‫» ترجمه از الهام صدر «
‫[قسمت بیست‌ونه]
‫چوشی؟
‫چوکی؟
.:: ارائـــه شـده توسـط وبســایت مووی شو ::. M O V I E S H O . C O M
‫همین‌جا صبر کنین.
‫الان می‌رم ازش می‌پرسم.
‫بانوی من؟
‫بانوی من، شما اینجا...
‫داشتم دنبال محافظ‌های شخصیم می‌گشتم.
‫نگران نباشین.
‫بیرون سرده.
‫بانوی من، چرا برنمی‌گردین...
‫به چادرتون تا استراحت کنید؟
‫الان یکی رو می‌فرستم بره دنبالشون بگرده.
‫ژنرال، می‌شه توی چادرت منتظر بمونم؟
‫بفرمایین، بانوی من.
‫دیروقته.
‫بانوی من، چرا با این لباس نازک اومدین بیرون؟
‫بفرمایین،
‫یه‌کم چای گرم بخورید.
‫نمی‌خواد.
‫ممنون.
‫الان داشتی با کسی حرف می‌زدی؟
‫الان؟
‫من تموم مدت تنها بودم.
‫بانوی من،
‫یه چیزی هست که ‫می‌خواستم ازتون بپرسم.
‫بپرس.
‫چیزی نمونده به پایتخت برسیم.
‫اون موقع،
‫دیگه راه برگشتی نیست.
‫اگه می‌خواید برید،
‫این آخرین فرصتتونه.
‫می‌تونم ببرمتون یه جای امن.
‫می‌تونین زندگی خودتون رو داشته باشین...
‫مجبور نیستین همه‌ی این بار رو ‫به دوش بکشین.
‫اگه من به دوش نکشم،
‫پس کی بکشه؟
‫تو؟
‫بهتون که گفتم...
‫من هیچ علاقه‌ای...
‫به امور مملکتی ندارم.
‫پس کی داره؟
‫بانوی من!
‫کس دیگه‌ای اینجا رئیسه؟
‫با این‌همه آدم،
‫حس نمی‌کنی جات تنگه؟
‫بریم.
‫یالا، بریم.
‫به قول «بای»،
‫اگه می‌خوای بری،
‫الان...
‫آخرین فرصته.
‫باشه.
‫اگه این چیزیه که می‌خوای،
‫می‌رم.
‫وان‌یین.
‫شیاهو دان،
‫معلومه حرف حسابت چیه؟
‫بدون رضایت من، بیهوشم کردی
‫و تنهایی رفتی به جنگ شاهزاده دوآن.
‫فکر می‌کنی خیلی مَردی، نه؟
‫اگه انقدر دلت می‌خواد قهرمان‌بازی دربیاری،
‫پس تا تهش برو.
‫چرا مجبورم می‌کنی بیام «بای» رو پیدا کنم
‫و بشم فرمانده‌ی ارتش سه‌گانه؟
‫بعضی وقت‌ها واقعاً فکر می‌کنم...
‫شما مردها خیلی عجیب و درگیرین.
‫قشنگ معلومه نمی‌خوای من برم،
‫ولی هی می‌گی...
‫دارم بهت حق انتخاب می‌دم.
‫در واقع فقط نمی‌خوای عواقبش رو گردن بگیری.
‫می‌خوای همه‌چی باب میل خودت پیش بره.
‫تو مریضی،
‫و باید درمان بشی.
‫حق با توئه.
‫من مریضم،
‫اونم لاعلاج.
‫زمان زیادی برام نمونده.
‫ولی من واقعاً...
‫واقعاً...
‫واقعاً دلم می‌خواد دوستم داشته باشی.
‫ولی از طرفی هم می‌خوام که بری،
‫چون فقط یذره وقت برام مونده ‫که باهات باشم.
‫هنوز که نمُردی،
‫پس خفه شو!
‫از لحن والاحضرت معلومه...
‫اصلاً خوشحال نیست.
‫بریم داخل آرومش کنیم؟
‫ژنرال، تو نمی‌دونی.
‫از روی عصبانیت نیست.
‫اگه یه زن هنوز حاضره ‫بهت بدوبیراه بگه،
‫یعنی هنوز ازت دست نکشیده.
