‌تر باشه.
‫امروز صبح اتاقم رو با یانگ عوض کردم.
‫سن...
‫سن رسیده؟
‫هنوز نه.
‫یانگ رفته پیشوازش.
‫لی، شده به این فکر کنی که...
‫یه بار هم شده توی سرمای ‫باد جلوی در ایست نکنی؟
‫با هم دیگه کلی ماجرا داشتیم.
‫تشریفات رو بذار کنار.
‫الان داشتی می‌گفتی...
‫در مورد اعلی‌حضرت خبری داری؟
‫آره.
‫کل روز جلوی دروازه‌ی کاخ منتظر بودم...
‫ولی همچنان نتونستم برم داخل.
‫ولی همچنان یه خواجه‌ی ‫جوان که نگهبنا بود گفت...
‫شاهزاده دوآن تمام وزرا رو ‫خبر کرده که فردا برن دربار.
‫صرفا یه شاهزاده است.
‫چه حقی داره که چنین کاری بکنه؟
‫راستش به نظرم چیز خوبیه.
‫عمرا!
‫معذرت می‌خوام ار لان.
‫من...
‫عادت کردم. یادم می‌ره که...
‫راستش دلم واسه زمانی تنگ شده...
‫که رفتارمون فرق می‌کرد.
‫نظرمون رو می‌گفتیم...
‫و انقدر حرف می‌زدیم که سرخ می‌شدیم...
‫و تنها تمرکزمون...
‫روی مشاوره دادن به اعلی‌حضرت بود.
‫ولی الان...
‫وانگ دیگه نیست.
‫اعلی‌حضرت گم شده.
‫سرنوشتش مشخص نیست.
‫با این وجود...
‫با این که این درخواست منصفانه‌ای نیست...
‫همچنان باید ازت بخوام لی...
‫که مدتی هویتم رو مخفی نگه داری.
‫رفتارت باهام همینطور بمونه.
‫باشه.
‫فهمیدم.
‫تلاشم رو می‌کنم.
‫سه روز...
‫از زمان حادثه‌ی کوهستان بی گذشته.
‫دروازه‌ی شهر و کاخ بسته شده.
‫به هیچ خبری دسترسی نداریم.
‫پس تنها فرصتمون...
‫جلسه‌ی دربار فرداست.
‫آره.
‫حرف خوبی زدی.
‫ولی تو الان مصدومی ار لان.
‫نباید خطر کنی و فردا بری دربار.
‫بسپرش به من و یانگ.
‫تو چه‌ات شده لی؟
‫قول دادی که رازم رو حفظ کنی...
‫و همین الان برملاش کردی؟
‫نکردم.
‫به کسی نگفتم...
‫اگه یه مرد بودم...
‫سر چنین مصدومیتی شلوغی به پا می‌کردم؟
‫آره.
‫درسته.
‫تو...
‫و بانو...
‫شباهاتی دارید...
‫هر دو واقعا ترسناکید.
‫هر دوتون رو تحسین می‌کنم.
‫بهتون احترام می‌ذارم.
‫من کیم با بانو مقایسه بشم؟
‫واسم سواله...
‫که بانو الان کجاست؟
‫بانوی من!
‫بانوی من.
‫بانوی من...
‫ما زنده برگشتیم...
‫چویی، چوشی.
‫چرا لباس نگهبانان سلطنتی رو پوشیدید؟
‫خیلی ترسیدم!
‫زخمی شدین؟
‫اگه دو تا نگهبان سلطنتی رو ‫توی شلوغی ناکار نکرده بودم...
‫و لباس‌هاشون رو نگرفته بودیم...
‫اون تا الان دستش قطع شده بود.
‫اگه من به جای تو شمشیر نمی‌خوردم...
‫اون مبارز‌های احمق...
‫می‌تونستن زخمیم کنن؟
‫ای...
‫بسه.
‫اوضاع چطوری بود؟
‫خوب نبود.
‫دارن همه‌جا رو دنبال بانو می‌گردن.
‫قطعا نمی‌تونیم از مسیرهای اصلی بریم.
‫ولی فاصله‌ی اینجا...
‫تا پیانگ بیش از پانصد لیه.
‫اگه از مسیر اصلی نریم از کجا بریم؟
‫بعد این همه مدت زندگی کردن توی کاخ...
‫با مسیرهای بیرونش آشنایی نداریم.
‫یعنی...
‫تو می‌تونی راهنمای ما باشی؟
‫مسیر رو بلدی؟
‫عالیه.
‫ولی...
‫ممکنه بخاطر پیش ما بودن...
‫توی دردسر بیفتی.
‫همچنان حاضری بیای؟
‫پول می‌خوای؟
‫چو وو...
‫یکم بهش غذا بده.
‫راستی...
‫اسمت رو نمی‌دونم.
‫اسم نداری؟
‫چرا هیچکدومتون...
‫اسمی ندارید؟
‫خب...
‫چطوره یه اسم واست بذارم؟
‫بذار فکر کنم...
‫اسمت رو بذاریم...
‫گلی.
‫نظرت چیه؟