‫ژنرال، شما شاید جنگیدن بلد باشین،
‫ولی از زن‌ها هیچی نمی‌دونین.
‫با همه‌تونم،
‫همین‌جا کشیک بدین.
‫تو...
‫برو به همه خبر بده که...
‫توی چادر معاونم واسه جلسه جمع بشن.
‫امشب تا من نخوابیدم،
‫کسی حق نداره بخوابه!
‫جوش آورده.
‫وان‌یین...
‫نکن.
‫می‌دونم اشتباه کردم.
‫دیگه تکرار نمی‌کنم.
‫جدی می‌گم.
‫وان‌یین.
‫یو.
‫چی شده؟
‫صدمه دیدی؟
‫نه.
‫سردردت دوباره عود کرده؟
‫تو راه یه بار عود کرد.
‫واسه همین نتونستم...
‫به قرارمون توی پیانگ برسم.
‫توی کوهستان بِی دقیقاً چی اتفاقی افتاد؟
‫همه می‌گفتن تو مُردی،
‫ولی من اصلاً باور نکردم.
‫ناسلامتی آقای بِی پیشت بود.
‫آقای بِی کجاست؟
‫اون موقع اوضاع خیلی بحرانی بود.
‫تقریباً به بن‌بست رسیده بودیم.
‫به جای اینکه با هم بمیریم،
‫هویت واقعیم رو به آقای بِی گفتم
‫و گذاشتم اون اول فرار کنه.
‫آقای بِی خیلی بهمون لطف کرد.
‫اگه فرصتی شد،
‫باید شخصاً ازش تشکر کنیم.
‫وقتی پایتخت رو پس گرفتیم،
‫«بای» رو می‌فرستم دنبالش بگرده.
‫این بهترین کاریه که می‌تونیم بکنیم.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫هنوز نبخشیدمت.
‫یو.
‫واقعاً دیگه تکرارش نمی‌کنم.
‫به همین...
‫یذره عمری که برام مونده قسم می‌خورم.
‫کی ازت خواست قسم بخوری؟
‫شیاهو دان،
‫دلت کتک می‌خواد؟
‫دیگه قسم نمی‌خورم.
‫ببخشید.
‫عصبانی نباش.
‫شماها...
‫همه‌تون شخصاً توسط من، ‫لین شوآن‌یینگ، آموزش دیدین.
‫می‌دونم که وفادار و فداکارید
‫و هر کدومتون ده نفر رو حریفید.
‫ولی با این سلاح‌هایی که دستتونه،
‫هر کدومتون حریف صد نفرید!
‫طی این مدت،
‫ما هم‌زمان...
‫هم پیشروی کردیم و هم تمرین.
‫تا الان همه‌تون باید کامل فهمیده باشید...
‫که این کمان پولادی آستین‌دار چه قدرتی داره.
‫اما حالا که رسیدیم به پایتخت،
‫دقیقاً نمی‌دونید ‫قراره اینو سمت کی نشونه بگیرید.
‫احتمالاً تا الان دیگه خودتون حدس زدین...
‫که این سلاح...
‫واسه شورشه!
‫درسته.
‫ولی شورشی برای هدف درست،
‫علیه خائنین.
‫من، لین شوآن‌یینگ، ‫معاون ژنرال ارتش راست!
‫من، شن شیائو، فرمانده‌ی ارتش راست!
‫من، چی یولین، ‫سرهنگ ارتش راست!
‫من، هولان ژئر، ژنرال خانوار ارتش راست!
‫به اعلی‌حضرت و ملکه...
‫ادای احترام می‌کنیم!
‫اعلی‌حضرت؟
‫اعلی‌حضرت هنوز زنده‌ست؟
‫واقعاً اعلی‌حضرته.
‫وقتی با ژنرال یو برگشتم پایتخت ‫تا گزارش بدم،
‫توی سالن قصر دیدمش.
‫پس چرا شاهزاده دوآن گفت که اعلی‌حضرت...
‫به همگی تبریک می‌گم.
‫قراره افتخارِ ‫برگردوندن تاج‌وتخت رو نصیب خودتون کنید!
‫درود بر اعلی‌حضرت! ‫درود بر اعلی‌حضرت و ملکه!
‫آقایون، نیازی به تشریفات نیست.
‫- ممنونم، اعلی‌حضرت! ‫- ممنونم، اعلی‌حضرت!
‫این سلاح...
‫ساخته‌ی دست یکی از دوستان قدیمی منه.
‫اولش،
‫صرفاً امیدوار بود که این بتونه...
‫منو در امان نگه داره.
‫امروز...
‫من اینو به دستان شما می‌سپارم،
‫نه به این امید که ازش برای قدرت...
‫یا بازپس‌گیری تاج‌وتخت استفاده کنید،
‫بلکه به این امید که...
‫بتونید ازش استفاده کنید ‫تا قلمرومون رو حفظ کنید،
‫از مملکتمون محافظت کنید
‫و امنیت مردم رو تضمین کنید!
‫این همون داروییه که طبیب شیائو تجویز کرده.
‫«سن» در چه حاله؟
‫خوب نیست.
‫دیگه حتی نمی‌تونه از جاش بلند بشه.
‫به روی خودت نیار.
‫باشه.
‫بیا داخل.
‫لبخند بزن.
‫من برگشتم.
‫چند تا ماهی زنده خریدم.
‫بعداً برات سوپ ماهی درست می‌کنم
‫تا جون بگیری.
‫سن.
‫پیش‌گوییم درست بود یا نه؟
‫گفتم امروز برف میاد.
‫و واقعاً هم...
‫داره بیرون برف میاد.
‫بیا.
‫پس واقعاً حیف شد که...
‫از رصدخونۀ سلطنتی...
‫منتقلت کردن، یانگ.
‫الان دیگه می‌تونی شوخی هم بکنی.
‫داری خوب می‌شی؟
‫دیگه شوخی بسه.
‫یانگ نیتش خیر بود.
‫من از وضعیتم...
‫خبر دارم.
‫نمی‌خواد انقدر قضیه رو جدی بگیری.
‫ولی جدی،
‫اوضاع بیرون چطوره؟
‫خوب نیست.
‫حق با ما بود که برنگشتیم خونه‌هامون.
‫وزیرهایی که بیرون اقامتگاه اعلی‌حضرت ‫زانو زده بودن،
‫توسط نگهبانان سلطنتی ‫توی خونه‌های خودشون حبس شدن
‫و اجازه ندارن برن بیرون.
‫اعلی‌حضرت آینده‌نگر بود.
‫این مخفیگاه...
‫که اون موقع برامون آماده کرد
‫الان شده...
‫پناهگاه‌مون.
‫چیزی که نگرانم می‌کنه اینه که ‫با شناختی که از روش‌های شاهزاده دوآن دارم،
‫دیر یا زود افرادش...
‫اینجا رو پیدا می‌کنن.
‫حالا که کار به اینجا کشیده شده،
‫باید واسه آینده برنامه‌ریزی کنیم.
‫با این وضعیت،
‫فقط دو راه واسه زنده موندن هست:
‫یا استعفا بدیم
‫یا...
‫به شاهزاده دوآن اعلام وفاداری کنیم.
‫ولی مشخصه که...
‫تو از اون مدل آدم‌ها نیستی که...
‫به شاهزاده دوآن اعلام وفاداری کنی.
‫معلومه.
‫من هرگز اعلام وفاداری نمی‌کنم.
‫ترجیح می‌دم خونم توی تالار اصلی ریخته بشه
‫و در تاریخ ثبت بشم.
‫درسته.
‫من قصد دارم استعفا بدم.
‫الان دیگه کسی توی دربار نمونده
‫که ارزش وفاداری منو داشته باشه.
‫بهتره...
‫برگردم خونه و از پدر و مادرم مراقبت کنم.
‫راستش من بدم نمیاد ‫اعلام وفاداری کنم.
‫اِر لان.
‫الان وقت شوخی نیست.
‫شوخی نمی‌کنم.
‫حالا که اعلی‌حضرت مُرده،
‫اکثر طرفدارهای امپراتور ‫واسه اینکه زنده بمونن استعفا می‌دن.
‫توی دربار خلأ زیادی به وجود میاد
‫و شاهزاده دوآن ‫به آدم‌هایی نیاز پیدا می‌کنه که براش کار کنن.
‫پس در کوتاه‌مدت،
‫احتمالاً کاری به کار اونایی که ‫می‌مونن نداره.
‫اِر، تو باهوش‌تر از این حرف‌هایی.
‫حتی اگه الان کاری نکنه،
‫از کجا مطمئن باشیم شاهزاده دوآن ‫بعداً باهامون تسویه‌حساب نکنه؟
‫بیاین قدم‌به‌قدم پیش بریم.
‫وقتی واقعاً اون موقع فرا برسه،
‫واسه مردن دیر نیست.
‫در مقایسه با مردن ‫واسه نشون دادن وفاداری،
‫به نظرم...
‫اعلی‌حضرت ترجیح می‌داد ببینه...
‫ما داریم امنیت مردم رو حفظ می‌کنیم
‫و نمی‌ذاریم از این آشوب آسیب ببینن.
‫اِر، نیازی به کنایه زدن نیست.
‫من الان دیگه...
‫اون آدم کله‌شقی نیستم ‫که تازه وارد دربار شده بود.
‫کاملاً متوجه‌ی نیت خیرت هستم، اِر.
‫فقط اینکه...
‫در همچین مواقعی،
‫اعلام وفاداری به کسی ‫مثل شاهزاده دوآن...
‫و سر خم کردن جلوش...
‫تحقیریه که حدومرز نداره.
‫به قول معروف، ‫وقتی عمارتی داره فرو می‌ریزه،
‫قدرت یه نفر خیلی ناچیزه.
‫زندگی کوتاهه،
‫و اِر، تو در اوج جوونیت هستی.
‫چرا یه بارم شده واسه خودت زندگی نمی‌کنی؟
‫سن، یه چیزی هست که تو نمی‌دونی.
‫فقط...
‫به‌خاطر هدف برتر نیست که موندم،
‫بلکه به‌خاطر احساسات شخصیمم هست.
‫وایسا ببینم.
‫احساسات شخصی؟
‫طرف کیه؟
‫ما دیدیمش؟
‫این مسئله‌ی شخصیشه.
‫چرا فضولی می‌کنی؟
‫ولی اِر که غریبه نیست.
‫درسته.
‫درسته، اون... اون غریبه نیست.
‫اون مطمئناً غریبه نیست.
‫حالا که غریبه نیست،
‫پس بیا ما هم ولش نکنیم.
‫نمی‌تونیم بذاریم توی دربار تنها بمونه
‫و یک‌تنه بجنگه، مگه نه؟
‫مگه همین الان نگفتی ترجیح می‌دی...
‫خونت توی تالار اصلی ریخته بشه ‫و توی تاریخ ثبت بشی؟
‫چرا نظرت انقدر زود عوض شد؟
‫هیچم عوض نشده، خب؟ من...
‫من واقعاً می‌خوام ‫خونم توی تالار اصلی ریخته بشه.
‫ولی چون می‌خوام خونم اونجا ریخته بشه،
‫اول باید خودم رو ‫به تالار اصلی برسونم، درسته؟
‫من که نمی‌تونم خونم رو...
‫دم در بریزم، مگه نه؟
‫تو... وایسا ببینم.
‫من چی؟
‫چطور جرئت می‌کنی، یانگ دوجیه؟
‫در همچین موقعیتی،
‫همه ناراحتن.
‫من چی؟ دیگه هیچی نگو.
‫اولش می‌خواستم این ماهی رو...
مووی شو M O V I E S H O . C O M
‫راستش برات امن‌تر بود ‫که توی پیانگ بمونی و سنگر رو حفظ کنی.
‫بعد از اینکه آشوب توی شهر خوابید...
‫حتی فکرشم نکن.
‫نمی‌ذارم واسه دومین بار ‫کار خودت رو بکنی.
‫مگه دیگه نمی‌خوای...
‫کل دنیا رو بگردی؟
‫می‌خوام.
‫دنیا سر جاشه.
‫فرقی نمی‌کنه اگه یه‌کم دیرتر برم.
‫حالا که بهش فکر می‌کنم،
‫ما تازه یه‌کم بیشتر از ‫نصف ساله که همدیگه رو می‌شناسیم،
‫بااین‌حال این‌همه اتفاق افتاده.
‫ما عملاً با هم...
‫مرگ و زندگی رو تجربه کردیم.
‫بااین‌حال،
‫یه‌جورهایی...
‫انگار تازه با هم آشنا شدیم؟
‫آره.
‫آخه تو هنوز اسم منو هم نمی‌دونی.
‫اون موقع واسه خودم درگیری‌هایی داشتم،
‫واسه همین جرئت نکردم ‫درباره‌ی این موضوع مفصل باهات حرف بزنم.
‫حالا اسم واقعیت چیه؟
‫اسمم...
‫فکر نمی‌کنی اسم یو وان‌یین ‫خیلی قشنگه؟
‫به نظرم اسم یو وان‌یین خیلی قشنگه.
‫پس اسم واقعیت چیه؟
‫من...
‫بهت می‌گم،
‫ولی باید یه قولی بهم بدی.
‫چی؟
‫وقتی بهت گفتم، نباید بخندی.
‫چرا بخندم آخه؟
‫یعنی از «ژانگ سان» خنده‌دارتره؟
‫وانگ سوی‌هوا.
‫جدی؟
‫اسم واقعیت وانگ سوی‌هواست؟
‫وانگ سوی‌هوا...
‫«سوی‌هوا،»
‫«کلم‌شور بیار!»
‫عمو بزرگم این اسم رو روم گذاشت.
‫حالا می‌دونی چرا ازش متنفرم.
‫عمو بزرگت عجب استعدادی ‫تو اسم گذاشتن داشته.
‫وانگ سوی‌هوا...
‫پس بگو چرا هی از گفتنش طفره می‌رفتی.
‫اگه بازم بخندی، قاتی می‌کنم ها.
‫باشه، باشه.
‫دیگه نمی‌خندم.
‫به نظر میاد ما دو تا...
‫قشنگ لنگه‌ی همیم...
‫معلوم نیست کی می‌بره.
‫من حتی مشکلی ندارم که ‫تو یه بچه راهنمایی هستی.
‫من رسماً دارم گهواره‌دزدی می‌کنم، خب؟
‫منظورت از گهواره‌دزدی چیه؟
‫آره، وقتی تناسخ پیدا کردم اینجا ‫یه بچه راهنمایی بودم،
‫ولی بیشتر از ده سال ‫توی این کتاب زندگی کردم.
‫آخه ما هم‌زمان تناسخ پیدا نکردیم.
‫تو از کدوم سال اومدی؟
‫2016.
‫من از سال 2025 اومدم.
‫دیدی؟
‫پس بگو.
‫قبلاً که با هم گپ می‌زدیم،
‫تموم جوک‌هات خیلی قدیمی بود،
‫مثلِ...
‫«قارچ آبی لاغر»،
‫و «یوان‌فانگ، نظر تو چیه؟»
‫همون موقع حس کردم یه جای کار می‌لنگه.
‫حالا که بحثش شد،
‫می‌خوام یه چیزی ازت بپرسم.
‫«بوی کار» یعنی چی؟
‫و اون تیکه‌کلامت که می‌گی...
‫«شهری یا نه»...
‫یعنی چی؟
‫و اون چیزی که همیشه می‌گی...
‫«زیزه»... یعنی چی؟
‫می‌خوای بدونی؟
‫پس بعد از من تکرار کن.
‫اول بگو معنیش چی می‌شه.
‫اول بعد از من تکرار کن.
‫باشه. یادم بده.
‫زیزه.
‫آخه یعنی چی؟
‫فقط شبیه «جیه‌جیه» تلفظ می‌شه، ‫یعنی خواهر بزرگتر.
‫فهمیدی؟
‫پس اون چیزهای دیگه چی،
‫مثل «آفتابی نشدن» ‫و «من بردم و من بردم، چلوکباب رو من خوردم»؟
‫اینا رو هم نمی‌دونی؟
‫نمی‌دونم.
‫پس چرا سری قبل پیشم آفتابی نشدی؟
‫دیدم خیلی جوش آوردی،
‫واسه همین جرئت نکردم مزاحمت بشم.
‫بچه‌پررو.
‫و اون... اسمش چی بود...
‫اواوسی؟
‫و اون...
‫«گدای توجه»...
‫یعنی چی؟
‫بهت می‌گم یعنی چی.
‫تو تعریف خودِ گدای توجهی.
‫من تعریف گدای توجهم؟
‫تو گدای توجهی.
‫یادته؟
‫من گدای توجهم.
‫پـ... پس تو چی؟
‫سن.
‫ببخشید.
‫چرا بیداری؟
‫ببخشید بیدارت کردم.
‫داروی طبیب شیائو اثر کرد.
‫خیلی بهتر شدی.
‫می‌خوام...
‫تا وقتی هنوز جون دارم،
‫یه سر برم حیاطم...
‫و یه نگاهی به ارزن‌های «یان»ـم بندازم.
‫ولی آخه الان...
‫داره بیرون حسابی برف میاد.
‫با این وضعیتی که تو داری...
‫اگه الان نرم،
‫می‌ترسم دیگه فرصت نشه.
‫من...
‫باهات میام.
‫باشه.
‫اگه همه‌چی خوب پیش بره،
‫فردا همین موقع،
‫یه تخت واسه خوابیدن داریم.
‫بعداً یکی رو می‌فرستیم ‫آقای بِی رو برگردونه.
‫حالا که «بای» هم اینجاست،
‫دورهمی چهارنفره‌ی هات پاتمون ‫دوباره به راه می‌افته.
‫راستی.
‫اون شیائو تیانکای هنوز توی قصره.
‫قبل از اینکه برم،
‫ایده‌ی مبارزه‌ی زهر با زهر رو ‫بهش پیشنهاد دادم
‫و گفت شدنیه.
‫شاید تا الان،
‫توی تحقیقاتش ‫به یه نتیجه‌ای رسیده باشه.
‫اون ادیب‌ها رو کلاً یادم رفته بود.
‫شاهزاده دوآن که بهشون سخت نمی‌گیره، مگه نه؟
‫اِر لان و یانگ دوجیه که مشکلی ندارن،
‫ولی من واقعاً نگران لی یونشی‌ام.
‫اون سر هر چیزی ‫جونش رو واسه نصیحت کردن به خطر می‌ندازه.
‫اگه این‌جوری بشه
‫و باز جونش رو ‫واسه نصیحت کردن به خطر بندازه،
‫شاهزاده دوآن...
‫نگران نباش، وان‌یین.
‫همه‌چی خوب پیش می‌ره.
‫من اینجام.
‫بهت باور دارم.
‫گیاه‌ها مگه چی‌کار کردن
‫که باید همچین بلایی سرشون بیاد؟
‫خوشبختانه نسیم بهاری ‫دوباره زنده‌شون می‌کنه.
‫سن، لازم نیست انقدر غصه بخوری.
‫آره.
‫وقتی به دنیا اومدم،
‫از همون اول بیماری سختی داشتم.
‫می‌دونستم زیاد زنده نمی‌مونم.
‫بااین‌حال، همیشه گیاهان رو تحسین می‌کردم
‫که با وجود ظاهر شکننده‌شون...
‫چقدر جون‌سختن.
‫در مقایسه با عمر آدم‌ها ‫که فقط چند دهه‌ست،
‫گیاهان می‌تونن فصل به فصل ‫دوباره زنده بشن.
‫تا وقتی باد،
‫بارون...
‫و خاک هست،
‫می‌تونن آزادانه...
‫و با خوشحالی رشد کنن.
‫ولی آدم‌ها که گیاه نیستن...
‫ما چطور می‌تونیم تنهایی زندگی کنیم؟
‫سن،
‫تو بالاخره باهامون صمیمی شدی.
‫اگه شماها نبودین که منو با خودتون ‫اینور و اونور بکشید
‫و به سردی و ضعیف بودنم اهمیتی ندین،
‫و به‌خاطر بی‌حوصلگی و دست‌وپاچلفتی بودنم ‫منو دست‌کم نگیرین،
‫واقعاً نمی‌فهمیدم...
‫توی این سال‌ها چی رو از دست دادم.
‫اِر لان،
‫می‌دونستی که...
‫لی...
‫قبلاً تو رو دست‌کم می‌گرفت؟
‫ولی الان...
‫واقعاً بهت ایمان آورده
‫و خیلی برات احترام قائله.
‫و یانگ تا مدت‌ها، کلی از شغل پیشگوییش...
‫توی رصدخونۀ سلطنتی شاکی بود
‫و همه‌ش می‌اومد پیش من غرغر می‌کرد.
‫تازه،
‫وانگ ژائو قبل از اینکه بره مأموریت،
‫ازم خواست هوای یه خانمی که...
‫توی کوچۀ شرقی توفو می‌فروشه رو داشته باشم.
‫این رازیه که...
‫اون هیچ‌وقت فرصت نمی‌کنه ‫به زبون بیاردش.
‫حالا که رازه،
‫چرا داری...
‫به من می‌گیش، سن؟
‫اِر لان، از این به بعد...
‫واسه مراقبت از این دوست‌های قدیمی ‫روی توی حساب می‌کنم.
‫باشه.
‫بهت قول می‌دم.
‫پس، سن...
‫دوست داری راز منو بشنوی؟
‫راز واسه اینکه راز بمونه،
‫بهتره طرف مقابل چیزی ازش ندونه.
‫اگه آدم‌ها مثل گیاه بودن
‫و زندگی بعدی داشتن،
‫اون‌وقت چی، سن؟
‫اگه زندگی دیگه‌ای در کار باشه،
‫قطعاً ساز می‌زنم،
‫نوشیدنی درست می‌کنم
‫و با جون‌ودل بهش گوش می‌دم.
‫[لو]
‫[یو]
‫[های]
‫[یو]
‫[لو]
‫[های]
‫[پایتخت شیا]
‫ژنرال لو،
‫معاون ژنرال لین،
‫معاون ژنرال ژو.
‫پارسال دوست، امسال آشنا.
‫ارباب جیا.
‫ما نصف روزه اینجا منتظریم.
‫چرا هنوز به سربازها اجازه ندادن ‫وارد شهر بشن؟
‫واقعاً.
‫ما با یه احضاریه فوری اومدیم، ‫شبانه‌روز در راه بودیم.
‫ولی از ظواهر امر پیداست که...
‫هیچ‌کس عجله‌ای نداره.
‫مزاح می‌فرمایید، ژنرال‌ها.
‫اعلی‌حضرت واقعاً ‫مسائل مهمی دارن که باید در موردشون بحث بشه،
‫واسه همین ما رو فرستادن استقبال‌تون.
‫درسته.
‫ژنرال‌ها،
‫لطفاً دنبالم بیاین ‫و اول خودتون تنهایی وارد شهر بشین.
‫فقط ما؟
‫پس لشکر اصلی چی؟
‫ولش کن.
‫چون این دستور سرورمونه،
‫ما هم اطاعت می‌کنیم.
‫لی ژونگ! تو بمون.
‫- یانگ یی! ‫- بله!
‫یه جوخه بردار و با من بیا.
‫بقیه آماده‌باش بمونید!
‫ژنرال‌ها، لطفاً...
‫قبل از ورود به شهر...
‫شمشیرهاتون رو تحویل بدین.
‫منظورت چیه؟
‫ما ارتش‌ها رو واسه کمک...
‫تا اینجا آوردیم.
‫این رسم مهمان‌نوازیه ‫که شاهزاده دوآن بهمون نشون می‌ده؟
‫ژنرال‌ها، لطفاً اشتباه برداشت نکنید.
‫آخه...
‫الان شرایط داخل شهر...
‫حساسه،
‫و جاسوس‌ها از همه طرف ‫قاتی مردم شدن.
‫تحویل دادن شمشیرهاتون،
‫فقط یه روال قانونیه.
‫بله، دقیقاً.
‫شاهزاده دوآن ضیافت بزرگی در شهر ترتیب دادن
‫و منتظرن تا به شما ژنرال‌ها خوشامد بگن
‫و به ارتش سه‌گانه پاداش بدن.
‫شماها...
‫خیلی شر...
‫و دردسرسازید.
‫من چیزی برای قایم کردن ندارم.
‫اگه شمشیرها رو می‌خواید،
‫ببریدشون.
‫تو اینجا بمون...
‫و حواست به ارتش سه‌گانه باشه.
‫مگه خود شاهزاده دوآن ‫ارتش سه‌گانه رو احضار نکرده؟
‫چرا نمی‌ذاره سربازها وارد شهر بشن؟
‫اون...
‫شدیداً آدم شکاکیه.
‫یعنی ممکنه...
‫بین اون و سربازها ‫مشکلی پیش اومده باشه؟
‫ولی آخه چه جور مشکلی می‌تونه باشه؟
‫[لوح یادبود امپراتور شیائوهون از شیای بزرگ]
‫سرورم.
‫این مرد...
‫همون فردیه که اون موقع ‫ارتش مرکزی فرستاد،
‫درسته؟
‫درسته،
‫سرورم.
‫اونا همچنین گفتن..
‫که شخص معتمد ژنرال لو...
‫شخصاً ازش بازجویی کرده.
‫اونا برام یه بدل فرستادن.
‫چه جالب.
‫تغییر چهرۀ این مرد...
‫بی‌نقص بوده.
‫شاید ژنرال لو هم...
‫مثل ما...
‫روحشم خبر نداشته؟
‫ارتش سه‌گانه...
‫همیشه تحت فرمان شما بودن.
‫و...
‫ژنرال لو...
‫عملاً در مرگ و زندگی کنارتون بوده.
‫نباید همچین کاری می‌کرد، مگه نه؟
‫اگه در این دنیا ‫این‌همه «باید» وجود داشت،
‫شیاهو دان خیلی وقت پیش باید می‌مُرد!
‫بله، سرورم.
‫صنعتگرها چی می‌گن؟
‫می‌تونن از روش بسازن؟
‫این شیء...
‫با نبوغ و ظرافت خاصی طراحی شده.
‫اگه بخوایم ازش ‫به تعداد زیاد تولید کنیم،
‫مدتی زمان می‌بره.
‫سرورم،
‫لطفاً خیلی مراقب باشید.
‫این وسیله خیلی خطرناکه.
‫یه وقت به خودتون صدمه نزنید.
‫فقط یه گلوله باقی مونده.
‫وزیر وو.
‫بله.
‫حدس بزن...
‫قراره توی بدن کی فرو بره؟
‫سرورم...
‫ببرینشون.
‫چه خبره؟
‫نگهبانان سلطنتی دارن ‫ارتش سه‌گانه رو یکی‌یکی می‌گردن.
‫دیدم که یه عده رو...
‫از ارتش چپ و مرکزی جدا کردن. ‫به نظر میاد دارن...
‫- دنبال آدم‌های مشکوک می‌گردن. ‫- این یکی رو ببر.
‫تو چشم‌های تیزی داری.
‫زود باش ببین...
‫رو چه حسابی دارن آدم‌ها رو جدا می‌کنن.
‫این یکی.
‫ببریدش.
‫به نظر میاد دارن...
‫- افراد کوتاه و ضعیف رو انتخاب می‌کنن. ‫- حرکت کن.
‫برگرد.
‫کوتاه یعنی تو...
‫ببریدش.
‫و ضعیف یعنی من.
‫ببریدش.
‫پس شیاهو بو...
‫این یکی رو هم ببرین.
‫هنوز بی‌خیالِ پیدا کردن ما نشده.
‫خوشبختانه سربازهای زبده‌مون که اسلحه دارن...
‫- همه‌شون قدبلند و قوی‌ان. ‫- ببریدش.
‫اونا رو نمی‌گردن.
‫چیزی توی درشکه‌مون هست که...
‫بتونه باعث دردسر بشه؟
‫همه‌ی سلاح‌ها توزیع شدن.
‫ببریدش.
‫یه مقدار باروت اضافه...
‫زیر غلات قایم کردیم.
‫ولی اگه بخوان دقیق بگردن،
‫بازم خطر لو رفتنش هست.
‫اوضاع بده.
‫یه جوخه داره میاد این سمت.
‫- ممکنه بخوان درشکه‌ی ما رو بگردن. ‫- حرکت کن.
‫برگرد.
‫دیگه نمی‌تونیم منتظر «بای» بمونیم.
‫بیا دست‌به‌کار بشیم.
‫صبر کن.
‫من یه فکری دارم.
‫» ترجمه از الهام صدر «